เกิดใหม่ทั้งทีก็เป็นสไลม์ไปซะแล้ว - 08

ผมอาบนา้� เสรจ็ อยา่ งรวดเรว็ ตดั สนิ ใจวา่ จะไปตรวจสถานการณ์
การเตรยี มงานล่วงหนา้
สถานท่ีคืออาคารสา� หรบั งานฉลอง
เรามงี านเลย้ี งเยอะมากจงึ เตรยี มสถานทเ่ี อาไว ้ เปน็ อาคารทส่ี รา้ ง
อยา่ งเรง่ รีบสดๆ รอ้ นๆ
หนา้ ตาภายนอกคือโดมรปู วงกลม
กวา้ งเหมือนโรงพละ
เมอื่ เข้าไปขา้ งในจะพบพน้ื ท่ีโลง่ กว้างทีป่ ูเสอ่ื ทาทามไิ ว้
ใช้ควบเป็นศนู ย์อพยพในยามฉุกเฉินด้วยจึงจุคนไดจ้ า� นวนมาก
เนื่องจากพื้นท่ีใหญ่มากเกินไปโครงสร้างส�าหรับส่ิงก่อสร้างท่ี
แขง็ แรงและทนทานจงึ เปน็ โครงเหลก็ เมอื่ เวลาผา่ นไปคาดวา่ โครงเหลก็ น้ี
จะเปลี่ยนคณุ สมบัติเป็น “โลหะเวท”
มองในมุมนีแ้ ลว้ ประเทศน้ีได้เปรยี บสดุ ๆ ไปเลยนะเนย่ี เพราะ
อยา่ งไรเสยี เราก็มีมนุษย์มารทีม่ ีแกน่ เวทเตม็ เปยี่ มอย่มู ากมาย
ระหวา่ งทผี่ มคดิ อาหารทจี่ ดั วางบนโตะ๊ เตย้ี ทานอาหารแบบญป่ี นุ่
กถ็ กู ขนมา
ชามค่อนขา้ งประณตี ราวกับมาจากทพี่ กั ระดับสูงเรียงราย
ตอนทวี่ า่ งผมเคยเอาดนิ เหนยี วมาปน้ั แลว้ เผาใหเ้ ปน็ ถว้ ย พวกเดก็ ๆ
เลยเรม่ิ เลยี นแบบ นนั่ กลายเปน็ จดุ เรม่ิ ตน้ ทตี่ อนนม้ี ผี ลงานมากพอสมควร
จรงิ จงั ขนาดทวี่ า่ มกี ารทานา้� สมนุ ไพรเพอ่ื เตมิ ส ี ขดุ หนิ แรแ่ ปลกๆ
มาผสมกับดนิ เหนียว รวมท้งั มผี ลงานชัน้ ดีทีม่ ีสีสันสดใสด้วย
แต่ละบ้านจะใชช้ ามทพ่ี วกเดก็ ๆ ทา� ข้ึนเอง
ทกุ อย่าง มันตอ้ งลองทา� ดูก่อนทง้ั นัน้
โตะ๊ เตย้ี ทานอาหารทขี่ นมากเ็ ปน็ งานฝมี อื ประณตี ชนดิ ทแ่ี ตล่ ะตวั
มีเพียงหนง่ึ เดยี ว

48

ผมใหโ้ ดลดส์ รา้ งขน้ึ โดยใชส้ ว่ นทเ่ี หลอื จากไมแ้ ปรรปู ซง่ึ พวกเดก็ ๆ
ก็เลียนแบบตามเช่นกัน ตอนน้ีมกี ารจดั ให้มีชัว่ โมงงานฝีมือเป็นส่วนหน่งึ
ของการละเลน่
จะเหน็ วา่ ตงั้ แตบ่ อ่ นา้� พรุ อ้ นธรรมชาตจิ นถงึ ภาชนะอาหาร สะทอ้ น
รสนยิ มของผมอยทู่ ว่ั ไปหมด
พอคดิ ถงึ ตอนแรกทกี่ นิ หญา้ แลว้ นบั วา่ มคี วามเปน็ อยทู่ สี่ ขุ สบาย
จนนกึ ไม่ถึงเลย
แถมตอนนี้กส็ นกุ กบั การชิมรสชาติไดแ้ ล้วดว้ ย
คงเพราะคดิ ว่าท�าเพื่อตัวเองน่ีแหละ ถงึ ได้พยายาม
อาหารวันนี้คอื เทมปุระ
วเิ ศษมาก รสู้ ึกซาบซง้ึ จริงๆ ทีท่ า� ไดถ้ งึ ขนาดน้ี
หนา้ ตาอาหารสมบรู ณ์แบบ รสชาตกิ ็สุดยอด
น่คี อื ฝมี อื ของหัวหน้าเชฟวันน ้ี ชูนะ
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าไมใ่ ชช่ ิออนโดยเดด็ ขาด
ในกรณขี องชิออน แค่หน้าตาอาหารกไ็ ม่ผ่านแล้ว ถึงจะมคี วาม
สามารถของยนู คี สกลิ ‘ผเู้ ฉอื นผา่ (นกั ปรงุ อาหาร)’ แตค่ งจะใหท้ า� อาหาร
ของทุกคนไม่ได้

เทมปรุ ะนกี้ เ็ ปน็ อกี เมนหู นงึ่ ทผ่ี มใหช้ นู ะดคู วามทรงจา� แลว้ พฒั นา
วธิ ีการทา� ทีละนดิ
นอกจากนี้ยังมีเมนูท่ีมิลิมเองก็ชื่นชมคือ คาราอาเกะ
แฮมเบอรเ์ กอร์ สเตก๊ โคร็อกเกะ และกุ้งชบุ เกลด็ ขนมปังทอด
ผมไม่ถนดั ท�าอาหาร เลยอธบิ ายความแตกต่างระหวา่ งเทมปรุ ะ
กบั กงุ้ ชบุ เกล็ดขนมปงั ทอดไดย้ าก
ถ้าให้พดู ง่ายๆ กค็ อื ‘หอ่ ก้งุ ด้วยการชุบกับวตั ถดุ ิบหนึ่งแล้ว
นÓไปทอดในนÓ้ มนั ’ ความแตกตา่ งของวตั ถดุ บิ ทใี่ ชห้ อ่ จะทา� ใหส้ มั ผสั และ

บทท่ี 1 การปรองดองและสนธิสัญญา 49

รสชาติต่างกันมาก
นอกจากน้ยี งั มคี วามแตกตา่ งในวธิ ีการทอดด้วย การทา� อาหาร
ข้ึนใหม่จากความทรงจ�าของรสชาติและหน้าตาอาหาร--------- ความจ�า
ทีเ่ ลือนรางของผมนั้น ทา� ไดล้ า� บากกวา่ ท่ีคดิ มาก
เราทา� มันขนึ้ มาด้วยความเหนอ่ื ยยาก
นคี่ อื อาหารทก่ี า� เนดิ ใหม่ได้ดว้ ยความพากเพยี รของชนู ะ
ท่ีอาณาจักรอินกราเซียเองก็มีอาหารที่อร่อยไม่เบาอยู่มากมาย
แต่ไม่มีอาหารแบบญีป่ นุ่
อาหารทก่ี เี คยเตรยี มใหก้ เ็ ปน็ อาหารฟลู คอรส์ แบบตะวนั ตกดว้ ย
อาหารญป่ี ุ่นคงหาได้ยาก
นี่เปน็ เหตผุ ลขอ้ หนงึ่
นานาประเทศฝัง่ ตะวันตกมีประเทศที่ติดทะเลนอ้ ย การขนถ่าย
ความอดุ มสมบรู ณจ์ ากทอ้ งทะเลจงึ มไี มม่ าก เพราะการรกั ษาความสดดว้ ย
เวทมนตรม์ ีค่าใช้จา่ ยมหาศาล
แมจ้ ะมเี ชฟ “ชาวตา่ งโลก” ทเี่ กดิ ในญป่ี นุ่ กต็ าม ถา้ ไมม่ วี ตั ถดุ บิ
กท็ า� อะไรไมไ่ ด้
จะวา่ ไปแลว้ คณุ โยชดิ ะกเ็ คยโอดครวญวา่ มเี หลา้ นอ้ ยชนดิ เลยมี
เคก้ หลายแบบทที่ า� ออกมาไดย้ าก พอผมเสนอวา่ จะเตรยี มเหลา้ ใหก้ ต็ น่ื เตน้
ดใี จยกใหญ่
พอคดิ แบบนแี้ ลว้ คงเขา้ ใจไดว้ า่ ผมโชคดขี นาดไหน ถงึ จะมคี วามร ู้
แต่การทา� อาหารขนึ้ ใหมใ่ นเวลาวันสองวันก็เปน็ ไปไมไ่ ด้
โดยเฉพาะอาหารญปี่ ุน่ น้นั รวบรวมวตั ถุดิบได้ยากเยน็ ยง่ิ
เดมิ ทเี รากไ็ ปถงึ ทะเล ตกปลาจา� นวนมากเพอ่ื นา� มาทา� สงิ่ ทค่ี ลา้ ย
กับปลาโอตากแห้ง
เพราะเราคดิ วธิ กี ารขนยา้ ยโดยรกั ษาความสดดว้ ยสกลิ ‘เคลอื่ น
ย้ายมิต’ิ จึงสามารถจดั หาวตั ถดุ บิ ตา่ งๆ ไดใ้ นที่สุด

50

กน็ ะ ตอ่ ไปผมอยากสรา้ งวธิ ขี นยา้ ยแบบทไี่ มพ่ ง่ึ พาสกลิ นน่ั กเ็ ปน็
งานหลังจากนี้ละนะ
อาหารการกินคือท่สี ุดของวัฒนธรรม
วัฒนธรรมของประเทศที่ไม่ได้รุ่งเรืองด้านวัฒนธรรมอาหาร
ส�าหรบั ผมมนั ไม่มีความหมายหรอก
เพราะผมคิดว่าในปัจจัยเครื่องนุ่งห่ม อาหาร ที่อยู่อาศัยนั้น
ส่ิงสา� คญั ท่สี ุดก็คืออาหารละนะ ถงึ มันจะแล้วแต่คนกเ็ ถอะ
ด้วยเหตุน้ีผมจึงทุ่มเทอย่างเปล่าประโยชน์ไปกับการพัฒนา
อาหารหลายๆ แบบ
สว่ นวัตถดุ ิบประเภทข้าวสาลหี าไดง้ า่ ยกว่าทคี่ ดิ
ผมเคยเห็นขนมปังขาวท่ีเมืองหลวงอาณาจักรอินกราเซียด้วย
ดเู หมอื นจะเปน็ ของกนิ ในชวี ติ ประจา� วนั สา� หรบั คนรวย ดงั นนั้ แคเ่ รยี นรวู้ ธิ ี
การท�า ประเทศเรากผ็ ลติ ส�าเรจ็ ไดอ้ ย่างสบายๆ เม่ือเทียบกบั อยา่ งอน่ื
ปัญหาในตอนนีค้ ือขา้ วขาว
จนบดั นเ้ี รากย็ ังไม่สามารถปรบั ปรุงจนได้รสชาติท่ียอมรบั ได ้
เม่ือเทียบกับข้าวญี่ปุ่นที่ลงแรงลงเวลาปรับปรุงสายพันธุ์มาแต่
โบราณ จะอย่างไรคุณภาพกด็ อ้ ยกวา่
มนั กเ็ ปน็ อยา่ งนน้ั แหละ ผมไมไ่ ดค้ ดิ วา่ มนั จะงา่ ยดายขนาดนน้ั หรอก
เราใช้เวทมนตร์ท�าใหข้ ้าวเติบโต การเก็บเกยี่ วจงึ รวดเร็ว แต่ถึง
ยังไงการพฒั นาขา้ วในฤดูหนาวกย็ ากเย็นแสนเข็ญ
ปจั จบุ นั เรามแี คน่ าทป่ี ลกู ขา้ วจา� นวนนอ้ ยไวใ้ นหอ้ งทถี่ กู ควบคมุ อย ู่
กว่าจะสา� เร็จผลคงใชเ้ วลาอีกระยะหน่งึ
อนั ทจ่ี ริงก็มมี าตรการแกไ้ ขอยู่
พอถามอาจารยร์ าฟาเอล วา่ มวี ธิ ดี ๆี หรอื เปลา่ เขากเ็ ฉลยคา� ตอบ
อยา่ งง่ายๆ
วิธีการน้ันก็คือใช้ ‘นักปรุงอาหาร’ ของชิออนท�าการปรับแก้

บทที่ 1 การปรองดองและสนธิสญั ญา 51

ผลลพั ธ ์ การปรบั ปรงุ สายพนั ธก์ุ จ็ ะประสบความสา� เรจ็ โดยงา่ ยดาย เพราะ
สามารถปรบั แก้ผลลพั ธไ์ ด้
แตว่ ่า น่ันจะเปน็ ยงั ไง?
วิธีแบบน้ันไม่น่าจะได้รับการยอมรับและยังนอกรีต... ถึงจะคิด
แบบน้ัน แต่ผมมาพูดเอาป่านน้กี ็สายเกินไปแล้ว
ตอนท�าเครื่องด่มื แอลกอฮอลผ์ มก็เลน่ เต็มทีเ่ หมอื นกัน ไมค่ อ่ ย
อยากปกปอ้ งตวั เองเท่าไรหรอก
ความอยากอาหารมาก่อนส�านกึ ถกู ผิด
จะใช้พลงั ของชิออนเก็บเกี่ยวทุกครัง้ กไ็ มไ่ ด้ ดงั น้นั การวจิ ยั เลย
ตอ้ งดา� เนนิ ตอ่ ไป แตว่ า่ แค่เพยี งเล็กนอ้ ยเท่าน้นั -------- หลกั ๆ คือแค่
สว่ นท่ผี มกิน--------จะถูกเตรียมเป็นขา้ วขาวอร่อยๆ
ชอิ อนเองก็ยนิ ดใี ห้ความรว่ มมือ ขา้ วทีไ่ ดจ้ ะถกู ส่งต่อไปใหช้ นู ะ
จดั การใหใ้ นวันสา� คัญต่างๆ เช่นครบรอบ
คร้งั น้ถี ือวา่ พเิ ศษ
จอมมารลูมนิ สั ก็อย่ดู ว้ ย เลยจะท่มุ ทุนจัดใหอ้ ลังการ
ท้ังเป็นการแสดงให้รู้ถึงความเป็นประโยชน์ของประเทศเรา
เพ่อื ท�าให้เกดิ ความสัมพันธ์อันดีในภายภาคหน้าดว้ ย
หลกั การไมอ้ อ่ นไมแ้ ข็ง
ถา้ ไดร้ บั การปฏบิ ตั อิ ยา่ งสภุ าพจากอกี ฝา่ ยทเี่ ดมิ ทไี มไ่ ดค้ ดิ ดดี ว้ ย
ภาพลกั ษณก์ จ็ ะดูดีข้นึ กวา่ ปกติ
เหมือนกับ-------- อนั ธพาลทพี่ อท�าเร่ืองดๆี เป็นบางครงั้ กด็ ูดี
ขน้ึ มาสุดๆ พวกเขาเองกอ็ าจจะเปล่ียนท่าทอี ยา่ งปุบปับกเ็ ปน็ ได้
อศั วินศักดส์ิ ิทธิค์ งไมใ่ จออ่ นขนาดน้ัน ถึงกระนนั้ นกี่ ็เป็นวธิ กี าร
ทแ่ี มจ้ ะโบราณครา่� ครแึ ตม่ ปี ระสทิ ธภิ าพ งานเลยี้ งกลางคนื ครง้ั นจ้ี งึ จดั สา� รบั
อาหารหรูหราโดยมีแผนเฉพาะหน้าแบบนนั้
เอาเถอะ เร่ืองข้าวขาวเป็นความยึดติดของผมที่เป็นคนญี่ปุ่น

52

อาจจะไมถ่ กู ปากเหล่าอศั วนิ ศกั ดิส์ ทิ ธ์กิ ไ็ ด้
แตว่ ่าฮินาตะคงจะดใี จไมใ่ ชเ่ หรอ
ตอนที่ผมไดก้ นิ หลังจากหา่ งหายมานานยงั สขุ สุดๆ
สว่ นเทมปรุ ะน้นั รอ้ ยทั้งร้อยก็คงจะบอกวา่ อรอ่ ย
ทั้งนักผจญภัยและพวกพ่อค้าต่างก็ช่ืนชม อันที่จริงยังเป็นของ
โปรดของเบนมิ ารุด้วย โลกใบนค้ี อ่ นขา้ งใหก้ ารยอมรบั พอสมควร คิดว่า
คงไม่มปี ญั หาอะไร
ระหว่างทีผ่ มคิดเชน่ น้นั อาหารกเ็ สิร์ฟครบ ท่เี หลือก็แคร่ อเหล่า
อัศวนิ ศกั ดิส์ ิทธแ์ิ ชน่ ้า� ร้อนเสร็จ

＊

ทนี่ ่งั ถูกเรียงเปน็ รูปอกั ษร U
มีทนี่ ่ังพเิ ศษส�าหรบั 3 คน ผมอย่ตู รงกลาง เวลโดรา่ กบั ลูมินัส
น่งั ทางซา้ ยและขวา
จากท่นี ั่งตรงนจ้ี ะมองเห็นทุกคนได้
ทนี่ งั่ ถกู จดั ใหเ้ หลา่ ผบู้ รหิ ารเมอื งของเรากบั เหลา่ อศั วนิ ศกั ดสิ์ ทิ ธิ์
หันหน้าเข้าหากัน เพราะงานคร้ังน้ีมีนัยยะเป็นงานเลี้ยงกระชับมิตรด้วย
เราจึงจดั การใหเ้ ห็นหน้ากันและกัน
จากนนั้ เหลา่ อศั วนิ ศกั ดสิ์ ทิ ธกิ์ ถ็ กู นา� ทางมาถงึ อาคารจดั งานฉลอง
เหล่าอัศวินศักด์ิสิทธิ์ท่ีแช่น้�าร้อนเสร็จสวมใส่ชุดยูกาตะและชุด
จินเบทีถ่ กู จัดเตรยี มไว้
ทงั้ ทเ่ี ปน็ ชดุ ทไ่ี มค่ นุ้ เคย แตพ่ อลองสมั ผสั ความสวมใสส่ บายแลว้
ครงั้ หนง่ึ พวกเขากม็ ีท่าทางถกู ใจ
ชดุ พวกนน้ั ใสส่ บายพอๆ กบั ชดุ วอรม์ และยงั ใชใ้ นชวี ติ ประจา� วนั
ไดด้ ว้ ย จะวา่ เปน็ ชดุ ปกตหิ รอื ไงด ี มนั เหมาะสดุ ๆ สา� หรบั การใสอ่ ยใู่ นหอ้ ง

บทท่ี 1 การปรองดองและสนธสิ ัญญา 53

เหลา่ อศั วนิ ศกั ดส์ิ ทิ ธถิ์ กู เชญิ มาถงึ ทนี่ ง่ั ดว้ ยทา่ ทางดกู ลา้ ๆ กลวั ๆ
เหมอื นวา่ พวกเขาจะสบั สนทไี่ มม่ โี ตะ๊ สงู กบั เกา้ อ ้ี และกอ่ นหนา้ นน้ั กด็ งู นุ งง
กบั การเดินเทา้ เปลา่ บนเสื่อทาทามิ
เพราะวา่ วฒั นธรรมต่างกัน จะสับสนกไ็ มแ่ ปลก
พวกก็อบลิน่าท่ีน�าทางแขกมามีอากัปกิริยาเป็นธรรมชาติไร้ซ่ึง
ความประหม่า
ชา� นาญงานจนนา่ ตกใจ เปน็ อานสิ งสข์ องการศกึ ษาจากเบสเตอร์
แทๆ้
ความจริงข้อนี้คงน่าประหลาดใจส�าหรับเหล่าอัศวินศักด์ิสิทธ์ิ
เช่นกนั ผมเหน็ บรรยากาศท่ดี ูอดึ อดั
ผู้ท่ีอยู่หวั แถวคอื ลูมนิ สั
เธอนั่งข้างผมท่ีรออยู่ตรงท่ีน่ังพิเศษด้วยกิริยามารยาทแช่มช้อย
งดงาม
ผู้ที่ตามมาคงเป็นรุอิ เขาหน้าตาเหมือนโระอิที่เคยท�าหน้าท่ี
จอมมารอยา่ งกบั แกะ ดูมีภูมฐิ านสมฐานะพระสนั ตะปาปา
ตอ่ มาลา� ดบั ท ี่ 3 คอื ฮนิ าตะ
ทันทีทฮ่ี ินาตะน่ังลง กม็ องผมเหมอื นตดั สินใจได้

“ฉนั สรา้ งความเดือดรอ้ นให้คุณไว้มากมาย ขออภยั จากใจจริง
จะครง้ั ก่อนหรือคร้ังน้กี เ็ ป็นสง่ิ ที่ฉนั ตัดสินใจกระท�าเอาเอง ไมใ่ ชท่ ้ังค�าสง่ั
ของทา่ นลูมินสั รวมถงึ ไม่ใช่ความรบั ผิดชอบของพวกลูกน้อง ถงึ จะไมไ่ ด้
คดิ วา่ จะให้อภยั ได้ด้วยตัวฉนั คนเดยี วก็ตาม--------”
“เหวอ หยดุ กอ่ น!”
ผมลนลานหา้ มฮินาตะท่พี ยายามกม้ ศีรษะให้ผม
ครงั้ กอ่ นกว็ า่ ไปอย่าง แตค่ รง้ั นีเ้ ปน็ ความเข้าใจผดิ คนที่บงการ
อยู่เบือ้ งหลังคอื “วันทั้งเจ็ด” ซง่ึ ลมู ินสั ตัดสนิ โทษไปแล้ว
ส่วนทางอาณาจักรฟาลมุสก็ดูเหมือนดิอาโบลจะจัดการไปแล้ว

54



ผมเองกไ็ ม่มเี จตนาจะทา� ให้เป็นปญั หาไปมากกวา่ นี้
ผมที่หยุดฮนิ าตะทีค่ ดิ แบบนั้นรูส้ กึ ถงึ สง่ิ ที่ไมธ่ รรมดา

--------ชดุ ยกู าตะแหวกออก เผยใหเ้ หน็ เนนิ เขาแฝดอนั เรยี บเนยี น!!
ผวิ ท่ีแช่น�้าร้อนมามสี สี ันออ่ นๆ เยา้ ยวนย่งิ นกั
ผมไมไ่ ดต้ ง้ั ใจจะดนู ะ เพียงแต่มันถกู จังหวะจนนา่ กลัว
หรือว่า น่จี ะเป็นพลังของอาจารย์ราฟาเอลหรือครบั ?

《คÓตอบ ไมใ่ ช》่

มีค�าตอบกลับมาด้วยนา�้ เสียงเย็นชาไร้หัวใจ แต่เรื่องนั้นตอนนี้
จะเป็นยังไงก็ชา่ ง
ไม่ได้การ หัวใจแห่งการผจญภัยก�าลังเอ่อล้นด้วยความซู่ซ่า
ทั้งท่ีจริงๆ แล้วนี่คือตอนท่ีเจ้าลูกชายจะต่ืนขึ้นปึ๋งปั๋ง แต่ช่างน่าเสียดาย
ท่ีผมสญู เสียเขาไปแล้ว
ทว่านน่ั มันช่วยไม่ได้
เพราะลกู ผชู้ ายคอื สง่ิ มชี วี ติ ทจี่ ะตอ้ งไมล่ มื หวั ใจแหง่ การผจญภยั !
ในเวลาแบบน ้ี ดจี ริงๆ ที่มรี ่างกายที่เลือดกา� เดาไมไ่ หล
วา่ แต ่ ชดุ ยูกาตะรึ นม่ี ันสุดยอดมาก พลังท�าลายล้างเหลือเชอื่
ผหู้ ญงิ ทเี่ พงิ่ อาบนา�้ รอ้ นเสรจ็ กบั ชดุ ยกู าตะนแ่ี ขง็ แกรง่ สดุ ๆ เลยนะ
หากเปน็ สาวสวยอยา่ งฮนิ าตะ ผลลพั ธข์ องการรวมกนั นก้ี ย็ ง่ิ เปน็
ท่ปี ระจกั ษ์
แพ้แล้ว... ผมแพแ้ ลว้ ละ แพ้ราบคาบเลย
จะยกโทษให้ทุกอยา่ งเลย ผมเกดิ ความรสู้ กึ เชน่ นี้ข้นึ
ไมส่ ิ ผมยกโทษไปเรียบรอ้ ยแลว้ ละ

“ทา่ นรมิ รุ ุ มองตรงไหนอยหู่ รอื คะ?” ชนู ะเรยี กผมทเี่ ปน็ แบบนน้ั
ชนู ะหยุดมือท่กี า� ลงั ยกอาหารแลว้ มองผมดว้ ยใบหน้ายม้ิ แย้ม

56

ท�าไมกันนะ? ท้งั ทีเ่ ป็นเสยี งทอี่ อ่ นโยนแทๆ้ กลับรู้สกึ เย็นเฉยี บ
ราวกบั นา้� แข็ง

“เปล่าๆ ไมไ่ ด้ดูอะไรทัง้ นน้ั แหละ จะว่าไป ฮินาตะ... แคห่ าย
เข้าใจผิดได้ก็พอแล้วน่า ถ้ายังไง ช่วยหยุดมีอคติกับอสูรได้แค่น้ันก็พอ
แล้วละ”
ผมรีบพูดเพอ่ื กลบเกลือ่ น
ฮนิ าตะเผยสหี น้าเหมือนงนุ งงอยู่ช่วั ขณะ แต่แลว้ ก็ผงกศีรษะรบั
โดยไมพ่ ูดอะไร
ก็นะ ในความเป็นจริงแล้วน้นั คงจะยาก
แค่เป็นอสูรก็เหมือนผู้ร้ายใจโหดถือปืนแล้ว หากเช่ือที่พูดกัน
งา่ ยๆ แล้วเกดิ ความเสียหายกบั คนท่วั ไปขนึ้ มา ก็เหมือนทา� คณุ บูชาโทษ
ถงึ จะสอ่ื สารกนั ไดด้ ว้ ยคา� พดู กไ็ มไ่ ดห้ มายความวา่ จะเขา้ ใจกนั ได.้ ..
ทวา่ เมืองนี้ทา� แบบน้นั ได้
เพราะทกุ คนเชอ่ื ในคา� พดู ของผมแลว้ พยายามเปน็ มติ รกบั มนษุ ย์
ถึงอย่างนั้น ชิออนกบั พวกโยมิกาเอริ (กล่มุ นักสสู้ มี ว่ ง) ก็เคย
ถกู มนษุ ย์สังหารมาแลว้ ครั้งหน่งึ

“เอาเถอะ ฉันรู้วา่ ไว้ใจกนั ไม่ได้งา่ ยๆ เราไม่รูใ้ จจรงิ ของอกี ฝา่ ย
แถมมีอสูรที่เจ้าเล่ห์ด้วยนี่นะ ผู้ปกป้องมวลมนุษย์จะถูกหลอกก็ไม่ได้
ใช่มัย้ ล่ะ”
“...น่ันสินะ ถึงการพูดคุยจะเป็นก้าวแรกของการเข้าใจกัน
ทง้ั สองฝา่ ย แตก่ เ็ ป็นการสอ่ื สารที่อันตราย เสีย่ งทจ่ี ะถูกใชค้ �าพดู สาบาน
ผูกมัดวิญญาณอกี ตา่ งหาก”
“คงงั้น ดังน้ันถ้าไม่ตัดสินว่าอสูรทุกตนคือความช่ัวร้ายแค่นั้น
กพ็ อแลว้ ส�าหรับพวกเรา ถ้าไม่แนใ่ จเราจะรับเรื่องไวเ้ อง เพราะถงึ สังคม
มนษุ ย์จะไม่ยอมรับ แตถ่ ้าเปน็ เมืองนก้ี ็ไมเ่ ป็นไรหรอก”
จดุ ทร่ี อมชอมกันได้นา่ จะอยูต่ รงนี้

บทท่ี 1 การปรองดองและสนธิสัญญา 57

เมอื งนจ้ี ะรบั อสรู ทน่ี า่ สงสยั เอาไว ้ หากเปน็ เมอื งนล้ี ะกค็ งไมส่ ะดงุ้
สะเทือนกบั เรื่องเลก็ นอ้ ย

“เขา้ ใจละ ถงึ การเปลยี่ นวธิ คี ดิ ในทนั ทจี ะยาก แตเ่ ราจะหา้ มการ
พิพากษาอสรู ในฐานะความชว่ั รา้ ย ได้รึเปล่าคะ ท่านลูมนิ สั ?”
“เรอ่ื งขป้ี ระตว๋ิ พรรคน์ น้ั จะเปน็ อยา่ งไรขา้ ไมส่ น เพยี งแตว่ า่ ขา้ จะ
ไมอ่ ภยั ต่อความกังขาในศรทั ธาที่มีต่อขา้ นะ”
“รับทราบคะ่ จะให้ความส�าคัญกบั เร่ืองนี้กอ่ นทุกส่ิงและปฏบิ ตั ิ
ตามอย่างเครง่ ครัดคะ่ ”
ดเู หมอื นลมู นิ ัสเองก็ยอมรบั
ในเมอ่ื จกั รวรรดศิ กั ดส์ิ ทิ ธลิ์ เู บเรยี สถอื กา� เนดิ บนความศรทั ธาตอ่
ลูมินสั หากปลอ่ ยใหม้ คี วามกงั ขาเกิดขึ้นรากฐานกจ็ ะสัน่ คลอน
แถมเปน็ ศาสนาทม่ี อี ทิ ธพิ ลใหญห่ ลวงตอ่ นานาประเทศฝง่ั ตะวนั ตก
ด้วย ฮินาตะจะรอบคอบกค็ งไม่แปลกละมงั้
ฝ่ายเจ้าตัวลูมินัสเสียอีกท่ีผมรู้สึกว่าไม่ค่อยเห็นความส�าคัญ
อทิ ธพิ ลของตวั เองเทา่ ไร แมป้ ากจะบอกวา่ ไมใ่ หอ้ ภยั แตก่ ด็ ใู หค้ วามรสู้ กึ
ว่าจะเป็นยงั ไงก็ได้
ไมแ่ นบ่ างทลี มู นิ สั อาจถกู บชู าในฐานะเทพโี ดยทเ่ี จา้ ตวั ไมต่ อ้ งการ
เลยก็เปน็ ได้
ผมอาจจะคดิ มากไปเอง แตเ่ หมอื นวา่ การปกครองทง้ั หมดจะใหเ้ ปน็
หนา้ ทข่ี องสนั ตะปาปารอุ ทิ งั้ หมด สว่ นเรอื่ งยบิ ยอ่ ยทงั้ หมดกใ็ หฮ้ นิ าตะทา�
เรอ่ื งทเ่ี กดิ ขน้ึ จนถงึ ตอนนเี้ ปน็ เพยี งเพราะ “วนั ทง้ั เจด็ ” เคลอ่ื นไหว
แบบลับๆ ในเบ้อื งหลงั
ไมส่ ิ คงไม่หรอกม้งั
ไมแ่ นว่ า่ จอมมารโบราณทดี่ า� รงความเปน็ ประมขุ ในฐานะผปู้ กครอง
เงามดื มาอยา่ งยาวนานอาจมนี สิ ยั ขรี้ า� คาญสดุ ๆ-------เรอ่ื งแบบนน้ั เปน็ ไป
ไม่ไดห้ รอก

58

เพราะผมเห็นว่าน่ีคือสไตล์------- “เป็นประมุขแต่ไม่ปกครอง”
ซึง่ ผมควรต้งั เป้าไว ้ จึงเผลอคดิ ไปแบบนัน้ เสียน่ี
จะถามเร่ืองแบบน้กี ็ไม่ได้ ผมเก็บความคดิ เห็นน้ไี วใ้ นใจดกี วา่
ระหวา่ งทีผ่ มก�าลงั คดิ เรอื่ งต่างๆ สายตาของฮินาตะก็เบนไปยัง
เหลา่ บริวารของผม

“ฉันก็ต้องขอโทษพวกคุณเหมือนกัน จากนี้ไปขอสัญญาว่าจะ
ไมม่ องว่าเปน็ ศัตรูเพียงเพราะเป็นอสูรอกี แล้ว”
ฮนิ าตะกล่าว แล้วค้อมหวั ลง
เหล่าอศั วนิ ศกั ด์ิสทิ ธค์ิ นอ่นื ๆ รีบท�าตามฮนิ าตะ

‘ขอโทษดว้ ย!’ พวกเขากม้ หวั แลว้ เอย่ คา� ขอโทษอยา่ งพรอ้ มเพรยี ง
“ไม่จ�าเป็นต้องใส่ใจหรอกครับ พวกเราเอง ถ้าท่านริมุรุไม่ได้
สัง่ ไวก้ ็คงคดิ ว่ามนุษย์คอื ศัตรเู หมือนกนั ”
ริกรุ โุ ดบอก
วา่ เพราะค�าส่ังของผม อคติถึงได้จางหายไป
ถึงส�าหรับก็อบลินที่แค่มีชีวิตอยู่อย่างเดียวก็แทบตายแล้ว
เผ่าพันธุท์ ่นี อกเหนอื จากพวกตัวเองทงั้ หมดจะเหมอื นศัตรูก็เถอะนะ
“สา� หรบั ขา้ หากทา่ นไมห่ นั มาเปน็ อรกิ เ็ พยี งพอแลว้ ขา้ เหน็ ทที่ า่ น
ต่อส้กู ับท่านริมุรแุ ลว้ แม้แตข่ า้ ในตอนนเ้ี องก็ไม่มีแววจะชนะละนะ”
เบนมิ ารุหัวเราะอย่างไมเ่ กรงกลัว
ถงึ ยงั ไงกค็ ิดเรอ่ื งการต่อสู้ไวก้ ่อน เบนิมารุน่ีไมเ่ ปลย่ี นเลย
โซเอยค์ งมคี วามเหน็ แบบเดยี วกบั เบนมิ ารจุ งึ แคพ่ ยกั หนา้ เลก็ นอ้ ย
เดิมทีอสูรก็ยึดแนวคิดปลาใหญ่กินปลาเล็กอย่างเหนียวแน่น
อย่แู ลว้ แม้จะโดนตดั สินว่าเปน็ ศัตรูแลว้ ถกู ฆ่าก็คงจะคดิ ว่าฝา่ ยท่อี ่อนแอ
น่ันแหละท่ีผิด ดูเหมือนโซเอย์ก็มีแนวคิดประมาณนี้ จึงไม่ได้คิดโทษ
เหล่าอศั วนิ ศกั ด์สิ ทิ ธ์ิ
ไมร่ วู้ า่ ชอิ อนหวน่ั ไหวกบั การขออภยั ของฮนิ าตะหรอื เปลา่ เธอจงึ

บทที่ 1 การปรองดองและสนธสิ ัญญา 59

มที ่าทางแปลกๆ
“ชิออน เธอเองก็ด้วย ยกโทษให้เขาเถอะน่า ฉันเข้าใจความ

เจ็บปวดและความโกรธของเธอนะ แต่ใชว่ ่ามนุษย์ทกุ คนจะชัว่ ชา้ กนั หมด
มที ง้ั คนเลวคนด ี เรอื่ งมนั กเ็ ทา่ นน้ั เอง อสรู เหมอื นกนั เราถงึ ตอ้ งพจิ ารณา
ให้ถ่องแท้ไงล่ะ นอกจากน้ีมนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตท่ีแก้ไขความผิดพลาดได ้
เรอ่ื งนไ้ี มใ่ ชแ่ คพ่ วกมนษุ ย ์ แตพ่ วกเราเองกเ็ ปน็ อยา่ งนน้ั ใชม่ ย้ั ละ่ ? สง่ิ สา� คญั
ก็คอื ความเปน็ ไปของวิญญาณไม่ใชเ่ หรอ?”
มนุษย์กบั อสรู --------เราจะไม่แบ่งแยกแบบน ี้ ส่ิงท่สี า� คัญจริงๆ
คอื การดา� เนนิ ชวี ติ ของคนคนนนั้ และการหลอ่ หลอมของวญิ ญาณตา่ งหาก
ผมอยากให้ชิออนเขา้ ใจเรื่องนี้
ผมคิดแบบน้ันแล้วพูดกับชิออน เธอแสดงท่าทางสับสนมาก
กว่าเดมิ
สา� หรบั เธอ มนุษย์คงเปน็ ส่ิงชว่ั ร้าย
แตผ่ มไม่ตอ้ งการให้คดิ วา่ มนษุ ยท์ ุกคนเปน็ แบบนั้น
ถงึ ตอนนจ้ี ะเชอ่ื ฟงั คา� สงั่ ของผม แตก่ ไ็ มร่ วู้ า่ ความไมพ่ อใจจะระเบดิ
ออกมาในจังหวะเวลาไหน
จะใหเ้ ปน็ แบบนัน้ ไม่ได้
ผมอยากใหเ้ ธอครนุ่ คดิ ดว้ ยเจตจา� นงของตวั เองแลว้ ลงมอื กระทา�
มากกว่าทา� ตามเพราะถูกสงั่
ผมคดิ เชน่ นั้นแตด่ ูเหมอื นว่าผมจะเป็นห่วงเกินไป
ชิออนโยนความลงั เลทิง้ ไปในชั่วพริบตา
ชิออนกล่าวด้วยสีหน้าแน่วแน่สมกับเป็นเธอผู้ไม่สันทัดการใช้
ความคิดตง้ั แตแ่ รก

“ทราบแล้วค่ะ! ขา้ เองกจ็ ะตดั สนิ คนดคี นชวั่ โดยดทู ่ ี “วญิ ญาณ”
เหมือนทา่ นริมุรุ!”
จากนัน้ ชอิ อนก็หนั มาทางผมแล้วเผยรอยยม้ิ นา่ ชม

60

ใบหนา้ นนั้ แจม่ ใสเหมอื นขจดั มารผจญออกไปได ้ ไมแ่ นว่ า่ ชอิ อน
อาจจะปลดเปลือ้ งจากทุกขก์ รรมอันยงิ่ ใหญบ่ างอยา่ งได้แลว้ ก็เปน็ ได้
ผมไมส่ ามารถมองเห็น “วญิ ญาณ” ของคนไดห้ รอก แต่หาก
ชอิ อนเขา้ ใจอย่างนั้นก็ดแี ลว้
โยมิกาเอรเิ องกเ็ หมือนจะไม่มีปัญหาอะไร
พวกเขาเหมือนจะไม่มีอะไรคาใจกับเหล่าอัศวินศักด์ิสิทธิ์แล้ว
น่าจะยอมตัดสินความช่ัวดีของคนโดยใคร่ครวญด้วยเจตจ�านงของตน
เหมือนกับชิออน
เปน็ พวกที่จิตใจดจี รงิ ๆ นแี่ หละคือพวกพ้องทีผ่ มภาคภมู ิใจ
ยอมรบั คา� ขอโทษและปลอ่ ยความผดิ พลาดใหเ้ ลิกแล้วกนั ไป
เส้นแบ่งระหว่างขอบเขตที่ให้อภัยได้กับขอบเขตที่อภัยให้ไม่ได้
นั้นยงั ก�าหนดได้ยาก แต่คร้ังนถี้ ือว่าการคืนดีกันไปได้สวย คนที่สามารถ
ส่อื สารกนั ด้วยค�าพดู ย่อมสามารถยอมรบั ความนึกคดิ ของกนั และกนั ได้
และแลว้ ความปรองดองหนึ่งก็ได้ก่อเกิดขน้ึ มา

＊

เอาละ มวั แตอ่ มึ ครมึ กนั แบบนน้ี ่าเบือ่ แย่
เด๋ยี วอาหารที่อตุ สา่ ห์เตรียมกเ็ ยน็ ชดื หมดอรอ่ ยกนั พอดี
ยง่ิ กวา่ นน้ั ถา้ ปลอ่ ยใหเ้ วลโดรา่ ทคี่ รง้ั นไี้ มไ่ ดอ้ อกโรงรอนานกวา่ นี้
เดี๋ยวจะอารมณไ์ มด่ ีอกี น่ารา� คาญ
ทง้ั ทน่ี า่ จะไมจ่ า� เปน็ ตอ้ งกนิ อาหารเหมอื นกบั ผมแทๆ้ ไมร่ ทู้ า� ไม
ถึงเรยี กร้องจะกนิ ต้งั แตฟ่ น้ื กลบั มา
เปน็ ขอ้ เทจ็ จรงิ ทร่ี กู้ นั ทวั่ วา่ เขาไมส่ นใจพวกขนมเคก้ แตก่ ลบั จจู้ ี้
จุกจิกเรือ่ งอาหารมาก
จะว่าชอบทา� เป็นร ู้ หรอื ยงั ไงดี

บทท่ี 1 การปรองดองและสนธิสญั ญา 61

คร้ังน้ีเขาดูต้ังหน้าต้ังตาคอยเพราะเป็นการเล้ียงอาหารเสียด้วย
เริม่ งานฉลองกนั เลยดกี วา่
ด้วยเหตุน ้ี ได้เวลาชนแก้วแลว้

“เช่นน้ัน ขอดื่มเพ่ือยกย่องทุกท่านที่ได้ต่อสู้อย่างยากล�าบาก
ชนแกว้ !”
ผมกล่าวเปิดงานตามสมควร แลว้ งานฉลองก็ได้เรม่ิ ข้นึ

เครอื่ งดม่ื เยน็ ๆ หลงั แชน่ า้� รอ้ น ชา่ งเปน็ ชว่ งเวลาทย่ี อดเยย่ี มทส่ี ดุ
แน่นอน ผมได้เตรียมการไวแ้ ลว้
เครอื่ งดมื่ แอลกอฮอลท์ เี่ กบ็ ในโกดงั ลบั ของประเทศเราถกู นา� ออก
มาอยา่ งไม่เสียดาย
ไม่มพี ลาด ไม่มีพลาดจริงๆ
แม้แต่ในอาณาจกั รอนิ กราเซียก็นยิ มดื่มไวน์เป็นหลัก
ถงึ จะมเี บยี รแ์ ตไ่ มอ่ รอ่ ยเหมอื นขาดอะไรนดิ หนอ่ ย จะวา่ ไมค่ อ่ ย
มฟี องหรอื ไม่คอ่ ยมคี วามซ่าดี
การทม่ี นั อุ่นกเ็ ปน็ สาเหตหุ นึง่ ของความไม่อรอ่ ยเหมอื นกนั
ประเทศของเราได้แกป้ ัญหาท้ังหมดนัน้ ไปแล้ว
อย่าดูถูกความคลั่งไคล้ในอาหารการกินของผมนะ ผมด�าเนิน
การค้นคว้าวันแล้ววันเล่า มีอาหารนานาชนิดพร่ังพร้อมต้ังแต่ก่อนจะไป
อาณาจักรคนแคระเสียอกี
จะวา่ ไป พอผมออกปากวา่ อยากจะไดอ้ ะไร การคน้ ควา้ เกย่ี วกบั
สิง่ นนั้ ก็มักจะเร่ิมข้ึนในทนั ที
แล้วก็เกดิ สภาพแวดลอ้ มในอุดมคตจิ นแมแ้ ต่ตวั เองยงั กลวั
นี่เป็นเพราะผมกลายเปน็ จอมมารไปแล้วอย่างนัน้ หรือ?
ไมส่ ิ รสู้ ึกว่ากเ็ ป็นแบบน้ตี ัง้ แตต่ ้นแลว้ นะ...
ช่างมนั เถอะ

62

เพราะพรรคพวกอันเป็นที่รักของผมได้พยายามกันมาแบบนี้
อาหารการกนิ ถงึ ไดไ้ มต่ า่ งกบั ตอนทใ่ี ชช้ ีวิตอยใู่ นญ่ีปนุ่ เลย
อาหารของประเทศนอี้ รอ่ ยจริงๆ นะ
เหล่าอัศวินศกั ดสิ์ ทิ ธ์เิ องจะต้องพอใจแน่ๆ
และแนน่ อนวา่ การคาดการณ์ของผมถกู ตอ้ งตรงเผง
พวกผหู้ ญงิ ทที่ า� งานบรกิ ารแขก รนิ เหลา้ ใหแ้ ตล่ ะคนจนทวั่ พวก
เธอมปี ระสบการณร์ ว่ มงานเลยี้ งมานกั ต่อนกั ตอนนี้คงช�านาญกันแล้ว
เหล่าอัศวินศักดิ์สิทธ์ิจิบอึกแรกแล้วเบิกตาด้วยความตกตะลึง
ทันทีท่ีเอาอาหารเข้าปากการเคลื่อนไหวก็หยุดนิ่ง จากน้ันก็หันไปสบ
สายตาพวกพอ้ งทีน่ ัง่ อยซู่ ้ายขวาเพือ่ ดสู หี นา้ ของกนั และกนั
คงจะชืน่ ชมความอร่อยของอาหารกันสนิ ะ
ผมอมย้มิ เลก็ ๆ อย่ใู นใจ ดูเหมือนพวกเขาจะชอบ ผมโลง่ ใจไป
เปลาะนงึ
แมเ้ ทมปรุ ะจะเปน็ จานหลกั แตเ่ รากเ็ ตรยี มกระทง่ั ปลาดบิ เพง่ิ แล่
สดๆ เป็นของขวัญจากท้องทะเล
เนอื่ งจากเราไดว้ ตั ถดุ บิ ทค่ี ลา้ ยถวั่ เหลอื งมา จงึ ทา� ซอสเลยี นแบบ
ซอสโชยดุ ว้ ย นับเปน็ อกี ผลงานจากความพยายามของชนู ะ
แมจ้ ะมคี วามรสู้ กึ แปลกๆ อยบู่ า้ ง แตน่ นั่ เปน็ สง่ิ ทค่ี นรจู้ กั รสชาติ
โชยุของจริงเทา่ นัน้ ถงึ จะสังเกต สา� หรับคนทเ่ี พ่งิ เคยกินครง้ั แรก ซอสโชยุ
เลยี นแบบน้กี ็คอื ของจรงิ แตซ่ อสโชยเุ องก็มีหลายชนิด ไม่แน่ว่าในญีป่ นุ่
อาจจะมขี องทมี่ รี สชาติคล้ายกันก็เปน็ ได ้ เป็นผลงานทน่ี ่าพึงพอใจ
ซาชมิ เิ ปน็ สิง่ ที่ฮาคโุ รเชย่ี วชาญ ถงึ ตอนน้ีฮาคโุ รจะไมอ่ ยู่ แต่กม็ ี
คนครวั หลายคนท่ีสืบทอดเทคนิคของเขา
การพฒั นาบคุ ลากรทา� อาหารทา่ จะราบรน่ื ดเี หมอื นกนั นะ ยง่ิ เวลา
ผ่านไปอาหารเลิศรสต่างๆ ท่ีมาจากฝมี อื ของคนครวั เหลา่ น้ันก็ย่งิ มากขึน้
ถึงจะเป็นแบบญป่ี ุน่ แต่คนกว่าคร่งึ กด็ จู ะปลาบปล้ืมกัน

บทท่ี 1 การปรองดองและสนธิสัญญา 63

หนงึ่ ในนนั้ ฮนิ าตะกา� ลงั กินโดยไม่พดู ไมจ่ าเหมอื นกา� ลังซาบซึ้ง
ในรสชาติ
ผิดกับเหล่าอัศวินศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่ชินกับการใช้ตะเกียบ เธอคีบ
อาหารใส่ปากด้วยการเคลอ่ื นไหวที่ไหลลนื่ งดงาม
จากนั้นเธอคงรู้สกึ ถึงสายตาของผมจงึ มองมาทางน้ี

“นายนี่นะ แบบนม้ี นั ท�าเกนิ ไปไมใ่ ชร่ ึไง?”
“ท�าอะไรเลา่ !?”
นกึ ว่าจะชมกัน แตด่ ันโดนบน่ ซะงนั้
ฮนิ าตะท�าหน้าบ้ึง ผมจึงถามเธอกลับ ทนั ใดน้ันเธอกย็ ิงค�าถาม
ใสผ่ มพรวดเดยี วเหมอื นระเบดิ ความไมพ่ อใจที่กลนั้ แล้วกลัน้ อกี ออกมา

“แม้แต่ระหว่างทางท่ีมาที่นี่ก็มีร้านท่ีเสิร์ฟราเมนกับเกี๊ยวซ่า
นอกจากน้ันท่ีกินน้�าก็แจกน้�าฟรี ท้ังท่ีไกลปืนเท่ียงแต่กลับมีที่อาบน้�า
สาธารณะ แลว้ ยงั เจา้ นอี่ กี ทา� ไมกลางปา่ เขาใหญโ่ ตขนาดนถี้ งึ ไดม้ ปี ลาดบิ
สดๆ ได้เล่า! ถ้าแค่เทมปุระผักจากภูเขาฉันยังพอพยายามเข้าใจได้อยู ่
แต่ไอ้นจี่ ะคิดยังไงก็แปลกไม่ใช่รึไง!?”
ฮินาตะโพล่งออกมารวดเดียวด้วยน้�าเสียงท่ีไม่รู้สึกถึงความ
เยือกเยน็ ตามปกติ
เออ่ ก็นะ
ไม่นึกเลยวา่ จะถามแบบน้ี

“แหม กฉ็ ันอยากกินน่ี--------”
“อะไรนะ?”
“เออ่ คอื งน้ี ะ... ฉนั อยากกนิ กเ็ ลยพยายามลองทา� ออกมาไงครบั
ปลาดบิ ก็นนั่ ไง เพราะอาณาจกั รสตั วย์ ูราซาเนยี ที่เป็นพันธมิตรกนั อยูต่ ิด
ทะเล ก็เลยขอช่วยตกเอาๆ จากทน่ี น่ั ตอนนี้เรายงั ใชว้ ิธขี นสง่ แบบแช่แขง็
ไมไ่ ด ้ เลยพง่ึ พาสกลิ กนั อย่ ู แต่ว่า นานๆ ทคี นเรากอ็ ยากกินอะไรหรๆู
บา้ งใช่มย้ั ละ่ ?”

64

“สกลิ ง้ันเหรอ?”
เราใชก้ ารขนสง่ ของเหลา่ ไฮออรค์ ผา่ น ‘กระเพาะ’ ของยนู คี สกลิ
ของเกลโด้ ‘ผูอ้ ่ิมเอม (ผลู้ ้มิ สิ่งเลศิ รส)’
ถา้ ใช้เวทมนตรเ์ คล่ือนย้ายจะไมส่ ามารถขนวัตถุดิบได ้ แต่สกลิ
ไมม่ ีข้อจ�ากัดแบบนั้น
ถึงอย่างนั้น เราก็เตรียมได้ในปริมาณแค่พอส�าหรับจัดงาน
คร้ังนี้เทา่ นนั้ เอง ไฮออรค์ จ�านวนมากกถ็ ูกงานกอ่ สร้างในพ้ืนทต่ี ่างๆ แยง่
ตวั ไป จะใชค้ นตามความเอาแตใ่ จของผมไม่ไดห้ รอก คร้งั นี้ผูค้ นทีก่ า� ลัง
หยดุ พักอยูใ่ นเมืองชว่ ยใหค้ วามรว่ มมือกบั เราเป็นการส่วนตัว
น่ีคือจุดด้อยของการขนส่งท่ีต้องพึ่งพาสกิลของแต่ละคน
ผมต้ังใจว่าจะแกไ้ ขเรอื่ งนีใ้ หด้ ีข้นึ ในภายหลงั
ฮินาตะฟังท่ีผมพดู เงียบๆ ด้วยทา่ ทางเอือมระอา

“-------- ออ้ การใชส้ กลิ ทา� ใหก้ ารขนสง่ โดยไมท่ �าให้คณุ สมบัติ
เปลยี่ นเปน็ ไปไดน้ เ่ี อง และประเทศนก้ี ม็ คี นจา� นวนมากทมี่ สี กลิ นน้ั เหมอื น
กนั สนิ ะ... คนทใ่ี ชป้ ระโยชนจ์ ากมนั เพอื่ ตวั เองไดห้ นา้ ตาเฉยอยา่ งนายนฉี่ นั
ไมอ่ ยากจะเชอื่ จรงิ ๆ”
พอฟังค�าอธิบายผมจบแล้วเธอก็พึมพ�าคล้ายตัดใจเรื่องอะไร
บางอยา่ ง
ดูเสยี มารยาทยงั ไงไม่ร ู้ แต่ช่างมนั เถอะ
ฮนิ าตะมสี หี นา้ เหมอื นคลายขอ้ สงสยั แลว้ แตผ่ มไมร่ วู้ า่ ตวั ผมเอง
เป็นปัญหาตรงไหน
ใชส้ ่ิงทีใ่ ช้ไดม้ นั กเ็ ปน็ เรื่องธรรมดา

“เอาเถอะ ไมเ่ หน็ เปน็ อะไรเลยน ี่ ฮนิ าตะเอย๋ เหตผุ ลจะเปน็ อยา่ งไร
กเ็ ป็นความจริงทวี่ า่ เจ้าน่อี ร่อยไมเ่ บาทีเดยี ว อยา่ งน้อยข้าเองก็ถกู ใจนะ”
ดูเหมอื นลูมินสั จะฟังบทสนทนาของพวกเราอย ู่
มอื ของเธอยกถว้ ยเหลา้ ไว้ ท่าทางดูกรึ่มๆ พอสมควร

บทท่ี 1 การปรองดองและสนธสิ ญั ญา 65

คงเพราะหาทานได้ยากเธอจึงกินเทมปุระอย่างเอร็ดอร่อย
เธอทานโดยใช้นิ้วหยบิ ข้ึนมา แตไ่ มร่ ู้ท�าไมถึงกลบั ดูเปน็ ผูด้ ี
เดมิ ทวี ธิ กี ารกนิ ทถ่ี กู ตอ้ งนน้ั แคไ่ มท่ า� ใหอ้ กี ฝา่ ยไมพ่ อใจกพ็ อแลว้
เราไมค่ วรจะบงั คับแขกท่ไี ม่เคยเห็นแมแ้ ตต่ ะเกียบ อันท่จี รงิ นี่กเ็ ปน็ เรื่อง
ยากอกี อยา่ งหนึ่ง
พวกเบนมิ ารใุ ชต้ ะเกยี บเปน็ มาตง้ั แตแ่ รกแลว้ สว่ นพวกอสรู ของ
ประเทศเราดูวิธีการกินของพวกเราแล้วเรียนรู้ตามกันเอง แต่พ่อค้าหรือ
นกั ผจญภัยทม่ี าจากประเทศอืน่ ไม่ได้เปน็ อย่างนั้น
นอกจากน้ันผมยังคิดจะเชิญเหล่าขุนนางจากประเทศอื่นมาใน
ฐานะที่เราเป็นสถานที่ท่องเท่ียวมีชื่อ จึงจ�าเป็นต้องคิดหาวิธีท�าให้แม้ใช้
ตะเกียบไมไ่ ดก้ ไ็ ม่เปน็ ไร
พูดจากมุมมองนแี้ ล้ว ลมู ินัสเป็นตวั อยา่ งทด่ี ีมาก
ส้อม มดี ตะเกยี บ และนว้ิ
ตะเกียบคงจ�าเป็นส�าหรับอาหารร้อนๆ แต่ถ้าไม่ร้อน จะทาน
ด้วยมือกไ็ มน่ า่ มีปัญหา
วัตถุดิบต่างกนั วธิ กี ารกินกต็ ่างกัน
ไม่มีความหมายท่ีจะท�าให้อาคันตุกะไม่พอใจ และก็ไม่มีความ
จ�าเป็นต้องยึดติดกับวิธีกินท่ีถูกต้องด้วย หากเราแสดงให้เห็นว่าวิธีกิน
แบบนี้กม็ ีนะ แล้วค่อยๆ ใหท้ �าความคนุ้ เคยอาจจะดีกว่า
ผมคิดแบบนนั้ แล้วคยุ กบั ลูมินัส

“อาหารของพวกเราถูกปากรเึ ปล่า?”
“อ้มื ขา้ ชอบนะ อาหารก็ดแี ต่เหล้านส่ี ิเยย่ี ม”
พอเธอพูดผมก็รู้สึกตัวว่าลูมินัสก�าลังดื่มเหล้าด้วยความเร็วท่ี
เหลอื เชื่อจรงิ ๆ
มลิ มิ กินเรว็ ส่วนลูมนิ สั เป็นนกั รา�่ สุรา
เธอกระดกเหลา้ ทเ่ี สริ ฟ์ มาจนเกลยี้ งโดยใชเ้ ทมปรุ ะเปน็ กบั แกลม้

66

“ดแี ลว้ ละ แตว่ า่ ถา้ ไมด่ ม่ื แตพ่ อประมาณจะไมด่ กี บั รา่ งกายนะ?”
“เจา้ บา้ แม้แต่ยาพิษก็ไรผ้ ลกบั ข้า ไม่มีทางทีจ่ ะพ่ายแพก้ ับแค่
เพยี งสรุ าหรอก ตรงกนั ขา้ ม ขา้ กา� ลงั ทมุ่ เทกายใจลดทอนประสทิ ธภิ าพของ
‘ลบลา้ งพษิ ’ เพอ่ื ท่ีจะไดเ้ มาอยตู่ ่างหากเล่า!”
ค�าเตอื นของผมทา่ จะไม่จา� เป็นส�าหรบั ลมู ินัสเลย
ว่าแต่ ลดทอนประสิทธภิ าพของ ‘ลบลา้ งพิษ’ งั้นเหรอ?

“ทะ ทา� เรื่องแบบนั้นไดด้ ว้ ยเหรอ?”
“แน่นอนอย่แู ล้วส?ิ เจา้ มัวละเมออะไร--------”
ผมขอรอ้ งลมู นิ สั ทพี่ ดู แหย่เลน่ ใหบ้ อกวิธีการ

《...》

เหมือนคุณราฟาเอล (ราชันแห่งภูมิปัญญา) อยากบ่นอะไร
สักอยา่ ง
ผมไมส่ นใจแลว้ ลองลด ‘ความตา้ นทาน’ ของตวั เองตามทเี่ ธอบอก
สัมผัสถงึ ความรสู้ กึ มนึ เมาไดใ้ นทนั ใด

มาแลว้ มาแลว้ วว--------!!
เรม่ิ มาแล้วคร้าบ น่กี ค็ อื สมั ผัสทเี่ รียกว่าความเมา!

“เคียะฮะฮะฮ่า! รมิ รุ ุเอ๋ย เรื่องแคน่ ้นั ก็ทา� ไม่ไดห้ รอื ไง? ขา้ นะ่
บรรลุวิชาระดบั น้นั ได้ต้ังนานแล้ว!”
คุณเวลโดร่าโอ้อวด
ไมร่ หู้ รอกนะวา่ ไปฝกึ มาจากไหน แตเ่ ขาเมาแอไ๋ ปเรยี บรอ้ ยแลว้

“เอาละ ฉนั จะดมื่ เหล้าอกี !”
“อ้ืม ข้าก็ขอเอาด้วย”
“เจ้าพวกเกนิ เยียวยาเอ๋ย ขา้ จะร่วมดม่ื ดว้ ยเอาบญุ แล้วกัน”
ลูมินสั รว่ มวงด้วยอย่างทะนงตัว งานฉลองยิง่ ครึกครื้นข้นึ

บทที่ 1 การปรองดองและสนธสิ ญั ญา 67

“แหม ทา่ นรมิ รุ ุนี่ละก็”
ชนู ะวา่ เธอทา� ทา่ ทางเออื มระอาเลก็ นอ้ ย แมจ้ ะยม้ิ เจอ่ื นแตก่ ย็ งั
รนิ เหลา้ ให้ผม
ดว้ ยเหตนุ ้ ี ผมจะขอวางพธิ ีรตี องเอาไวก้ ่อน
สุราหลากหลายชนิดเตรียมไว้พรอ้ ม
น้า� แขง็ ท่เี ตรยี มไวอ้ ยา่ งเหลอื เฟือ แลว้ ก็นา�้ เปลา่
แนน่ อนวา่ เรากเ็ ตรียมน�า้ หวานและชาไว้เสรจ็ สรรพส�าหรบั คนท่ี
ไม่ดืม่ แอลกอฮอล์
คณุ ฮารนุ ะรนิ เหลา้ ให้เวลโดร่า ส่วนรอุ ิก็รินให้ลมู ินสั
ตอนน ี้ เบนิมาร ุ ชิออน และโซเอย์กับสามทหารเสือทงั้ สองคน
และพวกระดับสูงของอัศวินศักดิ์สิทธ์ิท่ีน�าโดยพวกอาร์โนลก�าลังจะ
ท้าดวลเหล้ากัน
ถึงตอนแรกเหล่าอัศวินศักดิ์สิทธิ์จะท�าตัวเกร็งๆ แต่เมื่อพวก
อาร์โนลที่เป็นหัวหน้าหน่วยเริ่มดวลเหล้าก็คลายความตึงเครียดและ
มีท่าทางผ่อนคลายขน้ึ เรม่ิ มคี นท่คี ุยกบั รกิ ุรโุ ดอย่างสนุกสนาน และคนที่
ขอพวกผหู้ ญงิ ทีด่ แู ลอยเู่ ติมอาหารให้
หนงึ่ ในน้นั มีคนทเี่ กิดสนใจในสิ่งที่เหล่าอสูรทานอยขู่ น้ึ มา แล้ว
เอ่ยว่าอยากลองกินดู
ถา้ จา� ไมผ่ ดิ ช่อื วา่ ฟริทซร์ ึเปล่านะ?
เขาเป็นหัวหน้าหน่วยของอัศวินศักดิ์สิทธิ์เช่นเดียวกับอาร์โนล
และเปน็ หนึ่งในสิบมหานักบญุ
อมื้ อื้ม ดทู า่ จะเปน็ คนดกี วา่ ทีค่ ดิ แฮะ
การสนใจในสงิ่ ทอ่ี กี ฝา่ ยกนิ อยคู่ อื กา้ วแรกของการเขา้ ใจคนคนนน้ั
เปน็ เรื่องที่ดมี ากๆ เลย
แต่ว่า ไอน้ ่ันถ้าจ�าไม่ผิด-------
ผมครุน่ คิดดว้ ยสมองท่เี ร่ิมมึน

68

นั่นเปน็ ข้าวสดี า�
มันเติบโตจากการน�าพืชประเภทข้าวไปปลูกด้วยน้�าแก่นเวท
--------นา้� ความเข้มข้นแก่นเวทสงู ทอี่ ยใู่ นถ้�าปดิ ผนกึ ผมนึกขึน้ มาไดเ้ ลย
ทดลองดู ปรากฏว่าไดข้ ้าวสดี �าสนทิ ราวกับผสมนา�้ หมกึ
ความคดิ ฝงั หวั ของผมคอื ถา้ บอกวา่ ขา้ วกจ็ ะหมายถงึ ขา้ วขาว แม้
ข้าวน้ีจะดูไมน่ า่ กินแตร่ สชาตนิ น้ั กลับไมใ่ ช่ธรรมดา นับว่าอรอ่ ยไมเ่ บา
เนือ่ งจากมันมีคณุ คา่ ทางโภชนาการสูงจนนา่ ตกใจ จึงตง้ั ชื่อวา่
“ขา้ วเวทสีนิล” แล้วเพิม่ ในไลนก์ ารผลติ
ตอนนม้ี นั ถงึ ขนาดเปน็ อาหารหลกั ของประเทศเราไปแลว้ แตว่ า่
ถา้ จา� ไม่ผิดเหมือนมันจะมีปัญหาส�าคัญอยู่-------

“เฮ้ยเดี๋ยว! ไอน้ ่ันมนั เป็นพษิ ตอ่ มนษุ ย์นะ!”
ผมรบี ร้อนตะโกนจนสรา่ งเมา
ทว่าเสยี งตะโกนของผมถกู กลบมิดด้วยเสยี งร้องลั่นของฟริทซ์

“นะ นมี่ นั พลังเวทกา� ลงั ฟื้นตวั !!”
กอ่ นทผี่ มจะทนั หา้ มฟรทิ ซก์ ช็ มิ ไปคา� นงึ แลว้ สงิ่ ทเี่ ขาโพลง่ ออกมา
จากปากเป็นอันดับแรกก็คือบทพดู เมือ่ ครู่

“น ่ี ทสี่ า� คญั กวา่ นนั้ รา่ งกายไมเ่ ปน็ ไรนะ? รสู้ กึ ไมส่ บายรเึ ปลา่ ?”
ถ้าผู้ท่ีอ่อนแอดูดซึมแก่นเวทเข้าไปในปริมาณมากจะเกิดผล
กระทบตอ่ รา่ งกาย เนอื่ งจากขา้ วเวทสนี ลิ นม้ี แี กน่ เวทอยพู่ อสมควร ดงั นน้ั
หากเป็นคนที่เลเวลตา่� ระดับหนงึ่ แล้วมันก็จะเปน็ พษิ
แต่ถึงอย่างน้ันมันก็อาจเป็นยาหรืออาหารหลักได้ ข้ึนอยู่กับ
ปรมิ าณ หากเป็นคนทีอ่ ยูท่ ี่น่ีคงไรป้ ัญหา แต่เรายังไมเ่ คยทดสอบเลยวา่
ถ้ามนุษย์กนิ เข้าไปจะเปน็ อะไรหรอื เปล่า
การทดลองกบั มนุษย์นนั้ ใช่ว่าจะท�ากันไดง้ า่ ยๆ
ทว่าปฏกิ ริ ิยาของฟริทซต์ อนนีแ้ ตกตา่ งกับท่ผี มคาดเอาไว้
ผมเคยนกึ วา่ มนั จะเปน็ พษิ ตอ่ มนษุ ย ์ แตอ่ าจเปน็ ยาสา� หรบั มนษุ ย์

บทท่ี 1 การปรองดองและสนธสิ ญั ญา 69

ทมี่ พี ลงั เวทระดับหน่งึ ละมัง้ ?

《คÓตอบ ยืนยันสรรพคุณฟื้นฟูพลังเวทของปัจเจกนาม :
ฟรทิ ซค์ าดวา่ หากเปน็ ผู้มี ‘ตา้ นทาน’ ต่อแกน่ เวท จะถูกเปลีย่ นเปน็
อาการแพ้》

อย่างนีน้ ่ีเอง เขา้ ใจแลว้
จะวา่ ไป อาจเพราะว่าพลงั เวทเกอื บหมดจากการส้ศู กึ อยา่ งสุด
กา� ลัง เลยทา� ใหผ้ ลเดน่ ชัดกวา่ ปกติกไ็ ด้
พอผมคิดเช่นนั้น อัศวินศักดิ์สิทธ์ิคนอ่ืนๆ เริ่มอยากได้ข้าว
เวทสนี ลิ บา้ ง พลงั จากการเมาชา่ งน่ากลวั นกั ไม่มีใครเลยทด่ี เู กรงกลัว
ช่วยไม่ได้ ใหเ้ ตรียมข้าวส�าหรบั ทุกคนแล้วกนั
ฮินาตะอาจจะรูส้ กึ แบบเดียวกับผม เธอขมวดค้วิ จ้องสีด�านัน้ ...
ถึงอยา่ งนนั้ เธอกไ็ ม่ได้บน่ แล้วซดขา้ วแช่นา้� ชาทใี่ ช้ขา้ วเวทสนี ลิ
เราเตรยี มขา้ วปน้ั ไวด้ ว้ ยสา� หรบั คนทกี่ นิ ขา้ วแชน่ า�้ ชาแลว้ ยงั ไมพ่ อ
เมนนู กี้ ม็ เี สยี งตอบรบั ทด่ี เี ชน่ เดยี วกนั เผลอแปบ๊ เดยี วจานใหมก่ ถ็ กู ขนมาแลว้
ทง้ั ที่ผมอุตส่าห์เตรียมข้าวขาวของตัวเองโดยเฉพาะแทๆ้ นึกไม่
ถงึ เลยวา่ ขา้ วเวทสนี ิลจะไดร้ บั ความนิยมมากกวา่ แต่กน็ ะ ปัญหาเร่ืองสี
ของขา้ วกเ็ ปน็ แคม่ มุ มองสว่ นตวั ของผมเสยี ดว้ ย แถมรสชาตมิ นั อรอ่ ยใชไ้ ด ้
หากเปน็ คนทีเ่ คยเหน็ ครัง้ แรกคงยอมรบั มันได้อย่างง่ายๆ กระมัง
ด้วยเหตุน้ี เราจึงได้ประจักษ์ถึงผลลัพธ์อันไม่คาดคิดจากข้าว
เวทสีนิล
ทกุ คนปลม้ื ใจกบั ทงั้ อาหารและสรุ า คงคาดหวงั ไดว้ า่ การโฆษณา
ประเทศนคี้ งได้ผล
เหนือส่ิงอื่นใดจากงานฉลองครั้งน้ี ผมได้เห็นภาพท่ีเหล่าอสูร
กับอศั วนิ ศักด์ิสทิ ธิพ์ ูดคุยกันอยู่ตรงน้ันตรงน้เี ต็มไปหมด

70

ชิออนเองก็กา� ลงั แข่งงดั ขอ้ กบั อศั วินศักดสิ์ ิทธ ์ิ 3 คน ดเู หมอื น
เธอจะชนะขาดลอยแต่ก็มรี อยยิม้ บนใบหน้าของเหล่าอศั วนิ ศักด์สิ ทิ ธิ ์
เป็นแนวโนม้ ทีด่ ีกว่าท่คี ดิ ไว้เสียอีก
ถงึ อาจจะเปน็ เพราะเหลา้ กเ็ ถอะ ถา้ ภาพทเ่ี หน็ นเี้ กดิ ขน้ึ อยา่ งเปน็
ธรรมชาติ ท้งั สองฝ่ายก็คงจะเปน็ มิตรกันได้เรว็ ขนึ้
กินอาหารอรอ่ ยๆ ใชว้ นั เวลาอยา่ งสนุกสนาน
พยายามทา� งานของตัวเองเพือ่ เป้าหมายนนั้
การปกปอ้ งภาพเชน่ นต้ี อ่ ไป คงจะเป็นงานของผมกระมัง
นี่คอื ช่วงเวลาทผ่ี มตดั สินใจเรอ่ื งน้ีอีกครงั้
และในขณะเดยี วกัน--------

“มัวทา� อะไรอยูฮ่ ึ ริมุรเุ อ๊ย! เอ้า ข้าจะรนิ ใหเ้ อง ดม่ื เขา้ ไปเยอะๆ
เลย!”
“ถกู ต้อง! ข้ากอ็ ุตสา่ หร์ ว่ มวงด้วยแลว้ มาสนุกกันให้หน�าใจกัน
ดกี วา่ !”
“ดะ เดย๋ี วสเิ วลโดรา่ ลมู นิ สั กด็ ว้ ย เดมิ ทเี ธอเปน็ แวมไพร ์ ไมใ่ ชร่ ึ
ไง? ท�าไมถึงมากินข้าวเมาเหล้า--------”
“ฮม่ึ เจา้ คนเขลา! หากเปน็ ผอู้ ยใู่ นระดบั สงู แลว้ จะดดู ซมึ พลงั งาน
จากอาหารปกติได้ ท่สี �าคัญกว่านั้น จงรบี มาซดเหลา้ ใหห้ มดเสียส!ิ !”
ก็บอกแล้วไงว่าเรื่องนั้นกับเร่ืองน้ีมันคนละอย่างกัน--------
ไมแ่ นว่ า่ พวกเขาคงไมไ่ ดฟ้ งั ทพ่ี ดู แลว้ ผมถกู คนเมาแลว้ พาลทงั้ สองขนาบ
แล้วการตดั สนิ ใจของผมทอ่ี ุตสา่ หเ์ กดิ ข้นึ มาก็ลอยหายไป

“เดี๋ยว พวกนาย!?”
ไม่ทันจะห้าม ผมถกู จบั กรอกเหลา้ หมักข้าวเวทสีนิลทถ่ี กู รนิ จน
เตม็ ปรี่หมดในรวดเดียว
ฮินาตะมองพวกเราด้วยสายตาเย็นชาพลางพึมพ�าว่า “ให้มัน
น้อยๆ หน่อยเถอะ”

บทท่ี 1 การปรองดองและสนธิสัญญา 71

ทวา่ ปากของเธอปรากฏรอยยมิ้ นอ้ ยๆ บางทนี นั่ อาจจะเปน็ ภาพ
หลอนท่ผี มเห็นเพราะเมาก็เป็นได้
ฮินาตะเองถ้ายม้ิ กน็ า่ รกั ดนี ะ--------ผมคดิ แตเ่ รอ่ื งน้เี ก็บไว้เป็น
ความลบั ที่รู้กันแค่ตรงนด้ี กี ว่า

＊

ด้วยเหตนุ ้ี พอถงึ วันตอ่ มา
ผมปวดหัวสดุ ๆ

《คÓตอบ แนน่ อน การฝนื ลดทอนประสทิ ธภิ าพของ ‘ตา้ นทาน’
กÓลังแสดงผลขา้ งเคยี ง》
ขอบคณุ สา� หรบั การตบมุกทใี่ จเย็นชาครับ
ถงึ อยา่ งน้ันเสียงของราฟาเอลฟงั ดเู หมอื นกา� ลังโกรธยังไงไมร่ ู้
ไม่หรอก คงคิดไปเองแน่ๆ ไม่มีทางทผี่ มจะถกู สกลิ ของตัวเอง
โกรธหรอก
เอาละ ผมกลับมาท�าตัวขึงขงั แล้ว
วันน้มี กี ารพูดคยุ ทส่ี า� คญั มาก
ความสัมพันธ์ระหวา่ งเทมเพสตก์ ับจักรวรรดศิ ักดิ์สิทธ์ลิ เู บเรยี ส
จะเป็นอยา่ งไรนนั้ จะตัดสนิ จากการหารอื นี้
ณ หอ้ งประชุมใหญ่ที่เดิม
ผมข่มอาการปวดหัวแลว้ นัง่ ลงบนที่นัง่
พดู ตามความจริงจากสถานการณ ์ ไม่ใช่แคศ่ าสนจักรศักด์ิสทิ ธ์ิ
แห่งทิศประจมิ เรายงั เปน็ อริกบั จักรวรรดิอันศักดส์ิ ทิ ธลิ์ ูเบเรยี สด้วย

72

ขอ้ เทจ็ จรงิ กค็ อื สนั ตะสา� นกั ไดอ้ นมุ ตั ใิ หเ้ ทมเพลิ ไนทท์ ป่ี ระจา� อยู่
ในอาณาจกั รฟาลมสุ ออกปฏบิ ตั กิ าร ตอนนน้ั หากพลาดขนึ้ มาทางเรากค็ ง
เกดิ ความเสียหายใหญ่หลวง
เมอื่ นึกถงึ เร่อื งนีแ้ ลว้ เราจะรบั มอื กบั พวกเขาแบบอ่อนหัดไม่ได้
แต่กระน้นั อาณาจกั รฟาลมุสทีเ่ ป็นผู้วางแผนจริงๆ ก็ถกู สา� เรจ็
โทษเรยี บรอ้ ยแลว้ และเทมเพลิ ไนทท์ ใี่ หค้ วามรว่ มมอื กบั พวกเขากไ็ มร่ อด
ชวี ิตแมแ้ ตค่ นเดยี ว
แมด้ ว้ ยสงิ่ ทเ่ี รยี กวา่ ความรบั ผดิ ชอบในการควบคมุ ดแู ล ทา� ใหพ้ ดู
ไม่ได้ว่าพวกเขาไมม่ ีสว่ นรเู้ หน็ ... แตเ่ รายอมรับคา� ขอโทษจากฮนิ าตะแล้ว
และเก่ยี วกับเหตกุ ารณ์ครัง้ นั้น เรายังกา� จัดคนบงการเบ้อื งหลงั เรยี บร้อย
แลว้ ด้วย
เราไม่ได้ต้องการโจมตีจักรวรรดิศักดิ์สิทธ์ิลูเบเรียสแม้แต่น้อย
ซึง่ แตกต่างกบั กรณีของอาณาจักรฟาลมุส
แค่สร้างความสัมพันธ์แบบเป็นมิตรได้ก็พอแล้ว จึงไม่ค่อยมี
ความหมายอะไรที่จะเรยี กร้องคา่ เสยี หายจากทางนน้ั
เร่ืองเงิน เรามีมรดกจากเคลย์แมนและเงินชดเชยค่าเสียหาย
จากอาณาจักรฟาลมุสอยู่ แถมการจะรับดินแดนมาปกครองนั้นในทาง
ภูมิศาสตร์แล้วก็ออกจากห่างไกลเกินไปหน่อย ควบคุมก็ยาก ถึงจะได้
ดินแดนทแี่ บ่งมาใหก้ ็เอาไปทา� อะไรไม่ได้
ฝ่ายนั้นรบั ผิดอย่แู ล้ว
ถา้ เชน่ นนั้ แทนทจ่ี ะแกไ้ ขปญั หาดว้ ยเงนิ สา� หรบั ผมแลว้ โดยใจจรงิ
ต้องการร่วมกนั พยายามสรา้ งความสัมพนั ธท์ ดี่ ีกนั ท้ังสองฝา่ ยดกี ว่า
ผมคดิ เชน่ นร้ี ะหวา่ งรอ จากน้ันพวกลมู ินัสก็เข้ามาในห้อง
ผู้ช่วยการประชุมฝั่งเทมเพสต์คือผมกับชิออน และริกุรุโดกับ
เบนิมารุ แล้วก็เหล่าผู้เฒ่าสามคนผู้รับหน้าท่ีฝ่ายตุลาการ นิติบัญญัต ิ
บริหาร คอื รุกรุ ุโด เรกุรุโด และโรกุรุโด เวลโดรา่ กม็ าด้วยแตเ่ มนิ ไปเถอะ

บทที่ 1 การปรองดองและสนธิสัญญา 73

เขาถือมงั งะอยู่ในมอื ยงั ไงซะก็คงไมค่ ิดจะฟงั อยู่แล้ว
สว่ นผเู้ ขา้ รว่ มการประชมุ ฝา่ ยจกั รวรรดศิ กั ดส์ิ ทิ ธลิ์ เู บเรยี สนนั้ กค็ อื
ลมู ินัสกับรุอ ิ แล้วกฮ็ ินาตะ ทเี่ หลอื คอื ระดับหัวหนา้ หนว่ ยอกี 5 คน
พวกเขาแนะนา� ตวั กนั แบบเรียบง่าย
รองหวั หนา้ เลโอนารด์ ผถู้ กู เรยี กขานวา่ เปน็ ขนุ นางหนมุ่ แหง่ “แสง”
อารโ์ นลแหง่ “ความวา่ งเปลา่ ” ทกี่ ลา่ วกนั วา่ เปน็ อศั วนิ สดุ แกรง่
รองจากฮินาตะ
และบคั คสั แหง่ “ดนิ ” รที สิ แหง่ “นา้� ” ตามดว้ ยฟรทิ ซแ์ หง่ “ลม”
เนื่องจากผู้เข้าร่วมมากันพร้อมหน้าแล้ว สองฝ่ายนั่งหันหน้า
เขา้ หากัน และการหารือกเ็ ร่ิมขน้ึ

กอ่ นอืน่ ขอเร่ิมจากการปรบั ความเข้าใจของทั้งสองฝา่ ย
ดงั นนั้ กอ่ นการประชมุ จงึ ใหเ้ ขยี นสถานการณแ์ ละความเขา้ ใจตอ่
สถานการณ์น้ันออกมาเปน็ ขอ้ แลว้ แลกกนั ดูตอนเริ่มการประชุม
จากนนั้ กค็ อ่ ยตรวจสอบความเปน็ ไปในสถานการณข์ องแตล่ ะฝา่ ย
โดยดขู ้อความนั้นไปด้วย
ปา่ นนแี้ ลว้ จะบน่ วา่ อกี ฝา่ ยไปกไ็ มม่ คี วามหมาย จดุ ประสงคข์ อง
เราจึงเป็นการยืนยันข้อเท็จจริง ผมออกความเห็นว่าหากมีความเข้าใจท่ี
ไมล่ งรอยกนั กแ็ กไ้ ขเสยี แตเ่ นนิ่ ๆ ดกี วา่ ฮนิ าตะเองกเ็ หน็ ดว้ ยกบั ความคดิ น้ี

เร่อื งทที่ ้งั สองฝ่ายชีแ้ จงนนั้ กเ็ ปน็ ไปตามคาด
จากฝง่ั พวกเรานน้ั คงไมต่ อ้ งบอก ทกุ อยา่ งเรมิ่ มาจากการรกุ ราน
ของอาณาจกั รฟาลมสุ
จดุ ยนื ของพวกเรานนั้ เสมอตน้ เสมอปลายไมเ่ ปลย่ี นแปลง นนั่ คอื
ทางเราจะเปล่ียนการรบั มือไปตามการปฏบิ ตั ิของอีกฝ่ายหน่ึง
ส่วนความเป็นไปของทางศาสนจักรศักดิ์สิทธ์ิ ฮินาตะแจงว่า

74

ปญั หานนั้ เกดิ ขนึ้ กอ่ นการเรยี กร้องของฟาลมสุ เสยี อีก
กล่าวคือการยอมรับตัวตนของประเทศของอสูรนั้นขัดต่อหลัก
ค�าสอนของศาสนาลูมินัส เพราะน่ันคือความคิดท่ีอาจน�ามาซ่ึงความไม่
เช่อื มั่นของผู้ศรทั ธา
หากปลอ่ ยเอาไวผ้ ศู้ รทั ธากจ็ ะเอาใจออกหา่ ง จนอาจกลายเปน็ เหตุ
แห่งความเสื่อมในอา� นาจของศาสนจกั รศกั ด์ิสทิ ธ์แิ หง่ ทิศประจิม
ด้วยเหตุน้นั จงึ จ�าเป็นต้องถล่มประเทศของอสรู ให้ดบั สิน้ ไปเสยี
ดว้ ยเหตนุ น้ั จงึ จา� เปน็ ตอ้ งอา้ งคณุ ธรรมเพอื่ ปราบพวกเรา ฮนิ าตะ
กลา่ วเชน่ นี้

“ในสถานการณ์แบบนั้นก็มีการแจ้งความประสงค์มาจากอาร์ค
บิชอปเรฮมิ ที่พ�านักอยูใ่ นอาณาจกั รฟาลมสุ นโิ คลัสเลยอนญุ าต ตัวฉัน
เองก็ไม่มีอะไรจะแย้ง เหนือสิ่งอื่นใดฉันยังคิดว่าให้อภัยคุณไม่ได้ด้วย
ละนะ--------”
น่ีคอื ค�าชแ้ี จงของฮินาตะ
ว่าศาสนจักรใช้ประโยชน์จากอาณาจักรฟาลมุสท่ีละโมบอยาก
ปกป้องผลประโยชน์ของประเทศตวั เอง เพ่อื ท�าลายประเทศของพวกเรา
และในขณะเดยี วกันก็เพ่ือลา้ งแคน้ ด้วย

“น่ันหมายถงึ เรื่องคณุ ชิสเุ หรอ?”
“อืม้ ตามน้นั แหละ พอมาคิดดตู อนน้ ี ฉันเองก็เหมอื นจะถูกใช้
ประโยชนเ์ หมอื นกนั ถงึ จะไมร่ วู้ า่ ผทู้ เ่ี คลอ่ื นไหวอยเู่ บอ้ื งหลงั เปน็ ใคร แตจ่ ะ
ตอ้ งเกี่ยวพนั กับพอ่ คา้ ทางตะวนั ออกไม่ผิดแน”่
“พอ่ คา้ งน้ั เหรอ วา่ แลว้ เชยี ว ทเ่ี คลยแ์ มนอยกู่ ด็ ทู า่ จะมพี อ่ คา้ เขา้ ๆ
ออกๆ ดว้ ย กา� ลงั พลเผา่ ออรค์ ของพวกเกลโดท้ กี่ ลายเปน็ บริวารฉันแล้ว
ตอนนน้ั กต็ ดิ อาวธุ เหมอื นกนั สงสยั อยวู่ า่ คงมสี ายสมั พนั ธก์ บั ประเทศไหน
สักแห่ง คนที่ติดต่อด้วยกค็ อื ผู้คา้ ขายจากตะวนั ออกน่เี อง”
ผมพยกั หนา้ เข้าใจ

บทที่ 1 การปรองดองและสนธสิ ัญญา 75

ในสมุดบัญชีที่ผมให้ชูนะตรวจสอบมีบันทึกการติดต่อซ้ือขาย
สนิ คา้ จา� นวนมหาศาลหลงเหลอื อย ู่ สนิ คา้ เหลา่ นนั้ กวา่ ครงึ่ เปน็ ของทผ่ี ลติ
ในจกั รวรรด ิ ซ่งึ เดมิ ทีถกู สรา้ งทีอ่ าณาจกั รคนแคระ
มีการค้าขายระหว่างจกั รวรรดกิ บั อาณาจกั รคนแคระอย ู่ เร่อื งน้ี
จึงไม่มีจุดน่าเคลือบแคลง ปัญหาก็คือไม่มีชื่อของผู้ที่เป็นคนกลางเหลือ
ในบันทกึ เลยแมแ้ ตน่ ดิ เดียว
ชูนะได้ตรวจสอบอย่างละเอียดแล้วแตก่ ไ็ มส่ ามารถคน้ หาตวั ตน
ที่แท้จริงของคู่ค้าได้ ถามคนท่ีเป็นเชลยก็แล้ว แต่ไม่มีใครท่ีล่วงรู้ตัวตน
ทีแ่ ทจ้ ริงนน้ั แมแ้ ตผ่ ้เู ดยี ว
จอมมารเคลย์แมนน้ันมีความระแวดระวังอย่างเหลือร้าย ดูท่า
เขาจะกา� ชบั เหลา่ ลกู นอ้ งไมใ่ หท้ ง้ิ หลกั ฐานเหลอื ไวส้ กั ชนิ้ เดยี ว โดยเฉพาะ
สมาพันธ์ตัวตลกสายกลางที่เคยเป็นพรรคพวกของเคลย์แมน เราไม่
สามารถหาบันทึกเกีย่ วกับพวกเขาไดเ้ ลยสกั นดิ
ทว่าเกยี่ วกับเรอื่ งคคู่ า้ น้นั พอจะสามารถคาดเดาไดอ้ ยู่
ของตา่ งๆ เช่นงานศลิ ปะมากมายหลายช้นิ รวมถงึ เมจิกไอเทม
หายากท่ีเหลืออยู่ในปราสาทของเคลย์แมนน้ันเป็นของที่ถูกรวบรวมมา
จากสถานที่ต่างๆ ท่วั โลก แต่อาวธุ ยทุ ธภัณฑก์ วา่ ครงึ่ เป็นของที่สง่ มอบ
มาจากจกั รวรรดิ
เนอื่ งจากมเี วทมนตรเ์ คลอ่ื นยา้ ย ไมว่ า่ จะซอ้ื จากไหนกไ็ มจ่ า� เปน็
ต้องกงั วลเร่ืองการขนสง่ สินค้า การที่ถึงอยา่ งนั้นกย็ งั ส่ังซ้ือจากจกั รวรรดิ
จึงเป็นหลักฐานวา่ มสี ายสมั พนั ธก์ บั ทางน้นั อยู่
ถึงจะเป็นเพียงหลักฐานจากรูปการณ์ แต่ก็เป็นเบาะแสส�าคัญ
อยา่ งหนงึ่
นอกจากนี ้ วัตถดุ บิ ทา� อาหารก็ด้วย
ในฐานท่ีมั่นของเคลย์แมนมีวัตถุดิบปรุงอาหารถูกเก็บรักษาไว้
ปรมิ าณมากทง้ั ผลไม้นานาชนิด ขนมปัง ผลติ ภัณฑ์จากการหมกั นมและ

76

สนิ คา้ ฟมุ่ เฟอื ย ของเหลา่ นไี้ มส่ ามารถขนสง่ ดว้ ยเวทมนตรเ์ คลอ่ื นยา้ ย จงึ
จา� เป็นตอ้ งขนมาเทา่ น้นั
ในอาณาจักรหุ่นเชิดจิสตาฟท่ีเคยเป็นดินแดนในอาณัติของ
เคลยแ์ มนนนั้ ใชท้ าสทา� การเกษตร แตน่ น่ั ไมม่ ที างทจ่ี ะจดั สรรเปน็ วตั ถดุ บิ
ทง้ั หมดทีพ่ บในคลงั อาหารได้
จากการสา� รวจของชนู ะ วตั ถดุ บิ หลายอยา่ งจา� เปน็ ตอ้ งนา� เขา้ จาก
ประเทศอนื่
เมอ่ื เปน็ เชน่ นกี้ เ็ หน็ จะมแี ตจ่ กั รวรรดฝิ ง่ั ตะวนั ออกทเ่ี ปน็ ประเทศ
เพ่ือนบ้านเท่านั้น เพราะอย่างไรเสียดินแดนของมิลิมก็อยู่แบบผลิตเอง
กนิ เองราวกบั ไมไ่ ดค้ ดิ เรอ่ื งการคา้ เลย เดมิ ทมี ลิ มิ กบั อดตี จอมมารคารอิ อน
กไ็ ม่ไดใ้ ชส้ ิง่ ทเี่ รยี กว่าเงนิ ในการแลกเปล่ยี นอยแู่ ลว้ น่นี ะ
ด้วยเหตุน้ีผมจึงสงสัยว่าคนทีต่ ดิ ต่อกับจอมมารเคลย์แมนคงจะ
เปน็ มนุษย์จากจักรวรรดิฝง่ั ตะวนั ออก

“ใชแ่ ลว้ ฉนั ไดย้ นิ มาจากพวกเขาว่านายสงั หารคณุ ชสิ ุ แลว้ นาย
กอ็ ยใู่ นอาณาจกั รอนิ กราเซยี พอด ี ตอนนน้ั ฉนั เลยเคลอื่ นไหวเพอ่ื ไปกา� จดั
นายไงละ่ ”
“ก็จรงิ นะ ตอนนน้ั เปน็ จังหวะทเ่ี ลวร้ายสดุ ๆ เลย ตอนนแ้ี ค่นึก
กน็ า่ โมโห...”
ฮินาตะรา่ งส่นั เทม้ิ เลก็ นอ้ ยต่อคา� พดู ของผม
ไมใ่ ชแ่ คฮ่ นิ าตะ พวกอศั วนิ ศกั ดส์ิ ทิ ธอ์ิ ยา่ งอารโ์ นลเองกท็ า� ตวั หด
อยู่

“เลิกข่มขู่ได้แล้ว เจ้าคนอ่อนประสบการณ์ ‘จิตคุกคามแห่ง
จอมมาร’ ก�าลังรว่ั ออกมาเพราะโทสะอย่นู ะ”
โอะ๊ โอ๋ ไม่ได้การ ไม่ได้การ
ลมู นิ สั เตอื นผมถงึ ไดร้ สู้ กึ ตวั ดเู หมอื นออรา่ จะรว่ั ออกมานดิ หนอ่ ย
แฮะ ถึงหม่นู ้จี ะควบคุมไดอ้ ยา่ งสมบูรณ์แบบแล้ว แต่พอโมโหข้นึ มากเ็ อา

บทท่ี 1 การปรองดองและสนธสิ ญั ญา 77

ไม่อยู่เลยนา้
ผมลนลานขออภัยแลว้ พูดต่อ

“เอาเถอะ เรอ่ื งท่ีเจา้ พอ่ ค้าฝั่งตะวนั ออกอะไรนนั่ เป็นคนบงการ
เบื้องหลังคงเปน็ ความจริงไมผ่ ิดแน ่ แล้วร้ชู อ่ื มนั รึเปลา่ ?”
“เขาเรยี กตวั เองวา่ ดารม์ แตย่ งั ไงกค็ งเป็นชื่อปลอมละนะ”
ชื่อปลอมเหรอ ก็คงงัน้ แหละ
แตเ่ รอื่ งชอ่ื จะเปน็ ยังไงกช็ ่าง ที่สา� คญั คือเจ้าพ่อค้าฝัง่ ตะวันออก
เปน็ คนบงการเบ้ืองหลงั

“จอมมารเคลย์แมนกับพ่อค้าฝั่งตะวันออกมีความสัมพันธ์
ระหวา่ งกนั แลว้ คนทไี่ ปยเุ อด็ มารสิ อดตี กษตั รยิ ฟ์ าลมสุ คงเปน็ เจา้ พวกน้ี
เหมอื นกนั ”

“ไมผ่ ดิ หรอก เร่ืองนเ้ี หมือนกบั ทส่ี อบสวนเรฮมิ มาเป๊ะ”
ผมพยักหน้ารบั แล้วพดู เพื่อสรุปความคิด

“จอมมารเคลยแ์ มนชกั ใยอยบู่ อื้ งหลงั อาณาจกั รฟาลมสุ ไมผ่ ดิ แน่
ถงึ ความรสู้ กึ จะบอกวา่ เปน็ การเคลอื่ นไหวไปทางเดยี วกนั แตไ่ มไ่ ดร้ ว่ มมอื
กันกเ็ ถอะนะ”
“คนทไ่ี ปเปน็ ตวั กลางระหวา่ งสองฝา่ ยคอื พวกพอ่ คา้ ฝง่ั ตะวนั ออก
น่ีเอง”
เบนิมารุเอ่ยแสดงความเข้าใจในส่ิงทผ่ี มพูดออกไป
ฮินาตะเองก็พึมพ�าว่า “ฉันเองก็ถูกใช้ประโยชน์ในแผนการน้ัน
อีกแลว้ สนิ ะ-------” แล้วแผก่ ลิ่นอายอนั ตรายออกมา
ถ้าอย่างนน้ั ใครละ่ ท่ีคิดแผนน้ีออกมา...

“ถงึ จะพจิ ารณาจากจดุ ทว่ี า่ เหตกุ ารณท์ งั้ หมดมพี อ่ คา้ ฝง่ั ตะวนั ออก
ไปมีเอ่ียวด้วย ฉันก็ไม่คิดว่าแค่ส่วนได้ส่วนเสียมันบังเอิญตรงกันเฉยๆ
หรอกนะ เคลยแ์ มนพยายามลมื ตาตน่ื เปน็ จอมมารทแี่ ทจ้ รงิ สว่ นอาณาจกั ร
ฟาลมสุ พยายามชงิ ประเทศนด้ี ว้ ยความทะเยอทะยานดา้ นดนิ แดน จากนน้ั

78

ก็ยังมี “ท่านผนู้ น้ั ” ทช่ี กั ใยเจ้าพวกนีอ้ ยูเ่ บอื้ งหลังอกี --------”
““ท่านผูน้ ั้น” ร ึ เจา้ คนที่เคลย์แมนพูดถึงสนิ ะ”
ผมกบั ลมู ินัสพยกั หน้าให้กนั

“เรื่องอะไรเหรอ?”
แมพ้ วกเบนิมารุจะรบั รูก้ ารณ์แล้ว แต่พวกฮินาตะเพ่งิ ไดย้ ินเป็น
ครั้งแรก
ผมตระหนักถงึ เรื่องน้นั แลว้ ใหค้ า� อธิบายอย่างง่ายๆ

“ที่จริงแล้วนะ ดูเหมือนจอมมารเคลย์แมนจะเคลื่อนไหวด้วย
เจตนาของใครบางคนอยนู่ ่ะส”ิ
“สา� หรบั เจา้ ละออ่ นเคลยแ์ มนแลว้ นบั วา่ นา่ ชนื่ ชมนะทมี่ นั ไมย่ อม
บอกตัวตนท่ีแท้จรงิ นน้ั จนวาระสดุ ทา้ ย”

“ออ้ ...”
“หรอื วา่ ตัวตนทีแ่ ทจ้ ริงน่นั จะเป็น “วนั ทัง้ เจ็ด” ?”
ความคดิ น้นั ผุดขน้ึ มาราวกบั สวรรค์ชี้ให ้ พอผมพูดออกมาตาม
เรือ่ งตามราวแลว้ กลบั รู้สึกเหมือนเปน็ เรอ่ื งจรงิ มากกว่าทค่ี ดิ

“วา่ อยา่ งไรนะ? เจา้ จะบอกวา่ พวก “วนั ทง้ั เจด็ ” เคลอ่ื นไหว
ตามใจชอบโดยปิดบงั ข้าอยา่ งนนั้ เรอะ?”
ลูมินัสมองผมอยา่ งไมส่ บอารมณ์
แม้ลูมินัสจะกวาดล้างพวกเขาด้วยมือตัวเอง แต่การท่ีพวกเขา
ซง่ึ เคยเปน็ บรวิ ารของตนถกู สงสยั คงไมใ่ ชเ่ รอื่ งสนกุ ผมเขา้ ใจความรสู้ กึ นน้ั
จงึ จะขอโทษเธอ ทวา่ -------

“อยา่ งนี้นีเ่ อง คงปฏเิ สธความเป็นไปได้นัน้ ไมไ่ ด้นะครบั ”
-------- รุอิผู้เป็นคนท่ีลูมินัสไว้วางใจเห็นพ้องกับความคิดเห็น
ของผม
“รุอ ิ แม้แต่เจ้าก็เช่อื เรอื่ งเหลวไหลพรรคน์ ั้นดว้ ยร-ึ ------”
แรงกดดันของลมู ินัสย้ายจากผมไปยังรอุ ิ

บทท่ี 1 การปรองดองและสนธสิ ญั ญา 79

ทว่ารุอิกลับเอ่ยความเห็นของตนอย่างสง่าผ่าเผยโดยไม่
หวาดกลวั

“ทา่ นลมู นิ สั โปรดฟงั ดว้ ย คนเหลา่ นนั้ ปรารถนาความโปรดปราน
(อายขุ ยั ยนื ยาว) จากทา่ นลมู นิ สั ครบั เรอ่ื งนนั้ กน็ า่ จะเพราะอยา่ งนน้ั เชน่ กนั
ทา่ นร้สู กึ ตัวบา้ งหรือไม?่ ”

“เรื่องอะไรกนั ?”
“ความโปรดปราน-------หรอื กค็ อื เลฟิ เอเนอรจ์ ี (จมุ พติ แหง่ รกั )
ครบั ครงั้ ลา่ สดุ ทที่ า่ นลมู นิ สั ทา� พธิ นี น้ั ใหพ้ วกเขากเ็ มอื่ มากกวา่ รอ้ ยปที แี่ ลว้
ทงั้ ทต่ี อนแรกเปน็ พธิ ที จี่ ดั สปั ดาหล์ ะ 1 ครง้ั แตก่ เ็ รมิ่ ทง้ิ ชว่ งยาวขน้ึ เรอื่ ยๆ
หรือวา่ ท่านจะไม่ได้เอะใจเลยหรอื ?”
เมอื่ ถูกรุอิชี้ประเด็นน้ใี ห้เหน็ ลมู ินสั กท็ า� สีหน้าปนั้ ยาก

“อยา่ งนเ้ี องสนิ ะ จรงิ อยวู่ า่ ดว้ ยเหตทุ ขี่ า้ ไมแ่ กไ่ มต่ ายจงึ ขลี้ มื บา้ ง
แต่เจ้าพวกน้นั เดิมทีเปน็ มนษุ ย์ หากข้าไม่ใหพ้ ลงั ชีวิตแมไ้ มต่ ายกค็ งเป็น
ธรรมดาทจ่ี ะแก่ชราลงสินะ”
“ถกู ตอ้ งตามนนั้ ครบั ดงั นน้ั คนเหลา่ นนั้ จงึ พยายามอยา่ งเอาเปน็
เอาตายเพอื่ ไมใ่ หท้ า่ นลมู นิ สั มคี นโปรดไปมากกวา่ นอ้ี ยา่ งไรละ่ ครบั ------”
รุอิอธิบายตอ่ อยา่ งสงบ
ดูทา่ “วันทงั้ เจ็ด” จะเปน็ มนุษย์ทลี่ ูมินสั โปรดปรานเปน็ พิเศษ
สนิ ะ หากเปน็ มนษุ ย์กย็ ่อมมอี ายุขัยเป็นธรรมดา เหมือนวา่ น่นั เปน็ พธิ ซี ง่ึ
เรยี กวา่ เลฟิ เอเนอร์จีที่ลมู ินัสประกอบขน้ึ เพอ่ื ลบลา้ งมนั

“คงดว้ ยเหตนุ ี้ คนเหลา่ นนั้ จงึ พยายามทา� ใหท้ า่ นลมู นิ สั พงึ พอใจ
อกี ครงั้ กระมงั จะจบั มอื กบั พอ่ คา้ ฝง่ั ตะวนั ออก ชกั เชดิ จอมมารเคลยแ์ มน
อยา่ งลบั ๆ กห็ าใชเ่ รอื่ งนา่ ประหลาดใจไม ่ คนเหลา่ นนั้ โดยเฉพาะ หากเปน็
“ปรมาจารย์วันอาทิตย์” แกรน คงจะไม่รอให้สายเกินไปเฉกเช่น
เคลยแ์ มน”
รุอกิ ลา่ วแล้วจบการอธบิ าย

80

มันเป็นเรือ่ งที่ผมพูดเพราะนกึ ขน้ึ ได้ แต่กลบั ดูสมเหตุสมผลจน
แมแ้ ตต่ ัวเองยงั ตกใจ
นา่ กลวั ความเฉลยี วฉลาดทเ่ี หมอื นจะเออ่ ลน้ ของฉนั ชา่ งนา่ กลวั
จริงๆ

《...》

รู้สึกว่าอาจารยร์ าฟาเอล อยากจะพูดอะไรบางอยา่ ง แต่ผมคง
คิดไปเองแนๆ่
ไม่แนว่ า่ อาจจะอิจฉาพรสวรรค์ของผมก็ได้
เพราะผมไม่ได้ถามคา� ถาม ราฟาเอลคงคิดวา่ โดนแย่งหนา้ ทีไ่ ป
กระมงั

“หรอื ว่า “วนั ทง้ั เจ็ด” จะคิดวา่ ฉันเป็นตวั เกะกะด้วยเหตุผลนน้ั
กนั นะ?”
ฮนิ าตะฟงั แล้วท�าหน้าเออื มระอา

“น่นั สนิ ะ พวกเขาคงตั้งใจจะทา� ให้เคลยแ์ มนลืมตาตื่นแล้วสู้กบั
เธอกระมัง ข้าคิดว่ามีความเปน็ ไปได้สงู ทพี่ วกเขาจะไมเ่ ลอื กวิธีการ”
อืมมม จะบอกว่าไม่ใชก่ พ็ ูดไดไ้ ม่เต็มปากนะเน่ีย
ใชใ้ หเ้ คลย์แมนโค่นฮนิ าตะ หลังจากนั้นก็กา� จัดเคลยแ์ มน หรอื
ไม่ก็ชกั ใยตอ่ ในฐานะหนุ่ เชิดงนั้ เหรอ ถึงจะยงั ไม่เปน็ ทกี่ ระจ่างว่าตัง้ ใจจะ
ท�าอะไร แตค่ วามจงรกั ภกั ดีของเคลย์แมนคือของจรงิ หากโคน่ ฮนิ าตะได ้
“วันท้งั เจด็ ” ก็คงทา� อะไรไดด้ ัง่ ใจนึก
ใหอ้ าณาจกั รฟาลมสุ ทา� ลายพวกผม แลว้ ทา� ใหห้ ลกั คา� สอนของ
ศาสนาลมู ินสั เป็นฐานรากอนั มนั่ คง แนน่ อนวา่ ผลประโยชน์ที่ไดร้ บั จะถูก
แบง่ สันปนั ส่วนกันอย่างดี
เพราะประเทศใหญๆ่ เคลอื่ นไหวกนั พวกพอ่ คา้ ฝง่ั ตะวนั ออกถงึ

บทท่ี 1 การปรองดองและสนธสิ ัญญา 81

ได้ขายสินค้าอย่างอาวุธยุทธภัณฑ์และเสบียงด้วยราคาสูงกันเป็นว่าเล่น
สินะ

จากน้ันพวกตนจะไดเ้ อาความโปรดปรานจากลมู นิ สั กลบั มา
ถึงการกล่าวหาจะไม่ใช่เรื่องดี แต่เรื่องนี้มีค่าพอจะใคร่ครวญ
ในฐานะความเปน็ ไปไดห้ น่งึ

“งนั้ ตอนนนั้ พวกเขาพยายามจะกา� จดั ฉนั โดยใหฉ้ นั ไปปะทะกบั
รมิ รุ เุ หรอ? สามารถปกปอ้ งหลกั คา� สอนศาสนาลมู นิ สั ไดด้ ว้ ย คดิ ไดเ้ หมอื น
กนั นะว่าเป็นการยงิ ปนื นัดเดยี วได้นกสองตัว”
ฮนิ าตะรับช่วงต่อขอ้ สันนษิ ฐานของรุอิ
ถึงตอนบังเอิญเจอฮินาตะคร้ังแรก เธอแข็งแกร่งเกินไปจนผม
ต้องเป็นฝา่ ยหนไี ปก็เถอะนะ
จะวา่ ไปแลว้ มเี รื่องทเี่ อะใจอยู่

“ท่ีวา่ “วันท้ังเจด็ ” อย่เู บอ้ื งหลงั นไ่ี ม่ผิดแน่ใช่ม้ยั ?”
เลโอนารด์ ซ่ึงนั่งอยู่ขา้ งๆ ฮนิ าตะตอบค�าถามของผม

“เรอ่ื งนนั้ ไมผ่ ดิ แนค่ รบั คนทแี่ นะนา� พอ่ คา้ พวกนนั้ ใหก้ บั พวกเรา
คอื เหลา่ “วันทั้งเจ็ด” นน่ั แหละครบั ”
เขาว่า
ถา้ อยา่ งนน้ั “วนั ทั้งเจ็ด” ก็ย่งิ น่าสงสยั ข้นึ เรอ่ื ยๆ
สรปุ คอื ดเู หมอื นการไมไ่ ดร้ ะแคะระคายเพราะเหลา่ วรี ชนแนะนา�
มาจะเปน็ สาเหตุท่ที กุ คนถกู ทา� ใหว้ ิง่ เต้นไปตามแผนด้วยนี่นะ
ท่ีจริงแล้วตอนที่สู้กับฮินาตะครั้งแรกผมเห็นว่า “วันทั้งเจ็ด”
ไม่ได้คิดไปถึงขนาดนั้นหรอก ทว่าครั้งนี้พวกเขาตั้งใจยืมมือผมปลิดชีพ
ฮินาตะไม่ผดิ แน่
ถงึ ความแผนสงู นน่ั จะรา้ ยกาจ แตก่ ถ็ กู กวาดลา้ งไปเรยี บรอ้ ยแลว้
คงไมจ่ า� เป็นต้องหว่ ง---------

“เอะ๊ เดยี๋ วก่อนส?ิ “วันทัง้ เจด็ ” เนยี่ ม ี 7 คนใชม่ ย้ั ? ทเี่ หลอื

82

ยงั มีอีก 1 คนง้นั เหรอ?”
พวกฮินาตะมที ่าทางสงบผมเลยไมร่ สู้ ึกตัว แต่พอลองนกึ ดูแล้ว
เร่อื งท้ังหมดมันยังไม่จบเพราะคนสดุ ท้ายทย่ี งั เหลอื อกี 1 คนคงมคี วาม
เกีย่ วขอ้ งด้วยอยา่ งแนน่ อน
ฮนิ าตะหวั เราะอยา่ งเยน็ ชาใสผ่ มทค่ี ดิ เชน่ นน้ั แลว้ รอ้ นรนและเอย่
ตอบ

“หึหึ ไม่ตอ้ งห่วงหรอก มีการตดิ ตอ่ จากนิโคลสั ท่อี ยูท่ ป่ี ระเทศ
แม่ ไดย้ ินว่าเขากา� จดั คนสุดท้ายท่ีเหลือไปแล้วละ เขาวา่ ผมพบร่องรอย
การปลอมแปลงขอ้ มลู ลกู แกว้ ทมี่ ขี อ้ ความฝากมาถงึ ทา่ นครบั ดเู หมอื นเขา
จะใชน้ ่นั เปน็ หลักฐานด�าเนินการส�าเร็จโทษไปแลว้ ละ”
ฮนิ าตะกล่าวแลว้ ย้มิ บางๆ
ทา่ ทางแบบนั้นแคม่ องดอู ย่ขู ้างๆ กน็ ่ากลวั แล้ว
ผมมองเห็นเพียงสาวสวยท่ีก�าลังวางแผนช่ัวร้าย คิดว่านี่ก็เป็น
หนงึ่ ในเหตุผลท่ฮี นิ าตะถูกเขา้ ใจผิด
แตเ่ ร่อื งน้ันช่างมันก่อน

“ประเด๋ียวกอ่ น อกี หนึ่งคนที่เหลอื นั่นเปน็ ใครนะ?”
ถึงจะคิดว่าไมน่ ่าใช ่ แต่คงไมใ่ ช่ “ปรมาจารย์วนั อาทติ ย”์ แกรน
ท่วี า่ แข็งแกรง่ ยิ่งกว่าเคลย์แมนหรอกนะ?
ถ้าเกิดเป็นเชน่ น้นั ละก็ ชายท่ีชือ่ นิโคลสั เองก็คงเปน็ บคุ คลทเ่ี รา
จะประมาทไม่ได้...

“ไดย้ นิ วา่ คอื ผนู้ า� ของ “วนั ทงั้ เจด็ ” แกรน “ปรมาจารยว์ นั อาทติ ย”์
นะ ชายคนน้นั แทบจะไม่เคลื่อนไหวดว้ ยตัวเองเลย คนท่ีหลงเหลืออย่คู ง
เปน็ เขาไม่ผดิ แน่”

“โฮ่? เอาชนะแกรนเบลผู้น้ันรึ นิโคลัส ถ้าจ�าไม่ผิดคือ
พระคารด์ ินลั ที่หลงใหลเจ้านักหนาน่?ี เขาใชว้ ิธไี หนกนั ล่ะ?”
“อาจจะไม่ใช่เรื่องน่าช่ืนชมนักนะคะ ทราบมาว่าเขาเตรียม

บทที่ 1 การปรองดองและสนธสิ ญั ญา 83

“ดิสอินเทเกรชัน่ (สลายอณวู ิญญาณ)” ไว้ลว่ งหน้าคะ่ เขาวา่ ปดิ บญั ชไี ด้
ดว้ ยการโจมตีท่ไี ม่คาดคิดในครงั้ เดยี ว”
“อยา่ งนน้ี เ่ี อง... แกรนเบลเองกช็ ราภาพแลว้ นะน ี่ ไมน่ กึ วา่ จะตดิ
กบั ของพรรค์นี้...”
ลมู นิ สั พมึ พา� ราวกบั อาลยั แตน่ นั่ ไมใ่ ชเ่ รอ่ื งทผี่ มกา� ลงั สนใจตอนน้ี
ไมน่ า่ เลย ชายสดุ อนั ตรายเพม่ิ ขนึ้ มาอกี หนงึ่ คนซะแลว้ แตถ่ งึ จะ
พดู อยา่ งน้ัน ดเู หมือนเขาจะใชก้ ารเล่นทเี ผลอด้วย ดงั นั้นไม่ตอ้ งมองวา่
เป็นตวั อนั ตรายมากนักก็คงไม่เป็นไร
ทว่า ความประมาทคือส่ิงต้องห้าม ถ้าเป็นผมก็ว่าไปอย่าง
แต่สา� หรบั คนกวา่ ครึ่ง “ดิสอินเทเกรช่นั ” นน้ั เป็นสงิ่ อันตราย
พระคาร์ดินลั นิโคลสั ผมจะจา� ช่อื เขาเอาไว้

“ว่าแต ่ ท่านลูมนิ สั คะ แกรนเบลทว่ี ่าหมายถึง “ปรมาจารย์วัน
อาทิตย”์ แกรนหรือคะ?”
ฮนิ าตะถามลูมนิ ัส
ดูเหมอื นเธอจะนกึ ออกหลงั ได้ยินช่อื แกรนเบล

“ถกู ตอ้ ง ชอ่ื จริงของเจา้ นัน่ คอื แกรนเบล ชายผ้นู สี้ มัยกอ่ นเคย
เปน็ ผู้กล้าแห่ง “แสง” เขาเองกเ็ คยตอ่ สู้กบั ข้านะ”
ฮนิ าตะกับลมู ินัสสนทนากนั
วิธีการพูดของลูมินัสเนี่ยบางคร้ังก็ฟังดูน่ารักไร้เดียงสาเหมือน
กันนะ ผมรสู้ ึกว่าเธอพยายามฝนื ทา� ตัวเยอ่ หยง่ิ อย ู่ ผมคิดไปเองรเึ ปล่า?
ท่าทางจะกลบเกล่ือนด้วยบรรยากาศแบบคนใหญ่คนโตท่ีแผ่
ออกมาอยา่ งคลมุ เครอื หรอื ไมก่ ็...
ณ ช่วั ขณะทีค่ ดิ เช่นน้ัน ผมก็ถกู เธอเขม่นดว้ ยนัยน์ตาฉายแสง
วาววับ
ว่าแลว้ เชียววา่ คดิ ไปเอง๊ !
ด้วยเหตนุ ้ี ผมจึงตัดสนิ ใจเกบ็ ความกงั ขาน้ไี ว้ในใจดกี วา่

84

“อย่างนัน้ หรอื คะ... หรือวา่ ไมส่ ิ แตว่ ่า-------”
ฮินาตะคงจะนึกอะไรออก ดูเหมือนเธอจะมีเร่ืองที่ติดใจสงสัย
แต่คงเพราะไมม่ ่นั ใจสดุ ทา้ ยเธอจึงไม่ได้เอ่ยออกมา

“สมัยก่อนเขาแขง็ แกร่งเอาการนะ ถึงขน้ั สูสกี บั ข้าเชียวละ”
“กน็ ะ ดว้ ยเหตทุ ว่ี า่ “ผขู้ นานนามตนเปน็ ผกู้ ลา้ ชะตาจะหมนุ เวยี น”
คนผนู้ นั้ เองก็อาจเคียดแค้นขา้ อยู ่ ณ ก้นบ้ึงของจติ ใจกเ็ ป็นได”้
ผมได้ยนิ ค�าพูดของลูมินัสแล้วก็เข้าใจ
อยา่ งทมี่ ลิ มิ วา่ ไว ้ ระหวา่ งผกู้ ลา้ กบั จอมมารนน้ั มชี ะตาตอ่ กนั อยุ่
แกรนเบลพ่ายแพ้ต่อลูมินัสเขาจึงสวามิภักดิ์ ทว่าใจจริงอาจมี
ความรูส้ ึกซับซ้อนอย่ ู แม้จะกลายเปน็ ตวั ตนในตา� นานที่ปน้ั วีรบรุ ุษมานัก
ต่อนกั ก็ไมอ่ าจหนพี น้ จากชะตาน้ันได้
ถงึ ปา่ นน้ีแล้วเราจะทา� ได้แค่คาดเดาเท่านน้ั กเ็ ถอะ

“แตเ่ อาเถอะ เทา่ นก้ี โ็ ลง่ อกไปเรอ่ื งนงึ ละนะ จอมมารเคลยแ์ มน
อาณาจักรฟาลมุส เหล่าปรมาจารย์แหง่ วันทง้ั เจด็ พวกคนท่ีมาแหยมกับ
เราทกุ คนกพ็ นิ าศไปหมดแลว้ ด้วย”
บรรดาบรวิ ารของผมนา� โดยเบนมิ ารพุ ยกั หนา้ เหน็ ดว้ ยกบั ขอ้ สรปุ
ของผม

“เทา่ นกี้ ็จบไปอกี เรือ่ งแลว้ สินะครับ”
ริกรุ โุ ดหัวเราะอยา่ งรา่ เริง
ผมรสู้ กึ วา่ บรรยากาศผอ่ นคลายขึน้ จงึ หวั เราะแลว้ พดู ว่า

“นน่ั ส ิ จริงดว้ ยนะ ถงึ จะมีศตั รตู วั ร้ายเพียบแต่เทา่ น้ีก็เหมอื นว่า
ปัญหาเกือบท้ังหมดถูกจัดการเรียบร้อยแล้วเนอะ แต่พวกท่ีเคล่ือนไหว
อยา่ งลบั ๆ เบอ้ื งหลงั นวี่ นุ่ วายจงั ถา้ ไมเ่ อะใจเรอ่ื งพอ่ คา้ ทแี่ อบเคลอื่ นไหว
กนั ไปทั่ว ฉนั คงสงสยั ไปแลว้ ว่ายคู เิ ป็นคนบงการเบอ้ื งหลัง”
ความจรงิ แล้วยคู ินา่ สงสยั มาก
เพื่อพูดถึงมนุษย์คนเดียวท่ีรู้ว่าผมก�าลังออกจากอาณาจักร

บทที่ 1 การปรองดองและสนธสิ ัญญา 85

อินกราเซยี และเป็นบคุ คลทีม่ สี ายสมั พันธ์กบั ฮินาตะแล้ว คนทีน่ า่ สงสัย
ทีส่ ุดกค็ ือยูคิ ดังนน้ั ถึงจะรู้สึกผดิ แต่ผมก็เคยเคลอื บแคลงในตวั ยูคิ

“ยคู ?ิ แกรนดม์ าสเตอร ์ (ประธานสมาคมอสิ ระ) ยคู ิ คางรุ ะซากะ
หรือครบั ?”
ผมได้ยนิ เลโอนาร์ดถามจึงพยกั หน้าตอบวา่ “ใชแ่ ลว้ ”
หากไตรต่ รองอยา่ งเยอื กเยน็ กจ็ ะเขา้ ใจ
เขาเพยี งแค่น่าสงสยั ทีส่ ดุ เม่ือใครค่ รวญจากสถานการณ ์ แตย่ ูคิ
ไม่มีเหตุผลท่ีจะให้ผมกับฮินาตะต่อสู้กัน ในเมื่อไม่มีแรงจูงใจก็ยากที่จะ
คิดวา่ ตัวการเบื้องหลังคือเขา

《...》

ในทางตรงกนั ขา้ ม กส็ ามารถคดิ ไดว้ า่ เรากา� ลงั หลงกลใครบางคน
อย ู่ อาจมอี บุ ายท่สี รา้ งมาอย่างแยบยลเพอ่ื ให้ผมเคลอื บแคลงยคู ิกไ็ ด้
หากเปน็ พอ่ คา้ ฝง่ั ตะวนั ออกพวกนน้ั กม็ คี วามเปน็ ไปได ้ พวกเขา
เองกเ็ กย่ี วพนั กบั กลยทุ ธถ์ กู ดา� เนนิ การจากทห่ี า่ งไกล หรอื หาก “วนั ทง้ั เจด็ ”
เป็นคนบงการก็ใช้เหตุผลนีอ้ ธบิ ายได้เชน่ กนั
แต่ถงึ อยา่ งนัน้ -------

“ยคู เิ ปน็ คนบงการสนิ ะ พดู ไดไ้ มเ่ ตม็ ปากหรอกวา่ ไมใ่ ชเ่ ขาอยา่ ง
เด็ดขาด”
ผมอุตส่าหโ์ ล่งใจแล้วแทๆ้ แตฮ่ ินาตะดันพูดแบบน้นั ออกมา

“เฮย้ ๆ สงสยั คนบ้านเดยี วกันรึไง?”
“อา้ ว? ฉนั แค่นึกถึงความเปน็ ไปไดท้ ้ังหมดเท่านนั้ เอง อีกอยา่ ง
การจะคดิ วา่ คนบงการหมดสนิ้ ไปแลว้ ฉนั วา่ ยงั เรว็ เกนิ ไปนะ เพราะทง้ั ตวั ตน
ทแี่ ทจ้ รงิ และจดุ ประสงคข์ องคนทโ่ี คน่ โระอกิ ย็ งั ไมก่ ระจา่ ง สว่ นพวกพอ่ คา้
ฝั่งตะวันออกที่เป็นหัวใจส�าคัญก็ยังแผ่อิทธิพลในนานาชาติฝั่งตะวันตก

86

อย่เู ลย”
เม่ือเธอชี้ให้เหน็ จุดนี ้ ผมก็รู้สกึ เหมอื นถกู นา้� เยน็ สาดใส่
ถกู แล้ว ยงั เร็วเกินไปทีจ่ ะวางใจ

“งนั้ เหรอ จริงด้วยนะ เรอ่ื งทั้งหมดยังไม่จบดว้ ย จะมองโลกใน
แงด่ ีคงไม่ได้สนิ ะ”
ผมดึงอารมณ์ทก่ี �าลังจะผ่อนคลายกลับมาแล้วเอ่ยเช่นนั้น

“นน่ั สินะครับ แจง้ ถึงทุกคนไว้ด้วยดีกวา่ ”
เบนมิ ารุเองกย็ อมรับ อกี ด้าน เหล่าอัศวินศกั ดิ์สทิ ธเ์ิ องก็แสดง
สีหนา้ เขา้ ใจ

“อยา่ งทฮ่ี นิ าตะวา่ ยงั มคี วามเปน็ ไปไดส้ งู ทยี่ งั เหลอื คนชกั ใยอยู่
เบอื้ งหลงั อกี ถงึ ฉนั จะบอกวา่ อาจเปน็ “วนั ทง้ั เจด็ ” แตถ่ งึ ยงั ไงนน่ั กแ็ คน่ กึ
ข้ึนมาไดเ้ ลยพดู เทา่ น้ัน ไมไ่ ด้แปลวา่ มีหลักฐานทช่ี ี้ขาดได้แลว้ การตดั สนิ
ไปเองมนั ไม่ดี เก่ียวกับเรือ่ งน้ีเอาเป็นว่าต่อจากนีไ้ ปก็จ�าเปน็ ต้องระวงั ”
เม่ือผมสรปุ ทกุ คนกพ็ ยกั หน้าพร้อมกนั
นน่ั สินะ การคิดไปเองมนั ไมด่ ี
ถงึ ผมจะคอ่ นขา้ งมน่ั ใจในขอ้ สนั นษิ ฐานครง้ั นแ้ี ตอ่ าจารยร์ าฟาเอล
ยังไม่ไดเ้ หน็ ด้วยเลย
แตค่ งมคี วามเปน็ ไปได้อยเู่ พราะไมม่ ีคา� ปฏิเสธเชน่ กนั คงเรยี ก
ได้วา่ ไม่มหี ลกั ฐานพอใหแ้ น่ใจกระมงั
ดงั นนั้ ผมเองก็ควรเชื่อใจอาจารย์ราฟาเอล
พวกอัศวนิ ศกั ด์ิสิทธ์ิเองกย็ อมรับ ผมจงึ คดิ วา่ พอไว้แคน่ ีด้ กี ว่า

＊

ทนี ก้ี ารปรบั ความเขา้ ใจถงึ สถานการณข์ องทง้ั สองฝา่ ยกจ็ บแลว้
คนบงการตวั จรงิ มอี ยอู่ กี หรอื ไม-่ -------แนน่ อนวา่ เราตอ้ งคน้ หา

บทที่ 1 การปรองดองและสนธสิ ัญญา 87

คา� ตอบ ทว่านน่ั เปน็ เรื่องหลังจากนี้ สิ่งทีเ่ ราควรจะคยุ กัน ณ ตอนนคี้ ือ
เราจะกา� หนดความสมั พนั ธต์ อ่ กนั นบั แตน่ อี้ ยา่ งไร เพอ่ื ไมใ่ หม้ คี วามคบั แคน้
ระหวา่ งเราเหลืออกี
ในตอนนน้ั เองชนู ะกย็ กกาแฟและขนมมาเสริ ฟ์ เมนขู องวนั นค้ี อื
สโคนกบั มนั ฝรงั่ ทอด
สมกับเป็นชนู ะ จังหวะเปะ๊ เหมอื นเล็งเอาไวแ้ ลว้
พวกผมลงมือกินอย่างรวดเร็วเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาขณะท่ี
เหล่าอศั วินศกั ด์ิสิทธ์ลิ ังเล

“โอะ๊ ขนมหรอื ข้าขอเยอะพิเศษ”
ทัง้ ท่ีเวลโดรา่ ท�าตวั เหมือนไมไ่ ดอ้ ยใู่ นวงสนทนาแท้ๆ มแี ตเ่ วลา
แบบนแ้ี หละทีเ่ ร็วนัก

“คะ่ ข้าทราบอย่แู ล้วละค่ะ”
ชนู ะเองก็ชนิ กบั การรบั มอื เขาไปแลว้

“แหม อันน้ีก็อรอ่ ยนะเน่ีย”
ดเู หมอื นเหลา่ อศั วนิ ศกั ดส์ิ ทิ ธจ์ิ ะทง้ิ ความลงั เลไปเนอื่ งจากฮนิ าตะ
ลงมอื กนิ แลว้ สถานทน่ี นั้ เปลยี่ นเปน็ ชว่ งเวลาแหง่ ความผอ่ นคลายในอดึ ใจ

พอกนิ ขนมแล้วกไ็ ด้พักหายใจ
ผมค่อยๆ เปดิ ปากพดู เพ่อื เปล่ียนอารมณ์

“เอาละ ทนี ้ีเรอ่ื งความสมั พันธต์ ่อจากน-้ี -------”
“กอ่ นหนา้ น้นั เรามเี รอ่ื งท่ีอยากท�าให้ชดั เจนไว้กอ่ น”
ฮนิ าตะเอ่ยขัดคา� พูดของผม
“เหตกุ ารณใ์ นครงั้ น ี้ พวกคณุ ยอมรบั คา� ขออภยั จากพวกเราแลว้
สินะ?”
“อ้มื ประเทศของเราต้ังใจจะสานสัมพันธอ์ ันดีตอ่ จากน ้ี ไมไ่ ด้
คิดจะท�าใหเ้ ปน็ ปญั หาไปมากกวา่ นห้ี รอก”

88

ผมตอบคา� ถามของฮนิ าตะ
น่ีไม่ใช่ความเห็นของผมคนเดียว แต่เป็นเร่ืองท่ีตัดสินจากการ
ปรึกษากับพวกผูบ้ ริหารระดบั ตา�่ กวา่ เบนมิ ารลุ งไป
เราไมจ่ า� เปน็ ตอ้ งสกู้ นั มากไปกวา่ น ้ี ถา้ คลายความเขา้ ใจผดิ แลว้
แค่สมานฉันทก์ นั กค็ งพอ
ผมตอบกลบั ไปจากการตดั สนิ ใจแบบนน้ั แตม่ ผี ไู้ มย่ อมรบั ขอ้ เสนอ
นน้ั อย่ ู ลมู ินัสนน่ั เอง

“ไม่ได้ ข้าเกลียดการติดค้าง เรื่องครานี้เห็นได้ชัดว่าความรับ
ผิดชอบอย่ทู ่ีฝ่ายเรา ดงั นัน้ เราจะชดใช้ให้ในรปู แบบใดรปู แบบหนึง่ การ
สมานฉนั ทไ์ ว้หลังจากน้นั ”
ลูมนิ ัสกลา่ วแลว้ เขม่นมองเวลโดรา่
โดยสรุปคือเธอคงไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณต่อเวลโดร่าไม่ว่าจะ
รูปแบบไหนกต็ าม

“ทา่ นลูมนิ สั ก็กล่าวเชน่ น ี้ ตัวฉันเองก็ล�าบากใจที่ไปสร้างความ
เดือดร้อนไว ้ เลยอยากจะแสดงความจรงิ ใจเทา่ ท่จี ะท�าได”้
ฮนิ าตะเสนอแบบนนั้ ตามลมู นิ สั
ถึงจะวา่ อยา่ งนนั้ ก็เถอะ การชดใชง้ น้ั เหรอ...
อย่างท่ีกล่าวไปก่อนหน้าน้ี พวกเราไม่ได้มีเจตนาให้แก้ปัญหา
ด้วยเงินตรา
ถา้ พวกลมู นิ สั -------หรอื จะใหถ้ กู คอื จกั รวรรดศิ กั ดส์ิ ทิ ธลิ์ เู บเรยี ส
ใหก้ ารยอมรบั ตัวตนของพวกเราละก็...
แล้วถ้ายง่ิ มีการประกาศว่าจะไม่เป็นอริก็ยง่ิ ไมต่ ้องพดู ถึง

“อืมมม ถ้าอย่างน้ันช่วยยอมรับประเทศของพวกเราอย่างเป็น
ทางการแลว้ เชื่อมความสมั พันธ์การทูตไดม้ ั้ย?”
พอผมเสนอไปเช่นนนั้ ลูมนิ ัสก็ยอมรบั ดว้ ยน�้าเสียงสบายๆ

“ไม่ขดั ข้อง ขา้ ไม่ไดม้ ีเจตนาจะเป็นผูส้ มรู้รว่ มคิด และอย่างไร

บทท่ี 1 การปรองดองและสนธิสญั ญา 89

สกั วนั ขา้ ก็ตัง้ ใจจะสา� เรจ็ โทษไอ้ก้ิงกา่ ทอี่ ยตู่ รงนัน้ อยู่แล้ว”
ดูเหมือนความโกรธกว่าคร่ึงของลูมินัสจะมุ่งไปยังเวลโดร่า
ดงั นนั้ ผมจงึ คดิ วา่ อยา่ งแยท่ สี่ ดุ กจ็ ะยนื่ เวลโดรา่ เปน็ เครอ่ื งสงั เวยให ้ ถา้ ทา�
แบบนแ้ี ลว้ ความผาสขุ 100 ปจี ะมาเยอื นละก ็ สา� หรบั ผมมนั เปน็ ทางเลอื ก
ทีไ่ มต่ อ้ งลงั เลเลย

“ประเดยี๋ วสริ มิ รุ เุ อย๋ เมอื่ กเ้ี จา้ ไมไ่ ดค้ ดิ เรอ่ื งโหดรา้ ยอยใู่ ชห่ รอื ไม?่ ”
“คดิ ไปเองนา่ เวลโดรา่ คงุ เพราะถา้ เธอเปน็ เดก็ ดวี า่ นอนสอนงา่ ย
กไ็ มจ่ า� เปน็ ตอ้ งกังวลไปหรอกนะ”
“เดย๋ี วๆ เวลาทเ่ี จา้ เตมิ คา� วา่ “คงุ ” สว่ นใหญก่ ค็ ดิ เรอื่ งชว่ั รา้ ยอยู่
ไมใ่ ช่หรือไงกัน!”
ชิ เวลโดร่าก็หัวแหลมข้นึ มาแลว้ สนิ ะ
ทว่ายังอ่อนหัดนกั

“เอานา่ ๆ ฉนั จะใหส้ โคนของฉนั เอง ญาตดิ กี บั ลมู นิ สั ไวด้ ว้ ยนะ”
“อะไรนะ? ถา้ เช่นนนั้ ก็ต้องจัดการให้เหมาะสมแล้วสิ เอาเถอะ
ถา้ ขา้ เอาจรงิ แลว้ การจะทา� ใหล้ มู นิ สั ยอมรบั กง็ า่ ยนดิ เดยี ว! เคย้ี ฮะฮะฮา่ !”
เห็นม้ยั ละ่ ? เวลโดรา่ น่ะเขา้ ใจง่ายจะตาย
ลูมินสั เองกเ็ อือมระอา
แตด่ เู หมอื นว่าเธอไม่คิดจะผิดค�าพูดทเี่ อย่ ไปแลว้ คร้งั หนง่ึ

“อย่าได้ใจนักเลย! แต่ว่าข้าจะเพลิดเพลินกับการสงบศึกไป
สักระยะแลว้ กนั จะเชือ่ มความสัมพันธ์ทางการทตู ตอ่ จากนี้ 100 ปีก็ได้
จงถอื วา่ นัน่ เป็นหลักฐานของการอภยั จากขา้ เสียเถอะ”
เธอเอ่ยและยนิ ยอมสงบศึกอย่างงา่ ยดายจนนา่ แปลกใจ
เอ่อ จะดีเหรอ? ผมตกใจ
เบนมิ ารกุ เ็ ชน่ กนั รกิ รุ โุ ดไปจนถงึ เหลา่ ผอู้ าวโุ สเองกป็ ระหลาดใจ
กับการตดั สินใจของลมู นิ ัส
เชน่ เดียวกบั พวกฮินาตะ ความคืบหน้าน้เี ป็นรปู แบบทเี่ กินคาด

90

“ถ้าแค่ไม่แทรกแซงระหว่างกันยังว่าไปอย่าง แต่จะยอมรับ
การเจริญความสมั พนั ธท์ างการทตู ด้วยหรือคะ?”
ฮินาตะถาม
ลมู ินัสไมแ่ ยแสตอ่ ส่งิ ท่เี ธอเอ่ย

“หนวกห ู น่ีคือคา� ตัดสินของขา้ !”
เธอพดู แคน่ น้ั แลว้ เหยยี ดมอื ไปหยบิ สโคนชน้ิ ใหมท่ า� นองวา่ ทเ่ี หลอื
ก็ฝากดว้ ย
ฮนิ าตะดูอยากบ่นวา่ ลา� บากแตท่ ่าทางเธอไมม่ ีเจตนาจะตอ่ ต้าน
ลูมนิ สั

“เปน็ อีหรอบนี้กค็ งมแี ต่ต้องวา่ ตามละนะ”
รุอิกล่าว ฮินาตะพยักหน้ายอมรับแล้วเร่ิมครุ่นคิดว่าจะสรุป
เร่อื งราวอย่างไร
แตแ่ นน่ อนว่ายอ่ มมคี นทต่ี ามบทสนทนาไมท่ ัน...

“การทูตหรอื ครับ แตว่ ่านนั่ --------”
เลโอนาร์ดเอ่ย
พลางเหลือบสายตาไปทางฮินาตะราวกับลังเลว่าควรช้ีให้เห็น
ปัญหานน้ั หรอื ไม่

“ก็ดนี ี่? หากพวกท่านรมิ รุ ุเปน็ ผชู้ ว่ั รา้ ยจรงิ ๆ พวกเราคงไม่ได้
อยูบ่ นโลกน้ีแลว้ ”
“นน่ั สนิ ะ พวกทา่ นรมิ รุ นุ ะ่ เชอ่ื ใจได ้ เราควรทง้ิ อคตเิ กยี่ วกบั อสรู
เสียท”ี
“ฉันก็เห็นด้วยค่ะ ท่านโซเอยเ์ ปน็ สุภาพบรุ ุษมาก”
พอฟริทซ์เอ่ยขึ้นอย่างสบายๆ อาร์โนลกับรีทิสก็แสดงความ
เห็นพ้อง
ชายช่อื บคั คัสทดี่ เู งยี บขรมึ เองกพ็ ยักหนา้ อยา่ งเห็นชอบ
แม้จะได้ยินคา� พูดพวกพ้อง หากเลโอนารด์ ยังคงรอบคอบ การ

บทท่ี 1 การปรองดองและสนธิสัญญา 91

เป็นรองหวั หน้ากองครูเซเดอร์ย่งิ ทา� ใหเ้ ขาไม่พยักหนา้ ยนิ ยอมโดยง่าย
ตรงกนั ขา้ มเขาคงเตรยี มใจเอาไวแ้ ลว้ จงึ ตดั สนิ ใจแสดงความเหน็
ออกมา

“ทวา่ มนั มปี ญั หาอยคู่ รบั คอื เราจะทา� อยา่ งไรกบั หลกั คา� สอนของ
พวกเรา ศาสนจักรศักด์ิสทิ ธิแ์ หง่ ทิศประจมิ จะตกเปน็ ทีค่ รหาหรอื ไมก่ ข็ นึ้
อยูก่ บั มนั ซึ่งเรายอมรบั ไมไ่ ดจ้ ริงๆ”
หลกั คา� สอน--------ที่ไมย่ อมรับการด�ารงอยูข่ องอสูรน่ะเหรอ
ถกู ของเขา หากยอมรบั พวกผมกจ็ ะเกดิ คา� ถามวา่ คา� สอนทผ่ี า่ น
มาจนถึงบดั นมี้ นั คืออะไรกัน ท้งั ๆ ท่ีปัญหาก�าลังจะคลคี่ ลายแทๆ้ แต่ดู
เหมือนเร่อื งจะไม่ง่ายขนาดนน้ั
ขณะทผ่ี มคดิ เชน่ นน้ั เจา้ ตวั ลมู นิ สั เองกลบั พดู เรอ่ื งทน่ี า่ ตกตะลงึ
สดุ ๆ ออกมา

“ไร้สาระ หลักคา� สอนน่นั ข้าไมใ่ ชค่ นกา� หนด ถงึ จะบอกว่าหลกั
ค�าสอนนั่นไม่ได้รับการปกป้อง ข้าก็ไม่เห็นจะรู้สึกว่ามันคือการทรยศข้า
สกั หนอ่ ย แรกเรม่ิ เดมิ ทนี น่ั มนั กแ็ คก่ ฎทพ่ี วกผนู้ า� ในสมยั กอ่ นเคน้ สมองคดิ
ขึ้นมาใช้เป็นแนวทางสา� หรบั ราษฎรผ้หู ลงทางเทา่ นั้นเอง”
ดูท่าค�าพูดติดระเบิดของลูมินัสจะน่าตกใจส�าหรับฮินาตะด้วย
ไม่ใชเ่ พยี งเหล่าอัศวินศักดิ์สทิ ธิ ์ เธอพูดเสยี งเบาว่า “เอ!๋ ? ฉันเพงิ่ ไดย้ ิน
ครั้งแรกนะเนยี่ ...”
รุอเิ อ่ยกับฮินาตะด้วยสีหนา้ ไรอ้ ารมณว์ ่า

“งน้ั ร ึ จะไม่รูก้ ไ็ ม่แปลกละนะ ถงึ จะสามารถคน้ ควา้ คมั ภีร์ฉบับ
ดั้งเดิมท่ีเขียนหลกั คา� สอนไวไ้ ด้โดยอิสระ แต่ตน้ ฉบบั ประมวลคา� สอนนั้น
สาบสญู ไปเรยี บรอ้ ยแลว้ หากไปดเู ลม่ นนั้ กค็ งทา� ความเขา้ ใจความเปน็ มา
ของหลักค�าสอนไดล้ ะนะ”
รอุ กิ ล่าว
ดูเหมือนว่าแรกเร่ิมเดิมทีหลักค�าสอนคือสิ่งท่ีมีไว้เพ่ือปกป้อง

92

ราษฎรผศู้ รัทธาลมู ินสั
หากเป็นบุคคลระดับสูงอย่างลูมินัสหรือรุอิก็ว่าไปอย่าง แต่
แวมไพรร์ ะดบั ลา่ งนน้ั มเี ลอื ดสดๆ ของมนษุ ยเ์ ปน็ เสบยี ง และดทู า่ เลอื ดสด
ของมนษุ ย์ทีเ่ ป่ียมลน้ ดว้ ยความสุขจะอร่อยกว่ามาก
สมยั นนั้ ผคู้ นพยายามมชี วี ติ อยอู่ ยา่ งเอาเปน็ เอาตายในโลกทบี่ า้
คลง่ั ปน่ั ปว่ นดว้ ยพลงั อนั รนุ แรงของอสรู แนน่ อนวา่ ทา� ใหเ้ กบ็ ไดแ้ ตเ่ ลอื ดสด
ชนั้ เลวเทา่ นนั้ กลายเปน็ ปญั หาชนดิ คอขาดบาดตายสา� หรบั เหลา่ แวมไพร์
ตอนนน้ั เองลมู นิ สั กไ็ ดต้ ง้ั นโยบายการอนรุ กั ษค์ มุ้ ครองมนษุ ยชาติ
ท่เี ร่มิ มาจากการย้ายถิ่น
ดทู า่ สาเหตขุ องการยา้ ยถน่ิ คอื คณุ เวลโดรา่ ...แตผ่ มยง้ั ใจไวไ้ มถ่ าม
ถงึ เร่ืองน้ัน เพราะคงเปน็ การแกว่งเทา้ หาเส้ยี นไม่ผิดแน่

“ดว้ ยการทเ่ี ราปกปอ้ งราษฎรผไู้ มร่ อู้ โิ หนอ่ เิ หน ่ พวกเขากส็ ามารถ
มชี วี ติ ทผี่ าสขุ ได ้ เมอ่ื สรา้ งลกู เลน่ เรอื่ งการคกุ คามของจอมมารในฐานะตวั
กระตุน้ แลว้ พิทักษพ์ วกเขาจากส่ิงน้นั พวกเขากจ็ ะเกิดความสบายใจและ
ปลาบปลื้มในความสุขของตน ประชาชนของลูเบเรียสนั้นถูกปกป้อง
ภายใตน้ ามแหง่ เทพเจา้ ยงั ไงล่ะ”
ผมอาจจะเปรยี บเปรยไดแ้ ยส่ กั หนอ่ ย แตม่ นั กเ็ หมอื นกบั “ปศสุ ตั ว”์
น่ีเอง
ถงึ จะบอกว่าดดู เลือดสดๆ แตก่ ็ด่ืมแค่ปรมิ าณเล็กน้อยขนาดที่
เจ้าตัวก็ไม่รู้สึกตัว หากเทียบกับจ�านวนของแวมไพร์แล้วจ�านวนของ
ประชาชนมากกว่าอยา่ งล้นหลาม นั่นจงึ เปน็ เรอ่ื งทเ่ี ขา้ ใจได้
สิ่งชดเชยส�าหรับการบริจาคเลือดคือการท่ีสามารถด�าเนินชีวิต
สงบสขุ ทไี่ ดร้ บั การคมุ้ ครองจากภัยคกุ คาม
เรยี กไดว้ า่ เปน็ ความสัมพันธแ์ บบ WINWIN โดยแท้

“สรปุ คอื ในคมั ภรี ศ์ กั ดส์ิ ทิ ธ-์ิ ------หลกั คา� สอนของศาสนาลมู นิ สั
มีบทบัญญัติที่เขียนไว้เพ่ือไม่ให้เกิดความเสียหายจากอสูรโดยไม่จ�าเป็น

บทที่ 1 การปรองดองและสนธสิ ัญญา 93

อยา่ งนนั้ เหรอ?”
“นัน่ สินะ ถูกตอ้ งตามนน้ั ”
“ส�าหรับข้า ส่ิงส�าคัญคือความศรัทธา พวกเจ้าใช้ 〈เวท
ศกั ดิ์สทิ ธ〉ิ์ ได้ด้วยการศรทั ธาในตัวขา้ มใิ ชร่ ?ึ นน่ั แหละคือพันธสญั ญา
เปน็ กฎอันเดด็ ขาด การปกป้องประชาชนคอื หนา้ ท่ซี ง่ึ วงศาคณาญาติของ
ข้าตอ้ งทา� ตามสญั ญา สา� หรับขา้ แล้วจะเป็นอย่างไรกช็ ่าง”
หรือก็คือ โดยสรุปแลว้
หลกั คา� สอนซง่ึ ไมย่ อมรบั การดา� รงอยขู่ องอสรู ไมไ่ ดเ้ ปน็ อะไรมาก
ไปกวา่ กุศโลบายเพ่อื มดั ใจคนเลย
ถา้ เปน็ อยา่ งนนั้ กจ็ ริงอยูว่ า่ คงไมจ่ า� เปน็ ตอ้ งตายตัวเคร่งครดั
หากฝนื บดิ เบอื นหลกั คา� สอน ศาสนจกั รศกั ดส์ิ ทิ ธแ์ิ หง่ ทศิ ประจมิ
ก็จะป่ันปว่ น แต่ไมจ่ า� เปน็ ตอ้ งทา� ถงึ ขนาดน้ัน เพราะหลักๆ แค่มเี หตผุ ล
มายอมรับพวกเรา เท่าน้นั ประชาชนก็คงรบั ได้
ผมคิดว่าเท่าน้ีคงคลี่คลายแล้วแต่ดูท่าเลโอนาร์ดจะยังไม่ยอม
เขาขมวดคิว้ เป็นปม ทา� สหี นา้ เคร่งเครยี ด

“ผมเขา้ ใจแล้วว่าหลกั ศาสนาของพวกเราไมไ่ ดม้ าจากเจตจ�านง
ของท่านลูมนิ ัสผ้เู ป็นสมมตุ เิ ทพ ทวา่ ปญั หาในปจั จุบันคอื พวกเราใชช้ ีวติ
ตามหลกั คา� สอนนนั้ มาจนถงึ ตอนน ี้ หากทง้ิ มนั ไปงา่ ยๆ เชน่ นน้ั ยงั ไงปญั หา
กค็ งเกดิ มิใชห่ รือครบั ...?”
ถูกของเขา หากเมินแนวทางท่ยี ดึ ถือมาจนบัดนีโ้ ดยสน้ิ เชงิ แล้ว
กค็ งจะมกี ารตอบโตท้ รี่ นุ แรงจากกลมุ่ ศาสนกิ ชนผนู้ บั ถอื และองคก์ รในปจั จบุ นั
ตอ่ ใหล้ มู นิ สั ไปแสดงตวั ตอ่ หนา้ ผคู้ นกไ็ มร่ จู้ ะยอมเชอื่ วา่ เปน็ เทพี
จรงิ หรือเปลา่ ยิง่ กว่านนั้ ลูมนิ สั คงไม่ทา� อะไรแบบนัน้ เปน็ อนั ขาด...
หากเป็นเช่นน้ันก็มีความเป็นไปได้ที่จะมีความแตกแยกภายใน
ระหว่างผู้ทยี่ ึดหลักค�าสอนอยา่ งตายตัวกับความคิดเหน็ นนั้
ฮินาตะเปิดปากพูดอย่างขึงขังกับเลโอนาร์ดผู้กลัดกลุ้มอย่าง

94

จริงจงั
“ถึงอย่างน้ันก็มีแต่ต้องท�าเท่านั้นแหละ ตอนแรกฉันตั้งใจจะ

รักษาความสงบจนกว่าปัญหาจะซาไปเอง แต่พอพวกนายท้ังร้อยคนดัน
เคลอ่ื นไหว เรอ่ื งคงจะรวั่ ไหวไปแตล่ ะประเทศแลว้ อกี อยา่ งความพา่ ยแพ้
ของ “สามเซยี นนกั รบ” ก็ถูกพบเหน็ โดยบรรดานักข่าวใชม่ ั้ยละ่ ?”
ฮินาตะว่าแล้วเบนสายตาจากเลโอนาร์ดมายงั ผม
อยา่ งทฮี่ นิ าตะวา่ ดอิ าโบลบอกว่าเขาโคน่ ซาเร่แหง่ “สามเซยี น
นักรบ” ลงได ้ ไดย้ นิ วา่ มีอีกคนนงึ แตเ่ จา้ นั่นเผ่นหนีไปอยา่ งรวดเร็ว และ
ดว้ ยเหตทุ กี่ ลมุ่ นกั ขา่ วเหน็ เหตกุ ารณน์ น้ั พวกฮนิ าตะจงึ อยใู่ นสถานการณ์
ที่จุดยืนในฐานะผู้พิทักษ์แห่งมวลมนุษยชาติเส่ียงต่อการสูญเสียความ
เชอ่ื มนั่
บวกกบั ขา่ วลอื วา่ อศั วนิ ศกั ดส์ิ ทิ ธพิ์ า่ ยแพแ้ พรก่ ระจายไป ก็อาจ
เกดิ ความโกลาหลโดยไม่จา� เป็นได้
ถึงแม้ว่าเรื่องเล่าของดิอาโบลจะสามารถกดดันกลุ่มผู้ส่ือข่าวได้
ก็ตาม...
เฮอ้ ว่นุ วายจรงิ

“ถา้ อยา่ งนนั้ สรา้ งเรอ่ื งวา่ ฉนั กบั ฮนิ าตะเสมอกนั กไ็ ดน้ ่ี จากนน้ั
ก็สะกิดใจถึงแผนร้ายของ “วันทั้งเจ็ด” เลยลงนามสนธิสัญญาสงบศึก
เรื่องที่ร่างจริงฉนั เปน็ สไลมค์ งแพรห่ ลายแลว้ แต่ถา้ กระจายข่าวโดยเพิม่
ขอ้ มลู ไปดว้ ยวา่ เปน็ “ชาวตา่ งโลก” ผกู้ ลบั ชาตมิ าเกดิ ไปดว้ ยคนคงยอมรบั
ไดร้ ะดับนึงไม่ใช่เหรอ?”
“ส�าหรบั เราแลว้ นน่ั เปน็ ข้อเสนอทนี่ ่าขอบคณุ มาก แต่นายโอเค
แล้วเหรอ? ถ้าจอมมารเสมอกันกับฉันจะไม่มีปัญหาในด้านความน่า
ยา� เกรงเหรอ?”
ความน่าย�าเกรง ของแบบน้นั ผมไม่มีหรอก
แถมไม่รทู้ �าไมหม่นู ้ถี ึงโดนชนู ะโกรธตลอดเลย

บทที่ 1 การปรองดองและสนธิสญั ญา 95

ถ้าเดือดร้อนขึ้นมาก็โยนงานให้ริกุรุโดให้หมด ท่ีผมท�าอยู่ก็แค่
ไปเทีย่ วเลน่ กับพวกก็อบตะเทา่ นัน้ เอง...
ดงั นน้ั จะเสมอกนั ครั้งหรือ 2 คร้งั คงไมส่ ่งผลกระทบตอ่ ชื่อเสยี ง
ของผมหรอก

“ไมม่ ปี ัญหาหรอก จะสรา้ งเรือ่ งว่าแพย้ ังไดเ้ ลย”
เรอื่ งแพช้ นะอะไรนัน่ ชา่ งมัน ผมคดิ อยา่ งนั้นแลว้ ตอบไป ทวา่ ดู
เหมือนคา� พูดน้ันจะท�าใหพ้ วกฮนิ าตะตกใจ

“คอื ว่านะ จนถงึ เดยี๋ วนีก้ ารทีจ่ อมมารจะถกู มนุษยโ์ คน่ เนย่ี เปน็
เหตกุ ารณท์ มี่ กี ารยนื ยนั ไวเ้ พยี งนอ้ ยนดิ จรงิ ๆ เลยนะ? ถา้ บอกวา่ แพอ้ ยา่ ง
ง่ายๆ แบบนั้นสมดุลอา� นาจจะพงั ทลายลงแล้วเปน็ เรอื่ งใหญเ่ ลยรู้มย้ั ”
“ชะ ใชแ่ ลว้ ครบั ! คณุ นะ่ เพงิ่ จะเปน็ จอมมาร ในสถานการณแ์ บบ
น้ันหากถูกกลุ่มอิทธิพลอื่นหยามเอาจะกลายเป็นการปล่อยให้ดินแดนน้ี
ถูกแทรกแซงโดยไม่จา� เปน็ นะครับ!”
พอฮนิ าตะตกั เตอื นผมอยา่ งแรง เลโอนารด์ กม็ าพดู ผสมโรงดว้ ย
อยา่ งเห็นพอ้ งกนั
พวกเขาคงพดู เพราะหว่ งผม แตว่ า่ น้า...

“เบนมิ าร ุ พอจะนกึ ออกมยั้ วา่ กลมุ่ อทิ ธพิ ลทพี่ ยายามแทรกแซง
ที่นีค่ ือทไี่ หน”
“นึกไม่ออกครับ สมมุติว่าหากมีผู้โง่เขลาเบาปัญญาเช่นน้ันอยู่
ขา้ จะไปขยี้จนแหลกใหด้ ูเอง”
อมื พง่ึ พาไดจ้ รงิ ๆ
ดิอาโบลก�าลังจัดการด้านนานาชาติฝั่งตะวันตกอย่างราบรื่น
เขาผลักดันแผนการไปข้างหน้าแบบค่อนข้างบีบบังคับด้วยการช่วยเหลือ
เหลา่ ผสู้ อื่ ขา่ ว
จากรายงานแลว้ การทยี่ อหม์ จะขน้ึ ครองราชยเ์ ปน็ กษตั รยิ ก์ ข็ น้ึ อยู่
กบั เวลาเทา่ นน้ั บรรดาประเทศเล็กๆ รอบฟาลมุสเองก็หนนุ หลังอยู่

96

เม่ือเป็นเช่นน้ีประเทศที่มีก�าลังรบพอที่จะประชันกับพวกเราก็มี
เพียงอาณาจักรอนิ กราเซยี เทา่ น้นั ณ ตอนน้ีท่ลี ูมนิ สั เลื่อนเวลาการศกึ ไป
อกี 100 ปี การโจมตีของบรรดาชาติฝั่งตะวันตกจะต้องเล่อื นเช่นกัน
เหล่าจอมมารเองกท็ �านองเดยี วกัน
การโคน่ เคลยแ์ มนให้ได้ชมนน้ั เป็นผลงานช้ินใหญ่พอตวั ถ้าผม
ยังปลอดภัยดีอยูถ่ งึ จะปล่อยขา่ วลือว่าแพไ้ ปกค็ งไมเ่ ชอ่ื กันงา่ ยๆ
พวกเขาต้องกังขาว่าเปน็ กับดักแล้วรอบคอบขึ้นแน่ๆ

“ม่นั ใจจรงิ นะ ถ้าอยา่ งนั้นฉันก็ไมม่ อี ะไรคัดค้าน ขอรับขอ้ เสนอ
นัน้ มาใช้ดว้ ยความยนิ ดี”

“ไหนๆ แลว้ กใ็ ชโ้ อกาสนป้ี ระกาศวา่ ผอู้ าศยั ในประเทศน ี้ “ไมใ่ ช่
คนไม่ด”ี กันเถอะครับ!”
“นน่ั สนิ ะ ชาวเมอื งท่ีนเี่ ปน็ พวกนสิ ัยด ี ทีจ่ รงิ ฉันไมอ่ ยากเชอ่ื เลย
วา่ เดมิ ทีจะเป็นก็อบลนิ กับออรค์ ”
“เร่ืองที่ว่าอมนุษย์เป็นอสูรหรือเปล่า จนบัดน้ียังเป็นหัวข้อถก
เถยี งกันอยูเ่ ลย แตฉ่ นั คดิ ว่านนั่ เปน็ การแบง่ แยกทีม่ าจากอคติ”
“นัน่ สินะ ตวั ตนของอมนษุ ยท์ ่เี ป็นปฏปิ กั ษก์ ับมนษุ ยน์ ้นั ย่งุ ยาก
แต่อย่างพวกคนแคระคงชัดเจนว่าเป็นหน่ึงในมนุษยชาติ ถ้าเกิดบอกว่า
กระทั่งพวกเขาก็เป็นอสูรแล้ว แม้แต่จิตวิญญาณเราก็คงต้องจัดประเภท
ว่าเป็นอสรู ไปด้วย”
โอเกอร์หรือลิซาร์ดแมนนั้นเดิมทีถือว่าเป็นอมนุษย ์ ทว่าต้ังแต่
เป็นปรปกั ษ์กบั มนุษย์ก็ถกู จัดใหเ้ ปน็ อสูร
สว่ นเผา่ พนั ธช์ุ นั้ สงู กวา่ นนั้ อยา่ งโอน ิ (ยกั ษภ์ ตู ) หรอื ดราโกนวิ ต ์
(เผ่ามนุษยม์ งั กร) นั้นโดยสถานะแลว้ ไมใ่ ชอ่ สูร แตเ่ ปน็ เทพประจ�าถ่ิน
โดยสรปุ คอื มคี วามแตกตา่ งกนั เพยี งแคว่ า่ เปน็ มติ รกบั มนษุ ยห์ รอื
ไมเ่ ทา่ นน้ั เอง ดงั นน้ั ในดา้ นการตคี วามหลกั คา� สอนแลว้ จงึ ยากทจี่ ะตดั สนิ
ว่าอสูรทุกตนคือศัตรู

บทที่ 1 การปรองดองและสนธสิ ัญญา 97