เงารักแรงแค้น

พู่เกสร “เมื่อวานกับวันนี้มันไม่เหมือนกัน” “รีบอมซะ” “ก่อนที่ฉันจะอารมณ์เสียแล้วตัดใจไม่ลบให้” “อ๊ะ!” ฝ่ ามือหนาจิกกลุ่มเส้นผมสีด าขลับแล้วขยับศีรษะของเธอให้เข้ามา ใกล้กับปลายหัวหยักชมพูระเรื่อ พร้อมกับใช้สายตากดดันเธอไปด้วย เพราะถ้าขืนยังชักช้า อาจจะไม่ทันการอะไรสักอย่าง แม้กระทั่งการลบคลิป อนาจารนั้นให้หายออกไปจากเว็บไซต์ “หวังว่าคงจะไม่หลอกกันนะ” “แผล่บ!” “อ๊อก!” ทันทีที่กล่าวจบ ลิ้นบางก็ได้แตะลากวนลงไปยังปลายหัวหยักสีชมพู ระเรื่อที่ดูสุขภาพดีแล้วลองชิมรสชาติของน ้าเมือกสีใสที่ไหลซึมออกมาตรง บริเวณปลายหัวหยัก ก่อนที่เธอจะอ้าปากออกแล้วน ามาครอบแก่นกาย ใหญ่ที่มีเส้นเลือดบวมปูดออกมาอย่างน่ากลัว ซึ่งเธอก็น ามันเข้าปากแค่ เพียงครึ่งเดียวเท่านั้น เพื่อป้องกันอาการส าลักที่เรียนรู้ได้ด้วยตัวเอง

พู่เกสร “อ๊อก!” “บ๊วบ!” “ดี…” “ดีจริงๆ” ปากสวยห่อได้รูปให้เป็นลักษณะคล้ายกับตัวโอหรืออุโมงค์แคบ เพื่อที่จะให้มันเหลือพื้นที่ช่องว่างน้อยที่สุด จากนั้นจึงได้อมรูดเข้าออกให้ เป็นจังหวะอย่างสม ่าเสมอ ท่ามกลางเสียงชมเชยของชายหนุ่มที่ใช้มือขยุ้ม กลุ่มเส้นผมของเธอไปด้วย “ไม่ยักจะรู้ว่าอมดีขึ้นขนาดนี้” “สงสัยอยากให้ลบคลิปจนตัวสั่นเลยสิท่า” “อ๊อก!” “กรอด!…” ธาวินทร์ขบกรามแน่น พร้อมกับอาการเกร็งไปทั้งร่างจากความรู้สึก เสียวซ่านตรงบริเวณล ากายใหญ่ที่ถูกดูดกลืนเข้าไปทางปาก ก่อนที่จะก้ม ลงมองดูร่างงามที่ก าลังท ามันอย่างตั้งอกตั้งใจหรือเรียกได้ว่าท าอย่างสุด ความสามารถเลยก็ว่าได้

พู่เกสร “อื้ม!~” “อ๊อก!” “ซี้ดด!” “ปึก!ปึก!ปึก!” “ดูดแรงๆให้แตกก่อน 5 นาทีให้ได้สิ!” เสียงร้องครวญครางผ่านล าคอของเธอในขณะที่ล ากายใหญ่ยังคงคา อยู่ภายในปาก ท าเอาชายหนุ่มร้องซี้ดปากออกมายกใหญ่ ก่อนที่จะกด ศีรษะของเธอเอาไว้แล้วเด้งเอวสวนเข้าใส่ริมฝีปากสวยเป็นจังหวะที่เนิบช้า แถมยังพูดเอาใจช่วยให้เธอท าส าเร็จภายในเวลาที่ก าหนดไว้แต่ก็หารู้ไม่ว่า มือใหม่อย่างเธอแทบจะขาดใจจากการอมนกเขาของผู้ชายอยู่แล้ว “ปึก!ปึก!ปึก!” “อื้อๆ!” “อ๊อก!” “อื้อ~” ล ากายใหญ่กระแทกสวนเข้ามาใส่ปากของไออุ่น จนมันลึกไปถึงคอ หอยของเธอ ใบหน้าสวยขึ้นสีแดงระเรื่อ พร้อมกับน ้าตาที่คลออยู่เต็มเบ้า เพราะความรู้สึกอึดอัดจากภายในช่องปากและล าคอแต่ทว่าก็พยายามที่ จะไม่ขัดขืนแล้วใช้ปากท ากับส่วนนั้นต่อไปเรื่อยๆอย่างถึงพริกถึงขิง

พู่เกสร “ปึก!ปึก!ปึก!” “รู้สึกเหมือนก าลังจะแตก!” “ว่าแต่จะเกินเวลา 5 นาทีไหมนวะ?…” “อ๊อก!” “อื้ม!~” “อ่าส์!” หลังจากที่พยายามกระแทกแดกดันล ากายอุ่นร้อนเข้าใส่โพรงปาก ของเธอมาได้สักระยะหนึ่ง ไม่นานเขาก็ถึงจุดสุดยอดแล้วปลดปล่อยน ้าเชื้อ สีขาวขุ่นที่มีอสุจิอยู่หลายล้านตัวเข้าใส่ช่องปากของเธอ จนแทบจะล้น ออกมายังด้านนอก “อึก!” คนตัวเล็กกล ้ากลืนฝืนทนอมน ้ากามเอาไว้ในปากแล้วตัดสินใจกลืน มันลงคอทุกหยาดหยด ไม่เหลือแม้กระทั่งให้เล็ดลอดออกมานอกช่องปาก เพื่อสร้างความพึงพอใจให้กับเขาถึงขั้นสุด ทั้งที่ก็อยากจะอาเจียนแทบตาย แต่ก็ท าได้แค่ส่งสายตาอ่อยๆไปยังเขาก็เพียงเท่านั้น “หืม…” “ครบ 5 นาทีพอดี” ธาวินทร์พูดพลางก้มลงไปมองดูหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่ตั้งเวลา เอาไว้ ซึ่งมันก็เกินเวลาไปถึง 1 นาที กับอีก 35 วินาทีแต่ทว่าธาวินทร์ก็ แสร้งบอกว่าเธอท าได้ภายในเวลาที่ก าหนดไว้เพราะก่อนหน้านี้เขาดันพึง พอใจกับผลงานของเธอมากเป็นพิเศษ

พู่เกสร “นายลบจริงรึเปล่า!?” คนตัวเล็กเอ่ยถามอย่างใส่อารมณ์ หลังจากที่เห็นว่าอีกฝ่ ายกด หน้าจอสมาร์ตโฟนยุกยิกอยู่แบบนั้น โดยที่ไม่ได้หันหน้าจอกลับมาให้เธอ ได้ดู “อืม” “ลบแล้ว “ฉันจะเชื่อนายได้ยังไง!?” ถึงแม้ว่าอีกฝ่ ายจะออกปากว่าท ามันแล้วแต่ทว่าหญิงสาวก็ยังคง แสดงว่าทีไม่ไว้เนื้อเชื่อใจเขาอยู่ดี “มันก็แค่เว็บที่ฉันสร้างขึ้นมาเอง” “ไม่ได้มีใครเข้าถึงอยู่แล้ว” “แต่ถ้าต่อไปเธอยังท าตัวดื้อด้านอีกล่ะก็…” “ฉันก็อาจจะเอาลงเว็บหลักที่คนใช้งานเยอะก็ได้” “ระวังตัวเอาไว้ให้ดี” “อย่ามาดูแคลนฝีมือเด็กนักเรียนนอกอย่างฉันก็แล้วกัน” ธาวินทร์เฉลยความจริงหน้าระรื่นเพราะอันที่จริงแล้วเว็บไซต์ที่เขา ปล่อยคลิปวิดีโอลงไป มันก็เป็นแค่เว็บไซต์ที่เขาสร้างขึ้นมาเองและมีเพียง แค่เขาคนเดียวเท่านั้นที่สามารถเข้าสู่หน้าหลักนั้นได้ ซึ่งนั่นก็เท่ากับว่าเธอ ถูกหลอกให้อมนกเขาฟรีๆแต่ทว่าหลังนี้ไปก็ใช่ว่าเธอจะปลอดภัยจากการ ถูกปล่อยคลิปอนาจาร

พู่เกสร หากแสดงพฤติกรรมที่ไม่เข้าท่า เขาก็อาจจะน ามันไปเผยแพร่ลงยัง โลกออนไลน์ทุกช่องทางก็เป็นได้และถ้าหากว่าวันนั้นมันเกิดขึ้นจริง เธอก็ คงจะไม่มีโอกาสมานั่งขอร้องเขาเช่นนี้อย่างแน่นอน “ตึก!ตึก!ตึก!” “คุณวินทร์ครับ!” “เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!” เสียงฝีเท้าของวิชัยดังเข้ามาใกล้กับบริเวณห้องที่ธาวินทร์กับไออุ่น อยู่ด้วยกันเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงเพรียกหาผู้เป็นนายอย่างไม่ขาดสาย ด้วยความแตกตื่นกับสิ่งที่ประสบพบเจอมา “พลั่ก!” “อ๊ะ!” “พรึ่บ!” ฝ่ ามือหนาผลักศีรษะของร่างเล็กเบาๆ ก่อนที่จะจัดการตัวเองให้ เรียบร้อยแล้วเดินไปเปิดประตู เพื่อที่จะรับฟังปัญหาใหญ่จากคนรับใช้หรือ ผู้ช่วยดูแลไร่ดาวเหนืออย่างวิชัย “มีอะไรแต่เช้าเลยล่ะลุงชัย?” “เรื่องใหญ่ที่ว่ามันใหญ่แค่ไหนกันล่ะครับ?” เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาขมวดคิ้วเป็นปมอย่างไม่สบอารมณ์มากนัก พลางหันหลังกลับไปมองคนตัวเล็กที่ก าลังนั่งคุกเข่าอยู่ที่เดิม โดยที่ไม่ได้ ลุกไปไหน

พู่เกสร “ไฟไหม้โรงเก็บฟางครับ!” “ปัญหาตอนนี้คือท่อน ้าข้างโรงเก็บฟางแตกเลยต่อสายยางดับไฟ ไม่ได้!” ชายวัยกลางคนแสดงท่าทีลุกลี้ลุกลนอย่างหนัก พร้อมกับชี้ไม้ชี้มือไป เรื่อย เนื่องจากกลัวความผิดที่ดูแลรักษาโรงเก็บฟางได้ไม่ดีพอ หน าซ ้า สาเหตุที่ท่อน ้าแตก มันก็เกิดจากการที่วิชัยเผลอใช้จอบสับมันขณะที่ก าลัง ถางหญ้าเมื่อคืนก่อน “บอกให้คนงานต่อสายยางจากอีกที่ลากมาสิ!” “จะรอให้ผมไปเปิดพิธีคนเดียวเลยรึไง!?” “ไหม้กันหมดพอดี!” “โถ่เว้ย!” “ตึก!ตึก!ตึก!” ธาวินทร์สบถออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนที่จะรีบวิ่งไปดูตรงบริเวณที่ เกิดเหตุอย่างหน้าตาตื่นแล้วรีบลงมือแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นภายในไร่ดาวเหนือ ด้วยตัวเองครั้งแรกเพราะที่ผ่านมาตอนที่ยังใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ เขาก็ไม่เคยสนใจ ที่จะเป็นนายใหญ่ดูแลไร่ดูแลสวนเลยสักครั้ง “กึก…” ทางด้านของไออุ่นที่ก าลังนั่งเหม่อลอยอยู่ภายในห้องเธอก็ดันเหลือบ ไปสังเกตเห็นว่าหลังจากที่ธาวินทร์วิ่งออกไปพร้อมกับวิชัยก่อนหน้านี้ เขาดันลืมแม้กระทั่งปิดประตูห้องที่เธออยู่ ซึ่งนั่นก็เท่ากับว่าในเวลานี้เธอ ก าลังเป็นอิสระ

พู่เกสร “ฟุบ!” “โอกาสนี้แหละ” “เราจะต้องไปแจ้งความจับไอ้บ้านั่นข้อหากักขังหน่วงเหนี่ยวท าร้าย ร่างกายให้ได้” ร่างเล็กรีบยันตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เธอจะค่อยๆย่างก้าว ออกไปจากภายในห้องแคบเท่ารูหนูอย่างระมัดระวัง โดยที่ยังคงสอดส่าย สายตาไปมาอยู่ตลอดเวลาเพราะเกรงว่าธาวินทร์จะย้อนกลับมาทันเวลาที่ เธอก าลังจะวิ่งหนีออกไปขอความช่วยเหลือยังสถานีต ารวจที่ไม่ได้ทราบแน่ ชัดว่าตั้งอยู่แถวนี้หรือไม่ “กึก!” “เดี๋ยวนะ” “ตะ-แต่ถ้าเราไปแจ้งต ารวจแล้วเรื่องมันสาวมาว่าเราเป็นคนท าให้พี่ วีร์ท าร้ายตัวเองจริงๆก็อาจจะยุ่ง…” ในขณะเดียวกันร่างบางก็ได้นิ่งค้างไปชั่วขณะเพราะเธอดันนึกขึ้นมา ได้ว่าถ้าหากไปแจ้งความกับเจ้าหน้าที่ต ารวจว่าถูกธาวินทร์กักขังหน่วง เหนี่ยวแถมยังท าร้ายร่างกาย เธอก็อาจจะโดนธาวินทร์แจ้งความกลับว่าตัว เธอนั้นมีส่วนเกี่ยวข้องกับการตัดสินใจปลิดชีพตัวเองของธาวีร์ ซึ่งมันก็ อาจจะยิ่งวุ่นวายกันเข้าไปใหญ่

พู่เกสร “ไม่สิ” “ไม่ควรมาเสียเวลาคิดเรื่องนี้” “เพราะอาจจะต้องเก็บไว้พิจารณาทีหลัง…” “ตึก!ตึก!ตึก!” หลังจากที่รู้ตัวแล้วว่าการมายืนเถียงกับตัวเองในจุดที่อันตรายเช่นนี้ มันดูจะไร้ประโยชน์ หน าซ ้ายังเสียเวลาเป็นอย่างมาก ไออุ่นจึงได้ตัดสินใจ หยุดคิดมันแล้วรีบสับตีนแตกวิ่งลัดเลาะไปตามข้างคฤหาสน์หลังงามแบบ ไม่สนสี่สนแปดอะไรทั้งสิ้น แม้กระทั่งการวิ่งในสภาพชุดนอนสายเดี่ยวและ มีเพียงแค่เท้าเปล่าก้าวย่างไปตามทาง “ตึก!ตึก!ตึก!” “แฮ่ก!” ร่างบางวิ่งเตลิดเปิดเปิงมั่วไปหมด โดยไร้ซึ่งทิศทางที่ถูกต้องเพราะ เธอไม่ได้คุ้นชินกับสถานที่แห่งนี้ เนื่องจากว่าเพิ่งจะมาอาศัยอยู่ได้ไม่กี่วัน แถมเส้นทางที่ใช้หลบหนีก็ยังมีจ ากัด “ทะ-ท าไมสวนผลไม้มันถึงมีเยอะแบบนี้ล่ะ?” “เมื่อไหร่จะพ้นเขตไร่สักที!” “ถ้าหนีไม่พ้นฉันคงตายแน่ๆ!” “แฮ่กๆ!” “ตึก!ตึก!ตึก!” ร่างเล็กพูดกระท่อนกระแท่นปนกับเสียงเหนื่อยหอบ โดยที่สองเท้า ของเธอก็ยังคงวิ่งไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดพักแต่ทว่าทุกย่างก้าวก็ต้องแผ่ว ลงไปเรื่อยๆ เนื่องจากว่าวิ่งหนีมาไกลได้ระดับหนึ่ง จนเริ่มรู้สึกอ่อนแรง

พู่เกสร “จึก!” “อ๊ะ!” “ตุบ!” ความซวยซ ้าซากเข้ามาเยือนอีกครา เมื่อจู่ๆเท้าทั้งสองข้างของเธอ มันก็ดันไปเหยียบเข้ากับลวดหนามขึ้นสนิมที่วางทิ้งเอาไว้อยู่ตรงบริเวณ ทางเดินที่พ้นเขตสวนเงาะมาได้แต่เพียงไม่กี่ก้าว ไออุ่นที่รู้สึกเจ็บปวด ทรมานจึงได้เสียหลักล้มลงไปกองอยู่กับพื้น โชคยังดีที่ร่างของเธอมันไม่ได้ล้มลงไปทับกับลวดหนามที่วาง กระจายเอาไว้ ราวกับว่าตั้งใจใช้มันเป็นกับดักให้คนที่ดื้อรั้นอย่างเธอมา เหยียบมัน “จะ-เจ็บ!” “ฮึกฮืออ!” “ครืด!~” ไออุ่นร้องไห้ฟูมฟายออกมาไม่หยุดด้วยความรู้สึกเจ็บปวดทรมาน ตรงบริเวณฝ่าเท้าทั้งสองข้างแต่ทว่าเธอก็ยังคงพยายามตะเกียกตะกายไป ตามพื้นหญ้าเรื่อยๆอย่างไร้ทิศทางเพราะขืนยังมัวแต่มานั่งร ่ารี้ร ่าไรกับแผล บนฝ่ าเท้า ธาวินทร์ที่รู้ตัวว่าเธอหนีออกมาก็อาจจะตามมาถึงจุดนี้ทันก็ เป็นได้

พู่เกสร เงารักแรงแค้น ตอนที่15 : เรื่องระยา ตา บอน NC 18+ “แคว่ก!~” “อ๊ะ!” ไออุ่นตัดสินใจใช้มือฉีกปลายกระโปรงชุดนอนตัวบางของตัวเอง ออกมา ก่อนที่จะน าเศษผ้าที่ขาดวิ่นมาพันรอบบริเวณรอยแผลตรงฝ่าเท้า ทั้งสองข้างแต่ทว่าเลือดสีแดงสดกลับไหลทะลักออกมาไม่หยุด จนทะลุผ้า บางๆอย่างรวดเร็ว มันจึงกลับกลายเป็นว่าสิ่งที่เธอลงมือท าก่อนหน้านี้ ไม่ต่างอะไรกับค าว่าสูญเปล่าโดยแท้จริง “ฮึก!” หญิงสาวใช้หลังมือปาดน ้าตาออกจากใบหน้าสวยแบบลวกๆ ก่อนที่ จะพยายามยันตัวลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล “ฉันจะต้องหนีไปจากที่นี่ให้ได้!” “การใช้ชีวิตอยู่ภายใต้การกดขี่ข่มเหง มันไม่ใช่สิ่งที่ฉันควรจะเจอ!” หากไม่มีธาวีร์แล้ว การใช้ชีวิตอยู่ในไร่ดาวเหนือก็ไม่ใช่ทางเลือกแรก ส าหรับเธอ หน าซ ้ายังจะต้องมาถูกน้องชายฝาแฝดของเขาอย่างธาวินทร์ ท าร้ายทารุณสาระพัด จนเธอรู้สึกหวาดผวาอย่างหนัก

พู่เกสร “ปัง!” “อ๊ะ!” “ปัง!” “กรี๊ดดด!” “ฟุบ!” เสียงปืนยิงขึ้นฟ้านัดแรก ตามติดๆมาด้วยนัดที่สองอย่างไม่เว้น ช่องว่าง ร่างงามรีบยกมือขึ้นมาปิดหูเอาไว้ ก่อนที่เธอจะทรุดตัวลงกับพื้น พร้อมกับเสียงกรีดร้องที่ดังระงมไปทั่วสวนผลไม้ ซึ่งถึงแม้ว่าจะไม่ได้หัน หลังกลับไปมองยังด้านหลังแต่ทว่าเธอก็ทราบเป็นอย่างดีว่าคนที่ตามมา ข่มขู่เธอนั้นเป็นใคร “ปึก!” “ช่างกล้าที่จะหนีออกไปจากไร่ดาวเหนือ!” “ฝันสูงเกินไปแล้วมั้ง!” ปลายกระบอกปืนสีด าเมี่ยมได้จ่ออยู่บนข้างศีรษะของร่างบางใน ระยะประชิด ซึ่งมันก็ตามมาด้วยเสียงอันน่าสะพรึงกลัวของธาวินทร์ที่พูด ดับฝันของเธอให้สลายหายไป “อย่าท าอะไรฉันเลยนะ” “ฉันผิดไปแล้ว” “ฮึก!” เจ้าของใบหน้าสวยน ้าตาคลอหน่วย พร้อมกับค่อยๆยกมือทั้งสอง ข้างขึ้นมาประกบเข้าหากัน เพื่ออ้อนวอนขอต่อชีวิตกับชายผู้ไม่ต่างอะไร กับมัจจุราชจะมาพรากชีวิตของเธอไปในตอนนี้

พู่เกสร “ปัง!” “อ๊ะ!อึก!” “ฟุบ!” “หุบปากเงียบ!” “แล้วก็ห้ามขยับหรือขัดขืนเพราะปืนจ่ออยู่ที่ข้างเอว!” ธาวินทร์หันไปเหนี่ยวไกปืนลั่นใส่อีกทาง เพื่อเป็นการข่มขู่ให้ไออุ่น หวาดผวาและไม่กล้าที่จะวิ่งหนีออกมาจากภายในคฤหาสน์ดาวเหนืออีก เป็นครั้งที่สอง ก่อนที่จะจัดการอุ้มร่างงามขึ้นมาพาดบ่าเอาไว้ โดยที่ไม่ลืม น าปลายกระบอกปืนมาจ่อเอาไว้ยังข้างเอวบางเพราะไม่อยากจะเสียเวลา มาไล่จับปูใส่กระด้งหลายครั้งหลายครา นั่นจึงท าให้ทุกอย่างตกอยู่ใน ความเงียบตลอดทางเดินไปจนถึงคฤหาสน์ดาวเหนือ “ฟุบ!” “ฉันจะไปแจ้งต ารวจมาจับแก!” หลังจากที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระอยู่บนเตียงนอนเจ้าเก่าเจ้าเดิมใน ห้องรูหนูของเธอ ไออุ่นท่ียังไม่ไดส้ิน้ฤทธิ์ก็ไดต้วาดเสียงข่มขู่ธาวินทรไ์ป ด้วยความรู้สึกคับแค้นใจ “แจ้งจับตัวเองด้วยดีไหมล่ะ!?” “ข้อหามีส่วนท าให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย!” “กึก!” สิ้นประโยคค าถามที่ถูกยิงสวนกลับเข้ามา ไออุ่นก็ถึงกับช็อกไปกลาง อากาศ สิ่งที่ธาวินทร์กล่าวมานั้น มันอาจจะเป็นความจริงหรืออาจจะไม่ เป็นความจริงก็เป็นได้เพราะเธอเองก็ไม่อาจจะทราบได้ว่าในช่วงเวลานั้น ธาวีร์ก าลังคิดอะไรอยู่กันแน่

พู่เกสร “ทีแบบนี้เงียบไปเลยล่ะสิ!” “พูดอะไรสักอย่างสิวะ!” “แล้วนายจะให้ฉันพูดอะไรล่ะ!?” “ในเมื่อพูดไปนายก็ไม่เชื่อ!” “จะให้เชื่อเรื่องอะไรก่อนดีล่ะครับคุณไออุ่น?” “เรื่องไหนควรมาเป็นอันดับแรกครับ?” “ทุกเรื่องนั่นแหละ!” “บอกไม่ได้ท าก็คือไม่ได้ท าไง!” เมื่อถูกยียวนกวนประสาทมากจนเกินไป ไออุ่นก็ถึงกับมีน ้าโห เธอต่อ ลอ้ต่อเถียงกลบั ไปอย่างไม่ขาดปาก เพ่ือท่ีจะยืนยนัความบริสทุธิ์ใจใหก้ับ ตัวเองแต่ทว่ามนัก็เป็นความบริสุทธิ์ใจท่ีไม่ไดข้าวสะอาดเท่าท่ีควรเพราะ เธอเองก็ทราบเป็นอย่างดีว่ามันอาจจะมีเรื่องบางเรื่องที่เธอเคยท าให้ธาวีร์ เสียใจมาก จนนอนไม่หลับไปหลายคืน “ฟุบ!” “อ๊ะ!” “ไม่ได้ท าจริงเหรอ?” “ตอบมาสิ” ร่างหนาพุ่งตัวเข้ามาทับร่างของเธอเอาไว้จากทางด้านบน ซึ่งการที่ จะต้องมาเบียดเสียดกันอยู่ในเตียงขนาดเล็ก มันก็ท าให้ไออุ่นรู้สึกอึดอัด เป็นอย่างมาก

พู่เกสร “นายจะท าอะไร!?” “นายจะข่มขืนฉันอย่างงั้นเหรอ!?” “เปล่า…” ถึงแม้ว่าปากจะตอบปฏิเสธไปแบบนั้นแต่ทว่าสายคาคมกลับยังคง จ้องมองลงไปยังเต้าอวบอั๋นที่โผล่ขึ้นมาพ้นเสื้อสายเดี่ยวคอกว้างจนแทบ จะหมดทั้งเต้า “ลุกออกไปสิ! “อ๊ะ!” “อื้อ!” ยังไม่ทันจะถึงไหน ริมฝีปากหยักก็ได้โฉบลงมายังเรียวปากบางอย่าง ไม่ทันตั้งตัว ก่อนที่จะบดขยี้ขบกัดมันอย่างรุนแรง จนเป็นผลท าให้ริมฝีปาก สวยเกิดอาการบวมเป่ งขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด “หยุด!” “อ๊ะ!อื้อ!~” ไออุ่นพยายามเบี่ยงหน้าหลบริมฝี ปากหนักๆของธาวินทร์อยู่ ตลอดเวลาและพยายามใช้มือผลักร่างของเขาออกไปด้วยแต่ทว่ามันกลับ เปล่าประโยชน์ “อ๊ะ!” “อื้ม!~” ฝ่ ามือหนาบีบขย ้าหน้าอกอวบอั๋นผ่านเนื้อผ้าตัวบาง ก่อนที่จะดึงทึ้ง ผ้าบางลงไปกองอยู่ตรงบริเวณใต้ราวนม โดยที่ยังคงพยายามแทรกซึมลิ้น หนาผ่านเข้าไปยังโพรงปากอุ่น

พู่เกสร ลิ้นหนาตวัดหาความหวานไปทั่วโพรงปากอุ่นของร่างบาง ก่อนที่จะ ดูดดึงลิ้นบางอย่างรุนแรงแล้วกลืนเอาน ้าลายออกจากปากเล็กลงมาสู่คอ ของตัวเอง “ผละ!” “จ๊วบ~” “อื้อ!” “ยะ-อย่า!” ใบหน้าหล่อเหลาละออกจากริมฝีปากสวย ก่อนที่จะไล่ต ่าลงมายัง ซอกคอขาว จากที่ค่อยๆพรมจูบก็ได้เพิ่มระดับไปถึงการใช้ปากดูดเม้มและ ขบกัดจนเกิดเป็นรอยกุหลาบสีแดงช ้า เพื่อแสดงถึงความเป็นเจ้าของ “ปล่อยฉัน!” “อย่ามาท าอะไรทุเรศแบบนี้!” ไออุ่นร้องโวยวายออกมายกใหญ่และพยายามดีดดิ้นไปมาไม่หยุด แต่ทว่าธาวินทร์ก็ยังไม่หยุดที่จะสร้างรอยที่หน้าอกเธอเพิ่ม หน าซ ้ายังใช้ ปากดูดดึงยอดปทุมถันอย่างรุนแรง จนแทบจะหลุดออกมาจากเต้า “โง่รึเปล่า?” “มาถึงขนาดนี้แล้วใครจะปล่อยวะ?” “ถ้าไม่เอากันให้เสร็จก่อนน่ะ”

พู่เกสร “จ๊วบ!~” “อ๊ะ!อึก!” ปากหนาดุนลิ้นเข้ากระพุ้งแก้มด้วยท่าทียียวนกวนประสาท ก่อนที่จะ ใช้ลิ้นร้อนโลมเลียเม็ดทับทิมสีหวานอย่างเชื่องช้าแล้วชโลมน ้าลายไปรอบ เต้าทั้งสองข้าง จากนั้นจึงได้ใช้ปากดูดดึงเม็ดทับทิมสีหวาน จนไออุ่นดิ้น พล่านไปมาจากความรู้สึกทรมานปะปนกับความรู้สึกเสียวซ่าน “ถ้าจะลองเอากันในห้องแคบๆแถมยังแอบสกปรกแบบนี้ก็ไม่ได้ เสียหายอะไรนี่” “ดูเร้าอารมณ์ดี” “ฟุบ!” “นี่!” “อย่ามาถอดเสื้อผ้าฉัน!” คนตัวโตกระชากชุดนอนของเธอออกทางศีรษะก่อนที่จะจัดการปลด เปลื้องบราเซียร์ตัวจิ๋วออกแล้วใช้นิ้วเกี่ยวแพนตี้ตัวจิ๋วให้หลุดลงมาตาม แนวเรียวขาสวยอย่างที่ไออุ่นขัดขืนอะไรไม่ได้ เนื่องจากว่าถูกล็อกคอเอาไว้ “ไหนบอกว่าทุเรศ” “แต่ท าไมถึงแฉะไปหมดล่ะ?” “อ๊ะ!” ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปมายังใจกลางกายสาวที่เปียกชื้น ก่อนที่จะโน้มลง ใกล้กับข้างใบหูของร่างบางแล้วใช้ปากงับมันเบาๆ

พู่เกสร “ยะ-อย่าเอาเข้ามา!” “ปึก!” “อ๊ะ!” นิ้วเรียวยาวดุนดันเข้าไปยังด้านในรูสวาทที่มีน ้าเมือกคอยเป็นตัว หล่อลื่นอยู่เล็กน้อย ก่อนที่จะโน้มลงไปอ้าปากดูดดึงเม็ดทับทิมสีหวาน โดย ที่นิ้วมือของเขาก็ยังคงเร่งจังหวะเข้าใส่ยังด้านในร่องแคบของเธอไปด้วย อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง “จ๊วบ~” “อ๊ะ!อึก!” ในขณะที่นิ้วเรียวยาวยังคงระรัวเข้าใส่รูสวาทอย่างไม่หยุดพัก ใบหน้าสวยก็ได้ขึ้นสีแดงระเรื่อ จากความรู้สึกเจ็บแสบทรมานที่เขามอบ ให้กับเธอและแน่นอนว่าเธอไม่อาจรู้สึกมีอารมณ์ร่วมกับเขาไปมากกว่านี้ ได้ เนื่องจากว่าแผลที่ตรงบริเวณฝ่ าเท้ามันยังคงกระตุ้นให้เธอเจ็บปวดวูบ วาบไปทั้งตัวตลอดเวลา “ยะ-หยุดจะได้ไหม?” “ฉันเจ็บแผล” “ฮึก!” ไออุ่นบิดเกร็งไปทั้งร่าง ราวกับคนที่ก าลังจะขาดใจตาย ในตอนนี้ ความรู้สึกกระสันมันมีน้อยเป็นอย่างมาก เธอจึงท าได้แค่พยายามพูด ขอร้องอ้อนวอนให้ธาวินทร์หยุดการกระท าทุกอย่างลงก็เพียงเท่านั้น

พู่เกสร “อะไรวะเนี่ย!?” “ท าไมยังไม่เสร็จ!” “อ๊ะ!อึก!” นิ้วเรียวยาวถอดถอนออกมาจากรูสวาท พร้อมกับความหัวเสียของ อีกฝ่ ายที่ไม่สามารถกระตุ้นให้เธอเสร็จกิจได้ ซึ่งหลักๆแล้วมันก็เกิดมาจาก การที่เธอนั้นไม่ได้มีอารมณ์ร่วมตาม หน าซ ้าตรงบริเวณฝ่ าเท้ายังมีเลือดสี แดงเข้มไหลออกมาไม่หยุด จนมันเลอะเปรอะเปื้อนเต็มผ้าปูที่นอนแล้วซึม ลึกลงไปถึงเบาะรองนอนของเธอ “โถ่เว้ย!” “แค่นี้มึงก็เสร็จให้กูไม่ได้เหรอ!!?” “ปึก!” คนตัวโตสบถออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนที่จะใช้ก าปั้นหนักๆทุบเข้าใส่ เตียงขนาดเล็กที่หญิงสาวนอนแน่นิ่งอยู่จนมันสั่นสะเทือนไปหมด “ฉันไหว้ล่ะ” “อย่าท าอะไรฉันเลย” “ขอร้องล่ะ…” “มันเจ็บจนแทบจะลุกไม่ไหวแล้ว” “ฮึกฮืออ!” หญิงสาวพนมมือขึ้นมาจนแทบจะกราบไหว้ เธอร้องไห้ออกมาอย่าง น่าสงสารและได้แต่คาดหวังว่าเขาจะเห็นอกเห็นใจเธอเสียบ้างเพราะ ในตอนนี้เลือดของเธอมันได้ไหลออกมา จนแทบจะหมดตัวอยู่แล้ว หน าซ ้า ร่างกายก็ยังอ่อนแรงเป็นอย่างมาก

พู่เกสร “น่าเบื่อจริงๆ!” “ครูด!~” มือหนารูดซิปกางเกงลง ก่อนที่จะจัดการควักเอาแก่นกายใหญ่ ออกมาด้วยสีหน้าเซ็ง จากนั้นจึงได้น ามันมาใกล้ๆกับใบหน้าสวยที่เลอะ เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน ้าตา ซึ่งในตอนแรกไออุ่นก็คิดว่าเขาอาจจะก าลัง น ามันมายัดใส่ปากของเธอแต่ทว่ามันกลับไม่ใช่แบบนั้นเพราะเขาก าลัง ช่วยตัวเองต่อหน้าต่อตาเธอต่างหาก “มองจนกว่ามันจะแตก!” “ห้ามหลับตา!” ฝ่ ามือมือหนาก ารอบท่อนเอ็นใหญ่ยาวที่มีเส้นเลือดบวมปูดออกมา อย่างน่ากลัว ก่อนที่จะจัดการชักขึ้นลงให้เป็นจังหวะที่รัวเร็ว โดยมีสายตา ของไออุ่นที่จ้องมองดูด้วยสีหน้าแววตาที่ตื่นตระหนกตกใจแต่ทว่าก็ไม่กล้า เบือนหน้าหนีตามค าสั่งของอีกฝ่าย “อ๊ะ!” “อึก!” ใบหน้าสวยขึ้นสีแดงระเรื่อ หลังจากที่ได้เห็นความมหึมาใกล้สายตา มากขนาดนี้ ปลายหัวหยักสีชมพูระเรื่อที่ค่อยๆมีน ้าไหลซึมออกมาอยู่ เรื่อยๆท าเอาหญิงสาวใจสั่นระรัวไม่หยุด ไหนจะช่วงท่อนล าที่แข็งตึงและมี เส้นเลือดบวมปูดออกมาอย่างน่ากลัว อย่างไรก็ตามสิ่งที่อยู่เบื้องหน้ามันก็ไม่ได้ท าให้เธอรู้สึกถึงความ ต้องการทางเพศเลยแม้แต่นิดเดียว ซึ่งมันก็คงจะเป็นเพราะว่ามีความเจ็บ เข้ามาแทนที่ ประกอบกับความตื่นตกใจและความหวาดกลัวในตัวของเขา มากกว่าสิ่งอื่นใด

พู่เกสร “[ไอ้ทุเรศ!]” “[ไอ้โรคจิต!]” “[ไอ้บ้ากาม!]” ไออุ่นคิดค านี้อยู่ภายในใจเพราะไม่รู้ว่าจะสรรหาค าไหนมามอบ ให้กับคนประเภทนี้ ขนาดที่ว่าเธอเจ็บอยู่แท้ๆก็ยังมีอารมณ์มาถอกให้ดู อย่างหน้าด้านๆไร้ยางอาย “อึก!” “อ่าส์!~” ปากหนาร้องครวญครางออกมาอย่างแผ่วเบา ในขณะที่มือก็ก าลัง ท าการก ารอบท่อนเอ็นใหญ่แล้วชักมันขึ้นลงให้เป็นจังหวะที่ตัวเองชื่นชอบ ซึ่งการที่มาช่วยตัวเองต่อหน้าเธอแบบนี้ มันดูน่าตื่นเต้นกว่าตอนยัดเจ้าโลก เข้าไปในรูรักของเธอเสียอีก มิหน าซ ้ามันก็ยังท าให้เธอได้เห็นถึงความ ใหญ่โตนี้ได้อย่างชัดถนัดตาอีกด้วย “แม่ง!” “จะแตกแล้ว!” “หมับ!” “อ๊ะ!” “อื้อ!~” ฝ่ ามือหนาคว้าหมับไปยังหัวทุยของร่างบางอย่างไม่ทันตั้งตัว ก่อนที่ จะจัดการบีบบังคับง้างปากของเธอออก จากนั้นจึงได้น าล ากายร้อนสอด ใส่เข้าไปยังด้านในนั้นแล้วปลดปล่อยน ้ากามเข้าไปยังด้านในโพรงปากอุ่น ทุกหยาดหยด ถึงแม้ว่าจะไม่มีการใช้ปากท าให้ก่อนหน้านี้แต่อย่างน้อย ปากของเธอก็จะต้องมาเป็นที่รองรับน ้าให้กับเขาหลังจากที่เสร็จกิจ

พู่เกสร “อึก!” “แค่กๆ!” ใบหน้าสวยขึ้นสีแดงระเรื่อ ก่อนที่จะส าลักน ้าเชื้อของเขาออกมาจน มันเลอะเปรอะเปื้อนไปรอบริมฝีปากแล้วไหลย้อนลงมาถึงช่วงล าคอและ รวมไปถึงทรวงอกอวบอั๋นที่เปลือยเปล่า “แปะๆ” “หาผ้ามาเช็ดเองก็แล้วกัน” “ไปล่ะ” “แกร๊ก!ปัง!” ฝ่ ามือหนาตีลงไปยังแก้มฝั่ งซ้ายของเธอที่เลอะเปรอะเปื้อนไปด้วย คราบอสุจิ ก่อนที่จะเดินลอยตัวเดินหนีออกไป โดยที่ไม่ลืมล็อกประตูขังเธอ จากทางด้านนอกอย่างแน่นหนา “ฮึก!” “เมื่อไหร่เรื่องระย าต าบอนพวกนี้มันจะจบลงไปสักที!” ดวงตาคู่สวยแข็งกร้าวขึ้นมาเล็กน้อย ด้วยความรู้สึกโกรธแค้นและ ก่นด่าสาปแช่งอยู่ภายในใจไม่หยุด ก่อนที่เธอจะพยายามลากสังขารไป ตามพื้น เพื่อที่จะใช้น ้าเปล่าที่สะอาดล้างคราบน ้ากามออกไปจากปากและ ตรงบริเวณอื่นๆ จากนั้นจึงได้เปลี่ยนไปสวมใส่เสื้อผ้าตัวใหม่แล้วกลับมา นอนทับเบาะรองนอนที่เปื้อนคราบเลือดแล้วผล็อยหลับไปในที่สุด

พู่เกสร เงารักแรงแค้น ตอนที่16 : ม้วนเทปปริศนา “ตื่นได้แล้ว!” “ไปเก็บองุ่นในสวนต่อให้เสร็จ!” “อื้อ!” เสียงตะคอกของธาวินทร์ ประกอบกับแรงบีบตรงบริเวณแผลที่ฝ่ า เท้าทั้งสองข้าง ปลุกเร้าให้ไออุ่นที่นอนหลับเป็นตายในตอนแรกได้สะดุ้ง โหยงลุกพรวดพราดขึ้นมาจากเตียงนอนอย่างรวดเร็ว “มะ-ไม่!” “ฉันไม่อยากท า!” คนตัวเล็กปฏิเสธเสียงแข็ง พร้อมกับส่ายหน้าไปมาเพราะไม่อยากที่ จะไปท าหน้าที่นั้น ข้อแรกคือเธอมองว่ามันไม่ใช่หน้าที่ ส่วนข้อที่สองคือเธอ รู้สึกเจ็บฝ่าเท้า จนแทบจะลุกเดินไม่ไหว ปลายแหลมของลวดหนามที่ปักเข้ามานั้นมันไม่ใช่เล่นๆ หน าซ ้ายัง เป็นสนิม ซึ่งนั่นก็เท่ากับว่าเธอเสี่ยงกับการติดเชื้อบาดทะยักเพียงแค่เอื้อม มือเท่านั้น “หมับ!…อ๊ะ!” “กล้าขัดค าสั่งอย่างงั้นเหรอ?” ฝ่ ามือหนาคว้าหมับไปยังเรียวแขนสวย ก่อนที่จะออกแรงบีบมันจน กระดูกของหญิงสาวแทบจะแตกร้าวแหลกละเอียด นัยน์ตาสีอ าพันจ้อง มองใบหน้าสวยที่ซีดเผือกอย่างเอาเรื่อง โดยที่ไม่ยอมปล่อยให้เธอได้เป็น อิสระได้ง่ายๆ

พู่เกสร “ปะ-ปล่อย!” “ฉันเจ็บ!…ฮึก!” “ขอร้องล่ะ” “ขอร้อง…” หญิงสาวเอ่ยขอร้องอีกฝ่ ายด้วยน ้าเสียงที่สั่นเครือ พร้อมกับหยาด น ้าตาเจ้ากรรมที่ไหลพรากลงมาอาบแก้มนิ่มทั้งสองข้างอย่างไม่ขาดสาย “กึก!” ในจังหวะเดียวกันเธอก็ได้ก้มลงไปสังเกตเห็นว่าตรงบริเวณฝ่าเท้าทั้ง สองข้างได้ถูกท าความสะอาดด้วยแอลกอฮอล์และมีผ้าพันแผลมาพันรอบ เอาไว้อย่างไม่ทราบที่มาที่ไปแต่เธอก็พอจะเดาได้ไม่ยากว่าอาจจะเป็นสาลี่ ที่เข้ามาเช็ดความสะอาดแล้วท าแผลให้ในตอนที่เธอก าลังนอนหลับ “เลิกส าออย!” “เผื่อชีวิตจะดีขึ้นมาบ้าง!” “หมับ!…อ๊ะ!” “ตุบ!” ร่างงามถูกพยุงขึ้นให้ลุกเดิน โดยที่ไม่ได้มีความพร้อมใดๆ นั่นจึงท า ให้เธอเสียหลักล้มหน้าคะม าใส่พื้นกระเบื้องเย็นๆอย่างรวดเร็ว หญิงสาวงอ ตัวเข้าหากัน ด้วยความรู้สึกเจ็บร้าวตรงบริเวณล าตัว ไหนจะฝ่ าเท้าที่เป็น แผลลึกแต่ทว่าชายหนุ่มกลับยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง พร้อมกับมองมายังเธอ ด้วยสายตาที่ว่างเปล่า โดยไร้ซึ่งความรู้สึกสงสารหรือเห็นอกเห็นใจ ผู้ถูกกระท า

พู่เกสร “ฮึกฮืออ!” ไออุ่นร้องไห้ออกมาเสียงดังลั่นอย่างลืมอายเพราะไม่รู้ว่าจะต้อง ร้องไห้เพราะเจ็บตัวซ ้าซากหรือร้องไห้ประชดชีวิตที่จะต้องมาประสบพบ เจอกับอะไรก็ไม่รู้ “อื้อ!” “หุบปาก!” “หนวกหูเว้ย!” ร่างสูงทรุดตัวลงบนพื้น ก่อนที่จะถือวิสาสะใช้มือปิดปากของคนที่ นอนร้องไห้อยู่บนพื้นเพราะมันเสียงดังน่าร าคาญ จนแทบจะอยากใช้ ผ้าขี้ริ้วยัดปากเธอเอาไว้ “ตึก!ตึก!ตึก!” “คะ-คุณหนูวินทร์คะอย่าบังคับให้เธอไปเก็บองุ่นในสวนเลยนะคะ” “แผลในฝ่าเท้าอาจจะติดเชื้อหนักเข้าไปใหญ่” สาลี่ที่ได้ยินเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของไออุ่นได้รีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้า มาในห้อง ก่อนที่จะพยายามช่วยพูดโน้มน้าวให้ธาวินทร์ใจอ่อนลงบ้าง “ผมต้องสนใจข้อนี้ด้วยเหรอ?” เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาเอียงคอถาม ด้วยสีหน้าแววตาที่ดูสงสัยอย่างจริงจัง

พู่เกสร “ไม่ต้องสนใจก็ได้ค่ะ” “แต่ขอแค่อย่าท าให้มันรุนแรงจนเกินไปเลยนะคะ” “ถ้าเกิดว่าเธอหายดีแล้วก็ค่อยให้ไปท าก็ได้ค่ะ” “ถือว่าป้าขอร้องนะคะ” หญิงวัยกลางคนเอ่ยขอร้องคนที่เธอเลี้ยงดูอุ้มชูมาตั้งแต่เกิด ซึ่งถึงแม้ว่าธาวินทร์ในตอนนี้จะดูแข็งกระด้างแต่ทว่าสาลี่ก็ทราบเป็นอย่าง ดีว่าแต่ก่อนนั้นมันไม่ใช่… “ให้ป้าไปเก็บในส่วนของเธอแทนก็ได้ค่ะ” “ป้าแค่อยากจะให้คุณไออุ่นเธอได้พักผ่อน” สาลี่เสนอตัวที่จะไปท างานเก็บองุ่นในสวนแทนไออุ่นด้วยสีหน้า จริงจังเพราะเธอไม่ได้สนับสนุนให้คุณหนูวินทร์ใช้งานคนเจ็บสักเท่าไหร่นัก แต่หากจะใช้งานคนแก่ที่สุขภาพดีเช่นเธอ เห็นทีคงจะไม่ได้มีปัญหาอะไร อยู่แล้ว “ป้าสาก็เป็นแบบนี้ตลอดเลย!” “จุ้นจ้านไม่เข้าเรื่อง!” “ดูยัยนี่เอาไว้ให้ดี!” “ผมจะออกไปข้างนอก!” ถึงแม้ว่าจะแอบแสดงท่าทีไม่พอใจในตอนแรกแต่ทว่าในท้ายที่สุด แล้ว ธาวินทร์ก็ยอมใจอ่อนให้กับค าขอของสาลี่อยู่ดี ความโชคดีนี้จึงหล่น ทับไปหาไออุ่นในทันที

พู่เกสร “รับทราบค่ะคุณหนูวินทร์” หญิงวัยกลางคนพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มแล้วจึงได้เดินไปส่งผู้ออก ค าสั่งจนถึงหน้าประตู จากนั้นจึงได้เดินวนกลับมาหาเด็กสาวที่นั่งน ้าตา คลออยู่บนเตียงนอนอีกครั้ง “ป้าสาคะ” “คือว่าไอ…” “ถ้ารู้ตัวว่าหนีออกไปจากไร่ดาวเหนือไม่พ้นก็อย่าท าอีกเลยนะคะ” “เพราะคนที่เดือดร้อน แถมยังเจ็บตัวก็จะเป็นตัวคุณเองนั่นแหละ” ยังไม่ทันที่ไออุ่นจะได้พูดอะไรไปมากกว่านี้ สาลี่ก็ได้ชิงพูดตัดบท ขึ้นมา เพื่อที่จะว่ากล่าวตักเตือนไออุ่นอย่างหวังดีเพราะเธอไม่มีทางที่จะ หนีออกไปจากไร่ดาวเหนือได้ส าเร็จอย่างแน่นอน ไม่ว่าจะลองอีกสักกี่ครั้ง เธอก็ไม่มีวันท ามันได้ นอกเสียจากว่าธาวินทร์จะเป็นคนปล่อยเธอออกไปสู่ อิสรภาพด้วยตัวเอง “ป้าจะไม่ล็อกห้อง” “หวังว่าคุณจะแค่ออกไปเดินเล่นแล้วกลับเข้ามาในห้องนี้ ก่อนที่คุณ วินทร์จะย้อนกลับมาที่นี่อีกครั้ง” “ป้าเชื่อใจคุณนะคะ” “หวังว่าจะได้รับความจริงใจกลับมาบ้าง” หญิงวัยกลางคนลุกขึ้นยืนแล้วตั้งท่าจะเดินออกไป โดยที่ไม่ลืมหัน หลังกลับมาสบตากับเด็กสาวผู้สิ้นหวังอย่างไออุ่น

พู่เกสร เธอก็ได้แต่หวังว่าไออุ่นจะไม่ดื้อด้านพาตัวเองวิ่งหนีป่ าราบออกไป จากที่นี่อีกครั้ง ซึ่งการสร้างความเชื่อใจที่ดีที่สุดก็คือการแสดงความจริงใจ ส่งออกไปให้กับเด็กสาวได้รับรู้ก่อนเป็นคนแรก นั่นก็คือการที่เธอไม่ได้ล็อก ประตูขังไออุ่นเอาไว้ในห้องนี้อย่างเช่นที่ธาวินทร์เคยท า “เฮ้อ~” เจ้าของใบหน้าสวยถอนหายในแผ่ว หลังจากที่หญิงวัยกลางคนเดิน ออกไปจากภายในห้องเพียงไม่กี่วินาทีก่อนหน้านี้ ถึงแม้ว่าคราวนี้ประตูจะ ไม่ได้ถูกล็อกแต่เธอก็เข้าใจอย่างลึกซึ้งแล้วว่าไม่ควรพาตัวเองไปเจ็บตัว นั่น จึงท าให้ไออุ่นนั่งมองบานประตูอยู่แบบนั้น โดยที่ไม่ได้ขยับเขยื้อนตัวไป ไหนอีกเลย “จริงสิ” “เทปที่เราซ่อนเอาไว้ในห้องเก็บของวันนั้น…” “ว๊าย!” “ตุบ!” ทันทีที่นึกไปถึงม้วนเทปบันทึกเสียงที่ซ่อนเอาไว้อยู่ภายในห้องเก็บ ของ ไออุ่นก็ถึงกับรีบยันตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็วแต่ก็ดันลืมไปว่าสภาพ ร่างกายตอนนี้มันไม่ได้สมประดีสักเท่าไหร่นัก มันจึงเป็นผลท าให้เธอล้ม หน้าคว ่าใส่พื้นเป็นครั้งที่สอง “ฮึบ!” ด้วยความที่สายเลือดนักสู้มีอยู่เต็มเปี่ ยม ไออุ่นจึงได้พยายาม กระเสือกกระสนลุกขึ้นยืนแล้วเดินกลับไปยังห้องเก็บของที่มีฝุ่ นเขรอะนั้น อีกครั้ง

พู่เกสร “ประตูยังไม่ได้ถูกล็อกด้วยซ ้า” ไออุ่นพูดขณะที่ก าลังใช้มือน้อยๆคล าไปตามแม่กุญแจที่ถูกคล้องอยู่ ตรงหน้าประตูทางเข้า ซึ่งมันก็เป็นอันเดียวกันกับที่เธอเจอในตอนแรก หน าซ ้าธาวินทร์ก็ยังไม่ได้ซื้ออันใหม่มาเปลี่ยนใส่แทน “เอี๊ยด!~” “อึก!” “แค่กๆ!” ไออุ่นเปิดประตูออกอย่างใจเย็นแล้วค่อยๆเดินเข้าไปยังด้านใน พร้อมกับใช้มือปิดจมูกของตัวเองเอาไว้ เพื่อป้องกันฝุ่นที่ส่งผลเสียต่อระบบ ทางเดินหายใจ “แกร๊ก!” “เจอแล้ว!” ไออุ่นยกไม้ยกมือดีใจ หลังจากที่เจอกับม้วนเทปที่เธอแอบซ่อนเอาไว้ ในวันนั้น ก่อนที่เธอจะรีบถือมันออกมา ด้วยสีหน้าแววตาที่ดูจะมีความสุข ที่ซ่อนของพ้นสายตาธาวินทร์ได้ส าเร็จ “เราจะเก็บมาดูท าไมเนี่ย?” “บ้ารึเปล่า?” “แต่ก็แค่อยากรู้นี่ว่าข้างในบันทึกเสียงอะไรไว้” “เครื่องเล่นเทปก็ไม่มีแล้วฉันจะฟังยังไงล่ะเนี่ย?” หญิงสาวเถียงกับตัวเองไม่หยุดเพราะนอกจากจะรู้สึกงุนงงกับตัวเอง ว่าจะเอาม้วนเทปเครื่องเสียงมาฟังท าไม เธอก็ยังหนักใจว่าจะหาเครื่องเล่น เทปมาจากที่ไหน

พู่เกสร “ตึก ตึก ตึก” “อะ-เอ่อ” “มีเครื่องเล่นเทปไหมคะ?” ร่างบางค่อยๆย่างกรายเข้าไปใกล้กับหญิงวัยกลางคนที่ก าลังนั่งขัด แจกัน ด้วยท่าทีระมัดระวังแล้วตัดสินใจเอ่ยถามหาสิ่งที่ต้องการในทันที ซึ่งถ้าหากว่าไม่มี เธอก็คงจะตัดใจไม่ฟังเสียงที่อยู่ในม้วนเทปปริศนาอันนี้ เพราะมันก็ไม่น่าจะมีอะไรยิ่งใหญ่ นอกจากตัวของเธอที่คิดไปเอง “มีค่ะ” “แต่ป้าไม่แน่ใจว่ามันยังใช้ได้อยู่รึเปล่า” “ว่าแต่คุณไออุ่นจะเอาไปท าอะไรเหรอคะ?” ถึงแม้ว่าจะตอบรับค าขอแล้วแต่ทว่าหญิงวัยกลางคนก็ไม่ลืมที่จะตั้ง ค าถามกลับมา เพื่อที่จะอยากทราบถึงความต้องการที่แท้จริงของคนเบื้อง หน้า “อะ-เอ่อ” “ไม่เป็นไรแล้วค่ะ” “ไอไม่อยากได้แล้ว” ไออุ่นเลือกที่จะปฏิเสธไม่ขอรับเครื่องเล่นเทปแล้วเพราะเธอไม่ อยากจะพูดอะไรต่อให้มันมากความและที่แย่ไปกว่านั้น ม้วนเทปที่ อยากจะเปิดฟังก็ไม่ใช่ของเธอแต่ดันเป็นของเจ้าของบ้านหลังนี้ ซึ่งถ้าหาก สาลี่ทราบว่าเธอขโมยของใช้ภายในบ้านมาครอบครองก็อาจจะซวยก็ เป็นได้

พู่เกสร “ขะ-ขอตัวกลับไปนอนที่ห้องนะคะ” ร่างเล็กรีบหันหลังหนีแล้วเดินจากไปอย่างรีบร้อน ซึ่งหญิงวัย กลางคนก็เข้าใจทุกอย่างดีอยู่แล้วแต่เธอก็เลือกที่จะเงียบแล้วไตร่ตรองกับ ตัวเองดูดีๆว่าควรที่จะให้เครื่องเล่นเทปกับไออุ่นหรือไม่เพราะถ้าหากว่าให้ ไปแล้ว มันอาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของความอยากรู้อยากเห็นเพิ่มมากขึ้น “แกร๊ก!” ผ่านไปได้ไม่นาน หญิงวัยกลางคนก็ได้เดินเข้ามาภายในห้องแคบ พร้อมกับเครื่องเล่นเทปบันทึกเสียง ก่อนที่เธอจะวางมันลงบนพื้นข้างเตียง ที่ไออุ่นนอนหลับอยู่ จากนั้นจึงได้เดินกลับออกไปอย่างเงียบเชียบ โดยที่ ไม่ได้มีการปลุกให้เด็กสาวตื่นขึ้นมารับของแต่อย่างใด “พรวด!” ไออุ่นที่แกล้งหลับในตอนแรกได้ดีดตัวลุกขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากสาลี่ เดินออกไปจากภายในห้องแล้ว ก่อนที่เธอจะจัดการเตรียมความพร้อมรับ ฟังเสียงที่อยู่ภายในเทปอย่างตั้งอกตั้งใจ “ครืด!~” “โอ๊ะ!” “เสียงอะไรเนี่ย?” ไออุ่นตาลุกวาว หลังจากที่เริ่มได้ยินเสียงคลื่นดังออกมากระทบเข้า กับหู ซึ่งนั่นก็เท่ากับว่าเครื่องเล่นเทปยังสามารถใช้งานได้ตามปกติ

พู่เกสร “[สวัสดีครับ]” “[ผมธาวีร์ อิสริยธารันทร์]” เสียงของธาวีร์ดังแว่วออกมาจากเครื่องเล่นเทป ท าเอาไออุ่นที่ได้ยิน เริ่มน ้าตาคลอเบ้าและท าตัวไม่ถูกว่าจะฟังต่อหรือพอแค่นี้เพราะมันอาจจะ ท าให้เธอรู้สึกคิดถึงเขา จนร้องไห้ออกมาไม่หยุดแต่ทว่าในท้ายที่สุดแล้ว ไออุ่นก็ตัดสินใจไม่กดปิดแล้วให้เครื่องเล่นเทปมันท างานต่อไป “[ขอต้อนรับทุกท่านเข้าสู่รายการเรื่องเล่าเขย่าขวัญ]” “[วันนี้จะเป็นการเล่าเรื่องผ่านการบันทึกเสียงนะครับ]” “[ผะ…แกร๊ก!]” “[ปัง!]” “[ท าบ้าอะไรของมึงวะไอ้วินทร์!]” “[กูบอกแล้วไงว่ายะ…ตี๊ดด!~]” “ฮะ?” “แค่นี้เหรอ?” ยังไม่ทันจะถึงไหนหรือได้รับฟังเรื่องเล่าของธาวีร์ได้มากไปกว่านี้ ทุกอย่างก็ได้ถูกตัดไปพร้อมกับเสียงหวีดรบกวนแปลกๆ ซึ่งมันก็อาจจะเป็น เพราะว่าเทปนี้มันไม่ได้รับการดูแลรักษาเป็นอย่างดี จึงท าให้เกิดปัญหา ตามมาและไม่สามารถรับฟังต่อได้ “ท าไมถึงมีแค่นี้ล่ะ?” “ท าไมถึงฟังที่เหลือไม่ได้แล้วล่ะ?”

พู่เกสร “เสียงสุดท้ายที่ได้ยินเหมือนพี่วีร์ก าลังต่อว่านายธาวินทร์เลยแฮะ…” เจ้าของใบหน้าสวยขมวดคิ้วเป็ นปม ด้วยความรู้สึกสงสัยกับ เหตุการณ์ที่ได้ยินแค่เสียงและไม่ได้มองเห็นเป็นภาพจริงๆกับตาว่าสองฝา แฝดชายคู่นี้ก าลังพูดคุยหรือไม่พอใจอะไรในตัวของอีกฝ่ ายแต่จากที่ฟัง ไออุ่นก็พอจะคาดเดาได้ว่าธาวินทร์อาจจะเข้ามาก่อกวนธาวีร์ตอนที่เขา ก าลังอัดเทปบันทึกเสียง นั่นจึงท าให้ธาวีร์รู้สึกไม่พอใจในตัวของน้องชาย ฝาแฝด “จริงสิ” “พี่วีร์เคยเล่าให้ฟังว่าตอนม.ปลายความฝันอีกอย่างหนึ่งคืออยากจะ เป็นนักจัดรายการวิทยุกับผู้บรรยายรายการ” “เลยชอบอัดเทปบันทึกเสียงกับถ่ายวิดีโอไปเรื่อยเปื่ อยอยู่บ่อยๆ แต่พอขึ้นมหาลัยก็เลิกท าไปแล้ว” ไออุ่นเริ่มนึกย้อนไปถึงค าพูดของธาวีร์ว่าอันที่จริงแล้วในอดีตเขาเป็น พวกหมกมุ่นอยู่กับการอัดเทปบันทึกเสียงและการถ่ายวิดีโอเหตุการณ์ ต่างๆให้คล้ายกับการถ่ายทอดสารคดีเพราะเขาเคยวาดฝันเอาไว้ว่า อยากจะเป็นนักจัดรายการวิทยุหรือไม่ก็เป็นผู้บรรยายรายการแต่ทว่า ความฝันนั้นก็ต้องดับวูบไป เนื่องจากว่าอาชีพที่จะต้องท าคือผู้ดูแลไร่ดาว เหนือแต่ทว่าช่วงมหาวิทยาลัยก็ดันไปเรียนวิศวะเสียอย่างงั้น ซึ่งตั้งแต่ที่เข้าเรียนมหาวิทยาลัย ธาวีร์ก็ไม่เคยอัดเทปบันทึกเสียง หรือถ่ายวิดีโอสารคดีชีวิตอีกเลย ราวกับว่าเขาลืมตัวตนเดิมๆไปจนหมดสิ้น แล้ว

พู่เกสร “ส่วนตานั่นก็คงจะไปเรียนต่อที่เมืองนอกอย่างที่คุยโม้เอาไว้เมื่อวัน ก่อน” “งั้นก็ไปตั้งแต่อายุ 17 เลยน่ะสิ” “แปลว่า…เทปนี้อาจจะถูกท าขึ้นมาไม่ต ่ากว่า 5 ปีแล้ว” ไออุ่นไม่ลืมที่จะนึกถึงค าพูดของธาวินทร์ที่คุยโม้โอ้อวดว่าเขาเป็น เด็กนักเรียนนอก ซึ่งเธอเองก็เพิ่งจะทราบที่มาที่ไปของเขาเช่นกันเพราะที่ ผ่านมาเธอก็ไม่ได้ทราบแน่ชัดว่าธาวินทร์โผล่มาจากที่ไหนกันแน่

พู่เกสร เงารักแรงแค้น ตอนที่17 : ออกงานคู่พร้อมกับน ้าตา เช้าวันใหม่ไออุ่นหอบปิ่นโตข้าวเดินเข้ามาภายในสวนองุ่นด้วยตัวเอง โดยที่ธาวินทร์ไม่ได้บังคับขู่เข็ญให้มา เนื่องจากว่าเธอกระตือรือร้นที่ อยากจะท ามันตั้งแต่เช้าตรู่ แถมยังได้รับเสบียงจากสาลี่ทั้งมื้อเช้าและรวม ไปถึงมื้อกลางวัน “ข้าววันนี้อร่อยจัง” “ไม่แน่ใจว่าอร่อยจริงไหม” “หรือเราแค่อาจจะหิว” “ไม่ค่อยได้กินอะไรมาหลายวันแล้วนี่” ถ้าหากว่ายังฝืนนอนเน่าอยู่ในห้องแคบๆนั้น เธออาจจะไม่ได้กินข้าว อิ่มท้องก็เป็นได้เพราะคนอย่างธาวินทร์คงจะไม่ยอมให้เธอได้กินข้าวฟรีๆ หากไม่มีการใช้แรงงานแลกข้าว การที่เธออยากจะออกมาท าสวน มันก็ไม่ใช่เพราะว่าเธออยากจะท า มันจริงๆแต่เธอแค่อยากจะท าให้ตัวเองเลิกฟุ้งซ่าน เลิกคิดมากเรื่องของ ธาวีร์ไปมากกว่านี้ “[พี่วีร์พูดอะไรกับหมอนั่นกันแน่?]” “[แปลกจัง]” ไออุ่นพูดผ่านความคิดของตัวเองอยู่ซ ้าๆย ้าๆเพราะเธอยังคงนึก สงสัยสิ่งที่ธาวีร์พูดอะไรไม่เข้าใจความผ่านเทปบันทึกเสียงอยู่ตลอดเวลา และแน่นอนว่าเธอเองก็มีความต้องการที่จะรับรู้เรื่องราวต่างๆมากกว่านี้

พู่เกสร “ขวับ!” “ว๊าย!” ในจังหวะที่ไออุ่นก าลังจะหันหลังกลับไปสอดส่ายสายตามองหา ชมพู่ เด็กสาวที่เคยแบ่งน ้าให้กับเธอเมื่อหลายวันก่อน เธอก็ต้องสะดุ้งเฮือก ตกใจจนแทบจะช็อกตายเพราะดันหันกลับไปเจอกับธาวินทร์ที่มายืนซ้อน อยู่ด้านหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจทราบได้ “อะ-เอ่อ” “วันนี้ต้องเก็บให้ถึง 500 กิโลอีกใช่ไหม?” ไออุ่นแกล้งเอ่ยถามไปด้วยสีหน้าเหลอหลา เพื่อกลบเกลื่อนพิรุธแต่ อันที่จริงแล้วธาวินทร์ก็ยังไม่ได้ทราบเลยด้วยซ ้าว่าเธอก าลังปกปิดเรื่องที่ แอบฟังเทปบันทึกเสียง “มีปัญญาเหรอ?” “จึก!” สิ้นประโยคแทงใจด ากัน หญิงสาวก็ถึงกับกลืนน ้าลายลงคออึกใหญ่ จะเถียงก็ไม่ได้เพราะมันดันเป็นความจริงเสียด้วย “หมับ!” “นะ-นายมีอะไร?” ร่างเล็กพูดขึ้นอย่างตะกุกตะกัก หลังจากที่ถูกอีกฝ่ ายพุ่งเข้ามา ประชิดตัว พร้อมกับจับข้อมือทั้งสองข้างของเธอเอาไว้มั่น ไม่วายจ้องหน้า เธอตาไม่กระพริบ ซึ่งมันก็เป็นพฤติกรรมที่เสียวสันหลังวาบอย่างบอก ไม่ถูก

พู่เกสร “เธอมีชุดใส่ไปงานแต่งคืนนี้รึเปล่า?” “งานแต่ง?” “งานแต่งใครอย่างงั้นเหรอ?” “เพื่อนไอ้วีร์” “เพื่อนพี่วีร์?” “น่าจะเป็นพี่ลีใช่ไหม?” “อืม” สาเหตุที่ถามหาชุดใส่ไปออกงานกับเธอเช่นนี้ มันก็มาจากการที่ เมื่อช่วงเช้าธาวินทร์ได้เข้าไปภายในห้องนอนส่วนตัวของธาวีร์แล้วดันไป พบเข้ากับการ์ดเชิญงานแต่งงานของลีซอ หนึ่งในเพื่อนสนิทของธาวีร์ ซึ่งก็ ดูเหมือนว่าลีซอจะให้การ์ดนี้ไว้กับธาวีร์ ตั้งแต่ตอนก่อนที่ธาวีร์จะพาไออุ่น มาที่ไร่ดาวเหนือ เนื่องจากว่าจัดงานแต่งงานไร่เรี่ยกัน จึงจัดท าการ์ดเชิญ พร้อมกัน “ฉันไม่ได้อยากไปแต่จะไปในนามไอ้วีร์” “ส่วนเธอก็ต้องไปด้วย” ในตอนแรกธาวินทร์เลือกที่จะมองข้ามแต่ถ้ามาลองคิดดูอีกที หากไม่ สวมรอยเป็นธาวีร์แล้วหิ้วปีกไออุ่นตามไปด้วยอีกคน ก็อาจจะถูกเหล่า เพื่อนๆของธาวีร์เพ่งเล็งเป็นพิเศษก็เป็นได้ “สรุปมีรึเปล่า?” ธาวินทร์เอ่ยถามย ้าอีกรอบด้วยสีหน้าจริงจังเพราะถ้าหากว่าเธอไม่มี อาจจะต้องรีบพาออกไปซื้อก่อนที่งานกลางคืนจะเริ่ม

พู่เกสร “กะ-ก็พอมีอยู่บ้าง” ในส่วนของเรื่องชุดไม่ใช่ปัญหาใหญ่ส าหรับไออุ่นเพราะในกระเป๋ า เสื้อผ้าของเธอนั้นมีตั้งแต่เดรสสั้นไปจนถึงเดรสยาวลากถึงตาตุ่ม “นายจะไปในฐานะของพี่วีร์เนี่ยนะ?” “ท าไมไม่บอกความจริงไปเลยล่ะว่านายไม่ใช่…” “หุบปาก!” “บอกให้ท าอะไรก็แค่ท าตาม!” “วันนี้ตอนค ่าฉันจะต้องเห็นเธอแต่งตัวมายืนรอที่รถ!” “ถ้ามาช้า…ตาย!” “อะ-อือ” หลังจากที่ถูกชี้หน้าด่าคาดโทษ หญิงสาวก็ได้แต่พยักหน้ารับอย่าง เข้าใจไปด้วยความรู้สึกอึดอัดใจปะปนกับความรู้สึกไม่พอใจอยู่บ้างแต่ทว่า ในท้ายที่สุดแล้ว คนที่เป็นรองกว่าอย่างเธอก็ต้องยอมอ่อนข้อให้อีกฝ่ าย อย่างเลี่ยงไม่ได้ เพื่อความอยู่รอดของตัวเอง จากนั้นจึงได้หันไปเก็บองุ่นต่อ แล้วรอคอยให้ถึงช่วงเวลาที่จะต้องกลับไปอาบน ้าแต่งตัวใหม่อีกรอบ

พู่เกสร โรงแรมแกรนด์พาท “แกร๊ก!” “เดี๋ยว!” ในจังหวะที่ไออุ่นก าลังจะเปิดประตูก้าวเท้าลงไปจากรถ เสียงร้อง ห้ามของธาวินทร์ก็ท าให้เธอชะงักไปแล้วหันมาสนใจคนที่ท าตัวมีปัญหาอยู่ เนืองๆแทน “ท าหน้าให้มันดีๆหน่อย” “อะ-อือ” “มันดีที่สุดแล้วนะ” “นายจะให้ฉันยิ้มจนปากฉีกถึงหูเลยรึไง?” เมื่อมีการท้วงติงถึงการแสดงสีหน้า หญิงสาวก็อดไม่ได้ที่จะหาข้อ โต้แย้งมาลบล้างเพราะเธอมองว่าการแสดงสีหน้าของเธอในตอนนี้ มันถือ ว่าปกติธรรมดาอย่างที่เคยเป็นที่สุดแล้ว “หมับ!อ๊ะ!” “ถ้าหลุดปากพูดอะไรไม่เข้าเรื่องเมื่อไหร่ล่ะก็…” “เธอไม่ตายดีแน่!” ฝ่ ามือหนาคว้าหมับไปยังข้อมือบาง ก่อนที่จะจัดการพูดข่มขู่ดัก ความคิดคนที่คิดไม่ซื่ออย่างเธอเอาไว้ก่อน พลางใช้สายตาก้มลงไปมองชุด เดรสสีชมพูหวานแหววที่แหกเว้าส่วนทรวงอก จนเห็นหน้าอกอวบอั๋นที่ตั้ง โผล่ออกมาอย่างชัดเจน

พู่เกสร “มองอะไร!?” “ทะลึ่ง!” “แกร๊ก!” คนตัวเล็กรีบน ามือมาปิดส่วนหน้าอกเอาไว้ ก่อนที่เธอจะเปิดประตู ลงไปจากรถแล้วรอเดินเข้าไปพร้อมกับบุคคลที่สวมรอยมาเป็นธาวีร์ “อ้าว!” “ไอ้วีร์กับเมียมานู้นแล้วไง” ทันทีที่คนทั้งคู่ก้าวขาเข้ามายังด้านในโรงแรมที่จัดงานเลี้ยง ภาคินที่ ก าลังยืนคุยอยู่กับเจ้าบ่าวอย่างลีซอก็ได้รีบเดินตรงปรี่เข้ามารับธาวินทร์กับ ไออุ่นจนถึงที่ “มาๆ” “ก าลังถามหาพอดีเลย” ลีซอพูดพลางกระตุกแขนของธาวินทร์ให้เข้ามาภายในซุ้ม พร้อมกับ ผายมือเชิญไออุ่นด้วยอีกคน “ขอแสดงความยินดีกับคู่บ่าวสาวด้วยตั๋วเที่ยวญี่ปุ่ น 4 วัน 3 คืน” ธาวินทร์ยื่นตั๋วเที่ยวญี่ปุ่ นให้กับลีซอและเจ้าสาวอย่างเมย์ เพื่อเป็น ของขวัญในวันแต่งงาน ซึ่งมันก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาหามาด้วยตัวเองแต่เป็นของ ที่ธาวีร์ที่เตรียมเอาไว้ให้กับลีซอ ส่วนธาวินทร์ที่บังเอิญเข้าไปเจอเลยน ามัน มาส่งต่อให้กับเพื่อนแทนพี่ชายฝาแฝด

พู่เกสร “อู้วว!~” “กูก าลังนึกๆอยากจะไปพอดีเลย” “ขอบใจมากเว้ยไอ้วีร์เพื่อนรัก!” ลีซอรีบรับมาด้วยท่าทางดีใจและรู้สึกตื่นเต้นอย่างหนัก ก่อนที่จะหัน ไปส่งตั๋วให้กับภรรยาได้เก็บเอาไว้ “ยินดีกับพี่ลีพี่เมย์ด้วยนะคะ” “ขอบคุณครับน้องไออุ่น” “ขอบคุณมากนะจ๊ะ” ลีซอกับเมย์หันมาตอบรับค ายินดีจากไออุ่นด้วยรอยยิ้ม ซึ่งอันที่จริง แล้วไออุ่นก็พอจะรู้จักกับเหล่าเพื่อนของธาวีร์อยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้สนิทสนม อะไรกันสักนิด จะเรียกว่ารู้จักพอเป็นพิธีก็ย่อมได้ “ตั้งแต่มึงกับน้องไออุ่นแต่งกันเสร็จ” “ก็ไม่ติดต่อมาหาเพื่อนเลย” “สงสัยมัวแต่จะไปผลิตทายาทร้อยล้าน” ภาคินเอ่ยแซวธาวินทร์ในคราบของธาวีร์ด้วยท่าทีติดตลก โดยหารู้ไม่ ว่าแทบจะไม่ได้มีการผลิตทายาทแต่มีเพียงการท าร้ายทั้งร่างกายและจิตใจ กันก็เพียงเท่านั้น “อืม” “คงจะเป็นอย่างงั้นแหละ” “กลัวพวกมึงจะแซงมีก่อน”

พู่เกสร “อู้วว!” “ไอ้นี้มันไม่เบาเลยเว้ย!” หลังจากที่ได้ยินค าตอบรับของเพื่อนตัวปลอม ภาคินกับลีซอก็ถึงกับ อุทานออกมาพร้อมกันเพราะตามปกติแล้ว ธาวีร์ไม่ใช่พวกชอบพูดเรื่องใต้ สะดือให้มันเป็นเรื่องข าขันสักเท่าไหร่นัก “อะ-เอ่อ…” “พี่คินคะ” “ว่าไงครับน้องไออุ่น?” ภาคินหันมาสนใจภรรยาของผู้เป็นเพื่อนด้วยท่าทีกระตือรือร้น หลังจากที่ได้ยินเสียงของไออุ่นเรียกหา “คือว่า…” “หะ-ห้องน ้าไปทางไหนคะ?” ไออุ่นเอ่ยถามกับภาคินด้วยท่าทีมีพิรุธและดูน่าสงสัยแต่ทว่าก็มีเพียง แค่ธาวินทร์เท่านั้นที่มองออกว่าเธอก าลังอยากจะท าอะไร “อ้อ!” “ทางนู้นครับน้องไออุ่น” “ขะ-ขอบคุณค่ะ” “ไอขอตัวไปเข้าห้องน ้าสักครู่นะคะ” “ตึก!ตึก!ตึก!” ไออุ่นพูดไปตามมารยาท โดยที่ไม่ได้หันไปสบตากับธาวินทร์ จากนั้น จึงได้รีบสาวเท้าหนีออกมาจากกลุ่มเพื่อนของธาวีร์ตัวจริง ด้วยท่าทีเร่งรีบ และปล่อยให้ธาวินทร์อยู่พูดคุยกับพวกเขาต่อ

พู่เกสร “กึก…” “จะท ายังไงดี?” “ฉันควรจะท าตัวตามปกติแล้วกลับไปกับเขาหรือขอความช่วยเหลือ กับคนอื่นดี” ไออุ่นนั่งเครียดอยู่บนฝาชักโครกไปหลายนาที พร้อมกับเปล่ง เสียงพูดค าเดิมๆออกมา ราวกับคนเสียสติ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเรื่องนี้มัน ค่อนข้างจะตัดสินใจยาก เนื่องจากว่าเธอก็แอบกลัวว่าตัวเองจะมีส่วนท า ให้ธาวีร์ตัดสินใจท าเรื่องบ้าๆนั้นจริงๆ มิหน าซ ้าก็ยังอยากจะตามหาความ จริงทั้งหมดด้วยตัวเอง “ปัง!” “อ๊ะ!” ในขณะเดียวกันก็ได้มีเสียงทุบประตูดังขึ้นมาจากด้านนอกหนึ่งครั้ง ก่อนที่ทุกอย่างจะตัดเงียบไปแต่ทว่าไออุ่นก็ทราบดีว่าคงจะเป็นธาวินทร์ที่ เข้ามาตาม “ฉันจะนับหนึ่งถึงสาม” “ถ้ายังไม่ออกมา…” “ตาย” “หนึ่ง…” “แกร๊ก!” หลังจากที่ค าข่มขู่นั้นได้จบลง เพียงแค่ไม่ถึงเสี้ยววินาทีไออุ่นก็ได้รีบ เปิดประตูออกไปในทันที เนื่องจากความรู้สึกรักตัวกลัวตาย จึงเผยให้เห็น ร่างของธาวินทร์ที่ยืนล้วงกระเป๋ ากางเกงหนึ่งข้างอยู่ตรงหน้าประตูห้องน ้า พร้อมกับใบหน้าหล่อเหลาที่บึ้งตึงอย่างหนัก จากความรู้สึกโกรธเกรี้ยว

พู่เกสร “หมับ!” “อ๊ะ!” “เบาๆสิ!” ฝ่ ามือหนาคว้าหมับไปยังข้อมือบาง ก่อนที่จะออกแรงกระชากร่าง ของเธอให้เดินตามหลังไปโดยที่ไม่ได้ปริปากพูดอะไรแต่พอเดินมาถึงจุดที่ จะต้องพบเจอผู้คน เขาก็ได้เบาแรงลง หน าซ ้ายังแสร้งประคองร่างของเธอ อย่างทะนุถนอมให้เหล่าเพื่อนๆของธาวีร์ได้เห็นอีกต่างหาก “อันที่จริงแล้ว…” “วันนี้น้องไอไม่ค่อยสบายน่ะ” “คงต้องขอเสียมารยาทกลับก่อนงานเลิก” “ขอโทษพวกมึงด้วยนะ” ธาวินทร์เลือกตัดไฟตั้งแต่ต้นลม เพื่อป้องกันไม่ให้ไออุ่นหลุดแสดง พฤติกรรมผิดแปลกไปมากกว่านี้ ด้วยโกหกทุกคนว่าไออุ่นนั้นไม่สบายจึง จะขอพากลับทั้งที่ยังมาร่วมงานได้ไม่นาน “อ้าว!” “น้องไออุ่นป่ วยหรอกเหรอเนี่ย!” “มิน่าล่ะถึงไม่ค่อยคุยกับใครเลย” “ถ้าอย่างงั้นมึงรีบพาเมียกลับไปพักผ่อนเถอะไอ้วีร์”

พู่เกสร “ขอบคุณที่อุตส่าห์สละเวลามาร่วมงานนะเว้ย!” ลีซอกับภรรยาเอ่ยขอบคุณธาวินทร์กับไออุ่นที่อุตส่าห์มาร่วมงานแต่ง ของพวกเขา ทั้งที่ไออุ่นก็ไม่ค่อยจะสบาย โดยหารู้ไม่ว่าเธอไม่ได้ป่ วยไข้ อะไรและที่เธอพูดน้อยกับทุกคน มันก็เป็นเพราะว่าเธอไม่ได้สนิทสนมกับ ใครและที่แย่ไปกว่านั้นคือเธอไม่สามารถเปิดปากพูดได้เยอะมากมาย หาก ยังมีธาวินทร์คอยจับตามองดูอยู่ตลอดเวลา “กลับครับที่รัก” “อึก!” ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงไปกระซิบกระซาบยังข้างหูของร่างบาง ก่อนที่จะท าหน้าที่เป็นสามีที่ดีจูงมือเธอออกไปจากด้านในงานเลี้ยง “ท าไมกูถึงรู้สึกแปลกๆวะ” ภาคินพูดขึ้นขณะที่มองไล่หลังธาวินทร์ กับไออุ่นไปอย่างตาไม่กระพริบ “แปลกยังไงวะ?” ลีซอเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจเพราะจากที่ดูแล้ว ก็ไม่น่าจะผิดปกติอะไรด้วยซ ้า “รู้สึกว่าไอ้วีร์มันเปลี่ยนไปจากเดิม” “เหรอ?” “กูว่ามันก็เหมือนเดิมแหละ” “มึงอาจจะคิดไปเอง” ลีซอพูดตัดบทให้ภาคินเลิกคิดไปเองแต่คนที่คิดไปเองก็อาจจะเป็น เขามากกว่าเพราะสิ่งที่ภาคินก าลังรู้สึกอยู่นั้น มันเป็นความจริงทุกประการ

พู่เกสร “อืม” “คงงั้นแหละ” ภาคินที่ไม่อยากเก็บเรื่องเล็กๆน้อยมาคิด จึงได้ตัดสินใจปล่อยผ่าน ไป ซึ่งถ้าหากลองคิดเพิ่มดูอีกสักนิด เขาก็อาจจะจับพิรุธได้ว่าธาวีร์ตัวจริง ไม่ได้เป็นคนพูดน้อยมากถึงขนาดนั้น หน าซ ้ายังเป็นพวกเฮฮาปาร์ตี้ มากกว่านี้เสียอีก “แกร๊ก!ปัง!” ทางด้านของไออุ่นที่ถูกลากกลับมายังด้านในรถได้ส าเร็จ ธาวินทร์ก็ แสดงความไม่พอใจออกมาผ่านสีหน้าอย่างชัดเจน ราวกับว่าเธอท าอะไรก็ ไม่ได้ดั่งใจเขาเลยสักอย่าง “ฉันยังไม่ได้หลุดพูดอะไรเลยนะ” “ท าไมนายต้องโมโหด้วย” “ฮึก…” หญิงสาวเอ่ยขึ้นด้วยน ้าเสียงที่สั่นเครือ ก่อนที่น ้าตาเจ้ากรรมจะไหล พรากลงมาอาบพวงแก้มนิ่มทั้งสองข้าง เธอเองก็พยายามอย่างหนักที่จะ ไม่หลุดพูดอะไรแต่ทว่ากลับได้แต่ความไม่พอใจตอบกลับมา

พู่เกสร “ฉันไม่ได้โง่ที่จะดูไม่ออกว่าเธอก าลังพยายามสื่อสารขอความ ช่วยเหลือกับไอ้คิน!” “ฉันเปล่านะ!” “อย่ามาตอแหล!” “บรื้น!~” สิ้นเสียงตะคอกอัดใส่หน้าร่างบาง ตัวรถก็ได้เคลื่อนตัวออกไปจาก ตรงบริเวณโรงแรมหรูอย่างรวดเร็ว ไออุ่นที่หวาดกลัวจึงรีบคาดเข็มขัด นิรภัยแล้วปิดเปลือกตาแน่นตลอดการเดินทาง เนื่องจากว่าธาวินทร์นั้นขับ รถส่ายไปส่ายมา ราวกับว่าเป็นคนขับรถไม่ค่อยเป็นแต่ทว่าในท้ายที่สุด แล้ว เธอก็กลับมายังไร่ดาวเหนือได้อย่างปลอดภัย “แกร๊ก!” ธาวินทร์เปิดประตูลงไปจากรถก่อนไออุ่น โดยไม่ลืมที่จะเดินมาเปิด ให้กับทางฝั่งของเธอแต่ทว่ามันก็ไม่ใช่การแสดงความเป็นสุภาพบุรุษเพราะ เขาแค่ไม่อยากเสียเวลายืนรอเธอ “ลงมา!” “อะ-อือ” “ระ-รู้แล้ว” เจ้าของใบหน้าสวยเบ้ปาก ราวกับคนที่ก าลังจะร้องไห้ ก่อนที่เธอจะ ค่อยๆลงมาจากรถอย่างเชื่องช้าเพราะรู้สึกหดหู่กับชีวิตจนแทบจะไม่อยาก ขยับตัว

พู่เกสร “ปึก!…อ๊ะ!” “กรี๊ดด!” “ตุบ!” ยังไม่ทันที่ไออุ่นจะเอาตัวเองออกมาให้พ้นจากประตูรถ ธาวินทร์ก็ได้ ปิดประตูหนีบปลายนิ้วของเธออย่างช่วยไม่ได้ นั่นจึงท าให้หญิงสาวกรีด ร้องออกมาเสียงดังลั่น ก่อนที่เธอจะทรุดตัวลงไปกองกับพื้นแล้วแสดงสี หน้าท่าทางที่เจ็บปวดทรมานออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน “ตอนจะปิดประตูไม่ได้แหกตาดูรึไงว่าคนยังออกมาไม่พ้นน่ะ!” “ฮึก!” คนตัวเล็กตวาดเสียงใส่คนที่ท าให้เธอเจ็บตัว ด้วยความรู้สึกไม่พอใจ เป็นอย่างมาก พร้อมกับใช้หลังมือปาดน ้าตาออกไปจากใบหน้าสวยแบบ ลวกๆ “อย่าส าออย!” “ลุกขึ้น!” คนตัวโตลอยหน้าลอยตาไม่แม้แต่จะเอ่ยค าขอโทษออกมา หน าซ ้า ยังกล่าวหาว่าเธอส าออย ซึ่งนั่นก็ยิ่งสร้างความเกลียดชังให้กับผู้ถูกกระท า เข้าไปใหญ่ “นายท าเล็บฉันฉีก!” “ไม่คิดจะขอโทษกันบ้างรึไง!?”

พู่เกสร “ใจร้ายชะมัดเลย!” “ฮึกฮืออ!” ใบหน้าสวยน ้าตาคลอหน่วย ก่อนที่จะชูปลายนิ้วชี้ที่แดงช ้าให้อีกฝ่าย ได้เห็นผลงานของตัวเองและที่แย่ไปกว่านั้นคือช่วงตรงบริเวณปลายเล็บ ของเธอก็ยังฉีกขาดออกจากกัน หากไม่ใช้กรรไกรตัดเล็บมาตัดออก รอยฉีก นี้คงจะสร้างความเดือดร้อนให้กับเธออย่างแน่นอน ไม่ว่าจะเป็นการเผลอ น ามันมาครูดกับใบหน้าของตัวเองหรือเกาะกับผ้าห่มในเวลาตอนกลางคืน “จะต้องขอโทษอะไร?” “มันคงเป็นกรรมของเธอมากกว่า” “ฟุบ!” “กรี๊ดดด!” ธาวินทร์ทรุดตัวนั่งลงกับพื้น ก่อนที่จะใช้มือดึงทึ้งปลายเล็บที่ฉีกขาด ให้หลุดออกมาจากนิ้วของไออุ่นอย่างหวังดี ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของ เธอที่ดังระงมไปทั่วบริเวณคฤหาสน์ดาวเหนือแต่ทว่าเขากลับไม่ได้สนใจ และยังคงแสดงสีหน้าเรียบเฉยออกมาอยู่ตลอดเวลา

พู่เกสร เงารักแรงแค้น ตอนที่18 : ไร่แห่งแดนนรก “ข้าวเช้ากับมื้อเที่ยงป้าแยกกล่องให้แล้วนะคะ” “ช่วงพักเที่ยงจะได้ไม่เดินกลับมาที่นี่” เป็นเสียงของหญิงรับใช้ของคฤหาสน์ดาวเหนืออย่างสาลี่ที่ก าลังส่ง ยื่นกล่องข้าวให้กับไออุ่นที่ก าลังเตรียมตัวจะออกไปเก็บองุ่นที่ไร่ ซึ่งพัก หลังๆมานี้ก็ดูเหมือนว่าเธอจะชินกับการท างานเป็นคนสวนเสียแล้ว “อะ-อ๋อ” “ขอบคุณป้าสาที่ส่งยื่นข้าวกล่องให้ไอทุกวันนะคะ” “ป้าสาใจดีมากๆเลยค่ะ” “ไม่เหมือนบางคนที่ทั้งนิสัยไม่เสียแถมยังปากไม่ดีอีก” อย่างไรก็ตามตั้งแต่วันที่เธอถูกธาวินทร์ปิดประตูหนีบนิ้วมือและฉีก เล็บของเธอออกจากกัน ไออุ่นก็ยังไม่เคยได้รับค าขอโทษเลยสักครั้งแต่ อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้มาวอแวท าร้ายร่างกายหรือจิตใจเธอสักเท่าไหร่นัก เนื่องจากหลายวันที่ผ่านมานี้มีนายหน้ามาติดต่อซื้อขายที่ดิน ซึ่งมันก็ไม่ใช่ ที่ดินตรงบริเวณไร่ดาวเหนือแต่เป็นที่ดินอีกที่ นั่นจึงท าให้ธาวินทร์ต้อง ออกไปท าธุระข้างนอกอยู่บ่อยครั้ง ในความเป็นจริงแล้วธาวินทร์ก็ไม่ได้อยากจะบริหารจัดการอะไร ทั้งสิ้นแต่ด้วยความที่จะต้องท าหน้าที่ทุกอย่างแทนธาวีร์ เขาจึงจ าเป็นที่ จะต้องท ามันอย่างเลี่ยงไม่ได้