เงารักแรงแค้น

พู่เกสร “ไอ้วีร์!” “จะบ้าก็ส่วนบ้าแต่อย่าท าร้ายเธอ!” “ไหนมึงบอกรักเธอไง!” แฝดผู้น้องอย่างธาวินทร์ได้พยายามพูดเตือนสติของแฝดผู้พี่ให้ย้อน นึกถึงค าพูดตัวเองที่บอกเอาไว้ว่ารักเธอและให้ได้ทุกอย่างแม้กระทั่งชีวิต ของตัวเองแต่ทว่าในวันนี้กลับจะเอาชีวิตของเธอไปแทนเสียอย่างนั้น “พะ-พี่วีร์รักไอจริงรึเปล่าคะ?” “ถ้ารักท าไมถึงท าแบบนี้” “ฮึก!…” “แล้วมึงล่ะ!?” “เคยรักกูบ้างรึเปล่า!?” “แล้วถ้ามึงรักกูจริง มึงก็คงจะไม่แจ้งต ารวจมาจับกูหรอก!” ธาวีร์รีบตอบสวนกลับไปอย่างทันควัน การที่เธอพยายามรื้อฟื้นถาม หาความรักจากเขามันไม่ใช่เรื่องที่ควรจะมาพูดกันตอนนี้เพราะขนาดตัว ของเธอเองก็ยังตอบแทนความรักที่เขาเคยมอบให้ ด้วยการน าหลักฐาน ทั้งหมดไปแจ้งความกับเจ้าหน้าที่ต ารวจ ซึ่งนั่นก็เท่ากับว่า ณ ช่วงเวลานี้ ต่างฝ่ ายก็ไม่ได้หลงเหลือความรักใคร่และความห่วงใยให้แก่กันอีกต่อไป แล้ว

พู่เกสร “ถ้ามึงไม่รับผิดแทนกู…” “กูจะฆ่ามันให้ตาย!” “จึก!” “กรี๊ดด!” “ปัง!” “ปัง!” ปลายมีดอันแหลมคมได้ปักลงไปยังคอเรียวสวยของหญิงที่อยู่ใน อ้อมแขนอย่างจงใจ หวังจะให้น้องชายฝาแฝดรีบยินยอมพร้อมใจจะรับผิด ทุกอย่างแทนตนแต่มันก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่มีกระสุนปืนจากทางฝั่ง ของเจ้าหน้าที่ต ารวจพุ่งเข้ามาใส่มือของธาวีร์ที่ก าลังจับมีดเอาไว้ ตามมา ด้วยกระสุนปืนนัดที่สองที่ฝังเข้ามาตรงบริเวณขาด้านซ้าย “ตุบ!” ธาวีร์คลายมือออกมาจากไออุ่นในสภาพอ่อนแรง ก่อนที่จะทรุดตัว ลงกับพื้น ธาวินทร์จึงได้รีบดึงร่างของไออุ่นออกมาแล้วสวมกอดเธอเอาไว้ มั่นต่อหน้าต่อตาของธาวีร์ “อึก!” “ผู้หมวดใส่กุญแจมือเลยครับ!” “มาๆๆ!” “ตึก!ตึก!ตึก!” หลังจากท่ีคนบา้ตวัจริงไดส้ิน้ฤทธิ์ลง ทางเจา้หนา้ท่ีตา รวจต่างก็กรู กันเข้ามาล็อกตัวแล้วใส่กุญแจมือเอาไว้ ก่อนที่จะน าตัวของธาวีร์ออกไป ด าเนินคดีตามกฎหมายแต่ทว่าในตอนนี้ก็อาจจะต้องมีการน าไปรักษา อาการบาดเจ็บเสียก่อน

พู่เกสร ซึ่งถ้าหากการตรวจวินิจฉัยพบว่าธาวีร์เป็นคนสติไม่สมประดีจริง เขาก็อาจจะได้รับการละเว้นโทษแล้วน ามาบ าบัดรักษาตัวที่โรงพยาบาลจิต เวชเฉกเช่นกับที่ธาวินทร์เคยทุกข์ทรมานอยู่ภายในนี้ แน่นอนว่าธาวินทร์ก็คงจะเอาคืนด้วยการเซ็นยินยอมให้พี่ชายฝา แฝดพักรักษาตัวอยู่ที่นี่จนถึงตอนสิ้นอายุขัย เพื่อเป็นการล้างแค้นเอาคืน ฉากปิดท้าย “ทุกอย่างมันจบแล้ว” “นายได้เป็นอิสระ” เจ้าของใบหน้าสวยหันมาสบตากับคนที่ยืนอยู่ข้างกัน ด้วยรอยยิ้มที่ เปี่ ยมล้นไปด้วยความรู้สึกยินดีปรีดา โดยที่ไม่ได้สนใจเลือดที่ไหลซิบ ออกมาตรงบริเวณล าคอของตัวเอง “ขอบคุณ…” “ขอบคุณจากใจเลย” “ไปท าแผลได้แล้ว” “เลือดไหลไม่หยุดเลย” ค ากล่าวขอบคุณที่ดูซาบซึ้งใจได้หลุดออกมาจากปากของคนที่นิสัย แท้จริงคือคนอ่อนโยน ก่อนที่เขาจะฉีกเสื้อของตัวเองออกแล้วน าเศษผ้ามา ห้ามเลือดให้กับเธอ ไออุ่นมองดูการกระท านั้นด้วยรอยยิ้มเพราะกว่าจะเดินทางมาถึงจุด นี้ก็เสียน ้าตามามากมายและที่ส าคัญไปกว่านั้น เธอก็ยังเข้าใจผิดเรื่อง เกี่ยวกับตัวเขาไปหลายต่อหลายครั้ง

พู่เกสร “นะ-นี่นาย” “ร้องไห้อย่างงั้นเหรอ?” คนตัวเล็กรีบยื่นมือออกไปเช็ดน ้าตาให้กับคนเบื้องหน้าที่จู่ๆก็มีหยาด น ้าตาร่วงหล่นออกมาไม่หยุด “อืม” “แค่รู้สึกว่าเหมือนได้ปลดล็อกอะไรบางอย่าง” ธาวินทร์ฉีกยิ้มออกมาครั้งแรกในรอบหลายปี ก่อนที่จะน ามือของไอ อุ่นมาแนบเอาไว้ที่แก้ม เพื่อสื่อถึงการขอบคุณที่ช่วยให้เขาหลุดพ้นไปจาก มลทิน ซึ่งการที่ใช้มือแนบแก้มแทนค าขอบคุณนี้มันก็เป็นนิสัยเด็กผู้ชาย ขี้อ้อนที่มักจะท าแบบนี้กับผู้เป็นแม่อยู่บ่อยครั้ง “ถ้าอย่างนั้น…” “ไปจากที่นี่กันเถอะ” “ฉันจะพานายกลับไร่ดาวเหนือเอง” “หมับ!” หญิงสาวคว้าเอามือของคนที่อยู่ข้างกายให้เดินตามเธอออกไปจาก สถานที่ที่ไม่ใช่ส าหรับเขาตั้งแต่ทีแรก โดยมีธาวินทร์ที่เดินตามหลังไปอย่าง ว่าง่าย พร้อมกับความรู้สึกโล่งสบายภายจิตใจ ราวกับว่าได้ยกภูเขาออกไป จากอกเป็นที่เรียบร้อยแล้วแต่ทว่ามันก็ยังคงมีอีกเรื่องหนึ่งที่เขาเริ่มรู้สึก เป็นกังวลขึ้นมาเช่นกัน

พู่เกสร เงารักแรงแค้น ตอนที่31 : ความผิดหวังเป็นของคู่กันกับมนุษย์-จบบริบูรณ-์ หลังจากที่ไออุ่นได้กลับมายังไร่ดาวเหนือพร้อมกันกับธาวินทร์อีกครั้ง สิ่งที่เขาเป็นกังวลในตอนแรกมันก็ดันเกิดขึ้นจริงอย่างที่คิดเอาไว้ไม่มี ผิดเพี้ยน ซึ่งมันก็คือการที่ไออุ่นได้กลับมาเก็บเอาเสื้อผ้ากับของใช้ส่วนตัว เพื่อที่จะกลับไปอยู่ที่บ้านของตัวเองและออกไปจากที่แห่งนี้ตลอดกาล “อะ-เอ่อ…” “คุณไออุ่นจะไปจากที่นี่จริงๆเหรอคะ?” หญิงรับใช้อย่างสาลี่ได้เอ่ยถามด้วยสีหน้าแววตาที่ดูเศร้าหมอง ในขณะที่ก าลังช่วยไออุ่นจัดข้าวจัดของเข้ากระเป๋ าเดินทาง “ทุกอย่างมันจบแล้วนี่คะ” “ไอก็ไม่รู้ว่าจะอยู่ไปท าไม” “ป้าสาคิดว่าจริงไหมคะ?” “ครืด!~” หญิงสาวหันไปเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่จะจัดการรูดซิปกระเป๋ าใบ สุดท้ายได้ส าเร็จ จากนั้นจึงได้ลากกระเป๋ าที่มีอยู่ประมาณ 4 ใบไปยังรถ ของเธอที่จอดอยู่ตรงบริเวณหน้าคฤหาสน์ดาวเหนือ โดยมีสาลี่ช่วยอีกแรง แต่ทว่าก็ยังไม่ได้มีการตอบค าถามก่อนหน้านี้แต่อย่างใด

พู่เกสร “อ้าว!” “คุณไออุ่นจะไปแล้วเหรอครับ?” “มาครับเดี๋ยวลุงยกช่วย” วิชัยที่เพิ่งจะกลับมาจากการตรวจตราความเรียบร้อยอยู่ภายในไร่ก็ ได้รีบวิ่งหน้าตั้งมาช่วยยกกระเป๋ าของไออุ่นขึ้นไปไว้บนรถ ซึ่งไออุ่นก็ได้แต่ ยกมือไหว้เป็นการขอบคุณ “อะ-เอ่อ…” “คะ-คือว่าป้า…” หลังจากที่เก็บกระเป๋ าขึ้นรถเสร็จเป็ นที่เรียบร้อยแล้ว หญิงวัย กลางคนก็ยังคงแสดงสีหน้าอ ้าอึ้งอยู่ตามเคยเพราะเธอเองก็ไม่กล้าที่จะพูด มันออกมาว่าไม่อยากจะให้ไออุ่นไปจากที่นี่ “ป้าสาก าลังจะพูดว่าไม่อยากจะให้ไอไปใช่ไหมคะ?” ไออุ่นเอ่ยถามถึงความคิดของสาลี่อย่างรู้ทันเพราะถึงแม้ว่าจะไม่ได้ พูดกันออกมาตรงๆแต่เธอก็ใช้วิธีอ่านสีหน้าแววตาท่าทางแทน “ค่ะ” “ป้าไม่อยากให้คุณผู้หญิงของไร่ไปจากที่นี่เลย…” หญิงวัยกลางคนเอ่ยเรียกคุณผู้หญิงของไร่ดาวเหนือ ด้วยน ้าเสียงที่ เศร้าสร้อย ก่อนที่จะหันไปสบตากับสามีอย่างวิชัยที่คงจะคิดแบบเดียวกัน กับเธอว่าไม่อยากให้ไออุ่นต้องจากไป

พู่เกสร “ไอยังไม่ใช่คุณผู้หญิงของที่นี่เลยนะคะ” “ไอมาที่นี่ครั้งแรกในฐานะภรรยาของพี่วีร์แต่ก็ดันไม่ได้แต่งงานกัน” “งั้นก็หมายความว่าไอยังไม่มีสามีค่ะ” ด้วยความที่เกรงว่าจะเข้าใจผิดกันไปมากกว่านี้ ไออุ่นจึงได้พูดแก้ ข่าวให้เข้าใจไปในทิศทางเดียวกันว่าเธอนั้นมาที่นี่ครั้งแรกในฐานะภรรยา ของธาวีร์แล้วก็ยังไม่ได้แต่งงานกันเลยด้วยซ ้าและในส่วนของธาวินทร์ที่มา สวมรอยแทนก็จะต้องกลับกลายไปเป็นเรื่องโมฆะอย่างที่ควรจะเป็น “ถึงจะไม่ใช่คุณวีร์แต่ว่าคุณไออุ่นก็แต่งงานกับคุณหนูวินทร์แล้วนะ ครับ” “ไม่ว่ายังไงคุณก็เป็นคุณผู้หญิงของไร่ดาวเหนือเหมือนกัน” วิชัยเอ่ยขึ้นพร้อมกับกวาดสายตามองหาธาวินทร์ที่อาจจะอยู่แถวนี้ ไปด้วยแต่ทว่ามันกลับไร้วี่แวว ซึ่งลึกๆแล้ววิชัยกับสาลี่ก็อยากจะให้คนทั้งคู่ สานสัมพันธ์กันต่อ มากกว่าที่จะต้องมาแยกจากกันเช่นนี้ “ใช่ๆๆ” “คุณไออุ่นแต่งงานกับคุณวินทร์แล้ว” “ไม่ว่ายังไงคุณไออุ่นก็คือคุณผู้หญิงของไร่ดาวเหนือเหมือนกันนะ คะ” สาลี่รีบพูดเสริมสามีด้วยท่าทีกระตือรือร้นเพราะถึงแม้ว่าไออุ่นจะ ไม่ไดแ้ต่งงานกับธาวีรแ์ต่เธอก็ยังแต่งงานกับธาวินทรท์่ีมีสิทธิ์ในไร่ดาว เหนือไม่ต่างอะไรกับธาวีร์ ซึ่งในตอนนี้เขาก็ได้ครอบครองมันแต่เพียงผู้ เดียวแล้ว

พู่เกสร “ไม่เหมือนหรอกค่ะ” “ในตอนนั้นมันเป็นแค่การสวมรอย” “ส่วนตอนนี้ธาวินทร์เขาก็คงอยากจะเริ่มต้นชีวิตใหม่กับสิ่งใหม่ๆ” “หมดเวรหมดกรรมกันแล้ว เราควรจะจบสิ้นกันแค่นี้นะคะ” “อยากขอความเห็นใจที่จะไม่พูดให้ไอรู้สึกอึดอัดด้วยนะคะ” เจ้าของใบหน้าสวยถอนหายใจแผ่ว ก่อนที่เธอจะพูดในมุมของตัวเอง ให้สองสามีภรรยาได้รับฟังอย่างตรงไปตรงมา อีกอย่างการที่พวกเขา พยายามยัดเยียดให้เธอเป็นภรรยาของธาวินทร์ทั้งที่แรกเริ่มเดิมทีมันเป็น แค่การสวมรอย ไออุ่นเองก็รู้สึกอึดอัดมากเช่นกันที่จะต้องมาท าตามค าร้อง ขอจากใคร “ฟุบ!” “ไอไปก่อนนะคะป้าสา” “ไอลานะคะลุงชัย” “สวัสดีค่ะ” หญิงสาวกอดลาหญิงวัยกลางคนด้วยรอยยิ้มจนวินาทีสุดท้าย จากนั้นจึงได้หันไปยกมือไหว้บอกลาชายวัยกลางคนที่ยืนท าหน้าเศร้าอยู่ ข้างภรรยาของเขาเช่นกัน

พู่เกสร “กลับเข้าไปในบ้านกันได้แล้วนะคะ” “ถ้ามามองตามตอนไอขับรถออกไปอาจจะร้องไห้เอา” “ฮึก!” ไออุ่นพูดขึ้นอย่างติดตลกแต่ทว่าสองสามีภรรยาเบื้องหน้ากลับท า ตามค าบอกกล่าวของเธอ ด้วยการเดินคอตกกลับเข้าไปภายในบ้าน ก่อนที่ จะมีเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของสาลี่ดังแว่วออกมาให้ได้ยินเพราะความ ผูกพันมันน่ากลัว จนไม่อาจจะสู้ทนยืนมองดูรถที่เคลื่อนตัวออกไปต่อหน้า ต่อตาและไม่มีวันที่จะหวนกลับคืนมายังที่แห่งนี้อีกครั้งได้ “กึก…” หญิงสาวสูดน ้ามูกเข้าจมูกเสียงดังแต่ก็ยังคงพยายามที่จะไม่ร้องไห้ ออกมา ก่อนที่เธอจะก้มลงไปมองก าไลเชือกถักที่ชมพู่น ามาให้เป็นของ แทนใจตั้งแต่เช้าตรู่ของวันนี้แล้วรีบเข้าไปท างานในสวนตามวิถีชีวิตปกติ “หวังว่าต่อจากนี้ไปนายจะพบเจอแต่กับความสุขนะธาวินทร์” “ลาก่อน” หญิงสาวหันกลับไปมองคฤหาสน์ดาวเหนือที่เคยเต็มไปด้วยวุ่นวาย ด้วยสีหน้าแววตาที่แอบเศร้าใจ พร้อมกับกล่าวค าอวยพรให้กับคนที่ไม่ แม้แต่จะมาส่งเธอเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่เธอจะเดินไปที่รถ เพื่อที่จะขับ ออกไปจากที่แห่งนี้ สถานที่ที่สร้างความบอบช ้าและความรู้สึกบางอย่างที่ ก่อเกิดขึ้นมาใหม่ในภายหลังให้กับเธอ

พู่เกสร “ตึก!ตึก!ตึก!” “ดะ-เดี๋ยวสิ!” “กึก!” ในจังหวะที่ไออุ่นก าลังจะเปิดประตูเข้าไปภายในรถ ก็ได้มีเสียงฝีเท้า วิ่งเข้ามาใกล้ ตามมาด้วยเสียงของธาวินทร์ที่ดังแว่วมาจากทางด้านหลัง ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขานั้นใจไม่กล้าพอที่จะเดินมาส่งเธอเป็นครั้ง สุดท้ายเพราะไม่สามารถกลบเกลื่อนความรู้สึกบางอย่างต่อหน้าของเธอได้ แต่ถ้าหากไม่มาก็ไม่รู้ว่าจะได้เจอเธออีกครั้งเมื่อไหร่ “นายมีอะไรอย่างงั้นเหรอ?” “คือว่า…” “จะไปแล้วเหรอ?” “อื้ม” “ก าลังจะออกไปพอดีเลย” ไออุ่นพยักหน้ารับ พร้อมกับความรู้สึกแปลกใหม่ที่ดูจะไม่ได้คุ้นชิน กับค าพูดปกติธรรมดาของกันและกัน “เราจะได้เจอกันอีกรึเปล่า?” เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาเอ่ยถามด้วยน ้าเสียงที่ประหม่า พลางใช้มือ ลูบล าคอของตัวเองอย่างแผ่วเบา โดยที่สบตาเธอแค่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ก่อนที่จะเบนหน้าไม่มองทางอื่น

พู่เกสร “นายอยากจะเจอฉันอีกเหรอ?” “อืม” “ก็ใช่” “ท าไมล่ะ?” หญิงสาวเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร พร้อมกับจ้องมองไปยัง ใบหน้าของอีกฝ่ ายตาไม่กระพริบเพราะเธอเองก็อยากจะรู้เช่นกันว่ามี เหตุผลอะไรที่เขาอยากจะพบเจอกับเธออีกครั้งในภายภาคหน้า “ก็เพราะ…” “เราอาจจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้” ค าว่าเพื่อนไม่ได้มีในหัวเขาเลยแม้แต่นิดเดียวแต่ก็ต้องพยายามใช้ ค าพูดที่มันไม่เกินขอบเขตมากจนเกินไปเพราะหลังจากที่เรื่องราวทุกอย่าง ได้จบสิ้นลง ความสัมพันธ์ของเธอกับเขาในปัจจุบันก็ไม่ต่างอะไรกับคนที่ ไม่ได้รู้จักกันเลยด้วยซ ้า “เราคงเป็นเพื่อนกันไม่ได้หรอก” “แต่ถ้านายอยากจะเจอ…” “ก็ได้เจออยู่แล้วล่ะ” ถึงแม้ว่าเธอจะเลือกตอบปฏิเสธขอไม่เป็นเพื่อนกับเขาแต่ทว่าไออุ่นก็ ยังเปิดโอกาสให้มาเจอกันได้ตามปกติ โดยที่ไม่ได้มีความเกลียดชังเป็นเส้น กั้นแต่ก็ต้องยอมรับกันตามตรงว่าความบอบช ้าที่เขาเคยสร้างเอาไว้ในใจ ของเธอ ท าให้ไออุ่นมีภูมิคุ้มกันในตัวเองมากยิ่งขึ้นและกล้าที่จะตัดสินใจ เลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับตัวเอง

พู่เกสร “แล้วถ้าอยากเป็นอย่างอื่นที่ไม่ใช่เพื่อนได้รึเปล่า?” ธาวินทร์โยนหินถามทาง เพื่อหยั่งเชิงว่าไออุ่นจะให้ค าตอบกลับมา แบบไหน ซึ่งถ้าหากว่าเป็นการปฏิเสธกันโดยตรง เขาก็คงจะใจแป้วไปอยู่ ไม่ใช่น้อย “ไม่รู้สิ” “ยังไม่ได้คิดเผื่อไว้เลยแฮะ” ไออุ่นหัวเราะร่วนเพราะไม่รู้ว่าจะต้องให้ค าตอบเขาในลักษณะแบบ ไหน เนื่องจากเธอไม่ได้คิดเผื่อเอาไว้ว่าจะต้องมาตอบค าถามนี้จากปาก ของธาวินทร์แต่ถึงแม้ว่าจะรู้ เธอก็ยังไม่อยากที่จะตอบให้ความหวังใคร ทั้งนั้น “ถ้างั้น…” “อาจจะต้องมาท าความรู้จักกันบ่อยๆแล้วนะ” “เธอคิดว่ายังไง?” เขายินดีที่จะเริ่มจากศูนย์ เพื่อขอท าความรู้จักเธอในฉบับของคน ปกติธรรมดาทั่วไปและไม่มีเรื่องวุ่นวายเข้ามาเกี่ยวข้องให้ปวดหัวปวด ประสาทอีกต่อไปแล้วแต่ทว่าตัวของเธอเองก็อาจจะต้องเปิดใจมาท าความ รู้จักตัวตนที่แท้จริงของเขาเช่นกัน “อื้ม” “ก็ตามนั้นแหละ” “แกร๊ก! เจ้าของใบหน้าสวยพยักหน้ารับค าขอนั้น ก่อนที่เธอจะเปิดประตูรถ ออก โดยที่ไม่ได้ปริปากพูดอะไรต่อ

พู่เกสร “นี่นาย!” “หืม?” เสียงเรียกของไออุ่นท าให้ธาวินทร์ที่นิ่งเงียบไปได้ขานรับด้วยสีหน้า งุนงง ก่อนที่เขาจะเดินเข้ามาใกล้เธออีกสักนิดแต่ทว่าก็ยังคงเว้นระยะห่าง ออกไป เพื่อที่จะไม่ให้เธอรู้อึดอัดหรือนึกย้อนไปถึงเรื่องเลวร้ายในอดีตที่เขา เคยสร้างแผลเอาไว้ในใจของเธอ “ตึก ตึก ตึก, “ไว้พบกันใหม่นะธาวินทร์” “กึก!…” “ไว้พบกับใหม่…ไออุ่น” ไออุ่นเดินเข้ามาลูบแก้มของธาวินทร์อย่างแผ่วเบาแล้วยืนจ้องตาเขา อยู่สักพัก ก่อนที่เธอจะเดินจากไป พร้อมกับกลิ่นอายความหอมที่หลงเหลือ ติดจมูกของธาวินทร์อยู่เพียงเลือนลาง “บรื้น!~” รถคันหรูค่อยๆเคลื่อนตัวออกห่างไปจากคฤหาสน์ดาวเหนือเรื่อยๆ โดยมีสายของธาวินทร์ที่มองไล่หลังไปจนกระทั่งมันลับหายไปในที่สุด “ตึกๆ!” “ตึกๆ!” หัวใจของชายหนุ่มสั่นระรัวไม่เป็นจังหวะเพราะบางครั้งค าว่าพบกัน ใหม่ของเธอ มันก็อาจจะไม่มีอยู่จริงเลยด้วยซ ้า ไออุ่นนั้นไม่ได้ให้ไว้ แม้กระทั่งเบอร์โทรศัพท์ติดต่อหรือที่อยู่ของเธอ ซึ่งนั่นก็เท่ากับว่าเธอไม่ได้มี ความต้องการที่อยากจะพบเจอกับเขาอีกครั้งแต่ก็ยังเลือกใช้ค าพูดอ้อมๆ เพื่อถนอมน ้าใจของคนที่เคยท าร้ายดวงใจของเธอมาโดยตลอด

พู่เกสร “มนุษย์ส่วนใหญ่คงจะต้องพบเจอกับความผิดหวังเป็นเรื่องปกติ ธรรมดา” “ฉันผิดหวังกับชีวิตมาเยอะแต่ก็ยังไม่ค่อยชินสักเท่าไหร่” “ไว้จะตามไปจีบเธอที่เมืองใหญ่นะไออุ่น…” ถึงแม้ว่าบางครั้งคนเราจะต้องพบเจอกับความผิดหวังแต่ชีวิตก็ยังคง ต้องด าเนินต่อไป พร้อมกับความคาดหวังใหม่ที่เพิ่มเข้ามาและอยากจะ ตามไปจีบเธอในเมืองใหญ่แต่ถ้าหากต้องผิดหวังกลับมา เขาก็คงจะไม่ เสียใจอะไรมากมายเพราะอย่างน้อยก็ได้ลองพยายามท ามันแล้ว “บรื้น!~” “กึก…” ในขณะที่ก าลังขับรถไปตามท้องถนน หยาดน ้าตาก็ได้ค่อยๆร่วงหล่น ลงมาจากใบหน้าสวยที่ดูเศร้าหมองลงอย่างเห็นได้ชัดแต่ทว่าเธอก็ไม่ได้คิด ที่จะเปลี่ยนใจย้อนกลับไปยังคฤหาสน์ดาวเหนืออีกครั้ง “ขอโทษที่ท าให้นายต้องผิดหวัง” “เพราะฉันเองก็ต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับตัวเองเหมือนกัน” “ฮึก!…” ถึงแม้ว่าเธอจะแอบมีความรู้สึกดีๆให้กับเขาอยู่บ้างแต่ทว่าเธอก็ไม่ สามารถเอาตัวเองไปผูกติดอยู่กับคนที่เคยท าร้ายเธอในอดีตได้เช่นกันและ ไม่ว่าจะมีเหตุผลใดมาเป็นข้ออ้าง สิ่งนั้นมันก็ไม่สามารถฉุดรั้งให้เธอไปต่อ กับเขาได้อยู่ดี

พู่เกสร ไม่ใช่ว่าเธอเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นหรือไม่ยอมลดทิฐิลงแต่อย่างใด เพราะเธอได้ให้อภัยเขาไปจนหมดสิ้นแล้วและการที่เธอตัดสินใจเดิน ออกมาอย่างเด็ดเดี่ยว มันก็ไม่ต่างอะไรกับการที่อยากจะหลงเหลือ ความรู้สึกดีๆนั้นให้คงอยู่ต่อไป โดยที่ไม่ได้ลดลงแต่ก็ไม่ได้เพิ่มขึ้น ทุกคนล้วนมองหาหนทางที่ดีที่สุดให้กับตัวเองเสมอ ไม่เว้นแม้กระทั่ง ตัวของเธอด้วยก็เช่นกัน และเรื่องราวก็ได้จบลง… จบบริบูรณ์ จากผู้เขียน … เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่เขียนให้ตัวละครหลักต้องแยกทางกันในตอนท้าย เพราะถ้าหากอิงตามความรู้สึกของตัวไออุ่นในชีวิตจริง คงจะไม่มีผู้หญิง คนไหนอยากจะอยู่กับผู้ชายที่เคยทารุณทั้งร่างกายและจิตใจมาโดยตลอด ถึงแม้ว่าจะมีเหตุผลของการล้างแค้นเอาคืนพี่ชายตัวเองเข้ามาอ้างแต่ อย่างไรก็ตาม การดึงผู้ที่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องเข้ามาในวงจรความแค้น มันก็เป็นสิ่งที่ไม่ควรกระท าอยู่ดี ส่วนเรื่องในอนาคตที่ธาวินทร์บอกว่าอยากจะตามไปจีบไออุ่นที่เมืองใหญ่ ผู้อ่านก็คงพอจะเดาได้จากประโยคสุดท้ายที่ไออุ่นพูดว่าทุกคนต้องเลือกสิ่ง ที่ดีที่สุดให้กับตัวเอง ซึ่งมันก็หมายความว่าสิ่งที่ธาวินทร์คิดอยากจะท าใน อนาคต มันเป็นแค่เรื่องสูญเปล่า ขอบพระคุณส าหรับการสนับสนุนอุดหนุน Ebook และขอบคุณทุก การติดตามอ่านตั้งแต่ต้นจนจบค่ะผิดพลาดประการใดต้องขออภัย มา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ ###มีต่อหน้าถัดไป

พู่เกสร สามารถคอมเมนท์แสดงความคิดเห็น ต าหนิติเตียนกันได้แต่ขอไม่ด่ากันแรงมาก นะคะ ไรท์คนนี้ใจบางสุดๆ และอยากขอ ความเห็นใจไม่ลดหัวใจหรือหักหัวใจให้ ต ่าลงไปกว่า 5 ดวงเลยน๊าเพราะมันส าคัญ กับชีวิตนักเขียนสุดๆ