เงารักแรงแค้น

พู่เกสร “ตุบ!” “ปัง!” ร่างงามถูกเหวี่ยงอัดเข้าไปยังด้านในโรงเก็บฟางที่เต็มไปด้วยฟางอัด ก้อนจ านวนหลายพันชิ้น ก่อนที่ประตูจะถูกปิดตัวลงในทันที นั่นจึงท าให้ไอ อุ่นต้องอยู่กับความมืดสลัวที่มีแสงสว่างส่องลอดเข้ามาจากทางด้านบน หลังคาแค่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น “อื้อๆ!” “ตุบๆๆ!” ไออุ่นรีบยันตัวลุกขึ้นแล้ววิ่งไปกระแทกร่างใส่ประตูเต็มแรงอยู่หลาย ต่อหลายครั้ง หวังจะให้มันเปิดออกแต่ก็ช่างน่าเสียดายที่โชคกลับไม่ เข้าข้างเธอ หน าซ ้าเธอก็ยังสามารถเดินไปเดินมาแค่เพียงไม่กี่ก้าวก็เพียง เท่านั้นเพราะภายในนี้มันเต็มไปด้วยฟางอัดก้อนที่ตั้งวางเรียงรายกันอย่าง เป็นระเบียบ ซึ่งมันก็สูงขึ้นไปจนชิดกับหลังคาด้านบนแบบพอดิบพอดี “อื้อ!” หญิงสาวกรีดร้องออกมาผ่านผ้าที่ปิดปากของตัวเองเอาไว้ หน าซ ้า มือของเธอก็ยังถูกมัดไขว้หลัง จนไม่สามารถแกะผ้าออกจากปากได้ด้วย ตัวเอง

พู่เกสร “อื้อ!” “อื้อๆๆ!” “ตุบ!” ไออุ่นอาละวาดผ่านเสียงอู้อี้อยู่ภายในล าคอเป็นเวลาหลายนาที จน ในท้ายที่สุดร่างบางก็ได้ล้มหมดสติไปอยู่ภายในโรงเก็บฟางอัดก้อนที่ร้อน ระอุราวกับไฟ ซึ่งถ้าหากว่าธาวินทร์ไม่ย้อนกลับมาเปิดประตูออกอีกครั้ง ภายในเร็วๆนี้ ไออุ่นก็อาจจะขาดอากาศหายใจตายยังสถานที่แห่งนี้ก็ เป็นได้

พู่เกสร เงารักแรงแค้น ตอนที่11 : สะใภ้ไร่ดาวเหนือกับเรื่องโมฆะที่ไม่มีทางเกิดขึน้ จริง “แกร๊ก!” หลังจากที่ไออุ่นหมดสติอยู่ภายในโรงเก็บฟางอัดก้อนไปได้ไม่นาน ประตูก็ได้ถูกเปิ ดออกอีกครั้ง พร้อมกับร่างของธาวินทร์ที่หอบหิ้วถัง น ้าเปล่าติดมือเข้ามาด้วย “ซ่าา!” “เคร้ง!” มือขาวติดไปทางซีดได้สาดน ้าในถังลงไปยังร่างบางที่นอนไร้สติ ตั้งแต่หัวจรดเท้า เพื่อเรียกสติให้เธอรู้สึกตัวตื่น ก่อนที่เขาจะโยนถังน ้า สแตนเลสทิ้งลงพื้น จนเกิดเป็นเสียงดังสนั่นไปทั่วโรงเก็บฟาง “ฟุบ!” ร่างสูงทรุดตัวนั่งลง ก่อนที่จะปลดเปลื้องพันธนาการที่อยู่ในปากและ ข้อมือออกให้กับไออุ่นที่เพิ่งจะรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาด้วยอาการสะลึมสะลือ ใบหน้าสวยร้อนผ่าวและขึ้นสีแดงระเรื่อ จากการที่หมกตัวอยู่ในที่ร้อนจัด ประกอบกับสภาพอากาศที่ไม่ถ่ายเทเป็นเวลานานและในตอนนี้เธอก็ยัง รู้สึกกระหายน ้าเป็นอย่างมาก

พู่เกสร “อึก!” “แค่กๆ!” หลังจากที่ริมฝีปากสวยและข้อมือบางได้เป็นอิสระแล้ว ไออุ่นก็ได้ไอ โครกครากออกมายกใหญ่ พร้อมกับพยายามพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นด้วย เรี่ยวแรงที่หลงเหลืออยู่เพียงน้อยนิด ตามร่างกายของเธอนั้นเปียกชุ่มไป ด้วยน ้าทั้งของเก่าที่ธาวินทร์โยนลงสระและของใหม่ที่มาโดนซ ้าจากถังน ้าที่ สาดมาก่อนหน้านี้สดๆร้อน “หมับ!” “อ๊ะ!” “ปึก!” “จะไปไหนเหรอ?” ฝ่ ามือหนาคว้าหมับไปยังเอวบางอย่างไม่ทันตั้งตัว จนเป็นผลท าให้ ร่างงามเซถลาไปชนเข้ากับแผงอกแกร่งอย่างจัง ก่อนที่จะใบหน้าหล่อเหลา จะโน้มเข้ามาใกล้กับข้างหูของเธอแล้วเอ่ยถามด้วยน ้าเสียงที่แหบพร่าตาม ประสาคนชอบกวนประสาท ปลายจมูกโด่งสะกิดกับพวงแก้มนิ่มแค่เพียง เล็กน้อย จากนั้นจึงได้ถอยห่างออกไป เนื่องจากว่ารู้สึกสะอิดสะเอียนที่ จะต้องอยู่ใกล้กับเธอ “ปล่อย!” “ฉันจะไปตามหาพี่วีร์!” “อ๊ะ!” คนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดแสดงอาการไม่สบอารมณ์ออกมาอย่าง เห็นได้ชัด พร้อมกับพยายามแกะมือปลาหมึกออกไปจากเอวบางแต่ทว่ายิ่ง เธอต่อต้านเขาสักเท่าไหร่ แรงบีบสะโพกมนมันก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น

พู่เกสร “ก็บอกว่าวีร์มันตายแล้ว!” “ตายเพราะเธอนั่นแหละ!” “ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอ?!” “หรือฟังออกแค่ภาษาหมู หมา กา ไก่!?” “พลั่ก!” “ปัง!” “โอ้ย!” ฝ่ามือหนาออกแรงผลักแผ่นหลังบางเต็มแรง จนเป็นผลท าให้ร่างเล็ก กระเด็นไปชนเข้ากับบานประตูที่เปิดทิ้งเอาไว้อย่างจัง ท าเอาไออุ่นร้อง เสียงหลงออกมาด้วยความรู้สึกเจ็บปวด หน าซ ้ายังเป็นการกลั่นแกล้งกัน แบบทีเผลอ “ใช่!” “ฉันฟังออกแต่ภาษาสัตว์!” “ถ้าอย่างนั้น…นายเองก็เหมือนหมาตัวนึงนั่นแหละ!” ไออุ่นหันหลังขวับกลับมาเถียงธาวินทร์อย่างไม่ยอมแพ้เพราะถ้าหา กว่าเธอสามารถตอบโต้กับเขาได้ เขาเองก็คงจะไม่ต่างอะไรกับพวกสุนัข หรือสิงห์สาราสัตว์อื่นๆและการที่เธอบอกว่าอยากจะตามหาธาวีร์ มันก็ ไม่ได้หมายความว่าเธอฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องแต่เธอแค่ไม่ได้เชื่อในสิ่งที่เขา กล่าวอ้างมาต่างหาก

พู่เกสร “ขี้เกียจจะเถียงกับพวกสมองน้อย!” “สู้เอาไปท าอย่างอื่นดีกว่า” “หมับ!” “โอ้ย!” ทันทีที่กล่าวจบธาวินทร์ก็ได้พุ่งตัวเข้ามาประชิดไออุ่น ก่อนที่จะ จัดการหิ้วปีกเธอออกไปจากภายในโรงเก็บฟางอัดก้อนแล้วตรงไปยังสวน องุ่นที่อยู่อีกฟาก ซึ่งก็ดูเหมือนว่าในวันนี้เธอก าลังจะได้รับงานพิเศษท าเสีย แล้ว “ปล่อยสิไอ้บ้า!” “ฉันเจ็บนะ!” “จะพาฉันไปไหน!?” “ใครกันแน่ที่สมองน้อยน่ะ!” “คนที่สมองน้อยคือคนที่ใช้ก าลังมากกว่าความคิดรึเปล่า!?” “แล้วที่ว่ามาทั้งหมด มันก็คือนายนั่นแหละ!” ขณะก าลังถูกกระชากลากถูไปตามทางเดินเท้า ไออุ่นก็พูดกระแทก แดกดันใส่ธาวินทร์เสียงดังลั่นพร้อมกับพยายามขัดขืนไปด้วยแต่อย่างไรก็ ตามความพยายามของเธอนั้นสูญเปล่าเพราะธาวินทร์ไม่ยอมปล่อยเธอให้ หลุดมือไปง่ายๆ หน าซ ้ายังปิดปากเงียบแกล้งท าหูทวนลม จนในท้ายที่สุด แล้ว เธอก็ถูกหิ้วปีกมาจนถึงจุดหมายปลายทางได้ส าเร็จ ซึ่งมันก็คือสวน องุ่นที่ไออุ่นยังไม่เคยเดินมาถึงจุดนี้เลยสักครั้ง ตั้งแต่มาที่ไร่ดาวเหนือ พร้อมกับธาวีร์

พู่เกสร “แต่งมาเป็นสะใภ้ของที่นี่แล้วก็ต้องช่วยงานไร่” “วันนี้เธอต้องมาท างานเก็บองุ่นในสวน” “รู้เอาไว้ซะด้วย” “ไม่!” “มันไม่ใช่หน้าที่ฉัน!” “อีกอย่างพี่วีร์ก็ไม่เคยบอกให้ฉันท างานหนัก!” หลังจากที่ได้ยินประโยคที่สุดแสนจะเคืองหู หญิงสาวก็ได้รีบตอบ ปฏิเสธอย่างทันควันเพราะหน้าที่เก็บผลไม้มันไม่ใช่หน้าที่ของเธอเลย แม้แต่นิดเดียวและที่ส าคัญไปกว่านั้น ธาวีร์คนรักตัวจริงของเธอก็ไม่เคย ออกค าสั่งให้เธอมาท างานหนักหน่วงอยู่ภายในไร่ดาวเหนือแห่งนี้และ หน้าที่ของเธอก็มีเพียงแค่ใช้ชีวิตให้มีความสุข ไปพร้อมกับชายอันเป็นที่รัก ก็เพียงเท่านั้นแต่ทว่าในตอนนี้มันกลับไม่ใช่อย่างเช่นแต่ก่อนเสียแล้ว “ฉันยังไม่ทันจะได้แต่งงานกับพี่วีร์เลยด้วยซ ้า!” “จะเรียกว่าเป็นคนของที่นี่มันก็ไม่ใช่!” “เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเรา มันจะต้องเป็นโมฆะ!” ไออุ่นพูดเสริมขึ้นมาอีกครั้งถึงเรื่องที่เธอยังไม่ได้เข้าพิธีวิวาห์กับ เจ้าบ่าวตัวจริงอย่างธาวีร์และการที่มีธาวินทร์มาแทรกกลางท าทุกอย่าง แทนเช่นนี้ มันก็สามารถกลับกลายไปเป็นโมฆะได้ โดยที่ไม่ต้องรอรับ ความเห็นต่างจากใครทั้งสิ้น

พู่เกสร “โมฆะบ้าบออะไร!?” “อย่าเอ๋อ!” “เธอไม่ได้แต่งงานกับไอ้วีร์แต่เธอแต่งงานกับฉัน!” “เพราะฉะนั้นเราก็เป็นผัวเมียกันแล้ว!” “อีกอย่างเธอก็ไม่ได้คู่ควรกับพี่ชายฉันเลยแม้แต่นิดเดียว!” “วีร์มันคงไม่ชอบกินหมาขี้เรื้อนหรอก!” “จะอ้วก!” ดูเหมือนว่าธาวินทร์เองก็ไม่ได้ยอมรับฟังความเห็นต่างจากไออุ่น เช่นกันเพราะถึงแม้พิธีวิวาห์จะเกิดขึ้นในนามของธาวีร์แต่ทว่าหลังจากที่ พิธีนี้สิ้นสุดลง สามีตัวจริงของเธอก็คือเขา โดยที่ไม่ใช่ธาวีร์อีกต่อไปแล้ว และสิ่งที่เขาอยากจะพูดมากที่สุดในตอนนี้ นั่นก็คือเรื่องที่ผู้หญิงอย่างไอ อุ่นไม่ได้คู่ควรกับธาวีร์เลยแม้แต่นิดเดียว “เออ!” “หมาขี้เรื้อนก็ยังดีกว่าคนที่เลือกใช้วิธีสวมรอยมาเป็นพี่ชายตัวเอง!” “ทุเรศสิ้นดี!” ไออุ่นตวาดเสียงดังลั่นอย่างใส่อารมณ์ถึงขั้นสุด เธอกับธาวีร์ยังไม่ได้ เกี่ยวข้องเป็นสามีภรรยากันเลยด้วยซ ้าเพราะดันมาเกิดเหตุเลวร้ายที่เธอยัง ไม่ได้มั่นใจแน่ชัดว่ามันเกิดมาจากสาเหตุใดกันแน่และคนที่เสียเปรียบมาก ที่สุดในตอนนี้ก็คือตัวของเธอเองเพราะจะแต่งกับพี่ชายแต่ดันได้น้องชาย นิสัยเสียมาเป็นสามีอย่างไม่เต็มใจแทน

พู่เกสร “พลั่ก!” “อ๊ะ!” “ตุบ!” ธาวินทร์ใช้มือผลักอกไออุ่นอย่างจงใจ จนเป็นผลท าให้เธอล้มลงไป ในท่าหงายหลัง โดยที่ไม่ได้มีการต่อล้อต่อเถียงกันต่อให้มากความอย่างที่ ไออุ่นคิดเอาไว้ในตอนแรกเพราะส าหรับธาวินทร์แล้ว หากไม่ถูกใจในเรื่อง ไหน เขาก็มักจะเลือกเมินเฉยแล้วหาวิธีใหม่มากลั่นแกล้งเอาคืนแทน “ผลักมาได้!” “เจ็บนะโว้ย!” “ดีแต่ใช้ก าลังข่มคนอื่น!” ร่างเล็กโวยวายออกมาชุดใหญ่ ก่อนที่เธอจะพยายามยันตัวลุกขึ้น มาแล้วชี้หน้าด่าคนที่ท าร้ายร่างกายเธอด้วยความรู้สึกคับแค้นใจ “เจ็บสิดี!” “วันนี้เธอต้องเก็บองุ่นให้ได้ 500 กิโลไม่งั้นไม่ต้องกินข้าว!” “หรืออาจจะโดนฉันเอาเนยถั่วยัดปาก!” ชายหนุ่มประกาศกร้าวออกค าสั่งเสียงดังฟังชัดพร้อมกับชี้นิ้วไปยัง อุปกรณ์ที่ใช้ส าหรับเก็บเกี่ยวองุ่นและถ้าหากว่าเธอไม่สามารถเก็บได้ถึง 500 กิโลกรัมภายในวันนี้ ก็จะต้องอดข้าวมื้อเย็นหรือไม่ก็อาจจะได้กินเนย ถั่วแทนข้าว ซึ่งก็แน่นอนว่ามันเป็นสิ่งที่คนมีอาการแพ้ถั่วอย่างเธอไม่ สามารถกินมันได้

พู่เกสร “นี่!” “ฉันเป็นคนนะ!” “ไม่ใช่ยักษ์ใช่มารที่จะไปเก็บได้ถึง 500 กิโลภายในหนึ่งวันน่ะ!” “คนงานของที่นี่ก็คงจะไม่มีใครท าได้หรอก!” “อย่าสั่งอะไรเกินความจริงหน่อยเลย!” หลังจากที่ได้ยินค าสั่งที่บ้าอ านาจและคาดหวังเกินความจริง ไออุ่นก็ ถึงกับโกรธหน้าด าหน้าแดงเพราะการที่จะเก็บเกี่ยวองุ่นให้ได้หลายร้อยกิโล ภายในวันเดียวนั้น มันเป็นเรื่องสุดหินที่ไม่มีทางเกิดขึ้นจริงอย่างแน่นอน นอกจากเธอที่ท าไม่ได้แล้ว คนงานภายในไร่รายบุคคลก็คงจะไม่มีใครท า ได้เช่นกัน “หมับ!…อ๊ะ!” “สั่งให้ท าก็ต้องท า!” “จะ-เจ็บ!” ฝ่ ามือหนาคว้าหมับไปยังข้อมือบาง ก่อนที่จะออกแรงบีบมันอย่าง รุนแรง จนส่งผลท าให้ร่างบางเริ่มบิดตัวไปมาจากความรู้สึกเจ็บปวดตรง บริเวณข้อมือที่แทบจะแตกร้าวออกจากกัน “แล้วก็ห้ามหันไปขอความช่วยเหลือกับพวกคนงานเพราะไม่มีใคร อยากจะคุยกับเธอหรอก!” “ขืนยังขัดค าสั่งล่ะก็…” “ไม่ว่าจะเป็นเธอหรือรวมไปถึงคนงานที่เธอไปคุยด้วยก็อาจจะโดน ลงโทษ!” “ถ้าไม่อยากให้ใครเดือดร้อนก็อยู่เฉยๆ!”

พู่เกสร “เร่งมือเข้าล่ะ!” “ขืนยังชักช้าระวังจะโดนยิงเป้า!” “แล้วฉันก็ไม่เคยขู่เล่นกับใครด้วย!” หลังจากที่การข่มขู่จบลง ฝ่ ามือหนาก็ได้คลายออกไปจากข้อมือบาง แล้วเดินกลับออกไปในทันที โดยทิ้งให้หญิงสาวยืนงงอยู่ท่ามกลางสวน องุ่นและคนงานหลายคนที่กระจายกันอยู่แต่ละพื้นที่ ดูเหมือนว่าจะไม่มีคนงานคนไหนกล้าเข้ามายุ่มย่ามกับไออุ่น ไม่เว้น แม้กระทั่งการหันหน้ามาสนใจเหตุการณ์วุ่นวายก่อนหน้านี้ ก็ยังไม่มีใครท า มันเลยสักคน เนื่องจากว่าต่างก็ได้รับค าสั่งมาจากธาวินทร์อย่างชัดเจน แล้วว่าห้ามสอดรู้สอดเห็นในตอนที่ไออุ่นถูกทารุณหรือพยายามยื่นมือมา ช่วยเหลือเธอเพราะอาจจะโดนขับออกไปจากไร่ดาวเหนือก็เป็นได้ “ตุบ!” “ไม่ให้ถามคนงานแล้วฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่ามันเก็บแบบไหน!?” “ขืนท าผิดมาก็คงจะโดนด่าอีก!” “ประสาทหลอนรึไง!?” “หมับ!” ถึงแม้ว่าปากของเธอมันจะก่นด่าธาวินทร์ลับหลังไม่หยุดแต่ทว่ามือ ของไออุ่นมันก็ได้เริ่มเอื้อมไปคว้าเอากรรไกรและลังไม้ เพื่อเตรียมการ ส าหรับสิ่งนี้ พลางชะโงกหน้าไปมองดูวิธีการเก็บเกี่ยวของคนงานผู้หญิง คนหนึ่งที่ยืนเก็บองุ่นอยู่ไม่ใกล้ไม่ใกล้จากตรงจุดที่เธอยืนอยู่และแน่นอนว่า ไออุ่นไม่ได้ต้องการที่จะให้ใครมาเดือดร้อนเพราะเธออยู่แล้ว มันจึงท าให้ เธอแค่คอยยืนสังเกตวิธีการท างานของคนอื่นๆก็เพียงเท่านั้น

พู่เกสร “เก็บลงลังไม้ไม่ใช่เรื่องยากแต่จากที่ดูแล้วน่าจะต้องเลือกเก็บแค่ผล แก่เต็มที่แต่จะต้องไม่แก่จนเกินไป” “เพราะถ้าเก็บผลแก่เกินไปก็น่าจะมีรสชาติหวานเกินไปแล้วเน่าเสีย ง่าย ไม่เหมาะกับการเก็บเอาไว้นาน” “ส่วนผลองุ่นที่ยังไม่แก่ก็จะต้องเก็บคราวใหม่” “ถ้าเก็บไปทั้งที่ยังไม่แก่ก็คงจะฝาดกับเปรี้ยวน่าดู” “งั้นก็แปลว่าต้องทยอยเก็บหลายๆครั้ง” “ไม่ใช่ครั้งเดียวหมด” “ประมาณนี้ใช่ไหม?” “ฉันเข้าใจถูกรึเปล่า?” เจ้าของใบหน้าสวยบ่นพึมพ าออกมาเสียงเบา ขณะก าลังใช้กรรไกร ค่อยๆตัดพวงองุ่นออกจากเถาอย่างเบามือ จากนั้นจึงน ามันลงไปใส่ในลัง ไม้ที่มีกระดาษห่อฝอยรองเอาไว้ เพื่อป้องกันการชอกช ้าเพราะถึงแม้ว่าจะ ถูกบังคับให้ท าแต่เธอก็ไม่ได้มีความต้องการที่จะท าร้ายเจ้าองุ่นพวกนี้ หน า ซ ้ายังนึกถึงค าพูดของธาวีร์ที่มักจะกล่าวว่าเขานั้นรักไร่ดาวเหนือเหมือนดั่ง ครึ่งหนึ่งของชีวิต

พู่เกสร “เฮ้อ!~” “ไม่ถึง 500 กิโลก็ช่างมันเถอะ” “มื้อเที่ยงก็อดมาแล้วนี่” “อดมื้อเย็นเพิ่มอีกจะเป็นไรไป” ดวงตากลมโตเหลือบขึ้นไปมองท้องฟ้าด้วยสีหน้าแววตาที่ดูสิ้นหวัง เล็กน้อยเพราะในวันนี้เธอได้กินแค่เพียงมื้อเช้าเท่านั้น ส่วนมื้อเที่ยงก็เป็น ช่วงเวลาตอนที่เธอถูกขังอยู่ภายในโรงเก็บฟางอัดก้อนและมื้อสุดท้ายอย่าง มื้อเย็นก็มีแนวโน้มว่าอาจจะไม่ได้กินมัน ซึ่งสาเหตุก็มาจากการที่เธอไม่ สามารถเก็บองุ่นได้ตามเป้าที่ธาวินทร์ตั้งเอาไว้ “ฮึบ!” “อย่างน้อยมันก็ท าให้ฉันรู้ว่าการเก็บองุ่นไม่ได้แย่แต่ขอแค่ห้ามมี แดดก็พอ” ไออุ่นยังคงตั้งอกตั้งใจเก็บผลองุ่นลงใส่ลังไม้อย่างทะนุถนอมเพราะดู เหมือนว่าเธอก าลังสนุกกับมัน หน าซ ้าโชคยังเข้าข้างมีเมฆครึ้มมาปกคลุม ท้องฟ้า นั่นจึงท าให้ไม่มีแดดมากวนใจ ส่วนสภาพอากาศที่ร้อนในตอนแรก ก็ได้เปลี่ยนมาเย็นลงอย่างน่าอัศจรรย์ใจ

พู่เกสร “จริงสิ!” “แอบเก็บองุ่นที่ใช้ขายไม่ได้ไว้กินทีหลังดีกว่า” “ตาทึ่มนั่นคงไม่รู้หรอก” “แถมก็ยังไม่น่าจะมีประสบการณ์เคยดูแลไร่แบบจริงจังมาก่อน” “คงไม่ได้ตรวจอะไรละเอียดเท่าที่ควร” จู่ๆไออุ่นก็เกิดความคิดที่เปล่งประกายขึ้นมาเพราะถ้าหากว่าจะต้อง อดข้าวมื้อเย็นอย่างที่ธาวินทร์ข่มขู่เอาไว้ก่อนหน้านี้ การแอบกินผลองุ่นที่ สุกจนเกินไปและไม่สามารถน าไปขายต่อได้มาประทังชีวิตในวันนี้ก็ไม่ใช่ เรื่องแย่ “ดีหน่อยที่วันนี้ใส่เสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ ไม่ใช่ชุดกระโปรงเหมือนวัน ก่อนๆ” “ไม่งั้นคงไม่มีกระเป๋ าแอบเก็บองุ่นไว้กินแน่ๆ” ทันทีที่กล่าวจบหญิงสาวก็ได้น าผลองุ่นมาเช็ดใส่เสื้อ เพื่อท าความ สะอาดพอเป็นพิธีแล้วยัดเข้าปากลองชิมรสชาติหวานหอมของมัน เธอแอบ กินไปและเก็บใส่ลังไม้ไป ประกอบกับแอบยัดใส่กระเป๋ ากางเกงเอาไว้ด้วย เช่นกัน ถึงแม้ว่าเสื้อผ้ามันจะเปียกชุ่มและยังไม่ค่อยจะแห้งดีสักเท่าไหร่นัก แต่อย่างน้อยวันนี้เธอก็ดันโชคดีใส่เสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ขากระบอก ส าหรับกักเก็บผลองุ่นได้จ านวนหนึ่ง

พู่เกสร “กึก!” “อ๊ะ!” เวลาล่วงเลยผ่านไปจนถึงช่วง 4 โมงเย็นและด้วยความที่ร่างกายมัน เริ่มอ่อนล้า จึงท าให้ไออุ่นพลาดเอากรรไกรตัดขั้วองุ่นมาตัดเนื้อของตัวเอง แทน จนเป็นผลท าให้มีเลือดไหลซิบออกมาเรื่อยๆ “ฟุบ!” “ท าต่อไม่ได้แล้ว” “ไม่อยากท าแล้ว…” หญิงสาวโยนกรรไกรทิ้ง ก่อนที่จะทรุดตัวนั่งลงบนพื้นแล้วรีบใช้นิ้วที่ เปื้อนเลือดเช็ดใส่เสื้อสีขาวของตัวเอง ถึงแม้ว่าแผลจะไม่ได้ใหญ่มากแต่ ปัญหาส าหรับเธอในตอนนี้ มันก็คืออาการหวาดกลัวเลือดสีแดงสด “หะ-หิวน ้าจัง” เจ้าของใบหน้าสวยน ้าตาคลอหน่วยอย่างน่าสงสาร เธอเบ้ปาก ร้องไห้อยู่แบบนั้น จนคนงานภายในไร่ที่แกล้งเมินเฉยอยู่นานเริ่มใจอ่อน ขึ้นมาเล็กน้อยแต่ทว่าก็ยังไม่มีใครใจกล้าพอที่จะแบ่งน ้าให้กับเธอได้ดื่มกิน “ตึก ตึก ตึก” “อะ-เอ่อ…” ในขณะที่ไออุ่นก าลังนั่งสิ้นหวังอยู่นั้น ก็ได้มีใครบางคนเดินเข้ามาหา เธออย่างเงียบๆ ซึ่งก็คือชมพู่ลูกสาวของสองผัวเมียคนงานภายในไร่และยัง ดูเหมือนว่าเธอจะอายุใกล้เคียงกันกับไออุ่นอีกต่างหาก

พู่เกสร “คือว่า…” “น ้าค่ะ” “ฉันแบ่งให้คุณ” ชมพู่พูดขณะที่ส่งยื่นขวดน ้าเย็นๆของตัวเองมาให้กับไออุ่นด้วยสี หนา้แววตาท่ีดใูสซื่อบรสิทุธิ์และดไูม่ไดม้ีพิษมีภยัอะไร เธอแอบมองดไูออุ่น อยู่นาน มันจึงท าให้เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสารคุณนายบ้านไร่ที่จู่ๆก็ตก สวรรค์ลงมาบนดิน จนต้องแอบฝ่าฝืนค าสั่งของธาวินทร์ “ขะ-ขอบคุณนะจ๊ะ” “หมับ!” “อึก!อึก!อึก ไออุ่นรีบรับขวดน ้าเย็นมาจากชมพู่อย่างรีบร้อน ก่อนที่เธอจะเปิดฝา ขวดออกแล้วยกดื่มด้วยท่าทีหิวกระหายเพราะอันที่จริงแล้วเธอก็รู้สึก กระหายน ้ามาตั้งแต่ตอนที่อยู่ในโรงเก็บฟางแล้วแต่ทว่าหลังจากที่ได้เก็บ องุ่นก็ดันลืมความรู้สึกนี้ไปชั่วคราว “ปึก!” “อ๊ะ!” ยังไม่ทันที่จะได้ดื่มน ้าให้อิ่มหน าส าราญไปมากกว่านี้ จู่ๆก็ได้มีมือ ปริศนามาปัดขวดน ้าออกไปจากปากของไออุ่น จนเป็นผลท าให้มันหลุด ร่วงลงไปอยู่บนพื้น ซึ่งคนๆนั้นก็คือธาวินทร์ที่โผล่เข้ามาได้ถูกจังหวะที่ ไออุ่นได้ดื่มน ้าจากชมพู่

พู่เกสร “อยากกินก็ให้เดินไปกรอกเอง!” “จะมาอาศัยกินของคนอื่นท าไม!?” นัยน์ตาสีอ าพันจ้องมองไปยังใบหน้าสวยที่ขึ้นสีแดงระเรื่อจากอาการ เหนื่อยหอบ ก่อนที่จะตัดสลับไปหาคนงานภายในสวนอย่างชมพู่ที่เริ่มมี ใบหน้าซีดเผือก จากอาการหวาดกลัวผู้เป็นนาย “ปึก!” “เขาเอาให้ฉันกินเองนะ!” “แค่น ้าจะมาหวงอะไรนักหนา!” หญิงสาวกระทืบเท้าใส่อีกฝ่ ายด้วยท่าทีก้าวร้าวเพราะคนแบบนี้ไม่ จ าเป็นที่จะต้องคุยกันดีๆ “หวงสิ!” “โดยเฉพาะกับเธอน่ะ!” นิ้วเรียวยาวชี้ไปยังตัวปัญหาอย่างไออุ่นอย่างเอาเรื่อง ก่อนที่จะ เหลือบไปแผ่รังสีอ ามหิตใส่ชมพู่ต่ออีกรายที่บังอาจมาฝ่าฝืนค าสั่งของเขา “ไปท างานของตัวเองได้แล้ว!” “และบทลงโทษในวันนี้ ทุกคนจะต้องท างานเพิ่มอีก 1 ชั่วโมง!” “โห่!” ธาวินทร์ประกาศกร้าวออกมาเสียงดัง เพื่อที่จะให้ชมพู่และคนงาน คนอื่นๆที่อยู่ภายในสวนองุ่นได้ยินมัน ท่ามกลางเสียงโห่ร้องไม่พอใจในตัว ของชมพู่ที่ไปยุ่งวุ่นวายกับไออุ่น จนคนอื่นเดือดร้อนไปตามๆกัน

พู่เกสร เวลาเลิกงานตามปกติคือ 6 โมงเย็นแต่ทว่าวันนี้กลับต้องมาท างาน ล่วงเวลาไปจนถึง 1 ทุ่มตรง โดยอาศัยแสงไฟจากไฟฉายและที่แย่ไปกว่า นั้นการเพิ่มเวลาท างาน มันไม่ได้ส่งผลต่อเงินค่าจ้างเพราะเงินค่าตอบแทน ยังคงเท่าเดิมทุกบาททุกสตางค์ “ดะ-เดี๋ยวสิ…” “เธอจะไปแล้วเหรอ?” “ฉันขอโทษ” “ฉันไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นแบบนี้” ไออุ่นมองไล่หลังชมพู่ที่เดินคอตกหายออกไปจากตรงบริเวณนี้ตาม ค าสั่งของธาวินทร์ด้วยสีหน้าแววตาที่รู้สึกผิดอย่างหนักเพราะถ้าหากเธอ ไม่บ่นว่ากระหายน ้าให้ชมพู่ได้ยิน ก็คงจะไม่ต้องมีใครมาเดือดร้อนเช่นนี้ “เห็นรึยังล่ะว่าคนอื่นเขาเดือดร้อนน่ะ!” “หมับ!อ๊ะ!” “นี่!” “จับดีๆก็ได้!” “ฉันเจ็บ!” ฝ่ ามือหนาคว้าหมับไปยังข้อมือบาง ก่อนที่จะกระชากลากถูเธอ ออกไปจากสวนองุ่น ท่ามกลางสายตาของคนงานภายในไร่ที่ต่าง หวาดกลัวว่าจะโดนไล่ออกไปจากไร่ดาวเหนือที่เงินเดือนสูงกว่าไร่อื่นๆ

พู่เกสร แน่นอนว่าถ้าหากเป็นคนงานที่ท างานในไร่ดาวเหนือมามากกว่า 10 ปี พวกเขาก็ต่างทราบกันดีอยู่แล้วว่าเจ้านายคนนี้ไม่ใช่ธาวีร์แต่เป็น ธาวินทร์ ซึ่งจุดสังเกตที่ใช้แยกฝาแฝดชายคู่นี้ก็ไม่ใช่เรื่องการใช้ค าพูดค าจา หรือการแสดงพฤติกรรมแต่เป็นเรื่องอื่นที่รู้กันในหมู่คนงานและคนรับใช้ อย่างวิชัยกับสาลี่

พู่เกสร เงารักแรงแค้น ตอนที่12 : ประเด็นร้อนในอดีต “หมับ!” “ยะ-หยุดก่อน!” “ฉันเดินไม่ไหวแล้ว!” ฝ่ ามือบางเอื้อมออกไปคว้าหมับเอาชายเสื้อของคนที่ก าลังกระชาก ลากถูเธอไปตามทาง ก่อนที่จะกระตุกมันไปมาอย่างไม่ค่อยเบามือสัก เท่าไหร่นัก เพื่อส่งสัญญาณเตือนว่าเธอนั้นไม่สามารถเดินต่อไหวแล้ว “เดินไม่ไหวก็ต้องเดิน” “จะมาส าออยอะไรนักหนา” “ตอนอยู่กับไอ้วีร์ มันไม่เคยพาเดินเหรอ?” “หมับ!” “อ๊ะ!” ข้อมือบางถูกกระตุกให้เดินต่อไปอีกครั้ง โดยไร้ซึ่งการเห็นอกเห็นใจ มิหน าซ ้ายังโยงไปถึงบุคคลที่ตัดสินใจปลิดชีพตัวเองอย่างธาวีร์ ทางด้าน ของไออุ่นที่ได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับใจหล่นวูบแล้วนิ่งเงียบไป จนสุดท้ายเธอก็ ถูกธาวินทร์ลากกลับเข้ามายังภายในคฤหาสน์ดาวเหนืออีกครั้งแต่ทว่าใน ครั้งนี้ มันกลับมีหลายสิ่งหลายอย่างที่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว หนึ่งใน นั้นก็คือห้องที่พักอาศัยใหม่ที่ทั้งแคบและแอบสกปรกในสายของลูกคุณหนู ตระกูลผู้ดี

พู่เกสร “ปึก!” “สะ-เสื้อผ้าฉัน…” “ตึก!ตึก!ตึก!” ร่างบางสะบัดมือออกมาจากพันธนาการร้าย ก่อนที่เธอจะวิ่งหน้าตา ตื่นไปเก็บเอาเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวที่ถูกน ามาวางทิ้งเกลื่อนอยู่ภายใน ห้องสี่เหลี่ยมแคบๆและมีเตียงนอนขนาดเล็กที่นอนคนเดียวก็แทบจะไม่ พอดีตัว “นี่นายท าบ้าอะไร!?” “จะมาท าแบบนี้กับของใช้ส่วนตัวฉันได้ยังไง!?” “ท าไมเสื้อผ้าฉันถึงอยู่ในห้องสกปรกแบบนี้!?” ไออุ่นหันหลังขวับกลับมาตวาดเสียงใส่ธาวินทร์ด้วยความรู้สึกไม่ พอใจและรู้สึกแย่เป็นอย่างมากเพราะเสื้อผ้าทุกตัวของเธอนั้น ล้วนเป็น เสื้อผ้าแบรนด์เนมราคาแพงทั้งสิ้น ซึ่งอันที่จริงแล้วเธอก็ไม่ได้มีความรู้สึก ยึดติดกับของใช้ที่มีราคาสูงลิ่วแต่สิ่งที่ท าให้เธอไม่พอใจมากที่สุด นั่นก็คือ การที่ถูกละลาบละล้วงของใช้ส่วนตัวและการถูกเจ้าบ้านประพฤติตัวแย่ๆ ใส่ “ไม่พอใจก็ขอโทษด้วยแต่ฉันไม่ผิด” “นับจากนี้ต่อไปห้องนี้จะกลายเป็นห้องนอนใหม่ของเธอ” เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาพูดออกมาด้วยสีหน้าแววตาที่เรียบเฉยและ ไม่ได้รู้สึกผิดบาปกับการกระท าของตัวเองเลยแม้แต่นิดเดียว

พู่เกสร “ถ้าจะให้ฉันย้ายห้องใหม่ ท าไมไม่ไปส่งฉันกลับบ้านเลยล่ะ!?” “หมับ!” “อ๊ะ!” ยังไม่ทันจะถึงไหนฝ่ ามือหนาก็ได้คว้าหมับไปยังข้อมือบาง ก่อนที่จะ กระตุกมันอย่างรุนแรง จนเป็นผลท าให้ร่างงามเซถลามาชนเข้ากับแผงอก แกร่ง ล าแขนแกร่งโอบรัดเอวบางเอาไว้มั่น เพื่อสื่อถึงความพิโรธและความ โกรธเกรี้ยวที่สุมอยู่ในใจ “ใครอนุญาตให้กลับกันล่ะ!?” “ขืนยังปากแข็งไม่บอกความจริงเรื่องไอ้วีร์ก็จะถูกจองจ าที่นี่ไปจน ตาย!” ชายหนุ่มถลึงตาใส่หญิงสาวอย่างคาดโทษ หากไม่มีการเผยความ จริงออกมาให้คลี่คลายลงบ้างคนมีคดีติดตัวเช่นเธอก็จะไม่มีวันได้รับการ ปล่อยตัวเป็นอันขาด “ถ้าฉันบอกแล้วมันจะได้อะไรกลับมาล่ะ?” “ได้กลับบ้านเหรอ?” เจ้าของใบหน้าสวยเอียงคอถามอย่างลืมตัว จนลืมไปว่าเธอนั้นก าลัง รนหาที่ตาย “ถ้าพูดแบบนี้ยอมรับแล้วใช่ไหมว่าเป็นสาเหตุท าให้วีร์มันตัดสินใจ ฆ่าตัวตาย?” “ตึก ตึก ตึก” ธาวินทร์เอ่ยถามพร้อมกับค่อยๆสาวเท้าเข้ามาหาไออุ่นอย่างเชื่องช้า ซึ่งมันก็เป็นพฤติกรรมที่ดูจะโรคจิตและน่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างมาก

พู่เกสร “มะ-ไม่ใช่แบบนั้นนะ” “ฉันก็แค่อยากระ…” “ปึก!…อ๊ะ!” ยังไม่ทันที่ไออุ่นจะได้พูดให้จบประโยค ร่างของเธอก็ได้ถูกผลักจน กระเด็นไปติดกับฝาผนังเก่า ตามมาด้วยแรงกระชากกลุ่มเส้นผมที่ยาว สลวย ซึ่งถึงแม้ว่าเธอจะเป็นหญิงร่างบางแต่ทว่ากลับไม่มีการออมแรงหรือ หยุดยั้งมือหนักๆให้ท ากับเธอเบาลงเลยแม้แต่นิดเดียว “เธอเป็นคนฉีกหน้าสุดท้ายในไดอารี่ลับไปใช่ไหม?” “มันเขียนว่าอะไร?” “มะ-ไม่…” “ฉะ-ฉันไม่รู้” “ฉันแค่เคยเห็นสมุดเล่มนั้นแต่ไม่เคยเสียมารยาทอ่านเลยสักครั้ง” “โกหก!” “ไม่ใช่…” “ฉันไม่ได้ท าจริงๆ” ดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวเพราะหลังที่จ้องลึกเข้า ไปยังนัยน์ตาสีอ าพันของคนเบื้องหน้า เธอก็มองเห็นแต่เพลิงแค้นที่ลุกโชติ ช่วงอยู่ภายในนั้นแต่เพียงอย่างเดียว “จริงเหรอ?” “แน่ใจรึเปล่า?” “แล้วถ้าเธอเป็นคนท าจริงๆล่ะ?”

พู่เกสร เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาเอียงคอถาม พลางใช้นิ้วเรียวยาวค่อยๆสาง ผมออกไปจากใบหน้าสวยอย่างเชื่องช้า ซึ่งการกระท านี้มันก็ยิ่งท าให้ ผู้ถูกกระท ารู้สึกหวาดผวาหนักกว่าเดิมหลายเท่า “มะ-ไม่” “ฉันไม่ได้ท าอะไรทั้งนั้น” “ฉันไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้” “ฉันสาบาน” ร่างบางส่ายหน้าปฏิเสธอยู่ซ ้าๆ พร้อมกับหัวใจดวงน้อยๆที่สั่นระรัว ไม่เป็นจังหวะเพราะถึงแม้ว่าจะยืนยันเรื่องที่ไม่ได้เป็นคนฉีกไดอารี่หน้า สุดท้ายไปแล้วแต่ทว่าตัวของเธอก็ไม่ได้มั่นใจไปซะทีเดียวว่าไม่ได้มีส่วน เกี่ยวข้องกับเรื่องทั้งหมด “หึ” “ตึก ตึก ตึก” “แกร๊ก!ปัง!” เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาเค้นหัวเราะในล าคอ ก่อนที่จะหันหลังหนี แล้วเดินออกไปจากภายในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ โดยไม่ลืมที่จะล็อกประตู อย่างแน่นหนา เพื่อป้องกันการหลบหนีของเธอ

พู่เกสร “ดะ-เดี๋ยวสิ!” “ตึก!ตึก!ตึก! “ปัง!ๆๆ” หลังจากที่หญิงสาวได้สติ เธอก็ได้รีบวิ่งไปทุบประตูเสียงดังแต่ทว่า มันก็ไม่ทันการณ์อะไรเสียแล้วเพราะถ้าหากประตูได้ถูกปิ ดลง ความ คาดหวังที่อยากจะหนีออกไปจากที่นี่มันก็ริบหรี่เข้าไปทุกที “ปังๆๆ!” “นายจะมาขังฉันเอาไว้แบบนี้ไม่ได้นะนายธาวินทร์!” “ไอ้บ้า!” “ไอ้ประสาท!” ก าปั้นน้อยๆทุบรัวๆใส่บานประตู โดยที่ปากก็ยังคงก่นด่าไล่หลังคนที่ ขังเธอเอาไว้อยู่ภายในนี้อย่างไร้เยื่อใย หน าซ ้ายังท าร้ายทั้งจิตใจและ ร่างกายของเธออีกต่างหาก “ปังๆๆ!” “ปึก!” “ตุบ!” หลังจากที่ทุบประตูอยู่นานจนเริ่มจะเจ็บมือ ไออุ่นก็ได้หยุดการ กระท าทุกอย่างลง ก่อนที่เธอจะเดินวนกลับมาตรงบริเวณเตียงนอนขนาด เล็กแล้วทรุดตัวนั่งลงด้วยท่าทีหมดอาลัยตายอยาก “พี่วีร์…” “ฮึก…” ไออุ่นเริ่มเพ้อถึงธาวีร์ทั้งน ้าตาเพราะถ้าหากว่าเขายังอยู่ ก็คงจะไม่มี ใครมาท าร้ายเธอเช่นนี้อย่างแน่นอน

พู่เกสร “มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” “พี่วีร์จะฆ่าตัวตายได้ยังไง…” “ในเมื่อสิ่งที่ไอเคยท ามันไม่น่าจะร้ายแรงมากถึงขนาดนั้น” เจ้าของใบหน้าสวยน ้าตาคลอหน่วยแล้วเริ่มนึกถึงความหลังที่เธอ กับธาวีร์นั้นเคยผิดใจกันอย่างหนักหน่วงแต่ทว่าเธอก็ไม่ได้มองว่ามันเป็น เรื่องร้ายแรงพอที่จะท าให้ธาวีร์ตัดสินใจปลิดชีพตัวเองทิ้งเพราะมันเป็น เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนที่เธอจะแต่งงานกับธาวีร์ถึง 2 เดือนและหลังที่ เคลียร์ใจกันในช่วงเวลาสั้นๆ ธาวีร์ก็ไม่เคยรื้อฟื้นมันขึ้นมาเป็นประเด็นเลย สักครั้ง 2 เดือนก่อนหน้านี้ “ลองไหม?” “ไม่ลองจริงๆเหรอ?” “มันไม่เมาหรอกเชื่อเราสิ” ยิวหนึ่งในเพื่อนนักศึกษาที่ฝึกงานในบริษัทเดียวกันกับไออุ่นได้ พยายามคะยั้นคะยอให้เธอสูบกัญชาผ่านบุหรี่ไฟฟ้าในงานเลี้ยงฉลองวัน สิ้นสุดการเป็นเด็กนักศึกษาฝึกงาน ซึ่งงานเลี้ยงนี้ก็ถูกจัดขึ้นในคอนโดของ ตาต้าหนึ่งในเพื่อนนักศึกษาที่ไปฝึกงานในบริษัทเดียวกัน คนทั้งหมดที่อยู่ภายในงานนี้ล้วนเป็นเพื่อนที่ไออุ่นไม่ได้สนิทสนม อะไร ไม่ว่าจะเป็นยิว ตาต้า เกี่ยวก้อยและเรน เพียงแค่พวกเขามาบังเอิญ ลงสมัครฝึกงานบริษัทเดียวกันกับเธอก็เพียงเท่านั้น นั่นจึงท าให้เธอได้มี โอกาสพูดคุยและร่วมงานกัน

พู่เกสร “อะ-เอ่อคือว่า…” “เราไม่ค่อยกล้าสักเท่าไหร่” “มันจะไม่เมาใช่ไหมยิว?” ไออุ่นมีท่าทีอึกอักเล็กน้อยเพราะใจหนึ่งก็อยากจะลิ้มลองมันแต่อีก ใจหนึ่งก็กลัวว่าร่างกายตัวเองจะรับไม่ไหว ซึ่งตั้งแต่มาที่นี่ไออุ่นก็ดื่ม แอลกอฮอล์พอเป็นมารยาทไปแค่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น เนื่องจากเกรงว่า ธาวีร์ที่รออยู่ด้านล่างคอนโดจะเป็นห่วงและถ้าหากว่าเธออยู่เกินเวลาที่ ก าหนด ธาวีร์ก็อาจจะขึ้นมาหาตามหมายเลขห้องที่เธอให้เอาไว้ในตอน แรก “ไม่หรอก” “เพื่อนคนอื่นก็ไม่เห็นจะเมากัน” “แต่ต้องสูบพอประมาณนะ” ยิวพูดพลางหันไปมองเกี่ยวก้อยกับเรนที่ก าลังนั่งพี้กัญชาแบบบ้อง อยู่ตรงบริเวณริมระเบียง ซึ่งค าพูดของยิวมันก็แอบย้อนแย้งกับภาพเบื้อง หน้าเป็นอย่างมากเพราะเกี่ยวก้อยกับเรนในตอนนี้ต่างก็พากันเมากัญชา หนักถึงขั้นจะเริ่มมีอะไรต่อหน้าเพื่อนคนอื่น ส่วนตาต้าเจ้าของคอนโดก็เมาหลับไปได้สักพักใหญ่ๆแล้ว จึงเหลือ แค่ไออุ่นกับยิวเท่านั้นที่ยังมีสติครบถ้วนดี “อะ-อือ” “ส่งมาสิ” ไออุ่นพยักหน้ารับยินยอมที่จะลองมัน พร้อมกับแบมือขอสิ่งนั้นจาก ยิวอย่างเต็มใจ

พู่เกสร “ซู๊ด!” “ฟู่ ว!~” “แค่กๆ!” หลังจากที่รับมาแล้ว ไออุ่นก็ไม่รีรอที่จะสูบอัดกัญชาผ่านบุหรี่ไฟฟ้า ของยิวอย่างรวดเร็ว ซึ่งหลังจากที่ดูดไปรอบแรก ใบหน้าสวยก็เริ่มขึ้นสีแดง ระเรื่อในทันที ก่อนที่เธอจะมีอาการส าลักแล้วไอออกมาแต่ทว่าไออุ่นก็ยัง ดื้อดึงที่จะสูบอัดมันติดต่อกันอีกหลายต่อหลายครั้ง เพียงเพราะความ อยากรู้อยากลองตามประสาลูกคุณหนูที่ไม่เคยสัมผัสของพวกนี้มาก่อน “เป็นยังไงบ้าง?” “ชอบรึเปล่า?” “ถ้าไอชอบก็บอกเราได้นะ” “เดี๋ยวจะสั่งมาให้หลายๆอันเลย” ยิวเอ่ยถามพร้อมกับฝ่ ามือที่เริ่มซุกซนมาโอบเอวของไออุ่นหลวมๆ ซึ่งทางด้านของคนที่ก าลังสนใจดูดสิ่งเสพติดอยู่นั้นก็ไม่ได้ต่อต้านอะไร เพราะตอนนี้เธอเริ่มที่จะเมาเคลิ้มไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว “ไม่เป็นไรหรอก” “แค่วันนี้วันเดียวก็พอแล้วล่ะ” หญิงสาวตอบกลับไปด้วยอาการสะลึมสะลือเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะ ส่งยื่นมันคืนให้กับเจ้าของตัวจริง หน าซ ้ายังลืมไปเสียสนิทว่าการใช้ปากดูด บุหรี่ไฟฟ้าร่วมกับคนอื่นนั้น มันอันตรายและมีความเสี่ยงเป็นอย่างมาก

พู่เกสร “ลองอีกสักหน่อยสิ” “ปึก!” “ซู๊ด!” ยิวดันสารเสพติดอย่างกัญชาตัวร้ายกลับมาที่ปากของไออุ่นอีกครั้ง นั่นจึงท าให้เธอต้องยอมสูบมันต่ออย่างเลี่ยงไม่ได้ จนในท้ายที่สุดเธอก็เริ่ม อ่อนแรงแล้วทรุดตัวลงไปบนโซฟาในสภาพเมามาย “ฟุบ!” “ไอมีแฟนแล้วเหรอ?” “ท าไมเพิ่งจะมาบอกตอนจะจากกันล่ะ?” ยิวทรุดตัวนั่งลงข้างกายของไออุ่นอย่างแนบชิด ก่อนที่จะซุกไซร้ ใบหน้าเข้าใส่ซอกคอหอมของเธออย่างถือวิสาสะ “อื้อ” “เรามีแฟนแล้ว” “ยะ-อย่ามาใกล้เราขนาดนี้เลย” “ขะ-ขอร้องล่ะ…อึก!” ไออุ่นพูดขณะที่พยายามใช้มือดันร่างของยิวออกไปจากตัว ก่อนที่ เธอจะถอยห่างออกมาอย่างทุลักทุเลแต่ทว่าแรงของเธอมันก็มีน้อย จนเกินไป นั่นจึงท าให้ยิวสามารถขึ้นมาคร่อมร่างของเธอได้ส าเร็จ

พู่เกสร “เป็นเราไม่ได้เหรอ?” “คนที่ไอเลือกน่ะ…” “เราชอบไอมานานแล้วนะ” “อ๊ะ!” ยิวยังคงพยายามตื้อต่อ หน าซ ้ายังใช้มือสอดเข้าไปตรงด้านหลังของ ไออุ่นแล้วปลดตะขอบราเซียร์ของเธอออก จากนั้นจึงได้ก้มลงไปขบเม้ม ซอกคอขาว จนเกิดเป็นรอยแดงช ้าขนาดใหญ่ โดยที่ไม่ได้สนใจเพื่อนคน อื่นๆเพราะในตอนนี้เกี่ยวก้อยกับเรนก็ก าลังนัวกันอยู่ตรงด้านนอก “ยิวอย่า…” “อ๊ะ!” “กริ๊ง!~” “ใครมากดกริ่งเรียกวะเนี่ย” “พลั่ก!” ตาต้าเจ้าของห้องที่หลับก่อนหน้านี้ได้บ่นกระปอดกระแปดออกมา ยกใหญ่ หลังที่มีเสียงกดกริ่งมาจากด้านนอกห้อง ก่อนที่เธอจะลุกเดินไป เปิดในสภาพที่ไม่ค่อยเต็มร้อย ไออุ่นจึงได้อาศัยจังหวะนั้นผลักร่างของยิว ออกไปอย่างลุกลี้ลุกลนเพราะเธอทราบดีอยู่แล้วว่าคนที่มากดกริ่งน่าจะ เป็นธาวีร์ที่ขึ้นมาตาม

พู่เกสร “แกร๊ก!” “ตึก!ตึก!ตึก!” ทันทีที่ประตูถูกเปิดออกก็เผยให้เห็นร่างของธาวีร์ที่มายืนรอเธอ ตามที่ไออุ่นคาดเอาไว้ไม่มีผิดเพี้ยน หญิงสาวจึงได้รีบคว้าเอากระเป๋ า สะพายข้างแล้ววิ่งหน้าตาตื่นไปหาแฟนหนุ่มในสภาพที่ไม่มีบาร์เซียร์อยู่ใน อก หน าซ ้ายังมีรอยที่คอไปอวดอ้างเขาอีกต่างหาก “นี่มันอะไรกันน่ะน้องไอ?” ธาวีร์ก้มส ารวจมองไปทั่วเรือนร่างของไออุ่นที่มีหลายสิ่งหลายอย่าง ผิดแปลกไป ไม่ว่าจะเป็ นหน้าอกเปลือยเปล่าที่ไร้ซึ่งการปกปิ ดหรือ แม้กระทั่งรอยแดงช ้าที่คอของเธอ แถมตามร่างกายของไออุ่นในตอนนี้ก็มี แต่กลิ่นสารเสพติดคละคลุ้งอยู่เต็มไปหมด “ท าไมถึง…เป็นแบบนี้ล่ะ?” ธาวีร์เอ่ยถามไออุ่นด้วยสีหน้าแววตาที่สั่นไหว จากนั้นจึงได้เงยหน้า ขึ้นไปสบตากับยิวที่เดินเข้ามาซ้อนหลังของไออุ่น พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเจ้า เล่ห์ “พะ-พี่วีร์” “มันเกิดอะไรขึ้น?” “ช่วยบอกพี่…จะได้ไหม?”

พู่เกสร “คะ-คือว่าไอแค่สูบกัญชาผ่านบุหรี่ไฟฟ้าของเพื่อนจนเมาค่ะ” “ส่วนเรื่องอื่นก็ไม่ได้มีอะไรเกินเลย” “พี่วีร์อย่าคิดไปไกลเลยนะคะ” “ไอสาบานค่ะ” “ฮึก…” ไออุ่นก้มหน้ายอมรับผิดแต่โดยดี ก่อนที่เธอจะพยายามเอื้อมมือ ออกไปคว้าเอาแขนของธาวีร์มากอดเอาไว้และแน่นอนว่าคนที่รักเธอสุด หัวใจอย่างเขาก็ไม่ได้หันหน้าหนีเรื่องผิดพลาดที่เธอสร้างขึ้นเลยแม้แต่นิด เดียว “ฟุบ!” ชายหนุ่มถอดเสื้อด้านนอกของตัวเองคลุมให้กับแฟนสาว ก่อนที่จะ ประคองร่างของเธอออกไปจากแหล่งมั่วสุม โดยที่ไม่ได้ปริปากพูดอะไรแต่ ทว่าก็ยังคงมีความรู้สึกเจ็บปวดหัวใจล้นปริ่มออกมาอยู่ร ่าไป “หวืด!~” ทุกอย่างดับวูบไปพร้อมกับภาพของไออุ่นในปัจจุบันที่ก าลังนั่งคิด ไตร่ตรองถึงเรื่องผิดพลาดในอดีตที่เธอพยายามลืมและไม่คิดที่จะพูดถึงมัน ให้ใครได้รับรู้เพิ่มอีก

พู่เกสร “วันนั้นเราไม่ได้มีอะไรกับยิว” “ส่วนเรื่องใช้สารเสพติดมันก็ปกติธรรมดาที่พอจะให้อภัยกันได้” “พี่วีร์ก็ฟังค าอธิบายเรื่องนี้ จนเข้าใจหมดแล้วไม่ใช่เหรอ?” “ท าไมมันถึงเป็นแบบนั้นล่ะ?…” “ไม่สิ” “มันไม่น่าจะเกี่ยวกับเราเลยด้วยซ ้า” ดวงตาคู่สวยฉายแววความเศร้าสร้อยออกมาอย่างชัดเจนเพราะ ถึงแม้ว่าเธอจะพยายามปากแข็งกับธาวินทร์ว่าที่ผ่านมายังไม่เคยมี เรื่องราวร้ายแรงอะไรเกิดขึ้นเลยสักครั้งแต่ทว่าตัวของเธอก็ทราบดีอยู่แล้ว ว่าเรื่องในวันนั้นมันกระทบจิตใจของธาวีร์มากถึงขนาดไหน อย่างไรก็ตามไออุ่นก็ยังคงเชื่อมั่นเข้าข้างตัวเองว่าธาวีร์จะไม่มีทาง น าเรื่องนั้นมาเป็นจุดประกายการปลิดชีพของตัวเองอย่างแน่นอน

พู่เกสร เงารักแรงแค้น ตอนที่13 : เจ้าหญิงวุ่นวายกับเจ้าชายตายด้าน ไออุ่นพับเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่เกลื่อนพื้นและเก็บจัดวางของใช้ ให้เป็นระเบียบเรียบร้อย เพื่อฆ่าเวลาแก้เครียดที่จะต้องมาอุดอู้อยู่ภายใน ห้องสี่เหลี่ยมแคบๆนี้ จนเวลาล่วงเลยมาถึงช่วงพลบค ่า โดยที่เธอนั้นก็ไม่ได้ ล่วงรู้เวลาที่แน่ชัดเนื่องจากว่าภายในห้องนี้ไม่มีหน้าต่างเลยแม้แต่บาน เดียว มีเพียงแค่รูโหว่เล็กๆที่ใช้ส าหรับหายใจและให้มีแสงสว่างจากด้าน นอกส่องลอดเข้ามาแค่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น “ไม่ว่าจะน ้าในฝักบัวหรือในก็อกก็ไม่ไหล” “มันหมายความว่ายังไงกัน?” “จะให้ฉันอาบแบบไหน?” “มุดลงไปอาบในชักโครกเหรอ?” เจ้าของใบหน้าสวยบ่นพึมพ าออกมาด้วยความรู้สึกเบื่อหน่าย หลังจากที่พบว่าน ้าในห้องน ้านั้นไม่ไหลเลยสักจุด ไม่ว่าจะเป็นตรงบริเวณ ก็อกนา ้หรือฝักบัวท่ีใช้อาบนา ้ซ่ึงน่ันก็เท่ากับว่าวันนีเ้ธอจะไม่มีสิทธิ์ได้ อาบน ้า หากไม่อาบไปยังด้านนอกหรืออาจจะต้องรอให้น ้าไหลแต่ทว่าก็ไม่ อาจทราบได้อยู่ดีว่ามันจะไหลออกมาเมื่อไหร่ “ถ้าไม่มีพัดลมกับหลอดไฟฉันคงขาดใจตายแน่ๆ” ไออุ่นเงยหน้าขึ้นไปมองหลอดไฟและพัดลมบนเพดานที่ก าลังหมุน ท างานให้ความเย็นกับเธอเพราะในความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีหลุดมา บ้างแค่ 1 % แต่ก็ดีกว่าไม่มีเลย

พู่เกสร “เฮ้อ~” เจ้าของใบหน้าสวยถอนหายใจแผ่ว ก่อนที่จะทรุดตัวนั่งลงบนพื้นข้าง เตียงขนาดเล็กแล้วน าองุ่นที่ซ่อนเอาไว้ออกมาจากกระเป๋ ากางเกง ซึ่งก็มี บางผลที่ปริแตกจากแรงกระแทกและแห้งเหี่ยวไปบ้างเล็กน้อยแต่ทว่าเธอก็ ไม่อยากจะติเตียนอะไรให้มากความเพราะสิ่งนี้มันคืออาหารมื้อเย็นของ เธอ “กึก!” “ท าไมมันไม่หวานแล้วล่ะ” ไออุ่นบ่นกระปอดกระแปดออกมาด้วยน ้าเสียงที่สิ้นหวังเพราะรสชาติ ของมันผิดแปลกออกไปจากเดิมอยู่เล็กน้อยแต่อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่ได้มี ปัญหาต่อการกลืนลงท้องอยู่ดี “แกร๊ก!” “พรึ่บ!” ในขณะที่ไออุ่นก าลังนอนใช้มือก่ายหน้าผากอยู่นั้น ก็ได้มีเสียงเปิด ประตูเข้ามา นั่นจึงท าให้ร่างบางรีบดีดตัวลุกขึ้นมาในทันที เนื่องจาก คาดหวังว่าอาจจะมีมื้อเย็นมาส่งให้แต่ทว่าเธอก็ต้องผิดหวังเพราะธาวินทร์ ดันไม่ได้มีอาหารติดมือมาด้วยเลยสักนิด “ฟุบ!” ไออุ่นทิ้งตัวลงนอนอีกครั้ง โดยไม่ได้สนใจที่จะมองหน้าธาวินทร์ต่อ หน าซ ้ายังแกล้งปิดปากเงียบ เพื่อประหยัดพลังงานชีวิตให้เหลือไปถึงเช้า วันใหม่

พู่เกสร “วันนี้น ้าไม่ไหล” “ไปอาบน ้าข้างนอก” “ไม่!” คนตัวเล็กตอบปฏิเสธทันควันด้วยท่าทีฉุนเฉียวอย่างหนักเพราะเธอ ไม่ได้มีความต้องการที่จะท าตามค าสั่งของเขาทุกประการแต่อย่างใด “ตัวเชื้อโรค” “สกปรก!” ใบหน้าหล่อเหลาเบนสายตาไปมองทางอื่น ด้วยสีหน้าที่ขยะแขยง คนสกปรกที่ไม่ยอมอาบน ้าเปลี่ยนเสื้อผ้าตัวใหม่ “เปล่าสักหน่อย!” “ไม่อาบก็เรื่องของฉันเหอะ!” “มันจะได้ประหยัดน ้าบ้านนายไม่ดีรึไงล่ะ!?” ถึงแม้ว่าจะรู้สึกเหนียวตัวและอยากจะอาบน ้าช าระล้างร่างกายสัก แค่ไหนแต่ทว่าไออุ่นก็ยังคงปากแข็งไม่เลิก “ฉันไม่ได้อยากจะขังเธอให้ตายอยู่ในนี้หรอก” “มันก็แค่ห้องนอนที่ต้องเข้าออกเป็นเวลา” “แต่ถ้าไม่อยากอาบก็นอนเน่าต่อไป”

พู่เกสร “พรึ่บ!” “อาบๆๆ” “อาบสิ” หลังจากที่ได้ยินว่าตัวเองจะไม่ได้ถูกจองจ าอยู่ภายในห้องนี้ ตลอดเวลาอย่างที่คิดเอาไว้ในตอนแรก ไออุ่นก็ได้รีบดีดตัวขึ้นมาอีกครั้ง ด้วยท่าทีกระตือรือร้น ก่อนที่เธอจะควานหาผ้าเช็ดตัวกับเสื้อผ้าและแปรงสี ฟันออกมาจากกระเป๋ าอย่างเร่งรีบ “หมับ!” “อ๊ะ!” “ต้องท าถึงขนาดนี้เลยเหรอ?” “ประสาทจัง” เจ้าของใบหน้าสวยขมวดคิ้วเป็นปม หลังจากที่ถูกอีกฝ่ายน าเชือกมา ผูกที่ข้อมือของเธอและข้อมือของตัวเขาเอง เพื่อป้องกันการวิ่งหนีที่อาจจะ เกิดขึ้นในอนาคต “โอ้ย!” “เบาๆสิ!” “ตึก!ตึก!ตึก!” ไม่ว่าเสียงโวยวายของไออุ่นจะดังขึ้นมาอีกสักกี่รอบแต่ทว่าธาวินทร์ ก็ยังคงปิดปากเงียบ เพื่อเป็นการตัดร าคาญแล้วกระชากลากถูเธอไปจนถึง โอ่งมังกรที่ตั้งอยู่ตรงบริเวณที่โล่งข้างคฤหาสน์ดาวเหนือ

พู่เกสร “ตรงนี้เนี่ยนะ!?” “ตรงนี้จริงๆเหรอ?” เจ้าของใบหน้าสวยเอียงคอถาม ด้วยสีหน้าแววตาที่ตกตะลึง ก่อนที่ เธอจะหันไปสนใจโอ่งน ้าอีกครั้งอย่างไม่เชื่อสายตา “อืม” ธาวินทร์ตอบกลับไปด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เขาก็แค่อยากจะให้เธอมา อาบน ้าข้างโอ่งมังกร ให้เหมือนกับวิถีชีวิตของพวกคนงานภายในไร่ดาว เหนือก็เพียงเท่านั้นแต่อันที่จริงแล้วเรียกว่าเป็นการกลั่นแกล้งคงจะเหมาะ กว่า “ให้แก้ผ้าตรงนี้อ่ะนะ?” “ขันตักน ้าก็ยังไม่มี” “ฉันต้องท ายังไง?” “กระโดดลงไปอาบในโอ่งเหรอ?” ไออุ่นเริ่มโวยวายออกมาด้วยความไม่รู้ โดยที่ไม่ได้หันหลังกลับไป สนใจของใช้จ าเป็นที่อยู่ตรงด้านหลังแต่ทว่ากลับสนใจแต่จะวางของใช้ ส่วนตัวของตัวเองลงบนหลังฝาโอ่งมังกรที่ตั้งอยู่อีกใบ “อืม” “โง่นักก็ท าสิ!” “ท าไปเลย!” ธาวินทร์พูดพลางชะเง้อคอไปมองขันตักน ้ากับผ้าถุง รวมไปถึงสบู่ที่ วางอยู่ตรงบริเวณโต๊ะไม้เก่าๆที่ตั้งอยู่ด้านหลังของไออุ่น เพื่อบอกเธอเป็น นัยๆว่าของที่จะต้องใช้มันอยู่ด้านหลัง ซึ่งคนที่เตรียมเอาไว้ให้ก็คือสาลี่ที่ ตอนนี้กลับเรือนเล็กส าหรับใช้หลับนอนไปพร้อมกับวิชัยแล้ว

พู่เกสร “หมับ!” “อ๊ะ!” ในจังหวะที่ไออุ่นก าลังจะเอื้อมมือไปหยิบเอาขันและผ้าถุงที่เพิ่งจะ เห็นเมื่อสักครู่นี้ ธาวินทร์ก็ดันชิงคว้าเอาไปก่อนเสียอย่างนั้น “ส่งมาสิ!” “จะแย่งไปท าไมล่ะ!?” “บ้ารึเปล่า!?” หญิงสาวแบมือขอคืนอย่างใส่อารมณ์ ซึ่งอีกฝ่ ายก็คืนมันให้กับเธอ อย่างว่าง่ายแต่ทว่ากลับไม่ยอมหันหลังหนี นั่นจึงท าให้เธอไม่กล้าใส่ผ้าถุง ต่อหน้าของเขา “นี่!” “จะมายืนจ้องท าไมล่ะ!?” “หันหลังไปสิ!” “อย่ามาออกค าสั่งกับฉัน” “ฉันจะไม่หันหน้าหนีไปไหนทั้งนั้นแต่ก็จะไม่มองเธอเหมือนกัน” “…” หลังจากที่ได้ยินเช่นนี้ ไออุ่นก็ถึงกับเหม่อในทันทีเพราะถึงแม้ว่าจะ เคยมีความสัมพันธ์กันมาก่อนแต่มันก็แค่เป็นการเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็น ธาวีร์ก็เพียงเท่านั้น ซึ่งในความเป็นจริงแล้วเธอกับธาวินทร์ก็แค่คนแปลก หน้าและไม่ได้มีความสนิทสนมกันเลยแม้แต่นิดเดียว

พู่เกสร “กึก!” ธาวินทร์ตัดสินใจคลายปมเชือกออกจากข้อมือของไออุ่น เพื่อที่จะให้เธอสะดวกต่อการถอดเสื้อผ้าและจะได้ไม่ต้องล าบากเขาไป ด้วยอีกคน “เร็วเข้าสิ!” “ยืนบื้ออยู่ได้” “ถ้าขืนยังชักช้าล่ะก็…” “ฉันจะจับหัวเธอกดลงไปในโอ่งให้ตายอยู่ในนี้!” “จิ๊!” เจ้าของใบหน้าสวยจิ๊ปากออกมาเสียงดัง ด้วยความรู้สึกไม่พอใจเป็น อย่างมากแต่ทว่าเธอก็ต้องจ าใจใส่ผ้าถุงต่อหน้าชายที่ไม่รู้จักมักคุ้นกันมา ก่อน ซึ่งวิธีกันเปลือยที่ดีที่สุดก็คือการที่เธอจะต้องใส่ผ้าถุงเข้ามาที่ตัวก่อน จากนั้นจึงค่อยๆถอดเสื้อผ้าด้านในออกทีละชิ้น “ซ่าา!” “อ๊ะ!” “กรี๊ดด!” “น ้าเย็นชะมัดเลย!” หลังจากที่ตักน ้าขันแรกมารดตัว ไออุ่นก็ถึงกับอ้าปากค้างแล้วกรีด ร้องออกมาเพราะน ้าในโอ่งมันเย็นจนจับขั้วหัวใจ หน าซ ้ายังต้องมายืน อาบน ้าท่ามกลางแสงจันทร์และมีลมพัดผ่านไปมาอยู่แบบนี้ เห็นทีคงจะ หนาวตายเป็นแน่แท้

พู่เกสร “หุบปากแล้วอาบไป!” “กึก!” “ก็น ้ามันเย็นนี่!” “เงียบ!” “อะ-อื้อ” “กะ-ก็ได้” สิ้นเสียงอันน่าสะพรึงกลัวของธาวินทร์ ไออุ่นก็ถึงกับตัวหดลดเหลือ เพียง 3 เซนเพราะตอนนี้เธอทั้งหนาวและกลัวเขาไปพร้อมๆกันแต่ทว่าก็ ต้องกัดฟันใช้ขันตักน ้าราดตัวอีกรอบแล้วเอื้อมมือไปหยิบเอาสบู่มาถูตาม ตัว ด้วยสีหน้าแววตาที่ดูหวาดระแรง เนื่องจากเกรงว่าผ้าถุงจะหลุดออกไป จากตัว “ซ่าา!” “พรึ่บ!” “อ๊ะ!” “มะ-ไม่นะ!” ด้วยความที่ตักน ้ามาเต็มขันแล้วราดลงมาทีเดียว จึงเป็นผลท าให้ ผ้าถุงผืนบางหลุดร่วงลงไปกองอยู่ที่ปลายเท้า นั่นจึงท าให้ผิวขาวนวลเนียน ปะทะกับสายตาของชายชาตรีเข้าเต็มๆแต่ทว่าเขากลับไม่ได้แสดงท่าที ตื่นตัวใดๆ นอกจากยืนท าสีหน้าเรียบเฉยอยู่แบบนั้น

พู่เกสร “โป๊ ก!” “โอ้ย!” “ฟุบ!” ในจังหวะที่จะโงศีรษะขึ้นมา ความซุ่มซ่ามของหญิงสาวก็ดันสร้าง เรื่องให้ศีรษะของตัวเองไปชนเข้ากับหน้าท้องแกร่งของชายเบื้องหน้า นั่น จึงท าให้เธอตกใจแล้วเผลอผลักร่างของเขาจนล้มหงายหลังลงไปกับพื้น โดยที่มีเธอตามลงไปทับอยู่ด้านบนในสภาพร่างกายเปลือยเปล่าและเปียก ชุ่มไปด้วยน ้า “ลุกขึ้น…” “อ๊ะ!อึก!” เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาเอ่ยขึ้นด้วยน ้าเสียงที่เย็นยะเยือกอย่าง น่ากลัว พร้อมกับใช้มือดันร่างของเธอออกไปจากตัวเบาๆ “คะ-คือว่า” “มือนายมัน…แตะตรงนี้” ไออุ่นก้มลงไปมองดูตรงบริเวณทรวงอกอวบอิ่มที่มีฝ่ ามือของ ธาวินทร์บีบมันเอาไว้แน่น ซึ่งการที่เขาท าเช่นนี้ก็ท าเอาเธอเสียศูนย์และ ขยับตัวไปไหนไม่ได้ “หยุดเพ้อเจ้อ” “ฉันไม่ได้พิศวาสอะไรในตัวเธอ” ถึงแม้ว่าปากจะพูดออกมาแบบนั้นแต่ทว่าฝ่ ามือหนาก็ยังคงวางอยู่ ในต าแหน่งเดิมเพราะเขาไม่สามารถถอยมือออกไปในท่านี้ได้ นอกเสียจาก ว่าเธอจะต้องเป็นคนลุกขึ้นไปก่อน

พู่เกสร “ไม่ได้พิศวาสแต่ก็ดัน…” ยังไม่ทันที่จะได้พูดให้จบประโยค ไออุ่นก็เงียบไปเพราะเธอแทบจะ ไม่อยากรื้อฟื้นถึงตอนที่ตัวเองมีความสัมพันธ์บนเตียงกับธาวินทร์เลยด้วย ซ ้า “คิดว่าฉันอยากจะท าอย่างงั้นเหรอ?” “มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิดหรอก” แน่นอนว่าที่เขาท าไปทั้งหมด มันก็เป็ นแค่การหลอกถ่ายคลิป อนาจารเธอเก็บเอาไว้เผยแพร่ก็เพียงเท่านั้นแต่ทว่าไออุ่นก็ดันซื่อยังไม่ ทราบเรื่องนี้ “ปากบอกไม่อยากท าแต่ก็ยังเอามือมาจับนมฉันเนี่ยนะ!?” “เธอตาบอดรึไง!” “ก็ไม่ได้ท าอะไรมากกว่านี้สักหน่อย!” “อ๊ะ!” “ฟุบ!” ไออุ่นมองค้อนใส่ธาวินทร์และพยายามจะยันตัวลุกขึ้นแต่ทว่า ร่างกายของคนทั้งคู่มันกลับยิ่งเบียดเสียดกันเข้าไปใหญ่แล้วมันก็ยังสร้าง ความสยิวให้กับไออุ่นอย่างบอกไม่ถูก “แล้วตอนนี้นายอยากจะท ามันใช่ไหมล่ะ?” “ไม่อย่างงั้นคงไม่มาแต๊ะอั๋งฉันแบบนี้หรอก!” “พูดอะไรไม่เข้าเรื่องวะ!” “ก่อนหน้านี้ก็มากเกินพอแล้ว!” “ขยะแขยง!” “จะอ้วก!”

พู่เกสร “พลั่ก!” “อ๊ะ!” ฝ่ามือหนาผลักร่างงามออกไปให้พ้นตัว ด้วยท่าทีสะอิดสะเอียนอย่าง ชัดเจน ก่อนที่จะรีบยันตัวลุกขึ้นแล้วปัดเศษไม้ใบหญ้าออกจากตัว หญิงผู้ถูกกระท าที่เห็นเช่นนั้นก็ถึงกับหน้าเหวอท าตัวไม่ถูกเพราะค าว่าหื่น กามใช้ไม่ได้กับชายผู้นี้เลยสักนิดแต่เธอก็แอบขัดใจว่าท าไมก่อนหน้านี้ เขา ถึงต้องหลอกเธอให้มีความสัมพันธ์สวาทด้วยกัน “รีบใส่เสื้อผ้าแล้วกลับเข้าไปนอนได้แล้ว!” ธาวินทร์ตวาดเสียงใส่คนเบื้องหน้าอย่างหัวเสียเพราะเขาเองก็ อยากจะกลับขึ้นไปอ่านหนังสือเงียบๆอยู่ภายในห้องหนังสือ มากกว่าการที่ จะต้องมาเสียเวลากับเธอ “ขอขนมปังให้ฉันสักแผ่นจะได้ไหม?” “ฉันหิว” “พลั่ก!…อ๊ะ!” หลังจากที่ใส่เสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว ไออุ่นก็ได้เงยหน้าขึ้นไปสบตา กับธาวินทร์อย่างอ้อนวอนแต่ทว่ากลับถูกอีกฝ่ายล็อกคอของเธอให้เริ่มเดิน ต่อโดยที่ไม่ได้มีการตอบกลับใดๆ ไออุ่นจึงรู้สึกแย่เป็นอย่างมากแต่ทว่าก็ ท าได้แค่เดินก้มหน้าน ้าตาคลอกลับไปที่ห้องนอนรูหนูของเธอตามเดิม

พู่เกสร เงารักแรงแค้น ตอนที่14 : ข้อต่อรอง NC 18+ “ปึก!” “อ๊ะ!” “อื้อ!~” แรงสะกิดจากอะไรบางอย่างตรงบริเวณเอวบาง ได้กระตุ้นให้ไออุ่นที่ หลับใหลอยู่บนเตียงนอนแคบๆได้เริ่มงัวเงียรู้สึกตัวตื่นแต่ทว่าก็ยังไม่ สามารถลุกขึ้นมาได้ เนื่องจากว่าติดขี้เกียจ ประกอบกับยังง่วงนอน “ปึก!” “อ๊ะ!” “จะนอนอะไรนักหนาวะ!?” “ลุกขึ้นมาเตรียมตัวไปท างานที่ไร่ได้แล้ว!” เป็นธาวินทร์ใช้หัวเข่ากระทุ้งเข้าใส่เอวของไออุ่นอีกครั้ง ตามมาด้วย เสียงออกค าสั่งที่ดังกังวานไปทั่วบริเวณห้องแคบๆ ในตอนแรกเขาก็ตั้งใจ ว่าจะให้หญิงรับใช้อย่างสาลี่เข้ามาปลุกไออุ่นแทนแต่ก็เกรงว่าคนแก่จะไล่ จับปูใส่กระด้งไม่ทัน “อื้อ!” “รู้แล้ว!” “พรึ่บ!” ร่างบางในชุดนอนกระโปรงสุดพริ้วได้รีบดีดตัวเองขึ้นมาจากเตียง นอนขนาดเล็ก เพื่อตัดร าคาญอีกฝ่ าย ก่อนที่เธอจะท าท่ายืนเหม่อลอยต่อ หน้าต่อตาของเขาเพราะยังคงรู้สึกง่วงนอนไม่หาย

พู่เกสร “ชักช้าจังวะ!” “กวนตีนเหรอ!?” “หมับ!…อ๊ะ!” ฝ่ ามือหนาคว้าหมับไปยังเรียวแขนสวย ก่อนที่จะออกแรงบีบมันจน กระดูกของหญิงสาวแทบจะแตกร้าวออกจากกัน เพียงเพราะเธอมัวแต่ท า ตัวชักช้าไม่ทันใจ “โอ้ย!ไอ้บ้า!” “ปล่อยได้แล้ว!” “มันเจ็บ!” หญิงสาวตวาดเสียงใส่หน้าคนที่ใช้ก าลังข่มเหงเธอตั้งแต่เช้าตรู่ พร้อมกับพยายามสะบัดมือออกมาจากพันธนาการร้ายแต่ทว่ายิ่งเธอดีด ดิ้นไปมาแรงบีบรัดมันก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น “ฉันอยากกลับบ้าน!” “ฮึก!” เจ้าของใบหน้าสวยน ้าตาคลอหน่วยอย่างน่าสงสาร อีกในหนึ่งเธอก็ อยากจะหนีไปจากที่แห่งนี้ให้มันพ้นๆแต่ทว่าอีกใจหนึ่งเธอกลับยังคงรู้สึก ห่วงหาอาทรปมของธาวีร์ที่ยังไม่คลี่คลายลง ส่วนเธอก็จะกลายเป็นคนที่ ถูกเข้าใจผิดไปตลอดชีวิต

พู่เกสร “ก่อนจะพูดว่าอยากกลับบ้าน…” “เห็นนี่รึยัง?” มุมปากหยักยกยิ้มด้วยท่าทีเจ้าเล่ห์ ก่อนที่จะล้วงเอาโทรศัพท์มือถือ ออกมาจากกระเป๋ ากางเกงแล้วกดเปิดคลิปวิดีโออนาจารระหว่างเธอกับ เขาในคืนวันเข้าหอให้เธอได้รับชม โดยที่หน้าของเขานั้นโดนเบลอไม่ให้เห็น ตัวตน ส่วนคนที่เห็นถูกเห็นหน้าชัดเจนก็เป็นเธอแค่เพียงคนเดียวเท่านั้น “ปึก!ปึก!ปึก!” “อ๊ะ!อ๊ะ!…อ๊า!~” “อร๊างง!” “นะ-นาย…” “ทะ-ท าบ้าอะไร?” ใบหน้าสวยเริ่มซีดเผือกอย่างเห็นได้ชัด เธอไม่ได้คาดคิดว่าการที่ธาวิ นทร์สวมรอยมาเป็นธาวีร์ เพื่อที่จะได้เสพสุขกับร่างกายของเธอ มันไม่ใช่ เพราะว่าเขาพิศวาสในตัวของเธอแต่เขาแค่อยากจะได้ภาพเคลื่อนไหวตอน ที่เธอก าลังเป็นหญิงร่านสวาทเอาไว้ประจานในภายภาคหน้าก็เพียงเท่านั้น “ถ้าปล่อยลงไปในเว็บโป๊ ล่ะก็…” “ยอดกดไลก์กดแชร์คงจะไม่ใช่น้อยๆ” ธาวินทร์พูดขณะที่ก าลังกดเข้าเว็บไซต์ที่ถูกสร้างขึ้น เพื่อเผยแพร่ คลิปวิดีโออนาจารและรวมไปถึงภาพนิ่ง

พู่เกสร “อย่าปล่อยนะ!” “ส่งมือถือมา!” “โรคจิตรึไง!?” ร่างเล็กพยายามจะยื้อแย่งสมาร์ตโฟนเครื่องหรูมาจากในมือของอีก ฝ่ ายอย่างสุดความสามารถ โดยที่ไม่ได้สังเกตเห็นเลยว่าโทรศัพท์มือถือ ที่ธาวินทร์ก าลังใช้อยู่นั้นมันเป็นของธาวีร์ ซึ่งนั่นก็เท่ากับว่าธาวินทร์น าของ ใช้ส่วนตัวของธาวีร์มาใช้ต่อ หน าซ ้ายังอัปโหลดคลิปวิดีโออนาจารของเธอ เก็บไว้ในโทรศัพท์มือถือของพี่ชายฝาแฝดของตัวเองอีกต่างหาก “หึ” “โรคจิตอย่างงั้นเหรอ?” “กึก!” เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาเค้นหัวเราะในล าคอ ก่อนที่จะกดเผยแพร่ คลิปวิดีโอนั้นอย่างไม่ลังเลใจ “ติ๊ง!” “มะ-ไม่นะ!” สิ้นเสียงแจ้งเตือนว่าเผยแพร่คลิปวีดีโอส าเร็จแล้ว ไออุ่นก็ถึงท าสี หน้าผวา ก่อนที่เงยหน้าขึ้นไปมองคนที่กลั่นแกล้งเธออย่างไม่เชื่อสายตา ว่าธาวินทร์จะเล่นแรงมากถึงขนาดนี้

พู่เกสร “ฟุบ!” “ลบเถอะ!” “ขอร้องล่ะ…ฮึก!” “ฉันขอร้อง…” “ให้ฉันท าอะไรก็ได้แต่อย่าท าแบบนี้เลย” ร่างงามทรุดตัวนั่งลงกับพื้น ก่อนที่เธอจะคุกเข่าขอร้องอ้อนวอนให้ เขาลบมันไปทั้งน ้าตาเพราะถึงแม้ว่าจะเป็นเว็บไซต์ส าหรับคนฝักใฝ่ ทาง เพศโดยเฉพาะแต่มันก็ไม่ได้รับประกันว่าคนที่รู้จักเธอในชีวิตจริงจะไม่ บังเอิญกดเข้าไปในเว็บไซต์นี้ “ได้ยินไหมว่าฉันขอร้อง…” “ฮึกฮืออ!” ไออุ่นกอดขาธาวินทร์เอาไว้แน่น พร้อมกับหยาดน ้าตาที่ร่วงหล่นลง มาไม่ขาดสายเพราะสิ่งนี้มันรุนแรงมากจนเกินไปส าหรับผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอ “เธอจะได้การรับพิจารณาค าขอร้องอีกที” “ถ้าเธอท าตามสิ่งที่ฉันบอกได้ส าเร็จ” นิ้วเรียวยาวเชิ่ดปลายคางมนให้สูงขึ้น เพื่อที่จะให้ได้สบตากัน โดยตรง นัยน์ตาสีอ าพันจ้องลงเข้าไปยังใบหน้าสวยที่แปดเปื้อนไปด้วย คราบน ้าตา โดยไม่ได้สื่อถึงความเห็นอกเห็นใจแต่มันกลับฉายไปด้วย ความโกรธเกลียด

พู่เกสร “แล้วฉันต้องท ายังไงนายถึงจะยอมลบให้?” “ฮึก…” ไออุ่นเอ่ยถามทั้งน ้าตา โดยที่มือของเธอก็ยังคงกอดขาธาวินทร์เอาไว้ มั่น เธอยินยอมที่จะท าทุกอย่าง เพื่อแลกกับการที่เขาจะลบคลิปวิดีโอ อนาจารนั้นทิ้งไป “ครืด!~” ฝ่ ามือหนารูดซิปกางเกงลงจนสุด ก่อนที่จะจัดการงัดเจ้าโลกออกมา สูดอากาศยังด้านนอกอย่างหน้าตาเฉย โดยไร้ซึ่งความรู้สึกเอียงอายต่อ หญิงสาวเบื้องหน้า “อมให้แตกภายใน 5 นาที” “ฉันถึงจะลบให้” “ถ้าไม่ทัน” “ฉันก็จะไม่ลบ” คนตัวโตเสนอแนวทางการให้กับเธอแต่ทว่าก็ต้องมีข้อจ ากัดเพิ่มเข้า มา เพื่อที่จะไม่ให้มันดูง่ายจนเกินไปส าหรับเธอ ซึ่งถ้าหากว่าท าไม่ได้ ตามนนั้คา ขอของเธอมนัก็จะไม่สมัฤทธิ์ผล “ไหนนายเคยบอกว่าขยะแขยงฉันจนอยากจะอ้วกไง?” “ท าไมคราวนี้ถึงอยากให้ท าล่ะ?” เจ้าของใบหน้าสวยเอ่ยถามคนที่เคยเอ่ยปากว่าขยะแขยงเธอ จนแทบจะอยากอาเจียนอย่างตรงไปตรงมา พร้อมกับเบ้ปากเหมือนกับคน ที่ก าลังจะร้องไห้ตลอดเวลาเพราะไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่จะต้องท ามันให้ส าเร็จ ภายในเวลาที่ก าหนดแล้ว เธอก็ยังรู้สึกหวาดกลัวล ากายใหญ่ที่ชี้หน้าอยู่ ในตอนนี้