SS

กลนิ่ เออื้ ง  251

“นาวรักเปียโนนะคะ...” หากเธอไมค่ ดิ จะปิดบงั ความจริงจากเขา
เพราะเชอ่ื วา่ อิชย์จะต้องเข้าใจ “...แตม่ อี ยา่ งอน่ื ทรี่ ักมากกวา่ ”

อีกมมุ ของความสดใสคือการใช้ชีวิตในแรงกดดนั และแบกความ
คาดหวงั จากคนรอบตวั ตามประสาคนที่เกดิ จากตระกลู ดีเดน่ ซง่ึ เขาคงรู้ซงึ ้ ดี
เธอรับมนั มานานจนถงึ จดุ ทีม่ คี วามสขุ กบั ส่งิ ทท่ี าน้อยลง และเจออยา่ งอน่ื ท่ที า
ให้ยิม้ ออกมากกวา่

“ใคร”
“ต้องถามวา่ อะไรสคิ ะ” หญิงสาวปลดกระดมุ เมด็ สดุ ท้าย “พีอ่ ิชย์ก็
เห็นแล้ววา่ นาวเลอื กอะไร”
เขาเข้าใจ... เธอเลือกจะทาในสิง่ ทเี่ ธอรัก ทงั้ อยา่ งแน่วแนแ่ ละเดด็
เดี่ยวเหมือนตอนทตี่ ดั สินใจแตง่ งานกบั เขา อิชย์เร่ิมรู้มาพกั หนึง่ แล้ววา่ เห็นใสๆ
แบบนี ้ เธอทงั้ ดอื ้ เงียบ แล้วกต็ รงไปตรงมากบั ความรู้สกึ ของตนเองมากกวา่ ท่ี
คาด
“ดกั คอแบบนแี ้ ล้วพีจ่ ะชวนน้องให้ออกมาเป็นแมบ่ ้านได้ยงั ไง”
แกล้งโอดขณะดงึ สาบเสอื ้ เชติ ้ ของตนออกจากกนั เม่ือเหน็ วา่ เธอแกะ
กระดมุ หมดแล้ว
“รอนาวเกษียณสิคะ หรือไม่ก็...”
แล้วเธอก็เงยี บไปเมื่อแผงอกล่ากายาปรากฏตอ่ สายตา อิชย์ขยบั ไหว
อย่างน่ามองเม่ือดงึ เสอื ้ ให้พ้นแขนแล้วสลดั ลงกบั พนื ้ เหลอื เพยี งกางเกงแลค็ ซงึ่
เน้นชว่ งเอวสอบแนน่ กบั ความตน่ื ตวั ในแบบทต่ี า่ งไปจากกางเกงยีนอยา่ งสนิ ้ เชงิ
“หรือไมก่ ็อะไร”
แก้มเธอแดงเปลง่ จนแทบสกุ ตวดั ตาขนึ ้ กอ่ นจะตอ่ ประโยคทเี่ หลอื ให้
จบ
“...ไมบ่ อก เป็นความลบั ”

252  สรวงสวาท

เขาเลิกควิ ้ ขึน้ อย่างฉงน แตก่ ไ็ มค่ ิดจะรุกให้เธอยอมตอนนี ้ ยงั มเี วลา
อีกนาน และเขายงั พร้อมทจ่ี ะรอ

แถมตอนนีก้ ็มีอกี เร่ืองทร่ี อไม่ได้ด้วย
ชายหน่มุ ดงึ มือนมุ่ ให้แตะลงกบั ขอบกางเกง เลื่อนปลายนิว้ ของเธอ
สะกิดตะขอตวั บนให้หลดุ ออกราวกบั กาลงั สอนทงั้ ทย่ี งั สบตากนั อย่างไม่เว้น
วาย เขาเห็นเธอหายใจขาดห้วง แพขนตากะพอื ราวกาลงั พยายามเก็บงา
อารมณ์ เขาจงึ ซอ่ นยิม้ ยามเล่อื นนิว้ บางลงสหู่ วั ซปิ ... จากนีไ้ ม่ยากแล้ว...
“คดิ บ้างไหมวา่ เรารู้จกั กนั เร็วและน้อยเกินไป” ถามตอ่ เม่ือเร่ิมจดั การ
กบั กระดมุ ชดุ ยนู ิฟอร์มของเธอบ้างอยา่ งรวดเร็ว เหน่ียวรัง้ ความสนใจของตนไว้
กบั อ้งุ นิว้ ไม่ใชส่ ว่ นทถ่ี กู สมั ผสั ผา่ นแผว่ เบาเนือ้ ผ้าหนา “พีอ่ ยากรู้จกั น้อง
มากกวา่ นี ้ลกึ ... ซงึ ้ มากกวา่ นี”้
ณฐาตวั สน่ั เม่ือเขารูดซปิ กระโปรงเธอแล้วดงึ จนร่วงกองลงกบั พนื ้
กระเบอื ้ งเย็นเฉียบ ใจกลางกายเธอมีปฏกิ ิริยาทนั ทกี บั คาวา่ ลกึ ... ของคนที่ทา
ให้คดิ ลกึ
แล้วเขาก็เล่ือนกลบั ขนึ ้ มาคลายสาบเสอื ้ เชติ ้ เธอออกช้าๆ
“พที่ าให้น้องไม่มนั่ ใจใชไ่ หมวา่ เราจะไปกนั รอดรึเปลา่ ”
“คะ่ นาวไม่มน่ั ใจ” ณฐายอมแพ้ ดงึ มอื อกจากซปิ กางเกงของเขาแล้ว
ปลอ่ ยให้เขาจดั การเอาเองทงั้ ตวั เขาและเธอ เธอตอบด้วยเสยี งท่บี อกให้รู้วา่ ทงั้
ออ่ นไหวและเปราะบาง “...ไม่รู้ด้วยซา้ วา่ พอ่ี ชิ ย์ชอบอะไรในตวั นาว... นาวก็แค่
ผ้หู ญิงธรรมดาคนนงึ ออกจะเป๋ อๆเดอ๋ ๆด้วยซา้ เวลาโดนจีบ แถมเร่ืองบนเตยี ง
ยงั ไมเ่ ป็นโล้เป็นพาย ทา่ ดีทเี หลว”
“ไม่เป็นโล้เป็นพายยงั ไง”
อชิ ย์เก่ยี วเสอื ้ เธอออกสาเร็จ เหลอื เพยี งปราการสอี อ่ นอีกสองชนิ ้ ทีฉ่ ลุ
ลายลกู ไม้และโอบอ้มุ ความงามสมตวั เอาไว้ ชายหนมุ่ ลาคอแห้งผาก เขาหา่ ง
เธอไปแคส่ วี่ นั แตท่ าไมเหมือนจะขาดใจอยา่ งนกี ้ ็ไมร่ ู้

กลนิ่ เออื้ ง  253

แล้วสมาธิเขาก็กลบั คืนมาเม่ือณฐาเอย่ ด้วยนา้ เสยี งแปร่งๆ
“ก็นาว...” เธอบดิ ไปมาเล็กน้อย เป็นชนั้ เชงิ ธรรมชาติของคนทแี่ ทบไม่
เคยถกู แตะต้อง “...ไม่ได้มีมารยาร้อยแปดทา่ ยากมดั ใจพอ่ี ิชย์เหมือนคนอื่น”
มือทกี่ าลงั จะสะกิดตะขอหน้าบราเซยี วืดไปด้วยความตะลงึ พรึงเพริด
“ไปเอาคานีม้ าจากไหน!”
“พี่ฟองบอกมาคะ่ ”
ฟองสมทุ ร... นางเอกสดุ ฮอตคนนนั้ รู้แน่วา่ ผ้หู ญิงที่ผา่ นมาของเขาแต่
ละคนดกี รีร้อนแรงสะท้านสะเทอื นดินแคไ่ หน... แตถ่ ้าใจจริงเขาชอบแบบนนั้
หรือมคี วามคดิ จะรักสกั นิด เขาคงไมม่ าขอแม่สาวซอื่ ตรงหน้าแตง่ งานหรอก!
อิชย์ปลดตะขอเสอื ้ ชนั้ ในของเธออย่างรวดเร็ว
“น้องมารยามาทา่ เดยี วก็มดั ใจพไี่ ด้”
แล้วเขาก็เคลือ่ นมือสองข้างเข้ากอบกมุ ไหลบ่ อบบางเกร็งทื่อขณะเขา
นวดวนลงบนยอดปลาย ปลกุ เร้ากนั อยา่ งไมเ่ กรงใจ
“แถมน้องทา่ ดอี ย่แู ล้วด้วย ไมเ่ หลวสกั หนอ่ ย...” จากนนั้ อิชย์ก็บดลง
นา้ หนกั แบบทเี่ ขารู้วา่ จะทาให้เธอรู้สกึ ดแี คไ่ หน “...แตถ่ ้าตวั ออ่ นเหลวตอน
ถึงน่ะใช”่
ณฐาเม้มปากแนน่ เพ่ือกลนั้ เสียงร้องท่กี ้องสะเทอื นอย่ใู นลาคอ
แล้วอชิ ย์ก็ผละออกไปชว่ งสนั้ ๆ เพอื่ รูดซปิ ทค่ี ้างกลางทางของตนเองลงจนสดุ
“สว่ นร้อยแปดทา่ ยาก... ถ้าน้องอยากมีพ่จี ะสอนให้ ไมต่ ้องหว่ งนะ
ครับ” เธอได้ยินเสยี งเขาสลดั กางเกงออกจากขา กอ่ นร่างสงู ร้อนจะเข้ามาแนบ
ชิด พร้อมวา่ ด้วยประโยคท่สี นั่ คลอนจติ ใจได้อยา่ งสดุ พลงั “เริ่มตงั้ แตต่ อนนีเ้ลย
...”
แล้วเขาก็จบู เธอ จบู แบบทอี่ ยากทามาตงั้ แตต่ อนเห็นเธอฉอเลาะอยู่
กบั เดก็ อนบุ าลหน้าซอื่ คนนนั้ อชิ ย์รู้วา่ การหงึ หวงมนั เป็นเรื่องงเี่ งา่ ของคนทไี่ มม่ ี

254  สรวงสวาท

ความมน่ั ใจในตวั เอง แตเ่ ขาก็ไมช่ อบให้ใครมาแตะต้องสว่ นใดสว่ นหนงึ่ ... หรือ
ทงั้ หมดของภรรยา

เขามีสทิ ธิ์ทาได้คนเดยี ว
กวา่ ณฐาจะรู้ตวั เขาก็พาเธอมาอย่ใู ต้เรนชาวเวอร์ทเี่ ตม็ ไปด้วย
กระแสนา้ ฉ่าเย็น อชิ ย์เปิดก๊อกแล้วเกี่ยวกางเกงชนั้ ในของเธอออกอย่างเร่งร้อน
ดนั เธอจนตดิ ผนงั กระเบือ้ ง พร้อมกบั ก็จบู ไม่หยดุ โดยท่ีสองมือลบู โลมไปตาม
เนือ้ ผวิ เนียนสร้างความวาบหวิวให้เป็นระยะ
มนั ทงั้ ... เปียกล่ืนไปหมด แตเ่ ธอไมห่ นาวสกั นิด ราวกบั ปลายลนิ ้ ของ
เขาจดุ ความร้อนรุ่มที่เย้ายวน มือแกร่งบดขยีป้ ราการท่ีกกั ขงั ความต้องการให้
ทะลกั ทลายออกมา แตจ่ ิตสานกึ สว่ นสดุ ท้ายยงั อดสง่ั ให้ปรามเขาไม่ได้เม่ือชาย
หนมุ่ ถอนจบู ออกแล้วยกตวั เธอขนึ ้ จนพ้นจากพนื ้ ดงึ สองขาเธอให้เกี่ยวเอวแกร่ง
เอาไว้ แผน่ หลงั เปลือยเปลา่ แนบชิดกบั ความเย็นจดั จนสนั่ หววิ ...
“พรุ่งนีต้ ้องต่ืนเช้านะคะ”
เขาก้มลงแนบหน้ากบั ลาคอเธอ บดและขบเม้มดดู กลนื จนได้ยินเสยี ง
“พ่ีอชิ ย์...” พยายามวา่ เสียงออ่ นเสียงหวานครัง้ สดุ ท้าย เพราะดกู ็รู้วา่
เกมรกั ครัง้ นีค้ งยาวนานเป็นแนแ่ ท้ “...นาวต้องนงั่ รถด้วยนะ”
อชิ ย์เงยหน้าขนึ ้ มองกนั ด้วยแววตาท่ที าให้เธอใจออ่ นและออ่ นใจไป
พร้ อมกนั
เธอไมไ่ ด้อยากห้ามเขา แตม่ ากไปก็คงไมไ่ หว...
“อย่ใู นรถพรุ่งนีพ้ ก่ี ็นงั่ ข้างน้อง...” แตแ่ ล้วคนร้ายกาจก็กระตกุ ยิม้ ให้
เมื่อคดิ อะไรดๆี ออก เขาวา่ เสียงเนิบขณะจอ่ สว่ นขึงขงั สคู่ วามออ่ นหวานรานใจ
“...ตอนจบั มือพี่กค็ ดิ ไว้สคิ รับวา่ พี่อยากทาแบบนกี ้ บั น้องมากแคไ่ หน”
ผมของเขาเปียกลไู่ ปกบั นา้ นยั น์ตาฉ่าวาวพราวระยบั อยา่ งซกุ ซน
โหนกแก้มเป็นสีซา่ นแดงด้วยความต้องการ ณฐาบบี มือทวี่ างอยบู่ นกล้ามตงึ
แนน่ อยา่ งไม่กลวั วา่ ต้นแขนเขาจะเป็นรอย ขณะตอบอยา่ งยากลาบากขนึ ้ ทกุ ที

กลนิ่ เอือ้ ง  255

“ใครจะไปคิด...”
“น้องไง...” แล้วอชิ ย์กก็ ลา้ กลายเข้ามาอยา่ งเชื่องช้าที่สดุ พร้อมด้วย
การเรียกชอื่ แหบหนกั ท่ที าให้ขนออ่ นเธอตงั้ ชนั ด้วยความสยิวซา่ น “...นาว”
แม้จะไม่ใชค่ รัง้ แรก แตเ่ ขากท็ าให้เธออดึ อดั ตงั้ แตก่ ารชาแรกปลาย
ปา้ นสคู่ วามออ่ นนมุ่ ทค่ี บั รัดรึง สดั สว่ นอลงั การแทรกเข้ามาโดยการใช้นา้ หนกั
เธอเป็นตวั ชว่ ย และเขาก็ทาทกุ อย่างทวี่ า่ มาในตอนท่จี ้องเธอตาไมก่ ระพริบ
ผา่ นมา่ นหยดนา้ ณฐากดั ริมฝีปากกบั การกลืนกินตวั ตนอย่างเนิบช้าของเขา
เหยียดขยายผิวเนือ้ ของเธอ ทาให้รู้สกึ ดยี ิ่งกวา่ อะไร...
หญิงสาวเปลง่ เสียงออกมานิดนงึ เม่ือเขาจมดงิ่ ลกึ จนสดุ อยา่ งเร็วใน
จงั หวะสดุ ท้าย
เธอไมไ่ ด้รู้ตวั เลยวา่ กลนั้ หายใจจนกระทงั่ หอบเอาไอนา้ ชนื ้ ๆ เข้าไป
ลาคอของอชิ ย์ปดู เกร็งขณะอดทนให้เธอปรับตวั รับพายุอารมณ์ทก่ี าลงั จะเกดิ
มือท่ชี ้อนอ้มุ สะโพกของเธออยบู่ บี เน้นเป็นจงั หวะ แรงสะเทือนเพยี งเล็กน้อยสู่
จดุ ทเี่ ชื่อมประสานทาให้เธอตวั เริ่มสน่ั เขาชา่ งเป็นผ้ชู ายท่ี... ร้ายกาจ... แล้วก็
เซก็ ซมี่ ากเวลาท่มี องเธอแบบนี.้..
คนท่ีไมไ่ ด้รู้ตวั เลยวา่ เซก็ ซม่ี ากกวา่ ตาปรือลงเล็กน้อยอย่างขลาดเขิน
อชิ ย์แทบไม่กล้าก้มลงต่าสทู่ รวงสล้างชวนลมุ่ หลงที่กาลงั หอบสะท้านจนเสยี ดสี
กบั แผน่ อกเขา เป็นชว่ งเวลายากลาบากที่สดุ ในชีวิตท่ีไม่ยอมทาอะไรเธอเลยแม้
จะจมอยใู่ นความคบั นมุ่ ทโี่ อบรัด เพราะไม่ได้เตรียมเธอให้พรั่กพร้อม จงึ อยาก
ให้เธอค้นุ เคย... แถมคราวนยี ้ งั ลกึ ซงึ ้ อยา่ งทเ่ี ขาเพียรหวา่ นล้อมมาตงั้ แตแ่ รก
เสียด้วย
แล้ววินาทีหลงั จากนนั้ ชายหน่มุ ก็เริ่ม... อยา่ งร้อนแรงตามที่ตงั้ ใจไว้
มนั เป็นการร่วมรักที่เริ่มต้นอยา่ งหิวกระหาย อิชย์ขยบั สะโพกตอกตรึง
ด้วยเรี่ยวแรงมหาศาลขณะท่เี ธอเกาะกอดเขาแน่น ความรัญจวนพงุ่ เสยี ดไปทว่ั
ร่างตามจงั หวะทเ่ี ขาโยกคลงึ เร่งเร้าเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ภายในกายของเธอราว

256  สรวงสวาท

กบั จะถกู หลอมละลายทงั้ ทีผ่ วิ เนอื ้ ถกู นา้ เย็นจดั ตกกระทบ เสียงรอบกายสบั สน
ไปหมด หากเสยี งเดยี วทีเ่ ดน่ ชดั คือการเปลง่ เรียกชอ่ื เธอทกุ สดุ จงั หวะการเข้าลกึ

“นาว... นาว...”
เสยี งท้มุ กงั วานไปทงั้ ใจ เธอตวั สนั่ เยือกด้วยความรัญจวน แล้วเขาก็
แปรเปลีย่ นเป็นความออ่ นหวานทชี่ วนให้พร่าพราย หญิงสาวหวีดร้องออกมา
กบั การควบขบั เร่งโหมถี่กระชนั้ กบั คาท่เี ขาพร่าบอกวา่ คดิ ถงึ อย่างสนิทสนม
เธอไมร่ ู้จะตอบรับเขายงั ไงนอกจากกอดแน่นเข้าไว้แล้วรับการกระแทกกระทนั
รับตวั ตนเขาเตม็ ตนื ้ ในใจ
ราวกบั เขาเหวยี่ งเธอขึน้ จนสงู ลิบ ตกลงมากอ่ นจะพงุ่ สงู ขนึ ้ อกี เขาเร้า
อารมณ์เธอด้วยเสยี งคาราม สร้างความสขุ หฤหรรษ์เออ่ ล้นไปทว่ั ทงั้ กาย... กอ่ น
สขุ นนั้ จะแปรเปลยี่ นเป็นเคลบิ เคลมิ ้ ร้อนชนื ้ ขมวดเขม็งเข้าดจุ เกลยี วนา้ วน ทงิ ้
ดง่ิ ลงสจู่ ดุ ทเี่ ชื่อมประสานกนั อย่างร้อนแรง
เขาเข้ามาลกึ ที่สดุ ถอนออกไป แล้วก็เข้ามาอกี ...
ซา้ อยา่ งหนกั หนว่ งไมก่ ีค่ รัง้ ซา้ จนถึงขีดสดุ อารมณ์จนทนไมไ่ หว...
แล้วทงั้ คกู่ ็ทะยานสกู่ ารปลดปลอ่ ยพร้อมกนั ...
อิชย์ฝากฝักความรกั ในตวั เธออยา่ งเตม็ ใจ เขายืนหอบหายใจกระเสา่
กบั การอาบนา้ อนั นา่ อภริ มย์โดยโอบประคองร่างโปร่งบางเอาไว้ ชายหนมุ่ ยงั ไม่
ถอดถอนออกจากเนือ้ แท้ขณะเงยขึน้ จากผวิ นมุ่ ทถ่ี อื วสิ าสะก้มลงดดู เม้มใน
จงั หวะสดุ ท้าย เขามองรอยท่ีเผลอตีตราไว้อย่างพงึ พอใจก่อนจะช้อนขึน้ สบกบั
คนน่ารักซงึ่ ยงั คงหลงอย่ใู นวงั วนสวาทไมต่ า่ งกนั ... แตพ่ อเขาจ้องเธอมากเขา
เธอก็ได้สติ แก้มทแ่ี ดงจดั เริ่มลามไปถึงใบหแู ละลาคอ
แตเ่ ธอก็ยิม้ หวานให้เขา... เธอย้ิมแลว้ *! ในทสี่ ดุ !*
ณฐาหบุ ยิม้ ฉบั เม่อื เขาเริ่มขยบั สะโพกหมนุ วนอกี

กลิน่ เอือ้ ง  257

“พอแล้ว” มือบอบบางดนั ไหลก่ ว้างอยา่ งแผว่ เบาเพราะเร่ียวแรงยงั ไม่
กลบั มา แตเ่ สียงเธอก็ดเุ อาการทงั้ ทปี่ ร่าด้วยความสยิวซง่ึ เขาจงใจ “...พอเลย
นาวจริงจงั นะคะ เก็บแรงไว้วนั พรุ่งนีบ้ ้าง”

พอรู้ตวั วา่ เผลอใช้นา้ เสยี งแบบทเี่ คยตกั เตือนเด็กบางคน หญิงสาวก็
ชะงกั ไป ซงึ่ ทาให้เขาทเ่ี ร่ิมได้ใจพลอยชะงกั ด้วย ก่อนเสยี งท้มุ จะกลวั้ ขาอย่ใู น
ลาคอ อารมณ์หนมุ่ เริ่มถกู แทนทดี่ ้วยความเอ็นดจู บั ใจ

“ทาไมดุ พก่ี ็แคอ่ ยากร่อน”
“ไม่ร่อนได้ไหม... แคน่ ีน้ าวกย็ นื แทบไมไ่ หวแล้ว” เธอเสียงออ่ ยลง
“อาบนา้ นานเด๋ียวจะเป็นหวดั ด้วย... นะคะพีอ่ ิชย์”
อิชย์เคยอยากให้เธออ้อนกนั ตลอดมา แตต่ ้องไม่ใชต่ อนกาลงั เข้าด้าย
เข้าเข็มแบบที่เป็นอยู่ โดยเฉพาะไอ้คาวา่ ‘นะคะพอี่ ิชย์’ ทที่ าให้เขายอมสยบ
อย่างไร้ข้อแม้ไม่วา่ เธอจะเป็นเร่ืองคอขาดบาดตายแคไ่ หน ใจเขาออ่ นยวบอยา่ ง
ฉบั พลนั สานึกได้วา่ เอาแตใ่ จมากเกินไป
ชายหนมุ่ ขม่ กลนั้ ความต้องการทยี่ งั พงุ่ เป็นริว้ อยใู่ นกาย กอ่ นจะถอด
ถอนออกจากตวั เธอทา่ มกลางความโลง่ อกโลง่ ใจของณฐา จากนนั้ เขาก็อาบนา้
ให้เธออยา่ งรวดเร็วเป็นการเป็นงาน แล้วก็สง่ั เสยี งขึงขงั ให้ออกไปเช็ดเนือ้ เชด็ ตวั
ให้แห้ง
หญิงสาวรู้วา่ อิชย์คงคลง่ั ตายถ้าเธอริจะอาบนา้ ให้เขา เธอจงึ เชือ่ ฟัง
อย่างไมม่ ีข้อโต้แย้ง พอเป่าผมเสร็จแล้วขนึ ้ เตยี ง เขาก็ออกมาจากห้องนา้ แล้ว
หายลบั เข้าไปในห้องแตง่ ตวั ใช้เวลาแผลบ่ เดียวเตียงอกี ฝ่ังก็ยวบลง แล้วเขาก็
ดงึ เธอเข้าสอู่ ้อมกอดอนั ผอ่ นคลาย
แตก่ อ่ นจะหลบั ใหลไปด้วยความเหน่ือยออ่ น เสยี งกระซบิ ทข่ี ้างหกู บั
การแตะจมกู ลงสดู ดมบนแก้มนวลก็ทาให้อาการโลง่ อกโลง่ ใจเหอื ดหายมลาย
เป็นปลิดทงิ ้ ... ด้วยรู้วา่ เขาหมายถึงอะไร
“ชกั อยากไปทะเลพรุ่งนขี ้ ึน้ มาซะแล้วสิ...”

258  สรวงสวาท

บทท่ี 15

ผที ะเล

เกลียวคล่ืนใสแจว๋ ม้วนตลบกอ่ นแตกกระจายเป็นฟองขาวสะอาดยาม
ซดั สหู่ าดทราย ผนื นา้ เคม็ เป็นประกายใต้แสงแดดร้อนแรง สขี องมนั ดจุ แก้ว
มรกต เชิญชวนให้โถมตวั เข้าหาแล้วแหวกวา่ ยลงไปในความเย็นเฉียบ

กลน่ิ เคม็ ปะแลม่ โชยมาเป็นระยะพร้อมลมทะเลจนคนท่นี งั่ อย่บู นลาน
ระเบยี งตดิ หาดเริ่มรู้สกึ เหนียวเหนอะตามผวิ ไอละอองร้อนระเหยฟ้งุ จนต้อง
เรียกหานา้ มะพร้าวหวานเย็นดบั กระหาย และฤดวี รรณไมอ่ ยากละสายตาจาก
ภาพตรงหน้า ต้องไมใ่ ชต่ อนทลี่ กู หลานของนางกาลงั สนกุ สดุ เหว่ยี งอยกู่ บั
กิจกรรมซง่ึ มองแล้วเพลินตา ราวกบั เวลาได้ย้อนไปกอ่ นหน้าสกั ยี่สิบปี

ถ้าป่ยู งั อย่.ู .. ก็คงดี
บ้านสฤษดภ์ิ กั ดียกโขยงมาทะเลทงั้ ก๊วนครัง้ สดุ ท้ายเมื่อไหร่จาไมไ่ ด้
แล้ว ภาพความทรงจาของนางลา่ สดุ คอื ตอนทอ่ี ชิ ย์อายสุ ิบขวบแล้วว่งิ สะดดุ ล้ม
กลงิ ้ ลงนา้ เป็นครัง้ แรกที่นางเหน็ หลานชายหวั เราะเตม็ เสยี ง และเลน่ กบั ญาติ
วยั เดยี วกนั อยา่ งสดุ เหวย่ี งโดยไมม่ ีกาแพงที่พวกผ้ใู หญ่เพียรสร้างขนึ ้ กนั้ กาง

กลิน่ เออื้ ง  259

จะวา่ ลาเอยี งก็ได้ แตน่ างหว่ งหลานชายคนนีม้ ากท่ีสดุ แม้เขาจะมี
ความรับผดิ ชอบสงู ลิบ ประสบความสาเร็จในหน้าท่ีการงาน แตอ่ ชิ ย์จะไม่เหลอื
ใครเลยหากนางสนิ ้ ลม เขาคงตีตวั ออกหา่ งจากญาตพิ ่ีน้องนานแล้วถ้านางไม่
ขอร้องไว้วา่ ให้อาศยั ด้วยกนั ในบ้าน ความสมั พนั ธ์แบบลมุ่ ๆดอนๆ หวานอมขม
กลนื จงึ ดาเนินเรื่อยมา

ใชว่ า่ นางไมร่ ู้ถึงคล่นื ใต้นา้ ซงึ่ มีมานานปี ชายหน่มุ เป็นคนทเี่ ข้าใกล้กบั
คาวา่ หวั เรือของบ้านคนตอ่ ไปมากทีส่ ดุ ศศนิ เองก็มแี ตล่ กู สาว แถมยงั เจบ็ ออด
แอด อกี ไมน่ านคงต้องวางมือจากตาแหนง่ อนั หนกั หนาทีบ่ น่ั ทอนพลงั ชีวิตมา
นบั สามสบิ ปี คนในบ้านจงึ เริ่มหวนั่ เกรงกบั จดุ ยืนของตนในตระกลู กลวั วา่ จะ
ถกู เฉดหวั ทงิ ้ กลวั วา่ จะไมม่ ีกินมใี ช้

แตก่ ็ไมม่ ีใครกล้าเข้าใกล้หรือเอาใจอชิ ย์ เพราะนอกจากศกั ดศิ์ รีจะคา้
คอแล้ว ชายหน่มุ เองก็หย่ิงทะนงเย็นชาไม่เคยไว้หน้าใคร... เพ่งิ มีพกั หลงั น่ีเองที่
เขาออ่ นลงหลงั แตง่ งานกบั สะใภ้ขวญั คนใหม่

คนทมี่ ีเร่ืองเกินคาดให้แปลกใจอยตู่ ลอดเวลา
ไมร่ ู้วา่ บ้านศิลานนท์เลยี ้ งลกู หลานกนั ยงั ไง ณฐาจงึ ทาให้คนทห่ี วั แข็ง
กวา่ ใครอยา่ งสรลิลไปกอ่ นใครเพ่ือน แม้หลอ่ นจะบน่ ไม่หยดุ ถงึ ความเฟอะฟะ
ในการหลงทิศชนิดเกินเยียวยา แตฤ่ ดวี รรณก็แอบได้ยินลกู สาวสงั่ ณฐาตอน
ถึงล็อบบวี ้ า่ ถ้าหลงทางให้มองหาแผนผงั อาคารซง่ึ มีติดอย่ทู วั่ โรงแรมเป็นอนั ดบั
แรก
ตอนนนั้ อชิ ย์กข็ ดั ขึน้ วา่ เขาจะดแู ลภรรยาไมใ่ ห้คลาดสายตา จงึ ได้รับ
การค้อนเสยี วงใหญ่ ชายหนมุ่ ถงึ กบั ผงะ งงเพราะไมเ่ คยถกู คณุ อาคนกลางทา
กิริยาแบบนีใ้ สม่ ากอ่ น
แล้วไหนจะบานาน่าโบ๊ตสามลาท่ีบดั นีแ้ ลน่ ฉิวอยกู่ ลางทะเลโดยมี
กลมุ่ หลานวยั ทางานของนางนง่ั กร๊ีดคอแตกไมห่ ยดุ ตวั ตงั้ ตวั ตกี ส็ ะใภ้ใหมท่ ่ีไม่รู้
ไปคยุ กบั ลกู สาวของศศินทา่ ไหน จงึ พากนั โทรเรียกเรือลากมาจากอกี หาด

260  สรวงสวาท

จากนนั้ ทกุ คนก็พร้อมสามคั คีพร้อมใจทาตวั เหมือนเดก็ โหวกเหวกโวยวายทงั้ ท่ี
วยั ลว่ งเลยเลขสองกลางๆ

แตด่ เู หมือนวา่ พ่ีใหญ่ทีน่ ง่ั อยตู่ รงสดุ ปลายกล้วยจะไมค่ อ่ ยมีอารมณ์
ร่วมเทา่ ไหร่ อชิ ย์เด้งดงึ๋ กระเด้งกระดอนกอ่ นจะถกู เหวย่ี งตกทะเลพร้อมคนทงั้
ยวงที่นง่ั ด้วยกนั

“คณุ แมอ่ ยากทานอะไรเพิ่มไหมคะ...” สรลลิ หนั มาถามเม่ือเหน็ วา่ นา้
มะพร้าวของมารดาพร่องไปเกือบก้นลกู ฤดวี รรณนง่ั ตรงนมี ้ าสามชว่ั โมงแล้ว
และไมม่ ีทที า่ วา่ จะลกุ จากรถเข็นไปไหน แม้ลกู ๆ ทงั้ หลายจะหนีร้อนหลบไป
ผอ่ นคลายตามมมุ อน่ื “...สอนจะได้ไปสงั่ เดก็ ให้”

“ไม่เป็นไร แมย่ งั ไมห่ ิว”
คนเป็นลกู มองตามสายตามารดา แล้วก็ระบายยิม้ ออกมา
“แตล่ ะคนออกเหย้าออกเรือนไปหมดแล้ว ยงั เลน่ กนั เหมือนเดก็ ไมร่ ู้จกั
โต ขนาดยยั มทั กาลงั ท้องกาลงั ไส้ยงั ปีนขึน้ ไปนง่ั เย้วๆ เย้ยชาวบ้านบนเรือได้”
แล้วเสียงหวั เราะก็ลอยแวว่ มาเมอื่ แตล่ ะคนปีนขึน้ กล้วยสีเหลือง
สาเร็จอกี ครัง้
“ไปวา่ เดก็ ๆ เขา... ไมใ่ ชว่ า่ เรานะ่ อยากจะไปเลน่ กบั เขาจนตวั สนั่ หรอก
รึแมค่ นตดิ ทะเล”
“โอ้ย... สอนเลน่ จนเบอื่ แล้วละคะ่ ”
“เลน่ จนเบอื่ หรือคณุ ภาคเขาบน่ จนเราเบอื่ กนั แน”่
คนทแี่ ตง่ งานกบั ลกู ทะเลหวั เราะอยา่ งยอมรับในลาคอ หลอ่ นวา่
ปากร้ายแล้ว ยงั ไม่ได้ครึ่งของสามีจอมดทุ กี่ าราบกนั อยหู่ มดั ความเยอะและ
เอาแตใ่ จฉบบั สาวสงั คมจงึ ถกู กลนื ไปตามกาลเวลา เหลอื เพยี งทิฐิและความ
อยากเอาชนะท่ีผลบุ โผลบ่ ้างตามนิสยั สว่ นตวั
“มองดีๆ แล้วหนนู าวก็มีเค้าโครงคล้ายยยั นทั ธนะวา่ ไหม”
หวั ข้อทเี่ ปลีย่ นอย่างกะทนั หนั ทาให้รอยยิม้ ของคนถกู ถามเจอื่ นลง

กลิน่ เอือ้ ง  261

“คะ่ ”
“ยงั ทาใจไม่ได้อกี รึไง”
นทั ธมนเป็นเพอื่ นรักที่สดุ ของสรลิล ซง่ึ หลอ่ นนนั่ เองทเ่ี ป็นคนชกั นา
เพอื่ นให้แตง่ งานกบั พช่ี าย... กลา่ วให้ถกู คอื ทกุ คนในบ้านตา่ งหลงรักความ
สดใสของนทั ธมน... จงึ พากนั รบั ไมไ่ ด้อยา่ งรุนแรงตอนท่ีรู้วา่ อารดามีปากเสยี ง
แล้วลงไม้ลงมือกบั ภรรยาหลวงผ้แู สนดีจนพลดั ตกบนั ได
หลอ่ นเหน็ เพ่ือนเจ็บชา้ นา้ ใจก่อนวาระสดุ ท้ายยงั ไม่พอ เพื่อนยงั ตาย
ในอ้อมกอดโดยท่ีหลอ่ นไมอ่ าจชว่ ยอะไรได้เลย ไมแ่ ม้แตท่ วงความยตุ ธิ รรมจาก
คนที่ร้ายทส่ี ดุ
“สอนรู้สกึ เหมือนเลือดยยั นทั ธยงั ติดมืออย่เู ลย...” เสียงของหลอ่ นแผว่
โหย “...ทกุ คนก็คงคิดเหมือนกนั ถงึ ได้ไมม่ ีใครกล้าสบตาแมน่ าวเลยเวลานงั่
ร่วมโต๊ะ”
ฉากหน้าแม้จะตอ่ ต้านพวกศิลานนท์อย่างไร้เหตผุ ล ถึงขนั้ วางตวั เป็น
ศตั รูทกุ ครัง้ ทพ่ี บปะ แตก่ ็เพราะปกปอ้ งตวั เองล้วนๆ เพราะไม่อยากโดนกดหวั
ให้เสียศกั ดศิ์ รีบ้าบอซง่ึ นบั วนั จะเหนื่อยหน่ายขึน้ ทกุ ที... ความคดิ นีถ้ กู ถ่ายทอด
ไปทีล่ กู ๆ บ้างแตก่ ็ไม่เต็มร้อย และเหน็ ได้ชดั วา่ บดั นีล้ ะลายไปหมดแล้วกบั
กล้วยกลางทะเล
“เดก็ นนั่ ไม่รู้เร่ืองอะไร”
“สอนทราบคะ่ ”
“ตาอิชย์ก็เหมือนกนั ”
“...”
“ถึงเขาจะทนได้ และทนมานาน... ก็อยา่ ใจร้ายนกั เลย เพราะถ้า
ตายอิชย์เจ็บ เมยี เขาก็จะเจ็บด้วย ทีนีพ้ อยยั หนนู นั่ ยมิ ้ ไมอ่ อกละก็คงได้เดอื น
ร้อนกนั ทงั้ บ้าน”

262  สรวงสวาท

แม้จะถกู ปฏบิ ตั ิอยา่ งเย็นชา แตณ่ ฐาก็ยงั ยิม้ ส้แู ละนอบน้อม เธอเจอ
ใครในบ้านก็ไหว้ทกุ คน แถมบางครัง้ ยงั พยายามชวนคยุ แบบทตี่ ้องตอบอย่าง
เสยี ไม่ได้เพราะกลวั หญิงสาวเสยี ใจ นานหลายครัง้ เข้าทกุ คนเริ่มเคยชนิ จนอด
คดิ ไม่ได้วา่ ถ้าวนั นึงสะใภ้ใหมไ่ มย่ ิม้ แย้มแล้วหลบหน้าอย่างน้อยอกน้อยใจจะ
เป็นยงั ไง...

เออแนะ่ ... คงเดือนร้อนจริงนน่ั ละ่ คงรู้สกึ ผิดมากกวา่ ปกตหิ ลายสิบ
เทา่ ด้วย

“เขาเลือกเมยี เก่งนะคะ...”
คนฟังยมิ ้ ในทกี บั คาชมทน่ี านครงั้ จะได้ยิน มืออนั เหยย่ี วย่นยกนา้
มะพร้าวขนึ ้ มาดดู กอ่ นจะสง่ เสียงพออกพอใจแล้วเอย่ ด้วยนา้ เสียงที่สรลิ
ลฟังออกวา่ ซอ่ นความนยั ลกึ ลบั สดุ หยง่ั เอาไว้
“ลกู สาวบ้านโน้นตา่ งหากที่เลอื กคนของเรา”

คา่ วนั นนั้ หลงั ขนึ ้ จากทะเล อิชย์พบวา่ มีบางสงิ่ เปลย่ี นไปอยา่ งไม่นา่
เช่ือ อยา่ งแรกคือภาพลกั ษณ์สดุ ขรึมที่เขาเพยี รรักษาถกู ทาลายยอ่ ยยบั ด้วยการ
แหกปากร้องเหมือนคนบ้าบน ‘กล้วยทะเล’ ของณฐา อยา่ งท่ีสองคอื จๆู่ ภรรยา
ของเขาก็เนือ้ หอมขนึ ้ มาเสยี เฉยๆ

ชาลิสา... ลกู สาวของศศนิ เกาะติดพี่สะใภ้ไมย่ อมปลอ่ ย อิชย์เพงิ่ รู้เอา
ตอนพนกั งานตงั้ เตาบาร์บคี วิ วา่ หลงั จากท่ีอีกฝ่ายหมางเมินภรรยาเขามานาน
ตอนอยบู่ นเครื่องชาลิสาบงั เอิญโอดครวญถงึ ความยากลาบากในการดงึ ตวั
ศิลปินประตมิ ากรคนหนงึ่ มาร่วมโพรเจ็กต์ฝ่ายการตลาดทห่ี ลอ่ นดแู ลอยู่
แล้วณฐาก็แอบไปกระซบิ เงยี บๆ ทหี ลงั วา่ ศลิ ปินคนดงั กลา่ วเป็นรุ่นพท่ี น่ี บั ถือกนั

กลิน่ เอือ้ ง  263

ในมหาวทิ ยาลยั ... ตอ่ รองกนั อีทา่ ไหนไมท่ ราบกลายเป็นวา่ มบี านานา่ โบ๊ตมา

จอดเทียบทา่ แล้วเจ้ากรมข่าวกรองประจาบ้านก็ท้าแกมบงั คบั ทกุ คนให้ไปเย้วๆ

กอ่ นจะแกไ่ ปกวา่ นี ้

มาทะเลทงั้ ทจี ะอดิ เออื่ นคงน่าเสยี ดาย เหลา่ พนี่ ้องจงึ ยอมร่วมวง ไม่

เว้นแม้แตเ่ ขาทถี่ กู ภรรยาขอร้องทางสายตา

รู้หรอกวา่ เธอคิดอะไรอยู่ แตไ่ มค่ ดิ วา่ จะได้ผลขนาดนี ้

หลงั จากตอ่ ด้วยวอลเลย่ ์บอลชายหาดทแี่ ตล่ ะคนมีฝีมือระดบั อนบุ าล

จนต้องโทรสงั่ เจ็ทสกีมาขี่แทน ตะวนั ก็ลาลบั ขอบทะเล อณุ หภมู ิท่ตี า่ ลงเป็น

สญั ญาณให้ทกุ คนแยกย้ายไปอาบนา้ เปล่ยี นชดุ สวยสาหรับมือ้ เย็นซงึ่ เป็นปาร์ตี ้

บาร์บคี วิ

ญาติที่เหลอื อกี หลายคนทยอยมากนั ตอนนีเ้อง ห้องอาหารกว้างขวาง

สไตล์โมเดิร์นซง่ึ เปิดโลง่ เห็นหาดทรายและคลื่นทซี่ ดั อย่ลู บิ จงึ แออดั ไปด้วยผ้คู น

ฤดีวรรณนง่ั หลงั โต๊ะยาวบนทอเรซ มีลกู ๆ รายล้อม แม้จะต้องปฏิเสธก้งุ ปทู ถ่ี กู

แกะสง่ มาเป็นระยะเพราะหมอสงั่ ห้าม แตก่ ็ขบขนั ไม่หยดุ กบั เรื่องตลกทศี่ ศิน

กาลงั เลา่

อิชย์เคยเป็นคนนอกเวลามีงานสงั สรรค์ ได้แตย่ ืนไกลๆ มองทกุ คน

หวั เราะเลน่ หวั กลา่ วให้ถกู คอื ปกตไิ มม่ ีใครกล้าคยุ กบั เขาด้วยซา้ ทวา่ คา่ นีท้ กุ

คนเรียกเขาวา่ ‘พอ่ี ิชย์’ ตามณฐากนั หมด... แม้จะยงั กระดากอยบู่ ้าง แตก่ ็แซว

ไมห่ ยดุ ถงึ ทา่ ตีลงั กาตกกล้วยอนั สวยงาม การันตไี ด้จากภาพถ่ายของใครสกั คน

ทีไ่ ปนงั่ กร๊ีดอย่บู นเรือลากจงู บางคนถึงขนั้ ใจกล้าเดินมาตบบา่ ให้กาลงั ใจเขา

ทนั ทที ่เี ห็นภาพ อชิ ย์ถึงกบั วางหน้าไม่ถกู แตม่ นั่ ใจวา่ น้องหลายคนน่าจะเร่ิม

กรึ่มแอลกอฮอล์

“ผมไมค่ ดิ วา่ พี่จะเป็นคนตลกแบบนี.้.. นาวบอกวา่ ทีผ่ า่ นมาพี่

พยายามเก๊กมาก”

“ฉนั ไมเ่ คย...”

264  สรวงสวาท

“ไม่เป็นไรครับพอี่ ิชย์ พวกผมเข้าใจ จากนีม้ ีอะไรคอ่ ยๆ คยุ กนั นะครับ
...” น้องคนหน่งึ ของเขายมิ ้ อยา่ งกล้าๆ กลวั ๆ “...ถ้าพ่ไี ม่ทาหน้าเหมือนจะ
เขมือบหวั พวกผมอยตู่ ลอดเวลา ใครเขาก็อยากคยุ กบั พีก่ นั ทงั้ นนั้ ”

กลายเป็นวา่ เขาผดิ อกี ที่ทาตวั ไมส่ งุ สิงกบั ใคร แถมยงั เข้าใจไปวา่ ที่ทกุ
คนแทบไม่คยุ ด้วยเวลาเจอกนั ในบ้านก็เพราะรังเกียจ จากนนั้ หลายคนก็ได้ที
เข้ามาขอคาแนะนาเรื่องงานยาวเหยียดอยา่ งอดั อนั้ ตนั ใจ สว่ นพวกคนแก่ซง่ึ จบั
กลมุ่ กนั อย่รู อบฤดวี รรณได้แตป่ รายตามาบ้างอยา่ งออ่ นระอา ท้อแท้ท่ีจะห้าม
ปราม

หลงั จากโดนรุมทงึ ้ อย่พู กั หนึง่ บรรณาการคาตอบเรื่องงานด้วยจาน
อาหารในมือทถี่ กู เตมิ ไมห่ ยดุ อชิ ย์เริ่มสงั เกตวา่ ณฐาก็โดนดงึ ไปโนน่ มาน่ีเชน่ กนั
มีเสยี งกรี๊ดแวว่ มาเม่ือเธอยืนยนั วา่ ตนสามารถขอบตั รสปอนเซอร์คอนเสริ ์ต
นกั ร้องสากลชอ่ื ดงั ท่กี าลงั จะมาแสดงได้หลายใบ คนทต่ี ิ่งแตกจงึ มะรุมมะต้มุ
คบี ปเู ผาตดิ สนิ บนก่อนสาวเจ้าจะเปลี่ยนใจ

พอลว่ งเข้าสามทมุ่ ฤดีวรรณก็ประกาศดงั ๆ วา่ ตนจะหนีไปนอน
ครัน้ ประมขุ ของบ้านจากไปพร้อมอีกหลายคนทส่ี งั ขารไมค่ อ่ ยไหว
งานก็ชกั จะอกึ ทกึ เพราะสมาชกิ สว่ นใหญ่เริ่มอม่ิ แปล้ สารับไพก่ บั เกมพสิ ดารถกู
งดั ออกมาวางเรียงบนโต๊ะ และอชิ ย์ก็พบวา่ เขาเลน่ ไพอ่ ีแกก่ ินนา้ (พนั ช์ทงั้
เหยือก)มาสี่เกมส์แล้วตอนทีห่ นั ไปเห็นณฐาย่องเงยี บออกไปนอกห้องอาหาร
ชายหน่มุ จงึ ขอตวั ทา่ มกลางเสยี งโหข่ องน้องๆ เพราะเขามือกาลงั ตก
แตไ่ ม่มีใครกล้ารัง้ ไว้ จนท้ายแล้วเขาจงึ เดินตามภรรยาอยา่ งเงยี บเชยี บไปทาง
ชายหาดทีร่ ้างคน มีทรายนมุ่ อยใู่ ต้รองเท้าแตะ และทะเลยามคา่ คนื สวยกวา่ ที่
เคย
เธอเดนิ ไปหยดุ อย่ตู รงจดุ ทค่ี ลื่นซดั ไม่ถงึ ยกมือขึน้ กอดอกกนั้ ตวั เอง
ออกจากลมบกทพี่ ดั จนผ้าคลมุ ไหลแ่ ละเดรสแม็กซสี่ ายเดยี่ วตวั ยาวปลิว

กลิน่ เอือ้ ง  265

กระจาย เสาโคมริมทางเดนิ อย่หู า่ งไปไกลลิบ จงึ มีเพียงแสงจนั ทร์ข้างแรมทส่ี อ่ ง
สลวั จนเกิดเงาโค้งบนผ้าเนอื ้ โปร่งบาง

อชิ ย์เดินไปหยดุ อย่ขู ้างร่างอรชรอ้อนแอ้น ตามองทะเล แต่ใจอยทู่ ่ีเธอ
“ทาไมออกมาคนเดยี ว”
“เห็นทกุ คนกาลงั สนกุ เลยไม่กล้าชวนคะ่ ”
แตเ่ ธอแนใ่ จวา่ เขาจะต้องตามมา อิชย์ไม่เคยปลอ่ ยให้เธอคลาด
สายตาแม้กระทง่ั ตอนทเ่ี ธอหวั เราะอย่ทู า่ มกลางญาติพน่ี ้องของเขา... ไม่วา่ จะก่ี
ครัง้ ทีเ่ ธอเผลอหนั ไปทางชายหนมุ่ จะต้องพบดวงตาคเู่ รียวคมสบตรงมาเสมอ
ร่างสงู แกร่งทยี่ ืนข้างกนั ทาให้เธอรู้สกึ เตยี ้ ไปถนดั แตไ่ อร้อนที่แผ่
ออกมายามทเ่ี ขาเขยิบเข้าใกล้กนั อกี นดิ ทาให้เธอรู้วา่ ผ้ชู ายคนนมี ้ ีตวั ตนอย่จู ริง
ในชีวติ
“เด๋ียวก็ถกู ผที ะเลหลอกเอาหรอก” เขาแกล้งเย้า
“มาก็ดสี คิ ะ...”
คาตอบเหนือความคาดหมายทาให้ชายหน่มุ หนั ไปมองคนข้างตวั
กอ่ นทค่ี วามตกใจจะพงุ่ พรวดจนตวั ชาดิก
“น้องมาทะเลครัง้ สดุ ท้ายเม่ือไหร่...”
เธอเงยหน้ามองเขาแล้วยมิ ้ เงยี บๆ เป็นยมิ ้ ท่เี ขาอา่ นไมอ่ อกวา่ เธอรู้สกึ
อยา่ งไร แตม่ น่ั ใจวา่ ไมใ่ ชเ่ พราะความสขุ
“...ไมใ่ ชเ่ มื่อสองสามเดือนก่อนใชไ่ หม”
“เกง่ จงั ทายถกู ด้วย...” เธอชมเปาะ ก่อนเบนสายตากลบั ไปยงั เกลยี ว
คลื่นทีม่ ้วนกระทบหาดตามเดมิ “...ตอนแรกนาวนึกวา่ ตวั เองจะไมไ่ หวซะอกี
แตก่ ็สนกุ เหมือนเดิมเลยคะ่ ทะเลเนี่ยต้องมากบั พน่ี ้องเยอะๆจริงด้วยเนอะ”
อิชย์เงยี บไปอดึ ใจหนง่ึ กอ่ นวา่ ออกมาด้วยส้มุ เสียงมีนา้ อดนา้ ทน
“อยากเลา่ ไหม”

266  สรวงสวาท

เธอจบั ความรู้สกึ เขาได้ทนั ที ชายหน่มุ กาลงั ไมพ่ อใจทไี่ ม่เลา่ ให้เขาฟัง
ตงั้ แตก่ ่อนมา... ซงึ่ เธอไมอ่ ยากให้เขาคอยหว่ งกนั จนหมดสนกุ ต้องคอยระวงั
ไม่ให้เกิดเรื่องกระทบจติ ใจ ทงั้ ทคี่ วามจริงแล้วอะไรๆ ก็ไมไ่ ด้ร้ายแรงถงึ ขนั้ ต้อง
นง่ั ซมึ ทกุ ข์ระทม

เขาคงไมร่ ู้วา่ แคเ่ ขาอยใู่ กล้เธอ... แคย่ ืนข้างๆ เทา่ นนั้ ... อาการปวด
หนบึ ในอกยามเฝา้ คะนงึ ถึงคนทจ่ี ากไปก็บรรเทาลง แคเ่ ห็นเขายมิ ้ และหวั ปั่นหวั
หมนุ ไปกบั คนอน่ื โลกเหมือนจะสดใสขึน้

“เราขบั รถไปเกาะช้างกนั คะ่ แตข่ ากลบั เจอรถฝ่าไฟแดงตรงแยก
พทั ยากลาง...” คาพดู เหลา่ นนั้ ไหลออกมาอยา่ งงา่ ยดายราวเป็นเร่ืองนานนม
มาแล้ว แม้วนิ าทีทีน่ ง่ั หวั เราะอยตู่ อนกระจกแตกกระจายจะยงั ชวนหวน่ั ผวา แต่
ก็ไกลตวั เหลือเกิน “...ฝ่ายน้นู เบรกแตก สว่ นพอ่ เบรกไมท่ นั ก็เลยโดนชนเข้าเตม็
ลา... จากนนั้ นาวก็ฟื น้ อกี ทใี นโรงพยาบาล”

เขาเงียบกริบ กอ่ นจะผอ่ นลมออกมาอย่างฉนุ เฉียว พอเหน็ ชายหนมุ่
เป็นเดือนเป็นร้อนแทน เธอก็หวั เราะคกิ อย่างสบายอกสบายใจ เงยหน้ามอง
ท้องฟา้ กอ่ นจะหนั เหประเดน็ ไปจากเร่ืองเครียด

“ดาวทน่ี ่ีสวยจงั เลยนะคะ”
อิชย์มองตาม กอ่ นพมึ พา
“ทอี่ น่ื สวยกวา่ นีอ้ กี ”
“ทไี่ หนคะ”
เขาหนั มา แววตาลงั เลเลก็ น้อยก่อนแปรเป็นมนั่ คง จากนนั้ จงึ ย่นื มือ
มาตรงหน้าเธออย่างเชญิ ชวน
“ไปกบั พีไ่ หมละ่ ครับ...”
เธอย่ืนมือให้เขาโอบกระชบั จากนนั้ จงึ เร่ิมออกเดนิ
ณฐาคิดวา่ เขาจะจงู มือเธอไปท่ไี หนสกั แหง่ ในเขตโรงแรมซง่ึ มองเหน็
ท้องฟ้าได้ชดั ทวา่ ชายหนมุ่ กลบั พาเธอเดินฝ่าห้องพกั ขึน้ รถกอล์ฟมายงั ลาน

กลนิ่ เอือ้ ง  267

กว้างซงึ่ ใช้เป็นท่ีจอดรถของโรงแรม แม้เป็นเวลาดกึ สงดั แตก่ ม็ ีพนกั งานคนหน่ึง

ยืนพินอบพเิ ทารออยตู่ รงนนั้ พร้อมกญุ แจรถพวงเล็กในมือ

รถเอสยวู ปี ิดประทนุ คนั สีดาเป็นมนั ปลาบจอดล้อแสงไฟขณะคนเจ้า

แผนการรบั กญุ แจแล้วหนั มายงั เธอ

“ต้องขบั รถไปนะครบั ”

“คะ...?”

“พี่จะขบั ช้าๆ” เขาปิดหนทางปฏเิ สธขด้วยการเปิดประตรู ถให้ “ไป

เถอะ... ท่จี ะพาไปดาวสวยนะ”

เธอก้าวขาแทบไม่ออก แตแ่ ล้วกพ็ บวา่ ตนเองขนึ ้ มานงั่ อยหู่ ลงั คอนโซล

รถจนได้โดยความชว่ ยเหลอื จากเขา เป็นครัง้ แรกนบั ตงั้ แตเ่ กิดอบุ ตั เิ หตทุ ต่ี ้องจง

ใจใช้ยานพาหนะโดยไมม่ คี วามจาเป็น ซงึ่ มนั ให้ความรู้สกึ แปลกไปเล็กน้อย... ก็

ยงั กลวั อย่.ู .. แตไ่ มไ่ ด้มากมายอย่างทค่ี ิด

จนกระทง่ั รถออกแลน่ อาการเดมิ ๆ ก็กลบั มา

แม้เขาจะขบั อย่างเช่อื งช้า แม้จะใช้เวลาไมถ่ ึงสบิ ห้านาทีในการไตข่ ึน้

เนินขรุขระมายงั จดุ ชมวิวหลงั โรงแรมซงึ่ สงวนไว้กบั การขยบั ขยายในอนาคต

แตณ่ ฐาถงึ กบั แข้งขาออ่ นตอนทอ่ี ชิ ย์กดเปิดประทนุ อย่างเงยี บเชียบแล้ว

พยกั พเยิดให้เธอไปนงั่ ห้อยขาเหนือเบาะหลงั เพือ่ จะชมวิวได้โดยสะดวก หญิง

สาวขยบั อยา่ งทลุ กั ทเุ ลก่อนจะได้รับความชว่ ยเหลอื จนไปนงั่ คกู่ บั ชายหนมุ่ ได้

ในทส่ี ดุ

แล้วอารมณ์ทงั้ มวลก็หอบไปกบั กระแสลมเย็นซงึ่ ตปี ะทะแก้ม

รถดบั เครื่องหนั หน้าออกทะเล และไม่รู้วา่ เพราะวา่ อยสู่ งู รึเปลา่ เธอถึง

ได้เหน็ จดุ ทห่ี ม่ดู าวบรรจบกบั ผนื นา้ เค็มซงึ่ มดื มิดไร้แสงไฟ ไมม่ กี ระทง่ั

เรือประมง มีแตค่ วามเว้งว้างสดุ ลกู หลู กู ตาและแสงสอ่ งวิบวบั ชวนให้ผอ่ นคลาย

268  สรวงสวาท

หญิงสาวถอนหายใจ เริ่มรับรู้ถงึ ไออนุ่ จากต้นขาแกร่งทว่ี างอยขู่ ้างมือ
นมุ่ อิชย์ไมแ่ ตะเนือ้ ต้องตวั เธอ ราวกบั กาลงั รอคอยให้เธอมีปฏิกิริยาตอบรับ
แบบใดแบบหน่ึงในการบาบดั อยา่ งเป็นทางการครัง้ แรก

“วางแผนไว้แล้วใชไ่ หมคะ”
เธอรู้ดี เธอเคยเจอจิตแพทย์หลายครัง้ แตย่ งั ไมม่ กี าลงั ใจพอจะเผชิญ
กบั ส่ิงที่หวาดกลวั ซงึ่ หมอหลายคนพยายามชแี ้ นะ อาการของเธอเบสกิ มาก
สาหรับโฟเบยี และทกุ คนพดู เป็นเสียงเดยี ววา่ เธอจะหายในไม่ช้าหากได้รับการ
รักษาอยา่ งคอ่ ยเป็นคอ่ ยไป
แตส่ าหรับคนทกี่ ลวั ... ไมง่ า่ ยสกั นิด แคเ่ ร่ิมยงั ไมอ่ ยากเริ่มเลย
“ขอโทษทไ่ี มไ่ ด้บอกกอ่ น...” เขาวา่ ด้วยส้มุ เสยี งระมดั ระวงั “...น้อง
โอเคไหม”
“จะโอเคได้ยงั ไง...” เธอโอดโอยออกมา แม้กระทง่ั ตอนนยี ้ งั มือสน่ั แต่
พอช้อนตามองเห็นสีหน้าเขาก็หวั เราะแผว่ ในลาคอ “...ถือวา่ หายกนั ก็แล้ว
กนั เนาะท่ลี ากพ่อี ชิ ย์ไปเลน่ บานาน่าโบ๊ตวนั นี”้
หลงั โดนเทลงทะเลไปสองรอบ เขาก็แอบวา่ ยนา้ มากระซบิ คาดโทษ
กบั เธอวา่ คนื นีจ้ ะจดั หนกั ให้ครบเทา่ จานวนยกทต่ี ้องขนึ ้ ไปนง่ั อยบู่ นกล้วยทะเล
... คนฟังได้แตส่ ะท้านวบู วาบจนหน้าแดง จากนนั้ พออยบู่ นบานานา่ โบ๊ตแล้ว
โดนเหว่ียงทงิ ้ ทไี ร เขาก็จะหวั เราะเป็นบ้าเป็นหลงั อย่างท่ีทกุ คนเห็น
แตค่ นทลี่ ากเขาไปเลน่ น่ีสิ... นบั รอบไปก็เหน่ือยไปเพราะกวา่ จะขนึ ้
จากทะเลก็เกือบสิบเทย่ี ว
“ลดโทษให้ครึ่งนึง”
“ทงั้ หมดสิคะ”
“หารสิบ” เขาตอ่ รอง “เศษสว่ นปัดขึน้ ”
เธอสะบดั หน้าหนียิม้ ๆ แล้วก็พบวา่ ความกลวั ได้มลายไปหมดแล้วกบั
การนง่ั ทอดอารมณ์ใต้ทะเลดาว กลนิ่ ไม้ดิบชนื ้ หอบโชยมาเป็นระยะเมอ่ื ลมพดั

กลนิ่ เอือ้ ง  269

ออกจากบก หญิงสาวแหงนหน้าขนึ ้ จนสดุ กอ่ นจะสดู หายใจเข้าลกึ เตม็ ปอด
ขณะมองแสงทีล่ ้อระยิบกบั ดวงจนั ทร์

อิชย์ไม่พดู อะไรอกี แตเ่ ธอรับรู้ได้วา่ เขาเป็นหว่ ง คนท่เี ริ่มจะตงั้ ตวั ติด
จงึ หาเรื่องชวนคยุ โดยเปลยี่ นประเด็นไปยงั เร่ืองอ่นื

“วนั นีพ้ ีอ่ ิชย์สนกุ ไหมคะ”
“ครับ”
“คืนนีน้ าวเห็นคณุ ย่ามองมาหลายครัง้ ด้วยนะ... ทา่ นยมิ ้ ไมห่ ยดุ เลย”
“อาศินกาลงั เลา่ เรื่องยยั ลซิ ต้องรบั มือกบั ลกู ค้าพลิ กึ เมื่ออาทติ ย์กอ่ น
ตา่ งหาก”
เธอหนั ไปยิม้ หวานให้คนท่วี นั นีท้ าตวั ขึงขงั ผดิ ปกติ เพง่ิ รู้วา่ เขาก็เขิน
เป็นเหมือนกนั ย่ิงได้เห็นเสยี ้ วหน้าครามคมในความมืดและโหนกแก้มทแี่ ดงเรื่อ
เธอย่ิงอยากล้อคนทไ่ี มค่ ้นุ เคยกบั การเป็นจดุ สนใจทางบวกในครอบครัว
“ซ้อมไว้นะคะ ถ้าเข้าบ้านนาวแล้วจะหนกั ยิ่งกวา่ นีอ้ ีก”
เขายน่ ควิ ้ เข้าหากนั นิดหน่ึง แล้วเธอก็หลดุ ขา
อชิ ย์หนั ไปมองคนทจี่ ๆู่ ก็หวั เราะออกมา วงหน้าหวานซงึ ้ ละมนุ ทงั้
สดใสแล้วก็ชวนมองในเวลาเดยี วกนั เขายิม้ ตามอย่างไมร่ ู้ตวั เม่ือรู้วา่ ตนเพงิ่ จะ
ทาให้เธอมีความสขุ ณฐาคงทงั้ โลง่ และสบายทใ่ี นทส่ี ดุ เขาก็พดู คยุ กบั คนใน
ครอบครัวได้อยา่ งปกติสกั ที
ถ้าไมม่ ีเธอสกั คน... เขาก็คงเป็นคนเดมิ ทแ่ี ทบไม่สนใจใคร ไมเ่ ข้าหา
ใครกอ่ น
อิชย์รู้วา่ ส่ิงทดี่ งึ ดดู เขาเข้าหาหญิงสาวคือรอยยมิ ้ นา่ รัก แตเ่ ขาเพิง่
ตระหนกั ชดั เอาตอนนีว้ า่ การสร้างเสียงหวั เราะให้เธอคอื ส่งิ ทน่ี ่าสนใจยิ่งกวา่ ...
ราวกบั ท่ีผา่ นมาเขาเจออะไรบางอยา่ งทข่ี าดหายมาทงั้ ชีวติ เขาจงึ รีบไขวค่ ว้า
เธอไว้ กกั กนั เธอไว้ในอ้อมกอดและทาตวั เหมอื นเดก็ กลวั โดนทงิ ้

270  สรวงสวาท

เขาไมเ่ คยมองเธออยา่ งจริงจงั เทา่ คืนนี ้ ไม่เคยรู้มาก่อนเลยวา่ เธอ
หวั เราะแบบนีไ้ ด้ด้วย

มีบางสงิ่ บางอยา่ งแปลกไปในความรู้สกึ มนั ไมใ่ ชแ่ รงเสน่หาไฟลกุ
ทว่ มแบบที่ทาให้เขาอยากโอ้โลมเธอขนึ ้ เตยี งเชน่ ทกุ ครัง้ ไม่ใชค่ วามโหยหาไร้ท่ี
สนิ ้ สดุ ยามตอกตรึงอยา่ งเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ... หากเป็นอะไรที่ลกึ ซงึ ้ ย่ิงกวา่ เมอ่ื
เขาหยดุ และมองเธอ มองอยา่ งเงยี บงนั โดยไมข่ ดั คอหรือแกล้งเย้าให้เธออาย

ความรู้สกึ หวานปะแลม่ พองฟซู า่ นไปในอกจวบจนเสียงหวั เราะจางลง
เธอมองเขาตาพราวระยบั กอ่ นจะเบนหน้ากลบั ไปยงั หมดู่ าวตามเดมิ ทงั้ ทมี ี
รอยยิม้ แต้มตรงเรียวปากนมุ่

“ดาวฝั่งนีแ้ ปลกตาจงั นะคะ นาวมีบ้านอย่ทู ี่หวั หนิ นอนปเู สอื่ ดบู น
หาดมาตงั้ แตเ่ ด็กยงั ไมส่ วยเทา่ วนั นี.้..” เธอเคอะเขินเลก็ น้อยกบั สายตาไม่
ปกปิดความนยั ท่ีเขาทอดตรงมา มนั ไม่ใชค่ วามร้อนแรงแบบทเ่ี ธอเคยชนิ จงึ ไม่
รู้จะวางตวั ยงั ไง “...นาวมาฝั่งนีห้ ลายตอ่ หลายครัง้ แตท่ ้องฟ้าไม่เคยเปิด
พยายามก่ีครัง้ ดาวน้อยก็ขีอ้ ายตลอด พอได้มาดคู นื นีง้ า่ ยๆ นี่เหมอื นฝันเลย”

“เหรอ...”
“...”
“...แล้วอะไรจะเกิดขึน้ ตอ่ ในฝันละครับ”
มือของเธอถกู เขากอบกมุ ทงั้ ท่ียงั วางอยขู่ ้างตวั เพยี งแผว่ เบาไมไ่ ด้
กระชบั แนบแน่นเหมือนทกุ ครัง้ แตก่ ็สง่ กระแสความร้อนให้ปราดขึน้ พวงแก้มได้
อย่างไมน่ า่ เชื่อ... แม้จะเคยจบั มือกนั อยา่ งแนบสนิทมาหลายครัง้ แตไ่ ม่เคยมี
ครัง้ ไหนเหมือนครัง้ นี ้
ใจเธอเต้นรัวเร็ว ไมเ่ คยรู้ตวั เลยวา่ รอคานีอ้ ย่จู นกระทง่ั เขาพดู มนั
ออกมา
“พี่รักนาว...”

กลิน่ เอือ้ ง  271

แคส่ นั้ ๆ งา่ ยๆ ก็ทาให้หวามหววิ ได้อยา่ งประหลาด ลมหายใจของ
หญิงสาวสะดดุ ไปชวั่ ขณะ เธอหลบุ ตาลงอยา่ งเอยี งอาย วนิ าทีหนึ่งพดู ไมอ่ อก
กบั การสารภาพรักอยา่ งกะทนั หนั ของคนทน่ี ง่ั ข้างกนั ก่อนทีว่ ินาทถี ดั มาจะต้อง
ยกมืออกี ข้างขึน้ ปิดหน้าเพราะมนั ร้อนซู่

“เออ่ ... นาว...”
เธออกึ อกั ลนิ ้ พนั กนั ด้วยความเขนิ ใกล้บ้า แล้วเขาก็ทาให้ประหมา่
หนกั ลงไปอกี ด้วยการชกั มือเรียวน่มุ ไปสมั ผสั เบาๆ ด้วยริมฝีปาก เป่าลมอนุ่ รด
รินขณะกลา่ วตอ่ ด้วยเสยี งห้าวท้มุ คยี ์ตา่ ซงึ่ สนั่ สะเทอื นใจสาว
“พ่ไี ม่ได้บอกเพราะคาดหวงั คาตอบหรืออะไรจากน้อง พบี่ อกเพราะพี่
รู้สกึ แบบนีจ้ ริงๆ... รู้สกึ มากจนเก็บไว้ไมอ่ ย่.ู .” ชายหน่มุ มองคนทีแ่ ก้มแดงเป็นสี
ระเร่ือน่ารักพลางลอบยิม้ อยา่ งเอน็ ดู “..พ่ีอธิบายไม่ถกู แตน่ ้องพอจะเข้าใจใช่
ไหม”
ความประทบั ใจยามเม่ือแรกเจอเธอชา่ งเทียบไมไ่ ด้กบั ตอนนี ้ ราวกบั
ความพงึ ใจได้สง่ั สมซมึ ลกึ จนเรียกได้วา่ เป็นความรกั เขารกั ทกุ วนิ าทีท่ีมีเธออยู่
ข้างๆ รักท่ตี ืน่ มาแล้วเจอเธออยใู่ นอ้อมกอด ได้ยิม้ ได้หวั เราะ ได้ทาทกุ อย่าง
เหมือนคนปกติทวั่ ไปโดยทมี่ ีเธอเป็นสว่ นหนึ่งในชวี ติ
สมั ผสั อนั ละเอยี ดออ่ นทปี่ ลายนวิ ้ ทาให้ณฐาตอบเสียงแปร่ง
“นาวรู้คะ่ ”
เขาไมไ่ ด้เร่งรดั ให้เธอบอกรักตอบ หญิงสาวคอ่ ยๆ เลอื่ นมือออกจาก
ใบหน้าแล้วหนั มาสบตาอิชย์ เธอรู้วา่ เป็นเร่ืองแปลกทจี่ ะมากระดากเอา
หลงั จากทม่ี ีความสมั พนั ธ์ทางกายอยา่ งลกึ ซงึ ้ แตว่ า่ ชายหนมุ่ กลบั บอกรักได้
อย่างตรงไปตรงมาทงั้ ท่เี ขาก็เขินเชน่ กนั ... ซา้ ยงั กลบเกลอ่ื นด้วยการแตะเนือ้
ต้องตวั

272  สรวงสวาท

นยั น์ตาคคู่ มขลบั เป็นประกายหวานเช่อื มเหนือโหนกแก้มทแี่ ต้มสีเจอื
จาง... พดู ออกมาได้วา่ ไมค่ าดหวงั ทงั้ ท่ตี วั เองอยากให้เธอบอกรกั ตอบใจจะ
ขาด หญิงสาวเผยอปากออก แตไ่ ม่มีเสยี งใดเลด็ ลอดออกมา

เธอไปไม่เป็น ซา้ เขายงั ทาให้ไขว้เขวด้วยการดงึ มือไปแตะลงบนแก้ม
สากซง่ึ เพ่งิ ผา่ นการโกนหนวด ปลอ่ ยให้เธอสารวจด้วยการเอยี งหน้าเข้าหานิดๆ
แล้วยิม้ กระต้นุ หญิงสาวลบู ไปตามผิวเนือ้ ร้อนฉ่าอยา่ งเผลอไผล ทงั้ ปลายจมกู
ที่โดง่ เป็นสนั ตรง ปลายคางบมุ๋ ที่เธอพบวา่ มนั เป็นแอง่ นมุ่ รับนวิ ้ แล้วก็กราม
แกร่งกบั ลาคอหนาซง่ึ มีชีพจรเต้นตบุ เป็นจงั หวะหนกั แนน่

เส้นผมของเขาย่งุ ยปี ลิวลม แตส่ ว่ นตดั สนั้ ซงึ่ ขอดเป็นวงน่มุ เหนือต้น
คอชา่ งแตกตา่ งออกไป มนั เป็นสว่ นผสมของความนมุ่ ล่นื กบั ความสากระคายสู้
มือนิดๆ เธอสอดนิว้ ไปม้วนพนั กอ่ นจะตดั สินใจขย้มุ กดใบหน้าหลอ่ ร้ายเซ็กซใ่ี ห้
โน้มลงมา

เขาโอนออ่ นรับจบู แรกจากเธออยา่ งเตม็ ใจ
แม้จะเป็นจบู ระดบั อนบุ าล แม้จะทาแคเ่ พยี งแนบริมฝีปากนมุ่ หยนุ่ เข้า
หากนั สองสามวินาทีแล้วผละออกหา่ ง แตอ่ ะไรบางอย่างทาให้ใจเขาพองโตคบั
อกจนแทบจะลอยขึน้ จากพนื ้ อชิ ย์เกือบจะตามตดิ อยแู่ ล้วหากไมถ่ กู สะกดไว้
ด้วยวงหน้าใสและรอยยมิ ้ หวานระดบั ทาลายล้าง เธอทาให้เขาตาพร่าด้วยการ
หวั เราะเก้อเขิน
“นาวก็... รัก...”
เพยี งแผว่ เบาแตเ่ ขาก็ได้ยินชดั เจน
เหมือนหมดู่ าวจะสวยขึน้ มา เหมือนเขาจะรับรู้ถงึ ลมทะเลได้มากกวา่
ทเี่ คย อิชย์ยอมให้เธอชกั แขนออกจากต้นคอของเขาแล้วเอนตวั มาซบอกแกร่ง
เรียวปากหยกั ยมิ ้ กว้างหบุ ไม่ลงเม่ือเธอเลอ่ื นมอื มาสอดประสานในความมดื
สลวั ชายหนมุ่ ปลอ่ ยให้ความเงยี บงนั ครอบงาอยชู่ ว่ั ขณะ ซมึ ซบั ความรู้สกึ ที่
อาบโลมไปทว่ั ทงั้ ใจ

กลนิ่ เอือ้ ง  273

แม้เขาไม่พดู อะไร แตเ่ สียงหวั ใจเป็นสงิ่ ทจ่ี บั ต้องได้ ณฐาเอียงหน้าอีก
นิด ซกุ ลงในไออนุ่ ทงั้ ทตี่ ายงั จบั จ้องไปยังเส้นขอบฟ้า

“ขอบคณุ ทพี่ ามาดดู าวนะคะ”
“ตอนแรกก็ไม่ได้อยากทาแคด่ ดู าวหรอก...” เขาพมึ พา แตเ่ ธอได้ยิน
ชดั จงึ หวั เราะคกิ
“แล้วตอนนีล้ ะคะ...”
ชายหน่มุ บบี มือเรียวน่มุ กอ่ นจะใช้ปลายนิว้ โปง้ ลบู วนไปมาบนความ
เรียบลืน่ อย่างไมร่ ู้ตวั
“ก็ยงั คดิ ๆ อย”ู่
“อะไรคอื ก็ยงั คดิ ๆ อย”ู่
ดเู หมือนวา่ เธอจะรู้ทนั และลดอาการเคอะเขินลงไปมากพอตวั จาก
การได้ตงั้ สตโิ ดยเอนอิงเขาไว้และไมส่ บตา อิชย์ยมิ ้ ขนั กอ่ นวา่ ด้วยเสยี งเนิบช้า
“รถคนั นีพ้ ยี่ มื คณุ ภาคมา...” นาทีแรกเขาจงใจจะแกล้งคนน่ารัก แต่
แล้วก็เปลี่ยนใจเม่ือพบวา่ ตนเองปรารถนาอยา่ งเปี่ยมล้นมากกวา่ ที่เคยหลงั ได้
ยินคาวา่ รกั ท้ายเสยี งจงึ แหบห้าวขึน้ นิดหนอ่ ย “...แตถ่ ้าเราจะทาอะไรกนั คง
ต้องซอื ้ ตอ่ จากเขา”
เธอเงยี บไมต่ อบ แตเ่ ขาสมั ผสั ได้วา่ ร่างบางระหงเกร็งขนึ ้ เลก็ น้อย จงึ
ถามตอ่ อกี นิด
“คณุ ภรรยาวา่ ยงั ไงครับถ้าสามีจะขออนมุ ตั ิการใช้เงิน”
“รถแพงนะคะ”
“กบั น้องพีเ่ ปย์ได้ไมอ่ นั้ ...” คนหน้าไม่อายยืนยนั ขงึ ขงั ทาให้เธอซกุ
หน้าลงกบั อกแนน่ จนแทบจะจมหายลงไปด้วยความอายแทน “...อกี อย่าง ซอื ้
คนั นีค้ งค้มุ อยู่ เพราะพมี่ นั่ ใจวา่ เราจะไมใ่ ช้แคค่ ืนเดยี ว”
ไหลบ่ างสะท้านไหวกบั คาวา่ ‘ไม่ใชแ่ คค่ ืนเดยี ว’ เขาจงึ บบี มือเธอแนน่
เข้า

274  สรวงสวาท

“พีห่ มายถงึ เอาไปขบั ในเมืองด้วย น้องคิดลกึ นะเน่ีย”
ผีทะเลยงั ต้องอายเมื่อมาเจอผ้ชู ายอยา่ งอิชย์ ณฐายนั ตวั ออกหา่ งทงั้
หน้าแดงเถือก นยั น์ตาตวดั ค้อนอยา่ งหมน่ั ไส้แกมหวามไหวกบั การโน้มน้าวใจ
โดยมีจดุ ประสงค์ร้ายกาจแอบแฝง
“พดู แบบนีใ้ ครจะไม่คดิ !”
แล้วเธอก็แทบละลายด้วยนยั น์ตาหวานหยดที่ทอดตรงมา เขาไม่
ปิดบงั ความต้องการของตนก็จริง แตท่ เ่ี ปิดเผยย่ิงกวา่ คอื ความรู้สกึ มากล้นทมี่ ี
ให้เธอ... มากจนเธอรู้วา่ เขาคงเกบ็ กลนั้ ไว้ไมไ่ หวอีกตอ่ ไป
“เนอะ”
ชายหน่มุ ก้มหน้าลงมาขณะทเ่ี ธอน่ิงขงึ
“ไม่ต้องมาเนอะเลยคะ่ ”
“งนั้ ก็... นาว...”
เขาเรียกชอื่ เธอกอ่ นแตะกลบี ปากหยกั ลงเป็นจมุ พติ น่มุ นวล แล้วก็
เรียกซา้ อกี ด้วยนา้ เสยี งกระเสา่ ทีป่ ลกุ เร้าความออ่ นไหว
“นาว...”
มนั ทงั้ แหบพร่า... แล้วก็ชวนให้หลงมอมเมา กลน่ิ กายหนมุ่ เหมือนจะ
ข้นขึน้ เคล้าไปกบั กลิ่นทะเล เสยี งลมหายใจแทรกอยรู่ ะหวา่ งเสยี งคล่นื กระทบ
หาดทราย มือยงั คงสอดประสานอยา่ งแนบแนน่ ขณะทเ่ี ธอเอยี งหน้าหลงั ตาลง
รับจบู ลา้ ลกึ จากคนเป็นสามีโดยไมร่ ู้ตวั
“อือ้ ...”
ความจริงเธออยากจบู เขาแบบนแี ้ ตใ่ จไมก่ ล้าพอ... สว่ นทีเ่ หลอื เป็น
เร่ืองทไี่ ม่เคยแม้แตจ่ ะคิด เธอเคยเป็นเดก็ สาวทีว่ างตวั อยใู่ นกรอบประเพณีอนั ดี
แตแ่ ล้วเขาก็พงั กฏระเบยี บทกุ อย่างด้วยความโลดโผนโจนทะยานในแบบผ้ชู าย
ทแ่ี ปลกคือเธอดนั ชอบนิดหนอ่ ย

กลิน่ เออื้ ง  275

ไมส่ .ิ .. ไมแ่ ปลกหรอก... ก็เขาโน้มน้าวและตอ่ รองเกง่ ปานนี ้ ใครจะไป
ต้านทานไหว

นน่ั แคเ่ ร่ืองทางกาย แตค่ วามจริงคอื กระทง่ั ใจเธอกย็ กให้เขาไปอย่าง
สมยอม เธอหวั ปักหวั ปากบั ความเอาใจใส่ สะเทนิ ้ ไปกบั ความเข้าอกใจเข้าใจ
ระคนม่งุ มนั่ แบบทีไ่ มเ่ คยคดิ ฝันวา่ จะได้รับจากผ้ชู ายคนไหน และแม้เขาจะชอบ
มาคลอเคลียนวั เนียยามอย่สู องตอ่ สอง แตเ่ มื่ออยตู่ อ่ หน้าคนอื่น เขาไมเ่ คย
รุ่มร่าม เป็นสภุ าพบรุ ุษและให้เกยี รตกิ นั เสมอ

มมุ นขี ้ องเขา... มีแคเ่ ธอคนเดยี วที่รับรู้
มือสากทค่ี ้นุ เคยลากไปตามเนือ้ ผวิ เบาหลงั กว้างพอท่ีเขาจะลดตวั
เธอลงนอนราบไปโดยมีเขาทบั ทาบอยเู่ บอื ้ งบน ไอร้อนเริ่มระอตุ ามกายเม่ือเขา
ดงึ ผ้าคลมุ ไหลข่ องเธอออกแล้วสะกิดเส้นสายเดยี่ วลงพร้อมกบั เสอื ้ ชนั้ ใน ลาก
ลงต่ากอ่ นจะก้มลงครอบครองยอดทรวงซงึ่ เคร่งครดั รอการชมเชย
เร่งร้อน... แตก่ ็ละเมียดละไม เธอยกมือขึน้ ปิดปากกลนั้ เสียงอยา่ งอาย
ฟ้าอายดิน
“ลมื ตาสคิ รับ...” เขากระซบิ ขณะทย่ี งั วนเวยี นปรนเปรอ “...นอนตรงนี ้
ก็เหน็ ดาวนะ ...สวยด้วย”
แล้วเขาก็ขบกลนื อย่างกลน่ั แกล้งในจงั หวะทเ่ี ธอลืมตา หญิงสาวเผลอ
หอบสะอืน้ ออกมา กอ่ นจะค้อนคนท่ีเงยหน้าขนึ ้ มองกนั อย่างซกุ ซนราวกับเป็น
หนมุ่ วยั รุ่นร้อนรัก
“เจ็บเหรอ...” ถามทงั้ เร่ิมลากมอื ลงตา่ ตลบชายกระโปรงให้พลิกขนึ ้
เหนือหน้าขานวลเนียนใต้แสงจนั ทร์ “...หรือวา่ อย่างอน่ื ”
เธอขบริมฝีปากเมื่อเขาบรรจงดงึ ชนั้ ในตวั น้อยออก ลมเย็นหววิ จน
ต้องสดู หายใจแรงเพื่อบรรเทาความรู้สกึ ประหลาดซง่ึ แลน่ รวมไปยังจดุ ออ่ นไหว
จากนนั้ สมั ผสั ละมนุ ก็ตวดั แตะลงอย่างแผว่ เบา ทาเอาลมหายใจขาดห้วง
“ไม่ตอบ... แสดงวา่ ข้อหลงั ละ่ ส”ิ

276  สรวงสวาท

เธอเงยหน้ามองผืนฟา้ ขณะเปลง่ เสยี งเรียกชอื่ เขาออกมาในทส่ี ดุ
เพราะเรียวนิว้ อนั นา่ เคลบิ เคลมิ ้ เขาขยบั โยกเสยี ดอยใู่ นตวั เธอพร้อมกระซบิ ยวั่
เย้าให้ผวิ เนือ้ ปรารถนาบางสงิ่ มากย่ิงขนึ ้ เธอหวน่ั ไหว หมนุ คว้างและเต็มไป
ด้วยความกระวนกระวายตอนทเี่ ขาถอนออกไปเพอื่ ปลดปลอ่ ยตวั ตนออกจาก
ซปิ กางเกงขาสนั้ ทค่ี บั แน่น

วินาทนี นั้ ... เป็นวินาทแี รกจริงๆ ท่หี ญิงสาวตระหนกั วา่ เธอนอนอยใู่ น
รถ เหง่ือผดุ ซมึ และออ่ นระทวย แตเ่ ขาไมป่ ลอ่ ยให้เธอตกใจนานนกั เพราะอิชย์
โถมตวั ลงมาอกี ครัง้ พร้อมการบดเบียดเตรียมกลา้ กลายเข้าสคู่ วามออ่ นนมุ่ ซง่ึ
บดั นีพ้ รก่ั พร้อม

แล้วเขาก็ทาอย่างเชอ่ื งช้า เธอยกมือขยา้ เสอื ้ เชติ ้ เนอื ้ บางไว้โดย
อตั โนมตั ิ สร้างเสยี งหวั เราะเครียดขงึ จากคนทีจ่ บั จ้องกนั ไมว่ างวาย

“พ่ีรักน้อง...” ดวงตาของเขาเป็นประกายในความมืด ตดั กบั แสงดาวที่
พร่างพรมบนผนื ฟ้าเบอื ้ งหลงั “...รักมากนะครับ”

ความอบอนุ่ ซมึ ซา่ นไปทงั้ ใจ กอ่ นที่จะร้อนขึน้ อยา่ งฉดุ ไม่อยเู่ ม่ือเขา
โยกตวั เข้าหาแล้วเสยี ดสแี ทรกลกึ จนความวิบไหวพงุ่ ปราด แผดเผากนั ด้วย
ความหฤหรรษ์ สลบั กบั การละเลยี ดอย่างเช่ืองช้าชวนขดั ใจ

“ยงั เหมอื นฝันอยไู่ หม...” เธอได้ยินเสยี งอิชย์หอบหายใจหนกั หนว่ ง
กบั รถท่ไี หวยวบในทกุ จงั หวะการตอกตรึง แล้วกต็ ้องขย้มุ เสอื ้ เขาแน่นขนึ ้ อกี กบั
การเร่งจงั หวะ “...เคยฝันวา่ พที่ าอะไรแบบนีก้ บั น้องไหม”

หญิงสาวหลบตา สา่ ยหน้าไปมาอย่างไมอ่ ยากยอมรับ...
“จริงเหรอ...”
ทกุ การเสยี ดครูดทาเอาเธอสนั่ สะท้านด้วยความรู้สกึ บางอยา่ งพงุ่
สงู ขนึ ้ ทกุ ที ดาวท่ีลอยวนเริ่มสลายเป็นแสงเลอื นราง แล้วอิชย์กข็ ยบั อย่างไม่
ผอ่ นปรน เขาคารามลกึ ในลาคอกบั การบบี รัดทนี่ มุ่ ย่ิงกวา่ ใยไหม แล้วไหนจะ
เสยี งหวานนมุ่ ซง่ึ สง่ กระแสร้อนเร่ากระทบใจในทกุ ครัง้ ท่เี ปล่งร้องเร่งเขา

กลนิ่ เออื้ ง  277

“ตอ่ จากนีเ้วลาเราอยหู่ า่ งกนั น้องต้องฝันถึงพน่ี ะครับ...” ชายหน่มุ สง่ั
ด้วยเสยี งพร่าต่าสลบั กบั เสียงเนอื ้ ท่ีกระทบกนั ดงั ก้อง “...พ่ีอยากให้น้องคดิ ถึง
เวลาที่พส่ี มั ผสั เวลาที่พ่ีกระซบิ ข้างหู เวลาท่พี ่ที าให้น้อง...”

แล้วเขาก็เข้าลกึ สดุ ใจ
“...ถงึ ”
แล้วเธอก็หวดี ร้องเสยี งแหลมให้กบั การปลดปลอ่ ยท่ีเต็มตนื ้ ในใจยิ่ง
กวา่ ทกุ ครัง้ ท่ีผา่ นมา เขาก้มลงปิดปากอม่ิ ขณะที่เธอตวั สน่ั สะท้านกบั ความสขุ
สมไปพร้อมๆ กนั ปลายลนิ ้ ร้อนลากไล้อยา่ งทะนถุ นอม ปลอบประโลมให้ขีดสดุ
ของอารมณ์คลายลงอยา่ งออ่ นหวาน
แล้วเธอก็ตวั ออ่ นยวบ เขาถอนจบู ออกมามองกนั ยมิ ้ ๆ
“ตกลงวา่ คณุ ภรรยาอนมุ ตั กิ ารใช้เงนิ แล้วนะครับ”
ทงั้ ท่ตี ายงั ฉ่าปรือเพราะหลงอยใู่ นวงั วนสวาทที่เขากอ่ แตห่ ญิงสาวก็
ย่นคิว้ น่ิวหน้าสาเร็จจนได้ เธอถลงึ ตามองเขาอยา่ งนา่ เอ็นดู กลีบปากนมุ่ เม้ม
เป็นเส้นตรงจนเขาอยากทาอะไรสกั อยา่ งให้มนั คลายลง
ซงึ่ เขารู้วา่ ควรทายงั ไง...
“นาว...”
อิชย์เรียกเธออกี ... ด้วยนา้ เสยี งท่ณี ฐาเร่ิมจบั ทางได้วา่ อะไรจะเกิดขึน้
ตอ่
“ไหนวา่ หารสิบไงคะ” เธอท้วงอย่างออ่ นอกออ่ นใจ แตไ่ ม่ได้ห้ามจริง
ห้ามจงั นกั
“ปัดเศษขึน้ ไงครับ...” พอเขาขยบั อกี ครัง้ ดาวดวงน้อยท่ีกะพริบ
ล้อเลยี นอยบู่ นฟ้ากม็ ลายเลอื นไปกบั ความร้อนฉา่ เบาะรถสง่ เสยี งเอยี ดอ้าด
ตอบรับข้ออ้างแสนเซก็ ซจ่ี ากคนเอวดีไมม่ ีตก “...โอเคนะ ...ดดู าวตอ่ กนั ”
โธ่เอ้ย... ให้ดาวดนู ะ่ สไิ ม่วา่ !!

278  สรวงสวาท

บทท่ี 16

อยากมเี บบ๋ี

ถ้าการนงั่ รถชมดาวเม่ือคนื เป็นเพียงนา้ จมิ ้ ต้องนบั วา่ อิชย์ปรานีเธอ
มากทเี ดียว

ทนั ทที ่ีเหยียบเข้าสอู่ าคารผ้โู ดยสารบริเวณสนามบนิ สวุ รรณภมู ิในชว่ ง
บา่ ยแก่ ชายหนมุ่ ก็หาข้ออ้างพาเธอปลกี ตวั ออกมาจากเหลา่ ญาตพิ ่ีน้องได้
อย่างลื่นไหล ทงั้ ทปี่ กตเิ พียงออกปากสนั้ ๆ ก็ไมม่ ีใครรัง้ ไว้ แตเ่ ขากลบั ทาอย่าง
นมุ่ นวลและเตม็ ไปด้วยเหตผุ ล... ซงึ่ แม้ผลลพั ธ์จะเหมือนกนั ทว่าต้องนบั วา่
คราวนีม้ ีพฒั นาการด้านการรักษานา้ ใจคนในครอบครัวมากขนึ ้ โข

จะทาก็ทาได้นีน่ า...
แล้วเธอไปทนั ตกลงกบั เขาตอนไหนวา่ จะกลบั ไปเอาเสอื ้ ผ้าเพมิ่ ทบ่ี ้าน
...
หลงั จากเอาเธอไปอ้างแบบนนั้ คนขีต้ กู่ ็ไมป่ ลอ่ ยให้เธอยืนองึ ้ นานนกั
ครัน้ กรมาถงึ พร้อมกบั กญุ แจซปุ เปอร์คาร์คนั โปรดแล้วอาสารับรถเข็นกระเป๋ า
ไปจดั การเอง อชิ ย์กร็ ับกญุ แจมา พดู คยุ ธุระนิดหน่อยจงึ หนั กลบั มายงั เธอแล้ว
สง่ สญั ญาณเป็นคาถามเงียบๆ ผา่ นทางสายตา

กลนิ่ เออื้ ง  279

ณฐาเร่ิมมือเย็นและเสยี วสนั หลงั วบู วาบเม่ือตระหนกั วา่ อะไรจะเกิด
ตอ่

บอกตามตรง... ตอนท่ีสบตาเขา เธอไม่ได้มคี วามคดิ จะเอาอกเอาใจ
อะไรคนรกั หรอก เพยี งแตว่ า่ เขาดเู ป็นหว่ งเป็นใยมาก และถ้าปฏิเสธเขาคงจะ
กงั วลหนกั หนาสาหสั ถึงขนั้ เก็บไปคดิ มากจนกระทบกบั เร่ืองอน่ื ดงั นนั้ เหน็ แก่
ความทมุ่ เทและเอาใจใส่ เธอจงึ พยกั หน้าตอบ

เลยต้องมานงั่ อยบู่ นรถของเขาในท่ีสดุ บวกออพชน่ั เสริมด้วยทางดว่ น
ท่จี ากดั ความเร็วขนั้ ตา่

ตงั้ แตจ่ าความได้ ณฐาไมใ่ ชค่ นชา่ งฟมู ฟาย อาจเพราะเธอเกิดมาใน
ครอบครัวทพ่ี ร้อมสรรพและอบอนุ่ จงึ ไม่มีเรื่องให้เครียดหนกั ในชีวติ เธอไม่เคย
ต้องดิน้ รน ไม่เคยต้องกงั วลวา่ เงินจะขาดมือถงึ ขนั้ ไมม่ ีกนิ สว่ นเรื่องคคู่ รองกไ็ ม่
มีใครมายงุ่ วนุ่ วายกบั เธอนกั เพราะเธออายยุ งั น้อยเกินกวา่ จะออกเรือน ดงั นนั้
ความท้าทายทย่ี ิ่งใหญ่ท่ีสดุ คอื การโตพ้นจากรัว้ มหาวทิ ยาลยั และพสิ จู น์กบั คน
รอบตวั วา่ สามารถหาเงนิ ใช้ได้เอง

ด้วยไลฟ์ สไตล์ทไี่ มใ่ ชค่ นใช้เงนิ จดั จ้าน ออกจะงกอยบู่ ้างเป็นบางที
เงนิ เดอื นครูอนบุ าลจงึ พอกิน แตก่ ระนนั้ เธอกย็ งั อาศยั ใต้ชายคาเดยี วกบั พอ่ แม่
มีรถรับสง่ เวลาทางาน ความสะดวกสบายนีเ้องทท่ี าให้เธอรู้สกึ เหมือนวา่ ตวั เอง
ยงั ไมโ่ ต

แล้วทกุ อยา่ งก็เปลย่ี นไปเพราะอบุ ตั เิ หตคุ รัง้ นนั้
เธอเสยี หลกั แม้จะเตรียมใจไว้บ้างแล้ววา่ ต้องมีสกั วนั ทช่ี วี ติ จะเข้าสู่
จดุ เปล่ยี น แตม่ นั เ**้ย้ มโหดกะทนั หนั เกินไป ซา้ ยงั พว่ งมาด้วยอาการบ้าๆ ซง่ึ
ทาให้ตวั สน่ั ทกุ ครัง้ ทีอ่ ย่บู นถนน แม้คราวนีจ้ ะไม่สะเทนิ ้ สะท้านเทา่ ครัง้ อนื่ ทวา่
อาการอดึ อดั ในอกจนหายใจไมอ่ อกทนั ทที ี่อิชย์เลยี ้ วออกมาจากสนามบิน ก็
เป็นเคร่ืองยืนยนั ได้ดวี า่ จติ ใจของเธอไม่ได้แกร่งอย่างที่แสดงให้คนอื่นเห็น
เธอออ่ นแอ แล้วก็เจอผ้ชู ายคนนใี ้ นจงั หวะท่เี รียกได้วา่ บงั เอญิ ท่ีสดุ

280  สรวงสวาท

“นาว...”
หลงั ปลอ่ ยให้ตวั เองจมอย่ใู นภวงั ค์เพอ่ื เบยี่ งเบนความสนใจไปจากรถ
คนั อ่ืนบนท้องถนน เสียงของอชิ ย์ก็ดงั แทรกเข้ามาในโสตประสาทพร้อมการ
เออื ้ มมือมากมุ กนั แล้วบบี เบาๆ คนทกี่ าลงั เรียบเรียงความคดิ ไว้ไมไ่ ด้หนั ไปหา
เขา แตเ่ ปิดปากออกมาด้วยเสยี งทีค่ มุ ให้เป็นปกติ
“วา่ ไงคะ”
“มือน้องเย็นจงั ”
“กลวั ขนาดนี ้จะให้ทายงั ไงละคะ”
“พี่ขบั รถน่ากลวั เหรอ”
เขาขบั รถสภุ าพระดบั สโลว์ไลฟ์ ช้าอืดเป็นหอยทากทงั้ ทจ่ี ะเหยียบ
ทะลสุ องร้อยกย็ งั ไหว แล้วก็มีนา้ ใจมากในการใช้ถนนร่วมกบั คนอนื่ อิชย์ไม่เคย
เบยี ด แทรก ปาดหรือสบถคาหยาบคายออกมาแม้แตค่ รึ่งคาในเวลาที่รถคนั อน่ื
ทากิริยาแยๆ่ ใส่ ชายหนมุ่ เปิดไฟเลยี ้ วทกุ ครัง้ ในจงั หวะตามมาตราฐานใบขบั ขี่
เธอพรูลมหายใจออกมาเมื่อคดิ วา่ เขาคอ่ นข้างไว้ใจได้
“พีอ่ ชิ ย์ขบั รถดกี วา่ นาวอีก”
เขาฟังแล้วหวั เราะ “น้องขบั มานานรึยงั ”
“ตงั้ แตอ่ ายสุ บิ ห้าคะ่ แตก่ วา่ คณุ พอ่ จะยอมให้ออกถนนจริงก็สบิ แปด
บางทนี าวไปคณะแล้วต้องชว่ ยเพ่ือนขนอปุ กรณ์ไง คนในกลมุ่ มีรถก็สบายไป...”
เธอจ้องเป๋ งไปยงั ขอบคอนโซลรถขณะพลกิ มือขึน้ เพือ่ ประสานนิว้ กบั เขา “...แต่
ก็เอาไปชนไปจมิ ้ ใสเ่ สาบอ่ ยเหมือนกนั ไหนจะไตข่ ึน้ ฟตุ บาทหน้าหมบู่ ้านอกี
คณุ พอ่ บน่ จนเบื่อจนเลกิ บน่ แถมหลงั ๆ เริ่มรู้ทนั เลยเอาเบอร์ประกนั แปะไว้ใน
รถทกุ คนั ”
ชายหนมุ่ หวั เราะแผว่ ในลาคอขณะกระชบั มือแนบแน่น ไมไ่ ด้ถามตอ่
วา่ ตอนนีเ้ธอยงั ขบั อย่ไู หมเพราะรู้คาตอบอยแู่ กใ่ จ เขาจงึ เปล่ียนเร่ืองไปยงั หวั ข้อ
อื่นทน่ี า่ พิสมยั มากกวา่

กลนิ่ เออื้ ง  281

“พี่ยงั ไม่เคยเจอเพอ่ื นเราสกั คน”
ดเู หมือนเธอจะผอ่ นคลายลงเมื่อเขาพดู ถงึ เรื่องนี ้
“คงเร็วๆ นมี ้ งั้ คะ... แตน่ าวนึกหน้าเพ่ือนออกเลยตอนเจอพ.่ี ..” เธอมี
เพ่ือนเยอะ แตค่ นท่ีสนิทกนั จริงจงั บดั นีพ้ ากนั ไปเรียนตอ่ ตา่ งประเทศ กาลงั เริ่ม
ทางาน ไมก่ ็ยงั เรียนสายสขุ ภาพไมจ่ บ ทาให้ไมม่ ีเวลามารวมพลเม้าท์แตกเชน่
ชว่ งหลายเดอื นกอ่ น อกี ทงั้ เธอยงั เหยียบขา่ วเก่ียวกบั การแตง่ งานครัง้ นีเ้สียมิด
“...อยา่ งแรกเลยละ่ ต้องยกมือไหว้กอ่ น พ่อี ายขุ นาดนี ้ บางคนอาจจะเรียกพ่วี า่
คณุ น้าด้วยซา้ ”
“...”
“อย่าวา่ งนั้ งเี ้ลยนะคะ ตอนท่พี ีอ่ ชิ ย์จบปริญญาตรี นาวเพ่ิงพ้นประถม
มาหมาดๆ เอง ผกู โบว์บนเปีย สวมเสอื ้ คอซอง สะพายเปใ้ บเขื่องไปโรงเรียน”
หญิงสาวพดู เรื่อยเป่ือยเพอื่ ให้ตวั เองคลายจากความกลวั ทไี่ หลอาบ
อย่ใู นจิตใจ ซงึ่ ได้ผลพอควร แตด่ เู หมือนจะไมท่ นั ได้สงั เกตวา่ คนทขี่ บั รถอยคู่ อ
แข็งทนั ควนั เพราะถกู จใี ้ จดา
“น้องจะบอกวา่ พ่ีแก?่ ”
“เปลา่ คะ่ แคเ่ ราอายหุ า่ งกนั เทา่ นนั้ เอง”
คนฟังอยากจะกร๊ีดสลบ แตเ่ ขายงั ประคองพวงมาลยั ไว้มนั่ ยามทา
หน้าปัน้ ยากด้วยความรับไม่ได้
“แคเ่ ก้าปี”
“ลองนกึ ดสู คิ ะ ตอนนาวอย่อู นบุ าล...”
“น้องครับ พี่ไม่ใชต่ าแกต่ ณั หากลบั นะครบั ถึงจะได้มีจิตพศิ วาสกบั คน
ทีเ่ ดก็ กวา่ ขนาดนนั้ ”
“แล้วถ้าสมมตุ วิ า่ ตอนนีน้ าวอายสุ บิ เจ็ดละคะ”
“...”
“พอี่ ิชย์จะสนใจไหม”

282  สรวงสวาท

พากนั เงยี บไป กอ่ นเขาจะกระแอมเล็กน้อยให้คอโลง่
“ขอคดิ ดกู อ่ น”
นนั่ ปะไรเลา่ ... กินเด็กแหงซะ
เธออมยมิ ้ รู้สกึ วา่ ภายในรถคนั นีน้ ่าอย่ขู ึน้ มาอกี นิดหนง่ึ กลิน่ เคร่ือง
หนงั และนา้ หอมเฉพาะตวั ของคนขบั ผสานกนั ชวนให้พร่ามนึ เลก็ น้อย แล้วยงั มี
เสียงหง่ึ ๆ ของเครื่องยนต์ราคาแพงทที่ งั้ หนกั หน่วงชวนให้ไว้วางใจ หญิงสาว
ขยบั ยกุ ยิกเพอ่ื ให้ตนหายเมื่อยจากอาการเกร็งทเี่ ร่ิมจะลดลง แตก่ ารเคลอ่ื นไหว
เพยี งเล็กน้อยนนั้ ทาให้เขาเหลม่ าพลางวา่ เสียงเรียบเร่ือยขดั กบั ใจความ
“ถงึ รถคนั นีจ้ ะไมม่ ีเบาะหลงั ... แตน่ ้องจะจินตนาการถงึ อะไรๆ ทีเ่ รา
ทาเม่ือคืนก็ได้นะครับ”
เธอผงะไป กอ่ นจะหน้าร้อนผา่ วเมื่อสง่ิ ท่ียงั คง่ั ค้างในความรู้สกึ ถกู
กระต้นุ
“คะ!?”
“เวลาน้องกลวั ไง... แคค่ ดิ วา่ พีเ่ คยทาให้น้องเร่าร้อนแคไ่ หนตอนอย่ใู น
รถ เคยทาให้ผิวน้องชืน้ เหงื่อเหนียวตดิ เบาะ เคยทาให้น้องสขุ สมจน...”
“พีอ่ ิชย์!”
“ครับ”
“นาวแคเ่ ปล่ียนทา่ คะ่ ไมไ่ ด้กลวั !”
“อา่ วเหรอ...” เขาพยกั หน้า ราวกบั การเล้าโลมทางคาพดู ระหวา่ งสามี
ภรรยาเป็นเรื่องธรรมดาทีใ่ ครกย็ อมรับได้ “...แตม่ ือน้องยงั เย็น ไม่เป็นไรเนอะ
ถือซะวา่ เก็บคาพดู พไ่ี ว้ใช้คราวหน้า”
สว่ นคนฟังนี่สอิ ายจนแทบจะกระโจนทะลหุ น้าตา่ งออกไป อตุ สา่ ห์
หลอนตวั เองให้ลมื แล้วเชียววา่ เม่ือคืนเกดิ อะไรขนึ ้ บ้าง ทงั้ ความเอาแตใ่ จคอ่ น
คืนของเขา แล้วกก็ ารเดนิ ไปหาคณุ ภาคเพ่ือขอซอื ้ รถในตอนเช้าหน้าด้านๆ แบบ
ไมเ่ กรงสายตาพฆิ าตของสรลลิ ทน่ี งั่ อยเู่ คยี งข้าง

กลิน่ เออื้ ง  283

ไม่อยากจะยอมรับเลยวา่ หลงั จากวนั นี.้.. อิชย์จะทาให้ประสบการณ์
ในการนงั่ รถของเธอเปลย่ี นแปลงไปได้แนแ่ ท้ร้อยเปอร์เซน็ เตม็ !

หญิงสาวค้อนขวบั ๆ อยา่ งนา่ เอน็ ดู สว่ นเขาก็เอาแตห่ วั เราะแบบท่ีเคย
เหน็ เวลานง่ั อย่บู นบานานา่ โบ๊ต ไม่ล้ออะไรอกี

ใช้เวลาอีกนิดชายหนมุ่ ก็ลงจากทางดว่ นแล้วแลน่ รถมาตามถนนเขต
ชานเมืองทีเ่ ธอเริ่มค้นุ เคย ตอนแรกณฐานกึ วา่ เร่ืองไปเอาเสอื ้ ผ้านนั้ เขาพดู เลน่
แตต่ อนนีเ้ธอชกั ไม่แน่ใจวา่ คนชา่ งใสใ่ จคิดอะไรอยู่ จนกระทง่ั เขาเลยี ้ วรถเข้าสู่
โครงการหมบู่ ้านยกั ษ์ใหญ่ซงึ่ เธอจาช่อื ได้ดี พอใกล้ถงึ ปอ้ มยามก็หนั มาถามคน
ท่ีนงั่ องึ ้ อยขู่ ้างกนั

“ถ้ามากบั เจ้าของบ้าน ต้องแลกบตั รไหมครับ...”
ณฐาไมไ่ ด้กลบั บ้านมาแรมเดอื น ด้วยเหตผุ ลข้อเดยี วคือเธอไมแ่ กร่ง
พอทจ่ี ะกลบั มาอยใู่ นสภาพแวดล้อมเดมิ โดยไร้เงาครอบครัว... ครัน้ เจ้าของ
บ้านไม่อยู่ เด็กรับใช้ก็กระจดั กระจายไปยงั บ้านศิลานนท์หลงั อนื่ ทปี่ ลูกใน
ละแวกเดียวกนั สว่ นหวั หน้าแม่บ้านใหญ่อย่างคณุ สไบนนั้ เป็นคนเกา่ แกข่ อง
สลกั ษณา จงึ ถกู ดงึ ตวั กลบั ไปทางานท่บี ้านใหญ่และแวะมาดแู ลความเรียบร้อย
ทกุ สามวนั แทน
บ้านชอ่ งดสู ะอาดสะอ้าน เหมอื นเดิมทกุ อย่างไม่ผดิ เพยี ้ นตอนที่อิชย์
เลอื่ นรถเข้าไปจอดในโรงซงึ่ มีรถย่ีห้อดีจอดอยู่กอ่ นหลายคนั ทวา่ ความเงียบ
เชียบทงั้ จากตวั ตกึ สไตล์นิวองิ แลนด์สามชนั้ และคนใกล้ตวั ทาให้ชายหน่มุ อด
หว่ งไมไ่ ด้
แตเ่ ธอก็พกกญุ แจบ้านตดิ ตวั ไมห่ า่ ง... จะนบั เป็นสญั ญาณทด่ี ไี ด้รึ
เปลา่
“ไม่ลงรถเหรอครับ”
หญิงสาวเพ่ิงรู้เอาตอนนนั้ วา่ รถจอดสนิท จงึ ปลดเข็มขดั นิรภยั แล้ว
ก้าวลงไป

284  สรวงสวาท

พนื ้ กระเบอื ้ งให้ความรู้สกึ แปลกใต้รองเท้าสาน และเธอไม่เคยรับรู้มา
กอ่ นเลยวา่ อาณาบริเวณรอบบ้านจะมีกลน่ิ พืชพนั ธ์ุไม้เป็นเอกลกั ษณ์ขนาดนี ้
พมุ่ เทียนหยดท่จี าได้วา่ เพงิ่ ชว่ ยกนั ลงกระถางเตบิ โตอยา่ งอลงั การอยรู่ ิม
ทางเดนิ สว่ นต้นปีบก็ใบแนน่ พอกนั กบั ดอกซงึ่ สง่ กล่นิ หอมโชยมาตามลม

“ขอโทษทไี่ มไ่ ด้บอกกอ่ น”
เสยี งของอชิ ย์ดงั ขนึ ้ ข้างหลงั เธอจงึ ปาดนา้ ตาท่ซี มึ รืน้ แล้วหนั ไปยิม้
สดใสให้เขา
“ไมเ่ ป็นไรหรอกคะ่ ...” เออื ้ มไปจบั มือแขกคนพิเศษแล้วพาเดนิ ไปทาง
ประตู “...สกั วนั ก็ต้องกลบั มาอยดู่ ี นาวหนีตลอดไปไม่ได้หรอก”
เขาก้มลงมองมือที่ประสานกนั แนบสนิท ไลข่ ึน้ มาจนถึงหวั ไหลก่ ลม
มนขาวผอ่ งนอกเสอื ้ แขนกดุ ปลายผมสเี ข้มของเธอคลอเคลยี มีนา้ หนกั อย่บู น
แผน่ หลงั และดเู หมือนจะเป็นเรื่องปกตไิ ปแล้วกบั การแตะเนือ้ ต้องตวั ท่ีทาให้อนุ่
ซา่ นในใจ
เธอไขกญุ แจอย่างชานิชานาญ แม้จะมีอาการมือสน่ั เลก็ น้อยซง่ึ เขา
สงั เกตได้ในทนั ที อิชย์ถอนลมหายใจออกมา
“พี่เป็นผ้ชู ายคนแรกท่ีน้องพาเข้าบ้านรึเปลา่ ”
“เปลา่ คะ่ ”
คนฟังเลกิ ควิ ้ อย่างแปลกใจ “ครบั ”
“กอ่ นหน้านีม้ ีหลายคน... แตเ่ ป็นเพือ่ นสมยั เรียนน่ะคะ่ พากนั มากิน
เลยี ้ งบ้าง ทาโพรเจก็ ตโ์ ต้รุ่งบ้าง พองานเสร็จก็ไปกระโดดสระวา่ ยนา้ กนั ต้มู ๆ ท่ี
หลงั บ้าน บางทพี ก่ี ญั กบั พห่ี มอขนุ ทอ่ี ยรู่ ัว้ ตดิ กนั ก็มาแจม บางทพี นี่ ิง้ ก็ทาอาหาร
เลยี ้ ง พวกเพอื่ นผ้ชู ายตดิ ใจเสนห่ ์ปลายจวกั เลยหาเร่ืองมากนั บอ่ ย”
“พ่ีหมายถงึ คนรัก”
“ออ๋ ...” แล้วเธอก็เปิดประตู เผยให้เห็นโถงกว้างโลง่ สงู ทเ่ี ตม็ ไปด้วย
ของประดบั ตกแตง่ ทงั้ แจกนั ทรงแปลกและกรอบรูปทม่ี ีภาพทิวทศั น์สีนา้ มนั

กลนิ่ เอือ้ ง  285

สลบั กบั ภาพคนในครอบครัวซงึ่ ยมื ยมิ ้ หน้าบานแฉง่ ต้อนรับ “...ไมเ่ คยหรอกคะ่
พอ่ นาวดุ ขนาดพน่ี ิง้ ยงั ไมก่ ล้าเลย”

หญิงสาวพาเขาถอดรองเท้าแล้วเดนิ เข้าไป ระหวา่ งนนั้ อชิ ย์เพง่ มอง
ผ้ชู ายหน้าโหดมหี นวดทยี่ ืนยมิ ้ อย่างใจดีในกรอบอยา่ งพนิ ิจพเิ คราะห์

“คณุ แมเ่ คยเลา่ วา่ พอ่ มีปืนลกู ซองด้วยนะคะ เหมือนจะใสก่ ลอ่ งรวมไว้
กบั เคร่ืองดนตรีในห้องไหนสกั ห้อง”

“...”
“นาวล้อเลน่ นะ”
อิชย์นกึ อยากจะเอาคืนคนทีท่ าให้เขาตกใจขึน้ มาวบู หนง่ึ แตอ่ กี ใจก็
ชนื ้ ขึน้ เม่ือเห็นเธอเลน่ หวั ได้โดยไม่เซอ่ื งซมึ เหงาหงอย เธอยิม้ ราวกบั ดอกไม้ท่ี
ได้รับการใสป่ ๋ ยุ และพรวนดนิ ความสขุ เบง่ บานแผซ่ า่ นออกมาเชน่ คนท่อี ย่ถู กู ที่
ถกู ทาง
เขาไม่เคยมีความรู้สกึ เฉพาะเจาะจงกบั คาวา่ บ้าน... แตด่ เู หมือนวา่
เธอจะไมใ่ ช่
ความทรงจามากมายไหลหลง่ั เข้ามาเม่ือณฐาใช้บนั ไดกลางเดนิ ขนึ ้ มา
จนถึงห้องสว่ นตวั บนชนั้ สาม ความผกู พนั ลกึ ซงึ ้ ทาให้ตอื ้ แนน่ ในอก เทา่ กบั ที่
สมั ผสั ได้ถึงการใสใ่ จของอิชย์ เขาเคยบน่ เธออย่เู น่ืองๆ เก่ียวกบั สไตลก์ าร
แตง่ ตวั ในวนั หยดุ จนครัง้ หน่ึงเธอต้องบอกไปวา่ เสอื ้ ผ้าสว่ นมากอย่ทู ี่บ้านหลงั นี ้
... แตไ่ มค่ ิดวา่ เขาจะจาได้
ห้องนอนของเธอยงั เหมือนเดมิ โต๊ะทางานมอี ปุ กรณ์วาดภาพ หลอดสี
ถกู เรียงอยา่ งเป็นระเบียบ กระทงั่ พกู่ นั ในปักอย่ใู นแก้วทถี่ กู ล้างจนแห้งเรียบร้อย
อิชย์ให้เวลาสว่ นตวั เธอโดยการปลอ่ ยมือแล้วเดนิ เลยี่ งไปทางเตยี งสี
หวาน สดู กลนิ่ หอมประหลาดอนั เป็นกล่นิ เฉพาะตวั ทกี่ รุ่นกาจายในห้อง แตเ่ ขา
ก็ยงั คยุ ไมห่ ยดุ

286  สรวงสวาท

“ถ้าจาไม่ผิด เหมือนคณุ แม่น้องจะเป็นคนของศลิ านนท์...” ชายหนมุ่
มองไปรอบๆ อยา่ งสนใจ โดยเฉพาะภาพถ่ายหลายใบทอี่ ย่บู นหวั เตียง “...
แสดงวา่ คณุ พอ่ เป็นเขยแตง่ เข้าใชไ่ หม”

“ใชค่ ะ่ คณุ ย่าของนาวเคยเป็นแม่ครัวให้คณุ ยาย คณุ พอ่ ก็เลยได้อยู่
ในบ้านใหญ่ตงั้ แตเ่ ดก็ ... คณุ พอ่ คณุ แมโ่ ตมาด้วยกนั นะ่ คะ่ แตพ่ อตอนทคี่ ณุ แม่
ไปเรียนตอ่ เมืองนอก คณุ พอ่ ก็เริ่มเข้าวงการพอดี กลบั มากวา่ จะแตง่ งานกนั ได้งี ้
เลยดราม่าไปสามตลบ”

“คณุ ยายน้องขดั ขวาง?”
“คณุ พอ่ ฮอตเกินไปตา่ งหาก ผ้หู ญิงตอมตรึม ดนี ะออกเพลงแคไ่ มก่ ี่
อลั บมั้ แล้วก็เปล่ยี นมาเป็นครูสอนดนตรีแทนคณุ แมเ่ ลยยอมใจออ่ น ไมง่ นั้ นาว
กบั พี่นิง้ ไมไ่ ด้เกิดแน่เลย”
เธอหอบเสอื ้ ผ้ากบั กระเป๋ าใบยอ่ มออกมาจากตู้ แตล่ ะชดุ เป็นชดุ โปรด
ท่พี กั หลงั ไมค่ อ่ ยได้ใช้ ชายหนมุ่ ทอดมองอยา่ งพออกพอใจ แล้วมมุ ปากก็คลาย
เป็นยิม้ บางๆ เมื่อเธอช้อนชนึ ้ สบตา
“พี่เสยี ดายท่เี จอน้องช้าไป”
ณฐาชะงกั
“ใจคอจะ... ตงั้ แตน่ าวสบิ เจ็ดจริงเหรอคะ”
“ไม่ใชอ่ ย่างงนั้ ...” เขากลนั้ ขา กอ่ นจะบ้ยุ หน้าไปยงั ภาพหนง่ึ ทม่ี ี
เด็กหญิงแก้มป่องกอดชอ่ ดอกไม้แล้วหลบั ตาพริม้ อยา่ งมีจริต อายอุ านามไม่
เกินอนบุ าล และมอกจากฉากหลงั คงเป็นงานแสดงดนตรีไหนสกั งาน “...แต่
น้องตอนเดก็ ๆ ก็น่ารกั ดีนะครับ”
“...”
“ถ้าเรามีลกู จะออกมาหน้าตานา่ ฟัดแบบนีไ้ หม”
“พ่ีอิชย์เร่ิมทาให้นาวกลวั แล้วนะคะ”

กลนิ่ เออื้ ง  287

นยั น์ตาคคู่ มกล้าเป็นประกายพราวระยบั ขณะท่ีเด้งตวั ลกุ ขึน้ แล้วชว่ ย
เธอถือของ การหยอกทเี ลน่ ทีจริงโดยมีปฏกิ ิริยาตอบรับแบบเหวอๆ จากคน
ตรงหน้า มกั จะทาให้เขาร่ืนรมย์เสมอ วนิ าทีหน่งึ เธอหน้างอเหมอื นจะงอน แต่
วนิ าทถี ดั มาก็หวั เราะไปด้วยกนั

เธอพบั ผ้าใสก่ ระเป๋ า และหมนุ ตวั ไปยงั ต้อู กี ครัง้ เพอ่ื หยิบเพม่ิ แตค่ ราว
นีเ้ ขาตามตดิ

“ทบี่ อกวา่ อยากมีเบบนี๋ ่ะ เรื่องจริงนะครับน้อง...”
ชายหน่มุ สบื เท้าเข้าไปรัดเอวคอดยวนตาของคนท่กี าลงั เออื ้ มแขน
ปลดไม้แขวนลงจากราว พลางก้มลงกระซิบข้างใบหเู ลก็ ด้วยนา้ เสยี งทีท่ าให้ขน
คอลกุ ซู่ ร้อนผะผา่ วไปทวั่ เนอื ้ ผิวออ่ น
“...มามีเบบก๋ี นั ไหม ...ในนี ้...สกั คนสองคน”
แล้วไออนุ่ ก็หายไปอยา่ งฉบั พลนั เม่ืออชิ ย์คลายอ้อมกอด ณฐามนึ อยู่
ชว่ั ครู่ก่อนจะได้ยินเสยี งฝีเท้าตงึ ตงั จากทางนอกห้องนอนที่เปิดประตอู ้าไว้จน
สดุ อดึ ใจเดยี ววงหน้าอวบอมู มีอายกุ ็เยี่ยมเข้ามาพร้อมความยินดีสดุ ขีด
“อา่ ว คณุ หนนู าว คณุ อิชย์”
อชิ ย์รับไหว้คนทีม่ าขดั จงั หวะแทบไมท่ นั ผดิ กบั หญิงสาวทย่ี มิ ้ หน้า
บานแม้จะยงั แก้มเป็นสรี ะเร่ือ
“คณุ สไบ!”
แล้วแม่บ้านเก่าแกก่ ็รีบกลุ กี จุ รเข้ามาหอบเอาผ้าทงั้ หมดในมอื หญิง
สาวไปจดั การเอง พลางร้องเรียกเดก็ ทอ่ี ย่ชู นั้ ลา่ งให้ขึน้ มาชว่ ย นางหมนุ ตวั
วนุ่ วายไปมาพกั หนง่ึ เหมือนจะสนใจอชิ ย์ แตก่ ็สนใจคณุ หนขู องนางมากกวา่
“จะกลบั บ้านทาไมไม่บอกคะ ดซู ขิ ้าวปลาก็ไมไ่ ด้เตรียมไว้ให้ แล้วคนื
นีจ้ ะค้างไหมคะเนี่ย อิชนั้ จะได้สงั่ ให้เด็กเปลยี่ นเครื่องนอนอีกรอบ...”
“นาวแคแ่ วะมาเอาเสอื ้ ผ้าคะ่ ...” หญิงสาวรีบขดั จงั หวะกอ่ นคณุ
แมบ่ ้านผ้ตู น่ื ตมู จะทาเป็นเรื่องใหญ่ สบตาชายหนมุ่ เป็นเชงิ ปรามวา่ ห้ามออก

288  สรวงสวาท

ความเหน็ อะไรเด็ดขาด “...แตห่ ลงั จากนีค้ งจะมาอกี บอ่ ยๆ ยงั ไงถ้าวนั ไหนจะ
เข้ามาจะโทรบอกลว่ งหน้านะคะ”

แล้วก็ต้องหมนั่ ไส้สดุ กาลงั เม่ือเขากระตกุ ยิม้ ร้ายๆ เป็นการยืนยนั วา่
จะ ‘มาด้วย’ แน่นอน!

เม่ือท้ายรถมีกระเป๋ าใสเ่ สอื ้ ผ้าแน่นเอย๊ี ด แถมด้วยมือ้ ค่าเตม็ ท้องแบบ
ทที่ าให้อมิ่ จนถึงพรุ่งนี ้ คแู่ ตง่ งานใหม่ก็รีบลาคณุ แม่บ้านคนเกง่ กลบั บ้านสฤษด์ิ
ภกั ดกี อ่ นท่ีจะกลายเป็นเร่ืองเอกิ เกริกเพราะเพอื่ นบ้านแวะเวียนมาแจม อิชย์รู้ดี
วา่ ภรรยาของเขาเหนื่อย เหน็ ได้ชดั จากการหลบั ใหลทนั ทที ขี่ ึน้ มานงั่ บนรถ

แอร์เย็นฉ่า สว่ นเธอก็หลบั ตาเอยี งคอมาทางเขาพลางหายใจแผว่ ยาว
เป็นจงั หวะ มีหลายครัง้ ยามรถตดิ ทเ่ี ขาเผลอหนั ไปจบั จ้องอย่บู นคิว้ โก่ง ไล้ลง
มายงั จมกู เชิดรัน้ แก้มนมุ่ นิ่ม และเรียวปากอม่ิ เตม็ แบบทีท่ าให้จบู จากเธอหวาน
รานใจ...

เธอคงไม่รู้วา่ เขาเฝา้ ภาวนาให้ความสมั พนั ธ์นรี ้ าบร่ืนตลอดไป
ชายหน่มุ มองกระจกหลงั ขณะสบั เกียร์รถ แล้วก็สงั เกตเหน็ รถยโุ รปสี
ดาสนิทคนั โตซง่ึ จอดตอ่ ท้าย เขาค้นุ ๆวา่ เห็นรถคนั นีต้ งั้ แตอ่ ยบู่ นทางดว่ น แม้จะ
เป็นยี่ห้อทคี่ นนิยมใช้กนั มาก แตค่ นั ทต่ี ิดฟิล์มจนทบึ สนิทกระทง่ั กระจกหน้า
ยอ่ มเป็นจดุ ดงึ ดดู สายตา
ไฟเขียว เขาจงึ ตบไฟเลยี ้ วแล้ววนเข้าซอยใหญ่แถวนนั้ มนั ตามมา
อย่างไมล่ ดละ
อิชย์เคยเจอเร่ืองแบบนี ้ ไม่บอ่ ยแตก่ ็พอรู้วา่ ควรจจะรับมือยงั ไง แถม
ตอนนยี ้ งั เข้าสเู่ ขตกลางเมืองซง่ึ ปลอดภยั กวา่ ย่านข้างนอกหลายเทา่ ชายหนมุ่
เลยี ้ วรถวนกลบั สถู่ นนใหญ่ขณะหยิบหฟู ังมาตอ่ สายถงึ ลกู น้อง เหลอื บมองคน
ข้างตวั ทยี่ งั หลบั สนิทเลก็ น้อย
“กร... ผมคดิ วา่ ผมโดนสะกดรอยตาม”

กลิน่ เอือ้ ง  289

เสยี งของผ้ชู ว่ ยหนมุ่ ซงึ่ ตอบกลบั มาคอ่ นข้างตกใจ “คณุ อิชย์อยทู่ ีไ่ หน
ครับ”

“ใกล้ถึงบ้านแล้ว แตก่ าลงั จะผา่ นหน้าออฟฟิ ศ รีบสงั่ ให้คนเชก็ กล้อง
ตรงทางเข้า ถ้าเห็นไมช่ ดั คอ่ ยมาเอาจากกล้องรถผม...” เสียงของชายหน่มุ ขาด
หายไปเลก็ น้อยเม่ือเหน็ มอเตอร์ไซคนั หนง่ึ พงุ่ ออกมาจากซอยทางด้านหลงั
ปาดหน้ารถคนั นนั้ เข้าอยา่ งจงั จนเสยี งเบรกลน่ั ถนน “...ฉิบ”

“ครับ!? เกิดอะไรขนึ ้ รึเปลา่ ครับ”
“ไม่มีอะไร” เขาพรูลมหายใจยาวออกมาอย่างขดั เคืองแกมโลง่
ชาเลืองมองคนทยี่ งั หลบั ไมร่ ู้เรื่องอกี ครัง้ แล้วตงั้ สมาธิให้จดจอ่ อยกู่ บั ถนน “มนั
เลิกตามแล้ว... อาจจะแคต่ อนนี”้

ปลายสายวดั รัดแนน่ เข้ากบั เอวระหงกอ่ นจะคลายออกเมื่อทราบ
สดั สว่ นท่ีน่าพอใจ ฟองสมทุ รผ่อนลมหายใจออกมาพลางขยบั อกี นิดเพื่อให้ชา่ ง
เลื่อนลงไปวดั สะโพกของหลอ่ นได้โดยสะดวก ครัน้ อกี ฝ่ายวดั เสร็จ หนั ไปจมิ ้ เลข
ยกุ ยิกลงบนแท็บเล็ต หลอ่ นก็เหลียวมายงั ญาตผิ ้นู ้องท่ีนง่ั จอ๋ งดดู นา้ ผลไม้ป่ันรอ
บนโซฟาแถวนนั ้

“แป๊ บนะนาว พี่รี่ยงั วดั ไม่เสร็จ”
ณฐาเงยหน้าขนึ ้ จากโทรศพั ท์มอื ถือเม่ือได้ยินเสยี งเรียก แล้วก็เกือบ
ลาสกั นา้ เม่ือได้ยิน ‘พีร่ ่ี’ สาวสวยสะดงิ ้ เจ้าของห้องเสอื ้ เอ็ดเอาเสียงไมเ่ บานกั
“ก็ใครใช้ให้แกนา้ หนกั ขึน้ มาเกือบสองกิโลวะฟอง หน้างบี ้ านอยา่ งกบั
จานดาวเทียม”

290  สรวงสวาท

“ลดลงสองกิโล!” ฟองสมทุ รเถียง “ไมเ่ หน็ เหรอเอวหายไปนิว้ นงึ พี่รี่
เมาฮอร์โมนผวั ใหม่รึเปลา่ คะเน่ยี ถงึ ได้เห็นวา่ หน้าฟองบาน”

“น้อยหน่อยแม่หน”ู คอ่ นพลางเคาะแทบ็ เลต็ อยา่ งมีจริตแล้ววดั ชว่ งขา
ตอ่ “ไม่พเี่ มาก็แกนนั่ แหละเฉา อจิ ฉาละ่ ซที๊ ี่ไมม่ ีผ้เู บริ ์นให้...”

ณฐาก้มหน้าลงตอ่ แบบท่ไี มอ่ ยากรับรู้อะไรทงั้ สนิ ้ ดเู หมือนจะเป็น
ธรรมเนียมอะไรสกั อยา่ งไปแล้วสาหรับการพบนางเอกสาวชว่ งหลงั แตง่ งาน
ในขณะทเี่ หลา่ พ่ีๆ ของเธอโอดครวญและเม้าทไ์ ม่หยดุ ถึงความยากลาบากใน
การพบเจอตวั ประหนง่ึ เธอถกู ‘จอมมารอชิ ย์ขงั ไว้ในหอคอย’ แตฟ่ องสมทุ รกลบั
นดั ได้นดั ดที งั้ ทต่ี ารางงานแนน่ เอยี๊ ดจนไมม่ ีเวลาหายใจ

วนั นีก้ ็เชน่ กนั หลงั เลกิ งานจากโรงเรียนอนบุ าล นางเอกสาวก็นดั
กะทนั หนั ให้เธอมาเจอกนั ทห่ี ้องเสอื ้ ไฮเอนด์กลางศนู ย์การค้าชื่อดงั ... แถมนดั
เปลา่ ไม่วา่ พอมาถึงก็ถา่ ยรูปคแู่ ล้วโยนลงแชตกลมุ่ ของบ้านแบบโนแคปชนั่ ไร้
คาอธิบาย พวกทไี่ มไ่ ด้เจอเธอเลยย่ิงเดอื ด สง่ ข้อความหากนั ถี่รัวต้องน่ังตอบ
จนถงึ ตอนนี ้

“ฟอง... น้องนาว... ข้าวมาแล้วจ้า” ผ้จู ดั การสว่ นตวั ของฟองสมทุ ร
ผลกั ประตรู ้านเข้ามาพร้อมถงุ พะรุงพะรังในอ้อมแขนตอนทร่ี ่ีวดั เสร็จพอดี คน
เป็นเจ้าของร้านหนั ไปเห็นถงุ ใสข่ ้าวหมกไก่ช่ือดงั ก็กรี๊ดออกมาเสยี งแหลม

“พวกแกจะมากินกนั ในนีไ้ ม่ได้นะ!”
อลยิ าหน้าเหวอใสเ่ พ่ือนสนิทอยา่ งตกใจ “ทาไมจะกินไมไ่ ด้! ทกุ ทีก็ไม่
เหน็ มีใครวา่ ”
“วนั นีไ้ ม่ได้ ชนั้ จะหวิ !”
“โอ๊ยยย ชนั้ ซอื ้ มาเผื่อ ถ้าหวิ ก็สง่ั ให้เด็กไปจดั จานมาไป๊ !”
เดก็ ในร้านรีบปร่ีเข้ามาทนั ทกี อ่ นจะถกู เจ้าของแย่งหน้าทไ่ี ปอีก ฟอง
สมทุ รจงึ สบโอกาสเดนิ มานงั่ ข้างญาตผิ ้นู ้องขณะทคี่ นทงั้ หมดหนั ไปวนุ่ วายกบั
การจดั อาหารใสจ่ านอย่างไมม่ ีใครยอมใคร

กลิน่ เออื้ ง  291

“โทษทนี ะนาวท่พี เี่ รียกออกมาแบบนี ้ เนยี่ จะมีงานวนั มะรืนอยแู่ ล้วยงั
เพง่ิ มีเวลามาฟิตตงิ ้ คืนนีจ้ ะได้นอนกนั กี่โมงก็ไมร่ ู้”

“คิดมากน่าพฟี่ อง” ณฐาเก็บโทรศพั ท์ลงกระเป๋ าผ้า แล้วก็มีสหี น้า
คอ่ นข้างเคร่งขรึมเม่ือเงยขึน้ สบตาคนเป็นพ่ี “นาวเองกม็ ีเรื่องจะปรึกษา
เหมือนกนั ”

ฟองสมทุ รมองคนทเ่ี ยือกเย็นขึน้ ผิดวิสยั อยา่ งเฉลียวใจ ดเู หมือนจะมี
อะไรในตวั ญาตผิ ้นู ้องทเี่ ปลย่ี นแปลงไปพอสมควรนบั ตงั้ แตก่ ลบั จากฮนั นีมนู
เดือนกอ่ นท่ีฮอ่ งกง หลอ่ นไมม่ ีเวลาคยุ กบั น้องมากนกั เพราะงานที่รัดตวั แตก่ ็
พอรู้อยบู่ ้างวา่ เกิดอะไรขึน้ จากการสง่ ข้อความบอกเลา่ อย่างอดั อนั้ ไมม่ ีทร่ี ะบาย

แรกๆ หลอ่ นก็ล้อ แตน่ านเข้าชกั จะธรรมดา ซา้ ยงั มีเรื่องอนื่ ให้หว่ ง
มากกวา่

“แป๊ บนะแก” นางเอกสาวหนั ขวบั ไปยงั โต๊ะกลางร้านซง่ึ บดั นีโ้ ดนกวาด
เอาแคต็ ตาลอ็ กชดุ ราตรีออกชวั่ คราวแล้วตงั้ หมสู ะเต๊ะสมุ กองเป็นพะเนิน “พ่ี
ลกู ปัดเหลอื หมไู ว้ให้ฟองด้วยนะคะ ฟองขอคยุ กบั น้องแป๊ บนึง”

“ไมม่ ม่ ม่ ่!!” เสียงเจ้าของร้านตอบกลบั มาแทน อลยิ ากลอกตา
“ให้นงั ร่ีมนั กินเอาแรงไปแก มนั กลวั คนื นีจ้ ะอ้อนผวั ไมไ่ หว ถ้าหมด
เด๋ยี วพี่ให้คนรถไปซอื ้ ให้อกี ”
ฟองสมทุ รถอนฉนุ แกมขบขนั กอ่ นจะหนั กลบั มาอกี ครัง้ เมอื่ ณฐาเอย่
เสียงเรียบ
“พฟี่ อง...”
“วา่ ”
“นาวคิดวา่ นาวกาลงั ท้อง”
คนฟังช็อกตาตงั้ หมดมาดนางเอกสดุ ชคิ “เฮ้ยยยยยย! บอกพมี่ าวา่
แกแคอ่ าให้ตกใจ!”

292  สรวงสวาท

“ใช.่ ..” ณฐาพยกั หน้าหงกึ ก่อนจะหน้างองา้ พร้อมหอ่ ไหล่ “...นาวพดู
เลน่ เฉยๆ แตพ่ ีอ่ ิชย์อะ่ พยายามจงั เลย นาวจะทายงั ไงดพี ่ีฟอง”

นางเอกสาวมีสีหน้าปัน้ ยากยิ่งกวา่ ตอนที่ถกู ตงั้ คาถามเก่ียวกบั
ความสมั พนั ธ์ระหวา่ งพระเอกคจู่ นิ ้ จะให้หลอ่ นไปบอกสามขี องน้องวา่ เพลา
กิจกรรมลงหน่อยก็คงใช้เร่ือง หลงั จากตรึกตรองอยชู่ วั่ อดึ ใจ จงึ เลอื กเอย่ ออกมา
อย่างระมดั ระวงั

“เขาจริงจงั มากเลยเหรอ”
“ก็ไมข่ นาดนนั้ ” คนทย่ี งั ปอ้ งกนั อยา่ งเหนียวแนน่ โคลงศีรษะไปมา
“แตน่ าวยงั ... ไมร่ ู้อะ่ พฟี่ อง มนั บอกไมถ่ กู แถมชว่ งนีเ้ขายงั ทาตวั แปลกๆ ทงั้ สงั่
ให้คนตามประกบ ไปรับไปสง่ ทงั้ ทีล่ าพงั เร่ืองคณุ ยา่ ก็จะไมไ่ หวกนั แล้ว”
เธออา่ นออกวา่ อิชย์มีเร่ืองตงึ เครียดบางอย่างซอ่ นอยใู่ นใจ และ
ฤดวี รรณ... แม้จะยงั ไมอ่ อกอาการหนกั หนา แตห่ ญิงชราเหนอ่ื ยงา่ ยขึน้ อย่าง
เหน็ ได้ชดั ทา่ นพดู คยุ น้อยลง ทากิจกรรมตา่ งๆ น้อยลง และแนน่ อนวา่ ณฐาไม่
อยากให้เจ้าตวั เลก็ มาในจงั หวะท่ีบบี คนั้ สภาพจิตใจเชน่ นี ้
ฟองสมทุ รตบบา่ เธอเบาๆ พลางถอนหายใจเฮือกยาวอย่างรู้วา่ อะไร
เป็นอะไร
“แล้วแกจะไปคยุ กบั คณุ ยายเม่ือไหร่ เหลือเวลาไมม่ ากแล้วนะ”
ตอนแรกณฐาตงั้ ใจจะบอกเรื่องทงั้ หมดกบั สลกั ษณาหลงั ฤดีวรรณเสยี
แตม่ าตอนนีเ้ร่ืองทจี่ าเป็นก็เหมือนจะไม่จาเป็นไปเสยี อย่างนนั้ คนท่ีเตรียมใจ
มานานจงึ เสยี หลกั ไปไมน่ ้อย หากอกี ความคิดซงึ่ มีอทิ ธิพลขนึ ้ มาแทนท่คี อื
อยากให้หญิงชราทงั้ สองจากลากนั โดยไร้เรื่องบาดหมาง อาจฟังดจู ้นุ จ้านไปสกั
นิด แตห่ ลงั จากรู้ลกึ ตนื ้ หนาบางจนถี่ถ้วน เธอสมั ผสั ได้วา่ ทงั้ สองไม่ได้แค้นเคอื ง
จงเกลยี ดจงชงั กนั ถึงขนั้ ไมเ่ ผาผี
ขนาดเธอจะแตง่ งานกบั อิชย์ คณุ ยายยงั ยอมเลย

กลิน่ เออื้ ง  293

ชว่ งนีเ้ธอพงึ่ พิงชายหน่มุ หนกั มากจนรู้สกึ ผดิ แม้เขาจะเพยี รบอกวา่
อย่าได้กงั วล แตเ่ สยี ้ วเลก็ ในใจกอ็ ดค้านไมไ่ ด้ อกี ทงั้ สองครอบครวั ตา่ งเป็นคนที่
เธอแคร์ ณฐาไมอ่ ยากให้อชิ ย์อดึ อดั ใจเวลาต้องออกงานแล้วเป็นคนกลางรับ
การปะทะจากสองฝ่ังไปตลอดชวี ติ ที่เหลือ... นี่ยงั ไมร่ วมถงึ เจ้าตวั น้อยทีต่ ้องเกิด
มารับรู้สถานการณ์ระหวา่ งครอบครัวในอนาคต... พอเอาประเดน็ ร้อนมา
ปรึกษาฟองสมทุ ร หลอ่ นพดู เพียงแคว่ า่ 'คนหว่ งผวั ' แล้วไม่ออกความเหน็ อะไร
อีกเพราะมืดแปดด้านเชน่ กนั

วางแผนอนาคตไว้แล้ว แตป่ ัจจบุ นั ไมร่ ู้จะเริ่มแก้จากจดุ ไหนให้
เหมาะสม เพราะความผดิ พลงั้ ทีเ่ กิดในอดตี เป็นสง่ิ ให้ยากจะให้อภยั ... กระนนั้
เธอก็หวงั อย่ลู กึ ๆ วา่ มนั ต้องมีสกั ทางทีท่ นั เวลา

“เรื่องนีย้ ากกวา่ คยุ กบั พอี่ ิชย์ให้รู้เร่ืองอกี ...” หลานสาวคนเลก็ ทาหน้า
เหมือนจะร้องไห้ คดิ ไมต่ กมาหลายวนั แตย่ งั ไร้ทางออก จนท้ายจงึ พดู ตดิ ตลก
แบบที่ชอบเอามาล้อกนั ชว่ งนี ้ “...จะให้ไปบอกคณุ ยายวา่ ยงั ไง เขาหลอกนาว
มาแตง่ งานเพราะอ้างวา่ คณุ ย่าป่วย แตค่ วามจริงคืออยากจะจีบ แถมจบี ไปจบี
มาอยากได้เป็นตวั จริงเลยขอจดทะเบียนอยยู่ าว แบบนีเ้หรอพี่ฟอง...”

“อ้าว! ใครจะไปรู้ ทกุ คนก็เข้าใจวา่ แกแตง่ งานกบั คณุ อชิ ย์เฉยๆ... เฮ้ย
เด๋ยี ว นี่ยงั ไม่ได้จดทะเบยี นกนั อกี เหรอ!”

หลงั สนิ ้ คานนั้ สติ าภาก็ผลกั ประตเู ข้ามาในร้านพอดี
สง่ิ แรกทลี่ อยมาปะทะหน้าสาวหมวยคอื กล่ินหมสู ะเต๊ะซง่ึ หอมรุนแรง
จนผงะหงาย ตามมาด้วยเสยี งวีด๊ ว้ายแก่งแย่งผดิ มาด ‘พ่รี ่ี’ เซเลบริตคี ้ นดงั
เจ้าของใบหน้าสวยเฉ่ียวถงึ กบั ต้องถอยไปสองก้าวเพอื่ มองช่อื ร้านติดตรง
กระจกวา่ ใชห่ ้องเสอื ้ ‘Ramai’ ทแ่ี สนหรูเร่ิด นิยมความเป็นสว่ นตวั และรับ
เฉพาะลกู ค้าไฮโซวนั ละไมก่ ี่คนหรือไม่
หขู องคนคนบญุ มีแตก่ รรมบงั จงึ พลาดประเด็นใหญ่ไปถนดั ใจ

294  สรวงสวาท

ฟองสมทุ รนงั่ หนั หน้าออกมาทางประตู จงึ หบุ ปากสนิทแล้ว

สะกิดณฐา ในขณะที่เจ้าของร้านซง่ึ บดั นีห้ มสู ะเต๊ะเตม็ ปากต้องรีบเคยี ้ วกลนื ลง

คอพร้อมปัน้ หน้ายิม้ แย้มให้แขกทไ่ี ม่ได้นดั ลว่ งหน้า

“สวสั ดีคะ่ คณุ หลิว ห้องเสอื ้ ละไมยินดตี ้อนรับคะ่ ” หนงึ่ ในพนกั งาน

ของร้ านร้ ูงาน เมื่อเห็นวา่ เจ้านายไม่สะดวกใจจงึ ปราดออกมาจากหลงั

เคาน์เตอร์เพือ่ รับหน้าแทน ทวา่ ความหวงั ดีนนั้ คอ่ นข้างผดิ ท่ีผดิ ทาง ยิ่งใน

จงั หวะทีเ่ หน็ คาตาวา่ คแู่ ขง่ สนิทกบั เจ้าของร้านดงั มากเพยี งใด

สติ าภาเชิดหน้าขนึ ้ เลก็ น้อย ทวา่ เก็บงาความไม่พอใจไว้อย่างมิดชดิ

“คณุ แววแจ้งไว้รึยงั วา่ ฉนั จะใช้ชดุ ของแบรนด์นีอ้ อกงานวนั มะรืน”

หลอ่ นกลา่ วถงึ ผ้จู ดั การสว่ นตวั ซงึ่ วนั นีเ้ข้าโรงพยาบาลกะทนั หนั ทาให้

เดือนร้อนต้องมาเองอยา่ งน่าหงดุ หงดิ ใจ จะสง่ ใครมาแทนก็กลวั จะพลาด

เพราะเป็นอเี ว้นท์ใหญ่ท่ีต้องโพรโมทละครร่วมกบั นางเอกดงั อย่างฟองสมทุ ร ซง่ึ

หลอ่ นไม่อยากถกู กลบมิด แตไ่ มค่ ดิ วา่ จะต้องมาเจอกนั ในเวลาแบบนี.้.. แถม

ด้วยคนที่เห็นแล้วขวางหขู วางตายิ่งกวา่ อย่างภรรยาของอชิ ย์

“ขอทางร้านเช็คสกั ครู่นะคะวา่ ชดุ ไหน รบกวนคณุ หลวิ นงั่ รอก่อน ไม่

เกินสบิ นาทีคะ่ ”

พร้อมผายมือไปทางเก้าอชี ้ ดุ มมุ ด้านในร้านซงึ่ มีลกู ค้าสะสวยสองคน

นง่ั อยกู่ อ่ น

สติ าภาคอแข็ง แตก่ ็เดนิ ไปอยา่ งเลี่ยงไม่ได้

ทางเบอื ้ งหลงั คนเป็นเจ้าของร้านหนั ไปสบตาอลยิ าพร้อมไหวไหล่ แม้

จะไม่ออกอาการให้เหน็ เดน่ ชดั แตผ่ ้จู ดั การของนางเอกคนสวยก็พอจะรับรู้ได้

ถงึ ความไม่พอใจและการขอโทษขอโพยที่ทาให้สองนางเอกของวงการต้องมา

เจอกนั ในวนั นี ้ รี่เองก็ไมช่ อบสติ าภาหนกั มาก แตด่ ้วยจรรยาบรรณของคน

ค้าขาย บวกศกั ดิศ์ รีของความเป็นแบรนด์ใหญ่ ทาให้ปฏิเสธไมเ่ ตม็ ปาก

กลนิ่ เออื้ ง  295

ในขณะทมี่ คี นทงิ ้ หมสู ะเต๊ะชวั่ คราวเพ่ือทางาน ร่างงามของคนเป็น
แขกก็สา่ ยสะโพกนวยนาดมาทงิ ้ ตวั ลงข้างณฐาอย่างจงใจ พร้อมออกปาก
ทกั ทายอยา่ งมีจริตจะก้านราวกบั ไมส่ งั เกตมาก่อนวา่ เธอนงั่ อยตู่ รงนี ้

“อา่ ว น้องนาวนี่เอง กน็ กึ วา่ ใครซะอกี ทมี่ านงั่ เม้าทอ์ ยกู่ บั ฟอง”
“น้องเพง่ิ เลกิ งาน โทรถามแล้วอย่แู ถวนีพ้ อดีเราก็เลยเรียกมา...” ฟอง
สมทุ รตอบแทนคนทถี่ กู เรียกอย่างสนิทปาก หลงั จากสง่ สายตาเป็นการ
ปรึกษาณฐาวา่ เม่ือครู่สติ าภาได้ยินประโยคสดุ ท้ายหรือไม่ ก็พากนั สรุปได้วา่ คง
ไมไ่ ด้ยิน ไมง่ นั้ คงไมแ่ ผร่ ังสไี ม่เป็นมิตรชดั เจนปานนี ้ “...พี่แววเป็นยงั ไงบ้าง ได้
ขา่ ววา่ แอดมิทตงั้ แตเ่ มื่อเช้า ลาบากเธอแยท่ ต่ี ้องมาเอาชดุ เองแบบนี”้
คนฟังเบ้หน้ายกั ไหล่ “ไม่หนกั มากมงั้ โทรหาครัง้ ลา่ สดุ ก็บอกวา่ ต้อง
ให้นา้ เกลอื อกี สองถงุ ถึงจะออกมาได้... วา่ แตเ่ ธอนะ่ พอี่ ิชย์เขาไมบ่ น่ เอาเหรอท่ี
ยงั ทางานยิกๆ ทงั้ ทแ่ี ตง่ งานแล้ว”
ท้ายประโยคหนั ไปหาเรื่องคนทอ่ี ย่ใู นชดุ ทางานเตม็ ยศ ซา้ ยงั มกี ลนิ่
นมเดก็ ตดิ ตามเนือ้ ตวั นิดหนอ่ ยจนต้องแอบย่นจมกู อยา่ งไมส่ บอารมณ์ กล่ิน
นา้ หอมของหลอ่ นหอมกวา่ เป็นไหนๆ ทาไมอิชย์ถงึ มีเมียแบบนกี ้ ็ไม่รู้
ทวา่ คนถกู ถามกลบั พาซอื่ ตอบตาใสอย่างงนุ งง
“ก็ไมเ่ หน็ บน่ อะไรนี่คะ”
“ถ้าเป็นหลวิ นะ...” ยกมือขนึ ้ เหยียดกาง มองเลบ็ เจยี นมนทีไ่ ด้รบั การ
ตกแตง่ อยา่ งดจี ากร้านหรูราวกบั มนั นา่ สนใจเสียเตม็ ประดา “...จะไม่ไปทางาน
แบบนนั้ ให้ใครเขาเม้าท์กนั ได้หรอกวา่ ภรรยาของทา่ นรองประธานทางานได้
เงินเดอื นละไมก่ ี่หม่ืน... ถึงพอ่ี ชิ ย์จะไม่เคยพดู แตเ่ ขาจะต้องไมพ่ อใจแน่ๆ เวลา
เป็นหวั ข้อในเร่ืองดรามา่ แบบนนั้ ”
หลงั จากท่ฟี องสมทุ รโทรมาเตอื นก่อนหน้าถึงพฤตกิ รรมอนั ไมน่ า่
ไว้วางใจของเพือ่ นร่วมวงการ ณฐาเคยเลียบๆ เคยี งๆ ถามอชิ ย์ครัง้ หนง่ึ วา่ เขา
เคยมีอะไรกบั สติ าภาไหม ชายหนมุ่ เบ้หน้ากอ่ นยนื ยนั หนกั แน่นว่า ‘เคยเดทกนั

296  สรวงสวาท

ครัง้ เดยี ว’ ‘ไม่ประทบั ใจมาก’ และ ‘ไมเ่ คยมีอะไรมากไปกวา่ การนง่ั คยุ แบบทห่ี า
สาระไมไ่ ด้นานร่วมสามชวั่ โมง’ ซง่ึ ตอนนนั้ เธอไม่ได้ถามตอ่ วา่ ‘หาสาระไมไ่ ด้’
ทีว่ า่ คอื อะไร... แตต่ อนนีพ้ อจะเข้าใจขึน้ บ้าง

“...อกี อย่าง คณุ น้าสอนเลา่ ให้ฉนั ฟังเยอะแยะเชยี วเกี่ยวกบั ฐานะใน
บ้านของเขา ทงั้ เร่ืองทเ่ี ก่งแตไ่ มเ่ ป็นทยี่ อมรับ โดนกลนั่ แกล้งสารพดั ไหนจะคณุ
ย่าทีไ่ มย่ อมรับให้เป็นประมขุ ดแู ลสฤษดภ์ิ กั ดคี นตอ่ ไป... ผ้ชู ายหลอ่ ๆ ทม่ี ีปม
แบบนนั้ นา่ สงสารจะตาย ฉนั เองก็รู้จกั มกั จี่กนั ดกี บั คณุ อรรถ เขาคยุ ให้ฟังบอ่ ย
มากวา่ อยากจะคืนดแี ละชว่ ยเหลือลกู ชายในสกั วนั ...”

ดทู า่ ทางขา่ วชว่ งต้นของสติ าภาจะยงั ไม่ได้อพั เดท ณฐาเงียบกริบ
ขณะที่ฟองสมทุ รหนั ไปอกี ทางและทาทา่ โกง่ คอพะอดื พะอมอย่างทนไมไ่ ด้

“...น้องนาววา่ หลิวควรจะเอาเรื่องนีไ้ ปปรึกษาพ่ีอิชย์ดีไหม เอ๊ะ... แตก่ ็
น่าลาบากใจเหมือนกนั เนอะ เพราะวา่ เขาแตง่ งานแล้ว จะนดั คยุ กนั สองตอ่ สอง
ลบั หลงั คงไมเ่ หมาะ... เอ้ ทายงั ไงดีน้า หลิวไม่เคยเป็นคนกลางในเรื่องอะไร
แบบนีด้ ้วยสิ...”

คนทส่ี วมบทนางเอกผ้หู วงั ดอี ย่างเตม็ เป่ียมไมไ่ ด้ทาให้ณฐาสะทก
สะท้าน กลบั กนั เธอมีสีหน้าครุ่นคดิ หมกม่นุ อยา่ งจริงจงั ซงึ่ ทาให้สติ าภาพออก
พอใจไมน่ ้อย... จนกระทงั่ คาถามหนึง่ หลดุ ออกมา

“คณุ ชอบสามีของฉนั เหรอคะ”
คนถกู ถามผงะอย่างตกใจ
“น่ีพดู มาถงึ ขนาดนีห้ ลอ่ นเพง่ิ จะรู้ตวั !?”
ณฐากลนั้ ยิม้ “พอจะรู้อย่บู ้างคะ่ แตต่ ้องถามเพื่อความชวั ร์ เพราะนาว
ไม่อยากให้คนท่ีหวงั ดกี บั พีอ่ ชิ ย์จริงๆ ต้องเสยี มิตรภาพเพราะนาว”
“ฉนั หวงั ดีกบั เขาจริงๆ ...” คนทห่ี ลดุ มาดแถมสรรพนามเปลยี่ นรีบยิม้
กลบเกลือ่ น ขณะเสริมประโยคถดั ไป “...หลิวหมายถึง ไหนๆ หลวิ ก็พอจะชว่ ย

กลิน่ เออื้ ง  297

ได้บ้าง ไมเ่ หลือบา่ กวา่ แรงยงั ไงก็อยากให้พอ่ ลกู เข้าใจกนั ... ฝ่ายหนง่ึ น่ะเป็นคน
ทีห่ ลิวเคารพ อกี ฝ่ายก็ลกู ชายของเขา ดยู งั ไงก็วนิ -วิน ทงั้ ค”ู่

“แตม่ นั เป็นเรื่องภายในครอบครัวไม่ใชเ่ หรอคะ”
“...”
“นาววา่ เร่ืองนีถ้ ้าพอ่ี ชิ ย์ไมพ่ ดู ก็เพราะเขาไมอ่ ยากให้ย่งุ ไมใ่ ชเ่ หรอ”
ประโยคเรียบสนั้ ทวา่ แฝงด้วยความหมายมากมายเชน่ ‘อยา่ ยงุ่ กบั ผวั
ฉนั ’ หรือ ‘คนสาระแนแหง่ ปี’ ทาให้สิตาภาหน้าสน่ั หลอ่ นกามือเข้าหากนั พร้อม
พยายามตงั้ สติเสยี ใหม่... เมื่อคนทีเ่ คยคดิ วา่ หวั ออ่ นยงุ า่ ยกลบั ยไุ มข่ ึน้ อย่างที่
คิด แถมยงั แก้ลากลบั มาอย่างเจ็บแสบ
ณฐาคลีย่ ิม้ มนึ ๆ เมื่อเหน็ วา่ ตนทาให้อกี ฝ่ายหน้าเสยี โดยไม่ได้ตงั้ ใจ
“แตย่ งั ไงต้องขอบคณุ มากนะคะทีห่ วงั ดี คืนนนี ้ าวจะลองหาโอกาส
เกริ่นกบั พอ่ี ชิ ย์ให้แล้วกนั ... แตไ่ มร่ ู้จะมโี อกาสไหมนะ” ท้ายเสยี งแผว่ ไปเมื่อคดิ
วา่ อชิ ย์อาจจะเหน่ือยจากทที่ างานจนไม่อยากรับรู้เรื่องเครียดกวนใจ หากคน
ฟังกลบั แปลความหมายไปอกี ทาง
สาวหมวยหน้าแดงแจด๋ ้วยความขนุ่ เคืองเกินพกิ ดั สว่ นฟองสมทุ รท่นี งั่
ฟังเงียบๆ มานานแทบจะลกุ ขนึ ้ ปรบมือพร้อมหอมแก้มตบรางวลั สกั สามฟอด
ให้ญาติผ้นู ้อง เพราะหลอ่ นเองก็ทนราคาญมาหลายสปั ดาห์...
“คณุ หลิวคะ ชดุ ได้แล้วคะ่ จะให้ดฉิ นั ถือไปสง่ ทีร่ ถไหมคะ”
เสยี งของพนกั งานทเ่ี พ่งิ ออกมาจากหลงั ร้านชว่ ยชวี ติ คนพา่ ยแพ้หน้า
แตกยบั เอาไว้พอดี สติ าภาสะบดั หน้าไปทางนนั้ กอ่ นหยิบยมิ ้ หวานหยดขนึ ้ มา
สวมอยา่ งมอื อาชพี
“ขอบคณุ มากคะ่ หลวิ รบกวนด้วยนะคะ...” แล้วก็เหลียวมาทางสอง
สาวที่นงั่ อยู่ พลางวา่ ด้วยเสยี งคอ่ นข้างแปร่งอยา่ งเก็บอาการไม่ไหว “...งนั้ ยงั ไง
วนั นีข้ อตวั ก่อนเนอะ ดีใจทไ่ี ด้คยุ กนั นะคะน้องนาว”

298  สรวงสวาท

แล้วก็ลกุ ขึน้ พร้อมอาการขาขวดิ เล็กน้อย ก่อนสะบดั ก้นจากไปโดยทงิ ้
ให้สองสาวมีสีหน้าหลอนๆ จวบจนกระทงั่ ประตปู ิดลง ฟองสมทุ รจงึ วา่ ขนึ ้ พร้อม
เสียงหวั เราะขบขนั ในลาคอ

“แกก็ไมน่ า่ ไปแกล้งเขาแบบนนั้ ... บาปกรรม”
“ถ้าจะวา่ น้อง ก็หบุ ยิม้ ด้วยสคิ ะพฟ่ี อง”
นางเอกสาวยิม้ กว้างกวา่ เดมิ กอ่ นจะโคลงศรี ษะไปมา
“แตแ่ กระวงั ตวั ไว้บ้างก็ดนี ะ...” หลอ่ นวา่ อย่างผ้รู ู้จริง “...นิสยั ยยั
ตะหลิวนนั่ โคตรเจ้าคดิ เจ้าแค้น ถ้าคราวนยี ้ อมแพ้แล้วหายไปจากชวี ติ แกเลยก็ดี
ไป แตถ่ ้าไม่ละ่ ก็... พก่ี ญั กบั พีภ่ าคงโดดมาแจมด้วยแนน่ อน”
กิตตศิ พั ท์ความหวงน้องของสองสาวแหง่ บ้านเป็นท่เี ล่ืองลือมานาน
ซง่ึ แม้จะฟังแล้วอนุ่ ใจ แตณ่ ฐาก็หนกั ใจไม่น้อยเพราะไมอ่ ยากให้เรื่องเลยเถิดจน
วนุ่ วาย...
เธอจงึ ได้แตภ่ าวนาให้คนทีเ่ พงิ่ ออกจากร้านคดิ รามือกอ่ นจะไมม่ ีที่ยืน
ในวงการบนั เทงิ !
“ลกู น้องคณุ เป็นยงั ไงบ้าง”
ภายในอาคารสงู ส่สี ิบแปดชนั้ ซง่ึ มีเสาสง่ สญั ญาณเฉพาะบนดาดฟ้า
เจ้าของตกึ นง่ั ทอดอารมณ์อยภู่ ายในห้องทางานชนั้ บนสดุ ทวา่ อารมณ์อนั คกุ รุ่น
ไม่อาจดบั ได้ทางนา้ เสยี ง มนั จงึ ทงั้ เกรีย้ วกราดและกระด้างแม้จะแฝงด้วยถ้อย
กระแสแหง่ ความเป็นหว่ งเป็นใย
“ออกจากโรงพยาบาลแล้วครับทา่ น นอกจากฟกชา้ ก็ไมม่ ีอะไรนา่ หว่ ง
ผมละอยากจะดา่ มนั ยบั จริงๆ ทเี่ อาตวั เข้าไปขวางรถแบบนนั้ ”
สลกั ษณาปรายตามองลกู น้องใต้อาณตั ิจนหวั หด แล้วหญิงชราก็วา่
ตอ่ เสยี งเรียบ
“เด๋ยี วเดก็ ก็เสียกาลงั ใจพอดี ฉนั ฝากบอกเขาด้วยวา่ ยินดอี อกคา่
รักษาให้ทงั้ หมด รวมถึงเงินชดเชยทช่ี ว่ งนีไ้ มไ่ ด้ทางาน”

กลิน่ เออื้ ง  299

เหตเุ กิดจากการท่นี างให้คนตามตดิ ชีวิตหลานสาวอย่างลบั ๆ คอย

รายงานความเป็นไปอย่างไม่ไว้ใจคนสฤษด์ภิ กั ดี ซง่ึ เป็นไปด้วยดีอยพู่ กั ใหญ่

และไมม่ ีปัญหาอะไร จนกระทง่ั วนั หน่งึ ลกู น้องของลกู น้องสงั เกตเห็นวา่ ครู่ ักข้าว

ใหมป่ ลามนั ถกู สะกดรอยตาม แถมยงั มที า่ ทีวา่ จะไมป่ ระสงคด์ ี จงึ เอาตวั เข้า

แลกเพอ่ื จะสบื ข้อมลู

แตบ่ งั เอญิ วา่ แลกหนกั ไปหนอ่ ย ข้อมลู ทค่ี วรจะได้จงึ เหลว... ทวา่

อย่างน้อยก็ได้รู้วา่ มศี ตั รูหมายบางสงิ่ จากอชิ ย์

หรือไมก่ ็ณฐา

ข้อนีท้ าประมขุ แหง่ ศลิ านนท์เดอื ดจดั เพราะเหตกุ ารณ์นีเ้คยเกิดขึน้ มา

ครัง้ หนง่ึ ในสมยั ทีน่ ธั มนลกู สาวคนโตยงั มีชีวิตอยู่ และแม้จะยงั ไม่ทราบ

จดุ ประสงคท์ ีแ่ ท้จริง แตล่ างสงั หรณ์อนั แมน่ ยาของคนผา่ นร้อนหนาวมานาน

ร้องเตือนวา่ มีหลายสงิ่ ไม่ชอบมาพากล

นางไมอ่ ยากย่งุ กบั คนสฤษดภ์ิ กั ดเี ลย... แตเ่ ร่ืองนีเ้หน็ ทไี มย่ ่งุ คงไม่ได้!

300  สรวงสวาท

บทท่ี 17

เสน่ห์ปลายนอ

มดั กล้ามหนนั่ แนน่ เกร็งเครียดในทกุ จงั หวะการออกแรง หยาดเหงือ่
มนั วาวอาบชโลมไปทว่ั เนือ้ ผวิ ทเ่ี กรียมแดดเป็นสีแทน อชิ ย์คารามลกึ ออกมา
ขณะทเี่ ขยิบปรับมมุ ก่อนจะแทงเสยี มฉึกๆ ลงไปบนดินร่วนซยุ แล้วขดุ เป็นหลมุ
ลกึ จนได้กลน่ิ ไออบั ชนื ้

“ขดุ เข้าเร็วพอ่ อกี ไมก่ ่ีชว่ั โมงจะหมดแสงแล้ว”
เสียงเชียร์แกมล้อเลยี นดงั มาจากศาลากลางสวน ซง่ึ มีประมขุ ของ
บ้านนง่ั จมิ ้ ปลาแห้งแตงโมเข้าปากเป็นระยะ คนสวนกิตติมศกั ด์ิเงยหน้าขนึ ้ จาก
แปลง ใช้หลงั มือเสยผมทเ่ี ปียกปรกจนป๋ ยุ คอกเปือ้ นตามหน้าผากเป็นทาง
พลางสง่ สายระโหยโรยแรงอย่างเสแสร้งให้บพุ การี
“ลงดินต้นสดุ ท้ายแล้วครับ ทีเ่ หลอื ยงั ไมไ่ ด้พกั ต้นเลย”
ชายหน่มุ กลา่ วถงึ ดอกกหุ ลาบล็อตใหมท่ ผ่ี ้เู ป็นยา่ ขยนั ใช้ให้หาซอื ้ ทงั้
อาทิตย์ก่อนและวนั นีเ้ขากบั ณฐาต้องตระเวนไปตามตลาดนดั ตงั้ แตส่ าย คอย
สง่ รูปให้คนแก่ทร่ี อคอยอย่างใจจดจอ่ ท่บี ้านเลือกวา่ จะเอาพนั ธ์ุไหนสอี ะไรกี่ต้น