เกิดใหม่ทั้งทีก็เป็นสไลม์ไปซะแล้ว - 04

มากพธิ ีเสยี จริงๆ
มกี ฎยบิ ยอ่ ยทผ่ี มไมร่ จู้ กั อยมู่ ากเกนิ ไป จนทา� ใหผ้ มเกดิ ความรสู้ กึ
กงั วลวา่ จะทา� อะไรเสยี มารยาทขนึ้ มา แตด่ เู หมอื นวา่ ผมจะไมม่ คี วามจา� เปน็
ต้องกงั วลเชน่ น้ัน

“ไม่ได้เจอกันนานนะริมุรุเอ๋ย!”
หลงั จากราชากาเซลส่งเสยี งเอ่ยทกั ผม สถานการณก์ ด็ า� เนินไป
อยา่ งรวดเร็วจนผมไม่มเี วลาว่างพอจะมานง่ั กลมุ้ เลยทเี ดียว

ผมน่ังลงตรงเก้าอ้ีตรงขา้ มราชากาเซลตามทีเ่ ขาเชญิ
ชูนะเป็นคนช่วยเอ่ยทักทายแทนผมที่ก�าลังประหม่า ก่อนจะ
ยน่ื รายการของฝากทนี่ า� มาใหแ้ กข่ นุ นางฝา่ ยพลเรอื นของอกี ฝา่ ยดว้ ยทา่ ที
ออ่ นชอ้ ย
ชนู ะนยี่ อดไปเลยนะเนย่ี ! ผมนกึ ชน่ื ชม นนั่ เพราะตวั ผมในตอนน ี้
เปน็ ไดแ้ ค่ตัวไรป้ ระโยชน์ท่ไี มร่ ู้ว่าควรทา� ยงั ไงดีนัน่ แหละ
แม้วา่ ผมจะทา� ตวั แบบน้นั แต่ก็ยังคงปัน้ ยมิ้ ตามทน่ี ดั แนะเอาไว้
ลว่ งหน้า
ให้ท่านริมุรุช่วยท�าเป็นเบ่งให้ดูใหญ่โตเสียเต็มประดา เดี๋ยวที่
เหลอื ขา้ จดั การเองคะ่ ชนู ะกลา่ วเชน่ นน้ั ซงึ่ ผมกเ็ ชอื่ คา� ของเธอ แลว้ วางตวั
อย่างออ่ นชอ้ ยโดยไม่แสดงความหวั่นไหวใหไ้ ดเ้ ห็น
การหารือทั้งหมด ชูนะเป็นคนจัดการให้เพียงผู้เดียว ถึงจะ
เปน็ อสรู แตก่ ็สมกบั ทโี่ ตมาในฐานะองคห์ ญงิ ของเผา่ โอเกอร์แล้วละนะ
กิริยาท่าทางอันสง่างามของชูนะนั้น เป็นอะไรที่งดงามจน
น่าหลงใหลอย่างแทจ้ ริงเลยทีเดียว
ถงึ จะรสู้ กึ วา่ บทสนทนามนั ยาวนาน แตเ่ วลากลบั ผา่ นไปไมน่ าน
เทา่ ไรนัก
ผมนงั่ ใจลอยโดยไมร่ เู้ ลยวา่ ใครกา� ลงั พดู อะไร ฟงั แบบหทู วนลม

102

โดยเชื่อในการบันทกึ แบบอัตโนมัตขิ อง 『มหาปราชญ』์ โดยผมต้ังใจว่า
จะคอ่ ยๆ นา� บทสนทนาท่บี ันทึกเอาไวม้ าใช้อ้างองิ ทหี ลัง
ในระหวา่ งทท่ี า� เชน่ นนั้ การโตต้ อบคา� พดู ระหวา่ งชนู ะกบั ขนุ นาง-
ฝ่ายพลเรอื นกส็ น้ิ สดุ ลง

เห็นว่าคืนน้ีจะมีการเตรียมงานเล้ียงอาหารมื้อค่�าในพระราชวัง
ส�าหรบั ต้อนรบั พวกเราดว้ ย
เขาว่าตามปกติการเตรียมการแบบน้ันต้องใช้เวลาอยู่หลายวัน
เสียดว้ ย โชคดจี รงิ ๆ ท่ีเราไม่ได้เดนิ ทางมาสาย
เรายังมเี วลากว่าจะถงึ ชว่ งค่�า
และเพราะผมคาดว่าพวกเราน่าจะเหนื่อยจากการเดินทาง
อันยาวนาน เลยตัดสินใจแยกย้ายกันไปยังห้องท่ีเขาเตรียมเอาไว้ให้กัน
แล้วตอนนนั้ ในท่ีสุดผมกไ็ ด้พกั หายใจเสียที

“ตื่นเต้นสดุ ๆ ไปเลย”
“อฮุ ฮุ ุฮฮุ ุ ง้นั หรือคะ? แต่ข้ามองว่าทา่ นริมรุ วุ างตวั ได้อยา่ งสง่า
ผ่าเผยมากเลยนะคะ”
“ถูกต้องตามน้ันเลยค่ะ! ข้าเองเห็นแล้วยังหลงใหลในความ
สงา่ งามของท่านเลยค่ะ”
“ชิออนควรจะเรียนรใู้ นฐานะของเลขาอีกสกั เล็กน้อยนะคะ?”
“ฮฮุ ฮุ ุ ท่านชนู ะเนยี่ ลอ้ เลน่ แรงจังเลยนะคะ”
“...ไม่ได้ลอ้ เล่นสักหนอ่ ยคะ่ ”
เม่ือได้ฟังบทสนทนาตามปกติของชูนะกับชิออน ในท่ีสุดผมก็
สงบลงได้เสยี ที

“แตว่ า่ ไอน้ นั่ ละนะ ตอ้ นรบั ในฐานะแขกของประเทศแบบนมี้ นั ก็
น่าดีใจอย่หู รอก แต่อารมณแ์ บบนีไ้ ม่ขอเจอเปน็ ครงั้ ทีส่ องแลว้ นะ”
“แต่วา่ จากน้ีไปก็น่าจะมีโอกาสเช่นนม้ี ากขึน้ ด้วย เพราะฉะนัน้

บทที่ 2 คา� เชญิ จากราชากาเซล 103

ทา� ความค้นุ เคยเอาไว้น่าจะดีกว่านะคะ”
“กอ็ าจจะจรงิ นะคะ ทา่ นรมิ รุ คุ อื ผกู้ า้ วอยใู่ นวถิ แี หง่ ผพู้ ชิ ติ หากหลกี

หนีเร่ืองยิบย่อยเชน่ น้ ี กม็ ิอาจผา่ นไปไดห้ รอกนะคะ”
ประเดย๋ี วกอ่ นนะ แม่คณุ ชิออน
ฉันก็คิดมาต้ังแต่ก่อนหน้านี้แล้ว ชิออนเนี่ยเข้าใจอะไรผิดไป
รเึ ปลา่ ฉนั ไมไ่ ดส้ นใจวถิ แี หง่ ผพู้ ชิ ติ อะไรนน่ั สกั หนอ่ ย แลว้ ถา้ สามารถสรา้ ง
ความสัมพนั ธ์อันดีกบั ประเทศอนื่ ไดเ้ ราก็ควรจะท�าแบบนั้นนา

“บอกไว้ก่อน ว่าฉันไม่คิดจะก้าวไปบนวิถีแห่งผู้พิชิตอะไรน่ัน
หรอกนะ?”
“เอ๋!? อะไรกัน...”
ชิออนตกใจ แตผ่ มต่างหากทตี่ ้องเปน็ ฝ่ายสะดุง้
ชนู ะมองพวกผม กอ่ นถอนหายใจดว้ ยใบหนา้ ระอา กลา่ ววา่ “ก็
บอกไปแบบน้ันตงั้ แตแ่ รกแล้วแท้ๆ...”
ดเู หมอื นวา่ จะมแี คช่ อิ อนคนเดยี วทเ่ี ขา้ ใจผดิ อะไรแปลกๆ เพราะ
ง้นั เบือ้ งตน้ คงวางใจไดแ้ ลว้ ละนะ

แลว้ ในระหวา่ งทค่ี ยุ เรอื่ งไรส้ าระกนั ไปเรอ่ื ย กไ็ ดเ้ วลาของงานเลย้ี ง
มื้อค่า�
พวกก็อบตะพักอยู่ห้องอ่ืน แล้วยังรับประทานอาหารแยกกับ
พวกเราอกี ด้วย
สว่ นไคจนิ กบั พวกการม์ นนั้ หลงั จากเขา้ เฝา้ ราชากาเซลเสรจ็ แลว้
กบ็ อกวา่ จะไปเต็มอมิ่ กับประเทศบา้ นเกิดอันนา่ คดิ ถึง เพราะง้นั ป่านนี้
คงก�าลงั ไปหาพีน่ อ้ งหรอื คนรู้จักอยูแ่ น่ๆ
ผู้ที่ร่วมโต๊ะอาหารกับราชากาเซลนั้น นอกจากผมแล้วก็มีแค่
ชูนะกับชอิ อนเท่านั้น
การพาชอิ อนมาดว้ ยนนั้ ทา� ใหผ้ มรสู้ กึ กงั วลใจอยา่ งไมท่ ราบสาเหตุ

104

เหมอื นกนั แตง่ านเลยี้ งอาหารคา�่ กจ็ บลงโดยไมเ่ กดิ ปญั หาอะไรเปน็ พเิ ศษ
“อาว ละ พอจะมเี วลาหลงั อาหารสกั เลก็ น้อยไหม?”

ราชากาเซลกระซบิ ถามมา ผมเลยพยกั หนา้ เบาๆ ตอบกลับไป
อมื ราชากาเซลพยกั หน้า
เราไม่มีทางคุยด้วยใจจริงกันในท่ีแบบน้ีได้อยู่แล้ว ที่ผ่านมา
ทงั้ หมดจงึ เปน็ แคก่ ารโต้ตอบคา� พดู สา� หรับเจริญสมั พนั ธ์ภายนอกเทา่ นนั้
ตอ้ งพดู กนั ดว้ ยถอ้ ยคา� สรรเสรญิ เยนิ ยอและวกวน สว่ นการคยุ กนั
อยา่ งตรงไปตรงมานน้ั กเ็ ปน็ เร่อื งยาก
หากพูดจาไม่เข้าเร่ืองจนเป็นเหตุให้ต้องตบปากรับค�าของฝ่าย
ตรงข้ามเห็นทีจะไม่เข้าท่านัก จึงไม่แปลกท่ีจะสนทนากันน้อยค�าไปโดย
ปริยาย
ซงึ่ ในกรณขี องผม กม็ วั ยงุ่ อยกู่ บั การดกู ริ ยิ าทา่ ทางของราชากาเซล
เพื่อเลียนแบบมารยาทบนโตะ๊ อาหาร เลยเปน็ เหตุผลใหผ้ มไมม่ ีเวลาวา่ ง
พอจะมาท�าเชน่ นนั้ กต็ ามท.ี ..
และดูเหมอื นว่าราชกาเซลจะมองเรอ่ื งนั้นออก กเ็ ลยหาเวลาให้
เราไดค้ ุยกันทหี ลงั เปน็ แน่
หลงั จากย้ายสถานที่กนั ในท่สี ุดผมก็ผ่อนคลายไดเ้ สยี ที

“อาหารก็อร่อยดอี ยู่หรอก แต่ลิ้มรสอยา่ งสบายอารมณ์ไม่ค่อย
ไดเ้ ลยแฮะ”
“งน้ั หรอื คะ? มีอาหารแปลกๆ อยมู่ ากมาย ฉันพอใจมากเลย
ละค่ะ!”
“ชอิ อนหดั เรยี นรเู้ รอื่ งมารยาทมากกวา่ นจ้ี ะดกี วา่ นะคะ เอาอยา่ ง
ทา่ นริมรุ ุ------”
“อย่างน้อยก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอก แต่ก็ควรจะเรียนรู้เอาไว้
นิดหนอ่ ยละนะ สงิ่ ท่เี รียกว่ามารยาทน่ะ แค่ไมท่ า� ให้อีกฝ่ายรสู้ กึ ไมพ่ อใจ
กพ็ อแล้วละ”

บทท่ี 2 ค�าเชญิ จากราชากาเซล 105

อย่างไรเสีย มารยาทก็ต่างกันออกไปตามแต่ละท้องที่อยู่แล้ว
และมกี รณที กี่ ารทา� กริ ยิ าทต่ี รงขา้ มโดยสน้ิ เชงิ จะถอื เปน็ มารยาททถ่ี กู ตอ้ ง
อยูด่ ว้ ยเช่นกัน จงึ ไม่มีความจา� เปน็ ที่ต้องจดจา� ทงั้ หมด
อนึ่ง การกินอาหารเหลือถือเป็นการเสียมารยาทในประเทศ
เทมเพสต์ซึ่งอยู่ในระหว่างปรับปรุงสถานการณ์ดา้ นเสบยี ง เปน็ กฎทผ่ี ม
เปน็ คนกา� หนดเอง โดยรบั เอาอทิ ธพิ ลมาจากต่อมรับความรู้สึกในฐานะ
คนญี่ปนุ่ ของผม
แต่ว่า ทปี่ ระเทศอนื่ นน้ั จะต่างออกไป เพราะยังไงนนั่ ก็เปน็ แค่
กฎของพวกเราเท่านั้น
สง่ิ ทเี่ รยี กวา่ มารยาทน้นั จะตา่ งออกไปตามแตล่ ะประเทศ
เห็นว่ามีดินแดนที่ถือว่าการเล้ียงต้อนรับแขกเหร่ือผู้มาเยือน
อยา่ งถงึ ทส่ี ดุ เปน็ มารยาททด่ี งี าม อกี ทง้ั เหน็ วา่ ยงั มปี ระเทศทถี่ อื วา่ การกนิ
อาหารเหลือเป็นการแสดงเจตนาขอบพระคุณโดยแฝงความหมายว่าอ่ิม
จนกนิ ไม่หมด ก็เปน็ มารยาทท่ีดีเช่นกัน
มารยาทเหล่าน้ีเองก็ให้อารมณ์เหมือนกับโลกเม่ือชาติที่แล้ว
ซึ่งเราแคย่ อมรับมนั ก็พอ
โชคดีตรงท่ีมารยาทบนโต๊ะอาหารของอาณาจักรคนแคระ
ไม่จ�าเป็นต้องกินเหลือเช่นเดียวกับมารยาทของเทมเพสต์ อย่างน้อยๆ
กเ็ ปน็ ไปตามทเี่ คยถามจากเบสเตอรม์ าล่วงหน้า
พูดใหถ้ กู คือ เพราะได้เบสเตอรเ์ ป็นคนชว่ ยช้แี นะให ้ ตัง้ แต่เรอื่ ง
การทักทายไปจนถึงกิริยามารยาทในพระราชวังน่ีแหละ แต่ถึงอย่างน้ัน
ด้วยความประหม่าระคนกังวล ท�าให้ผมจ�าต้องเลียนแบบราชากาเซลก็
เท่านน้ั แต่เพียงเท่านผ้ี มก็ได้ลองสนามจริงเรยี บรอ้ ยแล้ว โอกาสหน้าจะ
ต้องท�าได้ดกี วา่ เดิมอยา่ งแน่นอน
ชิออนเองก็เชน่ เดียวกนั เธอสามารถผา่ นเง่ือนไขข้นั ตา่� สุดไดจ้ ึง
นบั วา่ ไมม่ ีปัญหาอะไร เพยี งแต ่ เธอกินเร็วไปนิดหน่อยก็เท่านน้ั

106

“อาหารเลศิ รสมาก เลยเผลอไปนะ่ ค่ะ...”
“เอานา่ ไมต่ อ้ งใสใ่ จไปหรอก คนทา� อาหารเองกค็ งดใี จมากกวา่
กนิ เหลอื ละนะ”
ผมเอ่ยปลอบชอิ อน
“ทา่ นริมุรุ ตามใจชอิ อนมากไปหนอ่ ยนะคะ...”
ถึงชนู ะจะเอ่ยเช่นน้นั แตแ่ ววตากลบั ก�าลังยมิ้
และแล้ว เม่อื เวลาผา่ นไปสกั พักหน่งึ -------
“ขอโทษท่ีให้รอนานนะ”
ราชากาเซลก็มาหาพรอ้ มกล่าวกับพวกเรา
เพื่อที่จะมาเปิดอกคุยกันเกี่ยวกับเรื่องที่ส�าคัญที่สุดส�าหรับ
ท้งั สองประเทศ

*

ผมกับราชากาเซลนั่งหนั หนา้ เขา้ หากนั บนเกา้ อีร้ บั แขก
โดยมีบารน์ กับโดล์ฟสองคนคอยยืนอารักขาอยูข่ ้างหลัง
และดา้ นหลงั ของผมมชี อิ อนคอยยนื อย ู่ สว่ นชนู ะออกไปเตรยี ม
เคร่ืองดืม่ มาให้
ราชากาเซลมบี รรยากาศท่ีดูผอ่ นคลาย ผดิ กับเมื่อครู่นี้
ซ่ึงบรรยากาศแบบนั้นก็ท�าให้ทางผมเองสามารถคุยได้อย่าง
ไมป่ ระหม่าเหมือนกนั บอกตามตรงวา่ ชว่ ยได้มากเลยทเี ดยี ว
เม่ือผมเอ่ยขอบคุณส�าหรับม้ืออาหารค�่า ราชากาเซลก็หัวเราะ
ออกมา

“ฮฮึ ะฮะฮะฮา่ ! มใิ ชว่ า่ เจา้ ประหมา่ จนรบั รสอาหารไมไ่ ดห้ รอกร?ึ
ในการเจรญิ สมั พนั ธท์ างการทตู นะ่ การวางมาดคอื ทกุ อยา่ งเชยี วนะ ถงึ แมว้ า่

บทที่ 2 คา� เชญิ จากราชากาเซล 107

การท�าเช่นน้ันจะทา� ให้เจา้ ถกู สบประมาท แตก่ ็บน่ อะไรไมไ่ ด้หรอกนะ”
“ถงึ ท่านจะว่าง้ัน แตเ่ บสเตอร์บอกว่าฉันสอบผา่ นนา?”

“ฮ ึ ยอ่ มหมายความวา่ เจา้ นน่ั ยงั ใจออ่ นกบั การใหค้ ะแนนแกเ่ จา้
นายผ้คู วรคา่ แก่การรับใช ้ สมเป็นผมู้ ีนสิ ัยขีก้ ังวลอย่างไรเลา่ ”
ราชากาเซลกลา่ วมาซงึ่ ๆ หนา้ แบบไมม่ กี ารเกรงอกเกรงใจ แตว่ า่
การท�าแบบน้นั กลับเปน็ การท�าใหผ้ มคลายความประหมา่ ลงไปได้

“คราวหนา้ ฉนั จะท�าให้ดขี ึ้นแน”่
“หึหึหึ ฝ่ายข้าเองก็นึกร�าคาญงานด้านการทูตมากกว่างานที่
ใชด้ าบเช่นกนั น่ันแหละน่า”
ข้าละอยากเดินทางตระเวนไปตามแต่ละประเทศอย่างอิสระเสรี
เสยี จรงิ ๆ ราชากาเซลเอย่ เบาๆ
หากรุ่นก่อนไม่ด่วนจากไปเสียก่อน เขาก็อาจอยู่ในฐานะท่ีมี
อิสระเสรกี วา่ นี้ก็เป็นได้

“เอาละ มาเขา้ เร่อื งกนั ดีกว่า”
กาเซลเอ่ยเปดิ ประเดน็ ก่อนทบี่ รรยากาศจะเริม่ หนกั อง้ึ
ผมเองก็พยกั หน้า กอ่ นจะทา� ใหเ้ รอ่ื งเดนิ หนา้ ต่อ

“รบั ทราบ อนั ดบั แรกฉนั คงตอ้ งขอกลา่ วขอบพระคณุ กอ่ น ขอ
ขอบพระคณุ ทชี่ ว่ ยอภยั โทษใหก้ บั พวกไคจนิ เจา้ พวกนนั้ เองกด็ ใี จเหมอื น
กัน”
“ฮ!ึ เพราะการทา� เชน่ นน้ั เปน็ วธิ ที ดี่ ที ส่ี ดุ ในการทา� ใหพ้ วกรฐั มนตรี
คนอน่ื ๆ ยอมรบั ไดต้ า่ งหาก ขา้ กต็ ง้ั ใจวา่ จะยกโทษให้มาต้ังแต่แรกแลว้ ละ”
ราชากาเซลเอย่ ดว้ ยทา่ ทเี ขินเล็กน้อย ก่อนจะพูดตอ่ วา่ “อกี ทั้ง
ข้ายังคิดว่าการให้คนน่าสงสัยเช่นเจ้ามาท�าตัวตามอ�าเภอใจในประเทศ
ของข้าก็ไม่ใช่เรอ่ื งสนกุ ด้วยน่ะนะ” พรอ้ มแสยะยิ้ม

“พดู แบบนน้ั มนั ออกจะใจร้ายไปหน่อยนะ แตเ่ อาเถอะ ถา้ เป็น
ฉนั คงคดิ แบบเดียวกันน่นั แหละ...”

108

“ใชไ่ หมเลา่ ?”
จากน้ัน เราสองคนก็หนั มองหน้ากันกอ่ นจะยมิ้ เฝอื่ นๆ ออกมา

“ฝา่ ยขา้ เองก็กลุ้มจริงๆ นะ? การตอ้ งทงิ้ ไคจินกบั พวกการ์มไป
มนั ทา� ใหข้ า้ รสู้ กึ โศกเศรา้ ปานจะขาดใจ แตว่ า่ ในแงข่ องผลลพั ธถ์ อื วา่ ขา้ ทา�
ถูกมันกด็ ีแล้วละ”
“อ้ืม พวกเขาชว่ ยพยายามเพอ่ื ฉันกนั จรงิ ๆ เพราะไดก้ ารม์ ชว่ ย
ท�าให้เราสามารถเตรียมพวกเคร่ืองป้องกันได้ แล้วงานด้านการก่อสร้าง
ของโดลด์กบั มลิ ดเ์ องก็ทา� ประโยชนไ์ ด้เยอะเลยดว้ ย ยิง่ กวา่ นน้ั ไคจนิ ยงั
ช่วยในเร่ืองท่ีฉันไม่อาจท�าความเข้าใจได้อีกด้วย เลยพอจะท�าให้ฉันไป
รอดในฐานะของกลมุ่ กลมุ่ หน่งึ ไดน้ น่ั แหละ”
“งั้นรึ... พอลองคิดดูแล้ว แบบน้ันก็ถือว่าดี เจ้าพวกนั้นเอง
ก็ควรฝากตัวอยู่กับสภาพแวดล้อมท่ีสามารถส�าแดงฝีมือของพวกตนได้
อยา่ งเสร ี มากกวา่ จะมาขลกุ กนั อยทู่ ปี่ ระเทศของขา้ จะวา่ ไป แลว้ เบสเตอร์
ละ่ เปน็ เชน่ ไรบ้าง”
ไมไ่ ดม้ าด้วยกนั หรอกรึ ราชากาเซลเอย่ ข้อสงสัยมาเชน่ น้นั

“แหม ก็ชวนแล้วน่ะนะแต่ว่า...”
ใช ่ ผมชวนเบสเตอร์แล้ว แต่โดนปฏเิ สธมา

“ขา้ ยนิ ดยี ง่ิ นกั ทท่ี า่ นเอย่ ชวน แตข่ า้ ไมม่ หี นา้ ไปเขา้ เฝา้ ราชากาเซล
จนกวา่ จะทา� ผลงานไดห้ รอกครบั ! เหน็ วา่ งน้ั นะ่ แต.่ .. ไอน้ น่ั มนั กแ็ คอ่ ยาก
จดจอ่ อยกู่ ับการวจิ ัยเท่านัน้ เองแหละนะ”
“ฮฮึ ะฮะฮะฮา่ สมกบั เปน็ เบสเตอรย์ ง่ิ นกั หมายความวา่ เจา้ นนั่ เอง
กไ็ ดร้ บั สถานทท่ี ส่ี ามารถใหต้ นไดส้ า� แดงพรสวรรคอ์ อกมาอยา่ งเตม็ ทแ่ี ลว้
สินะ ชา่ งเป็นเรื่องทนี่ ่ายินดยี ่งิ นัก”
ราชากาเซลกล่าวท้งั รอยย้มิ
คงจะรสู้ กึ เปน็ หว่ งเหลา่ อดตี ลกู นอ้ งจากหวั ใจจรงิ ๆ ซงึ่ ราชากาเซล
เองกค็ งตกอยใู่ นสภาวะกลนื ไมเ่ ขา้ คายไมอ่ อกในหลายๆ เรอ่ื งเพราะไมอ่ าจ

บทที่ 2 คา� เชญิ จากราชากาเซล 109

เอ่ยความเปน็ ห่วงออกมาตรงๆ ได้น่นั เหละ
แลว้ ในจงั หวะทผี่ มถา่ ยทอดคา� ขอบคณุ เสรจ็ ชนู ะกน็ า� เครอื่ งดม่ื
มาใหพ้ อดี
เปน็ สรุ าตัวใหม ่ ท่ีผมน�าไปทดลองกบั ยอห์มมา

“เชญิ เลย”
“อืม เจา้ น่ีมนั ... โดลดเ์ ปน็ คนทา� งั้นรึ?”
ราชากาเซลหยิบแก้วน�้าที่ท�าจากแก้วข้ึนมา แล้วมองมันด้วย
ความช่ืนชม
เปน็ งานแกว้ ทเ่ี ปลง่ ประกายสฟี า้ ออ่ นใสประดจุ ครสิ ตลั ลวดลาย
เองกม็ คี วามประณตี และดเู หมอื นวา่ เขาจะรถู้ งึ คา่ ของมนั ไดใ้ นปราดเดยี ว
อันที่จริงแล้ว แก้วใบน้ีก็เป็นอุปกรณ์เวทมนตร์ด้วยเหมือนกัน
ถึงรูปลักษณ์ภายนอกจะเหมือนของตกแต่งเชิงศิลปะ แต่ความจริงแล้ว
มกี ารใช ้ <เวทตราประทบั > เพอื่ เสรมิ คณุ สมบตั ใิ นการถอนพษิ เอาไวด้ ว้ ย
แตถ่ งึ ยังไง ถา้ ไมม่ คี วามรู้ด้านเวทมนตร์ในระดับหน่ึง ก็ไมส่ ามารถท�าให้
ผลลัพธ์น้นั ทา� งานไดอ้ ยดู่ .ี ..

“สงิ่ ทถ่ี กู สลกั เอาไว้ เป็นเวทถอนพิษอย่างงนั้ รึ เอาใจใสด่ ีนะ”
ราชากาเซลมองกลไกออกอยา่ งงา่ ยดาย กอ่ นจะทา� ใหเ้ วทมนตร์
ท�างาน

“จรงิ ๆ แลว้ จะใชว้ ธิ ชี มิ ทดลองพษิ มนั กไ็ ดอ้ ยหู่ รอก แตไ่ อฉ้ นั มนั
ก็เป็นอสูร เลยมีความสามารถในการต้านทานพิษอยู่ในระดับหนึ่ง เลย
คิดว่าคงคาดหวงั อะไรไมไ่ ดน้ ะ่ ”
นน่ั เปน็ คา� พดู จากใจจรงิ
แอลกอฮอล์มันก็ไม่ใช่พิษหรอก แต่ถ้าเป็นเหล้าท่ีมีดีกรีสูงก็มี
ความเป็นไปไดว้ า่ จะเมาอาละวาดเหมอื นกัน นอกจากนี้ บางคนอาจไม่
สามารถขบั แอลกอฮอล ์ จนอาจเกดิ อาการพษิ สรุ าขน้ึ มาอยา่ งกะทนั หนั ดว้ ย
ถึงเผ่าคนแคระท่ีด่ืมเหล้าเก่งจะไม่น่ากังวลถึงเรื่องน้ันก็เถอะ

110

แต่ยงั ไงก็ปลอดภยั ไวก้ ่อนดีกว่า
ราชากาเซลยกแก้วประทับรมิ ฝปี าก ก่อนจะท�าสีหน้าตกใจกับ
กลิน่ นน้ั

“โฮ่! กลน่ิ ช่างมีคุณภาพยง่ิ นกั ”
เขาเพลิดเพลินกับการดมกล่ินอยู่ครู่หน่ึง สงสัยจะถูกใจเข้าให้
กระมงั
สว่ นผมด่ืมไปโดยไม่สนใจกลิน่ แตอ่ ยา่ งใด
กลมุ่ กอ้ นความรอ้ นราวกบั จะแผดเผาลา� คอไหลผา่ นคอ ความรสู้ กึ
ร้อนผ่าวเหมือนกับจะท�าให้ศีรษะปวดจี๊ดเข้าถาโถม แต่ช่างน่าเสียดาย
ทคี่ วามรสู้ กึ นนั้ หายไปในชว่ั พรบิ ตา

《รายงาน ทÓการต่อตา้ นพษิ ... ต่อตา้ นพิษสÓเร็จ》

อย่าทา� ใหส้ า� เร็จสฟิ ะ! ผมละอยากดา่ ใสแ่ บบนน้ั ชะมดั
แอลกอฮอล์ไม่ใช่พษิ สกั หนอ่ ย ทา� ไมถึงไม่เข้าใจเรื่องน้นั เน่ยี ?
ท้ังที่เป็นสิ่งบันเทิงที่อุตส่าห์ลงทุนสร้างข้ึนมาแท้ๆ แต่กลับ
เพลิดเพลินกับมันไม่ได้เลย ถึงจะน่าอดสูอย่างมาก แต่ในเม่ือคนอ่ืน
นอกเหนอื จากเราสามารถเพลดิ เพลนิ กบั มนั ได ้ ก็มีแต่ต้องท�าใจยอมรับ
ท่าเดียวเทา่ นนั้
แต่คงไม่มีส่งิ ใดท่ีนา่ เศรา้ ไปกวา่ เหล้าทีด่ มื่ แล้วไมเ่ มาอีกแล้ว

“โอ้ เจ้าส่ิงน้ีมนั !”
ดเู หมอื นวา่ เมอื่ เหน็ ผมดมื่ แลว้ ราชากาเซลเองกล็ องดม่ื รวดเดยี ว
บา้ งเหมือนกัน และผลลพั ธน์ ั้น คงท�าใหก้ ารปลุกเรา้ อันรนุ แรงทไ่ี ม่เคย
สัมผสั มากอ่ นถาโถมใสล่ �าคอกบั อวยั วะภายในเปน็ แน่
แต่สมกับเป็นเผ่าคนแคระท่ีมีชื่อในเร่ืองของความช่ืนชอบสุรา
จรงิ ๆ ไม่มีการสา� ลกั เหมือนกบั ยอหม์ เลย

บทที่ 2 คา� เชญิ จากราชากาเซล 111

“เลิศรส”
หลังจากเอย่ ชนื่ ชมออกมา เขาก็ร้องขอเพ่ิมกับชูนะ
โดล์ฟท่ยี นื อารักขาอยดู่ า้ นหลงั ราชากาเซล กา� ลังจอ้ งมองทา่ ที
ของราชาด้วยท่าทางอิจฉา ดูเหมือนว่าเขาจะชิมทดสอบพิษมาก่อน
ลว่ งหน้า เลยรจู้ ักรสชาตนิ ัน้ แลว้ แน่ๆ มแี ตบ่ าร์นเท่าน้นั ท่ีก�าลังเอียงคอ
ดว้ ยความสงสัย

“พวกทา่ นจะรบั ดว้ ยไหมคะ?”
ชูนะอา่ นบรรยากาศออก เลยเอ่ยชวนให้ท้งั สองดืม่ ดว้ ย
“นั่นสินะครบั ! เช่นน้ัน ขอแคแ่ ก้วเดยี ว”
โดล์ฟรับแก้วไปด้วยความยินดี ประหนึ่งก�าลังรอคอยค�าชวน
นน้ั อยู่

“การท่ีคนอารักขาจะดื่มสุราคงจะไม่ดีเท่าไหร่นัก แต่ส�าหรับ
พวกเราแลว้ สรุ ากไ็ ม่ต่างอะไรกับนา้� เปลา่ หรอก”
บารน์ ทา� เป็นเอย่ ตรรกะทส่ี มเหตสุ มผลทส่ี ดุ แลว้ รบั แก้วมาเชน่
เดยี วกัน จากน้ัน เขากก็ ระดกแก้วดืม่ ในรวดเดียว

“หือ หอื ออออ!?”
ดูทา่ บารน์ จะไมอ่ าจปิดบงั อาการตกใจกับสรุ าดีกรแี รงได้

“ไมต่ อ้ งเกรงใจไปหรอก อยา่ งไรเสยี ในทแ่ี หง่ นก้ี ม็ เี พยี งพวกเรา
เทา่ น้นั เรามาด่ืมดว้ ยกนั ทุกคนเฉกเชน่ เดียวกบั เมอ่ื กอ่ นเถอะ”
“เกรงวา่ คงท�าเช่นน้นั ไม่...”
โดล์ฟปฏิเสธค�าพูดของราชากาเซลท่ีก�าลังยิ้มราวกับเด็กน้อย
เจา้ เลห่ ไ์ ปครั้งหนึ่ง
แต่ทวา่

“ดีละ วันน้มี าด่มื กนั ดกี วา่ ในเม่อื กาเซลวา่ ง้นั กช็ ่วยไมไ่ ด้ ข้าจะ
ดืม่ !”
แล้วบาร์นก็เข้าไปนั่งทางด้านขวาของราชากาเซล ด้วยท่าที

112

ตรงข้ามกับรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูเหมือนคนหัวร้ันซึ่งผ่านศึกมานับร้อย
จากนน้ั เขากย็ ืน่ แก้วใหก้ ับชนู ะ แล้วขอสรุ าเพม่ิ อีก

“วะฮะฮะฮะฮา่ ! บารน์ เอย๋ เจา้ เปน็ อะไรไปร?ึ วนั นเ้ี จา้ พดู รเู้ รอ่ื ง
อยา่ งทไ่ี ม่เคยเป็นมากอ่ นเลยมใิ ชร่ ไึ งกัน!”
ราชากาเซลตบหลังของบารน์ ด้วยท่าทางดีใจ จนบารน์ ทส่ี า� ลกั
เลก็ นอ้ ยต้องน่วิ หนา้

“โอย๊ ทา่ นอยา่ เสยี งดงั ส!ิ ดา้ นนอกประตเู องกม็ ที หารยามหวั กะทิ
คอยอารกั ขาอยู่ ไม่เหน็ จา� เป็นต้องกงั วลไปหรอก อกี ทั้ง... ข้ากไ็ ม่เหน็ ว่า
คนพวกนจ้ี ะเปน็ พวกทที่ า� อนั ตรายแกเ่ ราเลย เพราะไมม่ ที ง้ั เหตผุ ลและผล
ประโยชน์ท่ีต้องท�าเช่นน้ัน แล้วถ้าหากคิดจะท�าจริงๆ คงจะกระท�าการ
ต้งั แตต่ อนนัง่ ด่มื ด้วยกนั เมอ่ื ครง้ั กอ่ นไปแลว้ ”
บาร์นด่ืมสุราอย่างเต็มท่ี พลางหัวเราะให้กับความกังวลของ
โดลฟ์ เมื่อเหน็ ดงั นน้ั อาจเพราะยอมรบั ได-้ ------- หรือยอมจ�านนแลว้ ก็
ไมท่ ราบได ้ โดลฟ์ เองกล็ งไปนั่งทางด้านซ้ายของราชากาเซลเช่นเดียวกนั

“ถา้ เชน่ นั้นขา้ เองก็ขอดมื่ ดว้ ย!”
ว่าแลว้ โดล์ฟกย็ นื่ แก้วใหแ้ กช่ ูนะ
แกว้ ใบนนั้ วา่ งเปลา่ ไมร่ วู้ า่ ดมื่ หมดตงั้ แตเ่ มอื่ ไร ดทู า่ ทา้ ยทส่ี ดุ แลว้
โดลฟ์ เองก็มอิ าจเอาชนะต่อการย่วั ยวนของสุราได้เชน่ กัน
แลว้ หลังจากทที่ ุกคนเพลดิ เพลนิ กบั สุราได้สักพักหนง่ึ -------

“ว่าแต่ รมิ รุ เุ อย๋ ขา้ ขอถามก่อนจะเมาเสยี หนอ่ ย ตกลงไอ้อาวธุ
เวทมนตรท์ รงพลงั ทเ่ี จ้าใช้ปราบคารบิ ดสิ นน่ั มันเป็นเชน่ ไรรึ? เหน็ วา่ ส่งิ
นน้ั มนั มอี านภุ าพรนุ แรงเหนอื ลา้� ยง่ิ กวา่ เวทมนตรร์ ะดบั ยทุ ธศาสตร์6อยา่ ง
ที่ไม่เคยมีมาก่อนเลยน?่ี ”
“อา... ไอน้ น่ั สนิ ะ...”
หมายถึงไอ้น่ัน ท่ีเราอธิบายความจริงไปแล้วแท้ๆ แต่กลับไม่
ยอมเชอ่ื เสยี อย่างนนั้

6เวทมนตร์ระดับยุทธศาสตร์ คือเวทมนตร์ที่ถูกสร้างหรือก�าหนดข้ึนมาเพื่อท�าตามเป้าหมายโดยเฉพาะเจาะจง
ในท่นี ้อี าจมีความหมายว่าเวทมนตร์ทที่ รงพลังมากๆ เพือ่ การทา� ลายโดยเฉพาะ

การโจมตอี ภมิ หารนุ แรงสดุ โกงของราชาปศิ าจมลิ มิ ซงึ่ กลายเปน็
สาเหตุในการเดนิ ทางมายงั ต่างประเทศในครั้งน้ยี ังไงละ่
ชว่ ยไม่ได้
ลองบอกความจรงิ ออกไปอกี แค่ครั้งเดยี วเทา่ นัน้ ก็แลว้ กัน

“อมื ม... บอกความจรงิ ไป ทา่ นก็ไมย่ อมเช่อื นะ่ นะ คณุ โดลฟ์ ก็
เข้าใจผิดไปด้วยนีน่ ะ...”
“เข้าใจผิดงน้ั รึ?”
“อื้อ ไอ้น่ันน่ะ ไม่ใช่อาวุธลับของพวกเรา แต่เป็นพลังของ
ราชาปศิ าจมิลิมจริงๆ ตา่ งหาก”
“เฮ้อ ทา่ นริมุรยุ งั จะเอย่ วาจาลอ้ เลน่ เชน่ นัน้ อีกหรอื ครับ-------”
“เอานา่ ช้าก่อนโดล์ฟ ขา้ เองก็สนใจเร่ืองนั้นเชน่ กัน ส่ิงที่ข้าจะ
พูดต่อไปน้ีเป็นทัศนะในฐานะของคนท่ีควบคุมดูแลฝ่ายการทหาร เมื่อ
อีกฝ่ายเป็นข้าศึกท่ีไม่อาจใช้ก�าลังรบโดยรวมทั้งหมดของเปกาซัสไนท ์
100 นายจดั การได ้ เรากม็ แี ตต่ อ้ งพง่ึ พาเวทมนตรร์ ะดบั ยทุ ธศาสตรเ์ ทา่ นน้ั
ยทุ ธวิธที ่ีมปี ระสทิ ธิภาพ เห็นจะเปน็ การท�าใหเ้ วทมนตร์ป้องกันของศตั รู
ไร้ผล แล้วสร้างความเสียหายจนมันไม่มีเวลาว่างพอจะฟื้นฟ ู แต่ว่านะ
แมเ่ ฒา่ เจนบอกเอาไวว้ า่ ตอ่ ใหเ้ ปน็ เวททลายแกน่ ซงึ่ เปน็ “คาถาตอ้ งหา้ ม”
กม็ ิอาจโค่นคาริบดสิ นั่นได้ เห็นวา่ เหตุผลคอื กฎการท�างานของเวทมนตร์
จะแปรปรวน จนท�าให้พลังงานไม่สามารถส่งผ่านไปได้อย่างถูกต้องน่ะ
ซ่ึงในจดุ น้ีข้าเองก็ไมอ่ าจท�าความเข้าใจได้เหมือนกนั แตป่ ระเดน็ คอื เรา
ไมส่ ามารถใช้เวทมนตรโ์ คน่ มันได้ใช่ไหมเล่า? แบบนน้ั ก็เท่ากบั วา่ อาวุธ
เวทมนตรเ์ องกไ็ ม่สามารถท�าได้เหมือนกันใช่ไหมล่ะ?”
บาร์นลูบหนวดสีดา� สนิทตรงคางของเขาไปมา พลางเอ่ยปราม
โดลฟ์ เช่นนน้ั
ส่วนเจนท่ีเขาพูดถึง คือหญิงชราที่เป็นอาร์ควิซาร์ดคนน้ันสินะ
เหน็ วา่ แมเ่ ฒา่ คนนน้ั เปน็ ผเู้ ชย่ี วชาญดา้ นเวทมนตร ์ เลยดเู หมอื นวา่ จะรบั รู้

114

ถึงเหตุผลที่เวทมนตร์ใช้กับคาริบดสิ ไมไ่ ดผ้ ล
เวทมนตรน์ นั้ จะทา� งานโดยผา่ นทางปจั จยั พเิ ศษทเ่ี รยี กวา่ แกน่ เวท
แลว้ ดว้ ยความทแี่ กน่ เวทนนั้ ถกู ทา� ใหแ้ ปรปรวนดว้ ยผลลพั ธข์ อง 『ขวางกน้ั
พลงั เวท』 เวทมนตรจ์ งึ ไม่อาจทา� อะไรคารบิ ดิสได้
และเปน็ เพราะผมไดร้ บั สกลิ ขวางกนั้ พลงั เวทนนั่ มา เลยสามารถ
ท�าความเข้าใจได้
ยกตวั อยา่ งเชน่ การโจมตดี ว้ ยเปลวไฟ จะเปน็ การทา� ใหแ้ กน่ เวท
เผาไหมเ้ พอ่ื สง่ ผา่ นความรอ้ นไปยงั เปา้ หมาย ฉะนนั้ หากแกน่ เวทถอยหา่ ง
ไปจากรอบตวั เรา อตั ราการสง่ ผา่ นของความรอ้ นกจ็ ะลดลงเปน็ อยา่ งมาก
ซงึ่ การจโู่ จมดว้ ยวธิ อี ยา่ งเชน่ การฟนั เยอื กแขง็ และชอ็ ตไฟฟา้ เอง
ก็สามารถใช้วิธีการเดียวกันในการผนึกได้เช่นกัน เรียกได้ว่าเป็นสกิลท่ี
สะดวกเป็นอย่างมาก
แลว้ ถา้ คดิ จะทะลวงฝา่ สกลิ นล้ี ะก ็ แคไ่ มใ่ ชเ้ วทมนตรผ์ า่ นแกน่ เวท
ซะกพ็ อ
ไม่ใช่การเล็งโจมตีใส่คาริบดิสโดยตรง แต่ใช้วิธีสร้างลมระเบิด
ให้เกิดแรงกระแทก ท�าให้อากาศในบริเวณน้ันเกิดความร้อนแล้วใช้มัน
โจมตีใส.่ .. อนั ทจี่ รงิ วิธนี ้ีอาจสร้างความเสยี หายทีม่ ากกวา่ นัน้ ไดก้ เ็ ป็นได้
ซง่ึ ผมอาจจะทา� การโจมตแี บบนน้ั ไปโดยบงั เอญิ แตด่ ว้ ยความที่
กา� ลงั จดจอ่ อยกู่ บั การตอ่ สกู้ เ็ ลยไมท่ นั สงั เกต ฉะนนั้ จะมาพดู เอาปา่ นนม้ี นั
ก็สายเกินไปเล็กนอ้ ย
งน้ั ถ้าถามว่าการโจมตีของราชาปศิ าจมลิ ิมคอื อะไรแลว้ ละก็...

《คÓตอบ มคี วามเปน็ ไปไดอ้ ยสู่ องประการ นนั่ คอื การใชพ้ ลงั
ทรี่ นุ แรงกวา่ ทÓลาย 『ขวางกน้ั พลงั เวท』 หรอื อาจเปน็ เหตผุ ลทเี่ รยี บงา่ ย
กวา่ นน้ั อยา่ งการโจมตโี ดยไมผ่ า่ นแกน่ เวท------- เนอื่ งจากลม้ เหลวใน
การเกบ็ ขอ้ มลู จงึ ไมอ่ าจช้ีชัดลงไปได้ อนงึ่ คาดวา่ มคี วามเป็นไปได้

บทที่ 2 ค�าเชญิ จากราชากาเซล 115

สูงท่ีจะเป็นเหตผุ ลอยา่ งหนา้ มากกวา่ -------》

น่ันเป็นข้อสนั นษิ ฐานจาก 『มหาปราชญ』์
เนอ่ื งจากไม่อาจตรวจสอบสิ่งท่ีมีความลกึ ลบั เชน่ นนั้ ได ้ เหตผุ ล
อยา่ งหลงั จงึ เปน็ ไปไดย้ าก อกี ทง้ั เหน็ วา่ ถา้ เปน็ ปรมิ าณพลงั งาน (แกน่ เวท)
กบั พลังเวทอันทรงพลังของราชาปศิ าจมิลมิ ละก็ ตามทฤษฎแี ล้วสามารถ
เอาชนะคารบิ ดิสได้อีกด้วย
เมอื่ ได้ยนิ แบบนนั้ ก็มแี ตต่ อ้ งยอมรบั ท่าเดียว

“มนั กจ็ รงิ ทเี่ วทมนตรใ์ ชก้ บั มนั ไมไ่ ดผ้ ล... แตถ่ งึ อยา่ งไร การอา้ ง
ถงึ ราชาปิศาจมิลมิ เชน่ นน้ั มนั ก็ออกจะงา่ ยเกินไปสา� หรับใช้เปน็ ข้อแก้ตวั
แต่ถ้าหากประสงค์จะเก็บเร่ืองอาวุธท่ีมีอานุภาพเหนือสามัญส�านึกใน
ปจั จุบนั ขา้ ก็พอจะเขา้ ใจไดน้ ะครับ”
โดล์ฟกลา่ วพลางยักไหล่
ดูเหมือนว่าเขาจะอยากให้อาวุธปริศนามีอยู่จริง มากกว่าจะ
ยอมรับการเขา้ รว่ มศึกในคร้งั นนั้ ของราชาปศิ าจมิลมิ
ราชากาเซลหันหน้าเข้าหาโดล์ฟด้วยใบหนา้ คร่นุ คิด

“แตว่ า่ นะโดลฟ์ เอย๋ ทา้ ยทส่ี ดุ แลว้ วิธเี ช่นนน้ั มนั จะเปน็ ไปไดร้ ?ึ
แม้ว่าอาวุธน้นั จะมีอานภุ าพเปน็ 10 เท่าของเวทมนตร์ระดบั ยุทธศาสตร์
อีกฝ่ายจะเป็นศัตรูท่ีสามารถใช้มันจัดการได้ง้ันรึ? เจ้านั่นมันเป็นสัตว์-
ประหลาดทขี่ นาดทา� ใหม้ หาเวทของไดรแอดทเ่ี ปน็ ผใู้ ชข้ นั้ สงู ไรผ้ ลไดเ้ ชยี ว
นะ? แล้วถ้าจะเป็นเวทมนตร์ที่จะสามารถจัดการกับศัตรู
เชน่ นนั้ ได ้ มนั กต็ อ้ งมพี ลงั ทา� ลายทอี่ ยเู่ หนอื จนิ ตนาการไปมากโขนกั นนั่ แหละ
แตว่ ่า หากเป็นราชาปิศาจมลิ ิม... หากเป็นนางผู้เปน็ องคห์ ญิงมงั กรละก็
ต่อให้จะสามารถบงการเวทมนตร์ที่อยู่เหนือปัญญาของมนุษย์ได้ มันก็
ไมใ่ ชเ่ รือ่ งนา่ แปลกใจอะไรเลยละนะ”
ดเู หมือนว่าราชากาเซลจะรเู้ รอื่ งของราชาปศิ าจมิลิมเสยี ด้วย

116

ถงึ จะไมร่ วู้ า่ การโจมตขี องมลิ มิ เปน็ เวทมนตรร์ เึ ปลา่ แตอ่ ยา่ งนอ้ ย
เรอ่ื งทว่ี า่ สามารถจดั การเปา่ คารบิ ดสิ ไดก้ เ็ ปน็ เรอื่ งจรงิ อยา่ งทรี่ าชากาเซล
วา่ ไว้ เธอเปน็ ตวั ตนท่อี ยเู่ หนอื สตปิ ัญญาของมนษุ ยอ์ ย่างไมต่ ้องสงสยั

“แลว้ กาเซลคิดวา่ เปน็ ราชาปศิ าจมลิ มิ จรงิ ๆ งนั้ รึ?”
บาร์นเอ่ยถามราชากาเซลอยา่ งสนอกสนใจ

“น่ันสิน้า... ถ้าคิดเช่นน้ันมันก็ยอมรับได้อยู่หรอก แต่ว่าท�าไม
ราชาปศิ าจมลิ มิ ถงึ อยทู่ นี่ นั่ ได.้ .. เหตผุ ลนน่ั แหละทขี่ า้ ไมท่ ราบ หากเจา้ บอก
วา่ นน่ั เปน็ ฝมี อื ของราชาปศิ าจมลิ มิ ละก ็ คงจะบอกไดส้ นิ ะวา่ มตี น้ สายปลาย
เหตุมายงั ไง?”
ราชากาเซลหนั มาทางผม ทา� ใหโ้ ดลฟ์ กบั บารน์ มองตามมาเชน่ กนั

“ง้ันอาจจะยาวไปหน่อย แต่เดี๋ยวจะเล่าตั้งแต่ตอนที่ออกจาก
ประเทศน้ีใหฟ้ ังก็แลว้ กัน”
จากนน้ั ผมก็เลา่ เรอ่ื งภายหลงั ถูกขบั ออกจากอาณาจักรยทุ ธ-
ภัณฑด์ วารก์ อนให้ฟัง
ทงั้ กลุ่มฟังเรื่องที่ผมเล่าโดยไมป่ ริปากพูด
มเี พียงสุราและกับแกล้มเทา่ นั้นทีค่ อ่ ยๆ หมดไปเร่อื ยๆ ในตอน
ที่ผมเล่าจบ สุราก็ถูกผลาญไปเป็นจ�านวนกว่าหนึ่งในสามของถัง เป็น
ความเร็วที่นา่ ท่ึงอยา่ งมาก
สว่ นเบยี รน์ นั้ หมดไปเปน็ ทเี่ รยี บรอ้ ยแลว้ ฉะนนั้ แอลกอฮอลก์ น็ า่
จะได้ผลสกั เลก็ นอ้ ย

“เรอ่ื งมันก็สมเหตุสมผลอยลู่ ะนะ... แต่ว่า------”
“อมื ม ทา� ให้ราชาปศิ าจมิลมิ เชอื่ งได้เรอะเนย่ี ”
“ถงึ จะทา� ใจเช่อื ไดย้ าก... แตก่ ็มีรายงานเหมือนเดก็ สาวคนหนงึ่
ทา� อะไรสักอยา่ งจรงิ ๆ ดว้ ยนะ่ ครบั ...”
ทั้งสามหันหน้าเข้าหากนั แลว้ เรม่ิ แลกเปลยี่ นความคิดเหน็
โดยมชี ิออนพูดจาโออ้ วดอยู่ขา้ งๆ วา่ “ฮึฮอื่ ! สิง่ ทที่ ่านรมิ ุรเุ อ่ย

บทที่ 2 ค�าเชิญจากราชากาเซล 117

ไมม่ คี า� วา่ โปป้ ดหรอกคะ่ !” กค็ ดิ อยพู่ อดวี า่ ทา� ไมแมน่ ถี่ งึ ทา� ตวั สงบเสงยี่ มจงั
ที่แทช้ อิ อนเองกด็ ม่ื เหล้าดว้ ยเหมอื นกนั
มีแค่ชูนะคนเดียวที่ก�าลังยุ่งอยู่กับการรินเหล้าและตระเตรียม
กบั แกลม้ เป็นผูห้ ญงิ ที่รู้จกั การเอาใจใส่ดียิ่งนัก อยากจะให้ชิออนหดั เอา
เป็นแบบอย่างสกั หน่อยจรงิ ๆ
ในขณะที่ก�าลังคิดแบบน้ัน ดูเหมือนว่าพวกราชากาเซลจะได้
ข้อสรปุ แล้ว

“ขา้ จะเช่ือเจ้านะ ริมรุ ุเอย๋ ”
“ขออภัยท่ีข้าไม่เช่ือนะครับ พอดีเร่ืองมันท�าใจเชื่อได้ยากใน
ทันทนี ะ่ ...”
“วะฮะฮะฮะฮา่ ! แตแ่ หม ไดร้ ูจ้ ักกับราชาปศิ าจที่เก่าแก่ท่ีสดุ ใน
เวลาอันสน้ั เช่นน้ ี ท่านริมรุ ุช่างเปน็ คนท่นี า่ พิศวงยิ่งนัก!”
ผลสุดทา้ ย ท้ังสามคนกย็ อมเชอ่ื คา� พูดของผม
ถงึ แมว้ า่ การทา� แบบนนั้ อาจจะเขา้ ทางกวา่ กต็ าม แตด่ เู หมอื นวา่
จะหาทางคลายข้อเขา้ ใจผิดได้แบบนี้มันกด็ แี ลว้ ละ
แลว้ ผมกน็ กึ วา่ เรอื่ งจรงิ จงั จะสน้ิ สดุ ลงแตเ่ พยี งเทา่ นแี้ ลว้ แตก่ ลบั
ไมเ่ ปน็ เช่นนั้น ตอ้ งบอกว่า การหารอื ท่ีมีชอ่ื เรยี กวา่ งานเลยี้ ง ก�าลังเข้าสู่
ของจริงในต่อจากน้ตี า่ งหาก

*

ขณะนเ้ี รากา� ลงั สนทนาเรอื่ งสถานการณข์ องทง้ั สองฝา่ ย ซง่ึ เรอ่ื ง
ผลลพั ธ์ในการวิจัยเองกถ็ ูกหยิบยกขน้ึ มาพูดด้วยเช่นกนั
แล้วในวนั พรุ่งนย้ี งั มีก�าหนดการว่า จะประกาศถึงความสมั พันธ์
อันดีระหวา่ งทง้ั สองประเทศต่อหน้าประชาชนของประเทศน้อี กี ดว้ ย
ชว่ งเวลายามคา�่ คนื ผา่ นพน้ ไปดว้ ยอารมณป์ ระมาณนนั้ จนกระทง่ั

118

มีการเปดิ ประเด็นเร่อื งเหลา้ ทผี่ มนา� มาเปน็ ของฝาก
“แต่จะวา่ ไปแล้ว สรุ าแกว้ นีช้ า่ งเลศิ รสไปเลยนะ ข้าสมั ผัสได้ถึง

รสชาติอันรนุ แรงที่ไม่เคยลมิ้ รสมากอ่ น แท้จริงแลว้ เจ้านม่ี ันคอื อะไรรึ?”
เนอ่ื งจากสรุ าในถงั ไมเ้ กลยี้ งไปมากกวา่ ครง่ึ แลว้ ผมกอ็ ยากบอก
เหมือนกันว่ามันก็ต้องอร่อยอยู่แล้ว เพราะว่าเล่นดื่มแบบใส่เหล้ากลั่น
ดกี รสี งู แบบใสน่ า�้ แขง็ อยา่ งเดยี วแบบออนเดอะรอ็ ค จงึ ไมน่ า่ แปลกใจเลย
ทีจ่ ะเมากนั

“ไอน้ น่ี ะ่ นะ เปน็ เหลา้ ทไ่ี ดจ้ ากการนา� เบยี รม์ ากลนั่ เรยี กวา่ วสิ กน้ี ะ่ ”
“โฮ่? แล้วการกล่นั ทวี่ ่ามนั คืออะไรรึ?”
เล่นถามเรือ่ งนนั้ มาเรอะ ไอ้เร่ืองน้นั มันอธิบายยากแฮะ

“ถา้ ชอบการคน้ ควา้ กน็ า่ จะเขา้ ใจใชไ่ หมละ่ ? สว่ นประกอบในเหลา้
ท่ีเรียกว่าแอลกอฮอล์เป็นสาเหตุท่ีท�าให้เกิดอาการเมาเวลาดื่มเหล้า
แตม่ ีจดุ เดือดต่า� กวา่ น�า้ ฉะน้นั หากทา� ให้เหล้าหมกั เดอื ด แลว้ ทา� ใหไ้ อนา้�
มารวมกัน มันก็จะก่อให้เกิดเหล้าท่ีมีส่วนประกอบของแอลกอฮอล์ท่ีสูง
และนนั่ คอื เหลา้ กล่นั ยงั ไงละ่ ”
เมอื่ อธบิ ายใหฟ้ งั อยา่ งงา่ ยๆ ราชากาเซลกพ็ ยกั หนา้ ทา่ ทางเหมอื น
จะเขา้ ใจ

“อย่างนน้ี ่ีเอง บางทเี หล้าช้นั สูงทเ่ี ขาว่า “ชาวต่างโลก” เป็นผู้
ท�าเอง กอ็ าจมีกรรมวิธีเดียวกันเปน็ ได้ละนะ”
“ชาวต่างโลก!?”
โอะ๊ โอ ๋ จๆู่ ก็มขี ่าวสารทด่ี ทู า่ จะเปน็ ประโยชนโ์ ผล่มาซะแลว้
ถ้าเป็นคนบา้ นเดียวกันก็อยากไปเจออย่เู หมือนกนั นะ่ นะ

“อา เห็นว่าที่เมืองหลวงของจักรวรรดิจะมีการน�าเหล้าที่เขาว่า
ชาวตา่ งโลกเปน็ คนท�าข้ึนมา ถวายแดอ่ งคจ์ ักรพรรดนิ ่ะ ซง่ึ มกี ารน�าออก
วางขายในท้องตลาดอยู่เหมือนกัน แต่ด้วยความท่ีไม่ได้ออกวางขายใน
จา� นวนท่มี ากมายถึงเพยี งนั้น เลยทา� ใหเ้ หลา้ ตวั นถี้ ูกซอ้ื ขายต่อรองกนั ใน

บทที่ 2 คา� เชิญจากราชากาเซล 119

ราคาที่สูงมากจนแทบจะต้องควกั ลกู ตากนั เลยทเี ดยี ว เห็นว่าไม่สามารถ
ทา� ข้นึ มาในปรมิ าณมากได้น่ะ แตอ่ ันนีไ้ ม่เหมอื นกันงั้นร?ึ ”
นา่ เสยี ดายชะมดั
ผมก็นึกอยากจะไปท่ีจักรวรรดิอยู่เหมือนกัน แต่เห็นว่าฝั่งนั้น
เป็นประเทศทางการทหารมีการตรวจการเข้าออกอย่างเข้มงวด ดูท่าจะ
เดนิ ทางไปอยา่ งสบายๆ ได้ยาก ผิดกบั กลุ่มประเทศทางฝ่งั ตะวันตก
และเหน็ วา่ ทนี่ นั่ ยงั มกี องทหารทเ่ี ชย่ี วชาญดา้ นการกา� จดั อสรู อกี
ย่ิงท�าให้ไปยากเข้าไปใหญ่ แล้วแน่นอนว่ากลุ่มประเทศฝั่งตะวันตกเอง
กม็ ผี เู้ ชย่ี วชาญแบบน้ันอยู่เหมอื นกนั ฉะนน้ั จงึ ไมส่ ามารถประมาทได้
ดทู า่ การไปพบกบั ชาวตา่ งโลกทอ่ี ยจู่ กั รวรรดเิ นยี่ คงตอ้ งรอคอย
โอกาสอย่างไมร่ บี ร้อนนา่ จะดีกวา่ ละนะ
แล้วบางทที บี่ อกวา่ ไม่สามารถสรา้ งในปรมิ าณมากไดน้ นั่ คงจะ
เปน็ ข้อแกต้ ัวมากกวา่
ซ่ึงอาจจะมีเหตุผลเรื่องไม่มีสถานท่ีส�าหรับผลิตอยู่เหมือนกัน
แต่นัน่ เป็นปญั หาทส่ี ามารถแก้ไขไดข้ อเพยี งแคม่ ีเงินมากพอ บางที คงจะ
จา� กัดปรมิ าณในการสรา้ งเพื่อเพิม่ พูนความหายากให้มากขึ้นนน่ั แหละ

“นน่ั สนิ ะ เจา้ นเี่ ปน็ พวกสงิ่ บนั เทงิ คงไมอ่ าจสรา้ งในปรมิ าณมาก
ได ้ แตเ่ รอื่ งนมี้ นั ไมใ่ ชป่ ญั หาดา้ นวทิ ยาการในการผลติ จา� นวนมาก แตเ่ ปน็
ปัญหาในเร่ืองของสถานการณ์ด้านเสบียงน่ะนะ ในเมื่อแม้แต่เบียร์ก็ยัง
ไม่มีแบบนี้ก็คงพอจะเข้าใจใช่ไหมล่ะ? ข้าวสาลีกับข้าวบาร์เลย์ท่ีเป็น
วัตถุดิบเองก็อยู่ในขั้นตอนที่เพิ่งจะทดลองเสร็จด้วย น่าจะเร่ิมการผลิต
แบบเป็นจริงเป็นจังในปีหน้าได้ แต่เราก็ไม่มีก�าลังเหลือพอจะน�าไป
หมุนเวียนสา� หรบั สง่ิ บันเทงิ ตามแต่อตั ราการเก็บเก่ยี วนัน่ แหละ”
เพราะงั้น เราจึงสร้างได้เฉพาะส่วนที่ใช้ส�าหรับเพลิดเพลินกัน
แค่พวกเราเองเท่านั้น--------ผมอธิบายตอ่ ไปแบบน้ัน

“งั้นรึ เสบียงของประเทศนี้ก็ต้องพ่ึงการน�าเข้าจากอาณาจักร

120

ฟาลุมสก์ ับจกั รวรรดิเหมอื นกันละนอ้ ”
“นั่นสินะครบั ก็จุดอ่อนเพยี งหนง่ึ เดยี วของประเทศเรา คือเร่อื ง
อัตราการพ่ึงพาตัวเองในการผลิตเสบียงท่ีน้อยนแ่ี หละครับ”
“อกี ทง้ั เสบยี งยงั ไมส่ ามารถขนสง่ ดว้ ยเวทมนตรข์ นยา้ ยได ้ ผดิ กบั
พวกอาวธุ กับเคร่ืองป้องกันด้วยละน้า ไม่วา่ ยังไงกจ็ �าเป็นตอ้ งผ่านพ่อค้า
จริงๆ แต่ก็พูดได้อีกอย่างว่า เพราะแบบนั้นเลยท�าให้ประเทศของเรา
ประสบความสา� เร็จในฐานะของเมอื งทีเ่ ปดิ ให้มีการคา้ เสรีนะ่ นะ...”
มีเหตุการณแ์ บบน้นั อยู่ด้วยหรอื เนี่ย
แม้ว่าจะเป็นประเทศท่ีเน้นไปท่ีด้านการป้องกัน แต่การผลิต
เสบียงในถ�้าใต้ดินขนาดใหญ่มันก็ท�าได้ยากจริงๆ นั่นแหละ ถึงใช่ว่าจะ
ไมม่ แี สงอาทติ ยส์ อ่ งเขา้ มาเลยเสยี ทเี ดยี ว แตก่ ไ็ มเ่ หมาะในการผลติ อาหาร
อยดู่ นี ั่นแหละ
จงึ กลา่ วไดว้ า่ ดว้ ยเหตนุ นั้ พวกเขาจงึ ขดั เกลาอา� นาจทางวทิ ยาการ
แลว้ ใช้การค้าขายเพ่ือเอาชนะจุดออ่ นในขอ้ นั้นนน่ั เอง
ผลลพั ธจ์ ากการเปิดเปน็ เมืองการค้าเสร ี สนบั สนนุ การเดนิ ทาง
เขา้ ออกของพอ่ คา้ เสรมิ แกรง่ ความสมั พนั ธด์ า้ นเศรษฐกจิ ระหวา่ งประเทศ
อ่นื ให้แน่นแฟน้ ขึ้น และเพิ่มคุณคา่ ในตวั ตนของตนเอง ท�าใหอ้ าณาจักร
คนแคระกลายเปน็ มหาประเทศในตอนนไี้ ด้
พวกเราเองก็อยากจะเอาเป็นแบบอย่าง แล้วผูกสัมพันธ์ด้าน
เศรษฐกจิ กบั ประเทศอน่ื ให้ไดเ้ ชน่ กนั
แต่วา่ เหมอื นจะมีค�าพูดท่ไี มอ่ าจมองข้ามไดอ้ ย่แู ฮะ?

“ขอถามอะไรหนอ่ ยได้ไหม?”
“อะไรร?ึ ”
“อืม เร่ืองท่ีว่าไม่สามารถใช้เวทขนย้ายส่งเสบียงได้น่ะ มัน
หมายความวา่ ยังไงรึ-------?”
“อ๋า เร่อื งน้ันเองหรอกหรอื ครบั -------”

บทที่ 2 ค�าเชญิ จากราชากาเซล 121

โดล์ฟเป็นคนชว่ ยอธบิ ายใหแ้ ทนราชากาเซล
เขากล่าวว่า เวทขนส่งน้ันไม่ได้มีคุณสมบัติครอบจักรวาลถึง
ขนาดน้ัน เห็นว่าหากส่งของที่เป็นอินทรีย์วัตถุจะท�าให้อาบแก่นเวทมาก
เกนิ ไปจนเกดิ การเปลย่ี นแปลงคณุ สมบตั ขิ องวตั ถชุ น้ิ นน้ั อยา่ งของจา� พวก
หนงั สตั วจ์ ะอยใู่ นระดบั แคค่ ณุ ภาพเปลยี่ นแปลงไปเลก็ นอ้ ยเทา่ นน้ั แตห่ าก
เป็นพวกของกินจะอยใู่ นสภาพที่ไม่สามารถรับประทานไดเ้ ลย
เมื่อก่อนหน้าน้ี ก็อบตะเคยเล่าให้ฟังว่ามีธุรกิจที่เรียกว่าร้าน
ขนสง่ อยทู่ อ่ี าณาจกั รคนแคระ เพราะงนั้ ผมกต็ งั้ ใจจะไปสบื ดวู า่ รา้ นขนสง่
ที่ว่าจะท�าประโยชน์ในการขนสง่ ในภายหลงั จากนี้ไดห้ รอื ไมอ่ ย่เู หมอื นกัน
แตว่ า่ ไมท่ นั ไรผมก็ต้องล้มเลกิ ความคิดเสยี อย่างนั้น

“ทงั้ ทีเ่ วทขนย้ายสามารถยา้ ยตวั มนษุ ย์ได้แท้ๆ...”
แลว้ บาร์นกบั โดล์ฟก็ตดิ กบั ค�าบน่ ของผมเข้าให้

“ถกู ตอ้ งตามนน้ั เลยนะครบั แมเ่ ฒา่ เจนเคยกลา่ วไวว้ า่ หลกั การ
กบั พลงั เวททใี่ ชเ้ ผาผลาญมนั ตา่ งกนั โดยสน้ิ เชงิ นะ่ ครบั ทา่ นเคยกลา่ วเอาไว้
ตอนท่ีมีการหยิบยกเร่ืองวิธีการขนย้ายก�าลังทหารอย่างมีประสิทธิภาพ
ในการประชมุ กองทพั เม่ือครง้ั ก่อนน่ะครบั ”
“ฮะฮะฮะ ตงั้ ใจวา่ จะใชเ้ วทมนตรส์ ง่ กา� ลงั ทหารสกั กองเขา้ ไปยงั
แดนศตั รซู ะหนอ่ ยนะ่ นะ แตเ่ หน็ วา่ มปี ระเทศทลี่ องทา� แบบนน้ั แลว้ ดนั พา
ทหารกวา่ หลายพนั คนไปใหเ้ ขาฆา่ อยา่ งเสยี เปลา่ ดว้ ย เหมอื นประเทศนนั้
ตง้ั ใจจะใชแ้ ผนการอนั แยบยลเขา้ ไลต่ อ้ นอกี ฝา่ ย... แตผ่ ลกลบั ทา� ใหป้ ระเทศ
ต้องลม่ สลายเสียเองละนะ”
“เฮ้เฮ้พวกเจ้า เมากันแล้วรึไง? อย่างน้อยเรื่องนั้นมันก็เป็น
ความลบั ทางการทหารนะ...?”
“ตะ ตอ้ งขออภยั ดว้ ยครับ!”
“ตายละหวา่ เผลอปากพลอ่ ยออกไปจนได ้ โทษทโี ทษท ี ชว่ ยลมื
เร่ืองเมอ่ื ก้ไี ปทนี ะ”

122

ด้วยความท่เี ผลอพดู ออกมาเพราะความเมา จึงถกู ราชากาเซล
ตา� หนอิ ยา่ งไมพ่ อใจมาก

“ตามจริงพวกเจ้าต้องโดนยัดเข้าศาลทหารไปแล้วนะให้ตาย
เถอะ...”
ถงึ ราชากาเซลจะทา� เปน็ พดู อะไรเขม้ งวดไปแบบนนั้ แตด่ เู หมอื น
เขาไมค่ ิดจะท�าเช่นนั้นเลยสักนิด
อาจเพราะเข้าใจเน่ืองด้วยคบหากันมานาน โดล์ฟกับบาร์นจึง
ได้แต่ยม้ิ เฝ่ือนสา� นึกผิดเทา่ นน้ั

“ง้ันรึ คงมีแต่ต้องท�าเส้นทางค้าขายสถานเดียวจริงๆ สินะ
อตุ สา่ หห์ าแหลง่ นา� เข้าผลไม้ได้ทงั้ ทนี า้ ...”
“โฮ่? ยังมีผู้ประสงค์จะผูกสัมพันธ์ทางการทูตกับพวกเจ้า
นอกเหนอื จากประเทศของเราปรากฏตวั ขึน้ มาอีกอยา่ งนัน้ รึ?”
“อยา่ งนอ้ ยนะ่ นะ แตก่ ็ ไม่ใชป่ ระเทศของเผ่ามนษุ ย์หรอก”
“วา่ ยงั ไงนะ? ง้ันเป็นประเทศที่ไหนล่ะ?”
“เพง่ิ จะอยใู่ นขนั้ ตอนสง่ คณะผแู้ ทนหากนั เทา่ นนั้ เอง อาณาจกั ร
สัตว์ยู-------”
“อยา่ บอกนะวา่ ยรู าซาเนียง้นั เรอะ!?”
“บา้ นา่ ! ราชาสรรพสตั วผ์ ทู้ ะนงตนผนู้ น้ั ยอมตอ่ รองกบั ประเทศ
อ่นื ง้นั เรอะ!?”
“ไม่อยากจะเชื่อ เป็นเรื่องที่ไม่อยากจะเชื่อเป็นอย่างย่ิงเลย
ครับ...”
เหน็ เขาตกใจกนั กวา่ ทค่ี ดิ แบบนนั้ ผมกร็ สู้ กึ ปลม้ื ทท่ี า� ใหต้ ก๊ กะใจ
สา� เรจ็ เหมือนกัน
ผมย้มิ อย่างพอใจดว้ ยความสขุ ขึ้นมา ก่อนจะพูดต่อ

“ใช่ กต็ ามนนั้ นั่นแหละ พอดฉี ันมโี อกาสไดร้ จู้ ักกบั ราชาปิศาจ
คารอิ อนนะ่ นะ แลว้ เหน็ วา่ ตอนนน้ั ฉนั สรา้ งบญุ คณุ ใหเ้ ขาไดพ้ อดกี เ็ ลยลอง

บทที่ 2 คา� เชญิ จากราชากาเซล 123

พูดเรอื่ งการตดิ ต่อคา้ ขายออกไป แล้วฝา่ ยนัน้ เขากต็ อบรับมาอยา่ งพอใจ
ก็เลยตดั สินใจส่งคณะผู้แทนไปหากันและกันน่ะ”

“นเี่ จา้ ไมใ่ ชแ่ คร่ าชาปศิ าจมลิ มิ เทา่ นน้ั แตก่ ระทง่ั ราชาสรรพสตั ว์
ก็ด้วยงน้ั รึ... ถ้าหากนน่ั เป็นเรอื่ งโปป้ ดละก ็ เจ้าได้เปน็ 18 มงกฎุ แหง่
ศตวรรษแน ่ แตว่ ่า--------”
“ดูไมเ่ หมือนกา� ลงั พดู โกหกอยู่เลยนะครบั ”
“ถ้าอย่างนั้น ระดับความส�าคัญของสหพันธรัฐเทมเพสต์ก็จะ
พุง่ สงู ข้นึ ในรวดเดยี วเลยละนะ ดูทา่ ทน่ี ี่คงไดก้ ลายเป็นศูนย์กลางของการ
ค้าขายจรงิ ๆ แน่”
“แล้ว ริมุรุเอย๋ เจา้ ต้ังใจว่าจะค้าขายสนิ ค้าเชน่ ไรง้ันร?ึ ”
แมว้ า่ พวกราชากาเซลจะตกใจกนั แตด่ เู หมอื นจะใชก้ ารตดั สนิ ใจ
อนั เยอื กเย็นตดั สินว่าคา� พดู ของผมเปน็ ความจรงิ
ราชากาเซลกลบั ไปทา� สายตาของผเู้ ปน็ ราชัน ทา� ท่าทางเหมือน
กา� ลงั ควานหาวา่ เรอื่ งในครง้ั นจี้ ะกอ่ ใหเ้ กดิ ผลประโยชนแ์ กป่ ระเทศของตน
หรือไม ่ แตว่ า่ ทางนเ้ี องก็กา� ลงั ต้องการแบบน้นั เหมอื นกนั

“เหน็ วา่ ทน่ี ่นั เป็นประเทศท่อี ุดมสมบูรณ์ และมีสินคา้ ฟุ่มเฟอื ย
อยา่ งผลไมอ้ อกดอกออกผลอยา่ งมง่ั คงั่ ตา่ งกบั พวกเราทพ่ี ยายามแทบตาย
กบั เรอ่ื งของกนิ นะ่ เพราะของจา� พวกผลไมท้ เ่ี กบ็ ไดจ้ ากในปา่ กม็ แี คเ่ ฉพาะ
ส่วนส�าหรับน�าขึ้นมารับประทานอาหารบนโต๊ะเท่านั้น แต่ถ้าหากการค้า
ในครง้ั นไี้ ปไดส้ วย เรากน็ า่ จะสามารถนา� ผลไมพ้ วกนน้ั ไปใชท้ า� เหลา้ ไดน้ ะ่ ”
“เหล้าผลไม้รึ! น่ีหรือว่า เหล้าผลไม้เองก็สามารถใช้การกล่ัน
อะไรนั่นไดด้ ว้ ยง้นั รึ!?”
“แหงอยู่แล้วส ิ ชนู ะ-------”
“คะ่ ท่านริมรุ ุ”
ชูนะน�าขวดเหล้าใบอื่นออกมา ประหน่ึงก�าลังรอคอยจังหวะน ี้
เจ้าน่ีคือบรั่นดีแอปเปิ้ลที่มีความส�าคัญเป็นอย่างมากเน่ืองจากยังผลิตได้

124

ในจา� นวนไม่มากยงั ไงล่ะ
“เชิญค่ะ”

ชนู ะเตรียมแก้วใบใหม ่ แลว้ แจกจา่ ยมนั ใหแ้ ก่พวกเรา
ชนู ะรนิ เหลา้ ใสจนถงึ ครงึ่ แกว้ ดว้ ยทว่ งทา่ อนั ออ่ นชอ้ ย อนงึ่ ดา้ น
ชิออนเอาแต่ดื่มเหล้าท่าเดียวโดยไม่ยอมพูดยอมจามาตั้งแต่เม่ือครู่แล้ว
ผมเร่ิมกังวลขน้ึ มานดิ หน่อยวา่ แม่นจี่ ะไหวรึเปลา่ เนยี่

“โฮะโฮ่! ชา่ งเปน็ กล่ินที่หอมอะไรเชน่ น!ี้ ”
กลน่ิ หอมเขม้ ขน้ ยงิ่ กวา่ วสิ กเ้ี มอ่ื กโี้ ชยออกมา ดเู หมอื นวา่ ราชา-
กาเซลจะถกู ใจกลนิ่ นั้นเป็นอย่างมาก เขาจงึ คอ่ ยๆ จิบลม้ิ ลองรสชาติ

“นี่มัน ไมอ่ ยากจะเชือ่ เลศิ รสกว่าเหลา้ ชนั้ สงู ของจักรวรรดเิ ลย
มใิ ช่หรือไงกัน...”
เคยดื่มดว้ ยเรอะ!? แตเ่ ราอย่าไปตบมกุ ใส่แบบนั้นดีกวา่
แต่เอาเถอะ ทางนี้ต่างกับเหล้าท่ีชาวต่างโลกบ้านเดียวกันเป็น
คนท�า เพราะทางนีใ้ ช้ 『มหาปราชญ』์ กบั 『วเิ คราะหป์ ระเมิน』 ก่อให้
เกดิ กรรมวิธีอันเหมาะสมท่สี ดุ ยง่ิ กวา่ นนั้ ยงั มกี ารใชว้ สั ดจุ ากพฤกษาเวท
ท่ีเก็บได้จากหมู่บ้านของเผา่ เทรนท ์ มาใชส้ รา้ งถงั ไมท้ สี่ ามารถทา� ใหเ้ กดิ
ความมเี สนห่ ข์ องวตั ถดุ ิบไปท้งั แบบน้นั ได้
เสริมกลิ่นหอมของพฤกษาเวทเข้าไป โดยไม่ท�าให้รสชาติของ
วัตถดุ บิ เสยี หาย มิหนา� ซ้า� จากการผสมเข้าด้วยกนั เป็นอย่างด ี ยังก่อให้
เกดิ กล่นิ หอมอันล้า� ลกึ อีกด้วย และผลลพั ธน์ นั้ จงึ ออกมาเป็นเหลา้ ทีย่ ัง
คงความใสเอาไว ้ เหลา้ ตวั น้ตี อ่ ให้บม่ แล้วก็ไมเ่ ปลี่ยนเปน็ สีอา� พนั แต่ยัง
คงมสี ใี สสวยงามเช่นเดิม
ถึงสีอ�าพนั จะดูเปน็ เหล้ามากกวา่ ก็เถอะ แต่นนั่ เปน็ ปญั หาด้าน
ความชอบ สว่ นดา้ นรสชาตนิ น้ั การทา� แบบนี้ยอ่ มเหนือกว่าอยแู่ ล้ว
ถ้าหากตอ้ งเร่ิมต้นตง้ั แต่ศูนยล์ ะก ็ คงตอ้ งใช้เวลาหลายปใี นการ
วจิ ยั เพอ่ื เฟน้ หาวตั ถดุ บิ ทด่ี ที สี่ ดุ แน ่ เนอ่ื งจากผมพงึ่ พาสกลิ เลยอาจดขู โ้ี กง

บทที่ 2 คา� เชิญจากราชากาเซล 125



นิดหน่อย แต่ในเมอ่ื เราไม่ได้พา่ ยแพผ้ มก็พอจะยอมรับได้
“การคา้ ขายน ้ี ไม่วา่ อยา่ งไรข้าก็อยากให้มันสา� เร็จให้จงได้”

โดลฟ์ กบั บารน์ เองกพ็ ยกั หนา้ แสดงวา่ คงจะถกู ใจบรนั่ ดแี อปเปล้ิ
น่ีพอตวั เลยละมั้ง
แลว้ ในตอนนน้ั จๆู่ ชอิ อนกล็ กุ ขน้ึ

“ไม่ต้องห่วงไปค่ะ ท่านริมุรุจะเป็นผู้จัดการคล่ีคลายปัญหา
ทง้ั หมดเองคะ่ โตะ๊ อาหารของพวกเราเอง ทา่ นกช็ ว่ ยทา� ใหม้ อี าหารเลศิ รส
เรียงรายอยู่ทุกวันราวกับเป็นเรื่องปกติ แล้วการที่จะมีสุราเพ่ิมเข้ามา
มนั ก็ไม่ต่างอะไรกับเปน็ เรอ่ื งทถี่ กู ลิขิตเอาไว้แล้วนน่ั แหละค่ะ!”
หลอ่ นตะโกนเชน่ นนั้ ก่อนจะกระดกแก้วในอึดใจเดียว
จากนัน้ ก็ผล็อยหลบั ไปดว้ ยสีหน้าเปยี่ มสขุ

“...”
ผมถงึ กบั พูดอะไรไมอ่ อก
โบ้ยท้ังหมดให้ฉันอีกแล้วเรอะ--------- ถึงอยากจะพูดแบบนั้น
แตเ่ จา้ ตวั กา� ลังหลับฝนั อย่างสขุ ีเสยี นี่
ชิออนก็เปน็ แบบนีท้ กุ คร้ังเลยใหต้ ายสิ
แต่วา่ มันกน็ า่ ประหลาดใจไมน่ อ้ ย พอชิออนเชอื่ ใจผมแบบน้นั
ผมกร็ สู้ กึ วา่ ตวั เองสามารถทา� ไดท้ กุ อยา่ ง ผมรสู้ กึ อยากทา� ใหค้ วามปรารถนา
นน้ั เปน็ จริง พลางคิดในใจวา่ ชว่ ยไม่ได้นา้

“เอาเถอะ ชอิ อนของพวกเราเองกว็ า่ งนั้ ดว้ ย ฉนั ตง้ั ใจจะทา� อะไร
สักอย่างอยูแ่ ล้วละ”
“หหึ ึ ชา่ งดูพ่ึงพาได้ยงิ่ นัก สมกบั เป็นศษิ ย์นอ้ งของข้าแลว้ ละนะ
รมิ ุรุเอย๋ ขา้ หวงั วา่ เจา้ จะปล่อยมาให้ทางน้ีบ้างนะ”
เร่อื งศิษยน์ ้องไมเ่ ก่ยี วกบั ตอนน้ีซะหน่อย
ถึงเราจะแบกรับเร่ืองน้ีอย่างไม่จริงจังเท่าไรก็เถอะ แต่มันไกล
ชะมัดเลยน้า การจะไปถงึ อาณาจกั รสตั วย์ ูราซาเนียเน่ีย

บทที่ 2 คา� เชิญจากราชากาเซล 127

ถ้าเรื่องปรับแต่งถนนยังพอว่า แต่การท�าทางคอนกรีตดูท่าจะ
ไม่ไหวเท่าไรแฮะ

“เอาเถอะ อีกนานกว่าจะทา� ทางขนสง่ เสร็จละนะ”
“คอื วา่ เรอื่ งนนั้ นะ่ ... การทา� งานของลกู นอ้ งเจา้ นนั้ ชา่ งเยยี่ มยอด
ยิ่งนัก มคี วามเรว็ มากกว่าหนว่ ยกอ่ สรา้ งท่ปี ระเทศเราภาคภมู ใิ จถึงหลาย
ต่อหลายเท่า การท่ีสามารถสร้างถนนเสร็จได้โดยใช้เวลาเพียงไม่นาน
เชน่ นั้น เห็นแลว้ ท�าให้ขา้ รสู้ กึ ขนลุกเลยเชยี วนะ?”
“กน็ ะ ฉนั เองกว็ ่างนั้ เหมอื นกนั ”
“แตว่ า่ มนั จะดรี ?ึ ทพี่ วกเราไมไ่ ดแ้ บกรบั ภาระอนั ใดเลย เพราะ
ไม่นกึ ว่าเจา้ จะสามารถสร้างถนนออกมาได้อย่างยอดเยี่ยมถงึ เพยี งน้.ี ..”
“นนั่ เปน็ เรอ่ื งทเ่ี ราตกลงกนั ไวอ้ ยแู่ ลว้ ไมต่ อ้ งใสใ่ จหรอก ทสี่ า� คญั
กว่านนั้ ฉนั มกี ารเจรจาคา้ ขายอยา่ งอน่ื จะคุย ถา้ ทา� ได้ ก็อยากจะใหช้ ่วย
นา� ไปพจิ ารณาในแงบ่ วกดว้ ยนะ่ --------”
ว่าแลว้ ผมกย็ ้มิ อยา่ งพึงใจ
พอทา� ให้อกี ฝ่ายเคลิม้ แลว้ ก็วกเข้าประเด็นหลัก
เขา้ แผน
และแลว้ ผม ก็สามารถเอ่ยเรอ่ื งการค้าขายโลว์โพชัน่ กบั การดงึ
ตัวนักปรุงยา อันเป็นเป้าหมายสูงสุดของการมาเยือนประเทศในครั้งน ี้
ใหแ้ ก่พวกราชากาเซลฟังได้
ผลคือ ผมประสบความส�าเร็จในการท�าให้ราชากาเซลกล่าวว่า
จะนา� ไปพจิ ารณาในแง่บวกนน่ั เอง

*

ผา่ นไปหนงึ่ คนื วนั นเี้ ปน็ วนั ประกาศความสมั พนั ธฉ์ นั ทม์ ติ รระหวา่ ง
สองประเทศ อนั เปน็ งานทีห่ ลายคนเฝ้ารอคอย

128

ซ่ึงแน่นอนว่าผมไม่ได้เมาเลย แตร่ าชากาเซลเองก็ไมห่ ลงเหลอื
อาการเมาราวกบั เปน็ เรื่องปกตเิ ชน่ กนั
แตเ่ ห็นว่า โดลฟ์ ยังดูหน้าซดี ๆ อยูเ่ ล็กน้อย สว่ นบาร์นยังหลบั
อยู่ในหอ้ งอยู่เลย
แบบนั้นมนั จะดเี รอะ เหล่าผบู้ ญั ชาการทหารสูงสดุ ของกองทัพ
เอย๋ ? ผมคดิ แต่นั่นมนั กเ็ รอื่ งของประเทศอ่นื เขา เพราะง้ันอยา่ ไปสบื หา
เอาความมากนกั จะดีกวา่
ผมโดนกระซิบอยู่ข้างๆ ว่า ยิ้มร่าเข้าไว้ ผมเลยท�าตามอย่าง
ไมล่ ังเล
แลว้ วนิ าทีชวนประหมา่ ก็ผา่ นพ้นไปโดยสวัสดภิ าพ
แต่ดันมีก�าหนดการว่าผมต้องไปกล่าวทักทายตอนจบพิธีด้วย
เสียอย่างนัน้
กอ่ นลา� ดบั จะวนมาถงึ ผมตรวจสอบเนอ้ื หาของคา� ปราศรยั อยา่ ง
เอาเป็นเอาตาย ค�าปราศรัยน้ีผมเขียนข้ึนโดยปรึกษากับพวกริกุรุโดและ
ไคจินตอนก่อนออกเดินทาง ผมจึงทบทวนมันอยู่หลายครั้งจนจดจ�าได้
แมน่ แลว้
ไมเ่ ปน็ ไรละนะ ดลี ะ! ผมสรา้ งขวญั และกา� ลงั ใจใหต้ วั เองเชน่ นนั้
ในระหว่างท่ีก�าลังคิดเร่ือยเปอ่ื ย การปราศรัยของราชากาเซลก็
สิน้ สุดลง แลว้ กถ็ ึงตาของผม
ชอิ อนใช้สองมือยกผมชูขึ้นเหนอื ฟ้า

“เอ่อ ยินดที ี่ไดร้ ูจ้ กั นะทุกคน ผมคอื ประมุขแห่งสหพันธรัฐจูร่า
เทมเพสต ์ เรยี กย่อๆ วา่ เทมเพสต ์ ชอ่ื ริมุรุ=เทมเพสตค์ รบั อนั ท่ีจริงแลว้
ผมก็เป็นสไลม์อย่างท่ีเห็น เพ่ิงจะถือก�าเนิดขึ้นมาได้เม่ือไม่นานมานี้เอง
ครบั ผมไดร้ จู้ กั กบั วรี บรุ ษุ ยอหม์ โดยบงั เอญิ และไดร้ บั ความสนทิ สนมกบั
เขาเช่นกันครับ เม่ือครั้งตอนออร์คลอร์ดรุกรานมหาพงไพรแห่งจูร่าเอง
ก็ร่วมมือกับเขาท�าให้ผ่านพ้นวิกฤติมาได้ ที่อาณาจักรยุทธภัณฑ์แห่งน ้ี

บทที่ 2 ค�าเชญิ จากราชากาเซล 129

เป็นประเทศในอุดมคติที่ทุกคนพึ่งพาอาศัยกันโดยไม่เก่ียงว่าจะเป็นอสูร
หรือมนุษย์ เพื่อให้ประเทศนี้กลายเป็นประเทศอันแสนวิเศษเลยนะครับ
ผมเองกห็ มายมัน่ เอาไว้ว่า จะทา� ตามอุดมคติน้ัน แลว้ ทา� ให้มหาพงไพร
แหง่ จูร่ากลายเปน็ ประเทศทเ่ี หมือนดัง่ สะพานเชื่อมความสัมพนั ธ์ระหว่าง
มนุษย์กับอสูรเข้าด้วยกัน ราชากาเซลน้ันเห็นพ้องกับอุดมคติของผม
ซึ่งทา� ใหผ้ มไม่รูจ้ ะกล่าวขอบคณุ ท่านยงั ไงดเี ลยครับ จากน้ไี ป ผมกอ็ ยาก
จะรกั ษาความสมั พนั ธท์ ท่ี กุ คนรว่ มดว้ ยชว่ ยกนั เอาไว ้ และเพอ่ื การนน้ั ความ
ร่วมมือของทุกท่านก็เป็นสิ่งที่จะขาดไปไม่ได้เลยครับ ประเทศของเรา
มีอสูรสังกัดอยู่มากมายซ่ึงรวมถึงตัวผมด้วยเช่นกัน หรือพูดให้ถูกคือ
จะเรียกวา่ เปน็ ประเทศของเหล่าอสรู กว็ ่าได้ครบั แตว่ า่ โดยธาตุแทแ้ ล้ว
กไ็ ม่ได้ต่างไปจากทกุ ทา่ นเลยครับ ผมไม่อยากใหท้ ุกคนหวาดกลวั เพราะ
เหน็ วา่ เราเปน็ อสรู แตอ่ ยากใหช้ ว่ ยรบั เอาไวใ้ นฐานะของมติ รสหายคนใหม ่
ผมขอสาบานว่าค�าพูดนี้เป็นค�าพูดจากใจจริงไร้ซ่ึงค�าโป้ปดใดๆ และขอ
จบการทักทายแต่เพยี งเท่านี้ครับ”
ถึงจะสั้นไปหน่อย แต่ผมก็แฝงความรู้สึกลงไปในน้�าเสียงอัน
ชัดเจน แล้วเปล่งค�าพูดออกไปเพื่อให้มันส่งไปถึงหัวใจประชาชนชาว
ดวาร์กอนทุกคน
ผมเห็นว่ายังไงซะก็คงกล่าวปราศรัยแบบงามๆ ไม่ได้อยู่แล้ว
กเ็ ลยตดั สนิ ใจลยุ ด้วยใจจรงิ ซะเลย
แล้วก็ไม่ลืมที่จะน�าเสนอว่าตัวเองเป็นคนรู้จักกับยอห์มที่เร่ิมจะ
กลายเป็นต�านานวีรบุรษุ ข้นึ มาเชน่ กัน
แหม เราน่ีทา� ได้สมบูรณ์แบบจริงๆ ผมคดิ เช่นนัน้ ... แตด่ นั โดน
ราชากาเซลจวกใส่ทีหลัง
สัน้ ไป ถอ่ มตวั เกินไป แล้วก็ขอความเห็นใจมากเกนิ ไป
โดนอยู่ 3 ขอ้ น้ี
ซง่ึ แทบจะทา� ใหผ้ มไดค้ ะแนนเกอื บ 0 ไปเลย แตล่ องคนทปี่ รกึ ษา

130

ด้วยเป็นริกุรุโดกับไคจินแบบนี้ มันก็ไม่แปลกท่ีจะไม่สามารถท�าตาม
ค�าชี้แนะแบบของราชากาเซลได้
ยอมใหเ้ ขากแ็ ลว้ กัน ถือซะวา่ เกบ็ ไวเ้ ปน็ การบ้านในครั้งหน้า
ผู้นา� นัน้ หมายถงึ ผซู้ ึ่งปกครองประเทศ ฉะนัน้ แลว้ จงึ ไม่ควรที่
จะขอความเหน็ ใจจากประชาชน อกี ทง้ั หากไปทา� ตวั ไมด่ ใี หป้ ระชาชนของ
ประเทศอน่ื เหน็ จะสง่ ผลให้ถูกหยามได้งา่ ยอกี ดว้ ย
และสง่ิ ทส่ี า� คญั ทส่ี ดุ หา้ มใชก้ ารปกครองดว้ ยความคดิ ออ่ นหดั วา่
หากเป็นแบบนีก้ ็คงจะดไี มน่ ้อย โดยเด็ดขาด

“ขา้ ไมไ่ ดห้ า้ มใหเ้ จา้ คาดหวงั กบั ประชาชน แตว่ า่ ตอ่ ใหโ้ ดนหกั หลงั
มาเจา้ กไ็ ม่มีสทิ ธิ์ว่าได้หรอกนา? ผู้นา� น้นั คอื ผ้ชู ีน้ า� ปวงประชา ถา้ หาก
มิอาจเชอ่ื วา่ ความคิดของตนเปน็ สิ่งท่ีถกู ได ้ เชน่ นัน้ แลว้ เจา้ ก็ไม่เหมาะสม
กบั งานราชการหรอก สง่ิ ทย่ี อดเยยี่ มนน้ั ไมใ่ ชส่ งิ่ ทเ่ี กดิ ขนึ้ เองโดยธรรมชาต ิ
แต่เป็นสง่ิ ท่เี ราควา้ เอาไวด้ ว้ ยน�้ามอื ของตวั เองต่างหาก”
เดมิ ทนี น่ั เปน็ เรอื่ งทไี่ มจ่ า� เปน็ ตอ้ งพดู กนั ฉะนน้ั มนั จงึ เปน็ คา� ตกั -
เตอื นจากหัวใจไมผ่ ิดแน่
ผมรับคา� พูดนั้นเอาไว้ดว้ ยความยินดี
ผมใชช้ วี ติ โดยไมม่ คี วามเกย่ี วขอ้ งกบั เรอื่ งการเมอื งมาโดยตลอด
แต่ตอนน้ีถึงจะแย่ยังไงผมก็เป็นจ้าวผู้ครองประเทศคนหน่ึง ถ้าเช่นน้ัน
มันก็ควรจะทา� เร่ืองทตี่ อ้ งทา� ทกุ อยา่ งกอ่ นจะมาทา� พดู จาส�าออย
มาคดิ ดูดีๆ แล้ว การทไี่ ดร้ ู้จักกบั คนท่เี ป็นหว่ งเป็นใยเราอยา่ ง
ราชากาเซล กถ็ ือเป็นกา� ไรท่คี ุ้มคา่ เหนือสงิ่ อ่ืนใดแล้วละม้งั ?
แม้ว่าจะมีผลดีและผลเสียรวมอยู่ด้วยก็ตาม แต่ผมก็อยากจะ
รักษาโชคดีนเี้ อาไว้

*

บทท่ี 2 คา� เชิญจากราชากาเซล 131

และแลว้ ผมกพ็ อจะหาทางผา่ นพน้ อเี วนตใ์ หญๆ่ ในอาณาจกั ร-
ยุทธภัณฑ์ดวารก์ อนแห่งนไ้ี ปได้
ที่เหลือก ็ ถา้ ตัดเรอ่ื งการนัดแนะนดิ ๆ หน่อยๆ ออกไป ก็เหลือ
แค่การใช้เวลาทอ่ งเทย่ี วในช่วงหลายวนั ตอ่ จากนเ้ี ท่าน้ัน
โดยโดลฟ์ จะท�าหนา้ ทเ่ี ปน็ คนนา� ทางให ้
ถงึ จะเปน็ หวั หนา้ หนว่ ยเปกาซสั ไนท ์ แตเ่ รอ่ื งนน้ั มนั เปน็ ความลบั
เหน็ วา่ งานเบอ้ื งหนา้ เขาทา� หนา้ ทเ่ี ปน็ หวั หนา้ ขนุ นาง โดยทา� หนา้ ทสี่ นบั สนนุ
ราชากาเซลเป็นหลกั

“ถา้ เช่นน้ัน ท่านมสี ถานที่ทีอ่ ยากไปดไู หมครบั ? ขา้ จะท�าตาม
ความประสงค์ของทา่ นเทา่ ท่ีจะเป็นไปได้เลยครับ”
ในเมื่อโดล์ฟพูดแบบนั้น ผมก็เอ่ยสถานที่ที่อยากไปดูอย่าง
ไมเ่ กรงใจ
ผมตงั้ ใจวา่ จะไปเทย่ี วชมสง่ิ กอ่ สรา้ งทน่ี า่ จะนา� มาใชอ้ า้ งองิ เพอ่ื ใช้
ประโยชนใ์ นภายภาคหน้าได้น่ะ
แล้วโดล์ฟก็ตอบรับค�าขออันไร้ความเกรงใจของผมด้วยความ
ยนิ ดี
แล้วในช่วงระยะเวลาหลายวันจากน้ัน ผมก็ใช้เวลาในแต่ละวัน
ไปกบั การเทยี่ วชมสถานทตี่ า่ งๆ ในอาณาจกั รคนแคระโดยมโี ดลฟ์ เปน็ คน
น�าทาง
ผมไปดทู งั้ โรงผลติ สา� นกั งานขนสง่ ขนาดใหญ ่ แลว้ ยงั ไปดพู น้ื ที่
ควบคมุ ดูแลการปรับอากาศในถ้�าใต้ดนิ ขนาดใหญ่อกี ด้วย
วทิ ยาการเหลา่ น ี้ นา่ จะทา� ประโยชนใ์ หแ้ กพ่ วกเราในภายภาคหนา้
ไดม้ ากแนๆ่ โดยเฉพาะศนู ยป์ รบั อากาศ ทผี่ มตงั้ ใจวา่ จะรบี สรา้ งไวๆ เพอ่ื
พวกเบสเตอร์ท่ีกา� ลงั วจิ ยั อยู่ในถ�้าใตด้ ินดว้ ย

“แต่ว่าส่ิงก่อสร้างพวกนี้เนี่ย ไม่ใช่ว่าผู้ไม่เก่ียวข้องห้ามเข้า
หรอกร?ึ ”

132

“ฮะฮะฮะ ตามปกติมันก็ใช่น่ะครับ แต่พวกเรามีสนธิสัญญา
แบง่ ปนั วทิ ยาการอยนู่ คี่ รบั สา� หรบั บคุ คลซงึ่ อยใู่ นฐานะทล่ี ว่ งรถู้ งึ ความลบั
ท่ีใหญ่กว่านั้นอย่างท่านแล้ว มาปิดบังอะไรเอาป่านนี้ก็ไม่มีความหมาย
ดว้ ยครับ”
โดลฟ์ หัวเราะอยา่ งสดใส ขจัดความกงั วลของผมออกไป
จากคา� พูดน้ัน ก็ทา� ใหผ้ มรแู้ ล้ววา่ ราชากาเซลไว้ใจพวกเรามาก
ขนาดไหน
เวลาผา่ นพน้ ไปเชน่ นนั้ หลายวนั จนในทสี่ ดุ การเยย่ี มชมสว่ นใหญ่
ก็ส้ินสุดลง

แตท่ ว่า
เมอ่ื พูดถึงอาณาจักรคนแคระแลว้ มนั กม็ สี ถานทีท่ เ่ี ราจะลืมไป
ไม่ไดเ้ ดด็ ขาดอย่ทู ่ีหนงึ่
ใช่แล้ว! รา้ นสา� หรบั เท่ยี วกลางคืน------『ผีเสือ้ ราตร』ี ยงั ไงล่ะ
เม่ือครั้งก่อนเบสเตอร์เข้ามาป่วนเลยท�าให้ผมไม่สามารถสนุก
จนถงึ หยดสุดทา้ ยได้ แตว่ ่าครั้งนี้มันตา่ งออกไป

“ก็อบตะคุง”
“ครบั ผม!”
“นายคงจะเตรยี มตวั พรอ้ มเรยี บรอ้ ย ไมพ่ ลาดอะไรแลว้ ใชไ่ หม?”
“แน่นอนครบั !”
“ถา้ เช่นนัน้ คนื น ้ี เราไปยังสถานท่ีแหง่ พนั ธสัญญากนั ดีกวา่ !”
“ในท่ีสดุ สนิ ะครับ! ผมอดใจรอไม่ไหวแลว้ ครับ!”
พวกเราหันมองหน้ากนั แลว้ ทา� ทกี ระหยิ่มยมิ้ ย่อง
ผมได้นัดแนะแบบก�าชับเป็นอย่างดีกับก็อบตะ เพ่ือความสนุก
ในวันนีเ้ อาไว้แล้ว
โดยขั้นตอนมีอยวู่ า่ ผมจะรีบเข้านอน จากน้ันกท็ ้ิง 『รา่ งแยก』

บทที่ 2 ค�าเชญิ จากราชากาเซล 133

เอาไวก้ อ่ นจะออกไปขา้ งนอก เสรจ็ แลว้ กไ็ ปสมทบกับก็อบตะ แลว้ มุง่ หน้า
ไปยังสถานทแ่ี หง่ นนั้
ผมติดต่อพวกไคจินไว้แล้วเรียบร้อย ซึ่งเรานัดกันว่าจะไปเจอ
กันทปี่ ลายทาง
วันนี้พวกเราเปน็ คนเหมาทงั้ รา้ น
ฉะนนั้ วนั นเ้ี ราคงสามารถสนกุ ไดอ้ ย่างเต็มที ่ โดยไม่ต้องกงั วล
วา่ จะมพี วกไร้สมองเข้ามาปว่ น
สว่ นค่าใช้จ่ายผมเปน็ คนออกเอง ผมเฝ้าเกบ็ หอมรอมริบเอาไว้
เพอื่ วนั นโ้ี ดยเฉพาะ เหรยี ญทองเมอ่ื ครง้ั กอ่ นเองกย็ งั เหลอื จงึ ไมต่ ้องหว่ ง
เรอื่ งค่าใช้จ่ายไม่พอเลย
เปลา่ นะ ผมกไ็ มไ่ ดต้ งั้ ตารอคอยมากอะไรขนาดนนั้ หรอก แตจ่ ะ
ให้พวกก็อบตะท�าตัวด๊ีด๊ามากเกินไปจนสร้างความล�าบากให้กับทางร้าน
ไมไ่ ดด้ ว้ ย อนั นม้ี นั กแ็ บบ ใช ่ ตามมาสงั เกตการณย์ งั ไงละ่ ! ถา้ ใหพ้ ดู ละก็
ไอน้ ีม่ นั คอื สิง่ ท่ีเขาเรียกวา่ มีผใู้ หญต่ ามมาคุมนัน่ แหละ
ผมคดิ หาเหตุผลอยูใ่ นใจพรอ้ มกับเฝ้ารอใหเ้ วลากลางคืนมาถึง
แลว้ จากนั้น ชว่ งเวลาค�่าคืนท่ีต้งั ตารอคอยก็มาถึง
ผมลอบออกไปข้างนอกดว้ ยความลา� พองใจ
และแนน่ อน ผมไมล่ ืมท่จี ะท้งิ ร่างแยกไวอ้ ยแู่ ลว้
การเคล่อื นไหวของชนู ะกับชิออนเองผมกร็ แู้ ล้ว
เปน็ ธรรมดาอยแู่ ลว้ ทผ่ี มตอ้ งร ู้ เพราะอปุ สรรคทใ่ี หญห่ ลวงทสี่ ดุ
ในการไปเยือนรา้ นส�าหรับเที่ยวกลางคืน ก็คอื พวกเธอนั่นแหละ
เห็นว่าชิออนถูกใจพวกโดล์ฟกับบาร์น ก็เลยเข้าร่วมการฝึก
กลางคนื กบั พวกเขากนั
ซงึ่ ทา� ใหเ้ วลาในตอนนซี้ อ้ นกบั ชว่ งเวลาฝกึ ซอ้ มแบบพอดบิ พอดี
ส่วนชูนะนั้น เห็นว่าต้องไปพูดคุยนัดแนะกับหัวหน้าพ่อครัว
ทีป่ ราสาท เพื่อเตรียมตัวส�าหรับงานเลยี้ งส่งในวนั พร่งุ นี้

134

ช่างเป็นช่วงเวลาท่ีเหมาะเหม็งราวกับพระเจ้าประทานมาอย่าง
แทจ้ รงิ เลยทีเดียว
หากปลอ่ ยโอกาสนใ้ี หห้ ลดุ รอดไป ผมคงไมอ่ าจกระทา� การอยา่ ง
อิสระไดแ้ ลว้ เป็นแน ่ ฉะนั้นแลว้ ผมถงึ รอให้คนื นี้มาถงึ เร็วๆ ยงั ไงละ่

“ก็อบตะ นายอยูร่ ึเปลา่ ?”
“ครับ อยู่ที่นีค่ รบั !”
เมอื่ สง่ เสยี งถามไปเบาๆ กอ็ บตะกต็ อบดว้ ยนา�้ เสยี งทเี่ บาราวกบั
กระซบิ
แจว๋ ผมพยกั หน้ากอ่ นจะเรม่ิ ทา� การเคลอ่ื นย้าย
พวกเราเดินไปตามถนนยามราตรีอยา่ งเงียบเชียบ

“นา่ ตืน่ เตน้ จงั เลยนะครับ!”
ก็อบตะเอ่ยคา� นัน้ เป็นครง้ั ทเี่ ทา่ ไรแลว้ ก็ไม่รู้
เขาอยากไปท่ีน่ันมาโดยตลอด แล้วดูท่าทางจะมุ่งม่ันอยู่พอ
สมควรเลยทีเดยี ว อีกท้ังยังทา� หน้ายิม้ กรมุ้ กริม่ สงสัยตอนน้ีคงก�าลังถึง
จดุ สดุ ยอดของความสขุ เป็นแน่
ผมส�ารวจเส้นทางมาล่วงหน้าแล้ว จึงไปถึงจุดมุ่งหมายได้โดย
ไม่หลงแตอ่ ย่างใด

“ยินดตี ้อนรบั คา่ ~ แหมตายจริง! ทุกคน สไลมจ์ งั มาหาแนะ่ ~!”
“““ยินดตี อ้ นรบั คา่ --------!!!”””

“ว้าย-------! ก�าลงั รออยูเ่ ลย~!”
“เดีย๋ วส ิ คราวนีฉ้ นั จะเปน็ คนอุม้ เขาเองนะ!”
“พูดอะไรน่ะยะ ไม่มกี ฎแบบนัน้ ซะหนอ่ ย!”
วนิ าทที เี่ ปิดประตเู ข้าไป เสียงต้อนรับกด็ ังกอ้ ง

“ไมไ่ ด้เจอกันนานเลย~ สบายดรี เึ ปลา่ ?”
“แนน่ อนครบั ผม พวกคณุ แมเ่ ลา้ เองกส็ บายดกี ันใชไ่ หม?”
ตายละ เผลอพดู ดว้ ยส�าเนยี งแบบเจา้ ก็อบตะไปซะงั้น

บทท่ี 2 คา� เชิญจากราชากาเซล 135

“แนน่ อนอยแู่ ลว้ พวกคณุ ผตู้ ดิ ตามของทา่ น เขา้ มาลว่ งหนา้ กอ่ น
แลว้ นะ”
วนั นเ้ี ราเหมายกรา้ น ฉะนน้ั ผตู้ ดิ ตามทว่ี า่ กค็ อื พวกไคจนิ เมอ่ื ถกู
พาเขา้ ไปในรา้ น กพ็ บวา่ พวกไคจนิ กา� ลงั อม่ิ เอมกบั การถกู สาวงามรายลอ้ ม
ตามทคี่ าดเอาไว้

“นายท่านริมรุ ุ ท่ีนม่ี นั เย่ียมท่สี ดุ จริงๆ นั่นแหละ!”
“ท่านริมุรุ ข้าดใี จจรงิ ๆ ทว่ี นั น้ที ่านเรยี กกระท่ังข้ามาดว้ ย”
“กฉ็ นั เคยไปรบกวนคณุ ไคโดไวน้ น่ี า อยา่ งนอ้ ยกใ็ หฉ้ นั ตอบแทน
สกั หนอ่ ยเถอะ วันมะรืนฉนั กจ็ ะเดนิ ทางไปจากทีน่ ี่แลว้ เมอ่ื เปน็ แบบนั้น
คณุ กจ็ ะไดเ้ จอกบั ไคจนิ แคน่ านๆ ทเี ทา่ นนั้ วนั นกี้ ค็ ยุ กนั ตามสบายเลยนะ”
“อา ขอท�าแบบนน้ั ก็แล้วกนั ”
“ไอ้เจา้ บ้า! ใครเขาจะมาคยุ กบั ผู้ชายในท่ีแบบน้วี ะ!? อตุ ส่าห์มี
พ่สี าวแสนสวยอย่ทู ั้งที พวกเราเองกม็ าสนกุ กันดีกวา่ !”
“ใชแ่ ลว้ คณุ ไคโด ตามที่ลกู พ่วี ่ามาน่นั แหละ”
“คืนนี้ ข้าน�าสร้อยคอที่ข้าท�าเองมาเป็นของฝากทุกคนด้วย
เลอื กอันทช่ี อบไปไดเ้ ลยนะ!”
“............!!”
เห็นไคจินยังเหมือนเดิม แล้วพวกสามพี่น้องสนุกกันแบบนี้
ก็ดีแล้วละ
แตว่ า่ โดลด์เอ๊ย...
ไปเตรียมของขวัญเอาไว้ต้ังแต่เมื่อไรล่ะเน่ีย? เก็บคะแนนแค่
คนเดยี วแบบนี ้ เจ้าน่มี ันประมาทไม่ได้เลยจริงๆ

“เดย๋ี ว! น่เี จ้า คิดจะชบุ มือเปิบงน้ั เรอะ!?”
“ลกู พ ี่ ที่น่คี ือสมรภมู ินา? ความคดิ อ่อนหัดนะ่ ไมท่ �าให้รอด
หรอกนะ”
โดลดห์ ลบการตบมกุ ขดั คอของไคจนิ อยา่ งสวยงาม แตถ่ า้ ถามวา่

136

พแ่ี กดเู ท่จริงๆ รึเปลา่ ผมกส็ งสัยอยเู่ หมือนกันน่ะนะ
แต่เอาเถอะ พวกสาวๆ เองก็กา� ลงั ดใี จกบั ของขวัญดว้ ย ครง้ั นี้
ถอื ว่าแผนการของโดลดเ์ ปน็ ฝ่ายชนะไปก็แล้วกัน
ผมเองก็ขึ้นไปอยู่ในอ้อมกอดบนตักของคุณแม่เล้า และก�าลัง
เพลดิ เพลนิ กับสัมผัสเด้งดง๋ึ อันน่าคดิ ถึงจากดา้ นหลัง
เจา้ น่แี หละ เจา้ น่ีเลย เจ้าน่เี ลยครบั ทา่ น!
เหล่าบุรษุ ตา่ งเดินทางขา้ มทงุ่ รกร้าง เพราะแสวงหาส่งิ น้ียังไงละ่
ทนี่ ่แี หละคอื โอเอซิส
สถานทีซ่ งึ่ มอบความสงบสุขครั้งคราวใหแ้ ก่เหล่าบรุ ษุ
ขณะทผ่ี มกา� ลงั รสู้ กึ อมิ่ เอม ผมกน็ า� เหลา้ ทเี่ อามาเปน็ ของฝากให้
คุณแม่เล้า เพียงเท่านี้ ร้านแห่งน้ีก็จะมีเมนูผู้ใหญ่อย่างวิสก้ีกับบรั่นดี
ออนเดอะรอ็ ค ไมก่ เ็ หลา้ ผสมนา�้ เพม่ิ เขา้ ไปในเมน ู ซง่ึ แตเ่ ดมิ มแี คเ่ พยี งเมนู
ท่ัวไปอย่างเบยี ร์ ไวน์ เหล้าผลไม้ และนม

“แหม นี่อะไรเหรอ?”
“อมื สนิ คา้ ตวั ใหมท่ ม่ี กี า� หนดการวา่ จะสรา้ งขนึ้ มาใหมน่ ะ่ ฉนั ตง้ั ใจ
วา่ จะน�าไปให้ราชากาเซล แต่จะแอบปลอ่ ยใหร้ า้ นนด้ี ว้ ย ลองเอาไว้เสริ ์ฟ
ใหเ้ ฉพาะลูกคา้ ขาประจา� ส ิ ฉนั อยากฟงั ความเห็นน่ะ”
“แหมตายจริง! แต่ว่า จะดีเหรอ?”
“อ้มื แต่ว่าปริมาณทผ่ี ลติ ได้ยังไมม่ ากนัก ใชว่ ่าจ่ายเงนิ แล้วจะ
สามารถซ้อื ได้ เพราะง้ันช่วยระวงั เร่อื งนั้นด้วยนะ ฉันอยากให้ชว่ ยสา� รวจ
วา่ หากน�าไปเสริ ฟ์ ใหค้ นละแก้ว จะสามารถน�าไปเสริ ฟ์ ได้มากแค่ไหนนะ่ ”
“แหมแหม คณุ สไลมเ์ นยี่ ดเู ขม้ แขง็ จงั เลยนะ ทปี่ ราศรยั ดว้ ยความ
ประหมา่ ทล่ี านกวา้ งนัน่ เหมอื นเปน็ เรอ่ื งโกหกไปเลยแน่ะ”
คุณแมเ่ ลา้ หวั เราะดว้ ยรอยยม้ิ ออ่ นโยน
ดเู หมอื นวา่ เธอจะไดด้ กู ารปราศรยั ของผมดว้ ย รสู้ กึ อายสดุ ๆ ไอ้
เรากเ็ หน็ วา่ หลอ่ นทา� งานกลางคนื กเ็ ลยนกึ วา่ จะนอนตอนกลางวนั แทๆ้ เชยี ว

บทที่ 2 ค�าเชิญจากราชากาเซล 137

“ไอน้ ั่น ก็ แบบวา่ นะ แค่เลน่ ละครน่ะ เล่นละคร ดูเหมอื นพวก
มอื ใหมไ่ หมละ่ ?”

“อฮุ ฮุ ุ ฉันจะถอื ว่าเปน็ แบบน้นั ก็แลว้ กนั ”
พอผมพดู แกเ้ ขิน คณุ แมเ่ ลา้ ก็หัวเราะตอบกลบั มาแบบน้ัน
จากนัน้ เธอกพ็ ดู ต่อ

“แต่ว่า ฉันรู้สึกชอบนะ เพราะรู้สึกว่าท่านดูซื่อสัตย์ดี ฉันว่า
ยังไงสงิ่ ทจี่ ะดงึ ดดู ผ้คู นได ้ ก็คอื ความซือ่ สัตยน์ ีแ่ หละนะ ในจดุ นน้ั ถ้าเป็น
คุณสไลม์คงได้คะแนนเต็มเลยละ ก็ท�าให้ฉันคิดว่า คนคนน้ีเชื่อใจได้!
นี่นา ฉนั เองกอ็ ยากเห็นเหมือนกนั ประเทศท่ที กุ คนสามารถหัวเราะด้วย
กันได ้ โดยไมม่ ีเรื่องความเปน็ มนษุ ยก์ บั อสูรมาขวางกั้น”
ผมรสู้ กึ ดีใจขนึ้ มา
เพราะไดร้ วู้ า่ มคี นทเ่ี กบ็ คา� ปราศรยั ทผ่ี มกลา่ วออกมาจากใจจรงิ
เอาไว้ในใจ โดยไมห่ วั เราะวา่ เป็นเร่ืองเพอ้ ฝนั อยู่แบบนี้

“ขอบคุณนะ”
แต่ถ้าให้กล่ันออกมาเป็นค�าพูดละก็ แค่กล่าวขอบคุณออกไป
แบบนัน้ กเ็ ตม็ ทแ่ี ล้ว

และแลว้ พวกเรากผ็ า่ นพน้ คา่� คนื อนั แสนสนกุ ไปเชน่ นัน้
ในตอนแรกก็อบตะเองก็ประหม่าเหมือนกัน แต่เมื่อไรก็ไม่รู้ท่ี
โดนทกุ คนชกั จงู ใหแ้ สดงกายกรรมอะไรท�านองนน้ั ดว้ ย
แมว้ า่ จะทา� ไปตามความตอ้ งการของสาวๆ กต็ าม แตเ่ หน็ เจา้ ตวั
ดทู ่าทางสนุกแบบนัน้ เราก็ไมจ่ า� เป็นตอ้ งเขา้ ไปชักใบให้เรือเสียหรอก
แลว้ ก็ถึงเวลาทเี่ ราตอ้ งกลบั กัน แตท่ ว่า-------

“เอาละ คงไดเ้ วลาตอ้ งกลบั แลว้ ละนะ”
“น่นั สินะ ขืนอยู่นานกว่าน้ีจะเปน็ การรบกวนดว้ ยนะ่ นะ”
“ไม่รบกวนซะหน่อย~”

138

“เอ ๋ จะกลับแล้วเหรอ?”
“ฮะฮะฮะ คุณแมเ่ ล้า ไวจ้ ะมาอีกนะ!”

ถงึ จะร้สู กึ อาลยั อาวรณ ์ ยงั ไงเรากต็ ้องกลบั กนั
ต่อให้เราท้ิง 『รา่ งแยก』 เอาไว้ แตเ่ กิดความแตกข้ึนมาได้เป็น
เรอื่ งใหญ่แน่
ส่วนพวกไคจินน้ัน เห็นว่าไคโดช่วยท�าความสะอาดบ้านเดิมท่ี
พวกเขาเคยอาศยั อยู่ให้ เลยจะกลบั ไปท่นี นั่ กนั
เห็นว่าท�าความสะอาดเอาไว ้ เพ่ือให้มาอาศยั อยู่ได้เวลาตอ้ งมา
ทีป่ ระเทศนนี้ ะ่
ส่วนผมกับก็อบตะจะกลับไปที่เรือนรับรองท่ีพวกเราไปรบกวน
อยูใ่ นตอนนีก้ นั

“ฟงั นะพวกนาย ตอนกลบั กร็ ะวงั อยา่ ใหใ้ ครพบตวั เขา้ ละ่ รไู้ หม?
เพราะว่าเร่ืองในคนื นี้นะ่ เปน็ ความลบั ที่รูก้ ันเฉพาะพวกเรายังไงล่ะ!”
อันที่จริงป่านนี้แล้วมันก็ไม่จ�าเป็นต้องก�าชับหรอก แต่ก็เตือน
เผ่อื ไวก้ ่อน
ใช ่ เราแค่ตัง้ ใจจะเตือนนดิ หนอ่ ยกเ็ ท่านั้น แต่กระนั้นแล้ว...

“เอ?๋ คอื ผม ถูกท่านชูนะถามว่าจะไปไหนกัน เลยบอกไปหมด
แลว้ อะคร้าบ”
เจา้ คนท่ีน่ังอยู่ทา้ ยสุดของพวกกอ็ บตะตอบมาแบบนนั้
วะ ว่าไงนา้ !?
พวกเราตะลึงไปตามๆ กัน

“เฮ้ยเฮย้ นี่เจา้ ... บอกไปจรงิ ๆ เรอะ?”
“จริงหรือครับ!? ก็อบโซ นเ่ี จ้าทา� เร่อื งอะไรลงไปครบั เนยี่ !!”
“น่เี จา้ เด๋ยี วกอ่ น แบบน้กี แ็ ยน่ ะ่ ส”ิ
ก็อบตะหน้าซีดเปน็ ไก่ตม้ และทุกๆ คนในกลมุ่ ก็อบตะเองกไ็ ม่
อาจเกบ็ อาการหวัน่ ไหวไวไ้ ด้เช่นกัน

บทที่ 2 คา� เชิญจากราชากาเซล 139



“งะ งนั้ นายทา่ น พวกเรา ขอกลบั กอ่ นนะครบั ... คอื เรอ่ื งในวนั น้ี
แบบวา่ กรุณาเกบ็ เป็นความลับกบั คุณชนู ะด้วยนะครบั ...”
พวกไคจินจากไปอย่างเร่งรีบ ด้วยสีหน้าเหมือนสร่างเมาแล้ว
โดยที่ยัดเยยี ดทกุ อยา่ งมาให้พวกเรา...

“ไอก้ อ็ บตา่ าาา------!!! คนอยา่ งนายนม่ี นั นายอบรมเจา้ นภ่ี าษา
อะไรฟร้า!!”
โทสะของผมทา� เอาก็อบตะแทบจะระเบิดตาย

“ขะ ขอโทษคร้าบ!”
ก็อบตะไดแ้ ตข่ อโทษขอโพยทง้ั น้�าตาคลอเบา้ แต่น่ีไม่ใชป่ ัญหา
ทรี่ อ้ งไห้แลว้ จะใหอ้ ภยั ไดน้ ะเฟ้ย
แต่ว่า ถึงจะโมโหไปกไ็ ม่ชว่ ยใหแ้ กป้ ัญหาได้อยดู่ ี
แลว้ ในขณะนั้นเอง-------

“ดเู หมอื นคืนน้ีจะสนุกกันนา่ ดูเลยนะคะ”
“เห็นว่ากลบั ชา้ กนั พวกขา้ กเ็ ลยมารบั น่ะคะ่ ทา่ นรมิ ุร!ุ ”
นา้� เสยี งอนั เยน็ เยอื กของชนู ะ กบั เสยี งทเี่ ปย่ี มดว้ ยความเจบ็ แคน้
ของชอิ อนก็ดงั เขา้ มาในโสตของผม
จบเห่แลว้
พวกไคจนิ นงั่ พบั เพยี บลงกบั พน้ื ดว้ ยตวั เอง ดว้ ยสหี นา้ ประหนง่ึ
อวสานของโลกมาเยอื นแล้วอย่างไรอย่างนน้ั
ดูเหมือนวา่ พวกพีแ่ กจะช้าไปก้าวหน่ึง
ผมเองกเ็ ลกิ ขดั ขนื โดยเปลา่ ประโยชน ์ แลว้ ตดั สนิ ใจขอโทษอยา่ ง
ตรงไปตรงมา

“““ขะ ขอโทษครา้ บ------- !!”””
“แหม? ไมจ่ �าเปน็ ตอ้ งขอโทษหรอกค่ะ”
“ถูกตอ้ งคะ่ ขา้ ไมไ่ ด้นอ้ ยใจทีถ่ กู ทงิ้ เอาไวห้ รอกค่ะ!”
ดทู า่ ชูนะกบั ชิออนจะโกรธแบบแคน้ ฝังใจพอตัวเสยี ด้วย

บทท่ี 2 ค�าเชญิ จากราชากาเซล 141

แลว้ จากนน้ั
พวกเราก็ได้แต่ขอโทษชูนะกับชิออนจนตายกันไปข้างพร้อมกับ
น้�าตาทหี่ ลง่ั ไหล
ต่อหนา้ ร้านเทีย่ วกลางคืน-------『ผเี ส้อื ราตร』ี นีแ่ หละ

*

เพราะก็อบโซลกู น้องของกอ็ บตะ ทา� ให้ผมต้องซวย
ก็อบตะเองก็มีส่วนมากเหมือนกัน แต่เจ้าก็อบโซมันหนักกว่า
นัน้ อีก
ผมกะว่า คราวหน้าจะต้องไปต�าหนกิ อ็ บโซมนั ซะหน่อย
และในวนั ถดั มา
อาหารคา�่ มอื้ สดุ ทา้ ยในอาณาจกั รคนแคระกจ็ บลงโดยสวสั ดภิ าพ
จากนนั้ ผมกถ็ ูกราชากาเซลเรยี กตวั เข้าไปพบ

“รมิ ุรุเอ๋ย ข้าต้ังใจว่าจะรบั ข้อเสนอของเจ้านะ่ ”
เขากล่าว ก่อนจะยน่ื เอกสารที่เขยี นข้อตกลงต่างๆ เกยี่ วกับการ
โยกย้ายนักปรุงยามาให้

“นเ่ี ปน็ ขอ้ ตกลงแบบคร่าวๆ ถา้ ยังไงกอ็ ยากใหท้ างนน้ั ช่วยตอบ
กลับมาเป็นการเร่งด่วนว่าสามารถท�าตามข้อตกลงน้ีได้มากแค่ไหน
ดว้ ยนะ่ ”

“เข้าใจแล้ว เดย๋ี วจะลองเอากลบั ไปปรกึ ษากับทุกคนดูนะ”
ช่างน่ายินดีเป็นอย่างย่ิง ที่เขาตัดสินใจจะรับข้อเสนอท่ีทางนี้
คดิ เอาไว้
แล้วจากนัน้ เมอ่ื งานทง้ั หมดในอาณาจักรยุทธภัณฑ์ดวาร์กอน
สิ้นสดุ ลง พวกเราก็เดินทางกลบั ประเทศกนั

142





ผมมองเหน็ ฝนั
ความฝันทช่ี ว่ งนเ้ี ริม่ จะเหน็ ชัดเจนข้นึ -------

--------เรว็ เข้า
อีกแลว้

--------ขอรอ้ งละ...
ความฝนั น ้ี อกี แลว้ งน้ั เหรอ

-------- เด็กพวกนน้ั ชว่ ยเดก็ พวกนน้ั ดว้ ย
รแู้ ล้วละน่า ฉันให้สญั ญา

-------- ขอร้องละ เดก็ พวกนน้ั อยทู่ ่เี มืองหลวง
เมอื งหลวง?

--------เมืองหลวง ของอาณาจักรองิ ค์กราเซีย ช่วยเด็กพวกน้ัน
ก่อนท่จี ะสายเกนิ ไปด้วย-------

-------- แล้วผมก็ลืมตาตน่ื
จากนั้น ผมกร็ ู้ตวั ว่าตัวเองก�าลงั ร้องไห้
ไมว่ า่ คดิ ยงั ไง ดทู า่ ทางแลว้ นคี่ งไมใ่ ชเ่ รอ่ื งทจ่ี บลงแคใ่ นความฝนั
เสียด้วย
เราคงต้องมุ่งหน้าไปยังอาณาจักรของมนุษย์-------- ไปยัง
อาณาจักรอิงคก์ ราเซยี โดยเร็วทสี่ ดุ โดยไม่มีค�าวา่ ลังเลแล้วละนะ

*

แล้วผมก็กลับมายังเทมเพสต์ หลังจากไม่ได้กลับมานานกว่า

บทที่ 3 สูด่ นิ แดนของมนษุ ย์ 145

หลายสัปดาห์
ในระหวา่ งทผี่ มไมอ่ ยู่ เบนิมารกุ ับริกรุ ุโดได้รว่ มมือกนั คอยช้ีนา�
ทุกคน

“ทกุ อยา่ งเปน็ ไปอยา่ งราบรนื่ ไรซ้ งึ่ ปญั หาอยา่ งทะเลาะววิ าทหรอื
ลกั ขโมยแตอ่ ย่างใดครับ แต่ก ็ หากมคี นไร้มารยาทท่ีกระท�าเร่อื งเช่นนน้ั
ข้าก็จะเป็นคนดับลมหายใจมันเองครับ”
“มผี ลไมถ้ กู สง่ มาจากทา่ นราชาปศิ าจคารอิ อนแลว้ ละครบั ใชว้ ธิ ี
ขนส่งทางอากาศโดยสัตว์อสูรรูปแบบวิหคยักษ์ แต่ดูเหมือนว่าจะมีขีด
จ�ากดั ในเรอ่ื งของปริมาณในการขนส่งนะครับ”
เบนมิ ารุกบั ริกรุ โุ ดกล่าวรายงานมาแบบน้นั
ตามปกติพวกอสูรในเมืองก็สนิทสนมกลมเกลียวกันดีอยู่แล้ว
ผมกเ็ ลยไมค่ ดิ วา่ จะเกดิ ปญั หาทใ่ี หญอ่ ะไรขนาดนนั้ ขนึ้ หรอก กลบั กนั แลว้
ผมรู้สึกว่าการที่มีผมอยู่ที่นี่ จะท�าให้เกิดปัญหาใหญ่ขึ้นมากเกินไปเสีย
มากกวา่
สินค้าที่ราชาปิศาจคาริออนส่งมานั้น ถูกตรวจสอบคุณภาพ
เรยี บรอ้ ย และถกู คดั แยกออกระหวา่ งของทจ่ี ะใชน้ า� ไปรบั ประทาน กบั ของ
ทจ่ี ะใชเ้ ปน็ วตั ถดุ บิ สา� หรบั ผลติ เหลา้ แลว้ ชา่ งจดั การกนั ไดย้ อดเยยี่ มยง่ิ นกั
หากเปน็ แบบนล้ี ะก ็ ตอ่ ใหผ้ มไมอ่ ยกู่ ค็ งไมม่ ปี ญั หาอะไรนนั่ แหละ
พวกยอหม์ เองกส็ นทิ กบั เหลา่ อสรู ในเมอื งอยา่ งฮอ็ บกอ็ บลนิ กบั
ไฮออรค์ เชน่ กนั ถงึ ผมจะไมอ่ ยู่ กด็ ทู า่ จะไมม่ ีการทะเลาะววิ าทกันเลย
เหลา่ อสรู ในเมอื งตา่ งปฏบิ ตั ติ ามกฎทผ่ี มวางเอาไวอ้ ยา่ งเครง่ ครดั
จงึ ทา� ให้พวกเขาเขา้ หามนุษยอ์ ย่างเป็นมติ รมากกวา่ ท่ีคาดเอาไว้
เหลา่ พวกพอ้ งของยอหม์ เอง กด็ เู หมอื นวา่ จะไมม่ พี วกลทั ธแิ บง่ -
แยกหรอื พวกทด่ี ถู กู เหยยี ดหยามอสรู เหลา่ อสรู ในเมอื งจงึ เขา้ หาพวกเขา
ไดอ้ ย่างสบายๆ
แม้ว่าเดิมทีพวกเขาจะเป็นพวกหยาบช้าหรือพวกคนพาลก็ตาม

146

แตค่ งไม่มีใครเปน็ พวกใจแคบกันหรอก
นอกจากน้ ี ผมวา่ ผชู้ ายท่ีชอ่ื ยอหม์ เปน็ คนทมี่ ีเสน่หใ์ นการทา� ให้
คนหลงใหลดว้ ย ดทู า่ ยอหม์ จะเพยี บพร้อมด้วยความเป็นผนู้ า� จรงิ ๆ
อาจเพราะต่างฝ่ายต่างมีความตั้งใจที่จะสร้างความสัมพันธ์ใน
การพงึ่ พาอาศยั ตอ่ กนั จงึ ทา� ใหท้ กุ คนสามารถแบง่ ภาระหนา้ ทกี่ นั ไดอ้ ยา่ ง
ลน่ื ไหลกวา่ ท่ีคาดเอาไว้
กลมุ่ ของยอห์มนน้ั ตัดสนิ ใจใช้เทมเพสตแ์ หง่ นีเ้ ปน็ ฐานท่มี นั่ ใน
การปฏบิ ตั กิ าร แลว้ พวกเขากม็ กี ารออกไปเดนิ ตรวจตราตามหมบู่ า้ นตา่ งๆ
ในป่าเป็นประจา� อกี ด้วย แล้วเวลาที่ไม่เกิดความผดิ ปกติอะไร พวกเขาก็
จะฝกึ ซ้อมภายใต้การชแี้ นะของฮาคุโรกนั ทกุ วัน
ทัง้ หมดนี้ กเ็ ป็นเพราะพวกเรามีการเตรียมความพร้อมสา� หรับ
การส่งกา� ลังสนับสนนุ ไปยงั แต่ละหมบู่ ้านในแถบน้เี อาไวแ้ ลว้ ยงั ไงล่ะ
หากเป็นเมื่อก่อนแล้วละก็ จ�าเป็นที่จะต้องมีล�าดับข้ันตอนว่า
หลงั จากพบอสรู หรอื ฝงู อสรู ทอี่ นั ตรายแลว้ กใ็ หต้ ดิ ตอ่ ไปยงั สมาคมอสิ ระ
จากนน้ั ทางสมาคมก็จะคัดเลือกหน่วยปราบปราม แล้วคอ่ ยสง่ ไปจัดการ
และในบางกรณ ี ก็จา� เป็นตอ้ งส่งหน่วยส�ารวจไปดกู ่อนล่วงหนา้ ด้วย
ซง่ึ กวา่ ความชว่ ยเหลอื จะไปถงึ แตล่ ะหมบู่ า้ นทไี่ มม่ คี รสิ ตลั สอื่ สาร
ทเ่ี ป็นไอเท็มเวทมนตรร์ าคาแพง อย่างต่�าทีส่ ดุ กใ็ ชเ้ วลากว่า 1 สปั ดาห์
และในจดุ นนั้ หากเปน็ การเดนิ ทางดว้ ยยนู คิ อรน์ ซงึ่ เปน็ สตั วอ์ สรู
ท่ีมีความเรว็ ไมธ่ รรมดาละก ็ หลงั จากไดร้ ับการติดตอ่ ฉุกเฉินโดยครสิ ตลั
สือ่ สารจากหมบู่ า้ นทีอ่ ยหู่ า่ งไกล กส็ ามารถมงุ่ หนา้ ไปชว่ ยเหลือไดภ้ ายใน
ระยะเวลา 2 วนั
เป็นผลลัพธ์ที่ได้มาจากความสามารถทางกายของยูนิคอร์น
ซ่ึงสามารถวง่ิ ไดอ้ ย่างต่อเน่อื งโดยไมต่ ้องกินตอ้ งดม่ื
หากวัดกนั แคค่ วามเร็วชว่ั พริบตาเวลาเอาจริงละก็ ยนู ิคอรน์ จะ
วิง่ ไดเ้ ร็วกว่าสตาร์วลู ฟ์ เสียอีก

บทท่ี 3 สู่ดนิ แดนของมนษุ ย์ 147

สมกับเป็นสตั วอ์ สรู แรงก์ B+ แล้วละนะ
โชคดีจริงๆ ท่ีพวกมันไม่ได้มีนิสัยกวนโอ๊ยอย่างยอมให้เฉพาะ
หญิงสาวพรหมจรรย์เทา่ น้ันขนึ้ ข่หี ลงั
สว่ นบรเิ วณรอบเมอื งนน้ั จะมกี ารวางเวรยามหรอื ออกตรวจตรา
โดยหน่วยกอ็ บลนิ ไรเดอร์ แตใ่ นปัจจบุ ันอาจเรียกไดว้ ่าเป็นการวางกา� ลงั
รบท่มี ากเกนิ ควร
และอาจเพราะเหตุนน้ั เมอ่ื มีการรอ้ งขอความช่วยเหลือมาจาก
หมบู่ า้ นต่างๆ ถึงพวกยอห์ม จะมีหน่วยกอ็ บลนิ ไรเดอร ์ 5 นายติดตาม
ไปสนับสนุนดว้ ย
มันก็เป็นการให้ความร่วมมือโดยอ้างว่าเพราะมีก�าลังเหลือ
ซ่ึงการท�าแบบน้ีจะช่วยให้หมู่บ้านต่างๆ ยอมรับในประเทศของพวกเรา
จงึ เป็นเรอื่ งท่ผี มอยากผลกั ดันให้ทา� กันเป็นอย่างมาก
ซง่ึ เรอื่ งนเี้ องกเ็ ปน็ โอกาสอนั ดสี า� หรบั พวกยอหม์ เชน่ กนั พวกเขา
จึงยอมรับความหวงั ดีน้เี อาไว้ด้วยความเตม็ ใจ
อีกทั้ง อาจเพราะพวกเขาไม่ยอมเป็นฝ่ายได้รับการช่วยเหลือ
อย่างเดยี วหรอื อยา่ งไรก็ไม่ทราบได ้ พวกเขาจึงได้สอนพวกทกั ษะต่างๆ
มากมายให้แก่พวกเรา ทงั้ ทักษะการต่อสเู้ ป็นกลมุ่ วิชาดาบ และวิชาการ
ตอ่ สตู้ วั ตอ่ ตวั เป็นต้น และในบรรดานั้นมพี วกทกั ษะทีส่ ามารถนา� ไปใช้
อา้ งองิ อยา่ ง ทักษะการเอาชวี ิตรอด หรือวธิ กี ารปรุงอาหารเวลาพักแรม
ตามแบบฉบับของพวกเขาเองรวมอยู่ดว้ ย
ความไว้เน้ือเช่ือใจของทั้งสองฝ่ายเริ่มผูกพันอย่างแน่นแฟ้นขึ้น
ทลี ะนดิ ไมใ่ ชค่ วามสมั พนั ธท์ จ่ี ะพงั ทลายลงเพยี งเพราะผมไมอ่ ยอู่ กี ตอ่ ไป
ถ้าหากขาดผมไปแล้วไม่มีปัญหาอย่างน้ีละก็ ผมก็น่าจะไปยัง
เมอื งของมนษุ ย์ได้อยา่ งสบายใจแล้วละ

แล้วตอนกลางคนื ของวนั น้นั

148

ผมเรยี กตวั ระดับผบู้ ริหารมาหารือ
“--------กด็ ว้ ยเหตนุ ้ี ฉนั จงึ ตง้ั ใจจะเดนิ ทางไปตามประเทศหรอื

เมอื งของพวกมนษุ ยส์ ักพักหนึง่ โดยแอบออกไปไม่ใหม้ นั เอกิ เกริกน่ะ”
ผมเลา่ เรอ่ื งความฝันที่ตัวเองเหน็ ตอ่ หนา้ ทุกคน
บางที น่ันคงเป็นความฝันซึ่งบุคคลท่ีผมกลืนกินเข้าไป--------
ท่ีชสิ เุ อะ อซิ าวะให้ผมเห็น
ซ่ึงท�าให้พอจะสันนิษฐานได้ว่านั่นเป็นสาเหตุที่คุณชิสุตัดสินใจ
ไปพบกบั ราชาปศิ าจเลออน แมว้ า่ จะมคี วามสบั สนมากมายอยใู่ นใจกต็ าม
การต้องมาเห็นความฝันของคุณชิสุ โดยการแอบงีบหลับเพื่อ
จะได้อ้งู านแบบน.้ี .. โลกเราน่ ี จะมอี ะไรเกิดขน้ึ กไ็ ม่รเู้ ลยนะเน่ีย
ท่เี ป็นแบบน ้ี หมายความวา่ ในตอนทกี่ นิ คณุ ชสิ ผุ มไดด้ ูดกลนื
กระท่งั วญิ ญาณเข้าไปด้วยอย่างงัน้ เหรอ?
บางท ี ความคิดของผมอาจจะถูกต้อง กเ็ ปน็ ได้
แต่ว่า ไมม่ ีคา� ตอบใดๆ จาก 『มหาปราชญ』์ เลย
ทัง้ ทตี่ ามปกต ิ 『มหาปราชญ』์ จะตอบในเร่ืองที่ผมไมไ่ ดถ้ าม
แตม่ าคราวนกี้ บั ปดิ ปากเงยี บสนทิ ไมส่ ิ หากเพง่ จติ ถามมนั อาจจะตอบมา
ก็ได้ แตพ่ อเปน็ เร่ืองทไ่ี มแ่ น่ชดั ทไี ร ก็ตอบแบบไม่คอ่ ยจะชดั เจนทกุ ที
ทีเ่ ป็นแบบนัน้ คงเพราะเปน็ เรื่องที ่ 『มหาปราชญ』์ ซ่งึ มักจะ
น�าทางส่คู า� ตอบท่ีถกู ต้องเสมอ ไมอ่ ยากจะยอมรับกระมัง
แท้จรงิ แลว้ วญิ ญาณนน้ั คอื อะไรกนั แน่
แม้แต ่ 『มหาปราชญ』์ เองก็ไม่ทราบค�าตอบนัน้ เชน่ กัน

หลังจากอธบิ ายจบแล้ว ผมกก็ วาดสายตามองหนา้ ทุกคน
“ข้าเข้าใจทที่ ่านกล่าวมาแล้วครบั แตท่ ว่า การให้ทา่ นรมิ ุรอุ อก

เดนิ ทางเพียงล�าพังนน้ั ออกจะเป็นเรอ่ื งทพ่ี วกเราไมอ่ าจยอมรบั ไดอ้ ย่าง
ง่ายดายนัก...”

บทที่ 3 สูด่ ินแดนของมนุษย์ 149

รกิ ุรโุ ดเอย่ ความคิดเหน็ ออกมาดว้ ยสหี น้าเคร่งขรมึ
“ถกู ตอ้ งละนะ หากเกดิ อะไรขน้ึ กบั ทา่ นรมิ รุ ุ มหาพนั ธมติ รแหง่ -

จูร่าที่อตุ ส่าหร์ วมกันเปน็ หนงึ่ กอ็ าจพังทลายลงมาท้ังหมดเลยกเ็ ปน็ ได”้
ฮาคโุ รเองกเ็ หน็ พอ้ งกบั รกิ รุ โุ ด และกลา่ วความคดิ เหน็ เชงิ ปฏเิ สธ
มาเช่นกัน

“เอานา่ ถา้ พวกเจ้าเหน็ วา่ ไม่สมควรให้ทา่ นรมิ ุรไุ ปคนเดยี วละก ็
ให้มีคนคุ้มกันไปดว้ ยก็ไม่มปี ัญหาสินะ?”
แลว้ ในตอนนน้ั เบนมิ ารกุ ย็ น่ื มอื ชว่ ยชวี ติ เขา้ มา ประเดน็ คอื หาก
สามารถรบั รองความปลอดภัยของผมได้ ก็จะไม่มีใครวา่ อะไรน่ันแหละ
แล้วในตอนน้ัน ชอิ อนก็ยกมือกลา่ ว

“สรุปแล้ว หากข้ารว่ มทางไปดว้ ยกพ็ อแลว้ สินะคะ?”
ชอิ อนคงไมไ่ ดฟ้ งั อะไรเลยแหงแซะ ถงึ ไดบ้ อกวา่ จะเดนิ ทางไปดว้ ย
ออกมา ขนื ชอิ อนตามมาดว้ ย กไ็ มเ่ ปน็ การแอบไปอย่างลบั ๆ พอดีสิ

“เด๋ียวก่อน... ครัง้ นฉ้ี นั ไม่ไดต้ ้ังใจจะไปในฐานะของอสรู แตจ่ ะ
แฝงตวั ไปโดยจา� แลงกายเปน็ มนษุ ยเ์ พอ่ื หลกี เลย่ี งปญั หานะ่ แลว้ โซเอยย์ งั
บอกวา่ ในเมอื งมกี ารกาง 『เขตแดน』 หลายแบบเอาไว ้ ขนื พวกทมี่ แี รงก์
มากกวา่ A อยา่ งพวกเธอตามมา ตวั จรงิ กจ็ ะถกู เปดิ โปงในทนั ท ี อกี อยา่ ง...
เดมิ ทีรูปลกั ษณ์ภายนอกของเธอกม็ ีเขางอกออกมาดว้ ยนนี่ าจริงไหม?”
“เขาทง่ี อกนั้นเปน็ เพยี งเครอ่ื งประดับคะ่ อกี อย่าง ฉันจะใชใ้ จสู้
สะกดออร่าใหด้ เู องคะ่ !”
“อะงั้น ไหนลองทา� ซิ”
ผมตดั สนิ ใจบอกใหช้ อิ อนทพี่ ูดจาเอาแตใ่ จลองทา� ใหด้ ู ถา้ หาก
ว่าสามารถสะกดออร่าได้จริงอย่างท่ีพูดละก็ ท่ีเหลือก็แค่เก็บซ่อนเขา
เท่าน้นั ถ้าแบบนนั้ คงจะพอท�าอะไรได้บา้ งน่ันแหละ ต่อให้พาไปดว้ ยคง
ไม่มีปัญหาอะไร

“ฮา่ าาาาาาาห์-------!!”

150

ออรา่ ของชิออนเพม่ิ สงู ขนึ้
มันกลับกันแล้วว้อย ยยั บ้าเอ๊ย!

“หยุดเลยยัยบอ้ งต้นื ! เดย๋ี วบ้านไดพ้ งั กันพอดี!!”
เมอ่ื ถกู ผมดใุ ส ่ ชอิ อนกท็ า� ทา่ จอ๋ ยไป แตว่ า่ ขนื ไมท่ า� ใจแขง็ เขา้ ไว้
อาจทา� ใหเ้ ราต้องพาต้นเหตุของการเกดิ ปัญหาไปดว้ ยเอาได้

“เธอน่ะแข็งแกร่ง เพราะง้ันช่วยอยู่พิทักษ์ความสงบสุขของ
เมอื งน้ีที ฉนั หวงั พึง่ เธอนะ!”
“คะ คะ่ ! เช่ือมอื ขา้ ได้เลยคะ่ ทา่ นริมุร!ุ ”
เมอื่ ชมเลก็ นอ้ ยพรอ้ มมอบหมายงานให ้ แรงจงู ใจของชอิ อนกฟ็ น้ื
กลบั มา ยยั นช่ี ่างใจง่ายเสียจริงๆ
แล้วจากนั้น พอเห็นชิออนระเบิดตัวตายไปแล้ว เบนิมารุก็
ทา� หน้าไมส่ บอารมณข์ ึน้ มาบา้ ง

“แบบนนั้ ข้าก็ต้องอยูเ่ ฝ้าเมอื งอกี แลว้ นะ่ สิ...”
เบนิมารพุ มึ พ�าอย่างสิน้ หวงั ทงั้ ที่เสนอมาเพราะตัวเองตั้งใจจะ
ตดิ ตามไปเปน็ คนคมุ้ กนั แตใ่ นจดุ ทไี่ มอ่ าจปกปดิ ออรา่ ไดน้ น้ั กท็ า� ใหเ้ บน-ิ
มารยุ งั ไมอ่ าจตดิ ตามผมไปไดเ้ ชน่ เดยี วกบั ชอิ อน นนั่ เพราะในบรรดาคจิ นิ
ทั้งหมด เบนิมารมุ ีปรมิ าณแกน่ เวทมากท่สี ดุ แลว้ ช่วยไมไ่ ด้หรอก
อีกอย่าง นอกจากเบนิมารุ กไ็ มม่ ีใครที่สามารถรับผิดชอบดแู ล
เมืองในตอนที่ผมไมอ่ ยู่ได้อกี แลว้ คนทส่ี ามารถใชค้ วามน่าเกรงขามสยบ
กลมุ่ ท่มี ีเผา่ พนั ธม์ุ ากมายได้แบบน้ี มันก็มแี ค่เบนมิ ารคุ นเดียวน่ันแหละ
แล้วชอิ อนกบั โซเอยก์ ค็ งไมเ่ หมาะกบั งานดูแลบา้ นเมอื งด้วย

“ถ้าเชน่ นนั้ ดเู หมอื นว่าข้าคงตอ้ งไปเทา่ นัน้ สินะคะ”
ชูนะกล่าวด้วยรอยย้ิมสดใส แต่แบบนั้นมันก็เป็นปัญหาเช่น
เดียวกนั
จรงิ อยวู่ า่ ออรา่ ของชนู ะมไี มม่ ากเมอื่ เทยี บกบั เบนมิ ารแุ ละชอิ อน
แต่วา่ ยังไงเธอกม็ ีระดบั ใกลเ้ คยี งแรงก ์ A อยู่ด ี ไมใ่ ชร่ ะดบั ทีจ่ ะสามารถ

บทที่ 3 สดู่ นิ แดนของมนุษย์ 151