เกิดใหม่ทั้งทีก็เป็นสไลม์ไปซะแล้ว - 04

และแลว้ วันหยดุ ของผมก็สิ้นสุดลง
ถึงแม้ว่าบรรณารักษ์ของหอสมุดหรือคนที่มาใช้บริการจะชอบ
เหลม่ องผมเหมอื นเปน็ คนประหลาด แตผ่ มกไ็ มม่ านงั่ เสยี ใจภายหลงั หรอก
เม่ืออยู่ต่อหน้าเป้าหมายอันมีนามว่าการเรียนเวทมนตร์แล้ว
เรื่องพรรคน์ ัน้ มนั กเ็ ป็นเรื่องขี้ประต๋วิ ไปเลย

*

เอาละ ไดเ้ วลาทา� งานวันแรก
หลังจากกล่าวทักทายกันเสร็จแล้ว ผมก็รับฟังค�าอธิบายเล็กๆ
น้อยๆ จากอาจารย์ใหญ่
ซึง่ ยูคอิ ธบิ ายให้ฟังแลว้ ว่า นเ่ี ป็นงานท่ีหนักหนาเอาการ
ยคู นิ น้ั ไม่ได้ท�าหน้าที่เปน็ แกรนดม์ าสเตอร์อย่างเดยี ว แต่ยงั ได้
รับมอบหมายให้เป็นแม้กระท่ังผู้อ�านวยการของโรงเรียนอิสระแห่งน้ีด้วย
เจ้าตัวบอกเอาไว้ว่าเหมือนเป็นต�าแหน่งกิตติมศักดิ์ แต่จัดว่าสุดยอด
เหมือนกนั
ผ่านไป 10 ปกี ว่าๆ นับแตม่ าทีน่ ี ่ นอกจากยคู ิจะท�าใหอ้ งค์กร
อสิ ระพฒั นาแล้ว ยังไดบ้ รหิ ารกระทั่งโรงเรยี นอีก
ในอกี แง่หนงึ่ เขาจดั ว่าเปน็ ชายผเู้ ปน็ แบบอยา่ งของนักผจญภัย
เลยทเี ดยี ว
โรงเรียนแห่งน้ี มีอีกด้านหนึ่งที่สมควรเรียกว่าองค์กรบ่มเพาะ
เจา้ หน้าที่สมาคม
ซึ่งสามารถเลอื กสาขาไดแ้ บบเดยี วกบั ท่สี มาคมเลย
ถงึ แมว้ า่ จะมวี ชิ าทว่ั ไปทต่ี อ้ งเรยี นเหมอื นๆ กนั ทวา่ ไดม้ กี ารแบง่
วิชาเรียนออกเป็นวิชาที่เน้นในการให้ความรู้ด้านวิชาการอย่างเช่น วิชา
เวทมนตร์ศึกษาไม่ก็อสูรศึกษา กับวิชาสายปฏิบัติจริงซึ่งเน้นไปท่ีการ

302

ฝึกฝนการต่อสกู้ ับทกั ษะเอาตวั รอด
และเหน็ วา่ ในแต่ละสาขานนั้ เราจะสามารถเลอื กเรียนวิชาด้วย
ตนเองได ้ คลา้ ยกบั ระบบมหาวทิ ยาลยั ของโลกก่อน
ส่วนท่ีท่ีผมได้รับมอบหมายให้ดูแลน้ัน เป็นห้องเรียนพิเศษซ่ึง
แตกต่างไปจากวชิ าเลอื กพวกน้ัน
รูจ้ กั กนั ในช่อื คลาส S
เป็นคลาสพเิ ศษท่รี วบรวมแตน่ ักเรียนมีปัญหาเอาไว้ดว้ ยกนั
ซ่ึงเห็นว่าต้ังแต่ครูประจ�าชั้นคนก่อนหน้าน้ี-------- ตั้งแต่ชิสุเอะ
อิซาวะผู้ซ่ึงใครๆ ก็พากันหวาดกลัวว่าเป็นครูฝึกจอมโหด ได้ลาออกไป
เพราะเหตผุ ลสว่ นตวั หอ้ งเรยี นแหง่ นก้ี ถ็ กู ปลอ่ ยทงิ้ รา้ งโดยไรซ้ ง่ึ ครปู ระจา� ชนั้
อยู่แบบนั้น
คุณชิสุเป็นวีรสตรีผู้ได้รับสมญาว่า “ผู้ปกครองแห่งเพลิง
กัมปนาท” ฉะน้ันแล้วอาจารย์ที่จะเข้ามาแทนที่เธอก็คงต้องรับภาระอัน
ใหญห่ ลวงเปน็ แน ่ แมว้ า่ ข้อเท็จจริงคือ ต่อให้เอาไปเปรยี บเทยี บมนั ก็ไม่
ช่วยอะไรข้นึ มาก็ตามที
พวกเขาทุกคนต่างก็พ่ายแพ้ให้กับพฤติกรรมอันดุเดือดของ
พวกนักเรียนจนพากันหนีหายไปจากโรงเรียน ซ่ึงเห็นว่าในบรรดานั้นมี
นักผจญภยั แรงก ์ B รวมอยูด่ ว้ ย ปจั จุบนั ทางโรงเรียนจงึ ก�าลังกล้มุ ใจวา่
จะสอนสัง่ คลาสนี้ยงั ไงดี
ผมไดร้ ับรู้เร่อื งนน้ั มา ในตอนท่ีไปกล่าวทกั ทายทีห่ อ้ งพักครู
ซึ่งตรงกับค�าอธบิ ายของยคู ิ
โดยเด็กทสี่ งั กดั อยู่ในคลาสนนั้ มอี ยู่ 5 คนด้วยกนั ... แลว้ ผมก็
นกึ ถงึ เรือ่ งทคี่ ุยกบั ยคู ขิ น้ึ มา-------
............
......
...

บทที่ 5 เหลา่ เด็กผ้ถู กู อัญเชิญ 303

เดก็ พวกนน้ั ทกุ คนเปน็ “ชาวตา่ งโลก”-------- สรปุ คอื พวกเขา
ทัง้ ห้าคน เปน็ คนจากโลกเดยี วกบั พวกเราครบั
วา่ แลว้ ยูคิก็เรมิ่ เลา่

“คณุ รมิ รุ ุ ผมอยากถามอะไรอยา่ งหนง่ึ ... คณุ รจู้ กั ฮนิ าตะ ซาคางจุ ิ
ไหมครับ?”
ท�าไมถงึ ตอ้ งพูดเร่ืองฮนิ าตะตรงนดี้ ว้ ยหว่า?
ช่างเถอะ ยังไงเราก็อยากจะถามเรือ่ งของฮินาตะอยูแ่ ล้วดว้ ย

“รจู้ กั แคช่ อื่ นะ่ เปน็ ลกู ศษิ ยข์ องคณุ ชสิ ุ แลว้ กเ็ ปน็ “ชาวตา่ งโลก”
ดว้ ยใชไ่ หมละ่ ? ทเี่ หลือก็ เป็นคนท่จี ดจ�าอะไรไดด้ ีมาก แล้วยงั แข็งแกรง่
กวา่ คณุ ชิสอุ ีกละมัง้ ”
“ถ้าจะใช้ค�าให้ถูกคือ แข็งแกร่งกว่าอาจารย์ชิสุในสมัยท่ียังอยู่
ในยุคทองอีกน่ะครับ... ง้ันคุณพอทราบไหมครับว่า ความแข็งแกร่งของ
อาจารยช์ ิสอุ ยใู่ นระดบั ไหน?”
ความแขง็ แกร่งของชิสุ งนั้ เหรอ
เธอมีความสามารถในการอัญเชิญช้ันสูงอย่างอิฟริต และ
『หลอมรวมเป็นหนงึ่ เดียว』 ซ่งึ เปลวเพลงิ นั้นมคี วามร้อนสูงมาก ถ้าไม่
มสี กลิ 『ตา้ นทานการเปลยี่ นแปลงอณุ หภมู 』ิ ผมกค็ งแพไ้ ปแลว้ เหมอื น
กนั

“ในเม่ือใช้งานอฟิ ริตทม่ี แี รงกส์ งู กวา่ แรงก์ A แบบน้ัน------”
“น่ันสินะครับ อาจารย์ชิสุในสมัยยุคทองน่ะ สามารถใช้งาน
อิฟริตได้อย่างสมบูรณ์แบบ ซึ่งตามมาตรฐานที่ผมเป็นคนก�าหนดแล้ว
ความแขง็ แกรง่ นนั้ จะอยใู่ นระดบั แรงก ์ A+ ซงึ่ เปน็ แรงกพ์ เิ ศษทจี่ ะมอบให้
เฉพาะแกผ่ ้มู ฝี ีมือช้นั สูงในบรรดาแรงก์ A เทา่ นัน้ ซง่ึ ตอนอาย ุ 15 ปี
ฮนิ าตะกม็ คี วามแขง็ แกรง่ ทเี่ หนอื กวา่ อาจารยช์ สิ ใุ นยคุ ทองแลว้ เพยี งแคน่ นั้
คณุ กค็ งสามารถคาดคะเนถงึ ความแขง็ แกรง่ ของเธอไดแ้ ลว้ นะครบั ”
อมื ผมพยกั หนา้

304

คาดคะเนไม่ไดเ้ ลยสักกะนิด แต่เงียบไว้ดีกว่า
“คุณอาจจะสงสัยว่าท�าไมผมถึงพูดเรื่องน้ีขึ้นมานะครับ... นั่น

เพราะในอันดับแรก ผมอยากให้คุณรู้ถึงเรื่องความแตกต่างของพวกเรา
“ชาวตา่ งโลก” ในโลกนีก้ อ่ นครบั ในเมอ่ื มคี นทีม่ ีสกลิ เน้นไปที่การตอ่ สู้
แบบฮนิ าตะ กม็ คี นทไี่ มม่ สี กลิ อะไรเลยเหมอื นผมดว้ ยเหมอื นกนั ถงึ จะเปน็
“ชาวต่างโลก” แต่ก็ใช่จะเหมารวมว่าเหมือนกันได้นะครับ ซ่ึงเจ้าของ
รา้ นคาเฟร่ า้ นโปรดในตอนน้ีของผมเองก็เปน็ “ชาวตา่ งโลก” เหมอื นกัน
ซง่ึ เขาเปน็ ผไู้ รพ้ ลงั พเิ ศษครบั ดเู หมอื นวา่ โดยสว่ นใหญแ่ ลว้ “ชาวตา่ งโลก”
จ�านวนมากกว่าคร่ึงจะได้รับความสามารถพิเศษอะไรบางอย่างมากัน
แต่ใช่วา่ น่นั จะเป็นกฎเกณฑท์ ่ตี ายตวั เสมอไปหรอกครับ”
อยา่ งน้นี เ่ี อง หมายความว่าตอนทข่ี า้ มมาโลกนี้ คนส่วนใหญจ่ ะ
ได้รบั สกลิ อะไรบางอย่างมา เพยี งแต่ใช่วา่ จะได้มาเสมอไปสนิ ะ
ยูคอิ ธบิ ายต่อ

“แตว่ า่ ------สง่ิ ทส่ี า� คญั ตรงจดุ น ้ี คอื ความแตกตา่ งระหวา่ งกรณี
ท่ขี ้ามมาโลกนี้ตามธรรมชาติ กบั กรณที ่ถี กู อัญเชญิ มาครบั ”
เร่ืองนั้นเราก็เคยได้ฟังมาจากเวลโดราเหมือนกัน ถ้าจ�าไม่-
ผิด-------

““ผู้ถูกอัญเชญิ ” ซง่ึ ถูกเรยี กมาด้วยความต้ังใจ จะแตกต่างกบั
“ชาวตา่ งโลก” ทข่ี า้ มมาโดยบังเอิญ ตรงทผ่ี ู้ถูกอญั เชิญจะไดร้ ับยูนีคสกิล
อะไรบางอยา่ งเสมอ เพียงแตอ่ ัตราความสา� เร็จค่อนข้างตา�่ -------”
ละม้งั
หากไม่ใช่ผู้ท่ีมี “ดวงวิญญาณ” ที่แข็งแกร่งพอจะทนต่อการ
อญั เชิญได้ การอญั เชญิ ก็จะจบลงทคี่ วามลม้ เหลว ซึง่ ผมก็กล่าวตอบยูคิ
ไปตามเนื้อหาท่เี คยฟงั มา แลว้ ทันใดนนั้ -------

“รดู้ จี งั เลยนะครบั ตรงตามเนอื้ หาทผี่ มตรวจสอบมาเลยครบั ...”
เขากท็ �าตาลกุ โพลงด้วยความตกใจ

บทท่ี 5 เหล่าเด็กผู้ถกู อญั เชิญ 305

น่ันไม่ใช่ความรู้ของเรา แต่เป็นความรู้ท่ีรับเอามาจากเวลโดรา
อกี ทีนะ่ นะ

“ก็ตามที่คุณรมิ รุ ุพูดมาน่นั แหละ “ผู้ถกู อญั เชิญ” ซ่งึ ถูกเรยี กมา
ดว้ ยจดุ ประสงคอ์ ะไรบางอยา่ ง จะไดร้ บั พลงั ทสี่ มนา้� สมเนอื้ กบั จดุ ประสงค์
นนั้ มาอยา่ งแน่นอน และพลงั นน้ั แหละ จะเหมอื นดงั พลงั แหง่ “ผกู้ ลา้ ” ซงึ่
สามารถกลายเปน็ ไพไ่ มต้ ายของมนษุ ยชาตไิ ด ้ โดยตอนทข่ี า้ มมายงั โลกน ้ี
รา่ งเนอ้ื จะดบั สลายกอ่ นครง้ั หนง่ึ ไปอยใู่ นสภาพของปฏสิ สาร------สรปุ คอื
รา่ งเนอ้ื จะถกู สรา้ งขน้ึ มาใหมน่ ะ่ ครบั ซงึ่ เหน็ วา่ ในขน้ั ตอนนนั้ รา่ งจะดดู เอา
พลังมหาศาลเข้ามา ท�าให้ได้รับพลังพิเศษมาได้ ฉะน้ันหากไม่มีจิตใจ
ที่แขง็ แกรง่ พอ กจ็ ะถูกพลงั งานทีว่ ่ากลนื กินจนดบั สลายไปครับ-------”
แม้แต่ฮินาตะที่มาโลกน้ีอย่างไม่ตั้งใจ ยังได้รับความแข็งแกร่ง
ระดบั เหนอื สามญั สา� นกึ มา นถ่ี า้ เปน็ คนทถี่ กู อญั เชญิ มาเพราะมจี ดุ ประสงค์
ละก็ จะได้รบั พลังที่แข็งแกร่งขนาดไหนมากไ็ มอ่ าจจนิ ตนาการได้ ยูคคิ ง
อยากพูดแบบนนี้ ่ันแหละ
แตว่ า่ -------ผมกต็ อ้ งพรน่ั พรงึ กบั คา� พดู ตอ่ มาของยคู ิ

“------- แล้ว ถ้าหากถูกอญั เชิญมาในสภาพไมส่ มบรู ณล์ ่ะครับ
จะเป็นยงั ไง?”
“ถูกอัญเชญิ ในสภาพไมส่ มบรู ณ์ ง้นั ร?ึ ”
“ครับ ถกู ตอ้ งตามนนั้ -------”
เร่อื งท่ียคู ิอธิบายต่อจากนั้น มีเน้อื หาท่ีแคฟ่ งั แลว้ กร็ ู้สึกไมค่ อ่ ย
ดขี ึน้ มา
การอญั เชญิ มาโดยทา� ตามเงอ่ื นไขตา่ งๆ นานา ทรี่ ะบเุ อาไวแ้ บบ
ดงั้ เดิมนน้ั จะตอ้ งได้รบั ความร่วมมอื จากซัมมอนเนอร ์ (นกั อญั เชญิ ) เปน็
จ�านวนมากกวา่ 30 คนขึน้ ไป ใช้เวลา 7 วนั ในการประกอบพิธกี รรม
และอัตราส�าเร็จจะมไี มถ่ งึ หน่งึ เปอรเ์ ซน็ ต์ดว้ ยซ�้า
ไมเ่ พยี งเทา่ นนั้ เมอ่ื ทา� พธิ กี รรมอญั เชญิ สกั ครงั้ หนงึ่ แลว้ จา� เปน็

306

จะต้องท�าการพกั ชวั่ คราว สา� หรับใหค้ นท่จี ะประกอบพธิ ีกรรมคนเดมิ ทา�
พธิ ีอัญเชิญอีกครงั้ ซ่งึ การพักน้นั ว่ากนั ว่าใชร้ ะยะเวลาทยี่ าวนาน บา้ งกว็ า่
33 ป ี บา้ งกว็ ่า 66 ปีเลยทเี ดยี ว เพราะเห็นวา่ ยิง่ พักนานเทา่ ไร เราก็จะ
สามารถบีบเงื่อนไขทจี่ �าเป็นสา� หรับการอญั เชิญใหน้ อ้ ยลงได้
แลว้ ถา้ หาก เราอัญเชิญโดยไมท่ า� ตามเงือ่ นไขล่ะจะเป็นยังไง?
ดูเหมือนเราจะสามารถอัญเชิญที่ผ่อนผันเงื่อนไขให้ลดลงไปใน
รวดเดียว และมีระยะเวลาพกั ท่สี ัน้ ได ้ สรปุ คือ ผู้ใชค้ าถาคนเดยี วกนั จะ
สามารถทดลองท�าซ้�ากี่ครง้ั กไ็ ด้ยงั ไงล่ะ
เพียงแต ่ อัตราการอญั เชญิ ส�าเร็จยงั มนี อ้ ยเหมือนกนั อกี ทงั้ ใน
กรณที ีอ่ ญั เชิญส�าเรจ็ คนท่ีถูกอัญเชิญจะเป็นเด็กเสยี ส่วนมาก แม้กระน้นั
แลว้ กด็ เู หมอื นว่าพวกเขาจะมเี หตผุ ลทีเ่ ลอื กจะใชว้ ิธีนนั้ อยูด่ ี
และเม่อื พูดถึงพวกเดก็ ๆ ที่วา่ นั่น...
จะเป็นเด็กท่ีมีจิตใจอันกล้าแข็ง ซึ่งรับเอาพลังงาน(แก่นเวท)
จ�านวนมากเข้าไปในร่างตอนที่ข้ามมายังโลกน้ี เพียงแต่ กลับไม่ได้รับ
ความสามารถพเิ ศษ (สกิล) ที่สมน�้าสมเนอื้ กับรา่ งกายนัน้ มา
ร่างซ่ึงยังเจริญเติบโตไม่เต็มที่ จะรับเอาพลังงานมหาศาลที่ไม่
เขา้ กบั ความแข็งแรงของรา่ งเขา้ ไป และทา้ ยท่ีสดุ รา่ งกายกจ็ ะถกู แผดเผา
จนสนิ้ เพราะพลงั งานท่มี ากมายมหาศาลมากเกินไปเหล่านน้ั ...

“เอ ๋ รอเดี๋ยวก่อนนะ งน้ั พวกเดก็ ๆ 5 คนน่ันก็...”
“--------ก็ตามที่คณุ นึกภาพเอาไว ้ พวกเขาถกู อัญเชญิ มาครับ”
“เฮย้ แบบน้ันจะไม่เป็นไรเรอะ!?”
ยคู ไิ มต่ อบ
แต่ดูเหมือนว่าความเงียบน่ันแหละ จะเป็นค�าตอบที่เขาแสดง
ออกมา
ยูคิพดู ต่อ
“เด็กๆ พวกน้ันน่ันแหละครับ คือผู้ซ่ึงถูกอัญเชิญมาอย่างไม่

บทท่ี 5 เหลา่ เด็กผูถ้ ูกอญั เชิญ 307

สมบรู ณ์--------คอื ผู้ซงึ่ มอิ าจเป็นผกู้ ล้าได้ยังไงล่ะครับ”
“ผู้กล้า ง้นั ร?ึ เรอ่ื งนัน้ มันหมายความวา่ ยงั ไงกนั ?”
“ผมก็บอกไปแล้วน่ีครับ? ว่าผู้กล้าน้ันคือผู้ซึ่งสามารถเป็นไพ่
ไมต้ ายของมนษุ ยชาตไิ ด ้ ในโลกแหง่ น ี้ ขวั้ อา� นาจฝา่ ยอสรู จะแขง็ แกรง่ กวา่
มนุษย์อย่างท่วมท้น เรียกว่าเราถูกคุกคามอยู่เสมอก็ยังได้ พลังของ
มนษุ ยชาตมิ นี อ้ ยมากเกนิ ไป จงึ ตอ้ งมผี กู้ ลา้ ผซู้ ง่ึ จะเปน็ ความหวงั ของผคู้ น
ยงั ไงละ่ ครับ”
“เฮ้ยเฮ้ย เพราะง้ันเลยอัญเชิญผู้กล้า... เพ่ือมาเป็นก�าลังรบ
ส�าหรับต่อกรกับอสรู อยา่ งงนั้ เหรอ--------?”
“ใชค่ รบั คุณรมิ รุ ุ เสยี สละมากมายหลายหมน่ื เพอื่ ให้ก�าเนดิ
“ผกู้ ลา้ ” เพยี งผ้เู ดยี ว--------น่นั ละครับ คอื สงิ่ ทโ่ี ลกใบนเ้ี ลือก”
นา้� เสียงของยูคกิ ้องกงั วานอย่างเย็นเยือก
สง่ิ ทโ่ี ลกใบนเี้ ลอื ก พอไดย้ นิ แบบนนั้ แลว้ ผมกไ็ มอ่ าจตอบอะไร
กลับไปได้
เลอื กคนร้จู กั ทสี่ นิทสนม มากกว่าคนอืน่ ทีเ่ ราไม่เคยรจู้ กั หาก
คดิ แบบนน้ั แล้ว เรายงั มีสทิ ธ์ิไปวา่ หรือไม?่
สมมุตวิ ่ามีคนทีก่ า� ลังต้องการความช่วยเหลอื อยู่ตรงหน้า 2 คน
แลว้ เราเลอื กทจี่ ะชว่ ยไดเ้ พยี งแคค่ นเดยี วละ่ ? แลว้ ถา้ หนง่ึ ในนน้ั เปน็ คนที่
เราสนทิ สนมดว้ ยละก ็ ผมต้องเลือกเอื้อมมอื ไปช่วยคนที่สนทิ ดว้ ยโดยไม่
ลังเลแน่

“เด็กๆ พวกน้ี คอื เหลา่ ผทู้ ี่มาจากความล้มเหลวในการอัญเชิญ
ผกู้ ลา้ ทแี่ ตล่ ะประเทศทา� อยา่ งลบั ๆ ซงึ่ อาจารยช์ สิ เุ ปน็ คนไปรบั ตวั พวกเขามา
แลว้ พยายามหาทางชว่ ยเหลอื น่ะครับ”
“แต่ละประเทศ? ทางประเทศมีส่วนเกี่ยวข้องกับพิธีกรรมท่ีว่า
นนั่ ดว้ ยรึ?”
“ครับ นั่นคงจะเป็นส่ิงท่ีโลกใบนี้เลือกกระมัง แทนที่จะเลือก

308

เสรมิ แกรง่ ใหก้ บั กองทัพเพอ่ื ต่อกรกับอสูร สู้เรียก “ชาวต่างโลก” เพยี ง
คนเดียวที่แข็งแกร่งผิดมนุษย์มนามาจะเข้าท่ากว่า ดูเหมือนพวกเขาจะ
คดิ กันแบบนัน้ นะ่ ครับ ถา้ หากคุณร้จู กั ความแขง็ แกร่งของอาจารยช์ ิสุละก ็
คุณกน็ า่ จะเข้าใจความหมายนน้ั ได้ไม่ใชห่ รอื ครับ?”
ได้ยินดังนัน้ ผมกเ็ ข้าใจ
เม่ืออยู่ต่อหน้าอิฟริตแล้ว ต่อให้เป็นกองทัพนับหม่ืนก็คงไม่มี
ความหมายใดๆ เป็นแน่
หากไปเป็นศัตรูกับออร์คดิซัสเตอร์ละก็ ต่อให้มีนักผจญภัย
แรงก ์ B แบบพวกคาบาลอยรู่ วมกนั สักก่ีคน กไ็ ม่อาจสรา้ งความเสยี หาย
ทเ่ี ด็ดขาดได้
แลว้ ถา้ หากตวั ตนของ “ชาวตา่ งโลก” ทแ่ี ขง็ แกรง่ มากเป็นพเิ ศษ
อย่างคณุ ชสิ กุ ับฮินาตะเปน็ ที่ลว่ งรไู้ ปท่วั ละก็--------

“อีกอย่าง ดูเหมือนว่าที่โลกนี้ ใช่ว่า “ผู้กล้า” จะถือก�าเนิด
ขึน้ มาได้ง่ายๆ ดว้ ยครบั เหน็ วา่ การจะประกาศนามเปน็ ผ้กู ลา้ นัน้ จะต้อง
มีการเตรียมใจท่ีพร้อมจะแบกรับซ่ึงบาปและความผิดทั้งหมดเอาไว้...
มฉิ ะนนั้ แลว้ จะไมอ่ าจผา่ นการทดสอบของจติ วญิ ญาณไดน้ ะ่ ครบั แตแ่ หม
มนั กม็ ีคนโง่ๆ ท่ีกล้าประกาศนามเปน็ “ผู้กล้า” โดยไม่เกรงกลัวต่อโทสะ
แหง่ จติ วิญญาณเหมือนกันน่ะนะ...”
อยา่ งนนี้ เี่ อง ถงึ คดิ จะมอบหมายทกุ อยา่ งให ้ “ผกู้ ลา้ ” ก็ตาม
แต่แรกเร่มิ เดิมท ี “ผกู้ ล้า” ก็ไมไ่ ด้ถือก�าเนิดข้ึนมาไดง้ ่ายๆ อยแู่ ล้ว

--------หมายถงึ “ผกู้ ลา้ ” ตวั จรงิ ผไู้ ดร้ บั การยอมรบั จาก “วจนะ
แห่งโลก” น่ะ
เพราะงั้น-------- แต่ละประเทศเลยพ่ึงเวทอัญเชิญอันเป็นเวท
ต้องห้าม แมว้ ่าจะเป็นการละเมดิ ข้อหา้ มก็ตาม เห็นว่า “ผถู้ ูกอญั เชิญ”
ทีอ่ ญั เชญิ มาสา� เร็จนั้น จะถกู ยกย่องใหเ้ ปน็ วรี บุรุษ และพา� นักอย่ใู นมหา
ประเทศหลายคนด้วยกนั

บทท่ี 5 เหล่าเดก็ ผู้ถูกอญั เชิญ 309

ราชาปศิ าจในโลกนเี้ ปน็ ตวั ตนทแี่ ขง็ แกรง่ อยา่ งเหนอื ชนั้ หากคดิ
จะต่อกร ก็จะมัวมานั่งเลือกวิธีการไม่ได้ ฉะน้ันการที่แต่ละประเทศจะ
กักตัว “ชาวตา่ งโลก” เอาไว้จงึ ไม่ใชเ่ ร่อื งนา่ ประหลาดใจอะไรเลย

“แต่ถึงอย่างน้ัน กลับไม่เห็นตัวชาวต่างโลกท่ีเมืองตามชนบท
หรือในหม่บู า้ นเลยนะ....”
“คอื เรอื่ งนน้ั นะ่ ครับ เปน็ เพราะ “ผถู้ ูกอญั เชิญ” จะไดร้ บั คา� สง่ั
ใหพ้ ิทักษ์เหล่าเช้อื พระวงศแ์ ละผูท้ ่ีเก่ยี วข้องน่ะครบั ”
งัน้ เหรอ จะว่าไปเวลโดราเองก็เคยบอกไวแ้ บบนี้เหมอื นกนั ...

““ผถู้ กู อญั เชญิ ” ซง่ึ สามารถน�าไปใชเ้ ปน็ อาวธุ ไดน้ น้ั จะถกู ใช้
เวทมนตร์ลงค�าสาปลงไปในวิญญาณ เพ่ือไม่ให้ขัดขืนต่อผู้อัญเชิญได ้
งั้นเหรอ”
ผมเผลอพมึ พ�าเหมอื นพูดลอยๆ ออกมา

“คณุ รมิ รุ ุ คณุ ทราบด้วยหรอื ครับ!?”
ร้สู ิ
กร็ ูห้ รอก แต่ลมื ไปแล้วน่ะ
นน่ั สินะ... เพราะงนั้ คุณชิสถุ ึงได้เกลยี ดโลกนี้

“แล้ว พวกเดก็ ๆ จะเปน็ ยงั ไง?”
“-------- ระยะเวลานานที่สุดที่ตอนนี้ได้รับการยืนยันในบันทึก
คอื 5 ป ี นนั่ เปน็ อตั ราการรอดชวี ติ ทผ่ี ถู้ กู อญั เชญิ มาอยา่ งไมส่ มบรู ณแ์ บบ
จะอยรู่ อดไดค้ รบั เราหาคาถาทจี่ ะปอ้ งกนั การสญู สลายของรา่ งไมพ่ บครบั
ส่วนเด็กที่ถูกอัญเชญิ มาโดยท่ีอายุยังไม่ถึง 10 ปนี ้ัน จะถงึ แก่ความตาย
โดยไมไ่ ดร้ บั ยูนคี สกิลแบบแทบจะไรข้ อ้ ยกเวน้ เลยครับ...”
ยคู ิอธิบายใหฟ้ ังอย่างเจ็บแค้น
แตแ่ ลว้ กย็ มิ้ ราวกบั ตา� หนติ วั เอง แลว้ กลา่ ววา่ “แตเ่ พราะแบบนน้ั
แต่ละประเทศกเ็ ลยยอมสง่ มอบตวั เดก็ ๆ ให้อยา่ งง่ายดายนะ่ ครับ”
หมายความวา่ ไมจ่ า� เปน็ ตอ้ งใหค้ วามดแู ลพวกทอ่ี ญั เชญิ ลม้ เหลว

310

ซ่งึ อยไู่ ดอ้ กี ไม่นานงนั้ เหรอ
“ทางศาสนจักรแห่งตะวันตกไม่ว่าอะไรเก่ียวกับเร่ืองน้ีเลยรึ?

ทีน่ น่ั มโี ฮลี่ไนทท์ ี่แขง็ แกรง่ ทส่ี ุดอะไรน่นั อยดู่ ว้ ยใช่ไหมละ่ ?”
“สถานการณ์ในตอนนี้ คือพวกเขายินยอมครับ เพราะทาง
ศาสนจักรเอง ก็คงให้ความส�าคัญกับการปราบปรามอสูรทั้งหมดไม่ให้
เหลือซากมาเป็นอันดบั แรกด้วย”
“อะไรฟะนน่ั เน่ยี นะ “มิตรแหง่ ความเที่ยงธรรม” ได้ยนิ แลว้
อึ้งชะมัด ฮินาตะเองก็ดว้ ยเหรอ? เธอคิดจรงิ ๆ รึเปล่าว่า ตอ่ ให้ต้องสละ
ชีวิตของพวกเด็กๆ จากโลกเดียวกัน ขอเพียงแค่ก�าจัดอสูรได้ก็พอ
แลว้ น่ะ?”

“ฮนิ าตะเขา... เปน็ พวกสจั นยิ ม8นะ่ ครบั เธอแสวงหาความสมเหตุ
สมผล และเมือ่ ตดั สินวา่ น่นั เป็นเรื่องทมี่ ปี ระสิทธิภาพ เธอกค็ งจะทา� ได้
ทุกอยา่ งละครับ-------”
ผมไม่อาจทา� ความเขา้ ใจเธอได้เลยครับ ยคู กิ ลา่ ว
อย่างน้อยๆ เราก็ได้รู้ว่า------- ถึงฮินาตะจะออกไปปฏิบัติ
หน้าท่ีตามแต่ละประเทศ แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะพยายามยับยั้งการอัญเชิญ
มเี พียงแคน่ น้ั ท่ีเราได้รู้

“งัน้ เหรอ ถ้าอย่างนัน้ ต่อให้ฉันจะท�าอะไรเด็กๆ พวกนนั้ ก็คง
ไม่มใี ครวา่ สนิ ะ?”
“คุณตัง้ ใจจะทา� อะไรหรือครบั ?”
“อา ถ้านั่นเป็นความปรารถนาของคุณชิสุ ฉันก็จะขอสานต่อ
มนั เอง”
ผมมองตาของยูคิ แลว้ กล่าวไปอย่างฉะฉาน
น่ีคงจะเป็นงานที่คุณชิสุยังท�าไม่เสร็จกระมัง เป็นส่ิงท่ียังคงติด
ค้างคาใจ จนถึงกบั ต้องมาขอร้องเราถึงในฝันเลยทีเดยี ว...
ถา้ อย่างนัน้ เรากแ็ ค ่ ตอบรับตอ่ ความร้สู ึกนน้ั เท่านั้น

8สจั นยิ ม คือแนวคดิ ทางปรชั ญาที่ต้องการแสดงถงึ โลกทเ่ี ป็นจรงิ ตรงขา้ มกบั คา� วา่ อดุ มคติ

เชอ่ื มือไดเ้ ลย ถึงที่จริงแล้วจะพูดแบบนนั้ ออกไปไมไ่ ดก้ ็เถอะ
ยคู พิ ยกั หนา้
แลว้ จากนนั้ --------

“ขอความกรุณาด้วยครับ ถ้าหากท�าได้ละก็ ช่วยเด็กพวกน้ัน
ด้วยครับ...”
ยคู ิกล่าวเชน่ น้นั พรอ้ มท้ังคอ้ มศรี ษะให้ผม
ผมจะท�าในเรอ่ื งท่ตี วั เองท�าได้
ท้ังตอนน้ี และต่อจากนีไ้ ป
..........
......
...
และแล้วผมกร็ ับงานดูแลพวกเดก็ ๆ ท่ีโรงเรยี นมา
เรียกไดว้ ่าเป็นครูฝกึ มากกวา่ คุณครนู ะ่ นะ
หมายถงึ ผฝู้ กึ สอนโดยใชช้ วี ติ รว่ มกบั นกั เรยี น แตกตา่ งกบั คณุ ครู
ทที่ �าหนา้ ทแี่ คส่ อนวชิ าการอย่างเดยี ว
สรปุ คอื ผมจะตอ้ งอยกู่ บั พวกนกั เรยี นตลอดเวลา จะตอ้ งเขา้ เรยี น
กับพวกเด็กๆ ทุกวชิ า แล้วเวลารับประทานอาหารกย็ ังตอ้ งอย่ดู ว้ ยกันกบั
พวกเขา มิน่าถึงไดบ้ อกวา่ ท�างานนี้แลว้ มีขา้ วใหก้ ินสามมือ้
วิชาทผ่ี มสอนไดผ้ มจะเป็นคนสอนดว้ ยตวั เอง ส่วนวิชาอืน่ ท่อี ยู่
นอกเหนอื ขอบเขตจะให้ครูคนอ่นื ช่วยเสริม เอาเป็นว่า หนา้ ทข่ี องผมคือ
การดแู ลพวกนักเรยี นท่ีเขาระบุเอาไว้น่ันแหละ

“-------- เอ่อ เห็นผ้อู �านวยการเป็นคนแนะน�ามาแบบน้ี ผมก็
อยากจะเชือ่ ใจอยหู่ รอกนะครบั แต่ต่อให้เปน็ นกั ผจญภัยแรงก ์ B ก็ยงั
ดูแลเด็กพวกนัน้ ได้ยากเลยนะครบั แล้วเธอก็เปน็ เด็กเหมอื นกนั ไม่ใช่รไึ ง
ครบั ถ้าจะถอนตัวกลบั ตอนน ี้ ผมก็ไม่วา่ อะไรหรอกนะครับ?”

“ไมต่ ้องหว่ ง ให้ฉันจัดการเอง”

312

“งน้ั หรอื ครบั ? แตว่ า่ ถา้ เหน็ ทา่ จะไปไมร่ อดกร็ บี มาบอกเลยนะ
ครบั ...”
ครใู หญบ่ อกมาด้วยความเปน็ หว่ ง
ถงึ จะเป็นปัญหายังไง แต่ผมกจ็ ะไมป่ รานกี ับเดก็ หรอก ผมคดิ
แบบน้นั ...
และกถ็ งึ เวลาเข้าเรยี นวนั แรก

“งาย! ตง้ั แตว่ นั นไี้ ปฉนั จะมาเปน็ ครปู ระจา� ชน้ั ของพวกเธอ-----”
ผมทกั ทายไปอยา่ งเปน็ มติ ร แตส่ ง่ิ ทต่ี อบกลบั มา ดนั เปน็ คมดาบ
แหง่ เปลวเพลิงซะงั้น

“เคนจงั อย่างเท่--------!!”
“ไอน้ นั่ เปน็ ทา่ ไมต้ ายใชไ่ หม? ในทส่ี ดุ กเ็ สรจ็ สมบรู ณแ์ ลว้ สนิ ะ!”
“แตว่ ่า ยังออ่ นหดั อยูน่ ะ โดนหลบไดไ้ ม่ใชร่ ไึ งกนั ?”
พวกเด็กๆ ส่งเสียงเจ๊ียวจ๊าวพร้อมแสดงท่าทีเป็นปฏิปักษ ์
โดยไม่มที ีทา่ ว่าจะเป็นหว่ งผมท่รี บี หลบได้อย่างหวุดหวดิ เลยสักนดิ
เฮ้ยเฮย้ ไหนว่าเหลอื ชวี ิตอยไู่ ดอ้ ีกไม่นานไง?
แตน่ เ่ี ลน่ อาละวาดอยา่ งเมามนั ดว้ ยพลงั งานทม่ี ากอยา่ งเหลอื ลน้
เลยไมใ่ ช่รไึ งฟะ!?
ณ ปลายทางของการโจมตีทผ่ี มหลบเมือ้ ก ้ี พบว่ามีกระดานด�า
ซง่ึ ถกู ฟันขาดเปน็ สองซกี ก�าลงั ลุกไหม้
รับบ่ได้ อแี บบนข้ี ้อยรับบไ่ ด ้ เด็กนอ้ ยหมู่นีก้ ะถล่มห้องเรยี นบ่
ใชเ่ รอะครับ!
เลน่ เอาผมเว้าภาษาแถบคนั ไซแบบแปร่งๆ เลยทเี ดยี ว
ไมท่ นั ไรผมก็เกิดความรู้สกึ อยากโยนภาระท้ิงซะแลว้
ทน่ี ม่ี นั กต็ า่ งโลกดว้ ย ตอ่ ใหอ้ าจารยท์ า� เรอ่ื งรนุ แรงไป กค็ งไมม่ ใี คร
มาหาว่าเราท�าโทษแรงเกินกวา่ เหตหุ รอกเนอะ?

บทท่ี 5 เหลา่ เด็กผ้ถู ูกอัญเชิญ 313



ผูท้ ี่อยตู่ รงหน้าผมคือเด็ก 5 คน-------- เป็นเหล่าเดก็ มีปัญหา
“ผู้ถูกอญั เชิญ”
พวกเดก็ ๆ ท่ียคู ิช่วยรับอปุ การะมาจากแต่ละประเทศ
เคนยะ มิซาก-ิ -------เพศชาย อาย ุ 10 ปี
เรียวตะ เซคงิ จุ ิ--------เพศชาย อาย ุ 10 ปี
เกล กบ๊ิ สนั --------เพศชาย อาย ุ 11 ปี
อลสิ รอนโด--------เพศหญิง อายุ 9 ปี
คุโรเอะ โอเบล--------เพศหญงิ อายุ 10 ปี
ดเู หมอื นวา่ พวกเดก็ เหลอื ขอทมี่ อี ายรุ าวๆ เดก็ ประถม ไมก่ ม็ ธั ยม
ตน้ เหลา่ น้ ี จะมพี ลังกนั ในระดบั หนง่ึ เดก็ พวกนีค้ ือลูกศิษยท์ ่คี ณุ ชิสุเป็น
คนสอน ขนื ประมาทมหี วังเราไดเ้ จบ็ ตวั แน่
บอกตามตรง ผมดแู คลนพวกเขาเกนิ ไป
แลว้ ก ็ นึกว่าจะวา่ นอนสอนง่ายกวา่ น้ีซะอีก
เมือ่ เหน็ พวกเด็กๆ จ้องผมตาไมก่ ะพรบิ ด้วยความเป็นปฏิปักษ์
ท่ีเบ่งบานเกินพกิ ดั ผมกร็ สู้ ึกหอ่ เหี่ยวใจข้นึ มาหลังจากไมไ่ ดร้ ู้สกึ มานาน

*

ทุกคนเป็นเดก็ รนุ่ เยาวท์ ี่มอี ายรุ าว 10 ปี
ถงึ เดก็ ทชี่ อ่ื เกลจะมรี า่ งกายเหมอื นเดก็ ชน้ั มธั ยมตน้ แตอ่ ายจุ รงิ
เพิ่งจะ 11 ปีเท่าน้นั
ผมจ้องมองเอกสารท่ีได้รับมาจากห้องพักครู ก่อนจะเรียกชื่อ
ของแต่ละคน
พวกเขาไม่ขานตอบ

บทท่ี 5 เหล่าเด็กผถู้ ูกอัญเชิญ 315

แปลกแฮะ? ขนาดขานตอบยังท�าไมเ่ ป็นแบบน ้ี ตอ่ จากนก้ี ็ไป
กันไมร่ อดหรอก...
ช่วยไมไ่ ด ้ เรยี กผชู้ ่วยทพ่ี ึ่งพาไดก้ ็แล้วกนั

“ถา้ ฉนั เรยี ก กใ็ หข้ านตอบดว้ ย”
พอผมตักเตอื นไปอย่างออ่ นโยน เคนยะกก็ ล่าวทว้ งด้วยเสยี งที่
ฟงั ดูคลา้ ยวา่ จะรอ้ งไห้

“เฮย้ ! เจา้ หมาตวั นมี้ นั หมาปา่ เรอะ!? จะยงั ไงกช็ า่ ง ถอยไปซะ!”
“คะ เคนจัง ไมเ่ ป็นไรใชไ่ หม?”
“ยะ อยา่ เข้ามาทางนนี้ ะ! บา้ เอย๊ เลน่ อะไรไมเ่ ขา้ ทา่ เลย!”
“เด๋ียวส!ิ จะท�าตวั ดีๆ แลว้ เราจะทา� ตวั ดแี ล้ว!!”
“นามข้าคือรันก้า บอกไว้ก่อนข้าหาใช่ท้ังสุนัขหรือสุนัขป่าไม่?
ที่ส�าคัญกว่านั้นเจ้าหนูทั้งหลาย นายข้าประสงค์ให้พวกเจ้าขานตอบ
พวกเจา้ จะยอมท�าตามแตโ่ ดยดี หรอื ไม่ก-็ ------”
อา้ วๆ รนั ก้าท�าตวั เปน็ ผใู้ หญ่ดจี ังเลยนะ
รนั กา้ กา� ลงั เล่นกับพวกเดก็ ๆ อยา่ งสนกุ สนาน เป็นภาพทช่ี วน
ใหอ้ มยม้ิ ย่งิ นัก

“เข้าใจแลว้ น่า เขา้ ใจแล้วครบั !”
เคนยะโดนรันกา้ ขม่ ขู ่ จนตอ้ งพยักหน้าท้ังนา�้ ตาคลอเบ้า
ถึงดูท่าทางจะยังไม่อยากยอมรับเท่าไร แต่ดูเหมือนเคนยะจะ
ยอมท�าตวั ว่านอนสอนง่ายแล้ว

“ชา่ ยชา่ ย เดก็ มนั ต้องทา� ตวั ว่านอนสอนงา่ ยสถิ งึ จะดที ส่ี ุด!”
ผมเองกป็ ั้นยิ้ม แล้วขานชื่อพวกเดก็ ๆ
เหน็ วา่ เดก็ พวกนจี้ ะท�าตวั ดกี บั คณุ ชสิ ุกนั แลว้ กเ็ ห็นวา่ จะเชอื่ ฟงั
ท่ยี ูคบิ อกเท่านนั้ ดว้ ย
เมือ่ คิดถงึ สภาพแวดล้อมดังกล่าวแล้ว มนั ก็อาจจะเปน็ เรือ่ งที่
ช่วยไม่ได ้ แตถ่ า้ ถามวา่ ผมจะยนิ ยอมใหท้ า� ตวั ดอื้ รเึ ปลา่ มนั กอ็ ีกเรื่อง

316

ในเมอ่ื ผมรบั หนา้ ทเ่ี ปน็ ครแู ลว้ มนั กต็ อ้ งสงั่ สอนกนั ใหเ้ รยี บรอ้ ย
เสยี หน่อย

“ฉันริมุรุ จะมาเป็นครูฝึกของพวกนายต้ังแต่วันนี้เป็นต้นไป
ฉนั ไมใ่ จดเี หมอื นคุณชสิ หุ รอกนะ เตรยี มใจเอาไวด้ ้วยละ่ !”
แลว้ อนั ดับแรก ผมก็เริม่ ต้นจากการสอนให้ทักทายกนั เช่นน้นั

เอาละ
ถงึ จะทา� ใหท้ า่ ทตี อ่ ตา้ นสงบลงแลว้ แตใ่ นดวงตายงั เตม็ เปย่ี มไป
ดว้ ยความไม่เป็นมิตรอย่เู ช่นเดิม
ความเงยี บกลบั คืนสู่ภายในหอ้ งเรียนอกี ครงั้
เงียบจนถงึ กบั ไดย้ นิ เสียงกลืนนา้� ลายดัง เอือ๊ ก
รนั กา้ ว่ิงมาหาผมพรอ้ มส่ายหางไปด้วย

“เด็กดีๆ ถา้ งั้นทกุ คน นั่งที่ได”้
ผมกล่าวด้วยรอยย้มิ ระร่นื แต่กลับไม่มีใครขยบั สกั คน
แยจ่ รงิ ๆ
ดทู า่ เดก็ พวกนจี้ ะแคน้ คนอน่ื แบบหยง่ั รากฝงั ลกึ คงเปน็ เรอื่ งยาก
ทีจ่ ะสร้างความไว้วางใจ
ถา้ ผมอยใู่ นจดุ ยนื เดยี วกบั พวกเขา อาจจะคดิ วา่ เดยี๋ วปด๊ั ฆา่ ทงิ้
ซะเลยนิเบื้อกเอย๊ ไปแลว้ ก็ได ้ แตเ่ ร่ืองนัน้ กบั เรอื่ งนีม้ นั ก็คนละเรอ่ื งกัน
สุดทา้ ยโลกน ้ี มันก็เป็นโลกท่ผี ้แู ข็งแกรง่ เหนอื ผูอ้ ่อนแอ
ในเมอื่ เอาชนะรันก้าไมไ่ ด้ พวกเขากไ็ ม่อาจทา� ตวั เอาแต่ใจได้
ถา้ จะแค้นละก ็ ไปนกึ แค้นในความไรพ้ ลงั ของตัวเองซะเถอะ
และดว้ ยเหตุน-ี้ -------

“ดลี ะ! ถา้ งน้ั ดเู หมอื นทกุ คนมเี รอ่ื งทอี่ ยากจะพดู อยนู่ ะ งน้ั จากน้ี
จะทา� การสอบพวกเธอก็แลว้ กัน”
ผมประกาศไปแบบน้ัน

บทท่ี 5 เหล่าเดก็ ผถู้ กู อัญเชญิ 317

“เด๋ยี วส!ิ ท�าไมถงึ เป็นแบบน้นั ละยะ!”
อลิสทว้ งมาก่อนใครเพือ่ น

“สะ สอบเนี่ยนะ?”
“เอ!๋ !”
เรยี วตะถามมาอยา่ งไมค่ อ่ ยสบายใจอยขู่ า้ งๆ เคนยะทรี่ อ้ งออกมา
อย่างไม่ชอบใจ

“หนู ไม่ชอบการสอบอะ-------”
“แบบนีม้ นั กะทนั หนั เกินไปครับ ผมตอ้ งการคา� อธิบาย!”
คุโรเอะยืนกรานความคิดของตนอย่างชัดเจน ในขณะที่เกล
เรียกร้องขอค�าอธิบายอยา่ งชาญฉลาด
ทุกคนต่างแสดงท่าทีปฏิเสธ พวกเด็กๆ ท่ีมีอัตลักษณ์แบบน ้ี
กด็ นู ่าสนใจดเี หมือนกัน
อม้ื สง่ิ ทเี่ รยี กวา่ การสอบนนั้ คอื สง่ิ ทใี่ ครๆ ตา่ งกพ็ ากนั รงั เกยี จ
ไม่ว่าโลกไหนหรอื เม่อื ไรกต็ าม

“เอานา่ อยา่ กระโตกกระตากไป ใชว่ า่ ฉนั จะไมเ่ ขา้ ใจเรอื่ งทพ่ี วก
เธออยากจะพูด แต่ว่าฟังฉันนะ ส่ิงท่ีพวกเราจะท�าต่อจากน้ี เป็นเรื่อง
จ�าเปน็ ส�าหรับพวกเธอยงั ไงล่ะ!”
“ไหงงนั้ เลา่ !? ยงั ไงซะไมช่ า้ กเ็ รว็ พวกเรากต็ อ้ งตายอยแู่ ลว้ ! ถงึ
เรยี นไปกไ็ ม่มีความหมายซะหน่อย!”
“จะ จรงิ ด้วย... คุณครูคนก่อนๆ ก็เอาพวกของเลน่ กบั หนังสอื
ภาพมา แลว้ บอกให้เลน่ ได้ตามใจชอบดว้ ย...”
“ต้งั แต่มาที่น่ ี พวกผมก็ไม่เคยเรยี นเลยดว้ ย...”
“หนู อยากอา่ นหนังสือภาพ มากกวา่ น้อี ะ”
“แลว้ น ่ี นายคดิ วา่ ตวั เองเปน็ ใครไมท่ ราบยะ!? ถงึ จะมสี นุ ขั ทเี่ กง่
นดิ หน่อยมาเชอ่ื ฟัง ก็อยา่ ท�าเป็นไดใ้ จไปหนอ่ ยเลยย่ะ!”
แต่ละคนกลา่ วท้วงมาไมข่ าดสาย ร่าเรงิ กนั แบบน้กี ด็ ีแล้วละ

318

ทว่านี่เป็นเรื่องจ�าเป็น ใสเจียเสียใจด้วย แต่ฉันไม่คิดจะ
อะลุ่มอล่วยให้หรอก

“เอาละ เอาละ วางใจได ้ ถึงจะบอกว่าเปน็ การสอบ แต่ทเ่ี ราจะ
ทา� ตอ่ จากน้มี นั เป็นเกมสนกุ ๆ นะ พวกเธอ-------ไม่สิ พวกนายกแ็ สดง
ความไม่พอใจในการสอบท่ีว่าน้ีได้เช่นกัน จากน้ีไปฉันจะให้พวกนายมา
ตอ่ สูเ้ สมอื นจรงิ กบั ฉนั ทีละคน กฎกง็ ่ายนดิ เดียว พวกนายจะโจมตีใส่ฉัน
แบบเต็มก�าลังก็ได้ แล้วถ้าสามารถจัดการฉันได้ก็เป็นอันจบเกม
แตว่ า่ ถา้ ฉันหนพี น้ ในระหวา่ ง 10 นาทไี ด้ ฉนั จะเปน็ ฝ่ายชนะ ง่ายดี
ใช่ไหมละ่ ?”
“แคเ่ นี้ย?”
“ใช่ ง่ายไหมล่ะ?”
“10 นาท?ี ”
“ถ้าอยากไดเ้ วลามากกว่านัน้ จะเอาเป็น 1 ชั่วโมงก็ไดน้ ะ”
“ฮฮึ อ่ื ! ถา้ เจา้ หมานน่ั ไมเ่ ขา้ มายงุ่ กใ็ ชเ้ วลาไมถ่ งึ 10 นาทหี รอก!”
“อา เรอ่ื งน้นั ฉนั รับปากเลย แต่ฝา่ ยพวกนายเอง ถา้ ใหเ้ พื่อนท่ี
กา� ลงั ยนื รับชมเขา้ มาช่วยจะถือว่าผิดกติกาด้วยนะ?”
“เข้าใจแลว้ ละ!”

“อือ”
“เฮะเฮะ ขอเพยี งไมม่ ีเจ้าตบู นั่น ฉนั กช็ นะใสๆ ละเฟ้ย!”
“แต่ฉนั อยากอา่ นหนงั สอื ภาพ...”
“แลว้ เราจะไปสอบกันท่ีไหนเหรอครบั ?”
“สถานทกี่ ็ นั่นสินะ เอาเปน็ ที่ลานออกก�าลังกายก็แลว้ กนั แลว้
พวกนาย เขา้ ใจกฎกนั แลว้ ใชไ่ หม? ถา้ เขา้ ใจแลว้ ระหวา่ งเดนิ ไปกก็ า� หนด
ลา� ดับกนั ซะ”
ว่าแล้ว ผมก็พาพวกเด็กๆ-------- ซ่ึงตอนนี้กลายเป็นนักเรียน

บทที่ 5 เหลา่ เด็กผูถ้ กู อัญเชญิ 319

ของผมแลว้ มงุ่ หนา้ ไปยังลานออกกา� ลังกาย
พวกที่เดินสวนกันกลางทางต่างมองมาที่ผมด้วยความตกใจ
แต่ผมกท็ �าเป็นไม่สนใจพวกนั้นไป
นีเ่ ปน็ การต่อสู้เสมอื นจรงิ แบบง่ายๆ
ผมไมค่ ดิ จะเปน็ ฝา่ ยลงมอื แคอ่ ยากจะดคู วามสามารถของเดก็ ๆ
พวกน้ีเพ่ือความแนใ่ จเท่านั้น
เนื่องจากพวกเขาไม่ได้รับยูนีคสกิลมา จึงไม่อาจเผาผลาญ
พลังงานอันมหาศาลทม่ี ากพอจะทา� ลายร่างนั้นให้หมดสน้ิ ได ้ ถา้ งนั้ หาก
ให้พวกเขาต่อสู้อย่างเต็มก�าลังล่ะ จะสามารถเผาผลาญพลังงานที่ว่าน่ัน
ไดห้ รือไม?่ นัน่ แหละคอื เร่อื งทผ่ี มอยากตรวจสอบดกู ่อนเปน็ อนั ดบั แรก
ก็ไม่คิดหรอกว่าคุณชิสุกับยูคิจะไม่เอะใจถึงเร่ืองนั้น แต่ตัวผม
มสี กลิ 『วเิ คราะหป์ ระเมนิ 』 อยดู่ ว้ ย เลยนา่ จะสามารถสงั เกตการณแ์ บบ
ละเอยี ดกว่าได้

อนงึ่ มาตรฐานความแขง็ แกรง่ ของอสรู จะถกู กา� หนดตามปรมิ าณ
พลงั งาน (แก่นเวท) ว่ามีมากน้อยแคไ่ หน แตใ่ นทางตรงกันข้าม แรงก์
ของนักผจญภัยจะองิ ตามความสามารถเปน็ มาตรฐาน
มีอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว ที่นักผจญภัยแรงก์ C จะมีปริมาณ
พลังงาน (แก่นเวท) มากกว่าคนทเ่ี ป็นนักผจญภัยแรงก ์ B ซงึ่ ผมเองก็
ร้สู กึ ประหลาดใจกบั เร่ืองนเี้ หมอื นกัน
ดว้ ยความทต่ี วั ผมเองกก็ ลายเปน็ นกั ผจญภยั และเขา้ สอบมาแลว้
เลยพอจะรูถ้ งึ เร่ืองเทือกนนั้
ตามปกติอสูรจะต่อสู้ด้วยสัญชาตญาณ จึงไม่มีเรื่องของระดับ
ความสามารถเข้ามาเก่ยี วข้อง ฉะน้นั เลยวดั ดว้ ยปรมิ าณพลังงานเท่าน้นั

-------แตถ่ งึ อยา่ งนน้ั ในหมอู่ สรู เองกม็ ตี วั ทมี่ รี ะดบั ความสามารถ
สูงอยู่เหมือนกนั

320

และมีอีกเรอื่ งท่ผี มเอะใจได้
เมื่อลองน�านักผจญภัยกับอสูรมาเทียบดูแล้ว ฝ่ายอสูรจะมี
ปรมิ าณพลงั งานมากกวา่ อยา่ งทว่ มท้นเลยทีเดียว
แล้วถ้าเรามาพิจารณาโดยค�านึงถึงเรื่องน้ันดู... ก็แสดงว่าการ
ขัดเกลาระดับความสามารถน้ันจะมีขีดจ�ากัด ฉะน้ันจึงท�าให้รู้ว่าเพราะ
เหตุใดมนษุ ยถ์ งึ ได้ออ่ นแอกวา่ อสรู
ซงึ่ นนั่ กอ็ าจเปน็ เหตผุ ลทแ่ี ตล่ ะประเทศทา� การใชพ้ ธิ กี รรมอญั เชญิ
ต้องห้ามกระมัง จริงอยู่ว่ามันเป็นเร่ืองน่าโมโหที่จะยกโทษให้ไม่ได้โดย
เดด็ ขาด... แต่ผมก็ไมอ่ าจปฏเิ สธมันได้
จากนนั้ ก็ เรอ่ื งเดก็ ๆ พวกนี้-------
น่าตกใจเป็นอย่างย่ิง ที่เม่ือใช้ 『วิเคราะห์ประเมิน』 ดูแล้ว
วัดได้ว่าพวกเขามีปริมาณพลังงาน (แก่นเวท) มากกว่าระดับแรงก์ A
ดว้ ยมาตรฐานของอสูรเลยทเี ดียว ซ่ึงในบรรดาน้นั มีคโุ รเอะทมี่ พี ลังงาน
เทียบเท่ากระทงั่ จิตวญิ ญาณชั้นสงู แอบแฝงอยเู่ สยี ดว้ ย
ไอแ้ บบนี ้ มนั ผิดปกตจิ รงิ ๆ
ถ้าหากสามารถใช้พลังน้ันได้อย่างช่�าชอง พวกเขาคงได้เป็น
คู่ต่อสูท้ ี่นา่ เกรงขามแน่ แต่สุดท้ายแล้วจะเปน็ เช่นไรกนั แน.่ ..

ดเู หมือนว่าพวกเขาจะก�าหนดลา� ดบั กนั ได้แลว้
เคนยะออกมายนื เบอ้ื งหนา้ ดว้ ยสหี นา้ ทพ่ี รอ้ มจะเขา้ ปะทะอยา่ ง
เตม็ ที่
เคนยะให้อารมณ์ประมาณเด็กแสบที่เพง่ิ จะ 10 ขวบ ประมาณ
เดก็ หวั โจกละมัง้ ?

“เฮ้ ฉันใช้ดาบนดี่ ว้ ยไดม้ ะ?”
ไอเ้ ด็กอวดดีเอ๊ย

“ก็บอกไปแล้วน่ี? ว่าให้โจมตีมาเต็มก�าลังได้เลยน่ะ แต่ว่า

บทท่ี 5 เหลา่ เด็กผถู้ กู อัญเชิญ 321

ถา้ นายแพฉ้ ัน นายต้องใช้ภาษาสุภาพให้เรียบร้อยซะล่ะ!”
“เฮอะ! ขนาดผใู้ หญย่ งั เอาชนะพวกเราไมไ่ ดเ้ ลยนะเฟย้ นอกจาก
อาจารยช์ สิ แุ ล้ว พวกเราก็ไมเ่ คยแพใ้ ครหรอก!”
“หืม ถ้าจะปากดนี ะ่ ไว้พูดหลงั เอาชนะฉนั ได้ดกี ว่าม้าง?”
แล้วการสอบก็เร่มิ ข้นึ
ส่วนเร่ืองสัญญาณให้พวกเด็กๆ เป็นคนจัดการ แล้วผมก็เอา
นาฬิกาทรายทเี่ ตรียมมาเมือ่ วานให้พวกเขา พร้อมอธิบายวธิ ใี ช้ใหแ้ ลว้
ถ้าง้ัน มาเร่ิมกันเลยดีกว่า

“ระ เรม่ิ ได!้ ”
สนิ้ เสียงสญั ญาณของเรียวตะ เคนยะกเ็ คลือ่ นไหว
เปน็ การเคลอ่ื นไหวท่ีไมเ่ ลวเลยสา� หรบั เดก็ ชน้ั ประถม พดู ใหถ้ กู
คือ ทา� ไดด้ กี ว่าพวกผูใ้ หญเ่ สียอีก
แต่กแ็ บบวา่ ส�าหรับเราแล้วยงั ถอื วา่ ไมเ่ ท่าไรน่ะนะ

“เคนจงั พยายามเขา้ -------!!”
“อยา่ แพเ้ ชียวนะยะ!”
เคนยะเคน้ กา� ลงั เต็มที ่ ตอบสนองต่อเสียงเชียรข์ องเพอื่ นๆ
เขาพยายามโจมตีให้โดนผมอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ผมมอง
การเคลอื่ นไหวนน้ั ออกอยา่ งทะลปุ รโุ ปรง่ โดยแทบไมจ่ า� เปน็ ตอ้ งอา่ นการ
เคล่ือนไหวกอ่ นล่วงหนา้ เลยด้วยซ�้า
เมอ่ื เวลาผา่ นไป 5 นาท ี เขาก็ใชเ้ ปลวเพลิงจ่โู จมมาดว้ ยท่าทาง
เหมือนจะรอ้ งไห้
หมื ดเู หมือนวา่ เปลวเพลงิ นี่ จะมีความรนุ แรงนอ้ ยแฮะ
นบั วา่ ยอดเยย่ี มทย่ี งิ มาโดยไมต่ อ้ งรา่ ยคาถา แตเ่ ราสามารถคาด-
การณ์จุดตกกระทบได้ง่ายๆ เพราะง้ันจึงท�าให้ผมไม่โดนโจมตี แต่ถึง
อย่างนั้นผมก็สัมผัสได้ถึงความร้อนเล็กน้อยจากคลื่นลูกหลงของระเบิด
เพลงิ

322

เพลงิ น่ีมัน ดอ้ ยกวา่ ไฟเยอร์บอลทีน่ กั ผจญภยั แรงก ์ B อยา่ ง
เอลเลนใชเ้ สียอกี
เมอื่ คา� นงึ ถงึ ปรมิ าณพลงั งานทเี่ ทยี บเทา่ แรงก ์ A ของเคนยะแลว้
จัดวา่ มีอัตราส่วนของพลงั งานท่แี ยจ่ นเกนิ ไป
เขาคงไม่ได้ออมมือให้ แต่คงครูพักลักจ�าแล้วเอามาใช้เท่าน้ัน
ดูเหมือนว่าเขาแทบจะไม่ได้เอาพลังของตัวเองมาใช้ให้เป็นประโยชน์เลย
สักนิด

“เฮ้ อย่าเอาแต่ยึดติดกับเปลวไฟ แล้วลองใช้แค่พลังงานยิง
มาตามปกตดิ สู ”ิ
ผมแนะน�าออกไป แตเ่ คนยะไมค่ ดิ จะรบั ฟงั เลย

“หนวกหู! ทา่ ที่อาจารย์ชสิ ุใชน้ ะ่ เปน็ ทา่ ท่ียอดเย่ียม! ใครจะไป
ยอมฟังท่คี นอย่างแกพดู กนั เล่า!”
หมอนีเ่ ปน็ เดก็ เหลอื ขอจรงิ ๆ
แลว้ เวลากผ็ า่ นไปครบ 10 นาท ี โดยทเ่ี คนยะไมย่ อมทา� ตามค�า
แนะนา� ของผม ชยั ชนะจึงตกเป็นของผม

“เอา้ หมดเวลา! จากนไี้ ปกเ็ รยี กฉนั วา่ อาจารยใ์ หเ้ รยี บรอ้ ยดว้ ยละ่
ถา้ งั้นคนตอ่ ไป ออกมาได้”
เคนยะเดินคอตกกลับไปหาเพ่ือนท่ีก�าลังยืนดูการต่อสู้ด้วย
ความจอ๋ ย
แต่แหม ถา้ เกิดแพ้เดก็ ประถมขึน้ มา ฝ่ายเราเสยี เองทจ่ี ะชอ็ ก-
หนักนะ่ นะ

คนถัดมาคอื คโุ รเอะ โอเบล
เปน็ เด็กสาวอาย ุ 10 ปี
มีเส้นผมท่ีมีสีหายาก เป็นผมสีด�าที่มีสีเงินแซมอยู่ด้วย--------
เอาเปน็ ว่า เปน็ สาวน้อยนา่ รกั ท่ีมสี ผี มแปลกประหลาดดี

บทท่ี 5 เหลา่ เดก็ ผถู้ ูกอญั เชญิ 323

ไม่รู้ว่ามีสายเลือดของคนญี่ปุ่นอยู่ด้วยหรือเปล่าก็ไม่ทราบได้
ทา� ใหเ้ ธอมบี รรยากาศลกึ ลบั แบบชาวญป่ี นุ่ และชาวตะวนั ตกอยา่ งเทา่ ๆ กนั
เอาละ เรม่ิ เลยดีกวา่
แต่ว่า ขืนแพ้สาวน้อยน่ารักแบบนี้เข้า คงดูไม่จืดสุดๆ ละนะ
ฉะนั้นห้ามประมาทโดยเดด็ ขาด

“คุโรจจิ อยา่ ฝนื ล่ะ!!”
“ห้ามบาดเจ็บนะ คุโระจัง!”
เสยี งเชยี รข์ องพวกเดก็ ๆ กไ็ มใ่ ช ่ พยายามเขา้ ! แตก่ ลบั เปน็ อยา่
เจบ็ ตวั นะ! ซะส่วนใหญ่
มนั กแ็ หงอยู่แลว้ เพราะเธอดไู มน่ า่ จะแกรง่ เลยน่นี า
เสียงสญั ญาณดังข้นึ แล้วการต่อสู้ก็เริม่ ขึ้น
คุโรเอะพกหนังสือตดิ ตัวไวเ้ สมอ สงสัยจะชอบหนงั สือละม้ัง
ไอ้นัน่ ใช่มะ? แบบวา่ เอาสันหนงั สือมาใช้ฟาดกบาล หรอื ไม่ก็
โยนใส่อะไรแบบน้ันนะ่ ?
แล้วก็จะบอกว่า เจ้านี่ไม่ใช่หนังสือแต่เป็นอาวุธทุบค่ะ ง้ันรึ?
แต่เด็กประถมคงคิดแบบน้นั ไม่ไดล้ ะมัง้
ในขณะทกี่ �าลงั คิดอะไรโงๆ่ ผมก็ไดย้ นิ เสยี งร่ายคาถา “วอเตอร์
เจล” กอ่ นท่นี �า้ จะปรากฏออกมา แลว้ เข้าพนั ธนาการขาของผมเอาไว้ใน
เวลาเดยี วกัน
ด้วยผลของสกิล 『ตรวจจับต้นกÓเนิดความร้อน』 ท�าให้ผม
ทราบว่าเจา้ น่เี ปน็ นา้� ของจรงิ อย่างไมต่ ้องสงสัย
ถดั จากเคนยะ เดก็ คนนเี้ องกใ็ ชเ้ วทมนตรไ์ ดอ้ ยา่ งอสิ ระเหมอื นกนั
ยอดแฮะ น่ีหรือว่าจะเป็นอจั ฉริยะง้นั ร?ึ
แตน่ ไี่ มใ่ ชเ่ วลามามวั ชนื่ ชมเสยี หนอ่ ย การเคลอ่ื นไหวของกระแส
น�า้ เร่มิ แรงขนึ้ เรื่อยๆ ก่อนจะแปรสภาพไปเปน็ ลกู บอลน้�าท่ขี งั ผมเอาไว้
เมอ่ื ลองใชป้ ลายนวิ้ สมั ผสั กบั ลกู บอลนา�้ ด ู ผมกร็ สู้ กึ เหมอื นปลาย-

324

นวิ้ โดนเฉอื นดงั ฉวั ะ แสดงวา่ คงทา� ใหก้ ระแสนา้� หมนุ ไปมาดว้ ยความเรว็ สงู
เพื่อคงสภาพลกู บอลนี้เอาไวเ้ หมือนกับ 『คมดาบวาร』ี ของผมสินะ
มันกย็ อดเย่ยี มดีอยู่หรอก แต่จากน้คี ิดจะเอายงั ไงต่อละ่ ?

“หนูสามารถแปรสภาพของเวทมนตร์บทน้ีให้ร่วงใส่คนท่ีถูก
จบั ขังได ้ ถา้ ยอมรับความพา่ ยแพห้ นจู ะปลดออกให ้ แต่ถ้าไม่ละก็ถึงตาย
เชียวนะ?”
รา้ ยกาจ! ทัง้ ท่ียังเดก็ อยแู่ ทๆ้
เปน็ ประเภทเลน่ งานศตั รแู บบทเี ผลอ แตกตา่ งกบั เคนยะเมอื่ ครู่
งั้นเรอะ แตน่ า่ เสยี ดายถ้าแค่นี้ละก็ยงั ออ่ น

“ก็เป็นเวทมนตร์ที่เจ๋งดี แต่มันใช้กับฉันไม่ได้ผลหรอก แต่ว่า
เธอใชเ้ วทมนตรน์ ไ้ี ดเ้ กง่ หลงั จากน้ีกต็ ง้ั ใจเรียนดว้ ยละ่ !”
ผมหลุดออกมาจากกรงขงั น�า้ กอ่ นจะเขา้ ไปลูบศรี ษะคุโรเอะ
กรงขังง้ันเหรอ? ของแบบนั้นผมใช้ เอ็กซ์ตร้าสกิล 『บงการ
พลังเวท』 จัดการได้อยแู่ ล้วละครับทา่ นผูช้ ม
เวา้ กันซ่ือๆ สกิลนีน้ ะ่ ถือว่าอยใู่ นอนั ดับสูงสดุ ในบรรดาเอก็ ซ-์
ตร้าสกิลด้วยกนั มคี วามสามารถอนั นา่ เหลอื เชอ่ื จนแทบจะเทยี บเคียงได้
กับยูนีคสกิลเลยทีเดียว เวทมนตร์จะสามารถท�าให้เกิดปรากฏการณ์ได้
ด้วยการควบคุมแก่นเวท ฉะนั้นหากใช้พลังที่เหนือช้ันกว่าน้ันแทรกแซง
แก่นเวทละก ็ เราก็จะสามารถลบลา้ งผลลพั ธ์ของปรากฏการณไ์ ด้ไมย่ าก
คโุ รเอะนง่ั ลงดว้ ยความตกใจ กอ่ นจะทา� หนา้ แดงแจพ๋ รอ้ มนา้� ตา
คลอเบา้
ยกโทษให้ฉันเถอะ ถึงจะออมมือแล้วมันก็ยังเป็นอย่างน้ีน่ะ
เกดิ ทา� ตวั ใหโ้ ดนดถู กู พวกนายกจ็ ะไมย่ อมฟงั ทฉี่ นั พดู ดว้ ย ฉนั เลยจา� เปน็
ต้องแสดงใหเ้ หน็ ถงึ ความตา่ งของพลังทีห่ ่างกนั อยา่ งเหนอื ชัน้ ยังไงล่ะ
คุโรเอะสญู เสยี เจตนาจะสตู้ ่อ ผมเปน็ ฝ่ายชนะ
คุโรเอะจับศีรษะท่ีถูกผมลูบเอาไว้ แล้วย้ิมอย่างมีความสุขโดย

บทที่ 5 เหล่าเดก็ ผู้ถกู อญั เชิญ 325

ไมร่ วู้ า่ เพราะอะไร

เอา้ เข้ามาได้เร่ือยๆ เลย!
เหมอื นว่า เกล กบิ๊ สนั จะเปน็ คูต่ อ่ สรู้ ายตอ่ ไปของผม
เขามีอายุ 11 ปีซึ่งมากท่ีสุดในแก๊ง เป็นเด็กชายร่างใหญ่
ผมสีน�า้ ตาล ท้งั ยังมีใบหนา้ หลอ่ ไดร้ ปู อีกดว้ ย
ถา้ โตข้นึ ไป หมอนีต่ ้องกลายเปน็ หนมุ่ หล่อไมแ่ พ้ดารานักแสดง
แนๆ่
อยา่ งนี้มันตอ้ งอัดให้หน้าเละ ลอ้ เลน่ น่ะ ผมไม่คดิ อะไรแบบนัน้
หรอกครับ ผมแคจ่ ะสอนให้ร้ถู งึ ความเข้มงวดของโลกใบน ี้ ในฐานะของ
ผู้ใหญ่กเ็ ท่านั้นเอง

“เกดิ ตายข้ึนมากอ็ ยา่ มาถือโทษโกรธเคอื งกแ็ ล้วกนั นะครบั ”
เกลใช้การโจมตีแบบเอาจริงบุกใส่เข้ามาโดยไม่ลังเล และไม่มี
ลกู ไมแ้ อบแฝง เมอื่ เหน็ สองคนกอ่ นหนา้ โดนเลน่ งาน เขากค็ งมองผมใหม่
น่ันแหละ
เขายงิ กระสนุ พลงั เวททม่ี คี วามแรงมากพอสมควรเขา้ มา แรงมาก
พอท่อี าจารยท์ ัว่ ไป-------ซึง่ เปน็ นักผจญภัยแรงก์ B กอ็ าจถึงตายได้
ทง้ั ทข่ี นาดผม ยงั เหนอื่ ยแทบตายกวา่ จะเรยี นทา่ กระสนุ พลงั เวท
ได้แทๆ้ ...
นนั่ คงจะเป็นการโจมตที ท่ี ุ่มพลงั ทง้ั หมดลงไปแลว้
ถอื วา่ เลอื กไดถ้ กู ตอ้ ง แตเ่ สยี ใจดว้ ย ทค่ี ตู่ อ่ สขู้ องเธอมนั เลวรา้ ย
เกนิ ไป ท่าประเภทปลอ่ ยพลังนะ่ มนั ใช้กับฉันไมไ่ ดผ้ ลหรอก
แลว้ ผมกใ็ ช้ 『กลทั โทน』ี ดดู กลืนเข้าไปตามปกติ

“อะไรครับน่นั !? เล่นสกปรกนี่!”
อืม้ สกปรกเนอะ ขนาดฉนั เองยงั คดิ แบบน้ันเลย

“ฟงั นะ ผใู้ หญน่ ะ่ เปน็ สง่ิ มชี วี ติ ทสี่ กปรก จะเอาชนะโดยไมส่ นวา่

326

ตอ้ งใช้วิธแี บบไหนก็ตาม! น่นั คอื ส่งิ ท่เี รียกว่าผใู้ หญย่ งั ไงละ่ ”
ถึงจะดูไม่เป็นผู้ใหญ่เท่าไรเมื่อคู่ต่อสู้เป็นเด็กแบบน้ี แต่น่ีไม่ใช่
เวลาทีม่ วั มาน่ังกก๊ั ของ
ในความเปน็ จริง ผมจะใช้วิธีอื่นตอ่ กรกย็ ่อมได ้ แตอ่ ย่างน้อยๆ
ผมกต็ อ้ งทา� ใหก้ ารตอ่ สมู้ นั จบลงโดยแสดงใหเ้ หน็ ถงึ ความตา่ งชน้ั เสยี หนอ่ ย
เห็นง้ผี มก็ลา� บากพอตวั เลยนา
เกลกัดริมฝีปากอย่างเจ็บใจ ก่อนจะรวบรวมออร่าไปท่ีหมัด
แล้วต่อยเขา้ มา
นับว่าไม่เลวท่ียังไม่ยอมแพ้ แต่เมื่อเป็นแบบน้ีเกลก็หมดทาง
เอาชนะ
เขาเดินตามเสน้ ทางไปแบบเดยี วกบั เคนยะ จนในที่สดุ ชัยชนะก็
ตกเปน็ ของผม

คนต่อมาคือเรยี วตะ เด็กชายท่ดี ไู ม่ค่อยสู้คนนัก
เขาท�าตัวสนิทสนมกับเคนยะอยู่เสมอ แล้วยังคอยเชียร์เคนยะ
อีกดว้ ย
เรยี กวา่ เปน็ คหู่ ทู ม่ี นี สิ ยั ตรงขา้ มกนั โดยสนิ้ เชงิ ละมงั้ เปน็ เดก็ ชาย
ดาษๆ ทดี่ ูไมม่ ีลกั ษณะเดน่ อะไรเปน็ พเิ ศษ
แต่วา่ ความสามารถของเขานน้ั -------

“เรียวตะ แก้แคน้ ให้ฉนั ดว้ ย!”
พริบตาที่ได้ยินเคนยะตะโกนเช่นน้ัน แววตาของเรียวตะก็
เปลี่ยนไป ก่อนเขาจะเขา้ โจมตี
เวทมนตร์!? ไม่สิ น่ีมันใกล้เคียงกับ 『เสริมแกร่งร่างกาย』
ของชิออน ทั้งความเร็วและพลังของเขาเพิ่มข้ึนเป็นทวีคูณโดยไม่ต้อง
รา่ ยคาถา อกี ทงั้ แกน่ เวทยงั แปรเปลยี่ นเปน็ จติ ตอ่ สแู้ ลว้ เขา้ ปกปอ้ งรา่ งกาย
เอาไว้

บทท่ี 5 เหล่าเด็กผถู้ ูกอัญเชิญ 327

ถึงจะดูเป็นการเสริมแกร่งที่ยอดเยี่ยม แต่จุดท่ีต้องหักคะแนน
คือใช้แลว้ จะท�าให้สูญเสยี สติสมั ปชญั ญะ
การทงิ้ ความเยอื กเยน็ ไปตอนตอ่ สนู้ น้ั โดยสว่ นใหญแ่ ลว้ เปน็ จดุ
ทค่ี วรหกั คะแนน แบบนนั้ มนั กเ็ ทา่ กบั เปน็ การสญู เสยี สตปิ ญั ญาซง่ึ เปน็ ขอ้
ไดเ้ ปรยี บหนง่ึ เดยี ว ไมต่ ่างอะไรกบั อสูรเลย
ความสามารถของเรยี วตะ ไมใ่ ชก่ าร 『เสรมิ แกรง่ รา่ งกาย』 แต่
เป็น 『กลายร่างนักรบคล่งั 』
ปล่อยไว้แบบน้เี ห็นทีจะไมม่ คี วามหมายอะไร คงต้องดดั ให้มนั
เข้าที่เขา้ ทางหน่อยน่นั แหละ
การเคลื่อนไหวกเ็ ยยี่ ม นถ่ี า้ ค่ตู ่อสู้ไมใ่ ชผ่ ม คงพอจะสู้ได้ไปแลว้
ละนะ
แต่ว่า เสียใจดว้ ย!
ผมหลบหลกี อย่างเมามันตลอดระยะเวลา 10 นาที

แล้วก็มาถงึ ตาของเด็กสาวคนสดุ ทา้ ย อลิส รอนโด
เธอมีอายุ 9 ปี ซึ่งน้อยท่ีสุดในกลุ่ม มีผมสีทองยาวตรงอัน
เรยี บลื่นงดงาม ซงึ่ ยาวจรดกลางหลงั
เปน็ สาวนอ้ ยนา่ รกั ทเ่ี หมาะสมกบั คา� บรรยายวา่ ดจุ ดง่ั ตกุ๊ ตามาก
ที่สดุ
แล้วดูเหมือนว่าจะเป็นเด็กแก่นแก้ว ตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิงกับ
เดก็ เรียบร้อยอยา่ งคุโรเอะ

“ในทส่ี ุดกว็ นมาถึงตาของฉันแล้วสนิ ะ! คนไม่ได้เร่ืองอย่างพวก
นายนะ่ คอยดูความสา� เร็จของฉันเอาไวใ้ ห้ดลี ะ่ !”
อลิสประกาศอยา่ งมัน่ ใจเตม็ รอ้ ย
ผมกห็ ลงนกึ วา่ เคนยะจะเปน็ หวั หนา้ กลมุ่ เสยี อกี แตส่ งสยั หวั หนา้
ทแ่ี ทจ้ ริงอาจเป็นเดก็ สาวทอี่ ายนุ อ้ ยทีส่ ุดคนนก้ี ไ็ ด้

328

ไมส่ ิ นา่ จะเปน็ บอสลบั มากกวา่ ละมงั้ จะอะไรกแ็ ลว้ แต ่ ถา้ ทา� ให้
เด็กคนนี้ยอมรบั เราไมไ่ ด ้ แผนแสดงความน่าเกรงขามให้เดก็ ๆ ด ู เปน็ ได้
จบลงที่ความล้มเหลวแน่ๆ
ผมจึงตัง้ ใจวา่ จะเผชิญหนา้ กบั เธอแบบระมดั ระวงั หน่อย
อีกอย่าง มีผู้ชมท้ังท่เี ปน็ นักเรยี นคนอ่ืนๆ และบรรดาอาจารย์
เพม่ิ ขน้ึ ตง้ั แตเ่ มอื่ ครแู่ ลว้ ลองมาทา� เรอื่ งเตะตาชาวบา้ นทล่ี านออกกา� ลงั กาย
แบบน้ี มันก็ไม่แปลกทจ่ี ะมคี นมาดูดว้ ยความสนใจหรอก
ซ่ึงผมจ�าเป็นจะต้องแสดงให้เหล่าคนท่ีมารับชมให้เห็นด้วยว่า
ผมทา� ให้พวกเด็กๆ สามารถเช่ือฟังได ้ และผมเองกป็ ฏบิ ตั กิ ับพวกเขาใน
ฐานะนักเรียนเชน่ กัน
เอาละๆ ถ้าอยา่ งนั้นแล้ว เด็กคนนมี้ คี วามสามารถแบบไหนอยู่
กันล่ะเนยี่ ?
อลิสยิม้ อย่างหา้ วหาญ
จากนนั้ เธอกโ็ ยนตกุ๊ ตาจา� นวนหลายตวั ทแี่ บกอยบู่ นหลงั ขนึ้ ฟา้

“ไปเลยทกุ คน! เจ้าคนแบบนน้ั จัดการใหย้ ับเลย!!”
ก่อนจะตะโกนออกมาแบบน้ัน
หะ้ ? ผมสงสัยเลยเงยหนา้ มองขนึ้ ฟ้า พบวา่ เหลา่ ตุ๊กตาที่ได้รับ
ชวี ติ เข้าไป ก�าลงั เข้าโจมตีใสผ่ ม
ท้ังตุ๊กตาหมา แมว นก แมก้ ระท่ังตุ๊กตาหมี
ตุก๊ ตาเหล่านี้จโู่ จมไดห้ นักหนว่ งเกนิ กว่าท่ีคาดเอาไว้
ความสามารถของอลิสกค็ อื โกเลมมาสเตอร์
คงจะอิมเมจมาจากการได้เห็นคุณชิสุใช้จิตวิญญาณในการต่อสู้
ละม้ัง ถงึ จะเป็นไอเดยี ของเดก็ กต็ าม แตจ่ ะดูแคลนไมไ่ ด้เลยจรงิ ๆ
ถ้าตกุ๊ ตายัดนนุ่ ยังมีพลังรบเท่าน้ี หากเป็นตุก๊ ตาที่ท�าจากเหล็ก
ผสมพิเศษละก ็ คงใช้เป็นอาวุธได้แน่...
บางท ี น่ีอาจเป็นความสามารถท่แี ข็งแกร่งทส่ี ุดในกลุ่ม 5 คนน้ี

บทที่ 5 เหล่าเด็กผูถ้ กู อญั เชญิ 329

กไ็ ด้
แตแ่ หม แคห่ นไี ปเร่อื ยๆ อยา่ งเดียวก็เรยี บร้อยแล้วละ

“นี่นาย อย่ามวั แตห่ นีไปมาสิยะ!!”
ผมไดย้ ินเสียงดา่ มาแบบน้ัน แตก่ ท็ �าเปน็ ไม่สนใจ
อนั ทจ่ี รงิ กม็ คี วามคดิ ทวี่ า่ เผามนั ใหว้ อดทง้ั หมด แวบเขา้ มาในหวั
อยเู่ หมือนกัน แตผ่ มก็อดทนแลว้ ทมุ่ ไปกบั การหนลี ูกเดยี ว

《รายงาน อัตราที่ปัจเจกนาม : อลิส รอนโด จะร้องไห้
ออกมานั้น... มีมากถงึ 100 เปอร์เซ็นต》์
เพราะลองไดฟ้ งั การคาดคะเนแบบนนั้ ผมกห็ มดอารมณจ์ ะลงมอื
พอดนี ่ะสิ
นอกจากการปลอบจะยุ่งยากกว่าการต่อสแู้ ลว้ ยังพลอยท�าให้
คนทีย่ นื รบั ชมคิดวา่ เราดูไม่เป็นผูใ้ หญด่ ้วย
ผลสุดท้าย ผมก็หนรี อดจนจบ 10 นาทแี ลว้ เอาชนะมาได้

*

ดูทา่ ทาง ผมจะรักษาหนา้ เอาไว้ได้
อยา่ งไรกต็ าม เทา่ นผ้ี มกส็ ามารถทา� ใหท้ งั้ หา้ ยอมรบั ในฝมี อื ของ
ผมได้แลว้ ละ

“ยอดไปเลยนะนน่ั ครฝู กึ สวมหนา้ กากคนนน้ั ถงึ เขาจะดเู หมอื น
เดก็ ประถม แตก่ า� ราบเด็กมปี ัญหาพวกนนั้ ไดเ้ สียดว้ ยแน่ะ!?”
“แบบนนั้ เนยี่ นะนกั ผจญภยั แรงก ์ B? ไมน่ า่ ใชแ่ ลว้ ความแขง็ แกรง่
ขนาดนนั้ นะ่ เหมือนกบั อาจารยช์ ิสุเลยนะ!!”
ผมไดย้ นิ เสยี งบรรดาคนดโู ดยรอบ เรยี กวา่ ผมประสบความสา� เรจ็

330

ในการน�าเสนอตวั เองไดเ้ ลยละ
แตจ่ ะวา่ ไป ผมรสู้ ึกว่าพลังของเด็กๆ พวกนแี้ ลดูจะไม่คอ่ ยเข้า
กบั ตวั สักเท่าไร
คงเพราะพวกเดก็ ๆ แคเ่ ลยี นแบบคุณชิสุเทา่ น้ัน ไม่ใชพ่ ลังทีไ่ ด้
มาเพราะปรารถนามนั จากหัวใจ
แล้วก็ เร่ืองที่ผมอยากจะพิสูจน์ มันก็ให้ผลลัพธ์ที่ชัดเจน
ออกมาแลว้
ผมคิดว่าถ้าให้ต่อสู้เต็มก�าลังแล้ว จะท�าให้ปริมาณพลังงานใน
รา่ งลดลงสกั เลก็ นอ้ ย... ทวา่ พลงั งานทล่ี ดกลบั มแี คส่ ว่ นทเี่ ปน็ เศษตะกอน
เท่านั้น พลังงานที่สถิตอยู่ในแหล่งต้นก�าเนิดกลับไม่ได้ลดน้อยลงเลย
สักนิดเดียว
ซง่ึ เรอ่ื งนน้ั กเ็ ปน็ ทก่ี ระจา่ งชดั ตอ่ ใหใ้ ชก้ ารโจมตที ม่ี คี วามแรงตา�่
เช่นกัน ผลสรุปออกมาที่ วิธีการน้ีไม่สามารถยับยั้งการพังทลายของ
ร่างกายได้
ส่วนความคิดท่ีเหลือท่ีผมพอจะนึกได้ ก็คือการใช้ยูนีคสกิล
『นักแปรสภาพ』 แลว้ ใช้ฟงั ก์ชัน่ 『แยกออก』 ทา� การแยกเอาพลงั งาน
ออกมา เสรจ็ แลว้ กใ็ ชย้ นู คี สกลิ 『กลทั โทน』ี ทา� การ 『กกั เกบ็ 』 หรอื ไมก่ ็
『คัดแยก』 เอา แต่บางที

《คÓตอบ ท่านไม่สามารถแยกพลังงานซึ่งหลอมรวมกับ
ดวงวิญญาณแลว้ ออกมาได》้

กะแลว้ เชียว ไม่ได้รเึ นี่ย
จากการสังเกตการณ์อย่างละเอียดตอนต่อสู้ ผมก็พอจะรู้แล้ว
ว่าพลงั งานมันหลอมรวมอยู่ในระดบั ทไี่ ม่สามารถจับแยกออกมาได้
คงตอ้ งใหพ้ วกเขาไดร้ บั ยนู คี สกลิ หรอื ไมก่ ต็ อ้ งลองคน้ หาหนทาง

บทที่ 5 เหลา่ เด็กผ้ถู ูกอญั เชิญ 331

อ่ืนด.ู ..
เราเหลือเวลาไม่มากแลว้
ถา้ หากเวลาในการดา� รงอย ู่ มนั มากสดุ ไดแ้ ค ่ 5 ปลี ะก ็ เดก็ พวกนี้
กเ็ หลือเวลาไมถ่ ึง 1 ปแี ลว้
ไมว่ า่ ยงั ไง เรากต็ อ้ งหาหนทางยบั ยงั้ การพงั ทลายของรา่ งเพราะ
การคลุม้ คล่งั ของพลงั งานให้เจอในระยะเวลาท่เี หลอื น้ีใหไ้ ด้
แล้วถึงวิธีการจะรุนแรงไปนิด แต่ผมก็ยืนยันสถานการณ์ใน
ปจั จบุ นั ของพวกเขาไดแ้ ล้ว
ถึงแม้ว่าการให้พวกเขาปล่อยพลังออกมาสุดแรงจะไม่เช่ือมโยง
ไปถึงการแก้ไขปัญหาน้ีก็ตาม แต่ดูเหมือนว่าการปล่อยแก่นเวทออกมา
อย่างหนักหนว่ ง จะชว่ ยชลอการพังทลายของรา่ งใหช้ า้ ลงได้
ฉะน้ันเรามาคิดหามาตรการแก้ไขแบบขุดรากถอนโคน โดยใช้
การปลอ่ ยพลงั ตามระยะเวลาทก่ี า� หนดเปน็ วธิ กี ารรกั ษาเบอ้ื งตน้ กแ็ ลว้ กนั
ผมคิดขณะกลับมาท่ีห้องเรียนหลังจัดการเก็บกวาดลาน
ออกกา� ลงั กายเสรจ็ แลว้

และ ณ ห้องเรียน
“เอาละ ก็อย่างที่พวกนายเจอมากับตวั ฉันแข็งแกร่ง และคน

แข็งแกร่งอย่างฉันขอรับปากพวกนาย ว่าฉันจะช่วยพวกนายให้จงได้
ขอสาบานกบั หน้ากากใบนีเ้ ลย”
ผมประกาศเชน่ น้ันตอ่ หนา้ พวกเด็กๆ
ทกุ คนทา� ตวั สงบเสงีย่ ม และมกี ะจติ กะใจจะต้งั ใจฟังผมมากข้นึ
ขน้ั แรกประสบความสา� เรจ็ ไปด้วยดี เพราะถ้าเขาไมย่ อมเปิดใจ
ถึงพูดอะไรไปก็มีแต่ท�าหูทวนลมเทา่ นน้ั
ถงึ ผมจะใชว้ ธิ บี งั คบั ดงึ ดนั ไปหนอ่ ย แตด่ เู หมอื นจะสามารถจบั ใจ
พวกเด็กๆ ไดส้ �าเรจ็

332

“น ี่ หนา้ กากใบนนั้ ... ของอาจารย์ชสิ เุ หรอ?”
จู่ๆ อลสิ กถ็ ามผมมา

“ใช ่ คณุ ชิสุฝากมันไวก้ ับฉัน และในตอนทีไ่ ด้รับเจ้านม่ี า เธอก็
นา่ จะฝากพวกนายเอาไวก้ บั ฉนั ด้วย”
ผมตอบไปแบบน้นั
ความจริงแล้ว เธอฝากไว้ต้ังแต่ที่เราเร่ิมเห็นความฝันในช่วงนี้
ต่างหาก ...แต่เร่ืองนนั้ มันไมใ่ ชเ่ รอื่ งสลกั สา� คญั อะไรหรอก
อลสิ พยกั หน้าอยา่ งพึงใจกับคา� ตอบของผม

“เขา้ ใจแล้ว หนจู ะเชือ่ คุณกแ็ ลว้ กัน”
“งะ ง้นั ผมดว้ ย-------”
“ความจริงแล้วหนนู ะ่ เช่ือมาต้งั แต่แรกแลว้ นะ?”
อลสิ เรียวตะ คโุ รเอะกลา่ ว
ดูเหมือนทง้ั สามจะยอมเปดิ ใจให้ผมเลก็ น้อยแล้ว

“อะไรฟะ... งัน้ ฉนั ด้วยส.ิ ..”
“นั่นสินะ เคนยะ ผมเองก็คิดว่าถ้าเป็นคนน้ีก็น่าจะเช่ือใจได้
เหมอื นกัน”
และดเู หมอื นวา่ เคนยะกับเกลจะไม่มขี อ้ โตแ้ ย้งเชน่ กนั
ผมสร้างความไว้เนื้อเชอื่ ใจแกพ่ วกเดก็ ๆ และไดร้ ับการยอมรบั
ในฐานะของอาจารยไ์ ดแ้ ล้ว
แตจ่ ะวา่ ไป เมอ่ื พดู ถงึ หนา้ กาก...
เม่ือกี้ เหมือนมีอะไรบางอยา่ งทมี่ นั มาสะกดิ เข้าในความทรงจ�า
ของผม
เรอ่ื งทค่ี ณุ ชสิ ฝุ ากฝงั ใหก้ บั ผม------คอื การอดั ราชาปศิ าจเลออน
ไม่ใช่ใหไ้ ปฆ่า หรือโค่น แตเ่ ป็นอดั
อา้ ว? หรอื วา่ เปา้ หมายของคณุ ชสิ ุ จะไมใ่ ชก่ ารลา้ งแคน้ ราชาปศิ าจ?
กน็ ่ันสิน้า มาคดิ ๆ ดูแลว้ ถา้ คดิ จะแก้แค้นจรงิ ๆ คงจดั การไป

บทที่ 5 เหลา่ เด็กผถู้ ูกอัญเชญิ 333

ตง้ั แต่ชว่ งยคุ ทองแล้วนน่ี ้า
แล้วก็ เดี๋ยวนะ?
ถ้าจ�าไม่ผิด รู้สึกคุณชิสุจะเคยบอกว่าเธอมาที่น่ีตอนอายุยัง
ไม่ถงึ 10 ปเี ลยนี่นา...
แล้วเธอรอดมาไดย้ งั ไงน่ะ?
ผมเรมิ่ คดิ ถงึ ผมจะไมไ่ ดฟ้ งั มาอยา่ งละเอยี ด แตร่ สู้ กึ วา่ คา� ใบน้ า่
จะอย่ตู รงน้นั
แรกเรม่ิ เดมิ ท ี ผมกร็ สู้ กึ วา่ มอี ะไรบางอยา่ งแปลกๆ ตรงทค่ี ณุ ชสิ ุ
ทอดทิ้งพวกเด็กๆ แลว้ ให้ความสา� คัญกบั เปา้ หมายของตัวเองนแ่ี หละ
ถา้ เธอมีเหตผุ ลท่ที า� ให้ตอ้ งรีบด�าเนินการเด๋ยี วนนั้ ล่ะ?

--------เร็วเขา้ !
อา อยา่ งนน้ี ีเ่ อง...
ทร่ี บั พวกเดก็ ๆ มาเพราะตงั้ ใจจะชว่ ย กเ็ ลยมงุ่ หนา้ ไปหาเลออน
อย่างงั้นเหรอ เรื่องการอัดเลออน กับการช่วยเหลือพวกเด็กๆ ท้ังสอง
เรอ่ื งน้ ี เชอ่ื มโยงไปยังเป้าหมายเดยี วกัน

--------ถา้ เปน็ ราชาปศิ าจเลออน จะตอ้ งรหู้ นทางชว่ ยพวกเดก็ ๆ
ถ้าถามว่าทา� ไมแลว้ ละก ็ เพราะเจา้ น่ันเคยชว่ ยใหต้ นรอดมากอ่ นยงั ไงละ่
คงจะคิดแบบนัน้ ละม้งั
ถ้าอย่างนั้น แล้ววธิ ที ่วี ่านน่ั คืออะไรล่ะ?
ผมส่งั ให ้ 『มหาปราชญ』์ ท�างาน แลว้ คิดอยา่ งเตม็ กา� ลัง
และเหมอื นดงั เชน่ ทกุ ครงั้ ท ่ี 『มหาปราชญ์』 ไมท่ รยศตอ่ ความ
คาดหวงั ของผม

334

ราชาปศิ าจเลออนชว่ ยเหลอื คณุ ชสิ ดุ ว้ ยความตง้ั ใจหรอื ไม ่ สา� หรบั
ผมแลว้ เรอ่ื งนั้นมนั ไม่ส�าคญั เลย
ที่ส�าคัญคือ เรอื่ งวิธกี ารทีใ่ ช้ช่วยตา่ งหาก

《คÓตอบ เร่ิมทÓการคาดคะเนวิธีการท่ีราชาปิศาจเลออน
ครอมเวลใชช้ ว่ ยชวี ติ ชสิ เุ อะ อซิ าวะ... คาดคะเนเสรจ็ สนิ้ จากการวิเคราะห์
ขอ้ มูลจากพยานแวดล้อม จึงออกมาเป็นทฎษฎีว่า-------》

ค�าตอบท่ี 『มหาปราชญ』์ ชกั พามา ดังสะท้อนอยูใ่ นใจของผม
นน่ั เปน็ การเดมิ พนั ทม่ี อี ตั ราความสา� เรจ็ นอ้ ย ซง่ึ เปน็ การเดมิ พนั
ที่ท้ังโหดร้ายและยากเย็นส�าหรับพวกเด็กๆ แต่ส�าหรับผมมันเป็นการ
ทดสอบอันแสนงา่ ยดายเท่านนั้
ปญั หาก็คือ...

“ฟงั ใหด้ ี ฉนั จะชว่ ยพวกนายแนๆ่ เพราะงนั้ พวกนายกเ็ ชอื่ ใจฉนั
แล้วท�าตวั เปน็ เด็กดกี นั ซะละ่ ? เข้าใจนะ ในเม่อื คุณชสิ ฝุ ากฝังใหฉ้ นั ดูแล
แลว้ ฉนั จะไมม่ ีวนั ทอดทงิ้ พวกนายเป็นอันขาด!”
ผมกลา่ วไปอย่างมนั่ ใจ อยตู่ อ่ หนา้ พวกเด็กๆ เราจะแสดงท่าที
น่ากงั วลไมไ่ ด้
พวกเดก็ ๆ จอ้ งผมอยา่ งจรงิ จัง-------

“““ฝากตัวด้วยครับ/ค่ะ อาจารย!์ !”””
กอ่ นจะบอกมาแบบนน้ั
อาจารย์ งัน้ เหรอ เป็นคา� ที่ไพเราะจรงิ ๆ
ไว้ใจฉันได้เลย
บัดนี้ พวกเด็กๆ ยอมรบั ผมวา่ เป็นอาจารย์เป็นครั้งแรก
ฉนั จะชว่ ยพวกเธอให้จงได้
ผมปฏญิ าณในใจเชน่ น้นั

บทท่ี 5 เหลา่ เดก็ ผู้ถกู อญั เชญิ 335



ในยามบ่ายอันสงบเงียบ
ชนู ะก�าลังตั้งหนา้ ตั้งตาอา่ นหนังสืออย่ใู นหอ้ งของตัวเอง
และเหมอื นดงั เชน่ ทกุ ครง้ั ทชี่ อิ อนเขา้ มาขอใหช้ ว่ ยสอนทา� อาหาร
และเมอ่ื สังเกตเหน็ หนังสอื ในมือของชูนะ เธอกเ็ อ่ยถามขึน้ มา

“น่ันอะไรหรอื คะ ทา่ นชูนะ?”
“ฮฮุ ุฮ ุ ชอิ อน น่ีคอื หนงั สือคะ่ เปน็ ตา� ราเวทมนตรท์ ท่ี า่ นริมรุ ใุ ห้
มาเปน็ ของฝากคะ่ ”
ชูนะตอบชิออนทัง้ รอยยิม้
ในชว่ งเวลาทช่ี นู ะคนุ้ เคยกบั ชวี ติ ในแตล่ ะวนั ทใี่ ชไ้ ปกบั การบรหิ าร
เมอื งแคพ่ วกตน รมิ รุ กุ เ็ ดนิ ทางกลบั มาอยา่ งปบุ ปบั และรมิ รุ กุ ไ็ ดม้ อบตา� รา
เวทมนตรจ์ า� นวนหลายเลม่ ใหแ้ กช่ นู ะเม่อื คนื วานนี้นีเ่ อง
ริมุรุมอบหนังสือมาให้ด้วยท่าทีปกติเหมือนทุกคร้ังพร้อมกล่าว
อยา่ งไมค่ ดิ อะไรว่า “อะ๊ ตืน่ อย่เู หรอชนู ะ พอดเี ลย เธอเคยบอกใช่ไหม
ว่าอยากเรียนเวทมนตร์น่ะ? เพราะง้ันฉันเลยเตรียมเจ้าน่ีให้ในส่วนของ
เธอด้วยน่ะ”
มองเนื้อหาแค่ปราดเดียว ชูนะก็ทราบได้ว่านั่นเป็นเอกสารลับ
สุดยอดท่ีพวกมนุษย์เก็บรักษาเอาไว้เป็นอย่างดีในฐานะของคาถาลับ
ขณะตกอยูใ่ นหว้ งของความสุข ชูนะกไ็ ดเ้ อ่ยคา� ขอบคณุ ตอ่ รมิ รุ ุ
กอ่ นจะรายงานสภาพตามปกตใิ หแ้ กร่ มิ รุ ุ แลว้ ยนื สง่ รมิ รุ เุ ดนิ ทาง
กลับดว้ ยเวทเคลอ่ื นยา้ ย

“หา!? แค่ท่านชนู ะคนเดยี วขโี้ กงน่คี ะ!”
“ตายจรงิ ! ลมื ไปเลยวา่ มีของฝากใหช้ อิ อนดว้ ยเหมอื นกนั ค่ะ”
“ท่านชนู ะใจร้ายมากเลยค่ะ...”
ชอิ อนทา� แก้มป่องดว้ ยความโมโห

บทท่ี 6 บุกเขาวงกต 337

แตเ่ มอื่ เหน็ ขนมทสี่ ง่ กลน่ิ หอมหวานซงึ่ อยตู่ รงหนา้ ความโกรธก็
พลนั หายไปจากใบหน้าของเธอ
สิง่ นีเ้ อง กเ็ ปน็ ขนมที่รมิ ุรพุ บในเมอื งหลวงเชน่ กนั ดูเหมอื นริมรุ ุ
จะซอื้ มาเกบ็ ไวเ้ ปน็ จา� นวนหลายชน้ิ เพอ่ื เอามาใหท้ กุ คนไดร้ บั ประทานกนั
เมื่อเห็นชิออนทานขนมจนแก้มตุ่ยอย่างมีความสุขแล้ว ชูนะก็
หัวเราะคิกคักอยา่ งสนกุ สนานๆ
แลว้ ในตอนนัน้ เบนมิ ารกุ ็เดินผ่านมาดว้ ยสีหนา้ เหนอ่ื ยลา้

“อะไรรชึ อิ อน กนิ ของทา่ ทางนา่ อรอ่ ยอยคู่ นเดยี วเลยมใิ ชร่ ไึ งกนั ”
“อ้าว ทา่ นพ่ี งานเสร็จเรยี บรอ้ ยดแี ล้วหรือคะ?”
“หอื อา ทตู จากอาณาจักรสัตวเ์ องกเ็ หมอื นทกุ คร้ัง สนิ ค้าทนี่ �า
มาใหท้ ่นี ่ีเองกเ็ ปน็ ไปตามสนธสิ ญั ญา พอสง่ สินคา้ ที่ทา� เสรจ็ แลว้ ให ้ เขาก็
ท�าท่าทางดีใจกลับไปเลยละ ด้านเกลโด้ก็ติดต่อมาว่าก�าลังด�าเนินการ
กอ่ สรา้ งไปดว้ ยดเี หมอื นกนั เหน็ วา่ กลมุ่ หาวสั ดไุ มท้ า� งานทไ่ี ดร้ บั มอบหมาย
เสร็จแลว้ เดยี๋ วจะกลับมาในอกี ไม่ช้า เอย๊ ชา่ งหวั เรือ่ งนน้ั มนั เอามาให้
ขา้ กนิ ชิ้นหน่งึ ด้วยซี่”
ว่าแล้ว เบนิมารุก็หยิบขนมท่ีชูนะถือ------- เป็นขนมที่ริมุรุ
หาซ้อื มา อันมนี ามวา่ ชคู รมี ซึง่ พ่อครัว “ชาวต่างโลก” เป็นผทู้ �าขึน้ แลว้
นา� ใสป่ ากจนแก้มป่อง

“เลิศรสไปเลยแฮะ เจา้ น!ี่ ”
เบนิมารุซึ่งตามปกติแล้วโปรดปรานของหวานเป็นอย่างมาก
ร้องตะโกนด้วยความดใี จ

“ทา่ นริมรุ เุ ปน็ คนใหค้ วามกรณุ าซือ้ มาใหเ้ ลยนะคะ”
ชนู ะบอกเบนมิ ารุดว้ ยรอยยิม้ เชน่ กนั

“งนั้ ร ึ ทา่ นรมิ รุ กุ ลบั มาสนิ ะ ขา้ กไ็ ดร้ บั มอบหมายใหป้ ฏบิ ตั หิ นา้ ที่
แทนท่านผู้น้ัน แต่ไม่นึกเลยว่ามันจะล�าบากถึงเพียงนี้ ก็ท่านเล่นท�า
ทกุ อย่างราวกับไม่มีอะไรเกิดขน้ึ เลยนน่ี ะ...”

338

“คะ่ จรงิ อยา่ งทา่ นพว่ี า่ แลว้ ดเู หมอื นวา่ จะมเี วลาวา่ งพอจะโดดงาน
ผดิ กบั ท่านพ่ีด้วยนะคะ”
“โดดงานเนยี่ นะ นเี่ จา้ ... ปากคอเราะรายนา่ ด ู ตามจรงิ เจา้ สมควร
ถกู โมโหวา่ พดู จาลบหลูไ่ ปแล้วนะนั่นน่ะ”
เบนมิ ารุทพ่ี ูดขัดคอชูนะ ก็ยมิ้ เจื่อนๆ เช่นกนั
แตว่ ่า นั่นเปน็ ภาพทเี่ กดิ ข้นึ อยู่เสมอ

“ทา่ นริมรุ ุฝากบอกว่า ช่วยต่อเตมิ ตึกแถวเพิม่ ใหด้ ้วยค่ะ”
“เข้าใจแล้ว เดย๋ี วขา้ จะไปบอกเกลโดใ้ ห”้
แลว้ ในตอนทชี่ นู ะถา่ ยทอดคา� สง่ั เสรจ็ สนิ้ นน่ั เอง------

“อร่อยมากค่ะ อรอ่ ยจริงๆ คะ่ ! ทเ่ี ปน็ แบบน ี้ กเ็ ปน็ เพราะมันมี
ความรกั ของทา่ นรมิ ุรอุ ย่ดู ้วยสินะคะ!!”
ชอิ อนซง่ึ รบั ประทานชูครีมเตม็ ปากอยา่ งเงยี บๆ มาตลอดกร็ ้อง
ตะโกนขึ้นมา
ทงั้ เบนิมาร ุ และชูนะต่างอึง้ ไปตามๆ กนั

“--------ข้าวา่ ไมใ่ ชน่ ะ?”
“คิดว่าไม่ใช่นะคะ..”
ทว่าค�าพูดขัดคอของทั้งสอง มิอาจส่งไปถึงชิออนผู้ก�าลัง
เพอ้ ฝันได ้
ทั้งสองถอนหายใจอยา่ งเหนือ่ ยอ่อน ซงึ่ ภาพนเี้ อง กเ็ ป็นเรื่องที่
เกดิ ข้ึนทกุ ครัง้ เช่นกัน

●

อมื มม รู้สกึ เหมอื นยัยชิออนจะเข้าใจผิดอีกแลว้ ยังไงไม่รสู้ ิ
เรารีบช่วยพวกเด็กๆ ให้เร็วทส่ี ดุ แลว้ รบี กลับท่าจะดกี วา่ แฮะ
ผมปดั เอาความรสู้ กึ หนาวสนั หลงั ทจ่ี ๆู่ กร็ สู้ กึ ขนึ้ มาออกไป กอ่ น

บทท่ี 6 บุกเขาวงกต 339

จะทุ่มสมาธิไปกบั ด้านหนา้
เบอ้ื งหนา้ ผม มพี วกเดก็ ๆ 5 คนกา� ลงั หนั หนา้ เขา้ หาโตะ๊ นง่ั เรยี น
อา่ นเขียนอยา่ งขะมกั เขมน้

“โอ้ ถ้าท�าเจ้านี่ไม่ได้ จะล�าบากในการใช้ชีวิตในโลกน้ีเอาไว้
เขา้ ใจนะ?”
“““ครบั /ค่ะ!!”””
ทัง้ หา้ ตอบกลับมาพร้อมเพรยี งกันอยา่ งแข็งขนั
อ้ืม การท่ีรา่ เรงิ กันแบบนีเ้ ป็นเรอื่ งทด่ี ยี ิ่งนกั
แน่นอนว่า การท่ีท้ังห้าคนมีก�าลังใจอย่างเต็มเปี่ยมแบบน้ี
ย่อมมเี หตุผลอยู่
ก็อยากจะบอกว่าเพราะพวกเด็กๆ เคารพรักผมอยู่หรอก แต่
ความจริงมันไม่ใช่ เป็นเพราะผมเตรียมรางวัลท่ีสมน�้าสมเน้ือกับความ
เหนือ่ ยยากเอาไว้ต่างหาก

“โอว้ วววว อยากอา่ นตอนต่อเรว็ ๆ แลว้ !”
“แต่ ไม่นึกเลยว่าจะได้อ่านตอนต่อของมังงะเรื่องนั้นที่โลกนี้
เลยเนอะ”

“ฉันขอรบั เจ้านั่นไปกอ่ นพวกนายก็แล้วกัน!”
“ถงึ จะไมใ่ ช่หนงั สอื ภาพ แตฉ่ ันกช็ อบมังงะเหมือนกนั !”
“แตผ่ มคิดวา่ การเรยี นส�าคัญกว่านะ? แต่จะวา่ ไป อาจารยเ์ อง
กเ็ ปน็ “ชาวตา่ งโลก” เหมอื นกนั สนิ ะครบั ถงึ ผมจะไมส่ นั ทดั เรอื่ งมงั งะหรอื
อนิเมของญ่ีปนุ่ เทา่ ไหร ่ แต่ก็ดนู า่ สนใจดีนะครับ”
ซงึ่ รางวลั ทีว่ ่าสง่ ผลลพั ธ์สุดๆ
กอ็ ยา่ งทท่ี กุ ทา่ นนกึ กนั รางวลั ทวี่ า่ กค็ อื มงั งะทผ่ี มเปน็ คนคดั ลอก
ยงั ไงละ่ เพยี งแต ่ ผมแกต้ วั อกั ษรทงั้ หมดใหเ้ ปน็ ภาษาของโลกน ี้ จงึ จา� เปน็
ตอ้ งเรยี นภาษาเพอื่ มาอา่ นเจา้ น่ี
เพราะแบบนั้น จึงท�าให้ความสามารถทางการศึกษาของพวก

340

เด็กๆ เพ่มิ สงู ขนึ้ อยา่ งรวดเรว็

ผา่ นมา 1 เดอื นแลว้ ตั้งแตผ่ มมาเป็นครสู อนที่น่ี
ผมได้ด�าเนินการเตรียมความพร้อม ไปพร้อมกับสอนหนังสือ
พวกเดก็ ๆ
ส่วนการเตรียมที่ว่าเป็นการตรวจสอบเร่ืองเร่ืองหน่ึง ซึ่งผมจะ
เคลือ่ นไหวไม่ไดจ้ นกว่าจะรู้เรื่องน้ัน ถงึ จะรบี มากแคไ่ หน แตต่ อนนเี้ ป็น
เวลาที่ต้องอดทนไวก้ ่อน
เพราะฉะน้ัน เพอ่ื ไม่ใหเ้ สียเวลาไปอยา่ งเปลา่ ประโยชน ์ ผมเลย
พยายามทา� ทกุ อยา่ งเท่าทจี่ ะทา� ไดก้ ับพวกเด็กๆ เอาเถอะสา� หรบั ผมแลว้
ไอ้การทา� ใหเ้ ด็กรสู้ ึกกระตอื รอื รน้ ขนึ้ มามนั ก็เป็นเรอ่ื งงา่ ยๆ

กลางวันสอนหนังสือให้พวกเด็กๆ ส่วนกลางคืนก็ว่ิงวุ่นไปกับ
การสบื ขอ้ มลู ผมรสู้ กึ โชคดจี รงิ ๆ ทมี่ รี า่ งกายทไ่ี มจ่ า� เปน็ ตอ้ งหลบั นอนใดๆ
แต่ไมม่ ีใครท่ีมีขอ้ มูลทผี่ มอยากรเู้ ลย
ขอ้ มลู ทผ่ี มอยากรทู้ ว่ี า่ ------กค็ อื ทอี่ ยขู่ องพวกจติ วญิ ญาณชน้ั สงู
ซ่งึ แมแ้ ตค่ นรอบรอู้ ย่างฮาคโุ รกย็ ังไมท่ ราบ
และผมก็ไปหาคณุ เทรน ี่ หรอื แม้แต่ราชากาเซลมาแลว้
อีกทั้งยังไปถามเซกิออนกับอาพิโตะมาเหมือนกัน เผื่อว่า
พวกเขาจะรอู้ ะไรบ้าง แต่กไ็ ม่ได้ผลลพั ธ์แตอ่ ยา่ งใด
หนทางช่วยเหลือพวกเด็กๆ------- ค�าตอบท่ี 『มหาปราชญ์』
ชี้น�ามาให้น้ัน ก็คือการน�าจิตวิญญาณชั้นสูงมาสถิตในร่างเพื่อควบคุม
พลังงาน (แก่นเวท)
ผมกพ็ อจะอัญเชญิ อฟิ ริตได้อยูเ่ หมือนกนั แต่แบบนั้นจะชว่ ยได้
แค่คนเดยี วเทา่ น้นั

บทที่ 6 บกุ เขาวงกต 341

เพราะงั้นวธิ ีนั้นจึงใชไ้ ม่ได้
ไ ด ร แ อ ด อ ย ่ า ง พ ว ก คุ ณ เ ท ร น่ี เ อ ง ก็ ส า ม า ร ถ อั ญ เ ชิ ญ
จติ วญิ ญาณชน้ั สงู ไดเ้ ชน่ กนั เพยี งแต ่ ในกรณขี องพวกเธอจะเปน็ จติ วญิ ญาณ
ทที่ า� พนั ธสญั ญาดว้ ย จงึ ไมอ่ าจมอบมนั ใหค้ นอนื่ ได้
แล้วเท่าท่ีถามมาจากคุณเทรน่ี เห็นว่ามีสถานท่ีที่เรียกว่า “ท่ี
พ�านักแหง่ จติ วิญญาณ” ซึ่งปกครองโดยราชาแห่งจิตวิญญาณ
แตก่ ไ็ มม่ เี บาะแสเกย่ี วกบั เรอื่ งนแ้ี ตอ่ ยา่ งใด ถา้ ถามวา่ ทา� ไมแลว้
ละก็------

“ขออภยั ดว้ ยคะ่ ทา่ นรมิ รุ ุ อนั ทจี่ รงิ แลว้ “ทางเขา้ ” ซงึ่ จะนา� ไปส่ ู
“ทพ่ี า� นกั แหง่ จติ วญิ ญาณ” นนั้ มอี ยมู่ ากมายหลายแหง่ ดว้ ยกนั แตบ่ ดั น้ี
ทางเข้าท่ีดฉิ ันรจู้ กั กไ็ ดห้ ายไปแลว้ นะ่ คะ่ ”
เรอื่ งกเ็ ป็นแบบนนั้
เหน็ ว่าราชนิ ีแหง่ จิตวิญญาณท่พี วกคณุ เทรนี่ใหก้ ารรับใช้ ไดส้ นิ้
ชีวิตลงไปต้ังแต่ยุคบรรพกาลแล้ว และด้วยความท่ีพวกคุณเทรน่ีไม่มี
จุดเชื่อมใดๆ กับราชนิ อี งค์ปัจจบุ นั พวกเธอจึงไม่รวู้ ่า “ทพ่ี า� นกั แหง่ จิต
วญิ ญาณ” ตงั้ อยทู่ ไี่ หน และอยใู่ นสภาพทไ่ี มไ่ ดร้ บั อนญุ าตใหไ้ ปเขา้ เฝา้ ได้
เช่นกนั
ไมเ่ พยี งเทา่ นน้ั “ทางเขา้ ” นน้ั สามารถเคลอ่ื นยา้ ยไดอ้ ยา่ งงา่ ยดาย
เพยี งแคร่ าชนิ แี หง่ จติ วญิ ญาณคดิ ทจ่ี ะทา� จงึ ไมง่ า่ ยเลยทจี่ ะระบตุ า� แหนง่ ได้
สมกับเป็นระดับหัวหน้าของพวกคุณเทรนี่ท่ีชอบผลุบๆ โผล่ๆ
โดยไม่บอกลว่ งหนา้ น่าช่ืนชมจรงิ ๆ
ถงึ รบี รอ้ นไปกช็ ว่ ยอะไรไมไ่ ด ้ เมอ่ื คนื ผมเลยกลบั ไปทเี่ ทมเพสต์
เพอื่ เปน็ การเปลย่ี นบรรยากาศ แลว้ รบั ฟงั สถานการณใ์ นพกั หลงั มาจากชนู ะ
แค่เหน็ ว่าทกุ อย่างก�าลังดา� เนนิ ไปอย่างราบร่นื ด ี ผมก็สบายใจ
แต่เรอ่ื งท่ีมนั สะกิดใจของผม กเ็ หน็ จะมแี ต่เรอื่ งจอมเวทหญิงที่
เขา้ มาเปน็ พรรคพวกคนใหมข่ องยอหม์ ละมง้ั มนั กน็ า่ สนใจดเี หมอื นกนั วา่

342

เปน็ คนแบบไหน แตผ่ มคงไปหาไมไ่ ด้ไปสกั ระยะหนง่ึ เลยต้องพักเรอ่ื งนี้
เอาไวท้ หี ลงั
ที่เหลือก็ ผมได้รบั รายงานทีน่ ่ายินดมี าเรื่องหนงึ่
ดูเหมอื นจะมกี ารคน้ พบคร้ังยงิ่ ใหญ่ขึ้นแล้ว
ตามปกตแิ ล้ว เราจะผลติ โลวโ์ พช่ัน 100 ขวด โดยใชน้ ้�าทสี่ รา้ ง
ขนึ้ ดว้ ยเวทมนตรท์ า� ให ้ “ฟลู โพชน่ั ” เจอื จาง แตว่ นั นนั้ เหน็ วา่ กาบลิ เกดิ
นกึ ครึ้มใชน้ ้�าในทะเลสาบใตด้ ินข้ึนมา พอท�าแบบนัน้ แลว้ อาจเพราะนา้�
น่ันเป็นน�้าที่มีส่วนผสมของแก่นเวทด้วย เลยท�าให้ออกมาเป็นน้�ายาท่ีมี
ประสทิ ธิภาพสงู กว่าปกติ
ด้วยความตกใจ เบสเตอร์จึงค้นคว้ามันต่อในทันที และ
น่าอัศจรรย์เป็นอย่างย่ิง ท่ีดูเหมือนเขาจะประสบความส�าเร็จในการเพิ่ม
ปริมาณการผลิตน้�ายาฟื้นฟูให้มีจ�านวนมากข้ึนสองเท่าได้ด้วยการใช้น้�า
จากทะเลสาบใตด้ ิน
เป็นเรื่องทีน่ า่ ยินดีเป็นอย่างย่งิ จริงๆ เพยี งเทา่ นนี้ ้�ายาฟื้นฟกู น็ ่า
จะกลายเป็นแหล่งเงนิ ของเราไดใ้ นรวดเดียวแลว้ ละ
ท่ีเหลือก็ เห็นว่ามีพ่อค้าจากเบอร์มุนด์เดินทางมาท่ีเทมเพสต์
ด้วย ซ่ึงพวกคาบาลเป็นคนคุ้มกัน โดยพ่อค้าคนดังกล่าวได้ซ้ือ
ไฮโพชั่นจา� นวน 1,000 ขวดไป ดว้ ยเงินจา� นวน 250 เหรยี ญทอง
หากใหเ้ ทยี บเปน็ หนว่ ยตอ่ ขวด จะตกอยทู่ ขี่ วดละ 25 เหรยี ญเงนิ
ซึง่ ดูเหมือนว่าพอ่ คา้ ผ้นู ั้นจะซอื้ ดว้ ยราคาทฝี่ า่ ยเราเป็นผเู้ สนอ
ชื่อของพอ่ คา้ คนนัน้ คือ กัลด์ โยลไมล ์ แล้วพอ่ ค้าผู้นน้ั ยงั บอก
อกี วา่ จะมงุ่ หนา้ ไปคา้ ขายทอี่ าณาจกั รองิ คร์ าเซยี ซงึ่ อาจไดม้ าเจอกบั ผมก็
เปน็ ได้
เหมือนตอนน้ันเขาจะกล่าวท้ิงท้ายเอาไว้ว่า หากได้พบกันเมื่อ
ถงึ ตอนน้นั กข็ อฝากเนอื้ ฝากตัวดว้ ยนะครบั

บทท่ี 6 บกุ เขาวงกต 343

ผมได้รับรายงานสถานการณ์ในพักหลงั มาเชน่ น้ัน...
แต่ประเด็นส�าคัญอย่างท่ีต้ังของ “ที่พ�านักแห่งจิตวิญญาณ”
กย็ ังไมท่ ราบแน่ชัดเหมือนเดิม
ผมตัดสินใจอีกคร้ังว่าจะต้องเร่งด�าเนินการตรวจสอบโดยด่วน
ขณะจ้องมองพวกเดก็ ๆ กา� ลังยอื้ แย่งหนงั สือมงั งะอยา่ งเอาเปน็ เอาตาย

*

วันนี้ผมตดั สนิ ใจออกไปปกิ นกิ
วันนเี้ ปน็ วันทีโ่ ลกในชาตทิ แ่ี ล้วเรียกขานกนั ว่าวนั อาทิตย ์ หรอื ก็
คอื วนั นเ้ี ปน็ วันหยุดยังไงล่ะ
ถา้ มวั แตใ่ หน้ งั่ เรยี นอยา่ งเดยี วเดย๋ี วจะเซง็ กนั อกี อยา่ ง เราจา� เปน็
ตอ้ งใหพ้ วกเดก็ ๆ ไปปลดปลอ่ ยพลงั งานตามระยะเวลาทก่ี า� หนดเอาไวด้ ว้ ย
และดว้ ยเหตนุ ้ี ผมเลยพาทุกคนออกมาเดินในเมืองหลวง แล้ว
ทันใดน้ัน ผมก็พบว่ามีคนมากมายหลายคนก�าลังมารวมตัวกันท่ีบริเวณ
ใจกลางเมอื งอยา่ งไม่ทราบสาเหตุ

“มจี ัดอีเวนตอ์ ะไรงนั้ เหรอ?”
“อา๋ ! วนั นเ้ี ปน็ วนั ทท่ี า่ นผกู้ ลา้ มาซายกู จิ ะประลองทส่ี นามประลอง
นน่ี า!”
“เหน็ วา่ ทา่ นผกู้ ลา้ แขง็ แกรง่ มากเลยนเ่ี นอะ กบั อาจารยแ์ ลว้ ใคร
จะแกรง่ กวา่ กันนะ?”
“เด๋ยี วสิยะนาย ทา่ นผ้กู ลา้ กต็ อ้ งแขง็ แกร่งกวา่ อยู่แลว้ ส!ิ ท่าน
มาซายกู นิ ะ่ ไม่มีทางแพ้ครูฝึกสวมหน้ากากดูไม่ชอบมาพากลแบบน้ีอยู่
แลว้ !”
“เออ่ คือวา่ แตค่ ุโรเอะชอบอาจารย์นะคะ!”

“-------แหม ฉนั เองกส็ นใจทา่ นผู้กล้าเหมอื นกนั แตย่ งั ไงซะถ้า

344

ไปตอนนม้ี นั กไ็ มม่ ที วี่ า่ งหรอก วนั นเี้ ราไปปกิ นกิ ทนี่ อกเมอื งตามแผนเดมิ เถอะ”
เด็กๆ ทั้งห้าส่งเสียงพดู คุยเจย๊ี วจ๊าวกัน แต่ดว้ ยคา� พูดของเกล
ท�าให้ทุกคนยอมสงบลง ก่อนจะตัดสินใจเดินทางไปปิกนิกตาม
ก�าหนดการต่อ ส่วนเรอ่ื งไปรับชมการประลองของผกู้ ลา้ นัน้ เอาไวค้ ่อย
จองทน่ี ่งั ลว่ งหนา้ ในคราวตอ่ ไปแทน
ไปๆ มาๆ เกลกลับเป็นคนที่ท�าหน้าท่ีน�าอีก 4 คนท่ีเหลือ
ซง่ึ ชว่ ยผมไดเ้ อามากๆ พอมเี ดก็ ทโี่ ตทสี่ ดุ อยคู่ นนงึ กจ็ ะมปี ระโยชนต์ อ่ การ
เปน็ ผู้น�าทกุ คนแบบนนี้ ่ีแหละ
แต่จะวา่ ไปแลว้ ผ้กู ลา้ งน้ั เหรอ
ถ้าจา� ไมผ่ ิด มลิ ิมเคยบอกเอาไว้วา่ ‘ผกู้ ลา้ เปน็ ตวั ตนที่พิเศษ
ซงึ่ จะบังเกิดผลกรรมมาวนเวียนแกผ่ ู้ทป่ี ระกาศตนเปน็ ผ้กู ล้า’
อีกทง้ั ยคู ยิ ังบอกเอาไวว้ า่ ‘ผซู้ ง่ึ สามารถประกาศตนเป็นผกู้ ล้า
ไดน้ นั้ คอื ผทู้ เ่ี ตรยี มพรอ้ มจะแบกรบั บาปและความผดิ ไมก่ พ็ วกโงเ่ ขลา
ไร้ความคดิ ’
แลว้ คนที่มาทา� ตวั เปน็ พวกชอบโชว์อยู่ในเมืองใหญแ่ บบนี้ ทา้ ย
ท่ีสุดแล้วจะเข้าข่ายพวกไหนกันแน่ แต่ดูยังไงก็เหมือนพวกไร้สมอง
ธรรมดาเท่าน้ันนะ่ นะ...
จะว่าไป ผมก็สงสัยเหมือนกันว่าแค่ประกาศนามเฉยๆ ก็จะ
ประสบกับชะตากรรมแล้วง้ันเหรอ แต่น่ันก็เป็นค�าพูดท่ีมิลิมว่าไว้ด้วย
บางทีไอ้ผูก้ ลา้ มาซายูกทิ วี่ ่าน่ันอาจจะไม่ใชค่ นบ้าทั่วๆ ไป แต่เป็นผ้ทู ่ีตอ้ ง
ประสบพบเจอกบั โชคชะตาผลอนั เคราะหร์ า้ ยซงึ่ มผี ลกรรมอะไรบางอยา่ ง
มาเก่ียวขอ้ งกเ็ ปน็ ได้
แลว้ ชอ่ื มาซายกู ิ ซง่ึ ดยู งั ไงกเ็ ปน็ ชอื่ แบบคนญปี่ นุ่ กด็ ี บางทหี มอน่ี
อาจจะเปน็ คนบา้ นเดยี วกนั กบั เรากไ็ ด ้ ถงึ ผมจะอยากลองไปพบดนู ดิ หนอ่ ย
แตใ่ นวันน้ันผมตดั สินใจทีจ่ ะเดนิ จากตรงนน้ั ไป

บทท่ี 6 บุกเขาวงกต 345

พวกเราแวะเขา้ ร้านกาแฟกัน
“ไงเด็กๆ ฟังทอ่ี าจารย์เขาพูดแลว้ ต้ังใจเรยี นเขา้ ละ!”

กา๊ กฮา่ ฮา่ ฮา่ ฮา่ เจา้ ของรา้ นวา่ พลางหวั เราะพรอ้ มเสริ ฟ์ นา�้ ผลไม้
ใหพ้ วกเดก็ ๆ

“ขอบคุณนะ คณุ ลุง! ไหนๆ แล้วก็ขอเคก้ ดว้ ยสิ!”
“ฮึ นา้� ผลไมแ้ กว้ น้ีกง็ ั้นๆ แหละ แตว่ ่า เคก้ ตรงน้นั ดนู ่าอร่อยจัง
เลยเนอะ?”
เคนยะกบั อลิสสง่ั เคก้ อยา่ งไร้ความเกรงใจ ใช้ไมไ่ ดเ้ สียจริงๆ

“เข้าใจแลว้ น่า เจา้ ของร้าน เอาเคก้ ให้เจ้าพวกน้ีด้วยส”ิ
ผมควักกระเป๋าสตางค์อย่างไม่เตม็ ใจนกั

“ก๊ากฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า เห็นว่าได้เลื่อนขั้นเป็นแรงก์ B+ เลยนี่หว่า
ขนาดยคู ยิ งั ตกใจเลยนะ? งน้ั วนั นฉี้ นั เลย้ี งพวกนายเอง ถอื ซะวา่ เลยี้ งฉลอง
เรอื่ งนนั้ ก็แล้วกนั !”
ถึงภายนอกจะดลู �่าบึก้ แต่กเ็ ป็นตาลงุ ช่างเจรจา แถมยงั รเู้ ร่ือง
ท่ีผมได้เลื่อนข้ันแบบน้ี ดูท่าจะมีความไวในการรับข่าวสารมากพอตัว
เสียดว้ ย
ความจริงแล้ว มีค�าไหวว้ านเกบ็ ก ู้ “ดอกไม้ลวงตา” ตดิ อยบู่ น
ป้ายประกาศของทางสมาคม ดอกไมล้ วงตาท่ีวา่ กค็ ือไอด้ อกไมท้ ี่เกลโด้
ล�าบากกับการก�าจัดมันนั่นยังไงล่ะ ถึงนั่นจะเป็นค�าไหว้วานของแผนก
เก็บกู้ แต่ต่อให้ผมรับมาก็ไม่มีปัญหาอะไร แล้วผมก็มีพกติดตัวอยู่เป็น
จา� นวนมากกว่า 100 ดอกอยู่พอดี ผมก็เลยตดั สนิ ใจส่งมนั ไป
แล้วพอเตรียมวัตถุดิบที่มีระดับความยากในการเก็บกู้สูงมาส่ง
เป็นจา� นวนมาก ผมกไ็ ดเ้ ลอื่ นขั้นเป็นแรงก ์ B+ ง่ายกวา่ ท่คี าดเอาไว้
เพยี งเทา่ น ้ี อยา่ งน้อยๆ ผมกไ็ ด้รับสิทธใิ์ นการสอบเปน็ แรงก์ A
มาแล้ว เห็นว่าหากเข้าท้าทายการสอบนั้นจะก่ีรอบก็ตาม จนได้รับการ
ยอมรบั วา่ มคี วามสามารถใกลเ้ คียงกบั แรงก ์ A ก็จะได้รับการก�าหนดให้

346

อย่ใู นแรงก ์ A- ...ซงึ่ หมายความวา่ กา� แพงของแรงกน์ ั้นสูงมากนั่นแหละ
และผมตงั้ ใจวา่ จะเขา้ ไปทา้ ทายการสอบในเรว็ ๆ นเ้ี หมอื นกนั แตแ่ รงก ์ B+
ในตอนนกี้ ็ไมม่ ีอะไรทไี่ ม่สะดวกน่ะนะ
แลว้ ทีส่ า� คญั กวา่ นนั้ ได้ยินวา่ จะเลี้ยงเค้กแบบน้แี ล้ว เห็นทผี ม
คงเงียบเฉยๆ ไม่ได้

“โอ ้ เจา้ ของร้าน คุณน่ีช่างวเิ ศษจริงๆ! ถ้าง้ัน ผมขอช็อตเคก้
สตรอว์เบอร์รีนะ!”
ถ้างน้ั ก็ไมเ่ กรงใจละ ผมเองกส็ ่ังไปอยา่ งไม่ลังเลบ้าง

“เฮ้เฮ้ ลกู พเ่ี นีย่ เปล่ยี นท่าทีไวเหมอื นเดิมเลยนะ”
เจ้าของร้านว่าเช่นน้ันพลางยิ้มเจื่อนๆ ก่อนจะรับออเดอร์จาก
พวกเด็กๆ เชน่ กัน
รา้ นแหง่ นเ้ี ปน็ รา้ นทม่ี เี จา้ ของรา้ นซงึ่ เปน็ “ชาวตา่ งโลก” เปน็ คน
ดแู ล ผมเองก็ให้ยคู ชิ ่วยแนะน�าให้รจู้ ัก แลว้ ผมกม็ าช่วยอุดหนุนตั้งแต่น้ัน
เป็นต้นมา
ถึงภายนอกจะดหู นา้ โหด แต่เนอ้ื แท้แล้วแกเป็นคนจติ ใจด ี ซ่ึง
ได้รับความนิยมชมชอบอย่างล้นหลามจากพวกเด็กๆ เช่นกัน ถึงจะ
ดูเหมอื นแค่ใชเ้ คก้ มาลอ่ เฉยๆ กเ็ ถอะ แตเ่ รือ่ งแบบน้นั เราอยา่ พดู ออกไป
ตรงๆ จะดีกว่า
หลายวันก่อนหน้านี้ ผมก็ซ้ือชูครีมจากร้านน้ีแล้วมอบเป็นของ
ฝากให้ชนู ะดว้ ย ซ่ึงผมวา่ มนั น่าจะไดเ้ วลาทพี่ วกชอิ อนเรม่ิ พูดจาเอาแตใ่ จ
แลว้ และแน่นอนวา่ ผมมีความคาดหวังวา่ อยากให้ท�าเลียนแบบรสชาตนิ ้ี
ขน้ึ มาเช่นกนั
เมนใู นรา้ นนน้ั นอกจากเคก้ แลว้ ยงั มอี กี มากมายหลากหลาย ผม
เลยลองเชอ้ื เชญิ เจา้ ของรา้ นใหไ้ ปทเ่ี ทมเพสตแ์ ลว้ เหมอื นกนั แตเ่ ขาปฏเิ สธ
กลบั มาเสียอย่างนั้น ซง่ึ เร่อื งน้ผี มจะไมย่ อมตัดใจแคค่ รั้งสองครัง้ แล้วจะ
ตอ่ รองอย่างไม่ลดละตอ่ ไป

บทท่ี 6 บุกเขาวงกต 347

เมื่อกินเค้กจนพอใจแล้ว ผมก็รับข้าวกล่องของวันนี้มาจาก
เจ้าของร้าน
อาหารทีเ่ ขาเตรียมเอาไว้ใหพ้ วกเราเปน็ แซนด์วชิ ซง่ึ ผมต้ังใจว่า
จะเอาไว้กนิ ตอนเท่ียง
พวกเดก็ ๆ ตา่ งรา่ เรงิ แจม่ ใสกนั ทกุ คน เมอื่ ออกไปนอกเมอื งแลว้
ผมก็กะว่าจะใหส้ ู้เสมือนจริงเป็นการออกกา� ลังกายเบาๆ เสยี หนอ่ ย
การกนิ แซนดว์ ชิ หลงั จากทอ้ งหวิ กค็ งทา� ใหล้ ม้ิ รสชาตทิ ตี่ า่ งออก
ไปไดน้ ่นั แหละ
และแล้ว ผมก็เร่ิมมองเหน็ ประตูเมอื ง

“อะ๊ ! นกึ วา่ ใครทแี่ ท้ก็ทา่ นรมิ ุรุนเี่ อง วันน้ีกฝ็ กึ ซ้อมเหมือนเดมิ
หรอื ครบั ? คราวหนา้ อยากใหช้ ว่ ยมาชแี้ นะพวกเราเสยี หนอ่ ยจงั เลยครบั ”
ยามเฝ้าประตูเจ้าเก่าเอ่ยทักทายผมอย่างสบายๆ นักผจญภัย
แรงก์ B+ น้ัน ค่อนข้างจะได้รับสวัสดิการที่ดีพอตัว ดูราวกับเป็น
วีรบุรุษ------- ไม่สิ ส�าหรับโลกน้ีแล้ว นักผจญภัยคงเป็นวีรบุรุษจริงๆ
นน่ั แหละ
ในตอนน้ัน ในท่สี ดุ ผมก็เขา้ ใจเสยี ทีว่าท�าไมพวกคาบาลถึงเป็น
ที่นิยมขนาดนน้ั เพราะนัน่ เปน็ งานท่มี จี ุดยนื ใกลเ้ คยี งกับสามญั ชน และ
สามารถท�าหน้าทปี่ กปอ้ งทกุ คนไดอ้ ย่างเห็นไดช้ ดั ยังไงล่ะ
ส�าหรบั พวกเขาแล้ว นกั ผจญภัยทอี่ ยใู่ กลต้ วั คอื วรี บุรุษ ยิ่งกวา่
วีรบุรุษทไ่ี ด้แตท่ า� ตัวยิง่ ใหญ่อยใู่ นปราสาทเปน็ แน่

“งาย พวกนาย วันนกี้ เ็ หนอื่ ยหน่อยนะ อะ๊ อันน้ีของฝากนะ
เอาไวไ้ ปกินกบั ทกุ คนทีหลงั ล่ะ”
ผมทา� เป็นพูดวางมาด
เพราะพ่ียามแกพูดจาเชยชมผมอยู่ทุกครั้ง ช่วงน้ีผมเลยมักจะ
ตอบกลบั ไปแบบนจี้ นเป็นปกติ

348

ส่วนของฝากที่ว่า คือคุกกี้ที่พวกเด็กๆ เป็นคนอบ แม้แต่ท่ี
ราชอาณาจักรอิงค์ราเซีย น�้าตาลก็จัดว่าเป็นของช้ันเลิศ ฉะน้ันส�าหรับ
คนทขี่ าดแคลนของหวานแลว้ คกุ กนี้ จี้ งึ เปน็ ของทใ่ี ครๆ ตา่ งกอ็ ยากไดจ้ น
ตวั สน่ั แมว้ า่ นนั่ จะเปน็ คกุ กท้ี ที่ า� ออกมาอยา่ งไมค่ อ่ ยจะนา่ พงึ พอใจกต็ าม
แตก่ ท็ า� ใหพ้ วกเขายนิ ดเี ป็นอยา่ งย่ิงได้แล้วละ

“สิง่ น้ีมนั ต้องขอบพระคุณส�าหรบั ทุกคร้ังครับ! พวกเด็กๆ เชือ่
ฟงั อาจารยเ์ ขาให้ดดี ว้ ยล่ะ!”
“เชอะ! ขนาดทน่ี ยี่ งั พดู งเี้ ลยเรอะ!? พวกเราเชอื่ ฟงั อาจารยร์ มิ รุ ุ
อยแู่ ลว้ ละน่า เนอะ เรียวตะ?”
“อื้อ ถา้ ไม่ท�าตามอาจจะถูกลงโทษก็ได้น่ีนา”

“เจ้าบ้า! เร่อื งน้นั ไมต่ ้องพดู ก็ได้!”
“เดยี๋ วสยิ ะ ถา้ พวกนายพดู เรื่องบา้ ๆ แบบนนั้ เดยี๋ วพวกฉนั ก็
ถูกมองว่าเป็นพวกแบบเดียวกันพอดีสิ? อย่าเอาฉันไปเหมารวมด้วยจะ
ได้ไหม”
เด็กพวกน้สี ่งเสียงเอะอะกนั เหมือนเดมิ
ผมย้ิม พลางบอกลายามเฝ้าประตู
และเม่ือเดินต่อไปราว 1 ชั่วโมง เราก็ออกมาสู่ทุ่งหญ้าใกล้ๆ
นอกเมืองท่ไี มค่ ่อยมีวแ่ี ววของผ้คู นตามกา� หนดการ
เปน็ สถานทอ่ี นั เหมาะแก่การฝึกซอ้ มของวนั นย้ี ง่ิ นัก
ถ้าเป็นที่น่ีจะมีคนดูน้อย เพราะง้ันถึงจะเอาจริงในระดับหน่ึงก็
คงไมเ่ ปน็ ปญั หาอะไร เพราะพวกเขาเตบิ โตขน้ึ จนยงุ่ ยากเลก็ นอ้ ย ทจ่ี ะให้
ผมเป็นค่มู อื แบบออมมือให้
ระยะหลงั มานพ้ี วกเดก็ ๆ เรม่ิ ทจ่ี ะรบั ฟงั คา� แนะนา� ของผมมากขน้ึ
ท�าให้การเคลอื่ นไหวของพวกเขาได้รบั การปรบั ปรุงใหด้ ขี นึ้ เพราะง้ันผม
เลยเป็นคู่ต่อสใู้ หก้ บั พวกเขาทลี ะคนเสมอ โดยไมป่ ระมาท

“บา้ เอย๊ ! วันนีก้ ย็ งั ไมไ่ หวเหมือนกนั เรอะเนีย่ ...”

บทท่ี 6 บุกเขาวงกต 349

“อาจารยเ์ กง่ เขา้ ข้ันโกงเกินไปแล้ว”
“เดี๋ยวสิยะ ปกติมนั ต้องออมมือให้เด็กผู้หญงิ ส?ิ ”

“หนูต้องจดจ�าเวทมนตร์ให้มากกวา่ น้ี--------”
“สูไ้ มไ่ ด้ง้นั เหรอ วันน้ีผมอุตส่าหเ์ นน้ ไปที่การตั้งรับแลว้ แทๆ้ ...”
ถึงจะดูไม่เป็นผู้ใหญ่เท่าไร แต่ผมตั้งใจจะด�ารงอยู่ในฐานะของ
กา� แพงทีไ่ มอ่ าจก้าวข้ามได้
ซ่ึงในส่วนน้ีมันจะแตกต่างกับแนวคิดของคุณชิสุอยู่เหมือนกัน
เพราะผมไมค่ ดิ ที่จะออ่ นขอ้ ใหเ้ ลยสกั นดิ

“ฮะฮะฮะ เจา้ พวกเดก็ นอ้ ย การจะกา้ วขา้ มฉนั คนนนี้ ะ่ มนั กเ็ ปน็
ไดแ้ คฝ่ นั น่นั แหละ!”
พวกเด็กๆ ส่งเสียงโหเ่ ป็นเสียงเดยี วกนั กบั ค�าพูดโออ้ วดของผม
เป็นภาพทีเ่ กิดขนึ้ เป็นประจา�
แล้วในตอนนน้ั เอง--------
หือ? อะไรกัน ไอ้แรงกดดันประหลาดน.่ี ..?

《คÓเตอื น ตรวจพบปรมิ าณแกน่ เวทในระดบั เขม้ ขน้ มบี างอยา่ ง
กÓลังเข้ามาใกล้ในขณะน้ี-------- ปฏิกิริยาที่ตรวจพบได้ เป็นสกาย
ดรากอน》

จากความรู้ที่ผมได้รับมาในหอสมุดของเมืองหลวง สกาย
ดรากอนนัน้ เปน็ ตัวตนทค่ี ล้าย ทว่าแตกต่างกับไวเวริ ์น
ไวเวิร์นซึง่ เปน็ สายพนั ธ์ุย่อยของเลซเซอรด์ รากอนนัน้ จะถูกจดั
ว่าเปน็ เลซเซอรด์ รากอนท่ีมขี ้อไดเ้ ปรียบซ่งึ สามารถบินได้ แตท่ ว่า สกาย
ดรากอนคืออาร์คดรากอน (มังกรชั้นสูง) ซึ่งสืบสายเลือดมาจากมังกร
ตน้ กา� เนดิ อย่างเขม้ ข้น
ระดับภัยคกุ คามอยู่ท ่ี ระดบั A พิเศษ--------คาลามติ ี้

350

--------ดเู หมอื นวา่ คงตอ้ งเกบ็ การรบั ประทานขา้ วกลอ่ งอนั แสน
สนกุ สนานเอาไวท้ หี ลังเสยี แล้วสิ

●

“นม่ี นั เรอ่ื งอะไรกันล่ะเนย่ี ...”
กัลด์ โยลไมลพ์ มึ พา� เช่นน้นั ขณะก�าลังหมอบคู้ยกมอื ขึ้นคุม้ หวั
เขาไดส้ งั่ สนิ คา้ มาเปน็ จา� นวนมากหลงั จากทไ่ี มไ่ ดท้ า� มานาน ซ่ึง
โชคลาภท่เี ขาประสบมาน ี้ เป็นเรอ่ื งที่เพ่งิ เกดิ ขึน้ ไดไ้ ม่นานนกั
เขาถูกทางองค์กรอิสระสาขาอาณาจักรเบอร์มุนด์เรียกตัวให้
ไปพบ ก่อนจะไดร้ ับฟังค�าอธิบายจากกลิ ดม์ าสเตอร์ฟิวสโ์ ดยตรง

“ดว้ ยเหตนุ ี้ ทางกลิ ดเ์ องกเ็ ตม็ ใจทจ่ี ะตกลงซอื้ ขายในธรุ กจิ นา้� ยา
ฟน้ื ฟนู เ่ี ชน่ กนั ฉะนนั้ ทางเราใครจ่ ะขอซอื้ นา�้ ยาฟน้ื ฟเู ปน็ จา� นวน 300 ขวด
ตอ่ เดือน ส�าหรับใหท้ างกลิ ด์เกบ็ ไวใ้ ชเ้ องในยามจ�าเป็น และจา� นวน 200
ขวด ส�าหรับให้หนว่ ยอศั วินหลวง รวมทง้ั สน้ิ 500 ขวด คดิ เปน็ จ�านวน
เงิน 150 เหรยี ญทอง”
ฟิวสอ์ ธิบายด้วยใบหน้าที่แม้แต่ยากซู า่ เหน็ แลว้ ยังต้องหน้าซดี

“เหน็ วา่ ทางคคู่ า้ ของเราจะขายใหใ้ นราคา 25 เหรยี ญเงนิ ตอ่ ขวด
แลว้ ดเู หมอื นวา่ นน่ั จะเปน็ ราคาทล่ี ดลงมามากพอสมควรในตอนนดี้ ว้ ยนะ?
เพราะเหน็ วา่ ฝ่ายนนั้ ตัง้ ใจจะตั้งราคาขายไว้ท่ขี วดละ 30 เหรยี ญเงนิ เลย
ทีเดียว วา่ ไงละ่ ? แมว้ า่ มนั จะเป็นจา� นวนเงินเล็กๆ นอ้ ยๆ สา� หรับนาย
กต็ าม แตน่ เ่ี ปน็ การคา้ ขายระดบั ชาต ิ ไมไ่ ดซ้ อ้ื ขายกนั แคค่ รง้ั เดยี วจบหรอก
จากนก้ี จ็ ะซอ้ื ขายกันแบบน้ีต่อไปเลยเชียวนะ?”
ค�านวณครา่ วๆ แลว้ จะได้กา� ไรอยทู่ ่ี 2,500 เหรียญเงนิ จาก
การต่อรองซ้อื ขายน้า� ยาฟนื้ ฟจู า� นวน 500 ขวดนี้ หากตเี ปน็ เหรียญทอง

บทที่ 6 บกุ เขาวงกต 351