เกิดใหม่ทั้งทีก็เป็นสไลม์ไปซะแล้ว - 08

แต่อยา่ งใด
เรากา� ลงั จะคดั สรรอสรู ทเี่ กดิ มาแลว้ กา� หนดตวั บอส ทวา่ ภายใน
วงกตกลบั ล้นทะลกั ไปดว้ ยอสรู จ�านวนมากมาย

“นะ น่มี ันอะไรกันเนี่ยยยยย!?”
แม้ผมจะร้องลนั่ เชน่ นนั้ กส็ ายเกนิ การแลว้ ผมได้ลิ้มรสถงึ ความ
ยากลา� บากในการปรบั ระดับความยากดันเจย้ี น แต่นน่ั กค็ งเรียกได้ว่าท�า
ตวั เองกระมัง...
เอาเถอะ กลุม้ ใจไปกช็ ว่ ยไมไ่ ด้ ผมรีบลมื ๆ มนั ไปในฐานะความ
ผิดพลาดเลก็ นอ้ ยข้อหน่ึง

ถงึ จะมอี ะไรหลายๆ สงิ่ เกิดข้นึ แตผ่ มตดั สินใจว่าทเ่ี หลือจะให้
เวลโดรา่ ผู้กระตือรอื ร้นกับรามิรสิ จัดการตอ่
เรายงั ปลอ่ ยมงั กรทมี่ ลิ มิ จบั มาไวใ้ นแตล่ ะชน้ั และยงั ทา� การปรบั
ความเข้มข้นของแก่นเวทในแตล่ ะช้นั พวกอสรู ท่เี กิดขึ้นมาเองก็ถกู กา� จดั
ไปใหม้ ที ีจ่ ากการทม่ี งั กรถูกปล่อย
แมว้ า่ ดว้ ยเหตนุ น้ั จะทา� ใหเ้ รากา� หนดตวั บอสไดถ้ งึ เพยี งชน้ั ท ี่ 30
กต็ าม แตเ่ ท่านนั้ กถ็ ือวา่ ดีแลว้ ละกัน
บนพน้ื ดนิ ยงั อยใู่ นระหวา่ งการกอ่ สรา้ งโคลอสเซยี ม การประกอบ
โครงสร้างใกล้เสร็จด้วยความคืบหน้าท่ีเหลือเช่ือ คงจะเสร็จหลังหิมะ
ละลาย ทนั งานเทศกาลเปิดประเทศกระมัง
เขาวงกตทอี่ ยใู่ ตด้ นิ ถกู สรา้ งใหเ้ ปน็ สง่ิ ดงึ ดดู ทย่ี อดเยยี่ มเกนิ คาด
ถึงจะต้องให้พวกเขาซื้อ “ก�าไลแห่งการฟื้นคืน” ให้เรียบร้อย
แต่ขอแคม่ มี นั ไม่ว่าใครกน็ า่ จะอยากลองเขา้ ไปสกั ครงั้ หนึง่
ถ้ามันจะได้ผลอย่างท่ีหวังไว้ในฐานะจุดดึงดูดของเราต่อจากน้ี
ก็คงดีนะ
ยังมีไอเดียที่ต้องลงมือท�าอีกเยอะแยะ แต่ตอนน้ีเพียงเท่าน้ีคง

298

พอละนะ
พวกเราแสดงรอยยม้ิ ช่วั ร้าย มองหนา้ และผงกศีรษะใหก้ ัน
และแลว้ การเตรยี มเขาวงกตก็เรียบรอ้ ย
จากนั้นการเตรียมงานยังด�าเนินต่อไป ร่างของผู้คนท่ีไม่คุ้นตา
เร่มิ ปรากฏข้ึนตรงนน้ั ตรงนีข้ องเมือง
เม่ือหิมะเริ่มละลาย ผู้มาเยือนจากแต่ละพื้นท่ีของมหาพงไพร
แห่งจรู ่าก็จะเรม่ิ แวะมา
อกี ไมน่ าน เทศกาลเปดิ ประเทศก็จะเร่มิ ต้นขึน้ แล้ว-------

บทที่ 3 เตรียมเปดิ งาน 299





ผมกลบั ไปที่เมืองเนอื่ งจากงานเตรยี มเสร็จไปแล้วระดับหนึง่
เวลโดรา่ กบั รามริ สิ ยงั อยทู่ เี่ ขาวงกต มลิ มิ เองหลงั จากจบั ดรากอน
เสรจ็ แลว้ กม็ าชว่ ยงานดว้ ยกัน
มิลมิ เธอไม่กลบั จะดีเหรอ?

--------ขอ้ สงสยั นร้ี บกวนจติ ใจอยบู่ า้ งแตเ่ พราะคนจะโดนดา่ คอื
มลิ มิ ผมเลยใหเ้ ธอทา� ตามใจชอบ
และทั้งสามคนดูเหมือนจะมีความไม่พึงพอใจกับผลงานในชั้น
ของพวกตนเมื่อมองดูกบั ดกั ที่ผมวางไว้
จนถึงช้นั ท ่ี 30 จะวางกบั ดกั ประหลาดๆ ไม่ได ้ ไมม่ ีความหมาย
อะไรทจ่ี ะไปวางกบั ดกั มหาโหดแบบนนั้ ด้วย การใช้กบั ดกั อ�ามหิต กา� ลงั
ใจของนกั ผจญภยั จะพานหดหายไปเสยี เปลา่ ๆ
ถ้ารีบร้อนกล่ันแกล้งกัน ลูกค้าก็จะไม่มา ผมจึงวางกับดักเอง
จนถึงช้ันใต้ดินท่ี 50 เพราะคิดเช่นน้ัน ส่วนรามิริสกับเวลโดร่าสองคน
ผมให้พวกเขาท�าตามใจชอบเฉพาะชนั้ ท่ีอย่ลู ึกเทา่ นนั้
ทวา่ เมอ่ื พวกเขามองกบั ดกั ชนดิ เอาจรงิ ทผี่ มวางไว ้ คงเกดิ อยาก
ติดต้งั กบั ดกั ทีเ่ จ๋งกวา่ น้นั ขึ้นมา

“รมิ ุรุ ข้าเขา้ ใจผดิ ไปนดิ หนอ่ ย สงิ่ ทเ่ี รียกว่ากบั ดกั เน่ยี ไมใ่ ช่ของ
ทจ่ี ะวางไวแ้ ค่ชิ้นเดียวสนิ ะ”
“ขโ้ี กง ใหข้ า้ ทา� บ้างสิ!!”
“อมื ขา้ เองกส็ นใจแตเ่ รอื่ งพลงั มากไปจนคดิ มาไมพ่ อวา่ จะทา� ให้
ตดิ กับไดอ้ ยา่ งไร เดย๋ี วจะท�าแบบจริงจังหนอ่ ยแลว้ กัน”
พวกเขาพูดมาแบบนั้น ผมจึงตัดสินใจปล่อยไปเพราะคิดว่า
ทา� งานไปดว้ ยกนั ไมต่ ลอดรอดฝัง่
รามริ ิสทา� ตง้ั แตช่ ั้น 51 ถงึ ช้ัน 60

302

เวลโดร่าทา� ตง้ั แตช่ น้ั ท่ ี 61 ถึงชนั้ 70
และมลิ มิ ทา� หอ้ งมงั กรซงึ่ เปน็ ดา่ นยากทสี่ ดุ ซงึ่ มผี ลทางภมู ศิ าสตร์
ตง้ั แต่ชั้น 96 ถึงชั้น 99
งานเดนิ ไปโดยที่ตา่ งคนตา่ งต้งั คา่ กันตามใจชอบ
มนั อาจกลายเปน็ ชนั้ ทม่ี วั่ ซวั่ อยา่ งถงึ ทสี่ ดุ แตใ่ นขณะนน้ี กั ผจญภยั
คงไปถึงไม่เกนิ ช้นั ท่ ี 50 คิดวา่ คงไม่มปี ญั หาหรอก
อกี อยา่ งชน้ั ท ี่ 95 นนั้ เปน็ ทล่ี ภ้ี ยั ของเหลา่ มนษุ ยส์ ตั ว ์ ในอนาคต
ท่นี ีน่ ่าจะทา� เปน็ สถานที่พักผอ่ นแล้วมที ่พี ักให้ในราคาแพงก็ได ้ ผมจดจา�
ไว้ในมมุ หน่งึ ของหวั ใจว่าจะพิจารณาดูตามสถานการณ์
เราคงสภาพชนั้ ท ่ี 71 ถงึ ชน้ั 94 ทเ่ี หลอื แบบตอนแรกเรมิ่ เผอื่ ไว้
เพราะมแี ก่นเวทสะสมอย ู่ อสรู อาจจะเกดิ อีกก็เปน็ ได้
ดว้ ยเหตนุ ้ี ทเี่ หลอื ผมเลยปลอ่ ยใหท้ งั้ สามคนทสี่ นกุ สนานจดั การ
หลายวันผ่านไป
เมอื่ มองไปรอบๆ เมอื งทก่ี า� ลงั คกึ คกั กพ็ บขบวนเดนิ ทางของโยลไมล์
เขาคงรีบเตรียมการออกมาอย่างเร่งด่วนมากจึงมาถึงเร็วกว่าท่ี
ผมคาดไว้

“ทา่ นรมิ รุ ุ ขออภยั ท่ชี กั ชา้ ครบั ตงั้ แตว่ นั น้ีไปขอฝากตัวด้วยนะ
ครบั !”
“เปน็ ไงบ้าง โยลไมล์คุง ขอบคณุ ทม่ี านะ กอ่ นอนื่ ฉนั จะนา� ทาง
ไปบา้ นนายใหน้ ะ”
ผมพาโยลไมล์ไปยังคฤหาสน์ท่ีเพ่ิงสร้างเสร็จใหม่ๆ เพื่อแสดง
ถงึ การต้อนรบั เขา ผมสง่ั ริกรุ ุโดให้เตรียมการไวล้ ว่ งหน้า
รกิ รุ โุ ดตระเตรยี มใหส้ ามารถเขา้ มาอาศยั ไดท้ กุ เมอื่ แลว้ ขออะไร
เขาก็ทา� ใหห้ มด ช่างเปน็ บุคคลคณุ ภาพโดยแท้
ไหนๆ ก็ไหนๆ แลว้ ผมจงึ แนะนา� รกิ รุ โุ ดกับโยลไมล์ให้รจู้ ักกนั ไว้
แต่ถึงอย่างนัน้ โยลไมล์ก็ค้าขายยาฟื้นฟูกับประเทศของเราอยู ่ พวกเขา

บทที่ 4 พิธีเข้าเฝ้า 303

คงค้นุ หนา้ กันอยูแ่ ลว้ ละนะ
เร่ืองภายในบ้านฝากให้ก็อบลิน่าซึ่งท�าหน้าท่ีน�าทางกับพวก
คนในบา้ นของโยลไมลท์ า� ผมไปยงั หอ้ งทา� งานของรกิ รุ โุ ดพรอ้ มกบั โยลไมล์

“ริกุรโุ ด จะเข้าไปละนะ”
“โอ ้ ทา่ นรมิ รุ !ุ แลว้ กท็ า่ นโยลไมลด์ ว้ ย วนั นมี้ าดว้ ยธรุ ะอะไรหรอื
ครับ?”
ริกรุ ุโดตอ้ นรบั พวกเราอยา่ งยนิ ดี ท้ังทีน่ ่าจะงานยงุ่ อยู่แทๆ้

“แหมๆ ทา่ นริกุรุโด ไม่ไดพ้ บกนั เสยี นานเลย นายทา่ น เอย้
ท่านรมิ รุ เุ องกก็ รุณาใหก้ ารสนบั สนุนผมอยูเ่ สมอ ความจริงแลว้ -------”
แล้วโยลไมล์ก็เร่ิมอธิบายให้อย่างรู้ใจโดยท่ีผมไม่ต้องอธิบาย
เองเลย
ระหวา่ งนนั้ เรากย็ า้ ยสถานทไี่ ปทหี่ อ้ งรบั รองแขกและเรม่ิ หารอื กนั
โดยทนั ที
ผมอธิบายเรื่องความคืบหน้าของงานก่อสร้างสนามประลอง
สภาพคล่องของยา่ นโรงแรมท่เี ขตตะวันตกเฉียงใต้ และก�าหนดการออก
รา้ นแผงลอยรอบบริเวณสนามประลอง
นอกจากนี้ผมยังเล่าเรื่องแผนการเรียกนักผจญด้วยดันเจี้ยนท่ี
เพิ่งเสร็จให้ฟงั

“--------ประมาณนแี้ หละ การเตรยี มดนั เจย้ี นเรยี บรอ้ ยแลว้ ถงึ
จะอกี ไกลกวา่ จะสมบรู ณ์ แต่ตอนนค้ี ิดวา่ ไม่มีปญั หาแล้วนะ โคลอสเซยี ม
ยังไมเ่ รยี บรอ้ ย แต่เวทเี สร็จสมบูรณ์ อีกอย่างท่นี ง่ั กิตติมศกั ดิ์กท็ �าไว้แบบ
หรหู ราแลว้ ผ้ชู มทว่ั ไปแค่ปูเส่อื นั่งตรงบนั ไดก็นา่ จะพอม้งั หรืออยา่ งแย่
ก็ให้ยนื ดกู ็ได้”
เนื่องจากไม่มีเวลาเราจึงเล่ือนการท�าบริเวณท่ียืนชมไปก่อน
สภาพภายนอกของสงิ่ กอ่ สรา้ งยงั ไมไ่ ดแ้ ตง่ แตผ่ มมองวา่ เอาไวท้ า� หลงั จาก
มลิ ดก์ ลับมาแลว้ ก็ได้

304

เพราะแม้เราใส่ใจแต่เพียงด้านความปลอดภัย แต่ในระหว่าง
กอ่ สร้างผมกค็ ดิ วา่ ทา� ให้มรี สนยิ มน่าจะดี
ริกรุ ุโดกบั โยลไมล์ตั้งใจฟงั ผมราวกับถกู ดงึ เขา้ ไปในบทสนทนา
จากนน้ั พวกเราสามคนกห็ ารอื กนั อยา่ งออกรส
รกิ รุ โุ ดพดู ถงึ การรบั มอื ผคู้ นทจี่ ากนจ้ี ะหลง่ั ไหลเขา้ มา เขารบั ปาก
วา่ ใหก้ ารศึกษากบั ชาวเมอื งพรอ้ มเต็มทแี่ ล้ว
ส่วนโยลไมล์คุยเร่ืองงานประลองยุทธ์ท่ีวางแผนกันมากับเรื่อง
การเปดิ ดันเจี้ยน
เราสรา้ งแนวคดิ ตา่ งๆ ขึ้นมา แล้วหวั เราะอย่างไม่เกรงกลวั ดว้ ย
ความมั่นใจในตวั เอง
จากนั้นเราก็ชี้ให้เห็นถึงความไม่พร้อมในแต่ละเรื่องท่ีพูดมาให้
กนั และกนั พจิ ารณาแตล่ ะขอ้ วา่ เราจา� เปน็ ตอ้ งมอี ะไร และตอ้ งเตรยี มการ
อะไรบ้าง

“ช่างน่าอุ่นใจจริงๆ นะครับที่ท่านโยลไมล์ช่วยมีส่วนร่วมใน
แผนการดว้ ย”
“ใช่ม้า? เพราะโยลไมล์คุงเป็นคนเก่งยังไงล่ะ ฉันคิดอยู่ว่าถ้า
เทศกาลเปดิ ประเทศครงั้ นจี้ บลงอยา่ งประสบความสา� เรจ็ กอ็ ยากมอบหมาย
ให้เขารบั ผิดชอบฝา่ ยการคลงั ของประเทศเราน่ะ”
ผมบอกริกุโรโดท่ีกล่าวเช่นน้ันด้วยรอยย้ิม เก่ียวกับเรื่องท่ีเป็น
ประเดน็ ส�าคญั ทส่ี ดุ
เรื่องที่คิดจะแต่งต้ังโยลไมล์เป็นผู้รับผิดชอบฝ่ายการคลัง และ
ยง่ิ กวา่ นน้ั คอื ใหเ้ ขาทา� ประโยชนต์ อ่ ประเทศนโ้ี ดยรบั หนา้ ทค่ี วบฝา่ ยการคา้
กบั ฝา่ ยประชาสมั พนั ธไ์ ปดว้ ย
รกิ รุ โุ ดพยกั หนา้ ยอมรบั แลว้ สญั ญาวา่ จะคดั เลอื กลกู นอ้ งทขี่ นึ้ กบั
โยลไมล ์ ขณะนเ้ี ขาใหไ้ ปจดบญั ชที โ่ี รงเตยี๊ มตรงทางหลวงแตท่ า่ ทางยงั ตอ้ ง
ฝึกฝนกันอีก

บทที่ 4 พธิ ีเข้าเฝ้า 305

แม้อัตราการรู้หนังสือจะเพิ่มขึ้นด้วยการส่ังสอนของเบสเตอร์
แตก่ ระนน้ั ก็ไมไ่ ด้แปลวา่ ทกุ คนจะสามารถอ่านเขียนและคา� นวณได ้ ไมว่ า่
อย่างไรเราก็จา� เป็นต้องมีบุคลากรอย่างโยลไมล์ในการทา� ให้ประเทศชาติ
เดนิ หน้าตอ่ ไป
เรอื่ งนน้ั ริกรุ โุ ดเองกร็ ดู้ ี เขาแสดงความเข้าใจตอ่ การให้โยลไมล์
เปน็ ผบู้ รหิ ารโดยไมใ่ ชแ่ คเ่ พราะผมตอ้ งการ คงเพราะพวกเขารตู้ วั ดอี ยแู่ ลว้
ว่าพวกตนอ่อนเลข จึงแสดงท่าทีต้องการต้อนรับแม้จะไม่เกี่ยวกับเร่ือง
แผนการกต็ าม

“--------อย่างนนี้ ีเ่ อง นั่นเปน็ ความคิดท่เี ย่ียมไปเลยนะครบั !”
“ไมห่ รอกครบั ๆ ผมเองกย็ งั ไมเ่ ทา่ ไหร ่ แตโ่ ยลไมลผ์ นู้ จี้ ะขอสงู้ าน
ดว้ ยความสามารถทั้งหมดเอง!”
ถึงโยลไมลจ์ ะถอ่ มตนให้เห็นแบบนัน้ ทว่าดว้ ยความท่เี ดมิ ทีเขา
เป็นชายผู้ทะเยอทะยาน จึงรู้สึกเอาจริงเอาจริงกับเรื่องนี้ตั้งแต่แรกแล้ว
ขอเพยี งเทศกาลเปดิ ประเทศจบลงโดยสวสั ดภิ าพ การเขา้ เปน็ ผบู้ รหิ ารของ
โยลไมลก์ จ็ ะเป็นจริงโดยไร้ปัญหา

“แตว่ า่ ยงั ไงกต็ อ้ งมผี ลงานกอ่ นละนะ ไมอ่ ยา่ งนนั้ พวกคนอนื่ ๆ
คงไม่ยอมรับ”
“นนั่ สนิ ะครบั แตถ่ า้ ทา่ นรมิ รุ สุ งั่ มาคา� เดยี วไมว่ า่ ใครกค็ งยอมรบั
กระมงั ...”

“ฉันไมอ่ ยากท�าแบบนั้น ว่ากนั ตามตรง ฉันยังรสู้ กึ เลยว่าตัวเอง
มายุ่งเกย่ี วในเร่ืองครั้งนมี้ ากไป”
“ก็คงอย่างน้ันครับ ข้าว่ามันคงเป็นการโฆษณาที่ดีในตัวเอง
นะครับ ส�าหรับคนซึง่ ไม่ไดเ้ ปน็ ประชาชนผ้อู าศยั ของประเทศเราสามารถ
เปน็ ผ้บู ริหารได้ ทว่าเพ่อื การน้นั ถึงอยา่ งไรก็อยากให้ท่านโยลไมล์สรา้ ง
ผลงานท่ไี มว่ ่าใครก็ให้การยอมรับนะครบั ”

“ก็ใช่น่ะซ้ี ขอโทษทีข่ อใหท้ �าเรอ่ื งยากๆ นะ แต่นายจะสู้ไหวมย้ั

306

โยลไมลค์ งุ ?”
ใช่แล้ว ตรงนี้แหละท่ยี าก
หากมีมาตรฐานอันเข้าใจง่ายท่ีเรียกว่าความแข็งแกร่งแล้ว
พวกอสรู กจ็ ะยอมรบั โดยง่าย
ดอิ าโบลเองกเ็ ชน่ กัน ถึงเขามาเปน็ เลขาหมายเลข 2 ของผมก็
ไมม่ ใี ครบน่ อะไรสกั คา� พดู ใหถ้ กู คอื ชอิ อนบน่ แตน่ น่ั เปน็ เพยี งเพราะชอิ อน
ไม่รจู้ กั อ่านบรรยากาศเท่าน้ันเอง
ความแข็งแกร่งของดิอาโบลนั้นอยู่ถัดจากผมอย่างแน่ชัด ไม่มี
ใครจะสามารถบน่ เจา้ คนอันตรายอยา่ งนัน้ ไดห้ รอก
อยา่ งที่ว่าไป หากเปน็ เจา้ หนา้ ทฝ่ี ่ายบู ๊ ขอแค่ผมใหก้ ารยอมรับ
ก็สามารถเปน็ ผู้บรหิ ารได ้ ถ้าแข็งแกร่งก็หมดปัญหา
แต่ว่าเจา้ หน้าท่ีฝ่ายบ๋นุ จะท�าแบบนน้ั ไม่ได้
เดมิ ทคี งตอ้ งผา่ นการสอบรบั เขา้ ทา� งานกอ่ น ทวา่ นา่ เศรา้ ทพี่ วกเรา
ยงั ไปไมถ่ งึ ขน้ั น้ัน
เรายินดตี ้อนรบั ผูม้ ปี ระสบการณอ์ ยา่ งเบสเตอร์มาก แตก่ ระนัน้
กย็ งั ตอ้ งมผี ลงานมากอ่ น อยา่ งไรเสยี แมแ้ ตเ่ บสเตอรก์ ย็ งั เปน็ เพยี งทปี่ รกึ ษา
สรปุ คือเราท�าแบบน้นั เพราะปฏบิ ตั กิ บั เขาแบบอาคันตกุ ะ
เดี๋ยวก็ได้เวลาท่ีอยากจะต้อนรับเบสเตอร์มาเป็นผู้บริหารแล้ว
เพอ่ื การน้นั เองผมกอ็ ยากให้โยลไมล์ไดท้ า� ผลงานเอาไว้ด้วย
และหากทา� ไดส้ า� เรจ็ ผมกค็ ดิ วา่ จะแทรกทงั้ สองคนเขา้ ไปในองคก์ ร
ของรฐั ทีม่ โี ครงสร้างใหม่ และจา้ งมาท�างานเป็นรฐั มนตรี
โยลไมล์เผยยิ้มอันเปี่ยมไปด้วยความม่ันใจราวกับปัดเป่าความ
กลุม้ ใจของผมออกไป
ผมไมร่ ังเกยี จรอยย้มิ ชัว่ ร้ายแบบนนั้ หรอก

“หึหึหึ ทา่ นรมิ ุรุ โปรดอย่าประเมนิ โยลไมลผ์ ้นู ต้ี �่าไปเลย ผมจะ
ควา้ ความสา� เร็จคร้ังใหญม่ าใหช้ มเปน็ ขวัญตาอยา่ งที่ท่านคาดหวังเอง!”

บทท่ี 4 พิธเี ข้าเฝ้า 307

โยลไมล์ช่างเป็นชายที่พึ่งพาได้โดยแท้ ดูท่าเขาจะไม่ได้เป็น
นายใหญ่ของเมืองด้านมืดแบบเล่นๆ จริงๆ ท่าทีบ้าบิ่นไม่เกรงกลัวของ
เขาท�าใหพ้ วกเราสบายใจ

“หหึ หึ ึ โยลไมลค์ งุ แนน่ อนวา่ ฉนั เชอ่ื มอื นายอยแู่ ลว้ ละ ฝากดว้ ย
นะ”

“เอาเถอะครับ ต่อให้ผิดพลาดไปหน่อย ข้าคงบังคับให้ป่าว
ประกาศว่าส�าเร็จอยู่ด ี เพราะหมัดเหลก็ ของข้าจะไมน่ ่ิงดูดายกับคนทต่ี ่อ
ต้านความคิดของท่านริมรุ หุ รอกครบั ”
“เดยี๋ วๆ คณุ รกิ รุ โุ ด? เพราะเราทา� แบบนน้ั ไมไ่ ดเ้ ลยจะใหโ้ ยลไมล์
คงุ พยายามสร้างผลงานไมใ่ ชเ่ หรอ?”
“โปรดวางใจ ขา้ ไมท่ ้ิงหลักฐานหรอก--------”
“แหมๆ ทา่ นริกุรุโดเองก็ชา่ งเปน็ คนน่ากลวั เสยี น่กี ระไร”
“ฝากด้วยนะ ฉนั จะทา� เป็นไมร่ ้เู รอื่ งแลว้ กันนะ?”
ถงึ ปากจะบอกแบบน้นั พวกเรากย็ งั ย้ิมชัว่ ร้ายกนั อยู่
ริกุรุโดกับโยลไมล์ก็ใช่จะไม่รู้จักหน้าค่าตากันเลยยอมรับกันได้
ทันทสี นิ ะ ผมร้อู ยา่ งนีแ้ ลว้ กส็ บายใจ
ทา้ ยทสี่ ดุ ถา้ โยลไมลไ์ ดร้ บั การยอมรบั จากทกุ คน เหตผุ ลจะเปน็
อะไรก็ไดท้ ง้ั นัน้ แหละ
เราหวั เราะให้กันและกนั จากนัน้ การหารอื ร่วมกันกจ็ บลง
ที่เหลือก็เอาความคิดแต่ละอย่างกลับไปเตรียมพร้อมส�าหรับ
เทศกาลเปดิ ประเทศ
แลว้ การเตรยี มกก็ า� ลังเดินหน้าไปอยา่ งราบรืน่ ไม่ติดขดั

＊

และในคืนนน้ั เอง

308

“เปน็ ไปไมไ่ ด้... น่ีมนั เปน็ ไปไดย้ งั ไงกนั !? บ้านหลังนสี้ บายกวา่
ท่พี กั สดุ หรใู นเมืองหลวงอาณาจักรอินกราเซียลบิ ลับเลย!!”
โยลไมล์รอ้ งลนั่ ทนั ทีทีเ่ ข้าไปยังท่อี ยู่ใหม่
ในเมื่อเขาพอใจกบั ทีอ่ ยใู่ หม่ผมกด็ ใี จ

“มีน้�าประปา เตาพลังเวท ห้องอาบน้�า แถมยังมีห้องส้วม
สงิ่ อา� นวยความสะดวกในทพ่ี กั ชนั้ สงู ของเมอื งนถ้ี กู ตระเตรยี มไวแ้ ลว้ ครบั ”
เม่ือได้ยินรายงานจากเหล่าคนใช้ที่ดูดีอกดีใจ โยลไมล์ก็
ประหลาดใจอยา่ งมาก

“นะ นาย ท่านริมรุ ?ุ หรูหราขนาดนจี้ ะดีหรือครบั ?”
ถงึ จะพดู อย่างนท้ี ี่ประเทศนี้แบบนถ้ี อื วา่ มาตรฐานซะด้วย
กน็ ะ บา้ นของโยลไมลม์ คี นในบา้ นอาศยั อยดู่ ว้ ยเลยเปน็ คฤหาสน์
หรูกว่าผู้อาศัยท่ัวไป ผมเอาตึกของโยลไมล์ท่ีอาณาจักรเบอร์มุนด์เป็น
ตัวอย่างแล้วใหส้ ร้างบ้านทส่ี บายระดบั เดยี วกัน
หอ้ งทมี่ คี รวั เล็กๆ กบั ห้องทีม่ หี อ้ งส้วมอยู่ด้วยมีราว 10 หอ้ ง
นอกจากนยี้ งั มโี รงอาบนา้� กบั โรงอาหารทใี่ ชร้ ว่ มกนั เปน็ โครงสรา้ งทคี่ นใน
บา้ นจา� นวนพอสมควรสามารถอาศัยอยูร่ ว่ มกันได้

“กม็ นั จา� เปน็ น?ี่ แถมมคี า่ ใชจ้ า่ ยนอ้ ยกวา่ การสรา้ งบา้ นใหท้ กุ คน
ดว้ ย คนทอ่ี ยากไดบ้ ้านเดยี่ วก็เก็บเงนิ ซอื้ เอานะ”
เนื่องจากเตรียมบ้านให้ทุกคนไม่ได้เราเลยให้ท�าบ้านส�าหรับ
ผู้บรหิ าร แต่ดแี ลว้ ท่ีทกุ คนดเู หมอื นจะพอใจ
ค่าใช้จ่ายก็คือการบริการ จะว่าไป จนถึงตอนน้ีผมหาเงนิ จาก
โยลไมลค์ ุงมาตัง้ เทา่ ไรแลว้ ก็ไมร่ ู้ และจากนี้ก็จะยังเปน็ แบบนนั้ ตอ่ ไป
พอคดิ แบบนนั้ แลว้ จะมองวา่ เปน็ คา่ ใชจ้ า่ ยทจี่ า� เปน็ ในการบรหิ าร
เสียก็ได้แถมแคน่ ้ียังถือว่าราคาถกู ด้วยซ�า้ ไป

“นะ น่ันสินะครับ... ที่ประเทศนี้แบบนี้คือมาตรฐานหรือครับ
เชน่ นัน้ โรงเตย๊ี มราคาถูกทางเขตตะวนั ตกเฉยี งใต้ก็เหมือนกัน?”

บทที่ 4 พธิ ีเข้าเฝา้ 309

“อมื้ ถงึ แตล่ ะหอ้ งจะไมม่ หี อ้ งอาบนา้� แตม่ หี อ้ งสว้ ม บรเิ วณใกลๆ้
มโี รงอาบนา้� สาธารณะราคาถกู ดว้ ย ทพี่ กั ทมี่ หี อ้ งอาบนา้� ฟรกี น็ า่ จะมอี ยนู่ ะ”
“อย่างน้ีนี่เอง... ถ้าจ�าไม่ผิดเร่ืองที่เราคุยกันตอนแรกคืออยาก
ให้เมอื งน้ีเปน็ สถานท่พี ักผ่อนหย่อนใจสนิ ะครับ? ผมเข้าใจแลว้ ไมเ่ พยี ง
แต่เขตท่พี กั สา� หรับขุนนางกบั คนร่�ารวย ขนาดโรงเตีย๊ มส�าหรับสามัญชน
ยงั มบี รกิ ารระดบั นเี้ ลยสนิ ะครบั แลว้ นกั ผจญภยั กจ็ ะมาปกั หลกั สนิ ะครบั ”
“อยงู่ า่ ยพอสมควรเลยใช่มั้ยล่ะ?”
“อย่าว่าแต่พอสมควรเลย มองไปทั่วทิศตะวันตกยังถือว่าเป็น
ชนั้ ยอดสดุ เลยครบั เทา่ นพ้ี อมรี ายไดจ้ ากนกั ผจญภยั เปน็ ประจา� แลว้ กเ็ ปน็
ของแน่ทปี่ ระเทศนจ้ี ะคกึ คกั ---------”

“อม้ื อม้ื ”
“---------หืม!? อ้อ อย่างนน้ี ่ีเองสินะครับ ท่านรมิ รุ !ุ ”
เอ๊ะ อะไรเหรอ?
โยลไมล์เมินผมทต่ี ามเร่ืองไม่ทนั แลว้ แหกปากอย่างต่นื เตน้
“ดันเจี้ยนเพอ่ื การนนั้ น่ีเอง! สมกบั เปน็ ท่านริมรุ ุ โยลไมลผ์ ้นู ขี้ อ
ช่ืนชมจริงๆ”
“อะ โอ้ ใช่แลว้ ละ”
เรือ่ งอะไรละ่ เน่ีย
“นักผจญภัยจะล่าอสูรท่ีก�าเนิดในเขาวงกต ผมเคยคิดว่ามัน
เป็นการบรรเทาทุกข์พวกเขาที่เสียงานไปจากการท่ีมหาพงไพรแห่งจูร่า
สงบลง... แหม ไมน่ กึ เลยวา่ ทา่ นจะมองไปไกลถึงเพยี งนนั้ -------”
หะ้ การบรรเทาทุกขเ์ รอะ!?
ก็นะ ถึงอสูรในมหาพงไพรแห่งจูร่าจะลดจ�านวนลงอย่างที่ว่า
จรงิ ๆ ก็เถอะ...
ดันเจ้ียนมันก็แคส่ ิ่งดงึ ดดู อย่างนงึ --------
“ใชไ้ ดเ้ ลยครบั นต่ี อ้ งไปไดส้ วยแน!่ นกั ผจญภยั ทเ่ี ดอื ดรอ้ นหากนิ

310

ไมไ่ ดเ้ พราะอสรู นอ้ ยลงกม็ เี พยี บเลยดว้ ย คงจะมคี นทใ่ี ชด้ นั เจยี้ นเปน็ สถาน
ที่ท�างาน แลว้ ตอนนนั้ ยาฟื้นฟกู ับสินค้ายุทธภณั ฑก์ จ็ ะขายได ้ ผมคิดวา่
พวกเขาต้องมาเกาะติดอยู่ท่ีประเทศน้ีแน่ ซึ่งไม่ใช่เพียงเพราะเป็นแหล่ง
ทอ่ งเทย่ี วหรอื แหลง่ พกั ผอ่ นหยอ่ นใจ มที ง้ั ทพ่ี กั แรมแตล่ ะแหง่ ซง่ึ ใหบ้ รกิ าร
สุดวิเศษ แถมยังโคลอสเซียมท่ีจะกลายเป็นจุดดึงดูดด้านการท่องเที่ยว
นอกจากนัน้ ยังมีดันเจ้ียนท่ีเติมเต็มท้ังเรอื่ งความสนุกและเรอื่ งงาน...”
วา่ แต-่ -------เจ้าดันเจ้ียนนี่มจี ุดประสงคอ์ ยา่ งงี้รเึ ปล่านะ?
เราตงั้ ใจจะรบั ซอ้ื ของทนี่ กั ผจญภยั เกบ็ มาไดก้ จ็ รงิ แตถ่ งึ อยา่ งไร
มนั กเ็ หมอื นกบั การรบั ซอ้ื ของสมนาคณุ จากเครอ่ื งเลน่ --------แตว่ า่ เรอื่ งท่ี
โยลไมล์พดู มามปี ระเดน็ ที่ตอ้ งถามอยนู่ ะ?

“เพงิ่ มาถงึ วนั นแ้ี ท้ๆ รถู้ ึงขนาดน้ันเลยเหรอโยลไมล์คงุ ”
“แน่นอนสิครับ ถ้าเร่ืองความสามารถในการดมกลิ่นหาเงิน
ผมมัน่ ใจวา่ ไม่แพ้นายทา่ นหรอกนะครบั ”
“หึหึหึ ตอ้ งยอมนายๆ จริงน้า โยลไมลค์ งุ ”

“ฮะฮะฮะ โปรดอย่าล้อกนั เลน่ เลย เพราะทง้ั หลายทั้งปวงนเ้ี กดิ
ขึ้นไดเ้ พราะนายทา่ นนี่แหละครบั ”
“มนั จะไมเ่ ปน็ รปู เปน็ รา่ งเพยี งเพราะแคฉ่ นั คดิ หรอก ดงั นน้ั แผน
น้ีฉนั กอ็ ยากฝากนายเหมอื นกัน--------”
“โอ ้ จรงิ หรอื ครบั ? ข้ายนิ ดีใหค้ วามร่วมมอื อยูแ่ ลว้ ”
แผนการทา� ใหด้ นั เจยี้ นเปน็ สถานทท่ี า� งานของนกั ผจญภยั ------
โยลไมล์รับงานนี้ไปด้วยความยินดี ท้ังท่ีต้องรับผิดชอบงานจ�านวนมาก
แทๆ้ เขาเป็นชายผู้มุ่งมัน่ จริงๆ ช่างพ่ึงพาได้จรงิ ๆ
จะวา่ ไปก็จรงิ ของเขา
ถึงผมจะไมไ่ ดค้ ดิ ไกลถงึ ขนาดนั้น แต่ผมไม่ไดม้ องเหน็ เร่อื งการ
ใหน้ ักผจญภยั มาลงหลักปักฐานที่นีเ่ ลย
คนสว่ นหน่งึ คงจะทา� เงินจากดนั เจ้ยี นได้ แตค่ นมากกว่าครง่ึ จะ

บทที่ 4 พิธเี ขา้ เฝ้า 311

ได้กลับบ้านด้วยกระเป๋าสตางค์ท่ีว่างเปล่า-------- ผมเคยตั้งใจจะให้เป็น
เครอื่ งเล่นท่ีมีส่วนผสมของการพนันแบบน้นั อย่หู รอก
ใหน้ กั ผจญภยั ทม่ี าอยอู่ าศยั ลา่ อสรู ในเขาวงกตงน้ั เหรอ สมกบั เปน็
โยลไมลผ์ ไู้ มเ่ คยพลาดโอกาส มมุ มองของเขาน่าสนใจมาก
ไม่เหมือนกับสัตว์ในป่า การล่าในดันเจี้ยนไม่ท�าให้ระบบนิเวศ
ผดิ เพยี้ นจากการลา่ อยา่ งหนกั กลบั กนั ยงั ดซี ะอกี ทจ่ี ะใหเ้ อาชนะพวกอสรู
กอ่ นมันจะเพิ่มมากขนึ้ แล้วเรากร็ ับซ้ือวัตถุดิบจากพวกเขา
หากมเี วลโดรา่ อยกู่ ไ็ มต่ อ้ งกงั วลเรอ่ื งการเตมิ แกน่ เวท หรอื กค็ อื
พวกอสูรจะถูกเติมใหเ้ ตม็ อยู่เรือ่ ยๆ เช่นกัน
นอ่ี าจจะเปน็ ไอเดยี ที่ยอดเยย่ี มเกนิ คาดกไ็ ด้นะ
นักผจญภัยหาเงนิ แลว้ เอาเงนิ ท่ีไดม้ าผลาญกับเมืองนี้
กระเปา๋ เงนิ ของพวกเราจะมสี ภาพคลอ่ งขน้ึ แลว้ กใ็ หก้ ารสนบั สนนุ
นกั ผจญภยั ด้วยเงินกอ้ นน้นั
การน�าวัตถุดิบท่ีรับซื้อมาไปแปรรูปส่งออกไปยังประเทศอื่นก็ดี
เหมอื นกันแฮะ อย่าง “หินผลึกเวท” คงสง่ ออกไปทั้งๆ อย่างน้นั เลยก็ได้
พวกเราเองกใ็ ช้ “หนิ ผลกึ เวท” อยู่ คงไม่จา� เปน็ ต้องส่งออกไป
ทงั้ หมด อกี อยา่ งสาขาของสมาคมอสิ ระอาจจะมาตงั้ ในประเทศของเราดว้ ย
ถงึ ตอนนนั้ เรากย็ กสทิ ธกิ์ ารผกู ขาดใหไ้ ปกพ็ อ เพอื่ ไมใ่ หเ้ กดิ การ
แข่งขันกัน เพราะผมเห็นว่าการให้สมาคมจ่ายนักผจญภัยเป็นเงินสดจะ
ท�าใหเ้ ราเขา้ ถงึ การแลกเปลี่ยนเงนิ ตราระหว่างประเทศ
แลว้ น�าเงินนัน้ นา� เข้าสินคา้ จากตา่ งประเทศ
ในสถานการณ์ปัจจุบันซึ่งการน�าเข้าสินค้าจากอาณาจักรสัตว์
ยูราซาเนยี เกิดความขดั ขอ้ ง เพียงแค่ผกั และธัญพืชท่ปี ระเทศเราผลิตอาจ
ไม่เพียงพอตอ่ การเติมกระเพาะของเหล่านกั ผจญภยั ให้เต็มได้ ดงั นน้ั ผม
จึงพิจารณาว่ามคี วามจา� เปน็ ต้องน�าเข้าจากต่างประเทศ
ถึงจะไม่ท�าเช่นน้ัน ประเทศของเราก็มีแผนท่ีจะเป็นหน่ึงใน

312

ประเทศศนู ยก์ ลางทางการคา้ อยแู่ ลว้ ซงึ่ เรอื่ งนไ้ี ดเ้ ปน็ ไปตามทคี่ าดการณไ์ ว้
ในตอนแรกเรม่ิ จงึ มคี วามจา� เปน็ ในการคดิ หาวธิ ขี นสง่ ในขอบเขตทใ่ี หญข่ น้ึ
และผมมีแผนอย่ใู นใจเรียบร้อยแลว้
เราตดั ถนนบกุ เบกิ แบบหนา้ กวา้ ง เพราะตง้ั ใจแบบนนั้ ตง้ั แตแ่ รก
มีเพียงครึ่งหนึ่งของหน้าถนนทางหลวงเท่านั้นท่ีปรับพื้นผิว
อีกครึ่งที่เหลือยังเห็นพ้ืนดินอยู่ ซ่ึงพื้นที่นี้ในอนาคตมีก�าหนดการจะวาง
รางรถไฟแล้วใหร้ ถไฟขนสนิ ค้าว่ิงผ่าน

“ทเี่ หลือแคต่ อ้ งโฆษณาสินะครบั ”
ผมคดิ ถึงเร่อื งตา่ งๆ ดว้ ยอารมณ์เหมือนความฝันกา� ลังเบ่งบาน
แตส่ ตกิ ก็ ลับมาอยู่กบั เน้ือกับตวั ดว้ ยเสยี งของโยลไมล ์
ใช่แล้ว รีบรอ้ นไปกไ็ ม่ช่วยอะไร
รางรถไฟยงั วา่ ไปอยา่ ง แตก่ ารคดิ คน้ รถไฟนน้ั ตอ้ งใชเ้ วลา อยา่ ง
แรกเราต้องท�าให้เทศกาลเปิดประเทศประสบความส�าเร็จอย่างงดงาม
และสร้างภาพลักษณท์ ่ีดีต่อนานาประเทศ

“อาจจะไมถ่ งึ กบั เปน็ การโฆษณาแตเ่ ราสง่ จดหมายเชญิ ใหบ้ รรดา
ผนู้ า� ของแตล่ ะประเทศแลว้ ผสู้ อื่ ขา่ วในหลายประเทศกใ็ หค้ วามรว่ มมอื ดว้ ย
คิดว่าคงมแี ขกมามากพอตัวอยู่หรอก--------”
“อมื สมกับเป็นท่านริมรุ ุ ผมเคยคดิ ว่าหากจะให้บรรดาขนุ นาง
เชื้อพระวงศ์ลงก�าหนดการไว้จะต้องท�าการเจรจาตั้งแต่ก่อนหิมะละลาย
ซง่ึ กค็ อื ตอนน ้ี แตค่ งไมต่ อ้ งหว่ งเรอื่ งนแี้ ลว้ สนิ ะครบั งนั้ ผมจะแจง้ เรอ่ื งงาน
เทศกาลในประเทศนก้ี บั เหลา่ เจา้ ของรา้ นใหญท่ งั้ หลายทผ่ี มทา� การคา้ ดว้ ย
ไว้ดกี วา่ ครับ”

“ฉันวานนายไดใ้ ช่ไหม?”
“โปรดวางใจเถอะครบั ทจี่ รงิ ผมเตรยี มไวเ้ รยี บรอ้ ยแลว้ หลงั จาก
ดสู ภาพปัจจุบันของประเทศนี้แล้วผมว่าจะสง่ ทตู ไป”
โยลไมลเ์ อย่ แลว้ ยิ้มแสยะ

บทที่ 4 พธิ เี ข้าเฝ้า 313

ตาลงุ คนนี้ก็เปน็ คนใช้งานได้จริงๆ
“แหม สมแลว้ ทเี่ ปน็ โยลไมลค์ งุ ฉนั ประทบั ใจกบั ความไมต่ กหลน่

บกพร่องของนายทกุ ครงั้ เลย”
“ไมห่ รอกครบั ๆ ท่านริมรุ ตุ ่างหาก ผมยงั ไม่อาจมองการณไ์ กล
ได้ขนาดทา่ นหรอกครับ”
เขาเอ่ย แลว้ เรากห็ วั เราะกนั อีก
ไมห่ รอก ผมคดิ วา่ ความฉลาดแกมโกงของเขาสดุ ยอดจะตายไป
พอผมคิดแบบนแี้ ล้ว--------

“ทา่ นรมิ รุ ุ แผนการครงั้ นไี้ มม่ ที างทจี่ ะลม้ เหลวแนค่ รบั ดว้ ยสงิ่ ท่ี
ทา� เสร็จมาจนถึงขัน้ น ้ี ไมว่ า่ ใครก็นา� พาไปสคู่ วามส�าเร็จไดโ้ ดยง่ายครบั !”
โยลไมล์ลุกขนึ้ ยืนเอย่ ด้วยสีหน้าจรงิ จัง
จะพดู วา่ ไมว่ า่ ใครมนั กค็ งเกนิ ไป แตพ่ อไดย้ นิ อยา่ งนแ้ี ลว้ ผมกอ็ นุ่ ใจ
ดทู า่ โยลไมลเ์ องกห็ ลงเสนห่ อ์ าหารการกนิ สภาพแวดลอ้ ม และ
ความอยู่สบายของเมืองนี้เช่นกัน เพราะอย่างน้ันเขาจึงมีการตอบสนอง
แบบน้ี เป็นส่งิ ที่แสดงวา่ แผนการของพวกเราจะประสบความส�าเรจ็
ผมเองกล็ ุกยนื ข้ึนแล้วยนื่ มอื ไปหาโยลไมล์

“ฝากนายแล้วนะ โยลไมล์คุง!”
“เช่ือมอื ผมเถอะ--------”
โยลไมลค์ ุงจับมอื ผมตอบดว้ ยมอื ท้งั สองข้าง
แลว้ ให้คา� มนั่ อยา่ งหนักแนน่
ผมรู้สึกเช่ือถอื และมัน่ ใจในความส�าเรจ็ ของแผน

＊

และแลว้ ในคา�่ คืนนนั้ ผมได้ทานอาหารท่ีคฤหาสนโ์ ยลไมล์
ผมกบั โยลไมล์ทานอาหารเสรจ็ แลว้ จบิ ชาแดงสบายอารมณ์

314

ตอนนน้ั เองโยลไมลก์ บ็ อกอะไรบางอยา่ งกบั คนใชใ้ หไ้ ปตามใคร
บางคนมา
ผทู้ ่ปี รากฏตวั คอื บิดและก็อบเอม่อน
ผมนึกว่าด้วยนิสัยของก็อบเอม่อนเขาคงท�าเพียงคุ้มครองดูแล
จากในเงามดื ดงั นน้ั การทเี่ ขาอยตู่ รงนแ้ี สดงวา่ มาตามคา� เรยี กของโยลไมล์
งั้นหรอื ?
ยง่ิ กว่านนั้ มเี รอ่ื งทผี่ มสงสยั อยู่

“ทา่ นรมิ รุ คุ รบั ดเู หมอื นวา่ ทา่ นจะใหท้ า่ นกอ็ บเอมอ่ นผนู้ ตี้ ดิ ตาม
คุ้มครองผมสินะครับ”
ผมคดิ ไวว้ า่ จะทา� เปน็ ไมร่ ู้ แตด่ ทู า่ จะความแตกถงึ โยลไมลแ์ ลว้ วา่
ก็อบเอมอ่ นเคล่อื นไหวด้วยคา� สงั่ ของผม

“กใ็ ชอ่ ยหู่ รอก ทส่ี า� คัญกวา่ นน้ั กอ็ บเอมอ่ น แขนข้างนั้นไปโดน
อะไรมา?”
ถา้ เปน็ อยา่ งนนั้ กไ็ มต่ อ้ งปดิ บงั แลว้ ผมจงึ ถามเรอื่ งทสี่ งสยั ออกมา
แขนขา้ งขวาของกอ็ บเอมอ่ นตั้งแต่ศอกลงไปไดห้ ายไป

“ทะ ทา่ นริมุรุ! ข้า ขออภัยด้วย เพราะขา้ ดันท�าพลาด คณุ
โยลไมล์ถงึ ไดร้ เู้ ขา้ แขนข้างน้ีเป็นค่าโง่ของข้าเองครับ”
กอ็ บเอม่อนเอย่ แล้วขอโทษจนศีรษะแทบตดิ พ้นื
ผมไมเ่ ขา้ ใจสถานการณ์จงึ ขอความชว่ ยเหลือจากโยลไมล์

“อะ เอานา่ ๆ ทา่ นกอ็ บเอม่อนเงยหน้าขนึ้ เถอะ กอ่ นอ่นื จิบชา
สงบสตอิ ารมณ์สกั หนอ่ ยส”ิ
โยลไมล์ให้ก็อบเอม่อนนั่งเก้าอี้แล้วย่ืนชาท่ีคนในบ้านชงมาให้
จากนนั้ เม่อื กอ็ บเอม่อนสงบลงแลว้ เขากห็ นั มาอธิบายกบั ผม
จากที่โยลไมล์เล่า ดูเหมือนหลังจากตอนน้ันก็มีการปะทะกัน
หลายคร้งั หลายหน
โยลไมลไ์ มใ่ ชค่ นโง ่ ดทู า่ เขาไดส้ ง่ั กบั เหลา่ คนคมุ้ กนั ของตวั เองท่ี

บทที่ 4 พธิ เี ข้าเฝ้า 315

ด้อยกว่าบิด ให้กวดขันการระวังภัยมากข้ึนด้วย ทว่าก็มีสถานการณ์
เส่ียงภัยหลายครั้ง และด้วยความช่วยเหลือของใครบางคน-------- ก็คง
เปน็ ก็อบเอมอ่ นนนั่ แหละ--------จงึ ไมเ่ ปน็ เรอ่ื งข้ึนมา
ทา่ ทางเพราะมกี ารจโู่ จมมากกวา่ ทผี่ มคาด โยลไมลจ์ งึ รสู้ กึ ตวั วา่
ถกู ใครบางคนปกปอ้ งอย ู่ และพอเปน็ เชน่ นนั้ คนทเ่ี ขาพอจะนกึ ออกกม็ แี ตผ่ ม
เขาจงึ แสร้งทา� เป็นไม่เอะใจเร่ืองก็อบเอมอ่ นเรื่อยมา
ทวา่ กเ็ กิดเหตุการณช์ ้ชี ะตาข้ึน
คงเพราะด้วยความไม่สบอารมณ์ ไวเคานต์คาซัคจึงทุ่มก�าลัง
ทแ่ี ทจ้ ริงอย่างบา้ บิ่น

“ผมยกร้านให้คนท่ีรับช่วงต่อแล้วมุ่งหน้ามายังประเทศน้ีครับ
ผมวางใจว่าถ้าออกจากประเทศไปถึงทางหลวงก็จะปลอดภัยแล้วผู้จู่โจม
ก็จะไม่สามารถลงมอื ได ้ แต่ว่า--------”
บนทางหลวงมหี นว่ ยรกั ษาความปลอดภยั ลาดตระเวนอย ู่ พอ่ คา้
ทสี่ ญั จรไปมาและนกั ผจญภยั กม็ าก แถมผมยงั ใหท้ า� ความสะอาดทางหลวง
ทุกวนั ไมใ่ หห้ ิมะกองสุม ดงั นนั้ แม้จะเป็นหนา้ หนาวผคู้ นกย็ งั สัญจรอยู่ไม่
ขาดสาย
ในสถานทส่ี ะดดุ ตาเช่นนัน้ ไม่นา่ จะมกี ารประทุษร้าย หรือตอ่ ให้
เกดิ การปะทะ ทหารรกั ษาความปลอดภยั กจ็ ะไลต่ ามมาโดยทนั ท ี โยลไมล์
ผเู้ ดินทางมาหลายรอบร้เู รอื่ งน้ีดอี ยแู่ ล้ว
ด้วยเหตุนั้นเขาจึงวางใจ แต่ดูเหมือนจะมีการโจมตีเกิดขึ้น ณ
หมบู่ ้านรมิ ทางหลวงเพือ่ เลน่ งานยามประมาท

“หม่บู ้าน หมายถงึ หมบู่ ้านตอนทีบ่ ิดเปน็ นกั ต้มตุ๋น------- ท่ีฉัน
เจอบดิ คร้ังแรกนะ่ เหรอ?”

“ชะ ใช่ครับ! หมู่บ้านน้นั ท่ผี มพบกับท่านริมรุ ุครง้ั แรกไงครบั !!”
บิด ตอนนี้เขาเป็นผู้คุ้มกันของโยลไมล์ แต่ตอนเจอคร้ังแรก
เขาทา� ตวั เหมอื นนกั ตม้ ตนุ๋ เลย ปา่ นนจ้ี ะพดู เรอื่ งสมยั กอ่ นไปกไ็ มเ่ กดิ อะไร

316

ทา� เปน็ กลบเกลือ่ นไปกแ็ ลว้ กัน
บดิ เขา้ มาใหก้ ารสนบั สนนุ กอ็ บเอมอ่ น จากนนั้ กย็ นื ตรงดา้ นหลงั
โยลไมลฟ์ ังเร่อื งราวอยู่
จากตรงน้ีบดิ เองก็ร่วมวงสนทนาด้วยแล้วอธบิ ายเพิม่ ตอ่ ไป
เขาว่ามีรถม้าทาสีด�าปรากฏขึ้นแล้วจากนั้นก็มีอสูรโผล่มาจาก
ดา้ นในรถ
แถมยงั เปน็ แรงก ์ B ตัวเบง้ หลายตน
บดิ กบั พวกพอ้ งซงึ่ เปน็ อดตี แรงก ์ C รบั มอื ไมไ่ หว ทกุ คนเตรยี มใจ
รบั ความตาย แตถ่ งึ อยา่ งนนั้ พวกเขากใ็ หพ้ วกชาวบา้ นอพยพอยา่ งเอาเปน็
เอาตาย และในตอนทพ่ี ยายามถว่ งเวลานนั้ เอง กอ็ บเอมอ่ นกป็ รากฏกาย

“พวกเราได้ลูกพีก่ อ็ บเอม่อนช่วยเอาไวน้ ะ!”
“ใช่แล้วครับ ไม่เพียงแต่ผมเทา่ นนั้ ทุกคนท่อี ยู่ ณ ท่นี ้นั ตา่ งก็
ขอบคณุ ทา่ นก็อบเอม่อนครับ”
แม้บิดกับโยลไมล์จะพูดเช่นนั้น แต่สีหน้าของก็อบเอม่อนก็ไม่
แจ่มใสขึ้น

“ทว่ามันกย็ งั เป็นความจรงิ ท่ขี า้ ล้มเหลว-------”
กอ็ บเอมอ่ นไมไ่ ดพ้ ่ายแพต้ ่อพวกอสรู เขาตามเกบ็ เรยี บในเวลา
ส้ันๆ แลว้ ตั้งใจจะจับตัวคนร้ายต่อดว้ ยเลย ทว่าสิง่ ท่ปี รากฏขึ้นในจงั หวะ
นัน้ คือบาซลิ สิ กแ์ รงก ์ B+ กอ็ บเอมอ่ นโดนแกส๊ ทที่ า� ใหก้ ลายเปน็ หนิ เขา้ ท่ี
แขนขวาจึงรบี ตดั ปลายแขนตัวเองตัง้ แต่ศอกลงไป
และจงั หวะนนั้ รถม้าทาสดี า� กห็ นไี ปได้

“ท่วี า่ ล้มเหลวเนี่ยคือเรอ่ื งที่คนร้ายหนไี ปได้เหรอ?”
“นน่ั มนั ก็ใชค่ รบั แตข่ ้าถกู คณุ โยลไมล์รูต้ วั เขา้ ...”
ห้ะ ทว่ี า่ ลม้ เหลวคือเรื่องน้นั หรอกเรอะ!?

“ถึงจะโดนรู้ตัวก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรนี่ ท่ีส�าคัญคือการอารักขา
ตา่ งหาก แต่ก่อนอน่ื นายรบี รกั ษาแขนนัน่ ไดแ้ ล้ว”

บทที่ 4 พธิ เี ขา้ เฝ้า 317

ผมบอกแลว้ หยบิ ยาฟน้ื ฟมู าจาก ‘กระเพาะ’ ยนื่ ไปใหก้ อ็ บเอมอ่ น
ทวา่ เขากลับกัดริมฝปี ากไมย่ อมรบั ไป

“ไมล่ ะครบั นเี่ ปน็ บาดแผลทเ่ี กดิ ขนึ้ เพราะความออ่ นดอ้ ยของขา้ เอง
ข้าไมส่ ามารถโคน่ บาซิลิสกน์ ั่นด้วยตวั คนเดียว และยังตอ้ งยมื มอื พวกบดิ
ทอี่ ยตู่ รงนนั้ อยา่ งนา่ สมเพช ถงึ การมแี ขนขา้ งเดยี วจะไมส่ ะดวกนกั แตเ่ วลา
ผ่านไปกจ็ ะงอกใหมไ่ ด้เอง...”
กอ็ บเอมอ่ นนนั้ หวั แข็ง
จะเรียกว่าทะนงตนก็ได ้ แตเ่ ขาพงึ่ พาเพยี งพลงั ของตนเองมาก
จนเกนิ ไป

“ก็อบเอม่อน นายน่ะอบั อายท่ถี ูกพวกบดิ ชว่ ยไว้ง้นั เหรอ?”
“มะ มันก็นะครับ... ภารกิจของขา้ คือการอารักขา แตด่ ันท�าให้
คนท่ีตอ้ งปกป้องอยู่ในอันตราย--------”

“เดีย๋ วก่อน เดี๋ยวก่อน กอ็ บเอมอ่ น นายน่ะเข้าใจผิดอยู่นะ”
“เขา้ ใจผิดหรือครบั ”
“ใชแ่ ลว้ นายพยายามทา� ทกุ อยา่ งเองคนเดยี วมากเกนิ ไป นแ่ี หละ
คอื ความแตกตา่ งระหว่างนายกับกอ็ บตะ”
ความแตกตา่ งระหวา่ งกอ็ บเอมอ่ นและกอ็ บตะ พดู สนั้ ๆ กค็ อื อยู่
ตรงทส่ี ามารถรว่ มมือกบั ลกู นอ้ งของตัวเองไดห้ รอื ไม่
ในกรณขี องกอ็ บตะ เขาไมเ่ คยคดิ จะทา� งานทง้ั หมดดว้ ยตวั เองเลย
แมแ้ ตต่ อนตอ่ สกู้ บั อสรู ทที่ รงพลงั กค็ งรว่ มสกู้ บั ทกุ คนพลางสง่ั การลกู นอ้ ง
ไปดว้ ย
พอเป็นภารกจิ ง่ายๆ กเ็ ห็นเอาแตอ่ ู้งาน ถึงความจริงแลว้ กรณี
ทอ่ี งู้ านจะมากกวา่ กเ็ ถอะ... แตก่ ระนน้ั ในดา้ นการกระตนุ้ ใหล้ กู นอ้ งเตบิ โต
การชี้นา� ของก็อบตะนน้ั ดกี ว่า เบนมิ ารกุ ล่าวเชน่ นี้
ส่วนในกรณีของก็อบเอม่อน เมื่อต้องรับมือกับอสูรท่ีทรงพลัง
เขาจะออกไปตอ่ สซู้ งึ่ ๆ หนา้ ความคดิ ของกอ็ บเอมอ่ นทวี่ า่ เพราะตวั เองเกง่

318

ทา� แบบนจี้ งึ รวดเรว็ กวา่ นนั้ กส็ ามารถเขา้ ใจได ้ ทวา่ หากทา� อยา่ งนน้ั ลกู นอ้ ง
จะไมพ่ ฒั นา
อกี อยา่ ง ถ้าเกดิ กอ็ บเอมอ่ นพา่ ยแพล้ ะก็... เกรงวา่ มีโอกาสสงู
มากท่ลี กู น้องท่เี หลือจะถกู เก็บเรยี บโดยทา� ไม่ไดก้ ระท่ังถอยทัพ
การตดั สนิ ของเบนิมารุตง้ั อยู่บนแนวทางเช่นนั้น
เพราะฉะนัน้ ผมจึงอยากใหก้ ็อบเอม่อนรู้จักการพงึ่ พาพวกพ้อง
โยลไมลเ์ ปน็ ชายทใี่ ชล้ กู นอ้ งเกง่ ผมเลยหวงั อยากใหก้ อ็ บเอมอ่ น
เติบโตข้ึนโดยดูเขาเป็นตวั อยา่ ง

“-------เพราะอยา่ งนแ้ี หละ นายถึงควรรจู้ กั การพึง่ พาพวกพ้อง
ให้มากกว่าน้ี ฉันไม่ได้หมายความว่าให้ลูกน้องท�าเรื่องท่ีเกินก�าลัง แต่
หมายถึงให้นายเผือ่ ก�าลงั ไว้เสมอแล้วยืน่ มือช่วยเขาในยามฉกุ เฉินไงละ่ ”

“ขะ ข้า...”
“ทกุ คนเองกย็ อมรบั วา่ นายแขง็ แกรง่ แตก่ ารจะใหร้ บั ผดิ ชอบหนว่ ย
เพียงแคน่ นั้ มนั ไมพ่ อ”

“...”
พอได้ฟังค�าอธบิ ายของผม ก็อบเอมอ่ นกจ็ อ๋ ยไปถนดั
ผมเขว้ยี งยาฟนื้ ฟูใสก่ ็อบเอมอ่ น

“อ๊ะ!?”
แขนขวาของกอ็ บเอมอ่ นงอกขึ้นอยา่ งรวดเรว็

“ก็อบเอม่อน นับจากน้ีนายจงไปอยู่ในความดูแลของโยลไมล์
คงุ ซะ จะฝกึ ฝนพวกบดิ ทอ่ี ยตู่ รงนั้นกไ็ ด้ หรือจะไปเท่ียวเลน่ เถลไถลก็ได ้
ในเมอื งนค้ี งไมจ่ า� เปน็ ตอ้ งอารกั ขาโยลไมลด์ ว้ ย จงยอ้ นมองดตู วั เองสกั ครง้ั
เสยี เถอะ”
“ฝะ ฝ่าบาทริมรุ ุ--------”
“ท้ายท่ีสุดแล้ว ตวั คนเดยี วน่ะทา� อะไรไม่ไดห้ รอกนะ? นายเอง
คงได้เรียนรู้เร่ืองนั้นจากความผิดพลาดครั้งน้ีแล้ว ถ้าอย่างนั้นคร้ังต่อไป

บทที่ 4 พิธีเข้าเฝ้า 319

ควรจะทา� อะไร ถา้ ไตรต่ รองดูกค็ งไดค้ �าตอบใช่ม้ัย?”
ผมกลา่ วแบบนน้ั แลว้ ยมิ้ ใหก้ อ็ บเอมอ่ น จากนนั้ ผมกห็ ยบิ อจุ กิ า
ตานะทเ่ี สยี บอย่ตู รงเอวยืน่ ใหก้ ็อบเอม่อน
กอ็ บเอม่อนเบิกตาโต ตะลึงตัวแข็ง

“ฉนั ให้”
“ตะ แต่วา่ ... ข้าท�าภารกจิ ...”
“นายชว่ ยสง่ โยลไมลจ์ นถงึ ทน่ี โี่ ดยสวสั ดภิ าพใชม่ ยั้ ละ่ ? และจาก
น้ีไปฉนั คาดหวงั ความกา้ วหนา้ ทม่ี ากไปอีกขนั้ จงใชด้ าบเลม่ นี้เปน็ กระจก
สะทอ้ นจิตใจของนายเอง แล้วคอยตง้ั ค�าถามกับตวั เองทุกคืนเถอะ”
หากก็อบเอม่อนตา� หนิตนเองเรื่องความเหิมเกริมและได้ใจแล้ว
เขาคงเตบิ โตเปน็ คนทีพ่ ง่ึ พาได้มากข้นึ

“รบั ทราบครบั ! ขา้ กอ็ บเอมอ่ นคนนจ้ี ะตอบสนองความคาดหวงั
ของฝา่ บาทรมิ รุ เุ อง!!”
ไฟลุกอยใู่ นดวงตาของกอ็ บเอมอ่ น
เดิมทีก็อบเอม่อนเป็นคนทะเยอทะยาน ดังน้ันหากมองเห็น
เป้าหมายแล้วก็จะก้าวหน้าได้ไว เขาคงตอบรับความคาดหวังของผมได้
อย่างทีล่ ่นั วาจาไวก้ ระมงั

“ถ้าอย่างน้ัน โยลไมล์คุง ฉันขอฝากก็อบเอม่อนไว้หน่อยนะ
ได้ใช่มยั้ ?”

“ฮะฮะฮะ ไมข่ ดั ขอ้ งหรอกครบั ผมเสยี อกี ทอี่ ยากจะขอรอ้ งทา่ น
บดิ เอย๋ ทา่ นรมิ รุ ใุ หอ้ ภยั แลว้ นะ นายจะใหท้ า่ นกอ็ บเอมอ่ นฝกึ ฝนใหอ้ ยา่ ง
ทีน่ ายต้องการกไ็ ด้”
ถึงจะพูดเอาปา่ นน ้ี แต่ผมก็ได้รบั การยินยอมจากโยลไมลแ์ ล้ว
นอกจากนั้นบิดกับพวกลูกน้องของเขาดูเหมือนจะยินดีต้อนรับ
ก็อบเอมอ่ นด้วย
แลว้ กอ็ บเอมอ่ นกไ็ ดก้ ลายเปน็ แขกผอู้ าศยั ของโยลไมล ์ และนบั

320

จากน้ยี งั สามารถเคล่ือนไหวไดโ้ ดยอสิ ระด้วยประการฉะน้ี
ผมออกมาจากคฤหาสนโ์ ยลไมล์แลว้ แหงนหนา้ มองฟา้
ดวงดาวราศขี องฤดหู นาวกา� ลงั สอ่ งประกาย มองดแู ลว้ แตกตา่ ง
จากตา� แหนง่ ของดวงดาวทม่ี องจากดาวโลก
จะวา่ ไป ตดิ ใจเร่ืองคนจูโ่ จมจงั นะ
เร่ืองนั้นมีไวเคานทค์ าซัคเปน็ คนร้ายจรงิ ๆ หรอื ?
ผมไมค่ ดิ วา่ กบั อแี คข่ นุ นางทม่ี ยี ศแคไ่ วเคานต ์ จะสามารถหาอสรู
จา� นวนมากเพื่อการโจมตีได้ แถมถา้ เป็นแรงก์ B ยงั วา่ ไปอย่างแตน่ ี่ถงึ
กับเป็นแรงก์ B+
การเล้ียงให้เช่ืองน้ันถ้าไม่ใช่เศรษฐีในประเทศใหญ่ๆ ย่อมเป็น
ไปไมไ่ ด-้ -------เดย๋ี วนะ?
ถ้าระดับแรงก์ B+ จะสามารถหามาดว้ ยเงินรึเปลา่ นะ?

《คÓตอบ กอ่ นหนา้ นซี้ มั มอนเนอร์ (นกั อญั เชญิ ) แรงก์ A- :
จกี สิ เคยอญั เชญิ เลซเซอรเ์ ดมอนแรงก์ B+ มากอ่ น ดงั นนั้ จงึ ไมแ่ ปลก
ทีจ่ ะมคี นเลยี้ งบาซลิ ิสก์ให้เชอื่ งได》้
งัน้ เหรอ ถ้าใช ้ 〈เวทอญั เชญิ 〉 อาจจะงา่ ยก็ได้
แถมยงั ลงมอื ไดร้ วดเร็วกวา่ การขนอสูรดว้ ยรถม้าอกี
แตว่ า่ ในกรณนี ั้นมัน...
ในตวั เมอื งเราสามารถขดั ขวางเวทมนตรไ์ ดด้ ว้ ย ‘เขตแดน’ ของ
ชนู ะ ทว่าบนทางหลวงนัน้ ไรก้ ารป้องกัน

“กวดขนั การรกั ษาความปลอดภยั ใหเ้ ข้มเสยี หนอ่ ยดกี ว่า...”
ผมพึมพา� แล้วจากสถานที่นัน้ ไป

บทท่ี 4 พิธเี ขา้ เฝา้ 321

โยลไมลไ์ ดร้ บั การยอมรบั จากผอู้ ยอู่ าศยั ของเทมเพสตอ์ ยา่ งรวดเรว็
ผมแนะนา� เขาใหพ้ วกผบู้ รหิ ารรจู้ กั และรกิ รุ โุ ดกก็ ระจายขา่ วไปให้
บรรดาลูกน้อง ถงึ อยา่ งนน้ั ก็ช่างราบร่นื จนน่าประหลาดใจ
แตก่ น็ ะ ถา้ พวกเขาไดเ้ หน็ ฝมี อื การทา� งานของโยลไมลห์ ลงั จากนน้ั
ย่อมแน่นอนว่าไม่มีใครบ่น
แคแ่ ปบ๊ เดยี วโยลไมลก์ ค็ มุ ลกู นอ้ งทไี่ ดร้ บั มาจนอยหู่ มดั เขาแบง่
งานตามความเหมาะสมโดยไมเ่ ก่ียงวา่ เป็นอสรู หรือมนุษย์
บรรดาคนในบ้านของโยลไมล์แต่เดิมก็เข้ามาร่วมด้วยท�าให้เกิด
องค์กรใหมข่ นึ้ ในเวลาอนั สัน้
ชายผู้ท�างานเป็นน้นั แตกต่าง
แมโ้ ยลไมลจ์ ะรบั ผดิ ชอบงานหลายชนิ้ แตเ่ ขายงั ดา� เนนิ ชวี ติ อยา่ ง
มชี วี ิตชวี าอยู่
นอกจากบรหิ ารองคก์ รใหมแ่ ลว้ โยลไมลย์ งั ใชเ้ สน้ สายสง่ จดหมาย
เชิญบคุ คลส�าคญั ตา่ งๆ มาดว้ ย
ท้งั ขนุ นางทม่ี ีอ�านาจของประเทศไกลชายฝงั่ เหล่าพอ่ ค้าเศรษฐี
ของแตล่ ะเมือง
และผู้มฝี มี อื ในเมอื งหลวงอนิ กราเซีย เป็นต้น
ดูท่างานเทศกาลเปิดประเทศหลังหิมะละลายจะใหญ่ขึ้นกว่าที่
ตงั้ ใจไวต้ อนแรกเสียอกี
แนน่ อนวา่ เราไมไ่ ด้ละมอื จากโครงการต่างๆ
การแสดงซ่งึ จะจดั ทโ่ี รงละคร
การเดนิ งานประลองยทุ ธก์ บั การกา� หนดกฎการประลอง การตง้ั
ราคาตวั๋ เข้าดันเจีย้ น และการคา� นวณราคาขายไอเทมแตล่ ะชนิด
จากนนั้ กม็ กี ารจดั ซอื้ สนิ คา้ ทจ่ี ะออกขายทร่ี า้ นแผงลอย และการ
ตรวจสอบวธิ กี ารซือ้ ขาย
งานเดินหน้าไปด้วยความคล่องแคล่วเหลือเชื่อจนไม่คิดว่า

322

เป็นการจดั งานครัง้ แรก
ผมแนะน�าเขาให้เวลโดรา่ รจู้ ักด้วย เขาจงึ ใหค้ �าปรึกษาเรอ่ื งรา้ น
เทปปนั ยากิ
ผมเลอื กคนไม่ผิดจรงิ ๆ
ในบรรดาไอเดียทั้งหลายของผมในครั้งนี้ เรื่องท่ีท�าได้ถูกท่ีสุด
คงจะเป็นการจ้างโยลไมลน์ ่ีแหละ
หากไมม่ คี วามสามารถของเขากเ็ ปน็ ไปไดส้ งู ทแ่ี ผนนจี้ ะลม้ เหลว
มีแค่พวกผมคงไม่สามารถด�าเนินการได้คล่องจนถึงขนาดน้ี
ได้หรอก
โชคดแี ทท้ ชี่ ะตาพามาเจอคนดีๆ
ผมจ้องมองการท�างานของโยลไมล์ด้วยอารมณส์ ดช่ืนแจม่ ใส

＊

วนั คืนผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เมอื งตกอยู่ในบรรยากาศของเทศกาล เตม็ ไปความต่ืนเต้นและ
ความคกึ คัก
การก่อสร้างสนามประลองก็เรียบร้อยดี งานเดินไปตามแผน
อยา่ งราบรน่ื ดว้ ยการน�าอันเยย่ี มยอดของก็อบคิว
ยิง่ กวา่ นน้ั มลิ ด์แห่งสามพ่ีน้องคนแคระลาพกั กลับมา แล้วช่วย
ปรับแต่งพิมพ์เขียวของผม ด้วยเหตุน้ีสนามประลองจึงกลายสภาพเป็น
สงิ่ กอ่ สรา้ งงดงามตระการตาอนั ทรงคณุ ค่าทางศิลปะ
สมแล้วทีเ่ ป็นศลิ ปนิ วเิ ศษมาก
น่ีช่วยได้มากเลยเพราะผมขาดเซนส์ทางศิลปะ ถ้าได้ขนาดนี้ก็
นา่ จะเปน็ ผลงานท่ีราชวงศแ์ ตล่ ะชาตพิ งึ พอใจแล้ว
แถมงานสว่ นที่มลิ ด์เพม่ิ เตมิ จะเสร็จทันวันเปิดงานประลองยุทธ์

บทที่ 4 พธิ เี ขา้ เฝ้า 323

นอกจากน้ีลูกน้องโยลไมล์ยังเปิดร้านริมทางให้พวกชาวเมืองท่ี
ทา� งานทา� การเพอ่ื เปน็ การฝกึ ฝน ทางนก้ี ร็ าบรน่ื ดแี ละทา่ ทางกจิ การจะไป
ร่งุ พอตวั
ทั้งผมและโยลไมล์รสู้ ึกอุน่ ใจวา่ ถ้าอยา่ งน้ีคงไมม่ ปี ญั หาแลว้
เรื่องดันเจี้ยนผมให้รามิริสกับเวลโดร่ารับผิดชอบ ถึงผมเองจะ
อยากมสี ว่ นดว้ ยแต่ไมม่ เี วลาว่างเช่นน้นั เลย
บรรดาตัวแทนของแต่ละเผ่าพันธุ์ในมหาพงไพรแห่งจูร่าเริ่มมา
รวมตวั กนั ทเี่ มอื งนอี้ ยา่ งตอ่ เนอื่ งเพอื่ อวยพรการรบั ตา� แหนง่ ของผม------
หรอื ไมก่ ็เพอ่ื มาพจิ ารณาผมกบั ตา
พวกเขาปฏญิ าณวา่ จะจงรกั ภกั ดตี อ่ “จอมมาร” และมจี ดุ ประสงค์
คือการไดร้ ับความคุม้ ครอง
ทวา่ หากพวกเขามองวา่ จอมมารไมม่ คี วามสามารถเชน่ นน้ั กค็ งจะ
หนั เขยี้ วเล็บใสก่ ลายเปน็ กลุ่มขบถในทันที
การอยภู่ ายใตข้ องจอมมารผไู้ รพ้ ลงั แทนทพ่ี วกตนจะเจรญิ รงุ่ เรอื ง
แต่กลับพุ่งดิ่งไปสู่การล่มสลาย ผมเห็นว่าการเคลื่อนไหวเพ่ือหลีกเลี่ยง
เร่อื งนีเ้ ปน็ ความคดิ ทีเ่ กิดขน้ึ อยา่ งเปน็ ธรรมชาตเิ หลือเกนิ
จนถงึ บดั นมี้ หาพงไพรแหง่ จรู า่ ไดร้ บั การปกปอ้ งภายใตก้ ารพทิ กั ษ์
คุ้มครองอันย่ิงใหญ่ของเวลโดร่า แล้วจอมมารคนใหม่ก็ควบคุมดินแดน
อันมิอาจกล�้ากรายน้ันมาอยู่ใต้ปกครอง แถมจอมมารผู้น้ันเพ่ิงจะถือ
กา� เนิดข้ึนมา และไม่เป็นท่แี นช่ ดั วา่ มีความคดิ ความอา่ นแบบไหน
การทต่ี วั แทนของแตล่ ะเผา่ พนั ธจ์ุ ะมคี วามไมส่ บายใจกย็ อ่ มเปน็
เร่อื งธรรมดา

--------ก็อยา่ งทว่ี ่าไป
วันนผี้ มเองกส็ วมชดุ เตม็ ยศและถูกยกขนึ้ แทน่
ในร่างสไลม์

324

ผมเหมือนของวางแตง่ บ้าน และถูกปฏบิ ัติเยีย่ งขนมคางามิโมจิ
ประดบั บนห้ิงบูชาเทพเจ้าในวนั ปใี หม่
วางร่างแยกไว้ก็ได้ม้ัง? ผมลองบอกอย่างนี้ดูแล้วแต่ถูกทุกคน
ปดั ตกดว้ ยสหี นา้ ย้ิมแยม้
เวลาแบบนี้พวกผู้บรหิ ารช่างสามคั คกี ันดีเหลอื เกนิ
คิดได้แตว่ า่ พวกเขาเช่อื มตอ่ กันดว้ ย ‘จติ ส่อื สาร’ โดยมผี มอยู่
นอกวง
พอผมยอมพวกเขาอย่างช่วยไม่ได ้ ผมก็ถกู แต่งองคท์ รงเคร่อื ง
จนตัวขยับเขยอื้ นไม่ได้
พวกเขาอุตส่าห์เตรียมชุดส�าหรับสไลม์มาเพ่ือวันนี้โดยเฉพาะ
ผมจงึ ได้แตเ่ หนอ่ื ยใจ
ซึ่งชุดมีอยหู่ ลากหลายแบบ ผมถูกจับเปลีย่ นชุดทุกวนั ๆ ดไี ม่ดี
จะถกู เปลยี่ นชุดตลอดเช้า กลางวัน เย็น
ผมอยากจะใหพ้ วกเขาพอเสยี ท ี แตพ่ วกเขาวา่ มนั สา� คญั ทจ่ี ะตอ้ ง
ท�าใหด้ นู า่ ยา� เกรง...
หรอื กค็ อื ผมในยามปกต-ิ ------ในรปู แบบสไลม-์ ------ไมม่ คี วาม
น่าย�าเกรงนัน่ เอง รสู้ ึกเหมอื นโดนวา่ อย่างนเ้ี ลยแฮะ
แตก่ ็เอาเถอะ
คนที่เข้าร่วมพิธีเข้าเฝ้าทุกคนต่างแต่งกายในชุดทหารส�าหรับ
พิธีการ พวกเขาดูน่าเกรงขามสุดๆ เน่ืองจากสวมชดุ เต็มยศสมบูรณแ์ บบ
ผดิ จากปกติ
ทา่ มกลางบรรยากาศเครง่ ขรมึ เชน่ นัน้ รกิ รุ โุ ดกับรกิ รุ ุสองคนซ่งึ
สวมชุดสุภาพสา� หรับพิธีการกม็ ารับมือกับบรรดาทูต
ส่วนผมแค่เพ่งมองบรรดาทตู โดยไมต่ ้องเอ่ยปากพูดก็พอ เป็น
ขอ้ เสนอทนี่ า่ ขอบคณุ จรงิ ๆ เพราะขืนอ้าปากพูดผมตอ้ งปล่อยไกแ่ น่
เบนมิ ารุกบั ชนู ะประจ�าต�าแหนง่ รออยู่ทั้งสองขา้ งของผม

บทที่ 4 พิธีเขา้ เฝ้า 325



ดา้ นหลงั มีชิออนกับโซเอย ์ แลว้ ก็กาบิลยนื เรียงกนั
ส่วนรนั กา้ ยังมุดอยู่ในเงาของผมเชน่ เคย
ทางดา้ นขวา หน่วยก็อบลินไรเดอร ์ 100 ตน นา� โดยกอ็ บตะ
ยืนเรียงอยู่
และทางดา้ นซา้ ยของผมยงั มรี ะดับสงู ของ “คุเรไน” 100 ตน
น�าโดยกอ็ บอะ
สว่ นสมาชิกระดบั ล่างอกี 200 ตนทเี่ หลือนัน้ กา� ลงั ลาดตระเวน
รกั ษาความปลอดภยั ของเมอื งอย ู่ พวกเขาแขง็ แกรง่ กวา่ หนว่ ยรกั ษาความ
ปลอดภยั เสยี อกี นเี่ ปน็ มาตรการเพอื่ ทจ่ี ะสามารถจดั การรบั มอื ไดแ้ มจ้ ะมี
พวกท่ดี ูมพี ิรธุ อยู่กต็ าม
นอกจากน้ใี นตัวเมืองยังมเี หลา่ “โยมกิ าเอร”ิ ของชิออนแฝงตัว
อยใู่ นชดุ ไปรเวท แมจ้ ะมผี กู้ อ่ ความวนุ่ วายกค็ งสามารถจดั การไดก้ อ่ นทจ่ี ะ
เป็นเรื่องใหญ่
อน่ึง ดอิ าโบลกบั ฮาคโุ รสองคนยงั ไม่กลับมาจากอาณาจกั รฟา
ลมุสเลย
จากทก่ี อ็ บตะ รนั กา้ และกาบลิ สามคนซง่ึ กลบั มากอ่ นเลา่ ใหฟ้ งั
แล้ว ดูเหมือนสองคนนั้นบอกว่าจะท�าทุกอย่างให้เสร็จสิ้นก่อนจะถึง
เทศกาลเปดิ ประเทศ ท่าทางทั้งคู่จะเจ็บใจน่าดทู ่อี ดเหน็ ผมในชุดงานพธิ ี
แต่ว่าที่ทางโน้นเองก็มีการจัดพิธีสวมมงกุฎของยอห์ม ขณะ
เดยี วกนั ชอื่ ประเทศฟาลมสุ กห็ ายไป และประเทศใหมก่ เ็ ตรยี มถอื กา� เนดิ ขน้ึ
ดังนั้นจึงช่วยไม่ได้ที่พวกเขาไม่สามารถกลับมา เพราะดูเหมือนจะก�าลัง
เตรยี มการวุน่ วายอยูต่ ลอด
กระท่ังดิอาโบลคนนั้นยังมาให้เห็นหน้าแค่บางคร้ังบางคราว
เทา่ นน้ั ส่วนฮาคุโรก็ไม่สามารถ ‘เคลอ่ื นย้ายผา่ นมิต’ิ ได้ หมูน่ ี้ผมจงึ ไม่
ไดเ้ จอหนา้ เขาเลย พอสองคนนนั้ กลบั มาตอ้ งขอบคณุ ใหม้ ากๆ หนอ่ ยแลว้
คนที่ก�าลงั เหนด็ เหน่ือยอย่ไู มใ่ ชแ่ คผ่ ม ดังนนั้ แม้ตอนน้จี ะอาย

บทท่ี 4 พิธเี ข้าเฝ้า 327

แตผ่ มกอ็ ดทนพยายามผ่านพธิ ีเข้าเฝ้าไปให้ได้เรว็ ๆ
แล้วพิธีเข้าเฝ้าก็ถูกจัดขึ้นแม้จะด้วยอารมณ์ที่โอเวอร์แบบนั้น
กต็ าม...
ส่งิ ทน่ี ่าสนใจคอื ปฏิกริ ิยาตอบสนองของแตล่ ะเผ่าพันธุ์
เนอ่ื งจากไม่มอี ะไรท�า ผมเลยมองดเู หลา่ อสูรท่สี นทนาพาทีกนั
อยแู่ บบเงยี บๆ สมเปน็ ของวางประดบั --------ปฏกิ ริ ยิ าตอบสนองแบง่ เปน็
สามแบบ
เทดิ ทูนบูชา พนิ จิ พิจารณา และหวาดกลวั
ในหมู่คนท่ีเพ่งพินิจผมอยู่น้ัน มีคนที่ดูแคลนทางเราอยู่ด้วย
ยิง่ เป็นผูม้ าใหม่จากอีกฝั่งของธารน�้าใหญ่อาเมลด์ แนวโน้มนย้ี ่งิ มีมากขึน้
แตว่ า่ นไี่ มใ่ ชป่ ญั หาใหญโ่ ตอะไร ถา้ แสดงความสามารถทแ่ี ทจ้ รงิ
ใหเ้ หน็ กค็ งยอมสวามิภกั ดโิ์ ดยงา่ ยเอง
ปัญหาคอื พวกที่หวาดกลัวนีส่ ิ...

หนง่ึ ในเผา่ พนั ธอ์ุ อ่ นแอซงึ่ กา� ลงั หวาดกลวั อยตู่ รงหนา้ ผมตอนนี้
คอื --------แรบบิทแมน (เผา่ มนุษย์กระต่าย)
พวกเขาคอื เผา่ อมนษุ ยซ์ งึ่ มรี ปู ลกั ษณภ์ ายนอกนา่ รกั นา่ ชงั มรี ปู รา่ ง
อยา่ งมนุษย ์ และมีเพยี งสว่ นหูเทา่ นัน้ ทย่ี ืดยาวเป็นรปู รา่ งแบบหกู ระตา่ ย
ตา่ งกบั ไลเคนโทรป (เผา่ มนษุ ยส์ ตั ว)์ พวกเขาซง่ึ เปน็ มนษุ ยส์ ตั ว์
ทเ่ี ส่อื มถอยลงนั้นไม่สามารถ ‘แปลงรา่ ง’ ได้ ความแข็งแกร่งไมต่ า่ งอะไร
จากมนุษย์ธรรมดา และเมื่อค�านึงถึงด้านยุทโธปกรณ์แล้วก็เรียกได้ว่า
ออ่ นแอ
ถึงอย่างนั้นก็มีดีพอจะอยู่รอดในมหาพงไพรแห่งจูร่าแห่งนี้ได้
พวกเขามีความพิเศษที่สกิล ‘รับรู้ภยันตราย’ เพราะอย่างน้ันเขาคงไม่
หลงกลรูปลกั ษณข์ องผมหรอกกระมัง
การรับมอื กับบรรดาคนที่หวาดกลัวนัน้ ยากเยน็

328

บางครง้ั กม็ คี นทกี่ ลวั หวั หด จนตอ้ งเรม่ิ จากการใหส้ งบสตอิ ารมณ์
กันก่อน

“วะ วันนี ้ นะ เนื่องด้วยเราได้รับค�าเช้ือเชญิ --------”
ทา่ ทางคงเพราะเกรง็ เขาจึงเอ่ยค�าพูดออกมาได้ไม่ถนัด

“อ้ืม อนุญาตให้เข้าเฝ้าท่านริมุรุ ประมุขของพวกเราและ
จอมมารผยู้ ิง่ ใหญ ่ จงเงยหน้าข้ึนเถิด!”
เสียงของริกุรุโดก้องกังวาน ทว่าตัวแทนแรบบิทแมนกลับไม่
ขยับเขย้ือน
ไมส่ ิ ดูเหมอื นจะขยบั ตวั ไมไ่ ด้
ทง้ั ทผ่ี มอยู่ในร่างสไลม์แสนนา่ เอน็ ดอู ย่างนี้แท้ๆ แตเ่ ขากลับไม่
แม้แตจ่ ะเงยหน้าขนึ้ สบตา กน็ ะ ถึงผมจะไม่มดี วงตากเ็ ถอะ
เอย้ นน่ั มันคนละเร่ืองกนั
ผมไม่คิดจะปกครองด้วยความกลัว เลยอยากให้เขาช่วยเปิด
ใจเสยี หนอ่ ย... แตท่ า่ ทางคนจา� พวกนแ้ี หละทมี่ คี วามกลวั เกนิ เหตกุ บั ความ
ผิดแปลกทเ่ี รียกว่า “จอมมารทภ่ี ายนอกดอู ่อนแอ”
ทีเ่ ขาเรยี กว่า พวกกลวั ความผิดแปลก สินะ
เราล�าบากล�าบนเกลี้ยกล่อมพวกเขาเหล่าน้ันให้ร่วมมือในการ
สรา้ งความสงบสขุ การคา้ สมาคม และหมนุ เวยี นสนิ คา้ ในภมู ภิ าค ถงึ ตอนนี้
จะยังชว่ ยไม่ได ้ แต่ในทสี่ ุดก็คงได้ติดต่อพบปะกนั ตามปกติ
เมื่อตอนที่ต้ังสหพันธรัฐ พวกฮาล์ฟลิ่ง (เผ่าคนตัวเล็ก) กับ
โคโบลต ์ (เผ่าหัวสนุ ัข) กท็ า� แบบน้เี ช่นกัน
พอยอมรบั เรอ่ื งการเร่ขายของ พวกโคโบลต์กเ็ ชื่อใจเรา ตอนน้ี
เรากเ็ ปน็ เพอ่ื นรว่ มงานกบั โคบซ้ี งึ่ เปน็ ตวั แทน คยุ ธรุ กจิ อยา่ งออกรสดว้ ยกนั
ท้ังแรบบิทแมน และเผ่าพันธุ์ท่ีอ่อนแออ่ืนๆ ก็เช่นกัน-------
ทง้ั หมดลว้ นเสมอภาคกนั ภายใตน้ ามของผม เราคงมแี ตต่ อ้ งอธบิ ายอยา่ ง
อดทนเทา่ นน้ั วา่ เราไมม่ คี วามตงั้ ใจจะใหค้ ณุ คา่ แตก่ บั ความสามารถทางการ

บทที่ 4 พธิ เี ขา้ เฝา้ 329

สรู้ บเพยี งอย่างเดียว
มนั คงยากท่พี วกเขาจะเชือ่ ในทนั ทเี สยี ด้วย นนั่ ก็เปน็ เรือ่ งที่ตอ่
จากน้ีเราต้องจัดการเชน่ กันสนิ ะ
ผมคิดเช่นน้ันพลางมองหูกระต่ายของแรบบิทแมนที่ค้อมค�านับ
ศรี ษะจรดพ้ืน

“ไมต่ อ้ งหวาดกลวั ไปหรอก ทา่ นรมิ รุ เุ ปน็ บคุ คลผมู้ นี า�้ ใจกวา้ งขวาง
ทา่ นบอกวา่ จะปฏบิ ตั ติ อ่ ผทู้ ม่ี าเปน็ บรวิ ารอยา่ งเทา่ เทยี มกนั จงวางใจแลว้
เอย่ ทกั ทายท่านเถิด”
พอริกรุ ุโดบอกเช่นนัน้ ผแู้ ทนก็เงยหน้าขน้ึ ในทีส่ ดุ
ยงั หนมุ่ อยเู่ ลย เปน็ ผชู้ ายทหี่ นา้ ตาหลอ่ เหลาเอาการ แตว่ า่ ใตต้ า
เขากลบั ปรากฏขอบตาด�า

“ทะ ท่านริมุรุผู้ยิ่งใหญ่ โปรดรับความจงรักภักดีจากพวกเรา
แรบบทิ แมนดว้ ยเถดิ --------”
เม่อื ได้ยนิ เชน่ นนั้ ผมก็พยกั หน้ารับ
ดเู หมอื นอกี ฝา่ ยจะโลง่ ใจกบั ทา่ ทขี องผม เขาคงผอ่ นความเครยี ด
ลงบ้างแลว้ บา่ เขาจึงคลายความเกร็ง

“ขา้ บอกทา่ นแลว้ ใชไ่ หมละ่ ? ทา่ นไมจ่ า� เปน็ ตอ้ งเกรง็ มากขนาดนนั้
หรอก”
“คะ ครับ! ทะ ที่จริงแล้วนะครบั ขา้ ได้พาลกู สาวมาด้วย พอ
หล่อนถงึ เมืองนีป้ บุ๊ กเ็ ริม่ อยู่ไม่สุข ร้ตู วั อกี ทกี ็หายไปแลว้ ...”
“ฮะฮะฮะ เพราะขณะนเี้ มอื งนก้ี า� ลงั คกึ คกั ดว้ ยบรรยากาศเทศกาล
ละนะครบั คงชว่ ยไมไ่ ดห้ ากคณุ ลกู สาวทย่ี งั ออ่ นวยั จะไมอ่ าจเอาชนะความ
อยากร้อู ยากเห็น”
“แหมๆ ชา่ งนา่ อายนกั ลกู สาวคนนพ้ี อคลาดสายตาทไี รกห็ ายจอ้ ย
ไปไหนตอ่ ไหน ไมร่ จู้ ะทา� อยา่ งไรจรงิ ๆ ขา้ ตงั้ ใจจะทงิ้ ไวท้ ห่ี มบู่ า้ นเพราะเกรง
จะขดั หูขัดตาท่านรมิ ุรเุ ขา้ แตก่ ็ถูกอ้อนวา่ อยา่ งไรกอ็ ยากใหพ้ ามาดว้ ย...”

330

คณุ หวั หนา้ เผา่ ซงึ่ เปน็ ผแู้ ทนคงจะกงั วลใจทลี่ กู สาวหายตวั ไป ถงึ
จะไมไ่ ดส้ รา้ งปญั หาอะไรในเมอื งน ้ี แตท่ า่ ทางเขาจะกงั วลใจอยตู่ ลอดเวลา
พอรู้ว่าเขาไม่ได้กลัวผมจนตัวส่ันงันงกแล้วผมก็โล่งใจเล็กน้อย
ไม่อยากให้พวกเผา่ ท่ีออ่ นแอกลัวผมไปมากกวา่ นแ้ี ลว้
วา่ แต ่ สาวนอ้ ยแรบบทิ แมนเหรอ สาวนอ้ ยแสนงามกบั หกู ระตา่ ย
อยากเจอตวั สกั หนจรงิ ๆ
ระหวา่ งทค่ี ดิ สะระตะอยผู่ มกเ็ ผลอหลดุ พดู ความคดิ จรงิ ๆ ออกมา

“ถ้ามีนิสัยใฝ่รู้ใฝ่เห็นก็น่าจะรับความเปลี่ยนแปลงหรือกระแส
ความนยิ มไดง้ า่ ยน?่ี ฉนั ว่าเป็นผูส้ บื ทอดท่ดี พู ่งึ พาไดด้ ีนะ”
ดเู หมอื นผแู้ ทนจะรูส้ กึ ตนื้ ตันมากเพราะผมพดู ดว้ ยโดยตรง

“ช่างเป็นถ้อยค�าท่กี รุณาย่ิงนกั ครงั้ หนา้ หากมโี อกาสขา้ ก็อยาก
พาฟลาเมยี ลูกสาวข้ามาใหท้ ่านเหน็ ”
หวั หนา้ เผา่ กลา่ วแลว้ คา� นบั ใหผ้ ม อยา่ งไรกด็ ดี เู หมอื นเขาจะยอม
เปิดใจบา้ งนิดหนอ่ ยแลว้
จากนนั้ รกิ รุ โุ ดกอ็ ธบิ ายตามปกต ิ แลว้ เผา่ แรบบทิ แมนกม็ าอยใู่ น
อาณัตขิ องผมอย่างเปน็ ทางการ
หัวหน้าเผ่าจากไปพลางคอ้ มศรี ษะคา� นบั ครัง้ แล้วครัง้ เลา่
ท่าทางเช่นน้ันคงช่วยส่ือให้เผ่าอ่ืนๆ ได้รับรู้ว่าผมไม่ได้เป็น
จอมมารทีน่ ่ากลัวขนาดนั้น
ผู้มาเยือนรายถัดไปถูกเชิญเขา้ มา
ผมมองเหล่าอสรู ที่คกุ เขา่ ใหแ้ ละขอเขา้ เฝา้
พวกเขาเป็นบุคคลทเ่ี คยเหน็ หนา้ ค่าตากันมากอ่ น------- อาบิล
พอ่ ของกาบลิ และผนู้ า� ของเผา่ ลิซารด์ แมน (เผา่ มนุษยก์ ง้ิ กา่ )
ผมรู้สึกว่าเขาเหมือนคนละคน ก่อนจะนึกข้ึนว่าไม่ได้เจอกัน
เสยี นาน
อาบลิ เปลย่ี นรปู ลกั ษณไ์ ปเปน็ ผใู้ หญว่ ยั กา� ลงั โตเตม็ ทแี่ บบนกั รบ

บทท่ี 4 พิธีเขา้ เฝ้า 331

ซึ่งมีใบหน้าห้าวหาญ ดทู ่าเขาจะวิวฒั นาการจากการทผ่ี มตง้ั “ช่ือ” ให้
ไปส่ดู ราโกนวิ ต ์ (เผ่ามนษุ ยม์ งั กร) ซง่ึ รูปรา่ งใกลเ้ คยี งมนุษย์
ทั้งที่รูปลักษณ์ภายนอกของกาบิลไม่ได้เปลี่ยนแปลงมากมาย
อะไรเลยแทๆ้ แตน่ นั่ คงขน้ึ อยกู่ บั เจตนาของเจา้ ตวั กระมัง เพราะโซกะผู้
เป็นน้องสาวกเ็ ปล่ียนรูปร่างเป็นแบบมนุษย์

“ไมไ่ ดพ้ บกบั เสยี นานนะครบั ทา่ นรมิ รุ ุ ไดข้ า่ ววา่ ทา่ นกลายเปน็
จอมมารแล้ว ชา่ งยนิ ดีโดยแท้ ข้า ไมส่ ิ ขา้ พเจ้าทง้ั หลายเองก.็ ..”
อาบลิ อยใู่ นสภาพเกรง็ ตัวแข็งโป๊ก
พิธีนอี้ ารมณใ์ กล้เคียงกบั การบชู ารึเปลา่ นะ จอมมารคงเป็นตวั
ตนทค่ี วรยา� เกรงถงึ ขนาดนน้ั อยา่ งทก่ี าบลิ เคยพดู ไว ้ เพราะทง้ั ทนี่ า่ จะรนู้ สิ ยั
ใจคอผมแทๆ้ แตก่ ็ยังเกรง็ ถึงขนาดน.้ี ..
ดังน้ันผมจงึ ลองพดู ดว้ ยอารมณ์ตามสบาย

“อา้ ว ไมไ่ ดเ้ จอกนั นานเลยนะครบั คณุ ผนู้ า� เผา่ ไมต่ อ้ งพดู แบบ
เป็นพิธีรีตองมากก็ได้นะครับ คุณก็เป็นพวกพ้องที่ร่วมลงนามกับ
สหพันธรัฐน่ ี ต่อจากน้ีไปกข็ อฝากตัวด้วยนะครับ”
เบนิมารยุ ้มิ เจื่อน ส่วนชนู ะถอนหายใจ แตผ่ มไมส่ นใจ

“แหม ทา� อย่างนน้ั ไม่ได้หรอกครบั เพราะขณะน้ีต�าแหน่งของ
ท่านรมิ ุรนุ นั้ เป็นตา� แหนง่ พิเศษทเ่ี รยี กวา่ จอมมารแล้ว หมายความวา่ ทา่ น
กลายเป็นผู้ปกครองตัวจริงของมหาพงไพรแห่งจูร่าแห่งน้ี ซ่ึงเหนือกว่า
ผ้นู �าสหพันธรัฐแลว้ อยา่ งไรละ่ ครบั ...”
อาบลิ เปน็ คนเอาจรงิ เอาจังไม่เปลยี่ นเลย
ทว่านนั่ ก็เปน็ จดุ ทท่ี �าใหร้ ู้สึกดี

“เอาเถอะๆ ณ ทนี่ ่ตี อนน้ีกไ็ ม่มีคนจากเผา่ อืน่ อยดู่ ้วย ไมต่ อ้ ง
เกรง็ ขนาดนนั้ กไ็ ดน้ ะครบั กาบลิ บตุ รชายของหวั หนา้ เผา่ เองกต็ งั้ ใจทา� งาน
ในฐานะลูกน้องของผมอยู่ด้วย ตอนน้ีเขากลายเป็นบุคลากรที่ขาดไม่ได้
ในฐานะผู้บริหารแลว้ นะครับ”

332

ผมเอย่ ชื่อของกาบลิ เพ่อื คลายความตงึ เครียดของอาบิล
และไมล่ มื ทจ่ี ะตกั เตอื นเขาเปน็ นยั วา่ เลกิ ตดั หางปลอ่ ยวดั ลกู ชาย
ได้แลว้ ดว้ ยการเนน้ วา่ อาบลิ กบั กาบลิ เป็นพอ่ ลูกกัน

“แหมๆ ตอ้ งยอมท่านรมิ รุ จุ รงิ ๆ เลยนะครับ เจ้ากาบิล ลูกชาย
ขา้ ทา� ตวั เปน็ ประโยชนบ์ า้ งหรอื เปลา่ ครบั ? เจา้ ลกู ชายคนนไ้ี มไ่ ดค้ วามจรงิ ๆ...”
ไมร่ เู้ พราะรถู้ งึ เจตนาของผมหรอื อยา่ งไร อาบลิ จงึ พยกั หนา้ อยา่ ง
ขอบคณุ
สา� หรบั อาบลิ เบอ้ื งหนา้ นนั้ เขายงั ตดั หางปลอ่ ยวดั กาบลิ อย ู่ และ
เขากไ็ มส่ ามารถเอย่ ปากถามผมเรอ่ื งสารทกุ ขส์ ขุ ดบิ โตง้ ๆ ดว้ ยตนเองกอ่ นได้
แตว่ า่ เนอ่ื งจากผมชวนคยุ หวั ขอ้ นกี้ อ่ น เขาเลยสามารถพดู เรอื่ งนี้
ได้โดยไม่ต้องเกรงอกเกรงใจ เขาคลายไหล่ท่ีเกร็งและกลับมาสู่อุปนิสัย
องอาจเชน่ เดิม

“ไม่เลยสักนิดครับ ตอนนี้ผมให้รับผิดชอบฝ่ายค้นคว้าอยู่ด้วย
นะครับ เขาเอางานเอาการมากเลย ใช่ม้ยั ล่ะ กาบิล?”
“เอ๊ะ!? ออ๋ ครบั ผม๊ ม!!”
กาบิลเอาแต่น่ิงเงียบตลอดการสนทนาของผมกับอาบิลราวกับ
เกร็งตัวอย่ ู เขาขดั เขินจนหน้าแดงแปร๊ดไปถึงหู
เขารอ้ งเสียงหลงเพราะผมชวนคยุ อย่างกะทนั หนั

“เจ้าลกู ชายปัญญาออ่ นเอ๊ย...”
ผมปล่อย ‘จติ คุกคามแหง่ จอมมาร’ เพียงเล็กน้อยใสก่ าบลิ ท่ี
กา� ลงั แตกตน่ื
เพียงเท่านน้ั บรรยากาศ ณ ที่น้นั ก็จริงจงั ขึ้น

“ผู้น�าเผ่าลิซาร์ดแมน อาบิลเอ๋ย จากน้ีไปก็จงสนับสนุนฉันผู้
กลายเป็นจอมมารในฐานะสมาชกิ คนหน่งึ ของสหพันธรัฐทีนะ”
“รับทราบครับ! ข้าขอสาบานต่อ “นาม” นี้ว่าจะไม่ลืมเลือน
ความจงรักภกั ดีตอ่ ทา่ นรมิ รุ แุ ม้แตช่ ่ัวอดึ ใจเดียว!!”

บทที่ 4 พิธเี ข้าเฝ้า 333

อาบลิ คอ้ มค�านบั จรดพ้ืนแล้วพยกั หน้าอย่างหนกั แนน่
อิริยาบถของเขาเป็นเฉกเช่นนักรบและสง่างามแม้แต่ในสถานท่ี
แหง่ น้ี
ผมเองกพ็ ยกั หนา้ กลบั ไป และสง่ สญั ญาณดว้ ยสายตาไปทกี่ าบลิ
ผู้ยงั หวัน่ ไหวอยู่

“--------- !?”
ซอื่ บ้อื จริงๆ เลย้ กาบลิ
ดูท่าเขาจะไม่รบั ร้ถู งึ ความหมายของสายตาของผม
ไมน่ า่ จะเปน็ เพราะเหตผุ ลอยา่ งผมเปน็ สไลมเ์ ลยไมม่ ตี าแนน่ อน
รกิ รุ โุ ดทที่ นดไู มไ่ ดเ้ คลอ่ื นไหวอยา่ งรวดเรว็ มากระซบิ ขา้ งหกู าบลิ

“ท่านริมุรุก�าลังบอกว่าให้พวกท่านสองพ่อลูกไปคุยกันเอาเอง
อยู่ครับ ถ้าไม่เลิกการตัดขาดกันเสียตอนน้ีกว่าจะมีโอกาสก็อีกนานเลย
นะครบั ? อีกอย่างถา้ ยงั ตัดขาดกบั ผูบ้ ริหารคนหนงึ่ อยู่แบบน ี้ จดุ ยืนของ
ทา่ นอาบิลกค็ งไมด่ ีเหมือนกนั ---------”
รกิ ุรโุ ดน่สี ดุ ยอดไปเลย
เขาเขา้ ใจสง่ิ ที่ผมอยากพดู อยา่ งสมบรู ณแ์ บบผิดกับกาบลิ
เมอ่ื ถกู ชน้ี า� เชน่ นก้ี าบลิ กเ็ ขา้ ใจสถานการณใ์ นทสี่ ดุ เขาคา� นบั ผม
แมจ้ ะดูตนื่ ๆ และลุกออกไปดว้ ยกนั กับอาบิล

ลา� ดบั ตอ่ มาหวั หนา้ เผา่ ตา่ งๆ ของไฮออรค์ พาผตู้ ดิ ตามหลายคน
มากล่าวทักทาย
พวกเขาคงไว้ใจผมจงึ ไมม่ ผี ้คู มุ้ กันมาด้วย
หลายคนน้ันคือบรรดาลูกหลานพวกเขา
แปลวา่ สถานการณเ์ รอื่ งอาหารการกนิ พฒั นาขน้ึ แลว้ อยา่ งแนน่ อน
ชวี ิตความเป็นอยู่เองกด็ ขี ึน้
ท่สี �าคัญคือมีพวกเดก็ ๆ เกิดมา พวกเขารสู้ กึ ประหลาดใจและ

334

ดใี จทเี่ ดก็ เหลา่ นน้ั เองกเ็ ปน็ ไฮออรค์ เชน่ กนั เลยอยากมารายงานกบั ผมตรงๆ
เด็กเกิดมาเป็นไฮออร์คมันก็ไม่แปลกนี่? ผมเคยคิดแบบน้ัน
แต่ดเู หมอื นโดยทวั่ ไปเด็กจะกลบั ไปเปน็ ออร์ค และการเปลยี่ นแปลงเผ่า
พนั ธุซ์ ่ึงจบในรนุ่ เดียวจะเป็นเรอื่ งปกติ
ในเมื่ออัตราการเกิดต่�าพวกเขาคงทุ่มเทให้กับการเลี้ยงเด็กได ้
ผมบอกให้เลีย้ งดดู ๆี ในฐานะก�าลงั แรงงานในภาคภาคหน้า
ลูกคือสมบตั ิมีคา่
เร่อื งนแี้ มจ้ ะเป็นคนละโลกหรือต่างเผ่าพันธุ์กค็ งเปน็ สจั ธรรมไม่
เปล่ียนแปลง
สว่ นเรอื่ งการสบื ทอดนามทผี่ มเปน็ หว่ งเลก็ นอ้ ยกด็ รู าบรน่ื ผดิ คาด
ถงึ จะดงู งๆ หนอ่ ยเพราะผมดนั ตง้ั ชอื่ ไปตามเรอื่ งตามราวกเ็ ถอะ...
แตด่ เู หมือนเจา้ ตัวจะรบั มาเปน็ ชอ่ื ตัวโดยธรรมชาติ
ชา่ งดีจรงิ ๆ
เอาเถอะ มันอาจจะเป็นความเคยชินก็ได้นะ ถา้ เรยี กดว้ ยช่ือนนั้
เป็นปกต ิ ชือ่ กค็ งจะตดิ ตัวไปเองตามธรรมชาติกระมัง
แถมเดมิ ทถี งึ ไมม่ ชี อ่ื พวกเขากไ็ มม่ ปี ญั หากนั เสยี ดว้ ย ผมคงกงั วล
เกินเหตุไปเองสินะ
ผมวางใจ และการพบปะกบั ไฮออร์คกจ็ บลง
ตอ่ ไปเป็นกลมุ่ สดุ ท้ายของวนั นี้
นอกจากลซิ ารด์ แมนกบั ไฮออร์คแลว้ เทรนท1์ (เผา่ พฤกษา) ซง่ึ
เปน็ สว่ นหนง่ึ ของสหพนั ธพ์ งไพรแหง่ จรู า่ เองกม็ าทกั ทายดว้ ยเชน่ กัน
ถึงอย่างนั้นในความเป็นจริงคนท่ีอยู่ตรงน้ีคือเหล่าน้องสาวของ
คุณเทรน่ี ไทรอากบั โดริสซึง่ เปน็ ไดรแอด (ภตู พฤกษา)
เอาเถอะ กเ็ ทรนทข์ ยบั ไปไหนไมไ่ ดน้ ่ีนะ ชว่ ยไม่ได้
อีกอย่างไดรแอดกเ็ ป็นตัวแทนของเทรนทด์ ว้ ย ไมม่ ปี ญั หาอะไร
1เเปปลน็ีย่ นพจาเิ กศษเทรียนท์

ผมไปเทยี่ วที่หมู่บา้ นของเทรนทบ์ ่อยๆ และยังสามารถส่งน�้าผ้ึง
คุณภาพสูงมาจากหมู่บ้านซ่ึงเซกิออนกับอาปิโตะปกปักษ์รักษาอยู่ได้
แลว้ ด้วย
ดว้ ยเหตนุ น้ั การเขา้ พบครง้ั นจี้ งึ เรมิ่ ดว้ ยบรรยากาศแบบผอ่ นคลาย

“ไม่ไดพ้ บกนั เสียนานนะคะ ทา่ นรมิ รุ ุ วาระนพ้ี วกเราขอแสดง
ความยินดเี นอ่ื งในโอกาสที่ทา่ นได้เปน็ จอมมารแล้วคะ่ ”
“จากน้ีไป ก็ขอความกรุณาพิทักษค์ ุ้มครองพวกเราดว้ ยเถดิ ”
ทั้งสองกล่าวทักทายดว้ ยสหี นา้ ย้มิ แยม้ อย่างไม่คดิ มาก
ท่าทีแบบน้ันช่วยได้มากเลยส�าหรับผม เราจึงคุยเรื่องสารทุกข์
สขุ ดบิ ในช่วงน้ีกนั
ดูเหมอื นในปัจจบุ นั จะยังไมม่ ปี ญั หาที่โดดเดน่ อะไร
แตถ่ า้ จะใหย้ กขน้ึ มาพดู กค็ งเปน็ การเดนิ ทางทล่ี า� บากขนึ้ เลก็ นอ้ ย
เนื่องจากแก่นเวทในมหาพงไพรแหง่ จรู ่าเบาบางลง
ถึงแม้ผมจะสัมผัสได้ถึงพลังเวทอันทรงพลังเช่นเคยจากท้ังคู่ซ่ึง
เหมอื นคณุ เทรนี่เปี๊ยบ แต่กระนัน้ พวกเธอกย็ ังได้รับผลกระทบจากความ
เข้นขน้ ของแก่นเวทที่ต�่าลง
ความจรงิ แลว้ รา่ งกายของโดรสิ ทีผ่ มเห็นอยนู่ ด้ี เู ลอื นราง

“เป็นอยา่ งนเี้ อง ฉันไมไ่ ดค้ ิดไปไกลถงึ ขนาดน้ันสนิ ะ นี่คงเป็น
ผลกระทบจากการกาง ‘เขตแดน’ ไวบ้ นทางหลวง คดิ หาทางแกไ้ ขคงจะ
ดกี ว่า...”
“อะ๊ ไมต่ อ้ งหรอกคะ่ เพราะพวกเราไมไ่ ดม้ ปี ญั หากบั มนั ถงึ เพยี ง
น้นั ”

“พวกเราพนี่ อ้ งใชแ้ กน่ เวทสรา้ ง ‘รา่ งเวท’ ขนึ้ มาเลยแคร่ บั อทิ ธพิ ล
ไดง้ ่ายเท่านน้ั เองค่ะ”
“ยง่ิ กว่าน้ันนะคะ ท่านรมิ ุร-ุ -------”
“พวกเรามีเรือ่ งสา� คัญจะพดู คะ่ !!”

336

ปัญหาความเขม้ ขน้ แก่นเวทตา�่ ลงเป็นเรือ่ งเลก็ น้อย ทง้ั คกู่ ลา่ ว
พวกเธอบอกวา่ อสรู ทไ่ี ดร้ บั ผลกระทบมนี อ้ ย และสา� หรบั ไดรแอด
ซง่ึ ใช้แก่นเวทเป็นอาหาร นอกเหนือจากเทรนท์แลว้ เรื่องนไ้ี มเ่ กีย่ วอะไร
เน่ืองจากพวกเธอเป็นกลุ่มสุดท้ายแล้วตามก�าหนดการวันน้ี
เราจึงยา้ ยสถานทีไ่ ปคุยกันทอี่ ื่น
และแล้วคืนวันน้ันก็ได้จัดเวลาต่างหากส�าหรับรับฟังเร่ืองท่ีท้ังคู่
จะปรึกษา
.........
......
...
และในทนั ทที ี่ผมเข้าไปอกี ห้องหนง่ึ ในคืนน้ันเอง--------

“เรอื่ งท่วี า่ จะปรึกษาน่ะคะ่ --------”
“พวกเราต้องการรับใช้ท่านราชินีภูตผู้สง่างามเช่นเดียวกับ
ทา่ นพีค่ ะ่ ”
ทงั้ สองประสานเสยี งกลา่ วออกมา
ถึงจะป่านนแี้ ลว้ กต็ าม สิง่ ท่ีผมสงสยั นนั้ คอื สมญานามที่เรียกว่า
“ราชนิ ภี ตู ” มนั เปน็ สมญานามยงิ่ ใหญไ่ มเ่ ขา้ กนั กบั ยยั เปย๊ี กนนั่ เอาเสยี เลย
อกี อย่าง ยังมีคา� ว่าสง่างามอีก...
ใบหน้ายิ้มแย้มไร้เดียงสาของรามริ สิ ลอยขึน้ มาในสมองของผม
ไม่เล้ย
ไม่ใช่แบบนน้ั เลย
ผมคดิ วา่ ภาพลกั ษณร์ ามริ สิ ทผ่ี มมกี บั ทที่ งั้ คมู่ ตี อ้ งไมต่ รงกนั อยา่ ง
แน่นอน ประเดน็ นีเ้ ทา่ น้ันที่ผมมั่นใจ
ถา้ รามริ สิ สงา่ งาม คณุ ชสิ ทุ เี่ ปน็ ตน้ แบบรา่ งของผมกค็ งบรรยายวา่
เฉกเชน่ เทพยดาไดก้ ระมงั เพราะขนาดระยะนเ้ี รมิ่ จะเหน็ จนชนิ ตา แตบ่ างที
ผมเองก็เคยมองจนเพลินเหมือนกนั

บทท่ี 4 พิธเี ข้าเฝา้ 337

ความเหน็ นไี้ มไ่ ดม้ แี คผ่ ม เบนมิ ารหุ รอื ชอิ อนทต่ี ามมาดว้ ยกนั เอง
กม็ ีความคิดเหน็ แบบเดยี วกัน ทวา่ ไทรอากบั โดริสน้นั ไมไ่ ด้ใส่ใจเรอื่ งนี้

“นไ่ี มไ่ ดเ้ ปน็ เจตนารมณข์ องพวกเราเทา่ นนั้ แตย่ งั เปน็ เจตนารมณ์
ของเทรนท์โดยรวมท้งั หมดดว้ ยคะ่ ”

“แลว้ พอถามดูก็พบในเมืองน-้ี -------”
“ทา่ นรามริ ิสได้ยา้ ยมาอยแู่ ลว้ ”
“ซ่ึงหากเป็นเช่นนั้นพวกเราเองก็ประสงค์จะท�าคุณประโยชน์ให้
กับท่านผูน้ ัน้ ...”
ท้งั สองสลับกันร้องขอว่าอยากรับใชร้ ามิรสิ ไม่ใชผ่ ม
จะใหค้ นทย่ี นื กรานวา่ ไปอยกู่ บั นายคนอน่ื ดกี วา่ มาเปน็ บรวิ ารของ
ผมก็ยังไงๆ อยู ่ อกี อย่างคุณเทรนี่ พี่สาวของพวกเธอเองกร็ บั ใชร้ ามริ ิส
อย่ดู ้วย ไมม่ ีเหตุผลให้คัดค้าน
“เออ่ งั้นไปถามเจา้ ตัวดูมั้ยละ่ ?”
“--------เอ!๋ ?”
“จะดีหรือคะ?”
ด้วยเหตนุ เี้ ราจึงไปหารามิรสิ กัน
ที่นั่นเบเร็ตต้าก�าลังท�างานต่อไปอย่างเงียบๆ ขณะท่ีคุณเทรนี่
ก�าลงั วนุ่ วายกบั การดแู ลรามริ ิส
เฮ้อ ท่าทางเบเร็ตต้าจะล�าบากนะน่ี
พอผมคิดอย่างนี้ปุ๊บก็--------
“เฮ้อ ว่าแล้วเชียวว่าทา่ นรามริ สิ ชา่ งสง่างาม--------”
“งดงามไมเ่ ปลย่ี นแปลง ทว่ งทา่ มคี วามเปน็ ผดู้ ี ชา่ งเปน็ ผเู้ หมาะ
สมแกก่ ารเป็นนายของพวกเราจริงๆ คะ่ ”
กอ่ นหนา้ นพ้ี วกเธอกเ็ ปน็ แบบนี้ ทันทที ่ีเหน็ รามิริส ไทรอากบั
โดรสิ กเ็ ริม่ ร้องไห้เป็นวรรคเปน็ เวร
คุณเทรน่มี องพวกเธอแล้วพยักหนา้ หงกึ หงักวา่ เขา้ ใจ

338

ผมไม่ค่อยเข้าใจเลยว่าคนพวกนี้พูดถึงใครอยกู่ นั แน่
โดยเฉพาะท่ีว่ามีความเป็นผู้ดี ผมหามันจากรามิริสเท่าไรก็ไม่
เหน็ จะเจอเลยนะ...

“ได้ยนิ มยั้ ? น่ี เดีย๋ วเถอะ เม่ือกไี้ ดย้ นิ ใชม่ ้ัยละ่ !? เจ้าคงมองขา้
ใหม่แลว้ สินะ?”
รามิรสิ เชิดคางสูงอวดผม
หนวกหู
เธอบนิ วนไปรอบตวั ผมแล้วดอี กดใี จสุดๆ พดู ว่า “ไงลา่ !”
เฮอ้ ช่างมันเถอะ
ถา้ โดนชมใครจะไม่ชอบ
แต่กน็ ะ ท่าทางแบบนไ้ี มต่ ้องถึงกับฟังค�าตอบกค็ งรู้

“เธอจะเอายงั ไง รามริ สิ ? ดทู า่ ไมใ่ ชแ่ ค่สองคนนแ้ี ตช่ าวเทรนท์
ทกุ คนเองก็อยากรับใช้เธอนะ?”
“เอ๋ แตว่ า่ ...”
รามริ สิ คงตระหนกั ถงึ จดุ ยนื ทว่ี า่ ตวั เองมาขออาศยั อย ู่ เธอจงึ มอง
ผมอยา่ งลังเล ดังนน้ั ผมจงึ ยืน่ มอื เข้าชว่ ย

“ถา้ ใหย้ า้ ยไปอยใู่ นเขาวงกตของเธอละ่ ? เธอยา้ ยสถานลภ้ี ยั ของ
พวกมนษุ ยส์ ตั วไ์ ดง้ า่ ยๆ งน้ั การยา้ ยหมบู่ า้ นของพวกเทรนทค์ งไมย่ ากน?ี่ ”
หรือว่าสถานที่อยูห่ ่างไกลเกนิ ไปเลยทา� ไดย้ ากกนั นะ?
ถึงผมจะรู้สึกเหมือนเธอเคยบอกว่าสร้างเขาวงกตได้จากทุกที่
ก็เถอะ...

“ได้เหรอ? ถ้าอย่างน้ันพรุ่งน้ีข้าจะไปที่นั่นละกัน! ถ้ายืมพลัง
ของอาจารย์ละก็ จะขยายเขาวงกตก็ง่ายนิดเดียว ข้ารู้สึกว่าพลังของข้า
เพม่ิ ข้นึ ด้วย เรามีชัน้ ทวี่ า่ งอย ู่ ทา� เป็นชั้นปา่ กด็ ีนะ!”
รามริ สิ ตอบรบั ขอ้ เสนอของผมด้วยหน้ายมิ้ แปน้
ถงึ จะรสู้ กึ สงสยั คา� พดู ทวี่ า่ ถา้ ยมื พลงั ของอาจารย ์ อยนู่ ดิ หนอ่ ย

บทท่ี 4 พิธเี ข้าเฝา้ 339

ก็เถอะ แตค่ งไม่เป็นไรหรอก
“แต่ว่าในฐานะผู้ที่อยู่อาศัยในมหาพงไพรแห่งจูร่าแล้วก็ควรอยู่

ในอาณัติของทา่ นรมิ ุรุไมใ่ ชห่ รอื คะ...?”
ยังขอ้ งใจอยู่จรงิ ๆ ด้วย คณุ เทรน่ีแสดงความเป็นห่วงในเรื่องนี้
แต่สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความคาดหวัง เห็นได้ชัดว่าเธอคิดอยากจะ
อยดู่ ว้ ยกันกับพวกน้องสาว
ถงึ จะบอกหลายคร้ังแล้วก็เถอะ ผมไมม่ ีเหตผุ ลอะไรจะคดั ค้าน
ตามความเปน็ จริงแลว้ ภายในเขาวงกตก็คอื เขตแดนของรามริ ิส
มันเป็นเขตพื้นที่พิเศษซ่ึงมีเขตท่ีผมมอบหมายให้ดูแลกับสถาน
ที่อาศยั ของรามิรสิ อยใู่ นเวลาเดยี วกนั ดังนน้ั ผมจงึ คดิ ว่าควรยอมรบั สทิ ธ์ิ
สภาพนอกอาณาเขตบนพน้ื ทใี่ นเขาวงกตท่ีรามริ ิสดแู ล
ผมอธบิ ายเรือ่ งน้นั แล้วประกาศวา่ ตอนนจี้ ะไมเ่ อาเรือ่ งยา้ ยท่ีอยู่
เป็นประเดน็
บรวิ ารจะเป็นอมตะภายในเขาวงกต อีกอยา่ ง ผมคดิ วา่ ดแี ล้วที่
รับใชน้ ายคนเดิมจึงเสนอเชน่ นัน้ ไป

“พวกเรา เผ่าเทรนท์และเผ่าไดรแอดประสงค์จะย้ายถิ่นอาศัย
ไปอยใู่ นความค้มุ ครองของทา่ นรามริ สิ คะ่ ”
“เราทราบว่าเป็นเร่ืองเอาแต่ใจ แต่ท่านจะอนุญาตพวกเราได้
หรือไมค่ ะ?”
ไทรอากับโดรสิ ขอร้อง
แน่นอนว่าผมอนุญาต
และแลว้ เรากเ็ รมิ่ ดา� เนนิ การยา้ ยหมบู่ า้ นเผา่ เทรนทไ์ ปในเขาวงกต
ของรามริ สิ
สถานที่คือช้ันใต้ดินที่ 95 ซึ่งเป็นช้ันท่ีเหล่ามนุษย์สัตว์ใช้เป็น
สถานลภี้ ยั ซง่ึ เดมิ ทมี นั เปน็ ชน้ั ทกี่ นิ อาณาบรเิ วณกวา้ งอยแู่ ลว้ และถกู ตง้ั คา่
ใหเ้ ปน็ พนื้ ทวี่ งกลมเสน้ ผา่ นศนู ยก์ ลาง 5 กโิ ลเมตร ดงั นน้ั จงึ มพี น้ื ทเ่ี หลอื เฟอื

340

อกี เหตผุ ลหนง่ึ คอื ผมตงั้ ใจจะสรา้ งสถานทพ่ี กั ผอ่ นตรงชน้ั นนั้ อยู่
แลว้ เลยคดิ วา่ ประจวบเหมาะพอด ี นอกจากนยี้ งั ไดส้ มั ผสั ธรรมชาตปิ า่ เขา
สถานท่ีสา� หรับผ่อนคลายจะไมม่ ีววิ ทิวทศั น์เลยก็คงไม่ไดด้ ว้ ย
การยา้ ยทา� ได้โดยง่ายดาย
รามิริสสร้างประตูเขาวงกตไปยังหมู่บ้านแล้วให้ย้ายเข้าไปทั้งๆ
อยา่ งนนั้ เลย
ถึงการเคล่ือนย้ายเทรนท์จะกินเวลา แต่เนื่องจากเปิดประตูไป
ตรงหน้าแตล่ ะตนเลยจึงทา� ไดง้ ่ายข้ึน
แลว้ รามริ สิ กไ็ ดบ้ รวิ ารเพม่ิ ขณะเดยี วกนั มนั กน็ า� ไปสคู่ วามมน่ั คง
ของเขาวงกตด้วย
การควบคุมแก่นเวทและพื้นทนี่ ั้นทา� ได้ง่ายข้ึนมาก
ส�าหรับเทรนท์แลว้ สิ่งนี้เหมือนขอพรแลว้ สมหวังทนั ใจ ดหู มอื น
เพราะความเขม้ ข้นแกน่ เวทสงู ทกุ คนจึงอยู่อาศยั ได้อย่างกระปี้กระเปร่า
มนษุ ยส์ ตั วท์ กุ ตนทอ่ี าศยั ในทอี่ ยชู่ วั่ คราวกไ็ มม่ ใี ครบน่ นนั่ คงเปน็
เรอื่ งธรรมดา เพราะโดยพนื้ ฐานแลว้ เทรนท์รกั สงบ ตามปกตเิ มอื่ หลบั อยู่
ก็เห็นเปน็ แคต่ น้ ไมเ้ ทา่ นัน้ เอง
อกี อยา่ ง สกั วนั พวกเขากจ็ ะกลบั ไปยงั อาณาจกั รสตั วย์ รู าซาเนยี
ถึงผู้ร่วมอาศัยจะเพ่ิมข้ึนพวกเขาคงไม่ใส่ใจนักหรอก กลับกันเม่ือสภาพ
แวดล้อมอย่สู บายขึน้ คงจะยินดีตอ้ นรับเสียด้วยซา�้
ดเู หมอื นจะมสี ญั ญากบั ไดรแอดทกุ คนวา่ ใหช้ ว่ ยดแู ลเขาวงกตดว้ ย
หรือจะพูดให้ถูกคือทางไดรแอดขอมาเองว่าอยากทา� ตัวให้เป็น
ประโยชน์

“ในเมอ่ื กรณุ าสรา้ งแดนสวรรคไ์ วใ้ หพ้ วกดฉิ นั ทนี่ แ่ี ลว้ เรอ่ื งแคน่ ้ี
ไมเ่ ทา่ ไหรห่ รอกคะ่ ”
นัน่ เป็นค�ากลา่ วของคุณเทรนี่
เหลา่ พ่ีน้องกับเทรนทท์ กุ ตนพยักหนา้ ตามค�าพดู นั้น

บทท่ี 4 พิธเี ข้าเฝา้ 341

และเรากไ็ ดค้ นรว่ มมอื เพม่ิ ข้ึนโดยไม่คาดคิด
.........
......
....
ด้วยเหตุน้ีภายในเขาวงกตจึงมปี า่ ไมเ้ ล็กๆ อยดู่ ้วย
เนื่องจากชั้นที่ 95 เป็นชั้นในล�าดับเลข 5 จึงย่อมเป็นพ้ืนที่
ปลอดภยั
และอยา่ งไรเสยี ชนั้ วงกตกม็ ที เ่ี หลอื เฟอื อยแู่ ลว้ ผมจงึ ตดั สนิ ใจวา่
ตัง้ แตช่ ้ันท ่ี 91 จนถงึ 94 จะใช้เปน็ โกดงั ทงุ่ ดอกไม้ และโรงงานแปรรูป
ถ้าใหเ้ ล่าแบบเปน็ รูปธรรมคอื ชัน้ 91 เป็นคลงั เกบ็ หินแรโ่ ลหะ
ชั้น 92 เปน็ โรงงานผลติ “โลหะเวท” ชัน้ 93 เปน็ ท่งุ ดอกไม้ และชน้ั
94 เปน็ โรงงานแปรรูปท�านา้� ผ้ึง
เน่อื งจากสามารถไปไดจ้ ากชั้น 95 โดยตรง จึงมขี ้อดเี รอื่ งการ
เดินทางสะดวกสบายด้วย ทีใ่ จกลางมจี ุดเซฟพอยต ์ และยงั มปี ระตูไปสู่
ชนั้ ตา่ งๆ รวมถงึ บันไดตอ่ ไปยังชั้นเบื้องลา่ ง
เป็นโครงสร้างแสนสะดวกแบบฉบับเขาวงกตซ่ึงสร้างโดยไม่สน
กฎฟิสิกส์โดยส้ินเชิง
แถมยังมรี ะบบท่ีถา้ เคลียรด์ า่ นบอสชัน้ 90 ได ้ บันไดท่ตี ่อเนื่อง
ไปยงั ชนั้ ท ่ี 95 จะปรากฏขน้ึ ดว้ ย ผมลงความเหน็ วา่ ในเมอ่ื มาจนถงึ ตรงน้ี
แล้วจะโดดขา้ มไปสกั นิดหน่อยคงไมม่ ีปญั หา
จากน้นั --------
ตง้ั แตช่ ัน้ ที ่ 96 ลงไปจะเป็นดา่ นนรกสดุ ยากแบบตอ่ เนอื่ ง
แน่นอนว่าคนเราต้องพักผ่อนก่อนจะไปท้าทายด่านแบบนั้น
นอกจากน้ีคงจ�าเปน็ ต้องตรวจเชก็ อปุ กรณอ์ ย่างละเอยี ด
ผมตดิ ตง้ั ประตไู วด้ า้ นหนา้ บนั ไดทที่ อดลงไปชนั้ ใตด้ นิ ไมล่ มื ทจ่ี ะ
เขยี นค�าเตอื นไว ้ จากน้นั ก็จดั โรงเตยี๊ มกับร้านขายอาวธุ ยทุ ธภณั ฑบ์ ริเวณ

342

ประตู
โรงเตยี๊ มเชอื่ มตอ่ กบั ประตขู องพน้ื ทป่ี ลอดภยั แตล่ ะแหง่ ดเู หมอื น
ภายในเขาวงกตประตจู ะเชอื่ มไปทไี่ หนกไ็ ด ้ สะดวกมากจรงิ ๆ ในเวลาแบบนี้
อกี อยา่ งรา้ นขายอาวธุ จะวางขายยทุ ธภณั ฑล์ า�้ คา่ ทห่ี าซอื้ ไดแ้ คท่ น่ี ี่
เทา่ นน้ั เน่อื งจากลกู ค้าคงแทบไมม่ า เห็นทคี งกลายเป็นร้านทีท่ �าเปน็ งาน
อดเิ รกเปน็ แน่
แอบเอาผลงานของผมไปวางไวด้ ว้ ยดมี ยั้ นะ? ผมเพอ้ ฝนั และคดิ วา่
จะเอาแผนนไ้ี ปหารอื กบั โยลไมล์
และแลว้ วนั นห้ี ลังการเขา้ เฝา้ ผมกล็ งเอยที่การชว่ ยพวกรามริ สิ
ย้ายท่ีอย่างเรง่ ด่วนด้วยประการฉะนี้
หลังจากนน้ั ก็ก่อเกิดนครแบบป่าแหง่ หนึ่งข้ึนทช่ี ัน้ น้ี
นครมายาอันรงุ่ เรอื งที่ถูกเรียกขานว่า “ลาบริ ินส์ (นครวงกต)”
-------- ซงึ่ จะให้การเยียวยาและพลังทมี่ ากขนึ้ กบั เพยี งผทู้ ี่ฝ่าฟนั ดนั เจย้ี น
มาถึงทนี่ ีไ่ ด้
แตท่ ว่า--------
ผมในตอนน้ยี ังไมไ่ ดเ้ พ้อฝนั ไปไกลถึงขนาดนั้น

＊

วนั รงุ่ ข้นึ
ดเู หมอื นวา่ กา� หนดการวนั นเี้ ปน็ ลา� ดบั ของเผา่ พนั ธท์ุ แ่ี ขง็ แกรง่ กวา่
เผา่ พนั ธ์อุ ่นื ๆ
และยังเป็นบรรดาคนที่กุมอิทธิพลมากที่สุดแม้ในหมู่ผู้มาใหม่
ด้วยกัน
นน่ั แปลวา่ ผมอาจถูกจดๆ จอ้ งๆ สงั เกตการณอ์ ีกก็ได้--------

บทที่ 4 พธิ ีเขา้ เฝา้ 343

พอนกึ แบบน้ีผมก็ไดย้ นิ เสียงโหวกเหวกดงั มาจากด้านนอกห้องเข้าเฝ้า
ท่าทางจะมีสองเผ่าต่อล้อตอ่ เถียงกันอยู่
ชนู ะขมวดควิ้ อยา่ งไมส่ บอารมณ ์ สว่ นชอิ อนกก็ า� ลงั ขม่ โทสะดว้ ย
แววตาถมึงทงึ
ให้ตายสิ ถ้าจบลงโดยไมม่ ีเรอื่ งก็ดอี ยูห่ รอก...
ผทู้ ีเ่ ข้ามาคอื เผา่ กอซ (เผา่ ศีรษะววั ) และเผา่ เมซ (เผา่ ศรี ษะมา้ )
ตา่ งฝา่ ยตา่ งพานกั รบวยั เยาวม์ าประมาณ 10 ตน แลว้ เขมน่ ใสก่ นั
ดทู า่ สองเผา่ นจี้ ะไมถ่ กู กนั ทง้ั ยงั ทา� สงครามกนั ตอ่ เนอ่ื งมามากกวา่ 100 ปี
แลว้ ดว้ ย
ดังนั้นคร้ังนี้เองทั้งสองฝ่ายคงเถียงกันว่าใครจะได้เข้าเฝ้าก่อน
ละมั้ง
เปน็ อบุ ายทจ่ี ะรบั ความคมุ้ ครองกอ่ นเพอื่ ชงิ จดุ ยนื ทไ่ี ดเ้ ปรยี บเรอะ
จะอย่างไหนกไ็ ม่อยากไปพัวพันดว้ ย เปน็ เร่ืองท่นี ่าร�าคาญส�าหรบั ผม
แม้แต่ยามน้ีเอง พวกเขาก็แผ่บรรยากาศท�าท่าเหมือนจะเริ่ม
ทะเลาะวิวาท เผ่าทั้งสองยืนอยู่เบื้องหน้าผมพลางข่มขู่กันและกัน ด้วย
ความทเี่ ปน็ เผา่ พนั ธช์ุ น้ั สงู ของมหาพงไพรแหง่ จรู า่ พวกเขาจงึ มที า่ ทใี จกลา้
ไมเ่ กรงเกลัว
มนษุ ยม์ ารท่ีมศี รี ษะเป็นวัวเอ่ยปากพดู กอ่ น

“ไง จอมมารเอย๋ พวกข้ามปี ระโยชน์ในการรบมากกว่านะเออ?
ถา้ มาเปน็ พนั ธมติ รกบั พวกเราเผา่ กอซแลว้ เรากข็ ม่ ทงั้ ปา่ ไดเ้ ลย! พอเกบ็
พวกเผา่ เมซกากๆ ตรงนน้ั ไดแ้ ลว้ ในปา่ นก้ี ไ็ มม่ เี ผา่ ไหนเปน็ ศตั รกู บั พวกเรา
ไดห้ รอก!”
ท่าทางจะเป็นเผ่าท่ีมีฝีมืออยู่ เขาคุยโวใหญ่โตโดยไม่สั่นกลัว
ผมเลย
ไมส่ ิ พวกเขามปี รมิ าณแกน่ เวทเหนอื กวา่ โอเกอรห์ รอื ลซิ ารด์ แมน
ในตอนแรกเสียอกี ต่อใหป้ ระเมินอย่างตา่� ก็มีหลายตนทถ่ี งึ แรงก ์ A ปน

344

อย่ดู ้วย
พวกเขามีฝีมือสมกับท่ีรบมาร้อยปีแน่นอน ถ้าแค่เรื่องความ
สามารถในการต่อสู้อย่างเรียบง่ายก็อาจเป็นความจริงที่ว่าแข็งแกร่งท่ีสุด
ในมหาพงไพรแห่งจูรา่ ...
ทว่าก่อนผมจะทันตอบค�า มนุษย์มารหัวม้าอีกฝ่ายหน่ึงก็ออก
อาการเดือดดาล

“เฮอะ ไอ้โง!่ ในเมือ่ เป็นจอมมาร ตากย็ ่อมมีแววอยแู่ ลว้ ! ไมม่ ี
อะไรต้องลังเล จงร่วมมือกับพวกข้าเผ่าเมซเสีย ไม่ใช่แค่เจ้ากอซตรงน ี้
แตเ่ ราจะสังหารพวกอสูรท่ีตอ่ ต้านจนเหีย้ นใหด้ ู!”
ทางนี้เองกพ็ ่นถอ้ ยค�ารนุ แรงออกมาเช่นกัน
พวกท่ีมาชา่ งรอ้ นแรงชวนอดึ อัด หรือจะพดู ใหถ้ กู คอื น่าร�าคาญ
จรงิ ๆ จนผมคดิ วา่ อแี บบนแ้ี รบบทิ แมนทไ่ี มไ่ ดโ้ ดนรปู ลกั ษณข์ องผมหลอก
ยังเก่งกวา่ เลย
แตเ่ ด๋ียวนะ?
จรงิ อยทู่ น่ี า่ รา� คาญ หากชวั่ ขณะทผี่ มมองเจา้ พวกน ้ี ความคดิ หนงึ่
ก็บงั เกดิ ในหวั สมองของผม
ใช่แลว้ ถ้าพูดถงึ เขาวงกตกต็ ้องนึกถึง “มโิ นทอร”์
มิโนทอร์ (อสุรกายเศียรวัว) อันโดง่ ดังในฐานะอสุรกายแห่งเขา
วงกตในเทพปกรณัมกรีก------- มันเคยถูกเข้าใจวา่ เป็นเร่อื งเล่าขานหรือ
ตา� นาน แตต่ น้ ศตวรรษ 20 พระราชวงั คนอสซอสกถ็ กู ขดุ คน้ พบจรงิ ๆ บน
เกาะครตี ไดย้ นิ วา่ พระราชวงั นมี้ โี ครงสรา้ งซบั ซอ้ น ยงิ่ หอ้ งใตด้ นิ กด็ รู าวกบั
เปน็ เขาวงกต
เอาเถอะ อสรุ กายเศยี รววั จะมตี วั ตนจรงิ หรอื ไมก่ แ็ ลว้ แต ่ ทกุ หน
แหง่ ของวงั มจี ติ รกรรมฝาผนงั เกยี่ วกบั โคตวั ผเู้ ตม็ ไปหมด-------เหมอื นเปน็
ของตายท่มี ิโนทอรจ์ ะโผล่มาในเขาวงกตใต้ดิน
และเผ่ากอซที่อยู่ตรงหน้าตอนน้ีก็มีรูปลักษณ์ภายนอกอย่าง

บทท่ี 4 พิธเี ขา้ เฝ้า 345

มิโนทอรท์ ่ใี ครๆ ก็จินตนาการไว้
หนึ่งในนั้น เจ้าคนร่างใหญ่ที่น่าจะเป็นหัวหน้าท่าจะเหมาะกับ
บทบาทนเ้ี ลยไม่ใชเ่ หรอ? ผมนกึ
ส่งิ ที่มไี มเ่ พยี งพอในดนั เจีย้ นของพวกเราคอื บอส
เรายงั ทา� เพยี งวางตา� แหนง่ อสรู ทโี่ ดดเดน่ 3 ตนไวท้ ช่ี น้ั 10 ชน้ั
20 และ 30 เทา่ น้นั เอง
ถ้าเป็นหมอนก่ี ด็ พี อทจี่ ะมอบหมายชั้น 40 หรือไมก่ ็ 50 ได้
--------ผมคิดเชน่ นั้น
อยากไดต้ วั จะยงั ไงผมกอ็ ยากแตง่ ตง้ั ใหเ้ ปน็ บอสชนั้ วงกตใหไ้ ด้
ความรูส้ กึ นพี้ วยพงุ่ ขึน้ มาอย่างรวดเร็ว
ทวา่ ความภกั ดตี อ่ ผมของอสรู เหลา่ นกี้ ลบั ดตู า�่ เตย้ี ผดิ กบั ความรสู้ กึ
นัน้ แบบหน้ามือเปน็ หลงั มือ
อารมณ์เหมอื นคิดวา่ ท่าทางจะได้นายจา้ งดๆี แล้ว
นอกจากนน้ั ยงั เหน็ ไดช้ ดั แจว๋ วา่ คดิ จะใชป้ ระโยชนจ์ ากผมในการ
กา� จัดอีกฝา่ ย
ถา้ วา่ ง่ายกวา่ นกี้ ็ดสี ิ ผมอดคดิ เชน่ นี้ไมไ่ ด้
ดงั นน้ั ผมจงึ ลองปลอ่ ย ‘จติ คกุ คามแหง่ จอมมาร’ ออกมาเลก็ นอ้ ย
เท่าน้ีพวกเขาก็จะรู้สึกถึงความสุดยอดของผมแล้วยอมเชื่อฟัง
--------เฮ้ย เจา้ พวกน้ีทา่ ทางไม่ได้รูส้ กึ ตัวเลยสกั นดิ ทั้งท่อี ยขู่ า้ งหนา้ ผม
แทๆ้ แต่ทัง้ สองฝา่ ยยงั เขม่นและดา่ ทอใสก่ ัน...
ถึงจะหักดิบไปหน่อย แต่ท�าให้ท้อแท้แล้วท�าให้ยอมศิโรราบดี
มั้ยนะ?
ขณะที่ผมกา� ลังคา� นวณผลดผี ลเสียอยู่นั้นเอง--------

“พวกแก ต่อหน้าราชาของพวกเรา จะไร้มารยาทก็ใหม้ นั นอ้ ยๆ
หน่อย ริกุรุโดคนนี้จะสั่งสอนใหร้ ูท้ ต่ี ่�าท่สี งู เอง!”
รกิ รุ ุโดสาวเท้าไปขา้ งหน้ากา้ วหนง่ึ พลางเบ่งมดั กล้ามของเขา

346

ในยามปกตริ กิ รุ โุ ดเปน็ คนสภุ าพออ่ นโยนและขยนั ทา� งานการเมอื ง
ของเมืองน้อี ยูเ่ สมอ แตผ่ มร้วู ่าเขาแอบฝกึ ฝนร่างกายอยู่ลบั ๆ
ความจรงิ แลว้ เขาแขง็ แกรง่ กวา่ คนหนมุ่ อยา่ งกอ็ บตะหรอื รกิ รุ เุ สยี อกี
กอ่ นหนา้ นเี้ องเขากเ็ สนอตวั ไปโจมตสี กดั พวกอศั วนิ ศกั ดสิ์ ทิ ธดิ์ ว้ ย เปน็ คน
ที่มอี ีกด้านเปน็ สายนกั สพู้ อตวั
จากการวนิ จิ ฉยั ของผม เขาแขง็ แกรง่ ยงิ่ กวา่ พวกหวั หนา้ ของเผา่
ทั้งสองนีอ้ กี

“วา่ ไงนะ? เป็นเจ้าหนา้ ทฝ่ี ่ายบุ๋นทา� มาพูดดี!”
“ไอ้พวกประจบประแจงจอมมารท่าทางอ่อนแออย่าหยามกัน
นะเว้ย!!”
ฝงู ชนวัยเยาว์คล้อยตามพวกหวั หนา้ ที่พดู ตอบโต้
เคยมคี นทด่ี ถู กู ผมอยเู่ หมอื นกนั แตม่ แี คเ่ จา้ พวกนที้ อ่ี าการหนกั
ขนาดนี้ กอ่ นหน้านแ้ี คป่ ล่อย ‘จติ คกุ คามแหง่ จอมมาร’ เบาๆ พวกอสรู
ก็ยอมเชื่อฟังแล้วแท้ๆ ดูเหมือนเจ้าพวกนี้จะเลือดพลุ่งพล่านเกินไปจน
ขาดความสามารถในการดูบรรยากาศในที่สุด
ถึงผมจะเคยคิดว่าการโดนดูถูกยังดีกว่าโดนหวาดกลัวแบบ
พิลึกๆ แตอ่ าจตอ้ งคดิ ใหมแ่ ลว้ ว่ามันจะแย่ขนาดน ้ี แต่กน็ ะ ถ้าเจ็บตวั กนั
สักหน่อยคงว่านอนสอนง่ายขน้ึ เองแหละ
รกิ รุ โุ ดมองผม
ผมพยักหนา้ แลว้ ขณะทผ่ี มจะอนญุ าตน้นั เอง-------
“อะไรนะ่ ?”
“...น่ีมนั ”
“-------ให้ตายสิ ตอ้ งย่งุ ยากกนั หน่อยแล้วสินะ?”
“ฮ ึ คงไม่มปี ญั หาหรอกมงั้ ”
สมั ผสั ได้ถึงแรงกดดันอนั ทรงพลังจากนอกเมอื ง ‘เขตแดน’ ท่ี
ชูนะกางไวถ้ กู ท�าลาย

บทท่ี 4 พธิ ีเขา้ เฝ้า 347