เงารักแรงแค้น

พู่เกสร “อ๊ะ!” “อีกนิดนึง…” “ได้แล้วๆ!” หลังจากที่ธาวินทร์ออกไปได้ไม่ถึง 1นาที ไออุ่นก็พยายามดีดดิ้นไป มาและดึงมือของตัวเองออกมาจากปมเชือกได้ส าเร็จ ซึ่งก็ดูเหมือนว่า ธาวินทร์จะรีบจนมัดเชือกไม่แน่น หน าซ ้ายังลืมแม้กระทั่งล็อกประตูขังเธอ เอาไว้ “ตอนนี้ฉันท าอะไรได้บ้าง?” “ขนาดความคิดจะหนีก็ยังท าไม่ได้” “หรือว่าเราควรจะอยตู่่อเพ่ือยืนยนัความบรสิทุธิ์ใจของตวัเองกนันะ” “ถ้าหมอนั่นคุยกับเราดีๆ” “มันก็คงจะไม่สร้างความเกลียดชังให้กันขนาดนี้หรอก!” “จิ๊!” เจ้าของใบหน้าสวยจิ๊ปากออกมาเสียงดัง ด้วยความรู้สึกเซ็งเพราะไม่ ว่าเธอจะพูดหรือท าอะไรก็ผิดไปซะทุกเรื่อง ขนาดความคิดที่อยากจะหนี ออกไปจากที่นี่ก็เริ่มถดถอยลงไปเรื่อยๆ ไออุ่นเริ่มลังเลใจว่าตัวเองก าลังอยากจะไปหรืออยากจะอยู่ เพื่อ พิสจูนค์วามบริสทุธิ์ใจท่ีไม่ค่อยขาวสะอาดแต่อย่างนอ้ยเธอก็ม่นัใจว่าเธอ ไม่ได้เป็นตัวต้นเหตุหรือมีส่วนเกี่ยวข้องใดๆที่ท าให้ธาวีร์ต้องตายไป

พู่เกสร “ถ้าหมอนั่นเคยบอกว่าพี่วีร์ฆ่าตัวตาย…” “มันก็อาจจะเป็นในห้องนอนรึเปล่า?” “มันก็หมายความว่าหลักฐานบางอย่างก็อาจจะยังอยู่ในนั้นน่ะสิ!” “จริงสิ!” “ฉันรู้แล้วว่าควรจะไปไหน!” “ตึก!ตึก!ตึก!” ร่างบางรีบยันตัวลุกขึ้นมาจากที่นอน ก่อนที่เธอจะวิ่งออกไปจากห้อง แล้วตรงปรี่ไปยังห้องนอนเก่าของธาวีร์ที่เขาเคยใช้หลับนอนก่อนหน้านี้ ในทันที เพื่อจะเข้าไปหาหลักฐานพิสูจน์ความจริงเกี่ยวกับแรงจูงใจของเขา หรือถ้าหากว่าธาวีร์ไม่ได้ท าร้ายตัวเอง มันก็อาจจะมีคนร้ายแฝงเข้ามาก็ เป็นได้ “แอ๊ด~” ไออุ่นเปิดประตูเข้ามายังด้านในห้องที่คาดว่าอาจจะเป็นห้องนอน เก่าของธาวีร์ได้ส าเร็จ โดยที่มันก็ไม่ได้มีการล็อกอย่างแน่นหนาแต่อย่างใด ซึ่งมันก็สร้างความประหลาดใจให้กับเธอเป็นอย่างมาก “ฟุบ!” “ไอคิดถึงพี่วีร์ที่สุดเลยค่ะ” “ฮึก!” ไออุ่นทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม ก่อนที่เธอจะกลั้นน ้าตาเอาไว้ไม่ไหว จนต้องร้องไห้ออกมาเพราะไม่ว่าจะท ายังไงเขาก็ไม่กลับคืนมาอีกแล้ว

พู่เกสร ไออุ่นตกอยู่ในอาการเหม่อลอยและเศร้าอยู่นาน จนกระทั่งลุกขึ้น มาแล้วเดินกวาดสายตาส ารวจไปทั่วบริเวณห้อง ซึ่งสิ่งแรกที่สะดุดตาเธอ มากที่สุด มันก็คือคราบเลือดที่หยดเป็นทางและด้วยความที่ยิ่งมองก็ยิ่ง เจ็บปวดหัวใจ เธอจึงได้เบนสายตาไปมองยังด้านอื่นแทน “กึก!” “ลืมสังเกตไปเลยว่าห้องนอนพี่วีร์มีแต่ม้วนเทปวิดีโอกับแผ่นดีวีดีเต็ม ไปหมด” “พี่วีร์คงจะชอบมาก” ไออุ่นฝืนยิ้มออกมาทั้งน ้าตา ก่อนที่จะเอื้อมมือออกไปหยิบเอาม้วน เทปและแผ่นดีวีดีที่ถูกจัดวางอยู่ในชั้นอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยออกมาดู ซึ่งแต่ละอันก็มักจะมีป้ายวันที่ก ากับเอาไว้อย่างชัดเจนแสดงให้เห็นถึง ความละเอียดของธาวีร์ “ชอบหนักมากขนาดนี้เลยเหรอคะเนี่ย?” “หมับ!” ฝ่ ามือบางคว้าหมับไปยังกรอบรูปข้างหัวเตียงแล้วไล่สัมผัสใบหน้า ของชายผู้เป็นที่รักผ่านกรอบรูป พร้อมกับหยาดน ้าตาที่หล่นร่วงลงมาไม่ หยุด เธอเองก็อยากจะรู้เช่นกันว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน ไม่ว่าจะในสภาพคน เป็นหรือคนตาย เธอก็สามารถรับได้แต่ขอแค่ได้เจอเขาอีกสักครั้งก็ยังดี ไออุ่นยังคงจ าช่วงเวลาที่เธอได้พบเจอกับธาวีร์ครั้งแรกได้เป็นอย่างดี เขาทั้งหล่อและใจดีเป็นอย่างมาก แถมยังสุภาพอ่อนโยนเป็นที่หนึ่ง จนเธอ คิดว่าทั้งชีวิตนี้คงจะไม่มีใครแสนดีกับเธอเท่าเขาอีกแล้ว

พู่เกสร “แกร๊ก!” มือของไออุ่นไล่จับนู้นจับนี่ไปเรื่อยเปื่อย ก่อนที่มันจะไปสัมผัสถูกกับ กล่องปริศนาที่อยู่ภายในช่องเก็บของเล็กๆ ไออุ่นจึงไม่รีรอที่จะรีบหยิบมัน ออกมาดู ด้วยความอยากรู้อยากเห็นในทันที ซึ่งมันก็เป็นกล่องที่มีถึงสอง ชั้นด้วยกัน ส่วนด้านในนั้นก็มียูเอสบีไดรฟ์ อันเล็กๆเก็บซ่อนอยู่ “ยูเอสบีไดรฟ์ อันนี้แปลกจัง” “อันเล็กๆแต่ถูกเก็บไว้ในกล่องถึงสองชั้น” “ส่วนอันอื่นๆกลับวางกองอยู่ในกล่องทั่วไป” “พี่วีร์เก็บข้อมูลส าคัญอะไรไว้ในนี้เหรอ?” คนตัวเล็กชูสิ่งนั้นขึ้นมา พร้อมกับใช้สายตามองด้วยสีหน้าสงสัยแต่ ในขณะเดียวกันเธอก็บังเอิญเหลือบไปเห็นโน้ตบุ๊คของธาวีร์ที่วางอยู่บน โต๊ะหนังสือเข้าพอดีและแน่นอนว่าข้อสงสัยก าลังจะถูกคลายออกไป หลังจากนี้ “หวังว่าคงจะทันก่อนที่นายคนนั้นจะกลับมานะ” ไออุ่นระวังหน้าระวังหลังอย่างหวาดระแวง ก่อนที่เธอจะน ายูเอสบี ไดรฟ์ไปเสียบใส่โน้ตบุ๊คของธาวีร์ที่วางอยู่บนโต๊ะหนังสือแล้วรีบกดเข้าดู ข้อมูลที่อยู่ด้านในอย่างช านาญคล่องแคล่ว ตามประสาเด็กยุคใหม่

พู่เกสร “โห!” “คลิปมีเป็นร้อยเลยเหรอ?” “มีก ากับวันที่ชัดเจนด้วย” หลังจากที่ได้เห็นเนื้อหาที่ถูกเก็บอยู่ภายในยูเอสบีไดร์ฟผ่านจอ โน้ตบุ๊ค ไออุ่นก็ถึงกับอ้าปากค้างเพราะมันดันมีคลิปวิดีโอที่ธาวีร์ถ่ายเก็บ เอาไว้หลายร้อยคลิป มีทั้งคลิปสั้นๆแค่เพียงไม่กี่วินาที ไล่ไปจนถึงหลัก ชั่วโมง หากจะให้กดเข้าดูทั้งหมดทุกคลิปภายในวันนี้ เห็นทีคงจะเป็นไป ไม่ได้ “อืมม” “ช่วงเริ่มต้นก็เป็นแค่คลิปตอนเรียนมัธยมนี่” “มีหลายคลิปเชียว” “สงสัยจะชอบถ่ายคลิปจริงๆ” ไออุ่นเลื่อนสไลด์ลงไปยังด้านล่างสุด เพื่อที่จะทยอยดูทีละคลิป ขึ้นมาเรื่อยๆแต่ด้วยความที่คลิปช่วงแรกๆส่วนใหญ่จะมีแค่ไม่กี่สิบวินาที เธอจึงเลือกสุ่มกดดูคลิปวิดีโอที่ 12 นับขึ้นมาจากด้านล่าง ซึ่งขึ้นระยะเวลา ประมาณ 5 นาที “คลิ๊ก!” ทันทีที่ไออุ่นคลิกเข้าไปยังด้านในคลิปวิดีโอนั้น เธอก็ต้องพบกับเด็ก หนุ่มมัธยมปลายคนหนึ่ง ซึ่งก็คาดว่าน่าจะเป็นธาวีร์ยืนยิ้มแฉ่งด้วยท่าที ทะเล้นอยู่ตรงหน้ากล้อง ก่อนที่จะวางกล้องทิ้งเอาไว้แล้วเดินไปเตะบอล โชว์ตรงหน้ากล้องแทน

พู่เกสร “[ตุบ!]” ในขณะเดียวก็ได้มีเด็กหนุ่มมัธยมปลายอีกคนที่เดินเข้ามาภายใน ห้อง โดยที่คนนั้นก็ดันสวมใส่แว่นตาและมีท่าทีนิ่งเงียบไม่ค่อยพูดค่อยจา ไออุ่นที่เห็นแบบนั้นจึงเข้าใจไปว่าคนที่เปิดกล้องก่อนหน้านี้น่าจะเป็น ธาวินทร์ ส่วนคนที่เข้ามาใหม่ก็คงจะเป็นธาวีร์ “[อ้าว!]” “[ไอ้วินทร์!]” “[มาเล่นบอลสิวะ!]” “[ยืนบื้ออยู่ได้!]” “[น่าร าคาญจริงๆเลย]” “วินทร์?” “คนใส่แว่นคือธาวินทร์อย่างงั้นเหรอ?” “ไม่ใช่พี่วีร์อย่างที่เราคิดเอาไว้ในตอนแรกนี่…” หลังจากที่ได้ยินเสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวายของเด็กหนุ่มที่คิดว่า เป็นธาวินทร์ในตอนแรกแต่ทว่ากลับเป็นธาวีร์ ไออุ่นก็แอบรู้สึกตกใจ เล็กน้อยเพราะเธอก็ไม่ได้คาดคิดมาก่อนว่าธาวินทร์จะเคยเป็นเด็กเนิร์ด ท่าทีติ๋มๆเช่นนี้

พู่เกสร “[การบ้านที่ฝากท าเมื่อคืน]” “[เสร็จแล้ว]” “[เอาคืนไป]” “[ขอบใจเว้ย!]” “[เดี๋ยว!]” “[นั่นแผ่นงานของมึงเหรอ?]” “[อืม]” “[เอามานี่]” “[แคว่ก!]” “[ถ้ากูมีส่งแล้ว มึงก็ห้ามเอาไว้ส่งซ ้าซ้อนกันสิวะ!]” “[เปลี่ยนกันเกเรไม่ส่งงานครูบ้างซี้!]” “[มึงจะเอาที่ 1 ของห้องไปถึงไหน!?]” “คลิ๊ก!” “ยะ-อย่า!” ไออุ่นรีบกดหยุดคลิปแล้วอ้าปากเหวออย่างหนัก หลังจากที่ได้เห็น ผ่านคลิปวิดีโอว่าธาวีร์นั้นก าลังฉีกกระดาษแผ่นงานของธาวินทร์ จนขาด วิ่นออกจากกัน หน าซ ้าก็ยังใช้ค าพูดที่ดูจะไม่ได้ถนอมน ้าใจคนฟังเป็นอย่าง มาก ซึ่งมันก็ตรงกับค าพูดของชมพู่ที่บอกว่าธาวีร์คือคนปากมาก ส่วนธา วินทร์จะเป็นคนไม่ค่อยพูดซะส่วนใหญ่

พู่เกสร “ปึก!” “ทะ-ท าไมพี่วีร์ถึง…” “เป็นเด็กก้าวร้าวแบบนี้ล่ะ?” เจ้าของใบหน้าสวยขมวดคิ้วเป็นปมด้วยท่าทีสงสัยเพราะธาวีร์ที่เธอ รู้จักก็ดูจะไม่ได้มีพฤติกรรมก้าวร้าวอย่างเช่นในคลิปวิดีโอเลยแม้แต่นิด เดียวแต่อีกใจหนึ่งเธอก็คิดว่ามันก็คงจะเป็ นนิเสียปกติธรรมดาของ เด็กผู้ชาย ซึ่งถ้าหากโตขึ้นมาเป็นผู้ใหญ่ก็เลิกนิสัยเสียนั้นไป “เฮือก!” “ตายแล้ว!” นั่งอึ้งไปได้ไม่นานไออุ่นก็นึกขึ้นมาได้ว่าธาวินทร์อาจจะกลับมาใน เร็วๆนี้ เธอจึงได้ลองเดินไปส่องดูตรงบริเวณหน้าต่างบานกระจก โดยใช้วิธี ปัดม่านออกเล็กน้อยแล้วก้มลงไปส่องดูด้านล่างแล้วก็ต้องพบกับร่าง ของธาวินทร์ที่เดินถือปืนกลับเข้ามายังด้านในคฤหาสน์ดาวเหนือ “ตึก!ตึก!ตึก!” ไออุ่นรีบวิ่งหน้าตาตื่นมาปิดหน้าจอโน้ตบุ๊ค ก่อนที่เธอจะดึงยูเอสบี ไดรฟ์ ออกมายัดใส่ด้านในบราเซียร์ติดตัวออกไปด้วย เนื่องจากว่าไม่มีทั้ง กระเป๋ าเสื้อและกระเป๋ ากางเกง จากนั้นจึงได้สับตีนแตกออกมาจากภายใน ห้องนอนเก่าของธาวีร์แล้วกลับเข้าไปยังห้องนอนที่เธอเคยอยู่ในตอนแรก โดยที่ไม่ลืมจะผูกเชือกไว้ที่ข้อมือทั้งสองข้างอีกครั้ง เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดพิรุธ ไออุ่นก็ได้ใช้วิธีมัดเชือกตามแบบที่ธาวินทร์ ท าแบบไม่มีผิดเพี้ยน ซึ่งหลังจากนั้นเหตุการณ์ก็ปกติดีทุกอย่าง ปกติที่ว่า คือด่ากันลั่นบ้านตามปกติแต่ก็ไม่ถึงขั้นลงไม้ลงมือ

พู่เกสร เงารักแรงแค้น ตอนที่22 : จุดเชื่อมโยงคนร้าย “ฟุบ!” “นี่” “ท างานทุกวันแบบนี้ไม่เหนื่อยกันเหรอ?” ไออุ่นทรุดตัวนั่งลงข้างชมพู่ที่ก าลังนั่งล้างตะกร้าที่ใช้ส าหรับขนย้าย ผักผลไม้ ก่อนที่เธอจะเอ่ยถามถึงความเหนื่อยล้าของคนที่ท างานหนักทุก วันด้วยสีหน้าสงสัย ขนาดเธอที่เป็นคนไม่เคยท างานมาก่อน พอมาเก็บ ผลไม้ในสวนก็แทบจะเป็นลมแดดตาย “เหนื่อยค่ะแต่มันเป็นวิถีชีวิตของพวกเราไปแล้ว” “ถ้าไม่ท างานก็ไม่มีเงิน” “อีกอย่างก็ท ามานานจนชินแล้วค่ะ” ชมพู่ที่เพิ่งออกมาจากโรงพยาบาลได้กลับมาท างานอีกครั้ง ด้วยสี หน้าแววตาที่สดใสและแข็งแกร่งขึ้นหลายเท่าแต่ทว่าในสายตาของไออุ่น กลับมองว่าเด็กสาวผู้นี้แข็งแกร่งมาโดยตลอดไม่ใช่ว่าเพิ่งจะมาแข็งแกร่งใน วันนี้ “อืมม” “แล้วนี่…” “สบายดีขึ้นมากเลยใช่ไหม?” “ตั้งแต่วันนั้นฉันก็ไม่ได้กลับมาหาเธอเลย” “พอดีไม่ค่อยสบายน่ะ” “อาการทรุดไปหลายวันเลย”

พู่เกสร ไออุ่นเอ่ยถามพลางเอื้อมมือไปหยิบเอาตะกร้าที่ยังไม่ได้ล้างมาขัดถู ช่วยชมพู่อีกแรง พร้อมกับกวาดสายตาของหาธาวินทร์ที่เดินมาตรวจงาน อยู่แถวนี้ไป ซึ่งอันที่จริงแล้วเธอนั้นเดินเข้ามาในสวนพร้อมกันกับเขาแต่ ทว่าก็ไม่ได้มีการพูดคุยอะไรกัน นอกจากใช้สายเขม่นกันไปมาก็เพียง เท่านั้น “สบายดีค่ะ” “ขอบคุณจริงๆนะคะ” “ขอบคุณที่ท าให้ชีวิตของฉันมีสีสันขึ้นมาได้บ้าง…” “ถ้าคุณไออุ่นกับคุณธาวินทร์ไม่ช่วย” “ฉันก็อาจจะถูกพวกมันทรมานไปจนตาย” เด็กสาวก้มหน้าต ่าลง ด้วยความรู้สึกเศร้าใจเล็กน้อยแต่ทว่าเธอก็ ไม่ได้เปล่งเสียงร้องไห้ออกมาแต่อย่างใดเพราะอย่างน้อยเรื่องมันก็ผ่านไป แล้ว ไม่มีใครแก้ไขสิ่งผิดพลาดที่มันเคยเกิดขึ้นได้ นอกจากต้องด าเนินชีวิต ต่อไป โดยใช้ความสุขหล่อเลี้ยงชีวิต “อย่าพูดแบบนี้สิ” “ต่อจากนี้ไปพูดแต่สิ่งดีๆที่จะท าให้ชีวิตมันดีขึ้นนะ” “ฉันรู้ว่าแผลในใจของเธอมันเยอะมาก” “เยอะจนไม่สามารถลบล้างออกไปได้แต่อย่างน้อยเธอก็แข็งแกร่ง มากที่ผ่านมาได้”

พู่เกสร “ขอให้ชีวิตหลังจากนี้พบเจอแต่ความสุขนะ” ไออุ่นกล่าวอวยพรให้กับเด็กสาวที่นั่งอยู่ข้างกันด้วยความรู้สึกเอ็นดู มากเป็นพิเศษ ความประทับใจแรกที่ชมพู่เริ่มสร้างมันให้กับเธอด้วยการ หยิบยื่นน ้าดื่มให้ มันเป็นสิ่งล ้าค่าที่ไออุ่นไม่เคยลืมเลยสักครั้ง เธอได้แต่ หวังว่าคนที่มีจิตใจประเสริฐ แถมยังมองโลกในแง่ดีอย่างเช่นชมพู่จะพบ เจอแต่กับความสุขไปชั่วชีวิต “เออนี่!” “ฉันว่าจะถามเธอเรื่องนึง” “เรื่องอะไรเหรอคะ?” ชมพู่หันมาสนใจไออุ่นด้วยท่าทีกระตือรือร้น หากค าถามนั้นมันจะไม่ ยากเกินกว่าที่จะตอบ เธอก็พร้อมที่จะตอบมันอย่างไม่ลังเลใจ “นายธาวินทร์น่ะ…” “ย้ายไปเรียนเมืองนอกตอนอายุ 17 ใช่ไหม?” ไออุ่นเอ่ยถามเรื่องคาใจกับชมพู่ที่เติบโตอยู่ในไร่ดาวเหนือมาตั้งแต่ ก าเนิด ถึงแม้ว่าเธอจะเคยได้ยินธาวินทร์พูดมันออกมาแล้วแต่ทว่าไออุ่นก็ ยังอยากจะรู้อะไรเพิ่มเติมมากกว่านี้อยู่ดี “ก็คงจะเป็นแบบนั้นล่ะมั้งคะ” “อ้าว?” “ท าไมถึงต้องท าหน้าไม่แน่ใจด้วยล่ะ?” ไออุ่นท าหน้างุนงง หลังจากที่เห็นชมพู่ท าหน้าไม่ค่อยมั่นใจกับ ค าตอบของตัวเอง ราวกับว่าไม่ได้รู้ดีมากถึงขนาดนั้น

พู่เกสร “ไม่ค่อยแน่ใจว่าไปไหนแต่ก็คงจะย้ายไปเรียนแหละค่ะ” “ที่ไม่ค่อยแน่ใจมันก็เป็นเพราะตอนที่คุณวินทร์ไปจากที่นี่ คนงานใน ไร่ทุกคนลากลับบ้านนอกช่วงเทศกาลวันหยุดจนหมดทุกคนเลยค่ะ” “พอกลับมาก็ได้รับข่าวร้ายว่าคุณผู้หญิงกับคุณผู้ชายคนเก่าตายทั้ง คู่แล้ว” “มาไม่ทันตอนเผาด้วยนะคะ” ชมพู่พูดขึ้นพร้อมกับพยายามนึกย้อนไปถึงเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นใน อดีต ด้วยความที่ช่วงนั้นมันเป็นช่วงเทศกาลสงกรานต์ คุณผู้ชายและคุณ ผู้หญิงคนก่อนจึงใจดีให้พวกคนงานภายในไร่ดาวเหนือได้ลากลับบ้านไป พักผ่อนกับญาติพี่น้องที่ต่างจังหวัดถึง 2 อาทิตย์ พอผ่านพ้นช่วงวันหยุดไป ทุกคนที่กลับมาถึงไร่ก็ต้องได้รับข่าวร้ายว่า สองสามีภรรยาเสียชีวิตไปพร้อมกันทั้งคู่ โดยที่มาไม่ทันแม้กระทั่งวันเผา ซึ่งตัวของหลายๆคนก็สังเกตเห็นว่าแฝดคนน้องอย่างธาวินทร์ได้หาย ออกไปจากไร่ดาวเหนือแต่ทว่าก็ไม่ได้มีใครส่อจะถามอะไรมากมาย เนื่องจากว่าในตอนนั้นมันเป็ นช่วงที่ธาวีร์กับธาวินทร์ก าลังจะเข้า มหาวิทยาลัยพอดี นั่นจึงท าให้ทุกคนเข้าใจไปว่าธาวินทร์ย้ายไปเรียนต่อที่ ต่างประเทศ “แล้วเสียเพราะอะไรเหรอ?” “เธอรู้รึเปล่า?” ไออุ่นเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นเพราะที่ผ่านมาธาวีร์ก็ไม่ เคยลงรายละเอียดเรื่องนี้เลยสักครั้ง เขาบอกแค่ว่าพวกท่านเสียชีวิตไป นานหลายปีแล้วก็เพียงเท่านั้น

พู่เกสร “อันนี้ไม่มีใครทราบเลยค่ะ” “ใช้ค าว่าไม่แน่ใจก็ได้” “แต่เคยได้ยินลือกันว่าโดนลอบยิงในบ้านค่ะ” ชมพู่ท าหน้าไม่ค่อยมั่นใจเพราะสิ่งที่ก าลังบอกเล่าให้ไออุ่นได้รับฟัง ในตอนนี้ ล้วนแต่ได้ยินมาจากคนงานภายในไร่ลือกันไปทั้งสิ้น อีกอย่าง ตอนนั้นเธอก็เป็นแค่เด็กอายุ 12 ปี จึงไม่ค่อยรู้เรื่องรู้ราวอะไรมากมาย “นะ-ในบ้านเลยเหรอ?” “ใช่ค่ะ” “ได้ยินว่าตายคาที่ในห้องหนังสือเลยค่ะ” “อ๊ะ!อึก!” ไออุ่นที่ได้ยินว่าพ่อกับเเม่ของสองฝาแฝดอย่างธาวีร์กับธาวินทร์เคย โดนลอบยิงในคฤหาสน์ดาวเหนือเมื่อ 6 ปีก่อน หน าซ ้ายังเป็นในห้อง หนังสือที่ธาวินทร์ชอบเข้าไปนั่งอ่าน เธอก็ถึงกับแสดงสีหน้าช็อกอย่างหนัก เพราะการได้รู้เรื่องนี้ มันท าให้คนกลัวผีอย่างเธอรู้สึกขนลุกขนพอง จนไม่ อยากจะกลับไปเหยียบที่นั่นอีกครั้ง “เอ๊ะ!?” “เธอคิดว่ามันมีอะไรแปลกๆไหม?” เจ้าของใบหน้าสวยขมวดคิ้วเป็นปม เมื่อจู่ๆเธอก็คิดได่ว่ามันมีอะไร แปลกๆหลายอย่างที่สอดคล้องมารวมใส่กัน ไม่ว่าจะเป็นเหตุการณ์ที่คุณ ผู้ชายกับคุณผู้หญิงคนก่อนถูกลอบสังหาร ไหนจะธาวีร์ที่ตัดสินใจปลิดชีวิต ตัวเองไปอย่างปริศนาและมันก็มีโอกาสที่จะเป็นไปได้ว่าธาวีร์ไม่ได้ปลิด ชีวิตตัวเองทิ้งแต่มีคนบุกเข้ามาท าร้ายเขา ซึ่งคนที่ท าก็น่าจะเป็นคนๆ เดียวกัน

พู่เกสร “แปลก?” “แปลกยังไงคะ?” “ฉันขอตัวก่อนนะ!” “ไว้ค่อยคุยกันใหม่” “ตึก!ตึก!ตึก!” “อ้าว!?” “เดี๋ยวสิคะคุณ” ไออุ่นรีบวิ่งเตลิดออกไป โดยที่ไม่ได้ตอบค าถามของชมพู่ ซึ่งจุดหมาย ของเธอในตอนนี้ก็คือคฤหาสน์ดาวเหนือและเป็นห้องนอนเก่าของธาวีร์ที่ อาจจะมีค าตอบซุกซ่อนเอาไว้ “แอ๊ด!~” ไออุ่นเปิดประตูเข้ามายังด้านในห้องนอนของธาวีร์อีกครั้ง ความ อยากรู้อยากเห็นแทรกซึมเข้ามาอยู่เต็มหัวสมอง จนเธอไม่ได้รู้สึก หวาดกลัวอะไรและอยากจะไขปริศนาตามหาคนร้ายให้มันจบสิ้น “หมับ!” ไออุ่นคว้าหมับไปยังโน้ตบุ๊คของธาวีร์ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะและตั้งใจว่าจะ แอบขโมยมันลงไปเก็บที่ห้องนอนรูหนูยังชั้นล่างเพราะเธอมีความต้องการ ที่จะน ายูเอสบีไดรฟ์ ที่ขโมยไปก่อนหน้านี้มาเสียบใส่แล้วดูคลิปที่ธาวีร์ถ่าย เอาไว้ทั้งหมด เผื่อว่ามันอาจจะมีเบาะแสเกี่ยวกับคนร้ายก็เป็นได้

พู่เกสร หลังจากที่เธอน ามันเอาไปซ่อนในห้อง ทุกอย่างก็ดูจะปกติดี จนกระทั่งไออุ่นนึกขึ้นมาได้ว่าอาจจะต้องหาสายชาร์จแบตเตอรี่มาเก็บ เอาไว้ด้วยเพราะมันเป็นไปไม่ได้ที่เธอจะสามารถดูมันไปจนจบทุกคลิป โดยที่ไม่ได้มีการชาร์จแบตเตอรี่เพิ่มเติม เธอจึงได้ตัดสินใจเดินกลับขึ้นไปที่ ห้องนั้นอีกครั้ง “กึก!” “อ๊ะ!” “คิดจะท าอะไร?” ในขณะที่ไออุ่นก าลังพยายามค้นหาสายชาร์จแบตเตอรี่อยู่นั้น ก็ได้มี เสียงอันเย็นยะเยือกที่คุ้นหูดังแว่วมาจากทางด้านหลัง ท าเอาร่างบางสะดุ้ง เฮือกตกใจ ก่อนที่เธอจะรีบหันขวับกลับไปประจันหน้ากับเขา ด้วยสีหน้า เหลอหลาท าตัวไม่ถูก “กึก!” “อะ-เอ่อ” “คะ-คือว่าฉัน” ร่างเล็กพูดตะกุกตะกักไม่เข้าใจความเพราะเธอเองก็ไม่รู้ว่าจะหาค า แก้ตัวไหนมาพูดให้มันฟังขึ้น “เข้ามาในห้องไอ้วีร์มันท าไม!?” “เข้ามาระลึกความทรงจ าตอนจะฆ่ามันเหรอ!?” “มะ-ไม่ใช่แบบนั้นนะ” “ฉะ-แค่จะ” “จะอะไรล่ะ?”

พู่เกสร “อึก!” ใบหน้าสวยเริ่มซีดเผือกอย่างเห็นได้ชัด เนื่องจากว่าไม่สามารถตอบ ค าตอบของอีกฝ่ายได้ หน าซ ้ายังมาถูกปรักปร าเพิ่มว่าเป็นคนฆ่าธาวีร์ ทั้งที่ ในความเป็นจริงแล้วเธอก็เข้ามาในห้องนี้ เพื่อที่จะหาหลักฐานก็เพียง เท่านั้น “กูถามมึงก็ตอบสิ!” “หมับ!” ฝ่ ามือหนาคว้าหมับไปยังข้อมือบาง ก่อนที่จะออกแรงบีบมันอย่าง รุนแรง จนกระดูกของหญิงสาวแทบจะแตกร้าวออกจากกัน “ปล่อย!” “ก็บอกว่าไม่มีอะไรไง!” “ฉันแค่คิดถึงพี่วีร์เลยเข้ามาในนี้!” “คิดถึงคนรักของตัวเองแล้วมันผิดตรงไหน!?” “เหอะ!” “คิดถึงอย่างงั้นเหรอ?”

พู่เกสร “พลั่ก!” “ตุบ!” “เพี๊ยะ!” “อ๊ะ!กรี๊ดด” ร่างงามถูกผลักให้ล้มลงไปกระแทกใส่พื้น ก่อนที่เขาจะตามมาซ ้า ด้วยการบีบคอของเธออย่างเสียสติแต่มันก็ยังไม่จบแค่นั้น เธอถูกเขาใช้แส้ ในมือฟาดเข้าใส่ขาทั้งสองข้างไปหลายที จนมันเกิดเป็นรอยแดงขนาด ใหญ่และมีเลือดไหลซิบออกมา ฝ่ ามือหนาไล่บีบไปตามบริเวณที่เกิดรอย แผลอยู่ซ ้าๆย ้าๆ ซึ่งมันก็สร้างความเจ็บปวดทรมานให้กับเธอจนน ้าตาไหล พรากออกมาไม่หยุด “ยะ-หยุดได้แล้ว” “ขอร้อง” “ฮึกฮือออ!” หญิงสาวยกมือไหว้ขอร้องทั้งน ้าตา ก่อนที่จะพยายามแกะมือของอีก ฝ่ ายออกไปจากเรียวขาสวย ด้วยความที่วันนี้บังเอิญใส่กระโปรง มันก็ยิ่ง ง่ายต่อการถูกสัมผัสขาอย่างโดยตรง ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเธอรู้สึกใจสลายเป็นอย่างมาก หลังจากที่ได้เห็น ว่าตามเรียวขานั้นเต็มไปด้วยรอยแส้ หากต่อไปมันเกิดเป็นรอยแผลเป็น เธอก็คงจะไม่อยากใส่กระโปรงที่อยู่เหนือหัวเข่าไปตลอดชีวิต

พู่เกสร “หมับ!” “อ๊ะ!” “มะ-ไม่นะ!” ร่างงามถูกจับลากไปตามพื้น จนมาถึงตรงบริเวณทางลงบันได ชายหนุ่มนิ่งเงียบไปสักพัก ราวกับมีความคิดว่าอยากจะโยนเธอลงไปยัง ด้านล่างแต่ทว่าในท้ายที่สุดแล้ว เธอก็ถูกอุ้มลงไปในท่าเจ้าสาว ก่อนที่จะ ถูกโยนเข้าไปยังด้านในห้องรูหนูที่เคยใช้หลับนอนตามเดิม “ฮึก!” “ไอ้สารเลว!” ก าปั้นน้อยๆทุบลงไปยังหน้าขาของตัวเองด้วยความรู้สึกโกรธแค้น พร้อมกับใช้สายตาที่แข็งกร้าวจ้องมองไปยังบานประตูที่เธอนั้นถูกขังอยู่ และได้แต่หวังว่ากรรมมันจะตามสนองคนต ่าทรามท าร้ายร่างกายผู้หญิง เข้าสักวัน

พู่เกสร เงารักแรงแค้น ตอนที่23 : เรื่องราวความลับทถีู่กเปิดเผย “ฮึกฮืออ!” ไออุ่นกอดเข่าร้องไห้อยู่ภายในห้องแคบๆที่มืดมนด้วยความรู้สึกขุ่น มัวปะปนกับความเศร้าเสียใจ เธอเจ็บที่ถูกธาวินทร์ท าร้ายร่างกายและ จิตใจ แถมก็ยังรู้สึกไม่ดีที่ยังหาความจริงเรื่องวุ่นวายนี้ไปได้ไม่ถึงไหน เธอสงสารที่ธาวีร์อาจจะตายไปอย่างที่ธาวินทร์กล่าวมาแต่ก็สงสารตัวเอง เช่นกันที่จะต้องมาเป็นแพะรับบาปแทนคนร้ายตัวจริง “แกร๊ก!” “มาค่ะ” “เดี๋ยวป้าจะท าแผลให้นะคะ” สาลี่เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับอุปกรณ์ท าแผลอย่างไม่ให้ซุ่มให้เสียง ซึ่งนั่นก็ท าเอาไออุ่นสะดุ้งตกใจเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะรีบเช็ดน ้าตาออกจาก ใบหน้าอย่างลวกๆแล้วนั่งนิ่งให้สาลี่เช็ดท าความสะอาดแผลให้อย่างว่า ง่าย “ป้าสาคะ…” “ไอควรท ายังไงกับเรื่องรุนแรงนี้ดี?” “ไอไม่รู้จริงๆนะคะว่าพี่วีร์ฆ่าตัวตายได้ยังไง” “ฮึก…” “ต้องมีคนร้ายแฝงตัวเข้ามาแน่นอนค่ะ” “แล้วก็ต้องเป็นคนเดียวกันที่ลอบฆ่าพ่อกับแม่ของพี่วีร์”

พู่เกสร “กึก!” หลังจากที่ได้ยินเช่นนั้น หญิงวัยกลางคนที่ก าลังบรรจงใช้ส าลีที่เปื้อน แอลกอฮอล์เช็ดไปตามรอยแผลตรงบริเวณเรียวขาสวย ก็ต้องชะงักไปครู่ ใหญ่เพราะเธอเองก็ไม่ได้คาดคิดว่าไออุ่นจะทราบเรื่องราวความหลังใน อดีตมากถึงขนาดนี้ หน าซ ้ายังโยงมาถึงเรื่องการปลิดชีวิตตัวเองอย่างเป็น ปริศนาของธาวีร์ว่าอาจจะไม่ใช่การฆ่าตัวตายแต่เป็นการฆาตกรรม “ป้าสาเชื่อไอเถอะนะคะ” “ได้โปรด…ฮึก!” เจ้าของใบหน้าสวยน ้าตาคลอหน่วย หลังจากที่เห็นว่าหญิงวัย กลางคนเบื้องหน้านั้นนิ่งเงียบไป เธอจึงท าได้แค่ขอร้องอ้อนวอนให้มีใคร สักคนมาเชื่อค าพูดของตัวเองอีกสักครั้ง “ป้าทราบค่ะว่าคุณไม่ได้ท า” “ป้าทราบตั้งแต่แรกแล้วว่าคุณไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้อง” “เพราะฉะนั้น…ไม่ต้องพูดอะไรแล้วค่ะ” หญิงวัยกลางคนปรับสีหน้าให้ดูปกติธรรมดา ก่อนที่จะก้มหน้าก้มตา ท าแผลให้กับเด็กสาวต่อไป “ที่ป้าสาบอกว่าทราบมาตั้งแต่แรกแล้ว…” “มันหมายความว่ายังไงคะ?” “…”

พู่เกสร “หมับ!” “มันหมายความว่ายังไงป้าสาก็ตอบไอมาสิคะ…ฮึก!” ฝ่ ามือบางคว้าหมับไปยังแขนทั้งสองข้างของหญิงวัยกลางคนเบื้อง หน้าที่มัวแต่อ ้าอึ้งไม่ยอมพูดยอมจา หากบอกว่าทราบตั้งแต่แรกว่าเธอ ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ก็ควรที่จะพูดมันออกมาให้กระจ่างแจ้งไป เสียดีกว่า “ตอนนี้คุณหนูวินทร์ออกไปข้างนอก” “รับกุญแจนี่ไปค่ะ” “แล้วเดินไปที่ตู้หนังสือที่ใช้เก็บต าราผีเสื้อในห้องหนังสือของคุณหนู วินทร์” “แล้วคุณจะรู้ความจริงเอง” “แต่มันก็ยังไม่ใช่ทั้งหมดเพราะป้าสามารถบอกได้มากสุดเท่านี้” “ส่วนที่เหลือคุณจะต้องหาค าตอบเอาเอง” “เพราะป้าเป็นคนต่า ตอ้ยท่ีไม่มีสิทธิ์มีเสียงท่ีจะพูดหรือแสดงความ คิดเห็นอะไรมากมาย” หญิงวัยกลางคนถอนหายใจแผ่ว ก่อนที่เธอจะส่งยื่นกุญแจที่ใช้ ส าหรับไขห้องหนังสือของธาวินทร์ ให้กับไออุ่น ซึ่งคนที่มีกุญแจนี้ก็จะมี เพียงแค่คนรับใช้อย่างสาลี่ที่ได้รับความไว้วางใจกับเจ้าของห้องอย่าง ธาวินทร์เท่านั้น

พู่เกสร หากการที่สาลี่ส่งต่อกุญแจมายังไออุ่น มันก็หมายความว่าถึงเวลาที่ เธอจะต้องท าตามข้อแลกเปลี่ยนที่ขอไว้กับพระผู้เป็นเจ้า เมื่อตอนที่ไออุ่น ช็อกหมดสติจากอาการแพ้ถั่วอย่างรุนแรงว่าจะบอกเรื่องราวบางอย่างให้ เด็กสาวได้รับรู้แต่ทว่ามันก็ไม่ใช่ทั้งหมดเช่นกันเพราะไออุ่นจะต้องไปตาม หาความจริงในส่วนที่เหลือด้วยตัวเอง “อะ-อ้าว” “ดะ-เดี๋ยวสิคะป้าสา” “กุญแจอันนี้มันหมายความว่าอะไรกันคะ?” ไออุ่นเรียกไล่หลังสาลี่ที่เดินกลับออกไป โดยที่ไม่ได้หันหลังกลับมา ตอบค าถามของเธอ ซึ่งนั่นก็ท าเอาไออุ่นรู้สึกงุนงงเข้าไปใหญ่ “กึก…” สงสัยไปได้ไม่นาน เธอก็ดันมายืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องหนังสือ ของธาวินทร์เสียแล้วแต่ไออุ่นก็ลังเลที่จะไขประตูเข้าไปอยู่ดี เนื่องจากเริ่ม นึกถึงค าบอกเล่าของชมพู่ที่บอกว่าคุณผู้ชายและคุณผู้หญิงคนก่อนถูก ลอบสังหารอยู่ภายในห้องหนังสือแห่งนี้

พู่เกสร “คุณพ่อคุณแม่คะ…” “โปรดรับรู้ถึงสิ่งที่ไอก าลังพยายามจะตามหาค าตอบ เพื่อคลี่คลาย เรื่องเลวร้ายที่ลุกลามมาถึงตัวเองด้วยนะคะ” “และที่ส าคัญไอก็จะต้องรู้ให้ได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับพี่วีร์กันแน่” “แกร๊ก!” ไออุ่นพนมมือกราบไหว้คุณผู้ชายกับคุณผู้หญิงคนก่อนหรือเรียกกัน ว่าพ่อแม่สามี ด้วยสีหน้าแววตาที่มุ่งมั่นและขอความเห็นใจจากพวกท่าน ก่อนที่เธอจะตัดสินใจไขกุญแจเข้าไปยังด้านในห้องหนังสือส่วนตัวของ ธาวินทร์ จากนั้นจึงได้เดินวนหาตู้หนังสือที่ใช้เก็บต าราผีเสื้ออย่างที่สาลี่ บอกเอาไว้ในตอนแรก “กึก!” “เจอแล้ว!” เดินหาไปได้ไม่นาน ไออุ่นก็พบเข้ากับตู้หนังสือที่ใช้เก็บต าราผีเสื้อ ซึ่ง มันก็เป็นตู้ที่เรียกได้ว่าแปลกตาที่สุดในบรรดาตู้แบบอื่นๆแต่ทว่าไออุ่นก็ ยังคงไม่เข้าใจอยู่ดีว่าสาลี่จะให้เธอมาหาอะไรที่นี่ “ไม่เห็นจะมีอะไรนี่” เจ้าของใบหน้าสวยบ่นพึมพ าออกมาด้วยน ้าเสียงสิ้นหวัง หลังจากที่ พยายามน าต าราผีเสื้อเกือบจะทุกเล่มออกเปิดดูแต่ทว่ามันก็ไม่ได้มีอะไรที่ เธอจะต้องรู้ นอกเหนือจากเรื่องเกี่ยวกับผีเสื้อ

พู่เกสร “กึก!” “อ๊ะ!” “อะไรเนี่ย!?” “ครืด!~” ในจังหวะที่ไออุ่นก าลังจะน าต าราเล่มสุดท้ายไปเก็บไว้ยังชั้นหนังสือ ตามเดิม ฝ่ ามือของเธอก็ได้บังเอิญไปสัมผัสเข้ากับแผ่นเหล็กปริศนาที่อยู่ ตรงมุมตู้ ก่อนที่มันจะท าปฏิกิริยาเกิดเสียงอึกทึกครึกโครมดังไปทั่วห้อง แล้วค่อยๆเคลื่อนตัวออกจากกัน จนเผยให้เห็นทางเดินเข้าไปยังด้านใน อย่างชัดเจน “ที่แท้ตู้อันนี้ก็เป็นทางผ่านเชื่อมไปห้องลับ…” “แล้วป้าสาจะให้เราเข้าไปท าไม?” “ตึก ตึก ตึก” ถึงแม้ว่าไออุ่นจะรู้สึกสงสัยว่าสาลี่ต้องการจะให้เธอมาพบกับค าตอบ แบบใดแต่ทว่าสองเท้าของเธอก็ดันเดินเข้าไปยังด้านในนั้นเสียแล้ว พร้อม กับพยายามหันไปมองหลังอย่างระมัดระวัง เผื่อว่าธาวินทร์จะบังเอิญกลับ เข้ามาในตอนที่เธอยังไม่ทราบอะไร “ตี๊ด!ตี๊ด!ตี๊ด!” “กึก!” เสียงปริศนาคล้ายกับเครื่องช่วยหายใจท าให้ไออุ่นที่เดินหลงไปอีก ทางรีบเดินไปตามเสียงนั้น ก่อนที่เธอจะพบเข้ากับร่างของธาวีร์ที่นอนหลับ อยู่บนเตียงราวกับเจ้าชายนิทราและทันทีที่ได้เห็นว่าเขายังมีชีวิตอยู่ ไออุ่น ก็ถึงกับน ้าตาคลอเบ้าท าอะไรไม่ถูก

พู่เกสร “พะ-พี่วีร์!” “พะ-พี่วีร์จริงๆด้วย!” “พี่วีร์ยังไม่ตาย!” “ตึก!ตึก!ตึก!” ไออุ่นรีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาใกล้กับธาวีร์ที่นอนแน่นิ่งไม่ไหวติง ก่อนที่เธอจะไล่ส ารวจไปทั่วร่างกายของเขาที่เต็มไปด้วยรอยบาดแผลของ เศษแก้วและของมีคมที่เริ่มตกสะเก็ดและตรงบริเวณศีรษะที่มีผ้าพันแผล พันรอบเอาไว้ “อึก!” “พี่วีร์อยู่ในนี้นี่เอง ไอตามหาแทบแย่เลยค่ะ” “ฮึกฮืออ!” ไออุ่นพูดออกมาด้วยน ้าเสียงที่สั่นเครืออย่างหนักก่อนที่เธอจะใช้ฝ่า มือไล่สัมผัสไปตามกรอบใบหน้าของเขา พร้อมกับหยาดน ้าตาที่หล่นร่วงลง มาไม่หยุด จนมาหยดลงไปโดนแขนของธาวีร์ “ลุกมากอดไออย่างที่พี่วีร์เคยท าจะได้ไหมคะ?” “ไอขอโทษที่ตอนนั้นไม่ค่อยสนใจพี่วีร์” “ไอรักพี่วีร์นะคะ” “ฮึกฮืออ!” เธอรู้สึกผิดจนแทบจะขาดใจที่ไม่เคยสนใจความรู้สึกของเขาในตอน ที่ยังอยู่ด้วยกัน จนในตอนนี้ก็แทบจะไม่มีโอกาสได้พูดคุยอะไรกันอีกต่อไป แล้ว

พู่เกสร “มันเกิดอะไรขึ้นกับพี่วีร์กันแน่!” “แล้วท าไมนายคนนั้นถึงต้องเอาพี่วีร์มาซ่อนไว้ในนี้ด้วย!?” “แถมยังโกหกไอว่าพี่วีร์ตายแล้ว!” “ฮึกฮืออ!” ไออุ่นร้องไห้ฟูมฟายออกมาไม่หยุดและนึกไม่เข้าใจว่าท าไมธาวินทร์ ถึงต้องเอาร่างของธาวีร์มาซ่อนไว้ที่ห้องลับ ธาวินทร์นั้นพยายามปรักปร าให้เธอเป็นคนผิดทุกทาง หน าซ ้ายังพูด โกหกเธอว่าธาวีร์ตายไปแล้ว ทั้งที่ตอนนี้เขาก็ยังมีลมหายใจอยู่ เพียงแค่ว่า ไม่สามารถลุกขึ้นมาตอบโต้อะไรกับใครได้แต่ไออุ่นก็ได้แต่ภาวนาว่ามันจะ เกิดปาฏิหาริย์นั้นขึ้นมาในไม่ช้านี้ “กึก!” “นั่นของใคร?” ในขณะที่ไออุ่นก าลังลูบใบหน้าของธาวีร์อย่างแผ่วเบาอยู่นั้น สายตา ของเธอก็ดันไปสะดุดเข้ากับกระเป๋ าเป้สีด าที่วางอยู่ตรงมุมห้อง ไหนจะ รองเท้าผ้าใบขาวและเสื้อแขนยาวที่ห้อยอยู่ตรงบริเวณฝาผนัง ซึ่งก็แน่นอน ว่าของทั้งสามสิ่งนั้น ไม่ใช่ของธาวีร์เลยแม้แต่ชิ้นเดียว “ครืด!~” ไออุ่นเดินไปดูใกล้ๆอย่างระมัดระวัง ก่อนที่เธอจะถือวิสาสะรูดซิป กระเป๋ าใบนั้นออก เพื่อที่จะดูว่าของด้านในนั้นมีอะไรบ้าง ซึ่งด้านในนั้นก็มี แต่ซองยาประหลาดที่เธอไม่รู้จักอยู่เต็มไปหมด ไหนจะมีแฟ้มเอกสารที่ คาดว่าน่าจะเป็นเอกสารส าคัญอยู่ภายในกระเป๋ าในนี้ด้วย

พู่เกสร “แกร๊ก!” “กึก!” ไออุ่นเสียมารยาทเปิ ดแฟ้มออกมาดู แล้วสุ่มหยิบเอากระดาษ เอกสารหนึ่งแผ่นออกมาอ่านดู ซึ่งหลังจากที่ได้อ่านข้อความที่อยู่ภายใน กระดาษนั้น ไออุ่นก็ถึงกับช็อกกลางอากาศ พร้อมกับหัวใจที่สั่นระรัวไม่ หยุดเพราะในตอนนี้เธอได้รับรู้ความจริงบางอย่างไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว “เอกสารส่งตัวผู้ป่วยจิตเวชเข้ารับการบา บัดรักษา” “ลงวันที่19 เมษายน ปี พุทธศักราช 2560” “ชื่อผู้ป่วย…” “นายธาวินทร์ อิสริยธารันทร์” “อาการสา คัญของผู้ป่วย…” “มีอาการหลอนทางจิต อาละวาดใช้ปืนยิงบิดามารดาผู้ให้ ก าเนิดจนถึงแก่ความตาย” “เฮือก!” เจ้าของใบหน้าอ้าปากค้างและไม่เชื่อสายตาตัวเองว่ามันจะเป็น เช่นนี้ไปได้ หลังจากที่เธอได้รับรู้ความจริงว่าธาวินทร์คือผู้ป่ วยจิตเวชที่ถูก น าไปบ าบัดรักษา เนื่องจากมีอาการหลอนทางจิตแล้วใช้ปืนยิงพ่อกับแม่ ของตัวเองจนเสียชีวิต ซึ่งนั่นก็เท่ากับว่าเขาไม่ได้เป็นนักเรียนนอกอย่างที่ คุยโม้โอ้อวดเอาไว้ในตอนแรกแต่ทว่าดันเป็นคนบ้าแทนเสียอย่างนั้น

พู่เกสร “นายธาวินทร์ถูกส่งไปโรงพยาบาลบ้าเพราะเป็นคนเสียสติ” “หลอนจนฆ่าพ่อแม่ตัวเองตาย…” “ส่วนยาในกระเป๋ านี่ก็คงจะเป็นยาที่ใช้รักษา” กระดาษแผ่นนี้ไขข้อสงสัยของไออุ่นได้อย่างชัดเจนแล้วว่าสาเหตุ ที่ธาวินทร์หายออกไปจากไร่ดาวเหนือเมื่อ 6 ปีที่แล้ว เขาไม่ได้ไปเรียนเมือง นอกแต่ถูกส่งตัวไปบ าบัดรักษาอาการทางจิตและฆาตกรที่สังหารคุณ ผู้ชายกับคุณผู้หญิงคนก่อนก็คือธาวินทร์ “ถ้าอย่างนั้น…” “คนที่ท าร้ายพี่วีร์จนตกอยู่ในภาพแบบนี้ก็ต้องเป็นคนๆเดียวกันที่ฆ่า พ่อกับแม่ตัวเองตาย!” “แต่ดันหลอนจิตแล้วคิดมโนว่าคนอื่นเป็นคนท า!” “ขวับ!” สรุปแล้วธาวินทร์จินตนาการภาพฝันไปเองทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นตอน ที่เข้ามาพบธาวีร์ในสภาพเลือดท่วมแล้วตั้งหน้าหาสาเหตุการปลิดชีพ ตัวเองของธาวีร์ ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้วเขาเป็นคนลงมือท ามันเอง ทั้งหมด ไออุ่นสรุปทุกอย่างได้อย่างผ่านฉลุย ก่อนที่เธอจะหันไปมองร่าง ของธาวีร์ที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง จากนั้นจึงได้รีบน าเอกสารเก็บเข้าแฟ้ม แล้วน ามันยัดกลับลงไปในกระเป๋ าตามเดิมแล้วเดินกลับมาหาชายอันเป็น ที่รักอีกครั้ง

พู่เกสร “ไอคงจะต้องไปแล้วนะคะ” “เดี๋ยวจะถูกจับได้เอา” “ไว้ไอมาหาใหม่นะคะพี่วีร์” “ไอสัญญาค่ะ” หญิงสาวโน้มตัวลงไปใช้ริมฝีปากกดเข้าใส่หน้าผากของชายผู้เป็นที่ รัก ก่อนที่เธอจะรีบเดินกลับออกไปจากภายในห้องลับนี้เพราะขืนยังร ่ารี้ร ่า ไรอยู่กับธาวีร์ เธอก็อาจจะถูกธาวินทร์จับได้แล้วท าร้ายร่างกายเธอจน บาดเจ็บสาหัสและมันก็อาจจะท าให้เธอไม่ได้มีโอกาสมาพบหน้าของธาวีร์ อีกครั้ง “ไอสาบานว่าจะพาพี่วีร์ออกไปจากที่นี่ให้ได้ค่ะ” “คอยหน่อยนะคะ” ไออุ่นหันหลังกลับมามองธาวีร์ด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์ พร้อมกับให้ ค าสาบานว่าจะท าทุกวิถีทางเพื่อที่จะได้พาเขาออกไปจากห้องนรกแห่งนี้ ให้ได้แต่มันก็คงจะไม่ใช่วันนี้…

พู่เกสร เงารักแรงแค้น ตอนที่24 : ความเจ็บปวดที่ไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้NC 18+ ดูเหมือนว่าไออุ่นจะอดทนรอถึงวันใหม่ไม่ไหว จนต้องกลับเข้ามา ธาวีร์อีกครั้งยังห้องลับด้านในห้องหนังสืออีกครั้งภายในไม่กี่ชั่วโมง ซึ่งถึงแม้ว่าธาวินทร์ยังไม่ได้กลับมาแต่ทว่ามันก็เสี่ยงเป็นอย่างมากที่ อาจจะถูกจับได้ในเร็วๆนี้ “ฟุบ!” “ไอมาตามสัญญาแล้วนะคะ” “แต่อดทนรอถึงวันใหม่ไม่ไหวจริงๆค่ะ” ร่างงามทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ ก่อนที่จะคว้าเอามือของคนที่นอน แน่นิ่งบนเตียงอยู่ขึ้นมาแนบกับพวงแก้มนิ่มเอาไว้ “ฮึก!” หยาดน ้าตาน ้ากรรมไหลนองออกมาอย่างไม่มีอะไรกั้นและเธอก็ไม่ สามารถบังคับให้ตัวเองหยุดร้องไห้ได้เช่นกัน “พี่วีร์ถูกคงน้องชายตัวเองทรมานจนเจ็บเจียนตาย” “ฮึก!” ยิ่งพูดถึงตัวอันตรายอย่างธาวินทร์ ไออุ่นก็ยิ่งรู้สึกเจ็บใจเป็นอย่าง มากเพราะที่ผ่านมาเธอถูกเขาปั่นหัวหลอกให้คิดว่าตัวของเธอเองเป็นคน ผิด ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้ว เธอไม่ได้ผิดอะไรและมันก็เป็นแค่การสร้าง สถานการณ์หาแพะรับบาปก็เพียงเท่านั้น

พู่เกสร “ไออยากรู้เรื่องของนายคนนั้นมากกว่านี้…” “ใบส่งมอบตัวผู้ป่ วยจิตเวชถูกท าขึ้นเมื่อ 6 ปีที่แล้วแถมก็ยังไม่ครบ ก าหนดปล่อยตัว” “มันก็หมายความว่าธาวินทร์ถูกปล่อยออกมาก่อนก าหนดหรือไม่ก็ หนีออกมาจากโรงพยาบาลบ้าใช่ไหมคะ?” “ใช่ไหมคะ?” ไออุ่นเอ่ยถามคนที่นอนเป็นผักอยู่เบื้องหน้าทั้งน ้าตา หากธาวินทร์ไม่ ถูกปล่อยตัวออกมาหรือหนีออกมาจากที่โรงพยาบาลจิตเวชไม่ส าเร็จ เขาก็ คงจะไม่มีโอกาสบุกเข้ามาท าร้ายธาวีร์เพิ่มเป็นรายที่สาม ต่อจากบุพการีที่ ถูกสังหารไปเมื่อ 6 ปีที่แล้ว “น้องไอเข้าใจถูกแล้วครับ” “พี่ถูกปล่อยตัวออกมา” “กึก!” เสียงตอบค าถามของไออุ่นดังแว่วขึ้นมาจากทางด้านหลัง ซึ่งก็เป็น ธาวินทร์ที่เลียนแบบโทนเสียงของธาวีร์ในปัจจุบัน “นะ-นาย!” “ไอ้โรคจิต!” ไออุ่นรีบหันหลังขวับกลับไปมองด้วยอาการเสียวสันหลังวูบวาบอยู่ ตลอดเวลา ก่อนที่เธอจะพยายามยืนบังร่างของธาวีร์เอาไว้ เพื่อปกป้อง ไม่ให้ธาวินทร์เข้ามาท าร้ายพี่ชายฝาแฝดของตัวเองซ ้าสอง “พี่วีร์ไม่ได้ตัดสินใจจะฆ่าตัวตายตั้งแต่ทีแรกแต่นายเป็นคนท าร้ายพี่ วีร์ จนตกอยู่ในสภาพแบบนี้แล้วตั้งใจจะโยนความผิดมาให้ฉันใช่ไหม!?”

พู่เกสร “นายท าแบบนี้ไปเพื่ออะไร!?” ถึงแม้ว่าจะทราบดีอยู่แล้วแต่ทว่าหญิงสาวก็ยังคงเอ่ยถามค าถามนี้ ออกไปเพราะค าตอบของคนสติไม่สมประดี มันอาจจะอยู่เหนือความ คาดหมายที่ตั้งเอาไว้ในตอนแรกก็เป็นได้และที่ส าคัญเธอเองก็อยากจะรู้ เช่นกันว่าอะไรคือแรงจูงใจที่ท าให้เขาตัดสินใจท าเรื่องเลวร้ายนี้ ทั้งที่ผู้ที่มี อาการจิตเวชบางคนก็รักครอบครัวและไม่คิดท าร้ายใคร “ว้าว” “อยู่กันมาตั้งนาน รู้ตัวแล้วเหรอ?” “ถูกจับได้แล้วเหรอเนี่ย?” “แย่จังเลย” ปากหนาดุนลิ้นเข้ากระพุ้งแก้มด้วยท่าทียียวนกวนประสาท ก่อนที่จะ แกล้งท าสีหน้าป่ วยจิตไม่รู้ความให้เธอได้เห็นแบบไม่ปกปิด “เขาเป็นพี่ชายนายนะ!?” “ท าร้ายพี่วีร์ท าไม!?” “หรือเป็นบ้าจนลืมความเป็นคนไปแล้วเหรอ!?” หญิงสาวก าหมัดแน่นพร้อมกับร่างกายที่สั่นเทาไม่หยุดหรือที่เรียกว่า โกรธจนตัวสั่นและไม่สามารถควบคุมร่างกายของตัวเองได้ ในตอนแรกเธอ ก็คิดว่าเขาจะเป็นน้องชายที่ตามหาความยุติธรรมให้กับพี่ชายของตัวเอง แต่ทว่ามันกลับตาลปัดให้เขากลับกลายมาเป็นคนบ้าสติไม่สมประกอบ แล้วลงมือท าร้ายพี่ชายของตัวเองจนตกอยู่ในสภาพกึ่งเป็นกึ่งตายเช่นนี้

พู่เกสร “ใช่!” “ฉันเป็นบ้า!” “แล้วฉันก็เกลียดมันมากด้วย!” “ไอ้วีร์มันเป็นคนบาป!” “มันไม่สมควรมีชีวิตอยู่!” “มันสมควรตาย!” ธาวินทร์พยายามเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับตะคอกเสียงอัดใส่หน้า ของไออุ่นดังลั่น ใบหน้าหล่อเหลาเริ่มขึ้นสีแดงก ่า แสดงให้เห็นถึงอารมณ์ โกรธเกรี้ยวอย่างหนักหน่วง ก่อนที่จะปรายตาไปมองพี่ชายฝาแฝดที่นอน แน่นิ่งอยู่บนเตียง ด้วยความรู้สึกเคียดแค้นและอยากจะพุ่งตัวเข้าไปบีบคอ ให้ตายคาที่แต่ทว่ามันก็ยังไม่ใช่วันนี้เพราะธาวีร์จะต้องรับรู้ถึงรสชาติของ ความเจ็บปวดทรมานที่ไม่สามารถช่วยเหลือคนรักที่ก าลังตายทั้งเป็นได้ ในตอนแรกเขาน าร่างของธาวีร์ไปเก็บเอาไว้ในห้องใต้ดินแต่ทว่าก็ เปลี่ยนใจน ามาไว้ที่ห้องลับภายในห้องหนังสือแทนเพราะทางเชื่อมลงไปใน ห้องใต้ดินนั้น มันง่ายต่อการเข้าถึงมากจนเกินไปแต่ทว่าในท้ายที่สุดแล้ว ไม่ว่าจะน าไปเก็บไว้ที่ไหน ไออุ่นก็ดันทุรังหามันจนเจออยู่ดี

พู่เกสร “อย่ามาตลก!” “นายท าร้ายเขาแต่กลับมาบอกว่าเขาเป็นคนบาป!” “นายนั่นแหละที่เป็นคนบาป!” “ปึก!” “ปึก!” ก าปั้นน้อยๆทุบลงไปยังตรงบริเวณแผงอกแกร่งข้างซ้ายให้ตรงกับ ต าแหน่งของหัวใจ เผื่อว่ามันจะช่วยกระตุ้นหัวใจที่ตายด้านให้กลับมา ท างานอีกครั้งและเขาก็ควรจะรู้ตัวเองเสียทีว่าใครกันแน่ที่เป็นคนบาป “อย่ามาสู่รู้!” “เพี๊ยะ!” “อ๊ะ!” ฝ่ามือหนาฟาดลงไปตรงบริเวณคอเรียวสวยเต็มแรง จนร่างบางหน้า หันไปอีกทาง ถึงแม้ว่าเขาจะหลีกเลี่ยงการตบใบหน้าของเธอแต่ทว่าการ ถูกตบตรงบริเวณล าคอ มันก็เจ็บยิ่งกว่าถูกตบหน้าเสียอีก “ตึก!ตึก!ตึก!” นัยน์ตาสีอ าพันจ้องมองมายังใบหน้าสวยด้วยสีหน้าแววตาที่ดูแข็ง กร้าว ก่อนที่จะเดินไปเปิดเอาขวดยาบางอย่างออกมาจากลิ้นชักแล้ว จัดการอัดมันใส่เข็มฉีดยาต่อหน้าต่อตาของไออุ่น “หมับ!” “นี่นายก าลังจะท าอะไร!?” ฝ่ ามือบางคว้าหมับไปยังข้อมือหนา หลังจากที่เห็นว่าอีกฝ่ ายก าลัง จะใช้เข็มฉีดยานั้น ฉีดเข้าไปสู่ร่างกายของธาวีร์ที่ก าลังนอนแน่นิ่งไม่ไหวติง อยู่บนเตียง

พู่เกสร “ปึก!” “ตุบ!” “อ๊ะ!” “ก็ฉีดยาที่จะท าให้มันไม่ต้องฟื้นขึ้นมาเจอหน้าเธออีกไง!” “เดี๋ยวถ้าฉีดบ่อยๆ…” “อีกหน่อยมันก็ตายจริง!” ล าแขนแกร่งปัดป่ ายร่างน้อยๆให้ล้มลงไปกองกับพื้น ก่อนที่จะเฉลย ความจริงให้เธอได้รับทราบโดยทั่วกัน แท้ที่แล้วสาเหตุที่ธาวีร์ไม่ได้ฟื้นขึ้นมา มันก็ไม่ใช่เพราะว่าเขามี อาการบาดเจ็บขั้นรุนแรง จนไม่สามารถฟื้นขึ้นมาได้แต่มันเกิดมาจากการ ที่ธาวินทร์ใช้ยาอันตรายท าให้ร่างกายไม่มีการตอบสนองฉีดเข้าไปสู่ ร่างกายของพี่ชายฝาแฝด เพื่อที่จะให้ธาวีร์ไม่ต้องฟื้นขึ้นมาอีกครั้งและที่ ส าคัญไปกว่านั้น หากร่างกายของธาวีร์ได้รับยามากจนเกินไป เขาก็อาจจะ ตายจริงก็เป็นได้ “ต้องขอบคุณไอ้ฟอร์ดจริงๆที่อุตส่าห์คิดค้นตัวยานี้ขึ้นมาให้ทดลอง ใช้” “ต้องอวยยศไอ้หมอเถื่อนงามๆ” สาเหตุที่ธาวินทร์มียาชนิดร้ายแรงมาไว้ในครอบครอง มันก็เป็น เพราะว่าเขาได้รับมันมาจากฟอร์ดเพื่อนสนิทสมัยเรียนมัธยม ซึ่งก็เป็นคนๆ เดียวกันกับที่มาส่งธาวินทร์กลับเข้าสู่คฤหาสน์ดาวเหนือในตอนแรก ฟอร์ดนั้นเป็นนักศึกษาแพทย์ชั้นปีสุดท้ายที่ชอบคิดค้นตัวยาแปลกๆ ขึ้นมา จนกระทั่งค้นพบตัวยานี้ เขาจึงได้ส่งต่อมันมาให้กับธาวินทร์ได้ ทดลองใช้กับพี่ชายฝาแฝดของตัวเอง

พู่เกสร “หยุดนะ!” “พลั่ก!” ในจังหวะที่ธาวินทร์ก าลังจะปักเข็มฉีดยาเข้าไปยังเนื้อหนังมังสา ของธาวีร์ ไออุ่นก็ได้ใช้แรงทั้งหมดที่มีผลักร่างของเขาให้ห่างออกไปจาก ชายอันเป็นที่รักแต่ทว่าธาวินทร์ก็แค่ผละตัวไปทางด้านหลังแค่เพียง เล็กน้อยเท่านั้น แรงแค่นี้ไม่สามารถท าให้เขาสั่นสะท้านได้เลยด้วยซ ้า “ฟุบ!” “อย่าฉีดยาพวกนั้นให้พี่วีร์เลย” “ฉันขอร้อง…” “ฮึกฮืออ!” “ให้ฉันกราบนายก็ได้” “แต่อย่าท าเลย” ไออุ่นที่เห็นท่าไม่ดีและไม่มีทางเลือกอะไรอีกต่อไปแล้ว เธอจึงได้ทรุด ตัวลงกับพื้นแล้วรีบกอดขาของธาวินทร์เอาไว้มั่น ก่อนที่จะเอ่ยขอร้องไม่ให้ เขาฉีดยาอันตรายนั้นให้กับธาวีร์อีกครั้ง “หยุดก็หยุด…” “รออะไรอยู่ล่ะ?” “กราบสิ” ธาวินทร์พูดขึ้นอย่างผู้ชนะ ก่อนที่จะยืนกอดอกรอให้ไออุ่นกราบเท้า ของเขาต่อหน้าของธาวีร์ที่นอนหลับเป็นตายอยู่บนเตียง

พู่เกสร “ฮึก!” “ฟุบ!” ร่างบางใช้หลังมือปาดน ้าตาออกจากใบหน้าสวยอย่างลวกๆ ก่อนที่ เธอรีบพนมมือก้มกราบคนเบื้องหน้าอย่างไม่รีรอ “หึ” “อยากจะให้หยุดอย่างงั้นเหรอ?” นิ้วเรียวยาวเชิ่ดปลายคางมนให้สูงขึ้น นัยน์ตาสีอ าพันจ้องมองไปยัง ดวงตากลมที่สั่นระริกด้วยความรู้สึกหวาดกลัว ก่อนที่จะพยายามถอดเสื้อ ยืดตัวบนของเธอออก ซึ่งทางด้านไออุ่นที่ไม่กล้าจะขัดขืน จึงท าได้แค่นิ่ง เงียบแล้วปล่อยให้เขาปลดเปลื้องสิ่งที่ห่อหุ้มร่างกายของเธอออกไปจน หมดสิ้น “ฉันหยุดก็ได้” “แต่แค่วันนี้วันเดียวเท่านั้น” “กึก!…อ๊ะ!” ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงไปยังข้างใบหูของหญิงสาว ก่อนที่จะใช้ฟัน ขบกัดมันอย่างแผ่วเบา ไล่ลงมาจนถึงซอกคอขาวแล้วจัดการดูดเม้มทับ รอยเดิมให้มันขึ้นสีแดงเข้มชัดเจนอีกครั้ง

พู่เกสร “นายหลอกฉัน!” “ไหนบอกจะไม่ฉีดอีกไง!?” “ฉันบอกตอนไหนเหรอ?” “ยังไม่ได้พูดสักค าเลยนะครับคนสวย” ธาวินทร์รีบสวนกลับไปอย่างทันควันเพราะยังไม่มีประโยคไหนที่เขา บอกกับเธอว่าจะหยุดฉีดยาให้กับธาวีร์ตลอดไป เขาก็แค่รักษาค าพูดของ วันนี้วันเดียวก็เพียงเท่านั้นและในวันต่อๆไปทุกอย่างก็ยังคงเหมือนเดิมไม่ เปลี่ยนแปลง “เพี๊ยะ!” “สารเลว!” ใบหน้าหล่อเหลาหันไปตามแรงตบ จากฝ่ ามืออุ่นร้อนด้วยสีหน้าแวว ตาที่แข็งกร้าว ก่อนที่จะรีบหันกลับมาจ้องเขม็งไปยังหญิงผู้โชคร้ายอย่าง คาดโทษ “หมับ!” “วันนี้แหละ!” “มึงจะโดนกูเอาต่อหน้ามัน!” “กรี๊ดดด!” ฝ่ามือหนาคว้ากดไหล่มนให้นอนราบลงไปกับพื้นก่อนที่จะลงมือย ่ายี เธอตรงบริเวณข้างเตียงนอนของธาวีร์อย่างจงใจ โดยที่ไม่ได้มีการเล้าโลม ใดๆเกิดขึ้นและมีเพียงความเจ็บแสบทรมานตรงช่วงล่างที่เธอได้รับมันมา จากเขา

พู่เกสร “ปึก!ปึก!ปึก!” “พี่วีร์ช่วยไอด้วย!” “ฮึกฮืออ!” ในขณะที่ท่อนเอ็นร้อนยังคงเสียบเข้าเสียบออกอยู่ในรูสวาท ไออุ่นก็ ได้กรีดร้องอย่างคนเสียสติ พร้อมกับเอียงคอหันไปหาธาวีร์ที่ยังคงนอน แน่นิ่งอยู่ที่เดิมทั้งน ้าตา “จะไปมองมันท าไม!?” “ผัวตัวจริงอยู่นี่!” “หมับ!” “อ๊ะ!อึก” ฝ่ ามือหนาบีบปลายคางเรียวสวยเอาไว้มั่น ก่อนที่จะบีบบังคับมันให้ เธอหันหน้ากลับมาสบตากับเขา จากนั้นจึงได้ใช้ลิ้นโลมเลียลงไปยังใบหน้า สวยลากยาวลงไปถึงสองเต้าอวบอั๋น จนมันเลอะเปรอะเปื้อนเต็มไปด้วย คราบน ้าลาย “ไอ้บ้า!” “ไอ้โรคจิต!” “ไปตายซะ!” “ปึก!ปึก!ปึก!” “อร๊างง!” ไออุ่นสบถด่าธาวินทร์ไม่หยุดปากแต่ทว่าคนถูกด่าก็ยังคงยิ้มรับมัน ด้วยสีหน้าแววตาที่ไม่ได้รู้สึกทุกข์ร้อนใดๆ โดยที่ยังคงกระหน ่าปู้ยี้ปู้ย าเธอ อยู่แบบนั้น

พู่เกสร “พี่วีร์!” “ฮึกฮืออ!” หญิงสาวร้องไห้คร ่าครวญไม่หยุดเพราะไม่ว่าเธอจะพยายามตะโกน เรียกเขาอีกสักกี่ครั้งแต่มันก็ไม่มีแม้แต่ปาฏิหาริย์ที่จะท าให้เขาฟื้นคืนมา ช่วยเธอจากมัจจุราชร้ายอย่างธาวินทร์ได้ “แหมะ!” หยาดน ้าตาสีใสค่อยๆไหลปริ่มออกมาจากดวงตาของชายผู้นอน แน่นิ่งอย่างธาวีร์ จนมันเลอะเปรอะเปื้อนตรงบริเวณหมอนที่ใช้รองนอน พร้อมกับหัวใจที่อ่อนก าลังมาเนิ่นนาน เสียงร้องไห้อย่างเจ็บปวดทรมานของไออุ่นท าให้ธาวีร์ที่อยู่ในสภาพ กึ่งเป็นกึ่งตายมานานเริ่มมีปฏิกิริยาบางอย่างตอบสนองออกมา ประกอบ กับที่ในวันนี้ยังไม่ได้รับยาอันตรายที่ธาวินทร์มักจะฉีดให้ในทุกๆวัน มันจึง ท าให้ร่างกายของธาวีร์เริ่มมีการตอบสนองเล็กๆน้อยๆขึ้นมาบ้าง อันที่จริงแล้วธาวีร์รับรู้ทุกอย่างแต่แค่ไม่สามารถลืมตาตื่นขึ้นมาได้ เนื่องจากยาอันตรายที่ธาวินทร์ฉีดให้กับของธาวีร์ มันยังคงหล่อเลี้ยง ไหลเวียนอยู่ภายในร่างกายของเขา

พู่เกสร เงารักแรงแค้น ตอนที่25 : ความจริงทถีู่กบิดเบือน “เคร้ง!” “ครืด!~” “ฮึกฮืออ!” เสียงของโซ่ตรวนลากไปตามพื้นแข่งกับเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นปาน จะขาดใจของไออุ่นที่ในตอนนี้ได้ถูกธาวินทร์น ามาขังแล้วจับล่ามโซ่เอาไว้ที่ ภายในห้องแคบขนาดเท่ารูหนูนี้อีกครั้ง หลังจากที่ลงมือย ่ายีเธอมาตลอด ทั้งคืน “พี่วีร์…” “ไอขอโทษที่ช่วยพี่วีร์ออกมาไม่ได้…” “ไอขอโทษนะคะ…ฮึก!” หญิงสาวร้องไห้คร ่าครวญถึงชายผู้เป็นที่รักด้วยน ้าเสียงที่สั่นเครือ อย่างหนัก เธอผิดเองที่รีบทะเล่อทะล่าเข้าไปหาเขาครั้งที่สองเร็วจนเกินไป จนถูกธาวินทร์จับได้ ซึ่งนั่นก็เท่ากับว่าเธอแทบจะไม่มีโอกาสได้พบเจอ กับธาวีร์อีกครั้ง “ฮึกฮืออ!” “ไอขอโทษ!” “ไอขอโทษจริงๆ!” ไออุ่นยังคงร้องไห้ต่อไป พร้อมกับเอ่ยค าขอโทษถึงธาวีร์อยู่ซ ้าๆย ้า เพราะนอกจากจะช่วยอะไรเขาไม่ได้แล้ว เธอก็ยังไปสร้างความเดือดร้อน ให้กับเขาเพิ่ม

พู่เกสร “ฮึก!” “ฟุบ!” ไออุ่นร้องไห้จนเสียงแหบเสียงแห้งและแทบจะไม่มีเสียงเปล่งออกมา จนในท้ายที่สุดแล้วเธอก็ได้ผล็อยหลับไปจากความรู้สึกเหนื่อยล้าและเปล่า เปลี่ยวหัวใจที่นึกเป็นห่วงธาวีร์อยู่ตลอดเวลา “เฮือก!” “กึก…” ผ่านไปได้แค่เพียงครึ่งชั่วยาม ร่างงามก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาจากอาการฝัน ร้ายและสภาพอากาศที่ร้อนอบอ้าว เนื่องจากว่าธาวินทร์ตัดสายไฟที่อยู่ ภายในห้องนี้ให้ขาดจนหมด จึงเป็นผลท าให้เธอไม่ได้รับแม้กระทั่งแสดง สว่างจากหลอดไฟหรือความเย็นจากพัดลมบนเพดานสูง “ฟุ่ ว!~” เจ้าของใบหน้าสวยพ่นลมปากออกมาด้วยความรู้สึกตึงเครียดและ มืดแปดด้านไปหมดทุกทาง ก่อนที่สายตาของเธอมันจะไปสะดุดเข้ากับ กล่องลังที่แอบน าโน้ตบุ๊คและยูเอสบีไดร์ฟของธาวีร์มาซ่อนเอาไว้ในตอน นั้น “เคร้ง!” “อึก!” ไออุ่นคลานไปตามพื้น เพื่อลดเสียงของโซ่ตรวนที่พันธนาการอยู่บน ข้อเท้า ก่อนที่จะยื่นมือออกไปลากเอากล่องลังขยับเข้ามาใกล้ตัว จากนั้น จึงได้รีบน าโน้ตบุ๊คและยูเอสบีไดร์ฟออกมาแล้วเสียบมันเข้าหากันในทันที

พู่เกสร “เฮ้อ~” “ไม่แน่ใจว่ามันช่วยอะไรได้ไหม” “ถึงไม่มีหลักฐานอะไรให้หาแต่อย่างน้อยก็ช่วยฆ่าเวลาโดดเดี่ยวได้ บ้าง” เจ้าของใบหน้าสวยถอนหายใจแผ่ว ในขณะที่ก าลังเลื่อนหาคลิป วิดีโอที่ธาวีร์ถ่ายเก็บเอาไว้เมื่อหลายปีก่อน เพื่อที่จะดูฆ่าเวลาและก าจัด ความรู้สึกโดดเดี่ยวออกไปจากหัวสมอง ในตอนนี้มันไม่ได้มีความจ าเป็นที่จะต้องหาหลักฐานอะไรมายืนยัน กับธาวินทร์ว่าเธอไม่ใช่คนผิดอีกต่อไปแล้วเพราะคนผิดที่กระท าเรื่อง ทั้งหมดก็คือตัวของธาวินทร์เอง ไม่ว่าจะเป็นการใช้ปืนสังหารบุพการีหรือ ท าร้ายพี่ชายฝาแฝดอย่างธาวีร์ จนกลายมาเป็นเจ้าชายนิทราในสภาพบีบ บังคับว่าจะต้องเป็น “อันไหนดี” ไออุ่นเลื่อนเลือกคลิปอยู่นานแต่ทว่าก็ยังไม่รู้ว่าจะกดดูคลิปไหน หน า ซ ้าหน้าจอก็ยังขึ้นเตือนว่าแบตเตอรี่เหลือเพียงแค่ไม่กี่เปอร์เซ็นต์ หากเธอ ไม่รีบกดเลือกมาสักคลิป เห็นทีคงจะไม่ได้มีโอกาสได้ดูธาวีร์สมัยเรียน มัธยมเลยแม้แต่คลิปเดียว “คลิปนี้…” “เป็นคลิปสุดท้ายที่พี่วีร์ท าขึ้นเมื่อวันที่ 17 เมษา ปี 60” “มันเป็นสองวันก่อนหน้าที่ธาวินทร์จะถูกส่งตัวไปที่โรงพยาบาลจิต เวชนี่นา”

พู่เกสร “คลิ๊ก!” หลังจากที่ไถหน้าจอมาได้สักพัก ไออุ่นก็ได้ตัดสินใจกดเลือกดูคลิป สุดท้ายที่ธาวีร์ท าขึ้นมา ก่อนที่เขาจะเลิกขาดแล้วไม่ถ่ายคลิปวิดีโอเก็บไว้ อีกเลย หน้าปกคลิปวีดีโอขึ้นเป็นรูปสีด าทึบแตกต่างจากหน้าปกคลิปอื่นๆ ซึ่งมันก็เป็นวันที่ 17 เมษายน ปี พุทธศักราช 2560 และเป็น 2 วันก่อน หน้าที่ธาวินทร์จะถูกส่งตัวไปที่โรงพยาบาลจิตเวชตามในใบกระดาษที่เธอ เคยอ่านเจอ นั่นก็คือวันที่ 19 เมษายน ปีพุทธศักราช 2560 “[นี่ลูกจะท าอะไรน่ะวีร์!?]” “[ผมแค่อยากจะรู้ว่าคนเราตายแล้วไปไหน]” “[รู้ไปแล้วได้อะไรล่ะ!?]” “[วางปืนลงเดี๋ยวนี้นะ!]” “[นี่ลูกดูแต่รายการผีจนหลอนไปแล้วรึไง!?]” คลิปวิดีโอเปิดมาด้วยเป็นเสียงต่อว่าของผู้เป็นแม่อย่างคุณหญิง ภารดาที่ก าลังต่อว่าลูกชายอย่างธาวีร์ที่จู่ๆก็ตั้งกล้องทิ้งเอาไว้แล้วเอาปืน มาจ่อที่หัวของตัวเองอยู่ภายในห้องหนังสือ

พู่เกสร “[ผมไม่ได้หลอนสักหน่อย!]” “[เผื่อผมตายแล้ววิญญาณของผมอาจจะมาปิดกล้องเองก็ได้!]” “[พ่อกับแม่อย่ามายุ่งจะดีกว่า!]” ค าพูดค าจาของเด็กหนุ่มมัธยมปลายในวัย 17 เต็มไปด้วยความดื้อ รั้นและความแข็งกร้าว หน าซ ้ายังแสดงอาการเพ้อฝันไปเรื่อยเปื่อยออกมา ให้เห็นอย่างชัดเจนว่าเขาหมกมุ่นอยู่รายการผีสางมากจนเกินไป ส่วน สภาพจิตใจขั้นพื้นฐานก็ไม่ได้สมประดีเท่าที่ควร ซึ่งทุกคนในบ้านก็ทราบ เรื่องนี้กันดีแต่ตัวของธาวีร์ก็ไม่ได้ยินยอมที่จะเข้ารับการรักษา จึงท าได้แค่ ปล่อยไปเลยตามเลย “[แกจะบ้ารึไง!?]” “[วางปืนลงเดี๋ยวนี้!] คุณผู้ชายธาราได้ตวาดใส่ลูกชายเสียงเข้ม พร้อมกับพยายามจะเดิน เข้ามาแย่งปืนที่คาดว่าลูกชายจะขโมยมันมาจากใต้ลิ้นชักโตะท างานของ ตัวเองแต่ทว่าธาวีร์กลับถอยหนี หน าซ ้ายังเล็งปืนมาใส่ผู้เป็นพ่อและแม่อีก ต่างหาก นั่นจึงท าให้หญิงชายวัยกลางคนรีบถอยห่างออกไปเล็กน้อย “[วินทร์อยู่ไหนลูก!?]” “[อย่าเข้ามาในนี้นะ!]” “[มันอันตราย!]” ผู้เป็นแม่ตะโกนออกไป เพื่อส่งสัญญาณเตือนให้กับลูกชายอีกคนที่ อาจจะอยู่แถวนี้ได้รับทราบเอาไว้เพราะถ้าหากธาวินทร์เข้ามาในตอนนี้ก็ เกรงว่าจะถูกลูกหลงจากคนที่เกลียดชังน้องชายตัวเองเข้าไส้

พู่เกสร “[หยุดเรียกหาลูกรักพ่อกับแม่สักที!]” “[ยิ่งได้ยินแบบนี้ผมยิ่งเกลียดมัน!]” “[โถ่…วีร์]” “[นั่นน้องนะลูก]” “[น้องเขารักแกมากถึงขนาดนั้น]” “[ท าไมถึงต้องเกลียดน้อง…]” “[วินทร์ก าลังจะไปเรียนต่อที่อเมริกาแล้วนะลูก]” “[สร้างความทรงจ าดีๆให้น้องหน่อยไม่ได้เหรอ?]” หญิงวัยกลางคนฉายความเศร้าออกมาผ่านดวงตาได้อย่างชัดเจน เรื่องที่เธอหนักใจมาโดยตลอด มันก็คือการที่ธาวีร์ไม่ยอมรับในตัวของ ธาวินทร์และมักจะเกิดความอิจฉาริษยาเกือบจะทุกเรื่อง ทั้งที่ก็เป็นพี่น้อง ฝาแฝดที่คลานออกตามๆกันเพียงแค่ไม่กี่นาทีเท่านั้น “[ผมเกลียดมันเพราะพ่อกับแม่รักมันมากกว่าผมยังไงล่ะ!?]” “[ไม่จริงเลยนะวีร์]” “[พ่อกับแม่รักลูกทั้งสองเท่ากัน…]” “[หุบปากสักที!]” “[ปัง!]” “[ปัง!]” “[ปัง!]” เด็กหนุ่มวัยคะนองได้ตัดสินใจลั่นไกปืนใส่บุพการีทั้งสองอย่างขาด สติ ก่อนที่จะทรุดตัวลงกับพื้นแล้วใช้มือดึงทึ้งเส้นผมที่ติดอยู่กับหนังศีรษะ ไปมา ดูเหมือนว่าธาวีร์จะมีสติขึ้นมาได้บ้างแต่ทว่าทุกอย่างมันก็ดันสายไป แล้ว

พู่เกสร “อ๊ะ!อึก!” “พะ-พี่วีร์…คือฆาตกรตัวจริงอย่างงั้นเหรอ?” หลังจากที่ดูฉากฆาตกรรมที่เคยเกิดขึ้นจริงภายในบ้านหลังนี้ ไออุ่นก็ ถึงกับจิตตกและที่เลวร้ายไปกว่านั้นคือความจริงทุกอย่างได้ถูกปรากฎชัด แล้วว่าคนร้ายตัวจริงก็คือธาวีร์ ไม่ใช่ธาวินทร์อย่างที่เธอเข้าใจในตอนแรก เลยแม้แต่นิดเดียวและด้วยความที่คลิปมันยังไม่จบ ไออุ่นจึงได้ข่มความ กลัวแล้วกดดูต่อ “[ตึก!ตึก!ตึก!]” “[พ่อครับ!]” “[แม่ครับ!]” หลังจากที่มีเสียงปืนดังขึ้นหลายนัด ธาวินทร์ก็ได้วิ่งหน้าตาตื่นมา หยุดอยู่ตรงบริเวณหน้าประตูทางเข้า โดยที่ไม่ทันจะได้สังเกตเห็นศพของผู้ เป็นพ่อและแม่ ซึ่งทางด้านของธาวีร์ก็ยังคงนั่งนิ่งเงียบไม่พูดไม่จา จนใน ท้ายที่สุดแล้วแฝดผู้น้องที่เข้ามาใหม่ก็ได้ไปพบเข้ากับภาพน่าสะเทือนขวัญ นั้น

พู่เกสร “[พ่อ!]” “[แม่!]” “[นะ-นี่มันอะไรกัน!?]” “[แกท าอะไรลงไป!?]” “[ยิงพ่อกับแม่ท าไม!?]” ธาวินทร์รีบวิ่งเข้าไปประคองร่างไร้วิญญาณของผู้เป็นพ่อและแม่มา ไว้บนตักอย่างระมัดระวัง ก่อนที่จะตะคอกเสียงใส่พี่ชายฝาแฝดที่ยังคงนิ่ง อึ้งอยู่ความรู้สึกโกรธเกรี้ยวปะปนกับความรู้สึกเศร้าเสียใจที่จะต้องมา สูญเสียผู้ให้ก าเนิดไปในเวลาเดียวกัน “[กูไม่ได้ยิง!]” “[มึงนั่นแหละเป็นคนยิง!]” “[มึงมันบ้า!]” “[จิตหลอนจนยิงพ่อกับแม่ตาย!]” “[หมับ!]” ธาวีร์แก้ตัวน ้าขุ่นๆ ก่อนที่จะพุ่งตัวเข้ามายัดปืนใส่มือของธาวินทร์ เพื่อเป็นการยัดข้อหาให้และใส่ความกันอย่างหน้าด้านๆ ซึ่งการที่มีรอยนิ้ว มือของน้องชายปะปนอยู่กับรอยนิ้วมือของผู้เป็นพ่อแค่เพียงสองคน มันก็ เป็นเรื่องที่น่าเชื่อถือแล้วเพราะก่อนหน้านี้ธาวีร์ได้สวมใส่ถุงมือเอาไว้ตั้งแต่ ทีแรกแล้ว ราวกับว่าคาดการณ์เรื่องในอนาคตเอาไว้ล่วงหน้าได้อย่าง แม่นย า

พู่เกสร “มะ-ไม่…” ทางด้านไออุ่นที่ดูอยู่ก็ถึงกับส่ายหน้าไปมาเพราะสิ่งนี้มันช่างเลวร้าย เป็นอย่างมากแต่ทว่าธาวินทร์กลับยังคงโง่นั่งนิ่งให้พี่ชายใส่ความเพราะอัน ที่จริงแล้วธาวินทร์นั้นไม่รู้ว่าธาวีร์แอบตั้งกล้องถ่ายเอาไว้ มันจึงท าให้เขา คิดว่าคงจะไม่มีหลักฐานอะไรไปแก้ตัว นอกจากต้องยอมรับผิดแทนธาวีร์ “หวืด!~” ภาพที่อยู่ภายในห้องหนังสือได้ถูกตัดจบไปแล้วต่อด้วยภาพที่ธาวีร์ เป็นคนถ่ายเก็บเอาไว้ ซึ่งมันก็เป็นตอนที่เขาไปยืนส่งธาวินทร์ที่โรงพยาบาล จิตเวช “[ไอ้วีร์กูจะตามไปฆ่ามึงให้ตายทั้งเป็น!]” “[จ าค านี้เอาไว้ให้ดี!]” ธาวินทร์ในชุดคนไข้ได้จ้องเขม็งมายังพี่ชายฝาแฝดด้วยสีหน้าแววตา ที่เคียดแค้น ก่อนที่จะพยายามจะพุ่งตัวเข้ามาท าร้ายธาวีร์แต่ทว่าก็ถูก เจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลล็อกตัวเอาไว้ ซึ่งการที่ธาวินทร์แสดงพฤติกรรม ก้าวร้าวแบบนี้ออกมา มันก็ยิ่งท าให้เขาถูกมองว่าเป็นคนบ้าเข้าไปใหญ่ “[ขอเชิญญาติกลับออกไปได้แล้วครับ] เจ้าหน้าที่จากทางโรงพยาบาลได้ผายมือเชิญธาวีร์ที่แสร้งตีหน้าเศร้า และท าเหมือนว่าก าลังอัดถ่ายคลิปน้องชายเก็บไว้ดูเป็นครั้งสุดท้าย

พู่เกสร “[หึ]” “[ลาก่อนไอ้วินทร์]” “[นับจากนี้ต่อไปจะไม่มีใครรู้จักมึงเพราะกูจะเป็นลูกคนเดียวและ ครอบครองทรัพย์สินทั้งหมดของไร่ดาวเหนือแต่เพียงผู้เดียว]” เสียงหัวเราะในล าคอของธาวีร์สร้างความน่าสะพรึงกลัวให้กับผู้ฟัง อย่างหนัก หลังจากนั้นคลิปวิดีโอก็ได้ตัดจบไปแต่ทว่าไออุ่นก็รีรันย้อนกลับ ไปเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง เพื่อที่จะย ้าเตือนตัวเองว่า ใครกันแน่ที่เป็นคนผิด “มะ-ไม่…” “ฮึก…” “นะ-นี่มันอะไรกัน?” ไออุ่นอ้าปากค้าง พร้อมกับส่ายหน้าไปมาอย่างไม่เชื่อสายตาของ ตัวเองว่าความจริงในท้ายที่สุดแล้ว ธาวีร์เป็นคนจัดการสังหารพ่อกับแม่ ของตัวเองส่วนธาวินทร์ก็เป็นแค่เพียงแพะรับบาปที่ถูกพี่ชายฝาแฝดใส่ ความ หากจะกลับมาแก้แค้นคนที่ท าลายชีวิตตัวเองมันก็ไม่แปลกอะไร “ธาวินทร์ไม่ได้ฆ่าพ่อแม่ตัวเองตายแต่คนที่ท าคือพี่วีร์” “เขาโดนใส่ร้ายจนต้องทนอยู่ในโรงพยาบาลบ้าทั้งที่ไม่ได้บ้า” “แต่เราก็ดันคอยอยู่ข้างๆคนเลวตัวจริงมาโดยตลอด…” พอปมทุกอย่างถูกเฉลยออกมาแบบนี้ ไออุ่นก็เข้าใจได้ในทันทีว่าการ กลับมาล้างแค้นของธาวินทร์เขาก็แค่แสร้งเป็นคนบ้า ทั้งที่ในความเป็นจริง แล้ว เขาเป็นคนสติสมประกอบทุกประการแต่เพียงแค่ใช้ความแค้นน าทาง เป็นแสงสว่างของชีวิต ส่วนเธอที่ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรตั้งแต่ทีแรกก็ไปยืน หยัดอยู่เคียงข้างคนสารเลวตัวจริงไปเสียได้