เกิดใหม่ทั้งทีก็เป็นสไลม์ไปซะแล้ว - 08

การใช้ถนนต่อจากน้ ี แตก่ ช็ ว่ ยรบั การกอ่ สร้างทงั้ หมดไปเองพะ่ ย่ะคะ่ ”
“นนั่ แหละ สทิ ธนิ์ น่ั ตา่ งหากทจี่ ะกอ่ เกดิ ทรพั ยส์ นิ มหาศาล เอรลั

โด้จงั แคด่ ูขา้ ก็รู้แล้วมใิ ชร่ ึ?”
เมอ่ื เอลเมเซยี ทกี่ ลบั มาใชท้ า่ ทเี ปน็ กนั เองตามปกตเิ อย่ แบบนแี้ ลว้
เอรัลโด้กน็ กึ ออก

“ท่านหมายถงึ เร่อื ง “สิทธิ”์ สินะพ่ะย่ะค่ะ?”
แนน่ อนวา่ เอรลั โดก้ ร็ ทู้ นั วา่ สงิ่ ทร่ี มิ รุ หุ มายตาไวค้ อื สทิ ธน์ิ น้ั เขาจงึ
ตดั สนิ ใจอยา่ งรอบคอบแลว้ ยอมรบั สทิ ธใ์ิ นการเจรจาเรอ่ื งภาษขี องอกี ฝา่ ย
ทว่าเอลเมเซียกลับหัวเราะขึ้นจมกู ใส่เอรลั โด้

“เจ้าเองก็ยังไม่ถึงขั้นสิน้า เผ่าพันธุ์ท่ีอายุยืนเช่นพวกเราน่ะนะ
เป็นพวกวางแผนโดยนึกถึงเรื่องการเอาผลประโยชน์ด้วยแผนระยะยาว
อย่แู ลว้ เจา้ เขา้ ใจเรอื่ งน้ใี ชม่ ั้ย?”
“แน่นอนพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมได้ตัดสินใจโดยช่ังวัดระหว่างค่า
ผา่ นทางเพอื่ ใชท้ างหลวงทจ่ี อมมารรมิ รุ สุ รา้ งกบั คา่ ใชจ้ า่ ยในการทพ่ี วกเรา
จะสรา้ งทางหลวงแลว้ พ่ะยะ่ ค่ะ”
เอรัลโดต้ อบเอลเมเซียอยา่ งมั่นใจ
แมจ้ ะจา่ ยคา่ ผา่ นทางกย็ งั ถกู กวา่ ลบิ ลบั -------เอรลั โดค้ า� นวณไว้
อย่างนี้
ตามจรงิ แลว้ หากจะตดั ถนนบกุ เบกิ ไปยงั มหาพงไพรแหง่ จรู า่ ทมี่ ี
อสูรมากมายกจ็ �าเป็นตอ้ งใชง้ บประมาณมหาศาลและใช้เวลาเป็นแรมปี
ชายแดนของมหาพงไพรแหง่ จรู ่ามีเทอื กเขาคชุ อย ู่ และยอดเขา
นน้ั มเี ผา่ เทง็ ง ุ (เผา่ จมกู ยาว) ทร่ี จู้ กั กนั วา่ เปน็ พวกรกั การสรู้ บคอยจบั จอ้ ง
ไม่ให้ใครท�าตามใจชอบอยู่อาศัย คาดการณ์ว่าการเจรจากับพวกเขาจะ
ประสบความยากล�าบาก อีกอย่างตอ่ ใหป้ ัญหาน้นั คลค่ี ลาย มหาพงไพร
กย็ งั มสี ัตว์อสูรและอสรู มากมายอาศัยอยู่
สิ่งที่เป็นอุปสรรคไม่ใช่เพียงอสูร ภูมิประเทศอันซับซ้อนก็เป็น

148

ปัญหาเชน่ กัน
ตอ้ งทา� อโุ มงคล์ อดผา่ นภเู ขา ตดั สะพานขา้ มหบุ เขา และยงั จา� เปน็
ตอ้ งด�าเนนิ งานยุง่ ยากท้งั หลายนัน้ ไปพร้อมๆ กบั ปกป้องคนงานจากอสรู
ท่ดี ุร้ายอกี
การกอ่ สรา้ งขนาดใหญน่ คี้ งเปน็ โครงการระดบั ประเทศไป 100 ป ี
ดว้ ยกา� ลงั ของมหาประเทศอยา่ งซารอิ อนกใ็ ชจ่ ะเปน็ ไปไมไ่ ด ้ ทวา่
เขาไมค่ ิดว่าจะสามารถคืนทุนท่ผี ลาญไปกบั การกอ่ สร้างตา่ งๆ ได้
ข้อเสนอจากจอมมารริมุรุจึงถือเป็นเง่ือนไขที่ดีเลิศตรงใจ
เอรลั โด้มาก

“ยังอ่อนหัดนัก”
ความคิดของเอรลั โด้ถูกเอลเมเซยี ปฏเิ สธอย่างไม่ไยดี

“จริงอยู่ว่าการบุกเบกิ ป่าแห่งนั้นคงเปน็ งานท่ยี ากลา� บาก ท่ีเรา
ไม่ทา� มันจนถงึ บัดนี้กเ็ พราะมันไม่มผี ลประโยชน์ท่จี ะทา� อยา่ งไรล่ะ”
เอลเมเซยี เอย่ แลว้ เริ่มอธบิ ายคลา้ ยจะส่ังสอนเอรัลโด้
ตามท่เี อรลั โด้คิด จนถงึ ตอนน้เี ปน็ ไปไม่ไดท้ ี่จะสามารถคืนทนุ
เนอื่ งจากมคี วามยากลา� บากมากมาย ทงั้ ยงั ไมม่ คี วามหมายทจี่ ะ
ตดั ถนน
ทวา่ สถานการณ์เปล่ียนไปแลว้
กอ่ นหนา้ นจ้ี ดุ หมายปลายทางของทางหลวงคอื เมอื งอนั ไกลโพน้
อาณาจักรคนแคระ------- ประเทศแห่งยุทธภัณฑ์ดวาร์กอน แต่ตอนน้ี
ปลายทางไปจบแค่ท่ีประเทศใหม่ซึ่งถือก�าเนิดขึ้นในมหาพงไพรแห่งจูร่า
-------สหพนั ธรัฐจูรา่ เทมเพสต์
เป้าหมายของการสร้างทางหลวงแน่นอนว่าคือการแลกเปล่ียน
คา้ ขาย
ด้วยการแลกเปลยี่ นทางเทคโนโลยีกับเหล่าคนแคระก็ยอ่ มคาด
หวงั การพฒั นาทางเทคโนโลยคี รง้ั ใหญไ่ ด ้ แตน่ นั่ คอื เรอื่ งทต่ี อ้ งทา� ถงึ ขน้ั ขจดั

บทท่ี 2 นานาประเทศและจดหมายเชิญ 149

อปุ สรรคตา่ งๆ นานาไปดว้ ย
แต่ยามน้ีสถานการณ์เปลี่ยนไปด้วยการปรากฏของสหพันธรัฐ
อสูรเทมเพสต์

“อาณาเขตของจอมมารอันกว้างใหญ่ไพศาลทางใต้คือดินแดน
ในปกครองของจอมมารมลิ มิ ทม่ี ี “บสี ตม์ าสเตอร ์ (ราชาราชสหี )์ ” คารอิ อน
และ “สกายควนี (ราชนิ แี หง่ ทอ้ งนภา)” เฟรย ์ ผยู้ ง่ิ ใหญท่ ง้ั สองอยใู่ นอาณตั ิ
พวกเขารุ่งเรืองถึงที่สุดด้วยอ�านาจทางทหารที่เหนือกว่า จากน้ันก็มี
นานาชาตฝิ ง่ั ตะวันตกทางตะวันตกเฉยี งเหนือ กับประเทศแหง่ ยุทธภัณฑ์
ดวาร์กอนทางเหนือ และดินแดนท่ีอยู่กึ่งกลางระหว่างประเทศต่างๆ
เหล่านค้ี ือเทมเพสตซ์ ึ่งเปน็ ประเทศเกดิ ใหม่ถกู ไหม?”

“--------พะ่ ย่ะคะ่ ถูกต้องตามนั้น”
เอรัลโด้ท่ีตอบเช่นนั้นรู้สึกเร่ิมเข้าใจส่ิงที่เอลเมเซียต้องการจะ
บอกแลว้ แตถ่ งึ อยา่ งนน้ั เขากไ็ มค่ ดิ วา่ การรบั มอื ของตวั เองมคี วามผดิ พลาด
สถานการณน์ ัน้ เปลีย่ นแปลงไปตามกาลเวลา
แมก้ อ่ นหนา้ นจ้ี ะไมไ่ ดม้ คี า่ แตอ่ ยา่ งทเ่ี อลเมเซยี ชใี้ หเ้ หน็ ปจั จบุ นั
ดินแดนนน้ั ได้กอ่ เกดิ คุณคา่ ไมส่ ้ินสุดขนึ้ แลว้ ประเทศของเขาตงั้ อยบู่ นจุด
ยทุ ธศาสตรข์ องเขตอทิ ธพิ ลตา่ งๆ และกลายเปน็ จดุ ศนู ยก์ ลางการแลกเปลย่ี น
วฒั นธรรมเหล่าน้นั ... จึงตอ้ งเกดิ การพัฒนาไปอย่างมากเปน็ แน่
นั่นคือส่งิ ท่ีจอมมารริมรุ ุหมายตาไว ้ และดว้ ยความทเ่ี อรลั โด้เอง
ก็รเู้ รือ่ งน้นั เขาจงึ ตั้งใจจะผกู สมั พนั ธ์ทางการทตู ต่อจากน้ใี ห้มน่ั คง
ทว่าด้วยเหตุที่การเตรียมทางหลวงจะใช้งบประมาณมหาศาล
และอันตราย...

“หากจะท�าการบุกเบิกพัฒนาท่ีถึงขนาดต้องใช้ก�าลังทหารแล้ว
สู้เอาก�าไรด้วยการจ่ายแค่ค่าผ่านทางอย่างเดียวเสียดีกว่า กระหม่อม
ตดั สินใจเช่นน้พี ะ่ ยะ่ คะ่ ”
เพราะอยา่ งนเี้ องเอรลั โดจ้ งึ มน่ั ใจวา่ การตดั สนิ ใจของเขาถกู ตอ้ ง

150

เอลเมเซยี ฟงั คา� ตอบของเอรลั โดแ้ ล้วกลับไมห่ บุ รอยย้มิ ลง
“ก็ไม่ผิดหรอกนะ จริงอยู่ที่เราไม่ได้เสียเปรียบ ตามปกติแล้ว

นบั วา่ เปน็ ผลงานทน่ี า่ พอใจมาก แตว่ า่ นา้ อกี ฝา่ ยนะ่ เปน็ เผา่ พนั ธอ์ุ ายยุ นื
แถมยังเป็นจอมมารด้วยนะ? ถ้าจะท�าสนธิสัญญาท่ีให้ผลไปตลอดกาล
ละก็ต้องคิดให้มากกว่าน้ันซี ่ เพราะอย่างน้นั ข้าให้ 80 คะแนน”

“-------- !?”
“พวกเราควรจะให้ความร่วมมือเร่ืองการก่อสร้างด้วย เราควร
สรรหาคนงานแล้วส่งกลุ่มคนไปท�างาน เรื่องการคุ้มภัยจากอสูรน่ะให้
อีกฝ่ายรับผิดชอบเสียก็ได้ อย่างน้อยถ้ามีผลงานว่าเราได้ร่วมมือด้วย
การเจรจาเรือ่ งภาษผี า่ นทางกท็ า� ไดส้ บาย”
“อึก!!”
จากนไ้ี ปสทิ ธข์ิ องทางหลวงจะเปน็ ของจอมมารรมิ รุ ไุ ปชวั่ นริ นั ดร์
ในเม่ือไม่ได้ให้ความร่วมมือตั้งแต่ทีแรก การจะแก้ล�าก็ท�าได้
ยากแลว้ เพราะอกี ฝา่ ยคอื จอมมาร การรอ้ งเรยี นกบั กา� ลงั ทหารนนั้ เปน็ การ
กระท�าท่ีโง่เขลา
พอไดย้ นิ แบบนเี้ อรลั โดก้ ร็ วู้ า่ เธอพดู ถกู เปน็ ความผดิ พลาดของ
เขาทม่ี องเหน็ แต่ผลก�าไร

“เพราะงแ้ี หละขา้ ถงึ วา่ เจา้ ไมร่ จู้ กั ยดื หยนุ่ ไงละ่ เอรลั โด ้ สถานการณ์
น้นั เปล่ยี นแปลง เจ้ารู้ตัวเร่อื งน้กี ด็ ีอยหู่ รอก แต่จะมัวยดึ ตดิ กบั ความรู้สกึ
เดมิ ๆ ไม่ได้นะ”
เอรัลโดเ้ องกไ็ ด้แต่ยอมรับคา� พูดของเอลเมเซยี
เขาคิดเอาเองว่าการก่อสร้างมันอันตราย แต่เม่ือใคร่ครวญถึง
เรื่องน้ันแล้วงบประมาณคงไม่ดีดขึ้นสูงขนาดน้ัน อีกอย่างถ้าส่งคนงาน
จากทางนไ้ี ปกจ็ ะนา� ไปสกู่ ารแลกเปลย่ี นทางเทคโนโลย ี ซมึ ซบั ความรจู้ าก
อีกฝา่ ยได้

(-------อกึ เราทา� อะไรลงไป... อา่ นสถานการณ์ไมข่ าดถงึ ขนาด

บทท่ี 2 นานาประเทศและจดหมายเชญิ 151

น้ัน...)
เอรลั โดค้ ล้ายจะมองเห็นใบหนา้ ยม้ิ น้อยๆ ของจอมมารริมรุ ุ
แมเ้ อรลั โดจ้ ะเจบ็ ใจทว่ามันก็สายไปแลว้

“จรงิ ส ิ เรือ่ งตอบกลบั คา� เชิญใช่ม้ัย”
เอลเมเซยี ทา� หน้าจรงิ จงั แลว้ พดู เขา้ เรอ่ื ง
เอรัลโด้กลบั มาตั้งสตแิ ลว้ พยกั หนา้ ตอบ

“ทั้งเรือ่ งร้านของหวาน ท้ังเรือ่ งสทิ ธิท์ างหลวงกด็ ้วย จอมมาร
รมิ รุ รุ ดู้ เี รอื่ งสงั คมมนษุ ย ์ ไมต่ อ้ งสงสยั เรอื่ งทเี่ ขาเคยเปน็ “ชาวตา่ งโลก” เลย
เขาไดร้ บั พลังและอ�านาจทที่ �าใหใ้ ชค้ วามรู้และประสบการณไ์ ด้เตม็ ที่ท่ีสุด
ต่อให้ไม่ได้เป็นจอมมารก็เป็นตัวตนที่ไม่ธรรมดาเลยละนะ แม้ศิษย์ของ
วรี บุรษุ ชิสุเอะ อซิ าวะ แกรนดม์ าสเตอร์ยคู ิ คางรุ ะซากะหรือหัวหนา้ กอง
ก�าลังอัศวินศักดิ์สิทธ์ิ ฮินาตะ ซาคางุจิ จะเป็นผู้มีอ�านาจในนานาชาติ
ฝั่งตะวนั ตกก็เทยี บไม่ไดก้ ับจอมมารรมิ รุ ุ เพือ่ ที่จะสานสมั พันธ์อนั ดกี ับคู่
กรณีแบบนน้ั จะไมเ่ ขา้ รว่ มไดย้ งั ไงเลา่ ไม่มีทางเลอื กอืน่ ตั้งแต่แรกแลว้ ”
จกั รพรรดิเอลเมเซยี ไดเ้ ลือกแลว้
เอรัลโด้ไม่มอี ะไรจะทัดทาน
แต่ยงั มีประเดน็ ท่เี ขาตดิ ใจอยู่

“ฝา่ บาท เรือ่ งน้ันกระหมอ่ มเขา้ ใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ กระหมอ่ มจะ
ดา� เนนิ การมใิ หผ้ ใู้ ดมาสอดปากได ้ ทวา่ เราไมม่ หี ลกั ประกนั วา่ ประเทศของ
เขาปลอดภัย แล้วเร่อื งการคัดเลือกคนทจ่ี ะเขา้ รว่ ม--------”
ไม่นานมานี้ก็ยืนยันการต่อสู้ระหว่างจอมมารริมุรุกับกองก�าลัง
อศั วนิ ศักดส์ิ ิทธไ์ิ ด้
ได้ข่าวว่าการปะทะที่จบลงด้วยชัยชนะอย่างล้นหลามของ
จอมมารรมิ รุ นุ น้ั แทบไมม่ เี หยอ่ื ผเู้ คราะหร์ า้ ยเลยตา่ งกบั ตอนทท่ี พั ฟาลมสุ
รกุ ราน
การรับมือที่ท�าให้รู้สึกถึงความมั่นใจที่ล้นหลามท�าให้มีกระแส

152

วจิ ารณ์วา่ จอมมารรมิ ุรุนั้นออ่ นหดั
สา� หรบั ผทู้ ร่ี เู้ รอ่ื งภายในคงหมดความคดิ ทจี่ ะลงมอื แตพ่ วกชอบ
ลองดไี รห้ วั คดิ มอี ยมู่ ากมาย ถงึ จะไมค่ ดิ วา่ ผแู้ ขง็ แกรง่ แบบนน้ั จะอยเู่ งยี บๆ
แต่ก็น่ากงั วลวา่ การสรู้ บในประเทศของรมิ ุรจุ ะเพิ่มมากขึ้นเร่อื ยๆ

(ถงึ จะไมค่ ดิ วา่ จอมมารรมิ รุ จุ ะเปน็ อะไร ทวา่ กม็ คี วามเปน็ ไปไดท้ ี่
ความสงบปลอดภยั ในประเทศจะเลวรา้ ยลง หากเปน็ พวกเรากว็ า่ ไปอยา่ ง
แตก่ ารจะพาฝ่าบาทเสด็จไปสถานท่ีแบบนั้นมัน...)
นคี่ อื ใจจริงของเอรัลโด้
ทวา่ ในเมอื่ จกั รพรรดติ ดั สนิ ใจแลว้ เอรลั โดก้ ท็ า� ไดเ้ พยี งเตรยี มใจ
เขาจ�าเปน็ ตอ้ งเผชิญหน้าดว้ ยการเตรยี มพร้อมรับมือทกุ วิถที างแมจ้ ะตอ้ ง
แบกรบั ความยากลา� บากมากมาย

“ให้ผ้ไู กลเ่ กลยี่ ที่ข้ึนตรงกบั ราชวงศเ์ คลื่อนไหวก็แล้วกนั เจา้ จง
ไปคดั คนจากเมกัส (กองก�าลงั นกั รบเวทมนตร์) มาหลายๆ คนเสีย”
เอลเมเซียประกาศแบบสบายๆ แต่เอรลั โด้กลับหล่งั เหง่อื เย็นๆ
ออกมา
เมกสั คอื กลุ่มทหารระดับสูงท่ีถกู ขนานนามวา่ เป็น “อัศวินแหง่
ความบรสิ ุทธ”์ิ
และผแู้ ทนพระองคซ์ งึ่ ถอื อา� นาจเตม็ ผคู้ รอบครองคณุ สมบตั ขิ อง
ผ้ไู กลเ่ กลีย่ คือขุมพลังรบสงู สดุ ของอาณาจักรมนตราซาริออนท่ีประกอบ
ข้นึ ดว้ ยผสู้ ืบสายเลอื ดเก่าแก่จากบรรพบรุ ุษเท่านั้น--------
อีกอย่างเอรัลโดก้ เ็ ปน็ หน่ึงในนนั้
จกั รพรรดสิ งั่ ใหต้ วั ตนซง่ึ ซอ่ นเรน้ จากประเทศอน่ื อยา่ งมดิ ชดิ ออก
มาเคลอ่ื นไหวอยา่ งไมต่ อ้ งสงวนทา่ ท ี เอรลั โดน้ อ้ มรบั ดว้ ยความรสู้ กึ หนกั องึ้

“-------- รับทราบพ่ะย่ะค่ะ เชน่ น้นั กระหม่อมจะขอด�าเนนิ การ
ตามพระประสงค”์
เขาตอบกลับแล้วออกจากสถานท่นี ้ัน

บทที่ 2 นานาประเทศและจดหมายเชญิ 153

มีก�าหนดการเสด็จประพาสนอกอาณาจักรขององค์จักรพรรดิ
เรือ่ งนถ้ี ูกป่าวประกาศกันในอาณาจกั รอย่างใหญโ่ ต
แลว้ วันคืนทไ่ี มไ่ ดห้ ลับไดน้ อนของดยกุ เอรัลโด้กเ็ ริม่ ตน้ ขึน้ ...

●

ณ หอการคา้ ในอาณาจกั รเบอรม์ นุ ด ์ โยลไมลก์ า� ลงั เซง็ กบั คสู่ นทนา
ท่มี าเยอื นอย่างต่อเนอื่ งจนไม่รจู้ ะหมดเมอ่ื ไร
พ่อค้าใหญ่อย่างโยลไมล์มองแค่ปราดเดียวก็รู้นิสัยใจคอคนที่
รบั มอื อยแู่ ล้ว
ทงั้ คนทม่ี าแบบไมส่ นใจเรอ่ื งเงนิ ทอง คนทมี่ าไตถ่ ามเรอื่ งการคา้
ใหม่ๆ หนึ่งในน้ันก็มีขุนนางตกอับเงินขาดมือเอาเรื่องธุรกิจที่ดูน่าสงสัย
มาคุยดว้ ย
เขาเอือมระอากบั พวกคนปญั ญาอ่อนแบบนั้น แต่บางทีก็มีเรื่อง
ทที่ า� เงนิ ไดจ้ รงิ ๆ ลอยเขา้ มาอยเู่ หมอื นกนั ดงั นน้ั จงึ มแี คง่ านนเี้ ทา่ นน้ั ทเ่ี ขา
จะมอบหมายใหค้ นอ่ืนทา� ไมไ่ ดเ้ ลย
ขณะท่ีเขาก�าลังคิดเช่นน้ันแล้วจบเร่ืองกับคู่สนทนาที่เป็นชาย
ท่าทางเหมอื นนักตม้ ตนุ๋ แลว้ บอกใหเ้ รยี กแขกรายตอ่ ไปมา
ผู้ทเ่ี ดนิ เข้ามาเปน็ บรุ ุษผู้แต่งตัวดี
ทวา่ น่ันหลอกสายตาของโยลไมลไ์ มไ่ ด ้ แมเ้ น้อื ผา้ จะคณุ ภาพดี
อย่างทเี่ ห็น แต่สไตลน์ เี้ ชยแลว้ เขาไมม่ เี ส้อื ผ้าตามกระแสนยิ ม เพียงแค่
นุ่งเสื้อผ้าตกรนุ่ ให้ดดู ีเท่าน้ัน
และดูทา่ ชายผู้น้เี องกไ็ มใ่ ชบ่ ุคคลท่จี ะท�ากา� ไรให้โยลไมลไ์ ด้
ภาพขนุ นางใกลต้ กอบั ทม่ี าหาเพอ่ื ขายขยะราคาแพงทชี่ อื่ วา่ โบราณ
วัตถยุ งั สดใหม่อยู่ในความทรงจา�

154

คงจะนกึ เรอ่ื งไมช่ อบมาพากลอะไรสกั อยา่ งออกแลว้ คดิ จะแบมอื
ขอเงินอีกละสิ
แตจ่ ะเลวรา้ ยอยา่ งไรอกี ฝา่ ยกค็ อื ชนชน้ั สงู เรอ่ื งนไ้ี ดร้ บั การพสิ จู น์
แล้ววา่ เปน็ ตัวจรงิ จากการตรวจสอบ ไม่ใช่คนที่เขาจะไมแ่ ยแสได้
หากรับมือกับขุนนางตัวจริงแบบไม่ดูตาม้าตาเรือ โยลไมล์เอง
น่แี หละทจี่ ะถกู เอาชวี ติ ฐานหมิน่ ประมาท
เพราะแบบน้ีงานนถี้ ึงได้ยุ่งยาก

(เฮอ้ วนุ่ วายจรงิ การหลอกกนั ไปมาแบบประมาทไมไ่ ดจ้ ะเรม่ิ ขน้ึ
อีกแล้ว...)
โยลไมลค์ ิดแล้วตดั สินใจฟังเรอ่ื งราวของอกี ฝ่าย
โยลไมลฟ์ ังแล้วเซ็ง
ว่าแล้วตอ้ งเป็นเรื่องไม่เขา้ ทา่
สงิ่ ทชี่ ายผนู้ -ี้ ------ไวเคานตค์ าซคั กลา่ วคอื ฉนั จะใชง้ านทาสแลว้
เปิดร้านใหม่เพราะง้นั ชว่ ยเอาเงินมาใหก้ ู้ที
วา่ กนั อยา่ งตรงไปตรงมาแลว้ เขาไมเ่ หน็ แวววา่ อนาคตจะประสบ
ความส�าเร็จเลย
เดมิ ทแี คใ่ ชท้ าสเดก็ สาวนา่ รกั ไมไ่ ดแ้ ปลวา่ ธรุ กจิ จะประสบความ
สา� เรจ็ ตอ้ งสา� รวจตลาดอยา่ งถถ่ี ว้ นแลว้ วเิ คราะหก์ ลมุ่ ลกู คา้ เรอื่ งสถานที่
เปิดร้านนะ่ ของตาย ไหนจะมีคา่ ใช้จ่ายส�าหรบั เหลา่ เด็กสาวอีก
แตก่ ารจะชีใ้ ห้เห็นจุดนกี้ ็เหมือน “สซี อใหค้ วายฟัง”

“หา? สถานทน่ี ะ่ ทางน้ันเขาเป็นคนคิด ค่าใช้จ่ายสา� หรบั พวก
เดก็ สาวงนั้ เรอะ? นี่เจ้าวา่ ไอโ้ งท่ ่ีไหนมันจะจ่ายคา่ แรงให้ทาสเล่า!?”
น่ันแหละนะ ไวเคานตค์ าซคั ไมแ่ มแ้ ตจ่ ะฟังสง่ิ ทโ่ี ยลไมล์พดู
ถงึ จะบอกวา่ เพราะเปน็ ทาสกใ็ ชท้ า� งานฟรๆี ไป แตก่ ม็ คี า่ อาหาร
แนน่ อนวา่ เสอื้ ผา้ อาภรณก์ จ็ า� เปน็ ทซี่ กุ หวั นอนกต็ อ้ งเตรยี ม เหนอื สงิ่ อน่ื ใด
เงนิ ทนุ ทจ่ี ะซอื้ ทาสในตอนแรกกจ็ �าเป็นแนๆ่

บทท่ี 2 นานาประเทศและจดหมายเชญิ 155

ย่งิ ถา้ เป็นทาสหญิงโฉมงามท่ีดึงดดู สายตาใครต่อใครกห็ าได้แต่
ทาสชนั้ สงู ชนดิ เอาเงนิ ไปซอ้ื บา้ นไดเ้ ทา่ นนั้ แหละ จา้ งพนกั งานชวั่ คราวตาม
ปกตมิ ายงั จะมปี ระสทิ ธภิ าพกวา่ รา้ นรวงทโี่ ยลไมลอ์ อกทนุ ในอาณาจกั ร
อนิ กราเซยี เป็นตัวอย่างไดด้ ี
ตอ่ ใหเ้ ปน็ สาวงามขนาดไหนกย็ อ่ มแกต่ วั โยลไมลค์ ดิ วา่ การหาเงนิ
คืนทุนกอ้ นแรกได้ตอ้ งยากแน่
ถ้าตั้งใจจะท�าเป็นสถานบริการทางเพศเพราะคืนทุนได้ง่ายแล้ว
ไม่ตระเตรียมให้ละเอียดรอบคอบก็จะกลายเป็นต้นเหตุของโรคระบาด
หากกลายเปน็ เรอ่ื งบานปลายขนาดนนั้ ไมใ่ ชแ่ คไ่ วเคานตค์ าซคั แตโ่ ยลไมล์
เองก็จะกลายเปน็ อาชญากรไปดว้ ย
จะให้รับเร่ืองอันตรายแบบนั้นเป็นธุระน่ะฉันไม่เอาด้วยหรอก
โยลไมล์ถอนหายใจอยู่ในใจ

“แหมๆ ทา่ นคาซคั ช่างมสี ายตาเฉยี บแหลมยง่ิ นัก โยลไมลผ์ นู้ ี้
ขอชื่นชมจรงิ ๆ ว่าแต่เรื่องทาสที่กล่าวถึงนน้ั ตอนนี้จะหาซือ้ ยากหรอื เปล่า
ครับ? ประเทศนี้ไม่อนุญาตให้ท�าการค้ามนุษย์ พวกทาสอาชญากรเอง
กค็ งไม่มีคนคณุ ภาพดๆี หรอกกระมัง?”
โยลไมลต์ ้ังใจจะปฏเิ สธแบบไมใ่ หก้ ระทบกระทัง่ กนั แต่กลับไม่
ได้ผลกบั ไวเคานต์คาซคั

“โอ ้ เร่ืองนัน้ น่ะหรือ พูดกนั แค่ตรงนนี้ ะ ข้ามเี สน้ สายอย่ ู ถา้ เจา้
ยอมออกเงนิ ใหข้ า้ กใ็ ชจ่ ะไมบ่ อกหรอกนะ แตเ่ จา้ กร็ ใู้ ชม่ ยั้ ? นเี่ ปน็ ความลบั
สุดยอดเชยี วละ... บอกไดเ้ รอ่ื งเดียวคือทาสนัน่ นะ่ เป็นเอลฟ์”
ไวเคานตค์ าซคั พดู แบบเลน่ ตัว
โยลไมล์ขยะแขยงกับส่งิ ทไ่ี วเคานต์คาซัคกล่าวมาก แต่อดกล้ัน
ไวด้ ้วยพลงั สติ
ผู้เป็นพ่อค้าใหญ่จะแสดงความรังเกียจฝ่ายตรงข้ามออกทาง
สหี นา้ ไมไ่ ด ้ พอ่ คา้ แบบนน้ั คอื พวกออ่ นประสบการณร์ ะดบั ตา�่ กวา่ ชนั้ สาม

156

ลงไป คงไมส่ ามารถประสบความส�าเร็จในการคา้ ใหญ่ๆ ไดห้ รอก
ย่ิงกว่าน้ันโยลไมล์นึกสะกิดใจเรื่องทาสเอลฟ์ที่ไวเคานต์คาซัค
หลดุ ปากออกมา
ถา้ เกดิ เปน็ เรื่องจรงิ กไ็ มใ่ ช่แค่ระดับทาสชัน้ สูงแลว้
ไม่สิ ยิ่งไปกว่านั้น---------
โยลไมล์เองกเ็ ปน็ หน่งึ ในผู้มีอทิ ธิพลที่ท�างานในสงั คมเบ้ืองหลัง
เขาเปน็ เจา้ พอ่ ขององคก์ รผดิ กฎหมาย มอื ยอ่ มเปอ้ื นเรอื่ งสกปรก
อยูบ่ ้าง ทวา่ ถึงยังไงเขากห็ ยดุ อยใู่ นขอบเขตทม่ี องขา้ มกันได้
ดังนั้น แม้เขาไมค่ ิดจะบอกวา่ ตวั เองไดร้ บั การใหอ้ ภัย แต่ก็พูด
ให้ลกู น้องฟงั เพอื่ ไม่ให้ลา้� เสน้ ที่เลวรา้ ยทส่ี ุด
ดว้ ยความทโี่ ยลไมลเ์ ปน็ คนเชน่ นเ้ี องจงึ เขา้ ใจวา่ เรอ่ื งทาสเอลฟน์ นั้
อันตรายขนาดไหน

(เอลฟ์ง้ันเรอะ? ของแบบน้ันต้องมีองค์กรอาชญากรรมตัวจริง
เอ่ยี วด้วยแหงอยู่แลว้ !!)
เอลฟเ์ ปน็ เผา่ พนั ธท์ุ อ่ี ายขุ ยั ยนื ยาว มคี นทร่ี ปู โฉมงดงามอยมู่ าก
ภูมิปญั ญาสูงส่งแถมกวา่ คร่งึ ก็ชา� นาญเรื่องเวทมนตร์
ถ้าเผ่าพันธุ์แบบน้ันมาเป็นทาสก็คิดยากว่าเป็นทาสอาชญากร
การจบั เอลฟ์ทีไ่ ด้รับสทิ ธ์ิพลเมอื งเปน็ ทาสนน้ั ทา� ไม่ได้ ถา้ อย่างน้ันก็แปล
ว่าเปน็ ผ้อู าศยั อย่างหลบๆ ซ่อนๆ ในปา่ ...
โยลไมล์นกึ เรื่องหนง่ึ ขึ้นได้
เร่ืองการล่าอสูร------- ที่พวกเศรษฐีที่อยากได้สัตว์เลี้ยงชั้นสูง
จา้ งนายพรานไปจับอสรู มาจากปา่
ทวา่ หากสง่ิ ทถี่ กู จบั คอื อมนษุ ย ์ ยงิ่ เปน็ เผา่ กงึ่ ภตู อยา่ งเอลฟแ์ ลว้
หลายประเทศจะไมน่ ิ่งเฉย
อาณาจกั รคนแคระกเ็ ชน่ กนั สว่ นทอ่ี าณาจกั รมนตราซารอิ อนนน้ั
องคจ์ กั รพรรดิเองก็เปน็ เอลฟ์

บทท่ี 2 นานาประเทศและจดหมายเชญิ 157

หากเรอ่ื งแดงขึน้ มาจะกลายเปน็ ปัญหาใหญ่
มันไม่ใช่อาชญากรรมระดับน่ารักๆ อย่างย่องเบาหรือต้มตุ๋น
ท้งั ยังอาจพัฒนาเปน็ ปัญหาทางการทูตได้
ถ้าเอามือไปเป้ือนอาชญากรรมเชน่ น้ันโดยไมร่ ู้สึกรูส้ าละก.็ ..
ผู้มีเบ้ืองหลังเป็นองค์กรอาชญากรรมอันน่าหวาดเกรงที่เพื่อ
ผลประโยชน์แล้วจะเป็นฆาตกรก็ไม่รังเกียจ-------- ประสาทรับกลิ่นของ
โยลไมล์ฟอ้ งว่าอนั ตรายถา้ ไปยุ่งเก่ยี วกับเร่ืองนี้
โยลไมล์ใชค้ วามคิดอย่างเอาเปน็ เอาตาย
เขาก�าลังนึกหาข้ออ้างดีๆ มาปฏิเสธข้อเรียกร้องจากไวเคานต์
คาซคั
ทว่าในตอนท่ีเขานึกไอเดียดีๆ ไม่ออกและมืดแปดด้านอยู่
น้ัน--------

“ว่างายยย! สบายดรี เึ ปลา่ ? โยลไมลค์ ุง!”
มีคนเปดิ ประตเู ข้ามาท้งั ที่อยู่ในระหวา่ งการเจรจา
สาวน้อยแสนงามผมสีเงินอมฟ้าอ่อน ดวงตาสีทอง-------ไม่ส ิ
หน่มุ น้อยรเึ ปล่านะ?

“แกเปน็ ใคร มาแทรกการเจรจาการคา้ ทส่ี า� คญั อยา่ งนม้ี นั ไรม้ ารยาท
ไมใ่ ช่รึไง!”
โยลไมล์ได้ยินเสียงไวเคานต์คาซัคอยู่ไกลๆ เขาตระหนักและ
แปลกใจอย่างมากตอ่ ตวั ตนท่แี ท้จรงิ ของผบู้ ุกรุก
ใบหนา้ นนั้ โยลไมลไ์ มม่ วี นั ลมื ใบหนา้ ของวรี บรุ ษุ ทช่ี ว่ ยชวี ติ เขาไว้
-------เปน็ จอมมารรมิ รุ ผุ ูน้ ั้นไมผ่ ิดแน่
ถงึ จะรู้วา่ เป็นผู้น�าของประเทศแห่งอสรู แต่เขากต็ กใจเมือ่ ไดย้ ิน
วา่ เป็นจอมมารตัวจริงไปแลว้
ทวา่ ริมรุ กุ ท็ �าไดส้ า� เรจ็ จริงๆ
ขณะนเี้ ขาเปน็ หนงึ่ ใน “ออคตาแกรม (จอมมารแหง่ ดาราแปดแฉก)”

158

ท่ไี ดร้ ับการยอมรับจากบรรดาจอมมารตนอื่นๆ
ถงึ อยา่ งนนั้ จอมมารรมิ รุ กุ ย็ งั ใหค้ วามใสใ่ จโยลไมล ์ หมนู่ ย้ี งั สนทิ
กันพอสมควรและขวนขวายเรอื่ งทา� เงินหลายๆ อย่างกนั อยสู่ องคน
เขาได้รับมอบหมายเร่ืองเส้นทางการขายยาฟื้นฟูจนท�าให้เกิด
กา� ไรท่ีม่ันคงได้แล้ว ในจังหวะน้ันก็ถูกไหว้วานให้พัฒนาอาหารของต่าง
โลกท่ีชื่อราเมน อาหารจานน้ันมีการเสิร์ฟในร้านเป็นท่ีเรียบร้อยและมี
กระแสตอบรับดีพอตัว
หลงั จากใหท้ ดลองชมิ แฮมเบอรเ์ กอรอ์ ะไรสกั อยา่ ง โครงการเปดิ
ร้านแฟรนไชส์เพื่อจัดจ�าหน่ายกถ็ กู ยกมาเสนอ
ตวั โยลไมลร์ ับเหมาโครงการมารับผดิ ชอบ ดงั นัน้ ณ ตอนนเ้ี ขา
จึงง่วนอยู่กับการเตรียมการต่างๆ นานา หาพนักงานมาให้การศึกษา
สรรหาร้านสาขาแล้วเตรียมตกแต่งภายในร้าน
เขาคิดว่าอยากจะรายงานให้รู้ แต่ดทู ่าฝั่งรมิ ุรุกย็ งุ่ ทา� ใหไ้ ม่ได้
รบั การตดิ ตอ่ มาเดือนนึงแล้ว

“เอ๊ะ นายทา่ นรมิ รุ ุไม่ใช่หรอื ครบั !? ผมไมไ่ ด้บอกหรอกหรือวา่
ตอนนอ้ี ยู่ในนาทีส�าคัญทา� ใหม้ วั เลน่ ไม่ได?้ ”
โยลไมล์ตกใจไปหนอ่ ยเลยถามไปโดยไม่ทันคดิ
อยา่ งไรเสยี บุคคลน้ี------นายทา่ นริมุรุหรอื จอมมารรมิ รุ ุ ขณะนี้
สมควรรับปญั หากับครเู ซเดอร์อยู ่ เพราะยงั ไงเจ้าตวั กแ็ จ้งมาว่า ‘นายก็
อยา่ เพง่ิ มาท่ีน่ีดีกวา่ เพราะอาจมอี นั ตรายไปสักระยะนึง’
ฟิวส์ กิลด์มาสเตอร์ของอาณาจักรเบอร์มุนด์เองก็แค้นใจที่ไม่
สามารถหยุดยั้งนกั บุญฮินาตะได้เพราะตนเองไม่มพี ลังพอ
ท้ังอยา่ งนั้นท�าไมเจา้ คนท่ีเกยี่ วข้องโดยตรงถงึ ไดม้ าอยทู่ ี่น?ี่

-------ความคดิ เหล่านว้ี ่ิงวนไปมาในสมองของโยลไมล ์ จนเรื่อง
ไวเคานตค์ าซัคท่ีรบั มืออยจู่ ะเป็นอยา่ งไรกช็ ่างไปแลว้

“กะ กรุณารอสักครคู่ รบั ! ขณะนน้ี ายทา่ นกา� ลงั รับแขก!” หูของ

บทท่ี 2 นานาประเทศและจดหมายเชิญ 159

โยลไมลไ์ ดย้ นิ เสยี งของคนใชท้ ่ีรบี ร้อนเข้ามาหา้ ม
ทา่ ทางจะมีคนที่ยังไมค่ ุ้นชนิ สนิ ะ
ผทู้ ่ีไมเ่ คยชินกับรปู โฉมงดงามนน้ั จะเผลอเหมอ่ มองเคล้ิม
ขายหน้าทีส่ ุด
แม้จะนา่ ขายหน้า แตใ่ นความหมายหน่งึ มันกช็ ่วยไม่ได้
เพราะขนาดโยลไมลเ์ องหากไมด่ งึ สตไิ วก้ ค็ งจะหลงจอ้ งเคลม้ิ ไป
เหมอื นกัน
ถา้ เปน็ ยามสนทนาหรอื ใบหนา้ ทกี่ า� ลงั วางแผนรา้ ยละกไ็ มม่ ปี ญั หา
แต่เมอ่ื ริมรุ ุท�าตวั ตามปกติแล้วจะดนู า่ รกั นา่ เอ็นดูเหมือนเป็นคนละคน
โยลไมล์ไม่มีแกใ่ จจะตอ่ ว่าคนใช้

“นายท่านรมิ รุ งุ ั้นร?ึ ”
โยลไมลถ์ กู ไวเคานตค์ าซคั ถามแตเ่ ขาทา� เปน็ ไมไ่ ดย้ นิ แตเ่ หมอื น
ริมรุ ุจะรสู้ กึ ตัว จงึ ท�าหนา้ กระอักกระอว่ น

“อา้ ว โทษท ี มแี ขกสนิ ะ งน้ั ฉนั ไปรอทต่ี กึ ของนายแลว้ กนั ไวเ้ จอ
กนั ทีหลัง!”
โยลไมล์ทตี่ กตะลึงได้สตดิ ้วยเสียงของริมุรุ
พอมองไวเคานตค์ าซคั ผตู้ วาดจอมมารไปวา่ “ไรม้ ารยาทไมใ่ ชร่ ไึ ง!”
แล้วกด็ ูน่าสงสารอยา่ งบอกไมถ่ ูก

(ถ้าเกิดนายท่านริมุรุไม่ได้มีนิสัยสบายๆ ...ป่านนี้เจ้าหมอนี่คง
ลาโลกไปแลว้ ม้ัง...)
โยลไมล์คดิ
ถงึ จะมคี า� กลา่ ววา่ “บางเรอ่ื งไมร่ จู้ ะดกี วา่ ” แตเ่ ขากก็ ลดั กลมุ้ วา่
บอกไปจะดกี วา่ ไหม ไวเคานตค์ าซคั ยงั ขน้ึ เสยี งตอ่ ไปโดยไมไ่ ดร้ บั รถู้ งึ อารมณ์
ของโยลไมลเ์ ลย

“เฮย้ ไอห้ นู ไมส่ ิ ยัยหนูเรอะ? หรอื ว่าเจา้ จะเปน็ เมียเกบ็ ของ
โยลไมลต์ รงนน้ั ? เขา้ มาแอบฟงั ถงึ ขา้ งในจนขวางการเจรจาการคา้ ตามใจ

160

อย่างนีค้ ิดจะรบั ผิดชอบยังไง?”
ไวเคานต์คาซคั เอ่ยทนั ทีทีเ่ ห็นหนา้ ริมุรุ
เมอ่ื ไดย้ นิ ดังนนั้ โยลไมล์กน็ ึกฉนุ ขึ้นมา

(ไอห้ มอน่!ี ? บังอาจพดู อะไรไม่เข้าท่ากับนายท่านริมรุ ุ-------)
เมอ่ื เหน็ ไวเคานตค์ าซคั จอ้ งมองริมุรุอยา่ งเหยียดๆ ด้วยสายตา
น่าขยะแขยง โยลไมลก์ ็รสู้ กึ ไร้วญิ ญาณ

“เรือ่ งนัน้ ตอ้ งขออภยั อยา่ งยิ่ง แหมๆ ก็ไมม่ ีใครห้ามเลยนะ่ นะ
ขอโทษจริงๆ”
รมิ ุรขุ อโทษดว้ ยทา่ ทางสบายๆ
ถงึ อยา่ งนนั้ ไวเคานตค์ าซคั กย็ งั ไมม่ ที า่ ทจี ะยอมยกโทษแลว้ ทา� ตวั
ยกตนข่มทา่ น

“โฮ่ หน้าตาเจ้าก็พอไปวัดไปวาได้น่ี ความเคารพน่ะเป็นเรื่อง
สา� คญั นะ จะใหข้ ้าดแู ลให้มย้ั ละ่ ?”
สดุ ทา้ ยแลว้ ไมร่ เู้ ปน็ เพราะเหน็ ใบหนา้ รมิ รุ หุ รอื อยา่ งไรจงึ เอย่ เรอ่ื ง
พรรค์น้ีออกมา การกระท�านี้กระท่ังโยลไมล์ยังเปล่ียนจากเอือมระอา
เป็นโกรธ

(ทา� ไมฉนั ตอ้ งถูกไอ้กระจอกนีห่ ยามหน้าดว้ ยละ่ ...?)
พอคดิ อย่างนโ้ี ยลไมล์ก็เร่ิมหงุดหงิด
หากตวั เองโดนดถู กู ยงั วา่ ไปอยา่ ง แตก่ ารมาดหู มน่ิ รมิ รุ ทุ เี่ ปน็ ผมู้ ี
พระคณุ ใหญ่หลวงวา่ เปน็ เมียเกบ็ นน้ั ยกโทษให้ไม่ได้ ค�าพูดของไวเคานต์
คาซคั ไดล้ า�้ เส้นทจ่ี ะอภัยได้ของโยลไมล์ไปแลว้
จรงิ อยวู่ า่ หากมเี รอ่ื งกบั ขนุ นางคนทเ่ี สยี เปรยี บเพราะขอ้ หาหมน่ิ
ประมาทกค็ อื โยลไมล ์ แตไ่ มม่ คี วามจา� เปน็ อะไรเลยทจ่ี ะตอ้ งเชอ่ื ฟงั ทกุ อยา่ ง
เพราะเร่อื งนัน้
ท่เี ขายอมให้แค่เพราะมันวนุ่ วาย แต่ถ้าจะเปน็ ศตั รกู ็ตอ้ งเอาให้
ถึงท่สี ุด

บทท่ี 2 นานาประเทศและจดหมายเชญิ 161

“เฮย้ คาซคั แกตา่ งหากทที่ า� ตวั ไรม้ ารยาทตอ่ ผมู้ พี ระคณุ ของฉนั
เปน็ แคไ่ วเคานต์แล้วคิดจะย่วั โมโหฉนั คนนร้ี ึไงวะ?”
“อะ อะไรนะ!?”

“การคา้ กบั แกนะ่ จบกนั ตรงนลี้ ะ นบั แตน่ ไี้ มต่ อ้ งมาพงึ่ ขา้ อกี แลว้ !”
“กะ แก! เป็นแค่พ่อค้ากลับมาต่อต้านขุนนาง บ้าไปแล้วรึไง
โยลไมล!์ ?”
“ฮ่ึม! ไอ้คนที่จับมือกับองค์กรอาชญากรรมท่ีน่าจะเป็นปัญหา
ทางการทตู เนี่ยมันเปน็ ตัวฉบิ หายสา� หรับฉัน กลิน่ ไม่ชอบมาพากลห่งึ มา
ถึงเมืองน้เี ลย ตวั ซวยแบบน้ีเห็นทีตอ้ งขอความกรณุ าให้ไสหัวไปเสยี แล้ว
นะครบั ”
“กะ แก โยลไมล!์ บงั อาจลมื บญุ คณุ ทขี่ า้ ดแู ลจนถงึ เดยี๋ วนกี้ นั ได.้ ..
แลว้ เจา้ จะตอ้ งเสียใจ!!”
พอโยลไมลต์ วาด ไวเคานตค์ าซคั พดู ทงิ้ ทา้ ยแลว้ จากไป ดเู หมอื น
วา่ เขาจะตดั สนิ วา่ ทา่ ไมด่ ี เมอื่ เหน็ เหลา่ ลกู นอ้ งของโยลไมลท์ ตี่ ามมาเพราะ
ได้ยินเสียงเอะอะ

“เฮอะ เปน็ แคไ่ อก้ ระจอกท�ามาเบง่ ”
“ฮะ เฮย้ โยลไมลค์ งุ ? เหมอื นจะทา� ใหเ้ ขาโมโหแลว้ นะ จะดเี หรอ?”
รมิ ุรุถามโยลไมล์ผู้โกรธเป็นฟืนเปน็ ไฟดว้ ยเสียงไม่ทุกข์รอ้ น

(เฮอ้ วา่ แลว้ วา่ คนคนนเ้ี ปน็ ตวั จรงิ ถงึ เคยคดิ ตอนไดย้ นิ วา่ กลาย
เป็นจอมมารแล้วกเ็ ถอะ คนผูน้ ไ้ี ม่ได้เปล่ยี นไปเลยจริงๆ-------)
โยลไมลน์ กึ แลว้ ผอ่ นคลายไหล่ท่ีเกร็งอยู่

หลงั จากนน้ั โยลไมลก์ ป็ ฏเิ สธไลผ่ ทู้ ตี่ อ้ งการคยุ ดว้ ยทร่ี ออยอู่ กี หอ้ ง
ท้งั หมดออกไป
โลกใบนมี้ ีกระแสคลน่ื ทีเ่ ราตอ้ งตามให้ทันอย ู่ โยลไมล์ไมใ่ ช่คน
โงเ่ ขลาที่หลงผิดวา่ เรื่องทสี่ �าคัญจรงิ ๆ คอื อะไร

162

โยลไมล์เป็นชายผู้เก่งกาจ เขาเข้าใจว่าการค้นหาแร่เพชรจาก
ก้อนหินน้ันส�าคัญ แต่ก็เป็นความจริงอย่างแน่ชัดที่ว่ามีบางส่ิงท่ีต้องท�า
ต่อให้ต้องโยนทุกอย่างท้ิงไป โดยสรุปแล้ว เหตุผลท่ีแท้จริงก็คือเขา
ไมส่ ามารถปลอ่ ยให้รมิ ุรตุ อ้ งรอมากไปกวา่ น้ันไดแ้ ล้วนั่นเอง
ไมใ่ ชเ่ พราะริมรุ ุจะน�าก�าไรมหาศาลมาสู่เขา
จุดที่เขามองเห็นว่าส�าคัญเหนือส่ิงอ่ืนใดคือการท่ีคู่ค้าให้ความ
ใส่ใจในยามทต่ี วั เองกน็ า่ จะลา� บากอย ู่ เพราะรมิ รุ เุ ปน็ คนแบบนเ้ี องโยลไมล์
จงึ รสู้ กึ เปน็ หนีบ้ ุญคณุ และจะไม่ยอมหกั หลงั เดด็ ขาด
โยลไมล์นึกไม่ออกว่าจะมีงานอะไรที่ส�าคัญกว่าการท�างานกับ
รมิ ุรุอกี
วางแผนร้ายอะไรอีกแล้วรึเปล่านะ? โยลไมล์คิดอย่างต่ืนเต้น
เขายดั เรอ่ื งตา่ งๆ ทง้ั หมดใหล้ กู นอ้ งทา� ดว้ ยความวอ่ งไวกวา่ ปกต ิ และซอ่ น
ความดอี กดใี จทผี่ ดุ ขึน้ มา

และแลว้ วนั นีเ้ อง--------
วันคนื สุดเซง็ ของโยลไมลไ์ ด้จบลง และจุดพลกิ ผนั คร้งั ใหม่กม็ า
เยอื นเขา

●

โยลไมล์พาผมไปยังตกึ ของเขา
พอ่ บา้ นของโยลไมลเ์ หน็ ผมแลว้ กร็ บี รอ้ นมาตอ้ นรบั ยกใหญ ่ เขา
คงรูจ้ ักผมแล้วเพราะมาเย่ยี มท่ีนห่ี ลายครั้งหลายหน
ถึงผมจะบอกทุกคร้งั วา่ ไม่ต้องใสใ่ จมากนกั กเ็ ถอะนะ
โยลไมลไ์ มม่ ที า่ ทวี า่ ถอื สา เขากา� ลงั ออกคา� สง่ั กบั เหลา่ คนใชด้ ว้ ย
สหี นา้ ย้มิ แย้ม คงเตรียมขนมกับน�้าชาให้ผมเหมือนทุกทีกระมงั

“แหม เหมอื นฉันจะเข้าไปเกะกะตอนทา� งานเสียน่ ี โทษทีนะ”

บทท่ี 2 นานาประเทศและจดหมายเชิญ 163

พอผมเอ่ย โยลไมลก์ ย็ ม้ิ เจ่อื นๆ
“ไม่หรอกๆ นายท่านริมุรุ ผมคดิ ว่าจะตดั ขาดกบั ไอ้เวรแบบน้นั

อยแู่ ลว้ ละ เพราะเปน็ ขนุ นางทกี่ คี่ รงั้ กหี่ นกเ็ อาเรอ่ื งยงุ่ ยากนา่ รา� คาญมาให.้ ..”
โยลไมลน์ ิ่วหนา้ พูดกบั ผมอยา่ งไมพ่ อใจ
อยา่ งนีน้ ี่เอง ตาลงุ นา่ ขนลุกเมื่อก้เี ป็นขนุ นางเหรอเนี่ย
ตอนน้ผี มลบออร่าไดอ้ ยา่ งสมบรู ณแ์ บบแล้ว ตอนไปเที่ยวเมือง
มนุษย์เลยไม่ต้องปิดบังหน้า หลังจากท่ีหน้ากากพังไปตอนกลายเป็น
จอมมารก็เกบ็ ไวไ้ มไ่ ดซ้ ่อมเลย
ดังนน้ั ตาลงุ ทีเ่ ห็นหน้าของผมคงเข้าใจผมผิดวา่ เป็นเด็กผ้หู ญงิ
แตผ่ มไม่โมโหดว้ ยเรอ่ื งแค่นั้นหรอก ผมอ่านบรรยากาศเป็นไม่
เหมือนเวลโดร่าหรือชอิ อน
เพราะเขาท�าท่าทางใหญ่โตผมเลยระวังไว้ แล้วก็ดูเหมือนจะ
คิดถกู แต่กน็ ะ ถ้าโยลไมล์คดิ จะตดั ขาดคงไม่ตอ้ งระวงั ขนาดน้นั กไ็ ด้มั้ง

“แต่ว่านะ ถา้ ถูกขนุ นางเพง่ เล็งจะไม่ลา� บากเหรอ?”
“นัน่ มนั กใ็ ช่ครบั แตช่ ายคนนน้ั คาซคั เป็นคนย่งุ ยาก เร่ืองที่คุย
คราวนเี้ ขาก็บอกว่าอยากไดท้ าส แถมยังเปน็ เอลฟอ์ กี ....”
“เอลฟเ์ นี่ยนะ!?”
ผมตกใจถามกลบั ไป
ถ้าพูดถึงเอลฟ์ ที่ร้านกลางคืนในอาณาจักรคนแคระก็มีน่ีนะ
ไดย้ นิ จากเอลเลนดว้ ยวา่ เธอสบื สายเลอื ดมาจากเอลฟ ์ ในแงน่ น้ั ถอื วา่ เปน็
อมนุษยไ์ ม่ใชอ่ สรู
การคา้ มนษุ ยน์ า่ จะถกู กฎหมายหา้ มไว ้ อยา่ งนก้ี เ็ ปน็ อาชญากรรม
โดยสมบรู ณ์เลยน่ะส?ิ
“ที่วา่ นัน่ --------”
“ใช่ครบั มันเปน็ อาชญากรรม ชายคนน้นั มาบอกใหผ้ มท�างาน
อาชญากรรม เอาเถอะ ผมเองกท็ �าเรื่องช่วั รา้ ยนดิ ๆ หน่อยๆ เหมือนกัน

164

แตก่ ็ทา� เรื่องไมร่ กั ชีวิตอยา่ งจบั เอลฟเ์ ปน็ ทาสไม่ไดห้ รอกครบั ”
“เป็นอาชญากรรมจรงิ ๆ ด้วยสินะ เรอื่ งนีน้ ่ะ ถา้ ความแตกแลว้
จะเป็นยงั ไงเหรอ?”
“พูดยากนะครับ เห็นอย่างน้ันคาซัคก็ด�ารงต�าแหน่งไวเคานต์
อาณาจักรเบอร์มุนด์น้ีเป็นประเทศเล็กๆ ดังน้ันจ�านวนขุนนางจึงมีน้อย
แม้แต่ผชู้ ายแบบนน้ั กม็ อี �านาจอยู่พอดแู หละครับ”
อะไรกนั ชายคนตะก้เี ปน็ ไวเคานตห์ รอกเหรอ
เพราะแบบนน้ั ถงึ เอาแต่ตวาดอยา่ งหยาบคาย
หมายความวา่ เปน็ ขนุ นางระดบั สงู กวา่ บารอนเบลยารด์ คนรจู้ กั
ของฟวิ ส ์ เขา้ ใจแล้ววา่ ทา� ไมโยลไมล์ถงึ วา่ ยุ่งยาก

“แล้วไมเ่ ป็นไรเหรอ?”
“อะไรก๊าน เห็นอย่างน้ีผมก็เป็นชายท่ีถูกเรียกว่าดอนแห่งนคร
มืดมิดนะครบั ถงึ นายท่านริมุรุไม่เปน็ ห่วงกจ็ ะท�าอะไรสกั อยา่ งด้วยกา� ลงั
ของผมเองใหด้ !ู ”
พอผมถามอย่างเป็นห่วง โยลไมล์กบ็ อกเชน่ น้นั แล้วหัวเราะ
ดอนแหง่ นครมืดมิดอะไรเล่า
เมืองแบบนัน้ ไม่อย่ใู นเบอร์มุนด์หรอกน่า
บางทเี ขาคงพดู ถงึ เมอื งของคนยากคนจน แตเ่ มอื งแบบนน้ั ยงั เปน็
สวรรค์เม่ือเทียบกับเมืองท่ียอห์มเติบโตมา อาณาจักรเบอร์มุนด์แห่งน้ี
เทยี บกับท่อี ืน่ แล้วกเ็ ป็นประเทศทีม่ คี วามปลอดภยั
เอาเถอะ เตือนไวก้ อ่ นดกี วา่

“เดย๋ี วเถอะๆ ระวงั ไวใ้ หด้ นี ะ เพราะฉนั กา� ลงั คดิ จะใหน้ ายทา� งาน
ส�าคญั อยู่”
ใชแ่ ลว้ ผมไดโ้ ยลไมลใ์ หค้ า� ปรกึ ษาหลายเรอ่ื ง ถา้ มขี นุ นางเพย้ี นๆ
ตามอาฆาตแลว้ เกดิ อะไรขน้ึ มากแ็ ย่สิ

“วะฮะฮา่ ! ไม่เปน็ อะไรหรอกครับ โยลไมลผ์ นู้ ้ีมนั่ ใจเร่อื งความ

บทท่ี 2 นานาประเทศและจดหมายเชญิ 165

ดวงดอี ยแู่ ลว้ เพราะอยา่ งไรเสยี ผมกไ็ ดร้ บั ความสนทิ สนมจากนายทา่ นรมิ รุ ุ
อยูน่ ่ีนะ!”
โยลไมลห์ ัวเราะเพ่อื ใหผ้ มหายกังวลใจ
ต้องยอมจริงๆ ผมย่ิงชอบนสิ ยั แบบนอี้ ย่ดู ้วย
หากเกดิ อะไรขนึ้ มาจะสายเกนิ ไป สง่ คนคมุ้ กนั โยลไมลโ์ ดยไมใ่ ห้
เขารตู้ วั ไวด้ ้วยดกี วา่
ผมมองโยลไมล์ที่กา� ลังย้มิ แลว้ พลางคิดเชน่ นน้ั

“วา่ แตน่ ายทา่ นรมิ รุ ุ วนั น้มี าดว้ ยเรอ่ื งอะไรหรอื ครับ?”
เม่ือถูกถามผมก็นกึ เหตุผลทมี่ าทน่ี อ่ี อก
.........
......
...
งานเทศกาลขนาดใหญ่ท่ีก�าหนดว่าจะจัดโดยเชิญเหล่าอสูรของ
มหาพงไพรแห่งจูร่าและบรรดาผูน้ �าประเทศต่างๆ ของมนุษยม์ า
งานนี้ถกู ตงั้ ชือ่ วา่ -------“งานเทศกาลเปิดประเทศเทมเพสต์”
วนั เริม่ งานอยา่ งเปน็ ทางการได้ถูกก�าหนดไว้แลว้
เพราะปรองดองกับพวกฮินาตะได้แล้วก็ไม่มีอะไรต้องกังวล
วนั ทยี่ อหม์ จะขนึ้ เปน็ กษตั รยิ ก์ ถ็ กู กา� หนดแลว้ เราจงึ จะปา่ วประกาศเรอ่ื งน้ี
ใหป้ ระเทศรอบข้างรับรู้โดยแฝงความหมายว่าจะสนบั สนนุ เขาด้วย
แม้แต่ตอนน้ีพวกริกุรุโดก็ก�าลังตั้งหน้าต้ังตาส่งจดหมายเชิญไป
ยังผู้นา� ประเทศตา่ งๆ
และคนท่ีพยายามไม่ไดม้ แี ค่ริกรุ ุโด
เหล่าอสูรบริวารของผมเองก็คึกคักที่งานเทศกาลจะถูกจัดขึ้น
ในประเทศ พวกผูบ้ รหิ ารเองตา่ งคนตา่ งคิดแผนการอะไรบางอยา่ งกนั มา
แสดงในงานน้ี

166

ตวั อย่างเชน่ ชูนะ
เธอกา� ลงั ดา� เนนิ การตระเตรยี มเพอื่ นา� อาหารนานาชนดิ ทคี่ ดิ ขน้ึ
ใหม่มาเล้ียงบรรดาแขกเหรื่อ ไม่เพียงเท่าน้ัน เธอยังขะมักเขม้นท�าเค้ก
ตา่ งๆ นานาสา� หรับเปดิ รา้ นคาเฟใ่ นประเทศของเราดว้ ย
ผมยงั แนะนา� เธอใหร้ จู้ ักกับคุณโยชิดะ มาสเตอร์ร้านคาเฟ่ท่ีผม
เคยไปรบกวนในอาณาจักรอนิ กราเซีย
คณุ โยชดิ ะผทู้ ไ่ี มว่ า่ ผมจะเชอ้ื เชญิ มาเปดิ รา้ นเทา่ ไรกเ็ อาแตส่ า่ ยหนา้
ตลอด แต่ทันทที ่เี หน็ ชนู ะเขากเ็ ร่ิมอยู่ไมส่ ุข

“กะ กวา่ ฉนั จะได้เปดิ ร้านที่น่ีกไ็ ด้คนตัง้ มากมายช่วยเหลอื ฉัน
ไม่เก่ยี งเรอ่ื งให้ความร่วมมอื หรอก แต่จะให้ฉันจากทนี่ ่ีไปมนั ...”
“เรอ่ื งน้นั ขอความกรุณาทา� อะไรสักอย่างดว้ ยค่ะ”
ชูนะคอ้ มศรี ษะขอรอ้ งอย่างมมี ารยาท
เธอซ้อนมือก้มโค้งอย่างงดงาม เป็นอากัปกิริยาแบบผู้ดีที่มอง
แล้วแทบเผลอใจ
แมเ้ ขาจะวางมาดอยูแ่ ตก่ ็สนั่ คลอนอยา่ งแรง ผมเลยคดิ วา่ เท่านี้
น่าจะไดผ้ ล แต่ว่า...

“-------อกึ มารยาน่ะใช้กบั ฉนั ไม่ไดผ้ ลหรอกนะจะบอกให้ ถา้
ยงั วา่ อยา่ งนนั้ อยกู่ จ็ งแสดงฝมี อื ทมี่ ากพอใหฉ้ นั ยอมรบั ซะ! ถา้ หากเธอทา�
อาหารที่สามารถทา� ให้ฉันพอใจได้ละก็ใช่ว่าฉันจะไมพ่ ิจารณาใหม”่
และแล้วด้วยเหตุผลกลใดไม่ทราบ สถานการณ์ได้กลับกลาย
เป็นการประชนั ท�าอาหารดว้ ยขอ้ เสนอน้ันของคุณโยชิดะ
แตแ่ นน่ อนว่าไม่มปี ญั หาอะไรทง้ั นน้ั
อาหารของชูนะจัดเป็นของชนั้ หน่งึ ไมว่ า่ ใครกย็ อมรบั ในฝีมือ

“คณุ ชนู ะ จัดเตม็ ตามใจอยากไดเ้ ลย! จงทา� สุดยอดเมนูเด็ดท่ี
ท�าใหเ้ จา้ ของรา้ นอวดดีนนั่ ร้องครา�่ ครวญซะ!”

บทที่ 2 นานาประเทศและจดหมายเชิญ 167

“ค่ะ รับทราบ!”
“เฮ้ยๆ เฮีย เจา้ ของร้านอวดดที ว่ี า่ เน่ยี ใครกนั ...”
คณุ โยชิดะบน่ แตผ่ มท�าเปน็ ไม่ไดย้ ิน
ชูนะจะเอาจริง
ฝมี ือของคุณโยชดิ ะไดจ้ ุดไฟในหัวใจของชนู ะแลว้
ชูนะยมื หอ้ งครวั เพื่อเตรียมอาหารชั้นเลิศทีส่ ดุ หนง่ึ จาน
นน่ั คือไขเ่ จยี ว
เมนแู สนลกึ ลา้� ขนาดกลา่ วกนั วา่ หากดไู ขเ่ จยี วกจ็ ะรฝู้ มี อื ของเชฟ
คนนนั้
คณุ โยชิดะจ้องจานทีถ่ ูกยื่นมาแลว้ กลนื น้�าลายดงั เอื๊อก จากน้นั
เขาใชส้ ้อมตกั ไขเ่ จยี วเขา้ ปากโดยไม่เอ่ยคา� ใด

“อร่อย!!”
เสร็จในนดั เดียว
คุณโยชิดะยอมรบั ชูนะด้วยฝีมือการท�าอาหารอันสูงสง่ ของเธอ

“ขอบคุณค่ะ”
ชนู ะเผยรอยย้มิ
นน่ั เปน็ การปดิ ฉาก คณุ โยชดิ ะถกู แทงทะลถุ งึ หวั ใจ พา่ ยแพโ้ ดย
สมบรู ณ์

“ชิ ช่วยไม่ไดน้ ะ! เปน็ กรณพี เิ ศษนะรไู้ หม?”
ตาลงุ หนุ่ ล�่าสนั บกึ บนึ ตอบชูนะดว้ ยยมิ้ เขนิ ๆ
ผมเหน็ เพยี งชายผกู้ า� ลงั ระรกิ ระรต้ี อ่ หนา้ สาวนอ้ ยนา่ รกั ผมสชี มพู
อ่อนอย่างชนู ะ

--------จะวา่ ไปกเ็ หมอื นจะตกหลมุ รกั ตง้ั แตแ่ รกพบแลว้ แตเ่ รอื่ ง
นี้คงเข้าทา� นองพดู ไปสองไพเบี้ยน่งิ เสยี ตา� ลึงทอง เขาอุตส่าหว์ างมาดถ้า
ผมไปขดั ก็น่าสงสารออก
ดว้ ยเหตนุ ้ี ความรว่ มมอื ระหวา่ งชนู ะกบั คณุ โยชดิ ะกถ็ อื กา� เนดิ ขน้ึ

168

ดูท่าสองคนน้ีจะกลายเป็นจุดสนใจอย่างแรงกล้า กิจการคง
เฟอื่ งฟสู ุดๆ แน่นอน

นอกจากนน้ั ก ็ กาบลิ
เขารว่ มมอื กบั เบสเตอรจ์ ัดนิทรรศการ ตง้ั ชอ่ื เรยี กความสนใจว่า
ประวตั ศิ าสตรข์ องยาฟน้ื ฟู
ถึงจะไม่เปดิ เผยเทคนคิ ทเี่ ปน็ หวั ใจสา� คัญ แตเ่ ปา้ หมายคือการ
รวบรวมคนท่ีสนใจเสนอตัวอยากร่วมทา� การวิจยั ด้วย
เขาวา่ ตอนน้มี คี นไมพ่ อ เลยจะหาคนไฟแรงที่บรสิ ุทธิใ์ จ
ไดย้ นิ วา่ คโุ รเบยก์ บั การม์ พคี่ นโตแหง่ สามทนี่ อ้ งคนแคระเองกจ็ ะ
จัดแสดงผลงานท่ีตนภาคภมู ิใจ
กาบลิ กบั เบสเตอร ์ คุโรเบย์กับการม์
พวกเขาจัดงานแสดงอยู่ติดกันแล้วแข่งกันว่าฝั่งไหนจะมีคน
เขา้ มามากกว่า
พวกเขาดูสนุกกบั งานเทศกาล ชา่ งดีจริงๆ
ไคจินเองก็จะกลบั มาช่วงก่อนหลังงานเทศกาล
ผมบอกเกลโดใ้ หพ้ กั ผอ่ นแลว้ จนกวา่ จะถงึ ตอนนนั้ การกอ่ สรา้ ง
คงจะเสร็จไประดับหน่งึ
ผมยงั สงั่ วา่ ใหว้ นั พกั ผอ่ นแกเ่ ชลย ในวนั งาน ทนี่ น่ั กม็ กี า� หนดการ
เตรียมงานเลีย้ งเหมือนกัน
ถงึ อยา่ งไรกด็ ทู า่ จะมคี นทท่ี า� งานในวนั หยดุ ดงั นน้ั จงึ เตรยี มการ
ใหผ้ ลดั กนั ทา� เปน็ กะเพอ่ื ไมใ่ หท้ า� งานตอ่ เนอื่ งนานๆ งานเทศกาลจะดา� เนนิ
ไปราว 1 สปั ดาห์ ผมอยากใหท้ กุ คนได้สนุกกัน
จะวา่ ไปชิออนกว็ างแผนอะไรบางอย่างอยู่

“หหึ หึ ึ โปรดรอชมไดเ้ ลยคะ่ ท่านริมุรุ!”
เธอดูมั่นใจสุดๆ ผมรู้สกึ สนใจปนหวนั่ ๆ อย่างละครง่ึ

บทที่ 2 นานาประเทศและจดหมายเชิญ 169

และเวลโดร่า-------- พูดอะไรยุ่งยากออกมาอีกแลว้ ผมคงต้อง
ท�าอะไรสักอยา่ งกอ่ นท่ีเขาจะท�าใหค้ นรอบข้างเดอื ดรอ้ น

กน็ ะ พอเหน็ พวกพอ้ งเปน็ อยา่ งนแี้ ลว้ ผมกค็ ดิ วา่ ตวั เองตอ้ งลงมอื
ทา� อะไรบา้ ง และส่งิ ทีน่ ึกออกนั้นคอื โยลไมลค์ ุงทอ่ี ยู่ตรงนน้ี ่เี อง
.........
......
...
คุณคนใช้ของบา้ นนี้น�าชาแดงมาเสริ ์ฟให้
ผมมาที่น่ีหลายครั้งจนเขาคุ้นเคยไปแล้ว แถมยังเตรียมขนม
หวานให้เขา้ กับความชอบของผมดว้ ย
ผมจบิ ชาแล้วฉีกย้มิ
ความอร่อยท่ีไม่เคยเปล่ียนท�าให้อารมณ์ดีข้ึนได้จริงๆ เอาละ
เขา้ เรอ่ื งธุรกจิ กันดกี ว่า

“แหม ก็ไมม่ อี ะไรหรอก ฉันแคค่ ดิ ว่าอยากจะวานใหท้ �างานอีก
สกั อย่างนะ่ อะไรกา๊ น สา� หรบั โยลไมลค์ ุงแลว้ งานนีง้ า่ ยนิดเดยี วเอง”
“โฮะโฮ ่ นกึ อะไรใหมๆ่ ออกอกี แลว้ หรอื ครบั ? งานทน่ี ายทา่ นหา
มานา่ สนใจมากกจ็ รงิ แตว่ า่ แตล่ ะครง้ั เนยี่ เตรยี มการลา� บากนา่ ดเู ลยนะครบั ?”
โยลไมลแ์ สยะยม้ิ ตอบคา� พดู ของผมกลบั มา ถงึ ปากจะวา่ ลา� บาก
แตส่ หี น้านนั้ ฟ้องเต็มๆ ว่าสนใจเรือ่ งทผี่ มพูด
อยา่ งไรเสยี ตอนนเ้ี รากา� ลงั เรมิ่ ‘แผนการเปดิ รา้ นฟาสตฟ์ ดู้ ’ ท่ี
ขายอาหารเช่นแฮมเบอร์เกอร์อยู่ ผมย่ืนหนังสือโครงการให้โยลไมล์ไป
และอยู่ในระหวา่ งลงมือทา�
ตอนนน้ั เพราะฮนิ าตะเคลอื่ นไหวเลยตอ้ งปลอ่ ยเอาไว ้ ผมอยาก
รู้ความคืบหน้าของแผนการน้ี แล้วนึกข้ึนมาว่าให้ไปออกร้านในเทศกาล
ครงั้ นีด้ กี วา่ จะได้เช็กความคบื หนา้ ไปดว้ ย

170



“หหึ หึ ึ อยา่ พูดอยา่ งนน้ั ส ิ โยลไมลค์ ุง เรื่องโครงการที่ฝากนาย
ไว้น่ะ ฉันอยากให้มาทดลองออกร้านในประเทศฉันก่อนจะเริ่มกิจการที่
อาณาจกั รเบอร์มุนดก์ บั อาณาจักรอินกราเซียน่ะ”
“โฮะโฮ ่ เปน็ ขอ้ เสนอในการซอ้ มมอื ทนี่ า่ ขอบคณุ มากครบั วา่ แต่
การท่ีนายท่านเอ่ยเร่ืองนี้ก็แปลว่าจัดการปัญหาเร่ืองครูเซเดอร์เรียบร้อย
แล้วสนิ ะครบั ?”
พอผมพดู โยลไมลก์ ถ็ ามอยา่ งกงั วล ดทู า่ ผมจะทา� ใหเ้ ขาเปน็ หว่ ง
สนิ ะ
ไม่วา่ จะมกี ารสู้รบกันหรอื ไม่ กย็ ังมปี ญั หาเรื่องหลกั ค�าสอนของ
ศาสนาลมู นิ สั หากตอ่ จากนเี้ ราจะเคลอ่ื นไหวในนานาชาตฝิ ง่ั ตะวนั ตกดว้ ย
กไ็ ม่สามารถเมินเฉยปญั หากบั ศาสนจกั รศกั ด์สิ ิทธ์แิ หง่ ทศิ ประจมิ ได้
ทว่าปัจจุบันเรื่องนั้นคลี่คลายแล้ว บางทีคงไม่เหลืออะไรให้
กังวล

“หึหึหึ จัดการเรียบร้อยแล้วละ ปรองดองกับฮินาตะแล้ว
แถมลู-------”

“ลู?”
“ลเู บยี บ เอย้ ระเบยี บนะ่ เราคยุ กบั พวกเขาวา่ มากา� หนดระเบยี บ
กันให้ดๆี แล้วคนื ดีกัน”
“โฮะโฮ ่ อยา่ งนนั้ หรอื ครบั ! แหม ผมกน็ กึ วา่ ศาสนจกั รศกั ดส์ิ ทิ ธ์ิ
แหง่ ทศิ ประจมิ เปน็ องคก์ รแสนน่ากลวั เสียอีก ดูท่าพวกเขาจะเขา้ ใจเร่ือง
ตา่ งๆ งา่ ยด ี ผมคงหว่ งเกินเหตกุ ระมัง?”
โยลไมลพ์ ดู แล้วหัวเราะอยา่ งผอ่ นคลาย
ผมเองกห็ วั เราะเปน็ มารยาท เชด็ เหงอื่ เยน็ ๆ ในใจพลางคดิ วา่
เกอื บไปแลว้ ๆ
ผมเกือบเผลอพูดช่ือของลูมินัสออกไป หากพูดออกไปกระท่ัง

172

ผมก็จะถกู ลูมินัสอาฆาต ถา้ เรอื่ งมันจบแคน่ ั้นกด็ หี รอก แต่นา่ กลวั ว่าแม้
แตโ่ ยลไมล์เองจะโดนเกบ็ ไปดว้ ย
ผมเชญิ ลมู นิ สั มางานเทศกาลเปดิ ประเทศดว้ ย ไมใ่ ชเ่ พยี งฮนิ าตะ
และเหลา่ อศั วนิ ศักดิส์ ทิ ธ์ ิ ระวังอยา่ หลุดปากดกี ว่า
แต่ก็นะ ตอนนีย้ ังไม่รหู้ รอกวา่ จอมมารลมู ินสั ผ้ทู ะนงตนคนนัน้
จะมาร่วมงานรึเปล่า

‘ทÓไมข้าจะต้องไปเข้าร่วมงานเทศกาลช้ันต่Óเช่นน้ันด้วย
เล่า?’
เจ้าหลอ่ นเปน็ คนที่นา่ จะพูดแบบนซ้ี ะด้วย
ถา้ เธอมาคงรบั รองแขกไดล้ า� บากดว้ ย ไมต่ อ้ งมานา่ จะดกี วา่ มงั้ ?
เฮ้อ เริม่ คิดแลว้ วา่ อยา่ มาเลยดกี วา่ ...

“งน้ั กอ่ นจะเรมิ่ ทา� จรงิ ผมจะแสดงผลลพั ธข์ องการฝกึ ฝนใหเ้ หน็
กแ็ ล้วกนั !”
พอผมกา� ลงั คิดเรอื่ งลมู ินัส โยลไมล์ก็พูดขึน้ อยา่ งดีอกดีใจ
จะคดิ ถงึ คนทไ่ี มร่ จู้ ะมาหรอื เปลา่ ไปกไ็ มไ่ ดอ้ ะไรขนึ้ มา ผมตดั สนิ ใจ
หารือเรื่องสง่ิ ท่ผี มจะไปโชว์ในงานอยา่ งจริงจงั

“ถ้าอยา่ งนั้นการอบรมไปได้สวยรเึ ปลา่ ?”
“ไรท้ ต่ี เิ ลยครบั ตอนนผ้ี มสรา้ งพนกั งานจนไมว่ า่ ใครกท็ า� งานได้
ในระดับเดียวกันแล้ว”
“พึ่งพาไดจ้ รงิ เลยนะ โยลไมล์คุง!”
โยลไมลม์ องหน้าผมแล้วยม้ิ นอ้ ยๆ
ดทู า่ แผนการจะราบรน่ื ด ี ให้เปดิ ตัวในงานนกี้ ค็ งไมม่ ีปญั หา

“ถา้ งน้ั เราออกรา้ นขายแฮมเบอรเ์ กอร ์ ฮอตดอ็ ก เฟรนชฟ์ รายส์
แล้วกน็ า้� หวานแตล่ ะชนดิ แลว้ กันเนอะ”
“ก็ดีนะครับ ถ้าเราปิ้งเนื้อเสียบไม้ที่หมักซอสสูตรลับไปเสิร์ฟ
ลกู คา้ กน็ า่ จะเขา้ มาพอตวั ถา้ ขายชามขา้ วไปดว้ ยยอดขายคงจะเพม่ิ ขน้ึ อกี

บทที่ 2 นานาประเทศและจดหมายเชิญ 173

แน่ครบั ”
“กระแสตอบรับดเี หรอ?”

“กา� ลังบมู อยา่ งเงียบๆ ในหมูพ่ นักงานนะ่ ครบั ”
โยลไมล์พยกั หนา้ อยา่ งแขง็ ขนั ใหก้ บั คา� ถามของผม
ดเู หมือนเมนทู ่เี อาเนือ้ อุจกิ ะ กับเคกาโมะ มาทา� แบบไกป่ ิง้ ก็ได้
กระแสตอบรบั ดีไมเ่ บา

“ดีละ! งัน้ เอาไอน้ ั่นขายดว้ ยแลว้ กัน วา่ แตค่ นพอรเึ ปลา่ ?”
“นนั่ สนิ ะครบั ผมคดิ วา่ ปจั จบุ นั นา่ จะพอเปดิ รา้ นไดถ้ งึ 20 สาขา
ถึงจะใช้เงินมากพอดู แต่พนักงานส�าหรับผลัดกันท�าก็จ�าเป็น ผมดูแล
พนกั งานพวกนนั้ โดยคดิ เสยี วา่ เปน็ คา่ ใชจ้ า่ ยทจ่ี า� เปน็ ดงั นนั้ ถงึ จะเปดิ รา้ น
ทลี ะ 5 สาขากม็ ีคนพอครับ”
สมแล้วที่เป็นโยลไมล์ ท่าทางเขาจะหยิบความคิดของผมมาใช้
อยา่ งดแี ลว้ อบรมบุคลากรแบบไม่เสียดายเงนิ
ถา้ อยา่ งน้ัน--------

“ถา้ งนั้ นะ ขอโทษทีแต่ชว่ ยเตรยี มมอื ดที สี่ ดุ ไว้ 5 คนทีไดม้ ยั้ ?”
“5 คน? ตั้งใจจะให้พวกเขาทา� อะไรหรือครบั ?”
“ความจริงแล้วนะ ฉันมีเพอ่ื นท่ชี ื่อเวลโดร่าอยู่น่ะ--------”
“เวะ เวลโดรา่ !?”
“หมอนนั่ เอาแตพ่ ดู ว่าจะออกรา้ นเทปปันยากินะ่ ซี”้
ไมร่ ูค้ ดิ ไปเองหรือเปล่า โยลไมล์ทีฟ่ งั ค�าอธิบายทา� สีหน้าไม่สู้ดี

“งะ ง้ันหรอื ครบั ...”
เขาแสดงออกวา่ รับฟงั ผมอย ู่ แตเ่ หงือ่ เร่ิมไหลออกมา
ผมเป็นหว่ งนดิ หน่อยแต่ก็อธิบายตอ่

“แลว้ ถา้ ใหห้ มอนน่ั รบั ผดิ ชอบรา้ นคนเดยี วมนั นา่ กงั วลใชม่ ยั้ ละ่ ?”
“กะ ก็คงอย่างคุณวา่ --------”
“เพราะงั้นนะ โยลไมล์คงุ ฉันเลยอยากใหค้ นฝีมอื ดีทส่ี ุด 5 คน

174

มาชว่ ยเวลโดรา่ น่ะ!”
ผมประกาศดว้ ยรอยย้ิมเตม็ หน้า
โยลไมล์มองผมท่ีคิดจะยัดเยียดเรื่องยุ่งยากให้เต็มท่ีแล้วแหงน
มองฟา้

“เรอ่ื งความปลอดภยั ของคนทจี่ ะไปชว่ ยนะ่ ครบั เออ่ จะไมเ่ ปน็ ไร
หรอื ครบั ?”
“แน่นอน! ถ้ามีอะไรก็ปรึกษาฉันได้เลย ถ้าหมอน่ันพูดจาเอา
แต่ใจ ฉนั จะต่อว่าเขาเองแน่นอน”
“เรือ่ งนนั้ ผมไว้ใจคุณนะ แตว่ า่ เอ่อ เวลโดรา่ ทีว่ ่าเนีย่ หมายถึง
ท่าน “มงั กรวายุคลัง่ ” ตนน้นั ไม่ผดิ แนใ่ ช่ไหมครับ?”
ไมผ่ ิดแน่ละนะ
ว่าแล้ววา่ โยลไมล์เองก็รู้จกั ชือ่ เวลโดรา่

“ท่าจะไมไ่ หวเหรอ?”
“เออ่ ... จะไมไ่ หวหรอื ยงั ไงดนี ะ่ ครบั ทกุ คนจะกลวั หวั หดจนไมเ่ ปน็
อนั ท�างานกนั ประมาณน.ี้ ..”
ออ้ กะแล้วเชียว
นน่ั สนิ ะ สา� หรบั คนทไ่ี มร่ จู้ กั แลว้ เวลโดรา่ เนยี่ นา่ กลวั สนิ ะ ยงั ไงซะ
ก็เป็นระดับคาทสั โทรฟ (มหนั ตภัย) นน่ี า้ ...

“อมื ม ไม่ได้จริงๆ ด้วยสนิ ะ”
“น่ันสินะครับ... อย่างน้อยถ้าช่วยใช้ชื่อปลอมทุกคนคงร่วมมือ
โดยไม่รูเ้ รอ่ื ง--------”
น่ันแหละ!!

“นัน่ แหละ โยลไมลค์ ุง! ให้หมอนั่นใช้ชอ่ื ปลอมไมใ่ ห้ใครล่วงรู้
ตวั จรงิ ก็แลว้ กนั !”
“เอ๋!? ท�าแบบนัน้ ไดห้ รือครบั !?”
“อะไรกา๊ น แค่บอกว่า ถา้ บ่นจะไม่ช่วยเรือ่ งนี้นะ ก็พอแล้วนา่

บทที่ 2 นานาประเทศและจดหมายเชิญ 175

ดีละ เอาตามนน้ั ละกัน 5 คนน้นั ฉันจะจ่ายโบนัสพิเศษใหเ้ อง ยงั ไงช่วย
บอกพวกด้วยละ่ ว่าฝากด้วยนะ!”
ผมพอใจทปี่ ัญหาคล่คี ลายโดยไม่สนโยลไมลผ์ ตู้ กตะลึง
แม้เวลโดร่าจะเอาแต่ใจเหมือนทกุ ครงั้ แต่หนนี้มีคนส�าคัญจาก
แตล่ ะประเทศมาดว้ ย หากทา� ใหใ้ ครเกดิ อาหารเปน็ พษิ ในสถานทแี่ บบนนั้
คงดไู มจ่ ดื ผมคงไมส่ บายใจถา้ ไมส่ ง่ คนทสี่ ามารถกา� กบั ดแู ลใหอ้ ยใู่ นทใี่ น
ทางไว้
จะปฏิเสธแบบไม่ไยดีเลยก็น่าสงสาร แต่ถึงอย่างน้ันจะฝากให้
ท�าทุกอย่างเองก็น่าวิตกมาก ในสถานการณ์แบบน้ีเรียกได้ว่าผมโชคดีท่ี
บคุ ลากรท่ฝี ากโยลไมลไ์ ว้พฒั นาแล้ว
โยลไมลท์ า� ทา่ เหมือนอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่แน่นอนว่าคง
ไม่ใชเ่ รอ่ื งใหญ ่ ดว้ ยเหตนุ ้ ี ผมจงึ ตดั สินใจฝากเรอื่ งครงั้ นท้ี ้งั หมดไว้กบั เขา

●

คงเพราะปญั หาคลคี่ ลายไปแลว้ อยา่ งหนงึ่ รมิ รุ จุ งึ มที า่ ทางอารมณ์
ดอี ยา่ งมาก แตห่ ากถามวา่ ดา้ นโยลไมลเ์ ปน็ อยา่ งไรนน้ั เขารสู้ กึ เหมอื นถกู
สงั่ ใหก้ อดลกู ระเบดิ อนั ตรายรา้ ยแรง ไมไ่ ดร้ สู้ กึ ผอ่ นคลายอะไรสกั นดิ เดยี ว

(ทะ ทา่ นเวลโดร่าอย่างน้ันเหรอ!? ได้ยนิ วา่ ผนึกคลายแลว้ แต่
ไมน่ กึ เลยว่าฉันจะต้องไปรบั มือเขา...)
เจอเร่ืองแบบนก้ี ็รู้สกึ อยากกุมขมบั ขน้ึ มาเลย
การพดู คยุ กับริมุรุน้ันดีมากในตอนแรก
เพราะเขาคดิ วา่ การเปดิ ร้านแผงลอยเป็นการฝกึ ท่ดี ี ทว่าหนา้ ท่ี
จับตาดูเวลโดร่านน้ั เป็นอกี เร่อื งหน่งึ
เปน็ เรอ่ื งซะแลว้ โยลไมลค์ ดิ แตพ่ อเหน็ รมิ รุ หุ วั เราะสบายอารมณ์
อยู่เบือ้ งหน้าแล้วเขาก็คิดใหมว่ ่าช่างเถอะ

176

นบั ตงั้ แตต่ อนทไ่ี ดร้ มิ รุ ชุ ว่ ยชวี ติ ไว ้ เขากพ็ ยายามใชช้ วี ติ อยา่ งเตม็
ท่ีไม่ให้เหลือเร่ืองให้เสียใจ ถึงโยลไมล์จะเจ้าเล่ห์ชอบเร่ืองเงินๆ ทองๆ
แตก่ ็เป็นคนกล้าไดก้ ล้าเสีย

“วา่ แต ่ งานเทศกาลหรอื ครบั พอเปน็ งานใหญข่ นาดนค้ี นทอี่ ยาก
เข้าร่วมงานคงเยอะน่าดู ผมเองในฐานะพ่อค้าก็ถือว่ามันเป็นช่วงหาเงิน
เหมือนกันละครับ”
โยลไมล์พดู เบาๆ แบบไมค่ ดิ อะไร
มคี นคา้ ขายและนกั ผจญภยั เขา้ ออกเทมเพสตม์ าก แถมยงั โฆษณา
อย่างใหญ่โต คนจากหม่บู า้ นหรือเมืองใกล้ๆ ที่มุ่งหนา้ มาเทย่ี วเลน่ ก็คงมี
ส�าหรับพ่อค้า นี่แหละคือส่ิงที่เรียกว่าเวลากอบโกย เขาเลย
พมึ พ�าออกมาด้วยคดิ เช่นน.ี้ ..

“โอะ๊ ? โยลไมลค์ งุ กส็ นใจเหรอ? แหม ทจี่ รงิ แลว้ นะ เหน็ อยา่ งนี้
ฉนั กก็ ลมุ้ ใจอยหู่ ลายอยา่ งนะ ถงึ แมว้ า่ เพราะนายรว่ มมอื ฉนั เลยกา� หนดของ
ทจี่ ะเอาไปโชวไ์ ดแ้ ลว้ แตก่ ย็ งั คดิ วา่ อยากใหม้ จี ดุ เดน่ ของประเทศนจี้ งั นะ่ ”
รมิ รุ ซุ ง่ึ กา� ลงั ดม่ื ชาทเ่ี สริ ฟ์ มาไดย้ นิ ทโ่ี ยลไมลเ์ อย่ เขามองดโู ยลไมล์
เหมือนต้องการปรึกษา

“จุดเด่นหรือครบั ?”
“ใชแ่ ลว้ ยงั ไงดีละ่ เมอื งของพวกฉันน่ะวางแผนกนั วา่ จะทา� เป็น
สถานทพี่ กั ผอ่ นหยอ่ นใจ เราเตรยี มทพ่ี กั บอ่ นา้� พรุ อ้ นไวแ้ ลว้ มที งั้ ทพี่ กั แรม
กับเรือนรับรองอาคันตุกะท่ีสามารถรับรองแขกขุนนางได้ แต่ว่านะ
ฉนั คดิ ว่ายังมีส่งิ บนั เทงิ น้อยไปหนอ่ ยนะ่ ”

“อย่างนน้ี ี่เอง...”
เอาเถอะ โยลไมลท์ ต่ี ดั สนิ ใจใหค้ า� ปรึกษาคดิ
รมิ รุ เุ ร่ิมอธบิ ายให้โยลไมลฟ์ งั อย่างยนิ ดี
ส่ิงทเี่ ขาพดู ก็คอื -------
ในเทมเพสตม์ ีทพี่ กั แรมระดบั สูงตัง้ อยเู่ ปน็ จา� นวนมาก โยลไมล์

บทที่ 2 นานาประเทศและจดหมายเชิญ 177

เองก็เคยไปใชบ้ ริการจงึ รู้ดี
สถานท่ีพักแรมแต่ละแบบถูกเตรียมเอาไว้ให้เพลิดเพลินกับ
รสนิยมแบบต่างๆ มีทั้งทพี่ กั ทส่ี ามารถทานอาหารพรอ้ มกบั ชมภาพสวน
ท่งี ดงาม ท้ังยงั มีทีพ่ ักทมี่ สี งิ่ ซึ่งเรียกว่า “บอ่ กลางแจ้ง” ทีส่ ามารถแช่บ่อ
น�า้ ร้อนนอกตัวอาคารได้
ถา้ เปน็ ประเทศใหญก่ ว็ า่ ไปอยา่ ง แตใ่ นประเทศเลก็ ๆ นน้ั แมก้ ระทงั่
ขนุ นางกย็ ากจะมอี า่ งนา�้ สว่ นตวั เพราะในประเทศทไ่ี มม่ กี ระทง่ั ระบบประปา
สบู จ่ายน�า้ การเติมน้�าลงถังอาบแลว้ ต้มน้า� ร้อนนั้นต้องใช้แรงงานหนัก
สา� หรบั โยลไมลท์ ่มี เี รอื่ งนนั้ เปน็ สามญั สา� นกึ สถานทซ่ี ง่ึ สามารถ
แชบ่ อ่ นา้� รอ้ นเมอื่ ไรกไ็ ด้เหมือนเป็นเรื่องปกติ ถ้าไม่เรียกวา่ น่าตื่นตะลึงก็
ไมร่ จู้ ะวา่ ยงั ไงแลว้
รมิ ุรุวา่ เขายังไมพ่ อใจอยู่เพียงเทา่ นน้ั

“แหม แต่ว่านะครบั มที ัง้ อาหารอร่อยๆ พ้ืนทพี่ ักผอ่ นหย่อนใจ
สถานที่พกั ผ่อนคงไมต่ ้องการอะไรมากกว่านีอ้ กี แลว้ กระมังครับ?”
โยลไมล์คิดแบบนน้ั ทวา่ ริมรุ กุ ลับส่ายหนา้

“คิดงา่ ยไปนะ โยลไมล์คงุ แคน่ น้ั ฉนั วา่ ยังน้อยไปหน่อย ใหม้ นั
มากกวา่ น ้ี ฉนั อยากไดแ้ ผนการทท่ี กุ คนจะสนกุ กนั ได ้ ยกตวั อยา่ งเชน่ ------”
ริมุรกุ ล่าว เขาเลา่ ถึงเรือ่ งสถานทีท่ ่องเท่ยี วของมหาพงไพรแห่ง
จูรา่ เขาวางแผนให้มีคนนา� ทางพร้อมคนคุม้ กนั ใชเ้ วลา 1 วนั เดินเล่นใน
ส่วนลกึ ของปา่
นอกจากนนั้ ยงั มีการแขง่ ตกปลาทธ่ี ารน�า้ ใกลๆ้ การแขง่ ล่าสัตว์
ทา่ มกลางธรรมชาตอิ นั กวา้ งใหญแ่ ละอนื่ ๆ ดเู หมอื นเขาคดิ จะใหล้ กู คา้ สนกุ
กับกิจกรรมโดยมอี ุปกรณ์ทั้งหมดใหเ้ ชา่

“นา่ สนใจนะครบั นนั่ คงดงึ ดดู พวกขนุ นางทมี่ เี วลาวา่ งเหลอื แหล ่
ส�าหรับคนบา้ งานกน็ า่ จะเปน็ ท่ีพักหายใจได้”
“งนั้ เหรอ? ถา้ อยา่ งนน้ั กด็ ี นอกจากนน้ี ายมไี อเดยี อะไรทจี่ ะทา� ให้

178

ทกุ คนสนกุ กนั ได้บา้ งมยั้ ?”
ดทู า่ รมิ รุ จุ ะอยากใหบ้ รรดาแขกทเ่ี ชญิ มางานเทศกาลเปดิ ประเทศ
ครงั้ นแี้ วะมาอกี หลายๆ หน เลยตอ้ งการคดิ แผนการตา่ งๆ นานาเพอื่ ไมใ่ ห้
พวกเขาเบ่ือ
เขามองการณไ์ กลขนาดไหนกนั นะ คนคนน.้ี .. โยลไมลร์ สู้ กึ ระอา
จากกน้ บ้ึงของหวั ใจขณะเดียวกนั ก็ประทบั ใจดว้ ย

“เชน่ นน้ั ละก ็ ลองเลยี นแบบอาณาจกั รอนิ กราเซยี ดเู ปน็ ยงั ไงครบั ?
ทเี่ มอื งหลวงของพวกเขาละครเวทเี ปน็ ทนี่ ยิ ม ไดย้ นิ วา่ มอี ปุ รากรและละคร
จดั แสดงอยทู่ กุ วนั เลยนะครบั นอกจากนน้ั งานประลองยทุ ธซ์ ง่ึ จดั ทส่ี นาม
ประลองกเ็ ปน็ ที่นยิ มไมเ่ บา--------”
“โอะ๊ โอ!้ ไอน้ นั่ ใชม่ ย้ั ไดย้ นิ วา่ คนทช่ี อื่ ผกู้ ลา้ มาซายคู ดิ งั นา่ ดเู ลย”
“ใชค่ รบั ใชค่ รบั ทา่ นมาซายคู ทิ มี่ อี กี นามหนง่ึ วา่ “ประกายแสง”
เป็นผู้ชนะในงานประลองยุทธ์น่ะครับ เห็นอย่างน้ีผมก็เป็นแฟนตัวยง
เลยนะครบั ”
“เอ๊ะ!?”
ทแ่ี ทโ้ ยลไมลก์ ม็ ดี า้ นทเี่ ปน็ พวกตามกระแสดว้ ย เขาเรม่ิ เลา่ เรอ่ื ง
งานประลองยุทธอ์ ย่างเร่าร้อนโดยไมท่ ันสงั เกตรมิ ุรทุ ี่เหวออยู่

“--------ประมาณนนั้ ครบั ไมเ่ คยมใี ครเคยเหน็ ประกายของดาบ
นนั่ เลย ด้วยเหตุน้ีเขาจึงถูกเรยี กวา่ -------- “ประกายแสง” ยังไงล่ะครบั
เขาเคยดวลชเ้ี ปน็ ชตี้ ายกบั อสรู ทถ่ี กู จบั มา พวกพอ้ งของผกู้ ลา้ เองกแ็ ขง็ แกรง่
ผมกา� เหงอ่ื ในมอื ชมการตอ่ สนู้ นั่ มาแลว้ ถา้ เรามโี ชวแ์ บบนนั้ ... โอะ๊ โอ ๋ ทา่ ทาง
ผมจะอนิ มากไปหนอ่ ย จะวา่ ไปบรวิ ารทกุ ทา่ นของนายทา่ นรมิ รุ กุ ด็ ทู า่ ทาง
แข็งแกรง่ นะครบั ใครท่เี ป็นทหี่ นง่ึ ---------”
“สต็อป! อย่าพดู มากกว่านเี้ ลยนะ โยลไมลค์ งุ ”
ในที่สุดความสนใจของโยลไมล์ก็ย้ายไปยังพวกเบนิมารุผู้เป็น
ลูกนอ้ งของรมิ รุ จุ นได ้ แมแ้ ต่รกิ รุ โุ ดที่เจอกันหลายครงั้ กท็ ่าทางจะไมไ่ ด้มี

บทที่ 2 นานาประเทศและจดหมายเชิญ 179

กล้ามแค่ไว้โชว์ เนื่องจากเขาเห็นว่ามีมนุษย์มารท่ีดูแกร่งอยู่จ�านวนมาก
เลยสงสยั วา่ ใครกันท่แี ข็งแกรง่ ทส่ี ดุ
โยลไมลถ์ ามรมิ รุ ดุ ว้ ยจงั หวะเหมาะ หากแตถ่ กู หา้ มไวโ้ ดยรมิ รุ เุ อง

“ฟังนะ พูดกันแคต่ รงน-ี้ ------”
ริมรุ ุกระซิบบอกโยลไมล์

“ถ้าพดู แบบน้ันต่อหนา้ เจ้าพวกนัน้ ละก ็ จะต้องส้กู นั จริงๆ แน่
ก่อนหน้านี้เจ้าอัศวินศักดิ์สิทธ์ิท่ีชื่ออาร์โนลดันถามแบบเดียวกับนาย
น่แี หละ จากนน้ั กเ็ ร่ิมเขมน่ ใส่แบบไม่ยอมกนั ว่าใครเหนอื กวา่ เกอื บเปน็
เรือ่ งใหญไ่ ปแล้ว ตอนนนั้ ไม่ได้อยูก่ ันทกุ คนเลยพอคล่ีคลายได ้ แต่ระวัง
ค�าพูดท่จี ะไปจดุ ชนวนเขา้ ไว้นะ”
เพราะเจ้าคนท่ีดูจะเป็นปัญหาที่สุดไม่อยู่ ตอนน้ันเลยพอกลบ
เกล่ือนไปได้ รมิ ุรุกลา่ ว ทว่านบั แตน่ ั้นเขาก็พยายามหลีกเล่ยี งหวั ข้อคุยท่ี
ละเอยี ดอ่อนนี้
ถา้ พวกผู้บรหิ ารทะเลาะวิวาทกันแบบเอาจรงิ นดิ หนอ่ ย เมอื งท่ี
อุตส่าห์สร้างเสร็จจะได้รับผลกระทบไปด้วย โยลไมล์ถูกเตือนให้ระวัง
เพราะคดิ ไมถ่ ึงเร่อื งสถานการณเ์ ชน่ น้ัน

“ยะ อยา่ งนน้ี ีเ่ อง ขอประทานโทษครับ”
“จากนไี้ ปใหร้ ะวงั กพ็ อแลว้ ละ แตว่ า่ ประเดน็ ทน่ี ายมองกน็ า่ สนใจ
ดีนะ”
ตา่ งกบั โยลไมลท์ ีข่ อโทษขอโพย รมิ รุ ดุ ูไม่ได้ถอื สาขนาดนั้น
คนคนนี้มีความรู้สึกนึกคิดต่างจากคนปกติจริงๆ ด้วย--------
โยลไมลน์ กึ เขารอฟงั รมิ รุ ุพูดตอ่
“ผงั เมอื งยงั มที ว่ี า่ งอย ู่ เอาโรงละครไวต้ รงนน้ั กไ็ ดม้ งั้ อาจจะเกดิ
คนทอี่ ยากเปน็ นักประพนั ธบ์ ทละครก็ได้ ถา้ เป็นอย่างนัน้ ก็จะมีส่งิ บนั เทงิ
ใหมๆ่ ขึน้ มา แล้วกส็ นามประลองเหรอ-------”
ริมรุ ุมองโยลไมล์

180

ในดวงตาของโยลไมล์สะท้อนภาพริมรุ แุ สยะย้มิ อา คงคิดแผน
ชวั่ รา้ ยอีกแลว้ สนิ ะ-------โยลไมล์คดิ โดยไมพ่ ูดออกมา

(นายทา่ นรมิ รุ เุ นย่ี ถา้ อยเู่ งยี บๆ กเ็ ปน็ คนสวยสดุ ๆ แทๆ้ ทา� ไมถงึ
ทา� สหี นา้ ได้เสียของแบบนี้...)
พอเขานึกแบบนป้ี ุบ๊

“โยลไมลค์ ุง!”
มาแลว้ ! โยลไมลต์ งั้ รับในใจ
“อะ อะไรหรอื ครบั ?”
“นายน่ะดูรเู้ ร่ืองงานประลองยทุ ธด์ ที เี ดียวนะ?”
รมิ รุ ทุ นี่ งั่ ขา้ งโยลไมลล์ กุ ขน้ึ จากเกา้ อม้ี ากระซบิ ถามขา้ งหโู ยลไมล์
ดว้ ยเสียงหวาน
แล้วจู่ๆ เขาก็เอ่ยออกมาว่าต่อจากน้ีพวกเขาเองก็จะจัดงาน
ประลองยุทธเ์ ช่นกนั เลยอยากฝากโยลไมลใ์ หไ้ ปดา� เนนิ การ
“ประเดีย๋ วสิครับนายท่าน! จ่ๆู มาพดู เรอื่ งส�าคญั แบบนีก้ .็ ..”
“ทางเราจะเตรียมการเร่ืองสนามประลองเอง ก่อนอน่ื นายช่วย
ตรวจสอบสง่ิ จ�าเปน็ ต่างๆ ในการจัดงานประลองหน่อยไดม้ ย้ั ?”
รมิ รุ พุ ดู อยฝู่ า่ ยเดยี วโดยไมย่ อมฟงั คา� ทดั ทานของโยลไมล ์ พอเปน็
อีหรอบนี้แลว้ ขดั ขนื ไปก็เปลา่ ประโยชน์
“ทกุ ทสี นิ ้า ผมยอมแพ้นายทา่ นริมุรจุ ริงๆ โยลไมล์ผอู้ อ่ นดอ้ ย
คนน้ีจะขออทุ ศิ ตนท�างานอยา่ งซอ่ื สตั ยเ์ อง!”
โยลไมลย์ อมรับงานอยา่ งอ่อนอกออ่ นใจ
ทว่าทีม่ มุ ปากของเขากลบั ปรากฏรอยยิ้มเลก็ ๆ ...ความจริงแล้ว
โยลไมลไ์ มไ่ ดร้ งั เกยี จเลย หรอื หากจะพดู ใหถ้ กู เขารสู้ กึ ราวกบั ไดข้ นึ้ สวรรค ์
ทไ่ี ดร้ บั มอบหมายงานชน้ิ สา� คัญเชน่ นี้
อะไรทจี่ า� เป็นส�าหรับงานประลองหรอื ?
ไม่ใช่แค่ตรวจสอบของที่จ�าเป็นเท่าน้ัน โยลไมล์ยังสามารถน�า

บทท่ี 2 นานาประเทศและจดหมายเชญิ 181

ความคิดของตนไปใชจ้ รงิ ไดอ้ กี ด้วย
การไดร้ บั มอบหมายโครงการใหญข่ นาดนเี้ ปน็ สง่ิ ทเ่ี ขาแทบไมค่ ดิ
เลยวา่ จะเกดิ ขน้ึ ในชีวติ ตวั เอง

(มีแต่ต้องท�าเทา่ นน้ั แหละ! โอกาสแบบนี้ไม่มคี รัง้ ทส่ี องแลว้ !)
ต่อให้ล้มเหลวกไ็ ม่เป็นไร โยลไมลฮ์ กึ เหิม
จากการคบหาสมาคมกันมาถึงบัดน ี้ โยลไมลม์ องขาดวา่ บคุ คล
นามรมิ รุ ผุ นู้ จ้ี ะไมโ่ กรธเกรย้ี วดว้ ยเรอ่ื งเลก็ นอ้ ย และยงั เชอ่ื ถอื ไดว้ า่ พดู จรงิ
ทา� จรงิ เป็นบคุ คลทไ่ี วว้ างใจได้ซึง่ ส�าหรบั พ่อค้าแลว้ ถอื ว่าส�าคญั ท่สี ดุ
สนามประลองคงสรา้ งไดต้ ามท่เี ขาพูด
แม้จะเป็นเรื่องน่าเหลือเช่ือส�าหรับโยลไมล์ แต่ริมุรุออกค�าส่ัง
เหล่าอสูรบริวารได้ตามใจนึก และยังสามารถใช้งานในฐานะแรงงานได้
ตามความประสงค์

(เหน็ อยา่ งนนี้ ายทา่ นรมิ รุ กุ เ็ ปน็ จอมมาร ขอแคว่ างแผนการใหด้ ๆี
คงตระเตรยี มสง่ิ จา� เป็นได้ไม่ยากเย็น ส่วนแผนการนน้ั ขา้ -------)
โยลไมล์รู้สึกซาบซ้ึง จากนั้นน้�าเสียงสบายๆ ของริมุรุก็ส่งมา
ถึงเขา

“ใชแ่ ลว้ ๆ จดุ ประสงคค์ ราวนค้ี อื การเชญิ คนใหญค่ นโตของแตล่ ะ
ประเทศกจ็ รงิ แตช่ ว่ ยทา� ใหค้ นทวั่ ไปเขา้ ไดด้ ว้ ยทนี ะ ทอ่ี าณาจกั รอนิ กราเซยี
กเ็ หมอื นกนั ถา้ สาธารณชนใชส้ นามไมไ่ ดก้ ค็ งหวงั กา� ไรไมไ่ ดห้ รอกจรงิ มยั้ ”
“สาธารณชนหรือครับ?”
“อ้ืม ฉันกะจะสร้างโคลอสเซียมท่ีจุคนได้ราว 50,000 คน
ผังเมืองมีที่ว่างอยู่คงไม่เป็นไรหรอก ถ้าเปิดร้านฟาสต์ฟู้ดท่ีพูดถึงตะก้ี
บริเวณรอบๆ นา่ จะสรา้ งยอดขายได้พอตัวเลยไม่ใชเ่ หรอ? จะเดนิ ขายให้
ผู้ชมก็ได ้ ยิง่ คนมากนั มากๆ ก็ยิง่ หวังก�าไรไดม้ ากตามใช่มยั้ ล่ะ? คิดวา่ ไง
โยลไมลค์ งุ ?”
สรุปก็คือ ริมุรุพูดว่าในยามปกติจะใช้ให้ความบันเทิงส�าหรับ

182

สาธารณชน จากนน้ั ก็หาเงินจากสาธารณชนเหลา่ นน้ั ...
คิดว่าไง โยลไมล์คงุ ? ถึงจะพดู แบบนน้ั กเ็ ถอะ โยลไมล์คงตอบ
ไดเ้ พียงวา่ เหลือเชื่อสดุ ๆ เลยนะครับ
หากเปน็ โคลอสเซยี มขนาดจ ุ 50,000 คนแลว้ กไ็ มไ่ ดด้ อ้ ยไปกวา่
ของอาณาจกั รอนิ กราเซยี เลย แถมยงั จคุ นไดม้ ากกวา่ 5 เทา่ เลยไมใ่ ชห่ รอื
ไงกนั
เหน็ ไดว้ า่ ริมุรเุ อาจรงิ แค่ไหน

“เตรยี มทย่ี นื ชมไวแ้ ลว้ ไมเ่ กบ็ คา่ เขา้ ดกี วา่ คนมเี งนิ กแ็ นะนา� ทนี่ ง่ั
แบบจองแลว้ เกบ็ คา่ เขา้ สว่ นพวกขนุ นางทใี่ ชเ้ งนิ ไมอ่ นั้ กม็ ที น่ี งั่ กติ ตมิ ศกั ด์ิ
ทเี่ หลอื คอื ทน่ี ง่ั แขกรบั เชญิ สา� รองไวส้ า� หรบั เวลาเชญิ แขก ประมาณนแ้ี หละ
ฉนั ตอ้ งการให้ช่วยดเู รื่องสดั สว่ นทนี่ ัง่ กับอัตรารายได้ดว้ ย”
ริมรุ ุโยนงานทั้งหมดใหโ้ ยลไมล์ดว้ ยใบหน้ายิ้มแยม้
เตรยี มทช่ี มฟรไี วเ้ พอ่ื ใหเ้ กษตรกรหรอื ชาวเมอื งในประเทศขา้ งเคยี ง
สามารถชมการประลองได้-------แมแ้ ตอ่ าณาจักรอนิ กราเซยี ก็ไมท่ �าอะไร
แบบน้ี

ใช้วธิ ีนี้นเ่ี อง โยลไมล์เข้าใจแล้ว
“อยา่ งน้ีนีเ่ อง ผมกค็ ิดอย่วู า่ 50,000 คนออกจะเยอะเกินไป

หมายความวา่ อยา่ งน้ีเองสินะครบั ...”
“ใชแ่ ลว้ เพราะของแบบนี้มคี า่ ตอนทกุ คนให้ความสนใจ ถา้ หา
ทนี่ ง่ั ไดส้ บายๆ ในขณะทค่ี นจา� นวนมากมายนื ด ู ทนี่ ง่ั แบบจองกจ็ ะมคี า่ ขนึ้
มาใชไ่ หมล่ะ?”

“กค็ งมลี ะนะครบั การจองไวล้ ว่ งหนา้ ไดก้ ด็ กี วา่ การไมร่ วู้ า่ จะเขา้ ไป
ขา้ งในไดห้ รอื เปลา่ ผมเข้าใจเหตุผลทีท่ ี่น่งั ได้ราคาแลว้ ละ”
แตกต่างกับสนามประลองของอาณาจักรอินกราเซียซ่ึงเป็นที่
หาความสา� ราญของพวกเศรษฐตี ง้ั แตร่ ากฐาน อยา่ งไรกท็ า� เพอ่ื สรา้ งกระแส
เป็นหลักและมจี ุดประสงคค์ ือเรียกคนมาเทมเพสต์

บทท่ี 2 นานาประเทศและจดหมายเชญิ 183

โยลไมลต์ ระหนกั ถงึ เร่อื งนนั้ และเขา้ ใจอย่างลกึ ซงึ้
ถา้ ไมเ่ กบ็ คา่ เขา้ ชาวเกษตรกรในชว่ งพกั งานเกษตรกค็ งมาเทย่ี วเลน่
ขา่ วลอื จะแพรก่ ระจายจากคนเหลา่ นน้ั จนชาวเมอื งทวั่ ไปในประเทศขา้ งเคยี ง
เกดิ ความสนใจ
เหนอื สิง่ อืน่ ใด พอคนหลายหม่ืนเดินทางมา ทพี่ ักบนทางหลวง
กค็ งคกึ คกั จะเปดิ รา้ นฟาสตฟ์ ดู้ ทร่ี มิ รุ พุ ดู ถงึ ตรงจดุ แวะพกั ระหวา่ งทางกน็ า่
สนใจเหมอื นกัน
แล้วยงั มกี ารเตรียมการเพอื่ รองรบั นักท่องเที่ยวเช่นนั้น กับการ
เตรียมสถานที่พักแรม
หากสามารถโฆษณาอาหาร ทพี่ กั หรอื บอ่ นา�้ รอ้ นของเมอื งพวก
ริมุรุได้ ก็แปลว่าไม่จ�าเป็นต้องเอาก�าไรจากการบริหารสนามประลอง
เพียงอย่างเดียว... คาดการณ์ได้ว่าแค่เงินท่ีได้จากบรรดาลูกค้าที่มารวม
ตัวกนั ก็เหลอื แหลแ่ ล้ว

“สมกบั เปน็ นายทา่ น ค�านวณทกุ อย่างจนหมดแต่แรกแล้วหรือ
ครับนี่...”
“หอื !? อ้อ กะ กน็ ะ ของมนั แนอ่ ยู่แล้ว!”

“ท่พี กั แรมกม็ เี พยี งพอแล้วสินะครับ ถา้ อย่างนั้นปญั หาคอื การ
เรียกลูกค้าให้มาเป็นประจ�าหรือครับ หมายความว่าแม้จ�าเป็นต้องเพิ่ม
ผลกา� ไร แตก่ อ่ นอน่ื ตอ้ งโฆษณา ดงั นน้ั คราวนเี้ ลยมอบหนา้ ทเ่ี รอื่ งแผนการ
ให้ผมเป็นก้าวแรกใช่ไหมครบั ?”

“โอะ โอ้ นั่นสินะ”
“อยา่ งนน้ี ีเ่ อง อย่างน้นี ่เี อง คิดการแสดงทีท่ �าให้คนอยากมาดู
หลายๆ หน นัน่ คอื งานของผมน่เี อง... สมมุติว่าถงึ จะไมไ่ ดก้ า� ไรจากงาน
ประลองยุทธ์ครั้งน้ี แต่ถ้าสามารถท�าให้แขกคิดว่า------- อยากมาอีก
กถ็ ือวา่ แผนประสบความสา� เรจ็ สนิ ะครับ?”

“--------- สมแล้วละนะ เข้าใจความคิดของฉันได้ถึงขนาดนี้

184

โยลไมลค์ งุ วา่ แลว้ ว่าคนทจี่ ะฝากงานน้ไี ด้มีแตน่ ายเท่านั้นแหละ!”
โยลไมลส์ มั ผสั ถงึ ความตน่ื เตน้ ทท่ี า� ใหร้ า่ งสน่ั เทม้ิ ไดจ้ ากแผนเรยี ก
คนโดยใชง้ านประลองยทุ ธเ์ ปน็ เหยอ่ื ซงึ่ ตนไดร้ บั มอบหมาย รมิ รุ กุ า� ลงั บอก
ว่าจะฝากเรื่องแผนการที่เหลอื ให้เขา ในสภาพทีเ่ ตรียมการมาแลว้ จนถึง
ตอนนแี้ บบใส่พานประเคนมาให้
น่าสนุกเกินไปแล้ว!! เขาสะกดกล้ันความรู้สึกอยากตะโกน
เช่นนน้ั ออกมา

“หุ หหุ หุ ุ ท่านช่างให้ทา� อะไรเกินกา� ลังเหลอื เกนิ -------”
“เรอ่ื งแบบนใี้ หม้ อื อาชพี ทา� จะดกี วา่ ใชม่ ย้ั ละ่ ? โยลไมลค์ งุ หรอื วา่
นายไม่มัน่ ใจในตัวเองรึเปล่านะ?”
“ฮา่ ฮะฮะฮะฮะฮะ! ไม่ปรานีเลยจรงิ ๆ นายท่านรมิ รุ เุ องก็นสิ ัย
ไม่ดีเลยนะครบั ”
“ฮะฮะฮะฮะ นน่ั สนิ ะ ถา้ เปน็ โยลไมลค์ งุ ละกส็ บายบรอื๋ เลยเนอะ?”
ทัง้ สองลน่ั หัวเราะเสยี งดงั
ทั้งค่ทู �าสหี น้าช่ัวรา้ ย

“นน่ี าย เร่ืองนี้จะหมนุ เงนิ กอ้ นโตเชยี วนะ? แนน่ อนวา่ นายคงรู้
อย่แู ล้วสนิ ะ?”

“ฮฮุ ฮุ ฮุ ุ โปรดวางใจ โยลไมลผ์ นู้ ชี้ า�่ ชองเรอื่ งคดิ เงนิ ยงิ่ นกั ผมจะ
สรา้ งผลลพั ธ์ทน่ี ายท่านพอใจให้ชมเปน็ ขวัญตาเอง!”
“ฉันกว็ า่ งนั้ แหละ ดเู หมอื นจะคิดถูกจรงิ ๆ ทฝี่ ากใหน้ ายท�า”
ทัง้ คู่ต่างหวั เราะ แลว้ ริมุรุกับโยลไมล์กจ็ ับมือกัน

งานประลองนจี้ ะหมนุ เงนิ ก้อนใหญ่
คงเป็นอย่างทร่ี มิ ุรุว่าไว้โดยแท้
ช่างเป็นคนทีน่ ่ากลวั นัก--------โยลไมลค์ ิด
เขาอา่ นสถานการณไ์ ดท้ ะลปุ รโุ ปรง่ ไปถงึ ไหนกนั นะ นา่ เกรงกลวั

บทท่ี 2 นานาประเทศและจดหมายเชญิ 185

จรงิ ๆ แมจ้ ะคดิ เชน่ นน้ั แตใ่ นสมองของโยลไมลไ์ อเดยี กลบั กา� ลงั งอกเงยเรอ่ื ยๆ
“ถา้ เปน็ อยา่ งนนั้ นะครบั เรานา่ จะพบวธิ ใี ชย้ าฟน้ื ฟแู บบใหมแ่ ลว้

ละครับ ต่อให้บาดเจ็บแค่ไหน ตราบใดท่ียังไม่ตายสนิทก็ฟื้นฟูได้
ใชไ่ หมครับ? ถ้าเป็นแบบนัน้ นกั กฬี าจะสแู้ บบเอาจรงิ กันหน่อยก็คงไม่
เปน็ ไรสนิ ะครับ แถมถ้าคนท่ีบาดเจ็บปรากฏตวั ในการแข่งนดั ต่อไปแบบ
ไรบ้ าดแผล คงเป็นการโฆษณาที่สุดยอดไปเลยนะครบั ”
“วา่ ไงนะ!?”
“อา้ ว? ไม่ไดค้ ิดถงึ ขนาดนนั้ เหรอครับ?”
“แหม ตอ้ งคิดไว้แล้วส?ิ แค่คดิ ว่า อยากเชก็ ดูจังนะว่าคดิ ต่าง
จากฉันตรงไหนบา้ งนะ่ ”

“อย่างนั้นหรือครับ! หึหึหึ หากเป็นนายท่านริมุรุ เร่ืองแค่นี้
แนน่ อนวา่ คงคิดไว้แลว้ สินะครับ ผมเองก็ไม่ยอมแพห้ รอกนะ”
โยลไมลก์ ลา่ วแลว้ เริม่ เปิดเผยความคิดของตนออกมาเรือ่ ยๆ
จากน้ันทั้งสองต่างก็สรรเสริญกันเองว่า ‘เยี่ยมเลยเย่ียมเลย’
แล้วทยอยเล่าไอเดยี ออกมา
หน่ึงในน้ันคือการโฆษณายาฟื้นฟูในงานประลองยุทธ์แล้วขาย
ให้กบั นักผจญภยั ดว้ ย
การเชา่ และขายอาวธุ ยทุ ธภณั ฑก์ เ็ ปน็ อกี ไอเดียหน่งึ

“อาวุธของคุโรเบย์ต่อให้เป็นผลงานผิดพลาดแต่ก็มีอานุภาพ
ท่ีสุดยอดอยู่ดี ถึงจะเอาไปออกงานไม่ได้ก็เถอะ แต่ตอนน้ีลูกศิษย์
กค็ ่อนขา้ งเยอะ-------”
รมิ ุรเุ สนอว่าถ้าเปน็ ผลงานของพวกลกู ศิษย์ก็ไมม่ ีปัญหา ดงั น้ัน
เลยจะเอามาของมาลองใช้ดูกนั
นอกจากนี้ยงั มกี ารบริหารการพนนั ในฐานะกจิ การของชาติ
ได้ยินว่าอาณาจักรอินกราเซียเองก็ท�ากัน แค่จัดการพนัน
คาดเดาผู้ชนะเลศิ กค็ งสรา้ งรายไดม้ หาศาลแลว้

186

ไม่ใช่เพียงแค่การต่อสู้ระหว่างมนุษย์ด้วยกัน การให้สู้กับอสูร
ทจี่ บั มาไดก้ น็ า่ สนใจ แนน่ อนวา่ ยอ่ มตอ้ งคา� นงึ ถงึ ความปลอดภยั ดว้ ย แต่
ลกู นอ้ งของรมิ รุ มุ ผี แู้ ขง็ แกรง่ อยมู่ ากมาย ถงึ โยลไมลจ์ ะวติ กไปกค็ งไมเ่ ปน็
ปญั หา
หรอื ไมเ่ ชน่ นน้ั การใหย้ มื สถานทสี่ า� หรบั ฝกึ ฝนนกั ผจญภยั มอื ใหม่
กด็ เี หมือนกนั เชน่ จัดใหม้ ีผู้ฝึกสอน เกบ็ เงนิ แล้วให้การอบรม
โยลไมลห์ วั ใสจนน่ากลวั เขารู้สึกเหมือนความคดิ รเิ ร่มิ ทีไ่ ม่เคย
มมี ากอ่ นกา� ลงั ผดุ ออกมาเรอื่ ยๆ พอไดร้ มิ รุ ใุ หค้ วามรว่ มมอื เขากร็ สู้ กึ วา่ นกึ
ไอเดียทรี่ าวกับความฝันไดอ้ ยา่ งไมร่ ้จู บ
เขาตระหนกั ถงึ ความสา� คญั ในความรบั ผดิ ชอบของตนผคู้ ดิ แผน
ต่างๆ นานาและได้รบั มอบหมายงาน ขณะเดยี วกนั ร่างเขากเ็ ต็มไปด้วย
ความต่นื เต้นพล่งุ พลา่ น
รา่ งกายของโยลไมล์สั่นเทิ้ม แลว้ เขากต็ ดั สินใจ

“ผมจะท�า ผมจะท�าให้เห็นเอง! จติ วญิ ญาณพ่อคา้ ของผมมีลาง
สงั หรณ์แรงสดุ ๆ ถึงการเดิมพันคร้ังใหญ!่ !”

“วิเศษ! เป็นความเชื่อม่ันในตัวเองที่วิเศษไปเลย โยลไมล์คุง!
ใช่แลว้ ถ้าเปน็ นายละก็ต้องทา� กา� ไรมากพอใหฉ้ นั พอใจได้แน!่ ”
โยลไมล์ฟังคา� สรรเสริญของรมิ ุรอุ ยา่ งขดั เขิน
ริมรุ พุ ดู กบั โยลไมล์ต่อไป

“หลังจากนั้นน่ะ ถ้านายต้องการนะ พองานประลองประสบ
ความส�าเร็จแล้วมาอยู่กับพวกเรามั้ย? ให้เป็นฝ่ายรับผิดชอบการค้า
ฝา่ ยรบั ผดิ ชอบการโฆษณา หรอื จะฝา่ ยการคลงั กด็ มี งั้ เอาเถอะจะชอ่ื อะไร
กช็ ่าง ฉันอยากมอบหมายใหน้ ายเป็นผูร้ บั ผดิ ชอบส่วนนน้ั นะ่ องคก์ รเรา
กา� ลังโตขน้ึ จบงานประลองแลว้ ฉนั กอ็ ยากปรบั เปลี่ยนระบบใหเ้ รยี บร้อย
ถา้ ท�าผลงานไว้คงไม่มใี ครบน่ หรอก นายวา่ ไง?”
โยลไมลร์ สู้ กึ ลงิ โลดเมอื่ ไดย้ นิ คา� ถามของรมิ รุ ทุ รี่ าวกบั ไมก่ งั ขาวา่

บทที่ 2 นานาประเทศและจดหมายเชิญ 187

เขาจะลม้ เหลวเลย
นายว่าไง? โยลไมล์รู้สึกเหมือนได้ยินถ้อยค�าน้ันวนเวียนซ้�าไป
ซ้�ามาประหน่ึงเสยี งสวรรค์ทก่ี ระตนุ้ ส่วนออ่ นไหวลึกๆ ในใจเขา
โยลไมล์พยกั หนา้ แรงๆ

“-------- ผมต้องยอมคณุ เลยนะครับ นายท่าน ไม่ส ิ ทา่ นริมรุ ุ
โยลไมลผ์ นู้ ี้ ยงั ไงกจ็ ะทา� แผนการในครงั้ นใี้ หส้ า� เรจ็ ลลุ ว่ ง แลว้ ขอฝากตวั เปน็
ลกู นอ้ งท่านรมิ รุ ุให้จงได้!”
โยลไมล์ยอมรบั โดยไร้ความลังเล
ของมันแน่อย่แู ลว้

(ทา่ นผนู้ ใ้ี หค้ วามสา� คญั กบั ฉนั ถงึ ขนาดนแ้ี ลว้ จะลม้ เหลวไมไ่ ด!้ )
แม้อายุปูนนี้แล้ว โยลไมล์กลับสัมผัสถึงอารมณ์อยู่ไม่สุขจาก
ความต่นื เตน้ ความหวงั และความฝนั ทท่ี �าใหใ้ จกายร้อนรุ่ม
ความรู้สึกนั้นคือยาอายุวัฒนะที่เขาไม่อยากเสียมันไปอีกเป็น
ครัง้ ที่สอง

“โอเวอร์จริงๆ นะ โยลไมล์คุง”
รมิ รุ ยุ ม้ิ แมจ้ ะหารอื เรอ่ื งรายละเอยี ดกนั ตอ่ ไป ความตน่ื เตน้ ของ
โยลไมล์ก็ไม่มีทีท่าจะสงบลง
ท�างานน้ีให้ประสบความส�าเร็จงดงามแล้วกลายเป็นคนท่ีริมุรุ
ไว้ใจปรึกษา-------- โยลไมล์เกิดความทะเยอทะยานครั้งใหม่ขึ้นในใจ
เขาปฏิญาณว่าจะท่มุ เทลยุ งานอย่างสดุ ความสามารถ

เมอ่ื รมิ รุ จุ ากไปแลว้ โยลไมลก์ ็รวมตัวคนในบา้ นและคนรบั ใช้มา
“ท่านโยลไมล์ ท่านรมิ ุรมุ ธี ุระอะไรหรือครบั ?”

เมือ่ บิด อดตี นักผจญภยั แรงก์ C ที่เปน็ บอดี้การ์ดสว่ นตัวของ
โยลไมลเ์ อย่ ถาม โยลไมล์ก็ผงกศรี ษะหนักแนน่ แลว้ อ้าปากพูดว่า

“บิดเอย๋ ตอ่ จากน้ีเราจะยุง่ กนั น่าดูเลยละ”

188

“โดนบอกใหท้ า� งานโหดหนิ อกี แลว้ หรอื ครบั ? ความคดิ สรา้ งสรรค์
ของทา่ นผนู้ นั้ มกั จะนา่ สนใจกจ็ รงิ แตก่ อ็ ยากใหม้ าลองเปน็ คนทโ่ี ดนปน่ั หวั
อย่างเราบ้างจรงิ จร๊งิ ”
บิดพูดแล้วหวั เราะ ทวา่ น่นั ไมใ่ ช่สิง่ ท่ีเขาคิดจริงๆ หรอก
บดิ เองก็เปน็ คนท่ไี ด้รมิ รุ ชุ ว่ ยไวเ้ ชน่ เดยี วกบั โยลไมล ์ เขาเปน็ อกี
คนหนง่ึ ทช่ี นื่ ชมบชู าในตวั จอมมารของเขา แมป้ ากจะวา่ โดนปน่ั หวั แตค่ น
ทส่ี นุกกบั มนั มากกวา่ ใครๆ กค็ อื บิดน่เี อง

“หึหึ บดิ เอย๋ หนนไี้ มใ่ ชเ่ รอื่ งจ๊บิ จอ๊ ยแบบนน้ั แลว้ จนถงึ ตอนนี้
เป็นแค่การละเลน่ หาเงนิ เล็กๆ น้อยๆ คราวน้ลี ะคืองานใหญ ่ ไม่ส ิ มนั คง
เป็นสิ่งท่ีเดิมพนั ไว้ด้วยโชคชะตาของพวกเราเลยกระมงั ”
โยลไมล์แสยะยิม้ แลว้ กล่าวดงั นั้น
หนา้ ตาทดี่ เู หมอื นคนโฉดชวั่ สดุ ๆ พอประกอบกบั รศั มนี น้ั กย็ งิ่ ไป
กนั ใหญ ่ ปา่ นนแ้ี ลว้ ไมม่ คี นในบา้ นคนไหนทหี่ วาดกลวั เขา แตพ่ วกเขากซ็ อ่ น
ความตกใจในคา� พดู ของโยลไมล์ไวไ้ ม่มดิ

“นายท่านหมายความว่าอย่างไรหรอื ครับ?”
เมือ่ พอ่ บ้านถามแทนทุกคน โยลไมล์จงึ ถ่ายทอดบทสนทนากับ
ริมุรุให้ทุกคนฟังแบบย่อๆ
เรอ่ื งทจี่ ะจดั งานประลองยทุ ธเ์ ปน็ การแสดงประกอบในเทศกาล
เปิดประเทศซ่ึงจัดที่เมืองหลวงของอสูร และเร่ืองท่ีจะทดลองออกร้าน
ฟาสต์ฟู้ดทีก่ า� ลังคืบหน้าอยตู่ อนนีใ้ นงานนั้น
ตัวเทศกาลเปิดประเทศคือส่ิงที่จัดข้ึนเพื่อแสดงแสนยานุภาพ
ของรมิ รุ ทุ เี่ ปน็ จอมมารแลว้ ใหร้ บั รโู้ ดยทวั่ กนั เนอื่ งจากเปน็ งานทเี่ ทมเพสต์
จดั ในระดบั ประเทศ ขนาดของงานคงเกนิ จนิ ตนาการของโยลไมลเ์ ป็นแน่
โยลไมลเ์ ลา่ ใหท้ กุ คนฟงั อยา่ งตน่ื เตน้ วา่ เขาไดร้ บั มอบหมายหนา้ ท่ี
แสนส�าคัญในงานนั้นเอง
และสุดท้ายเขาไดป้ ระกาศวา่

บทที่ 2 นานาประเทศและจดหมายเชิญ 189

“ฉนั ตดั สนิ ใจแลว้ วา่ จะรบั ใชท้ า่ นรมิ รุ ุ แผนการทไี่ ดร้ บั การไหวว้ าน
คราวนย้ี งั ไงก็ต้องทา� ให้สา� เร็จนะ!”
บรรดาคนในบ้านต่างท�าเสียงเซ็งแซ่
โยลไมล์ไม่คดิ จะกลับมาอาณาจกั รเบอรม์ ุนด์แลว้ -------บรรดา
คนในบ้านทีต่ ระหนักถึงการเตรียมใจนน้ั มองหน้ากนั อย่างลังเล

“เหอะๆ ทา่ นโยลไมลค์ งไมค่ ดิ จะไปคนเดยี วใชม่ ยั้ ครบั ? ถงึ ขา้ จะ
เปน็ กุย๊ แตก่ ย็ ังไม่หมดหนา้ ทบ่ี อดี้การด์ พวกไมม่ หี วั นอนปลายเท้าทเี่ ปน็
ลกู น้องขา้ ตา่ งกช็ นื่ ชมท่านรมิ รุ ุเหมือนกนั ช่วยพาไปดว้ ยกนั ทสี ิครบั !”
“ทนี่ ่ันน่ะอย่างพวกเอ็งเป็นบอดี้การด์ ไม่ไหวหรอก”
“หะ โหดร้าย!”
“แต่ก็นะ ถา้ ช่วยงานฉนั จะพาไปด้วยกไ็ ด้”
“แหงอยแู่ ลว้ จะอะไรขา้ กท็ า� ทงั้ นน้ั ! ถงึ ขา้ จะโงแ่ ตก่ พ็ อจะใชป้ ญั ญา
ไดน้ ะ”
เนอื่ งจากบดิ เคยทา� ตวั เปน็ นกั ตม้ ตนุ๋ มากอ่ น เขาจงึ มนั่ ใจในการ
ใช้ลูกไม้ตุกติก และการท่ีเขาพูดเช่นน้ี มันก็รังแต่จะท�าให้โยลไมล์รู้สึก
ระอาใจ
ทวา่ โยลไมลก์ ลับกล่าวว่า

“เจา้ คนเกนิ เยยี วยาเอย๊ เอาเถอะ มคี นทา� งานเยอะๆ มนั กด็ กี วา่
ละนะ เจ้าพวกไร้หวั นอนปลายเทา้ พวกนนั้ ถา้ ไมม่ ีงานให้ทา� มาหากินกค็ ง
ท�างานเปน็ ยามได ้ ฉนั จะพาไปด้วยแลว้ กนั ”
เขาอนุญาตให้พวกบิดตามไปดว้ ยได้
จากนัน้ โยลไมล์กเ็ อย่ ว่า--------

“พวกเจ้าจะเอายังไงกัน? ถ้ายังไงจะใช้คฤหาสน์น้ีตามใจชอบ
ก็ไมว่ า่ กนั หรอกนะ?”
เขาถามคนในบ้านทกุ คน ณ ทีน่ ั้น
ทุกคนตา่ งตอบคา� เขาด้วยสหี น้ายมิ้ รา่

190

‘โปรดให้พวกเราตดิ ตามด้วย!’
พวกเขาต่างเป็นบุคคลท่ีโยลไมล์เค่ียวเข็ญมาจึงไม่มีความลังเล
หรืออาลัยอาวรณก์ ับประเทศนแ้ี ตอ่ ย่างใด

จากนนั้ เมอ่ื ตดั สินใจกันแล้วก็มเี รอื่ งให้ท�าเป็นภูเขาเลากา
โยลไมลม์ คี ณุ สมบตั ทิ ป่ี ระเทศนย้ี อมรบั อยา่ งเปน็ ทางการ ทงั้ ยงั
สังกัดกับสมาคมอิสระด้วย ดังน้ันจึงมีอิสระท่ีจะออกจากประเทศนี้ไป
ประเทศอนื่
ทว่าแม้เป็นผู้ถือคติว่าหากคิดแล้วต้องลงมือท�าให้รวดเร็วอย่าง
โยลไมล์ก็ตาม เรอ่ื งท่คี วรท�ายงั ไงกต็ ้องทา� ให้เสรจ็ เขาจงึ ตัดสินใจสะสาง
เร่อื งกังวลท่คี า้ งคาอยู่
เขาหนั ไปมองหวั หนา้ คนงานซงึ่ เปน็ คนหนงึ่ ในบา้ นทเ่ี สนอตวั จะ
ตดิ ตามเขาไปด้วย

“เฮ้ย นายก็เกง่ ใชไ้ ด้แล้วนี ่ ฉนั คงฝากรา้ นนี้ได้แล้วมัง้ ?”
“นะ นายทา่ น!? จๆู่ ท่านพูดอะไร...”

“อา้ ว อะไรเล่า ฉันดใี จนะท่พี วกนายบอกวา่ อยากตดิ ตามขา้ มา
แตล่ องคดิ ดสู ิ ทที่ ท่ี า่ นรมิ รุ อุ ยกู่ ระทง่ั โครงสรา้ งพน้ื ฐานในการดา� รงชวี ติ ยงั
ไม่มเี ลย ฉันต้ังใจว่าจะทา� เรอ่ื งนใ้ี หส้ �าเรจ็ แลว้ ทา� งานกบั ทา่ นริมุรุ... แตก่ ็
ไม่อยากให้กระท่ังพวกนายตอ้ งมาลา� บากล�าบนไปดว้ ยหรอกนะ”
นน่ั คอื ฉากหนา้ ใจจริงแลว้ โยลไมลค์ ิดอยา่ งอื่น
หากปล่อยมือจากหอการค้าน้ีก็จะเสียฐานท่ีม่ันท่ีอุตส่าห์สร้าง
ขนึ้ มาในประเทศนไ้ี ป เขาจงึ เหน็ วา่ ควรเหลอื คนไวห้ ลายๆ คนทนี่ เี่ พอ่ื รกั ษา
ฐานน้ไี วต้ อนทจี่ ะเคลอ่ื นไหวในดินแดนนี้ดีกวา่
และหัวหน้าคนงานคนน้ีแหละที่เหมาะสมจะเป็นตัวแทนน�าคน
เหล่านั้น
หัวหนา้ คนงานผูน้ ้มี ีนามว่าบาค

บทที่ 2 นานาประเทศและจดหมายเชิญ 191

เขาเป็นลูกชายของญาติของโยลไมล์ ถูกฝากมาด้วยต้องการ
ฝึกฝนตวั เองทร่ี ้านนี้
เขาคือชายผู้มไี หวพรบิ โยลไมล์เองกด็ ูแลเขาอย่างเอน็ ดู ทว่า
สถานการณ์กลับเปล่ียนไปเนื่องจากบ้านเดิมของเขาท�ากิจการล้มเหลว
โยลไมลจ์ งึ ถอื โอกาสจา้ งบาคทไี่ มม่ บี า้ นใหก้ ลบั ในตา� แหนง่ หวั หนา้ คนงาน
อย่างเป็นทางการ
บา้ นเดมิ ของบาคตอนนด้ี า� รงชวี ติ โดยพงึ่ พารายไดข้ องเขาทกี่ ลาย
เป็นหัวหน้าคนงาน โยลไมล์ไม่อาจให้เขามาพัวพันกับเรื่องนี้ได้จึงตกลง
ใจว่าจะให้บาคอยทู่ นี่ ่ี
ฝมี ือในการทา� งานไร้ท่ตี ิ
โยลไมลม์ น่ั ใจว่าฝากร้านน้ีไว้กบั เขาไดส้ บาย

“นะ นายท่าน... ผมยินดมี ากท่ีท่านเสนอใหผ้ มดแู ลรา้ น แตใ่ ห้
พวกเราไปดว้ ย--------”
คงเพราะบาคยงั หนมุ่ เขาจงึ ไมเ่ ขา้ ใจ และคงเพราะเขายงั มคี วาม
รู้สึกที่อยากได้รับการยอมรับจากโยลไมล์มากกว่านี้จึงไม่ยืนด้วยล�าแข้ง
ตวั เองเสยี ที
แม้จะคิดว่าบาคท่ีเป็นแบบนี้ช่างน่าเอ็นดู แต่โยลไมล์ก็เห็นว่า
เปน็ อยา่ งนตี้ อ่ ไปคงไมไ่ ดก้ าร จา� เปน็ ตอ้ งผลกั เขาไปทไ่ี หนสกั แหง่ มฉิ ะนน้ั
ก็โตเปน็ ผูใ้ หญ่เตม็ ตวั ไม่ได้เสยี ที
และตอนนกี้ เ็ ปน็ โอกาสเหมาะพอดี

“บาคเอ๋ย ฉันไม่ใชพ่ อ่ แม่เจ้า ฉันบอกวา่ จะฝากร้านนีแ้ ต่ไมไ่ ด้
พดู วา่ จะยกใหซ้ ะหนอ่ ย ฟงั นะ ถงึ ฉนั จะจากทน่ี ไี่ ปแลว้ กอ็ ยา่ ไดท้ า� รา้ นเจง๊
เชยี วละ่ ? แลว้ กจ็ งซอ้ื รา้ นนจี้ ากฉนั ใหด้ ซู ะส!ิ ทา� รา้ นนใ้ี หร้ งุ่ เรอื งสดุ ๆ แลว้
สักวันก็ทา� ใหพ้ ่อแม่เจ้ากลบั มารุ่งเรอื งกไ็ ด”้
โยลไมลย์ มิ้ อยา่ งเมตตา วางมอื บนบา่ ของบาค แมเ้ ขาจะพดู อยา่ ง
ดูดแี ตก่ ไ็ ดว้ างแผนไว้เรยี บร้อยว่าจะทา� ใบรบั รองเกบ็ ค่ากิจการ

192

พ่อค้าอยา่ งโยลไมลไ์ มไ่ ดเ้ ปน็ ผชู้ ายอ่อนหดั ขนาดนั้น
อกี อย่าง...

(ถา้ กบั แคค่ า่ กจิ การรา้ นนยี้ งั จา่ ยไมไ่ ด ้ กแ็ ปลวา่ หมอนไ่ี มม่ ปี ญั ญา
ทา� การใหญ่ส�าเรจ็ หรอก)
ครงึ่ นงึ เขาเองกม็ จี ติ วิญญาณแบบครูผ้เู ข้มงวดอยเู่ ชน่ กนั

“ขอบพระคณุ ครบั ขอบพระคณุ ครับ... ผม ผมจะเกง่ ข้ึนแลว้
ตอบแทนบุญคุณจากทา่ นโยลไมล์ใหไ้ ด้เลยครบั !”
หวั หน้าคนงานบาคสะอกึ สะอืน้ ดว้ ยน้�าตาแหง่ ความตืน้ ตัน
โยลไมล์ฟงั ผ่านๆ แลว้ พยักหนา้ อยา่ งโอเวอรเ์ อย่ วา่ “พยายาม
เข้าละ่ !”

จากนน้ั โยลไมลก์ ด็ า� เนนิ การสง่ิ ตา่ งๆ เสรจ็ โดยราบรนื่ เขาคดั แยก
คนท่ีจะพาไปด้วยกับคนท่ีจะเหลือไว้แล้วเตือนหัวหน้าคนงาน บาคเป็น
ครั้งสุดท้าย

“ถา้ เผอ่ื เกดิ เดอื ดรอ้ นขน้ึ มาฉนั จะใหค้ า� ปรกึ ษาเอง แตฉ่ นั เชอ่ื นะ
ว่าพวกนายต้องทา� ได้โดยไม่มีปัญหาอะไร อยา่ ให้ฉันผดิ หวังละ่ !”
บาคและผูค้ นท่ีเหลอื อยทู่ ีห่ อการคา้ พยักหน้ารับคา� เขา
พวกเขาต่างท�าตามค�าส่ังสอนของโยลไมล์อย่างเคร่งครัด ไม่มี
แมแ้ ตค่ นเดียวทสี่ ะเพร่า ตอ่ ใหอ้ ีกฝา่ ยเป็นขนุ นางกจ็ ะไม่มีวนั ประมาท

“ท่านโยลไมล์ เราทุกคนต่างก็ได้รับการอบรมส่ังสอนมาจาก
ท่านทั้งนนั้ ทา่ นอยา่ ไดห้ ่วงเลย!”
โยลไมลพ์ ยักหน้ารบั ถ้อยค�าอันนา่ อุน่ ใจของบาค

“หึ ดพู ดู เข้า อกี อยา่ ง รอู้ ยู่แลว้ ใชไ่ หมว่า--------”
“วางใจเถอะครับ ช่องทางการขายท่ีท่านโยลไมล์สร้างข้ึนมา
ในดินแดนนี้เราจะดูแลอย่างดีเอง และหากท่านจะใช้เราจะให้สิทธิ์ท่าน
กอ่ นเลย”

บทที่ 2 นานาประเทศและจดหมายเชิญ 193

“อืม ถงึ ตอนนั้นกฝ็ ากดว้ ยละ่ !”
เขาสัญญากันไว้เพ่ือความแน่ใจว่าเวลาเกิดอะไรขึ้นมาจะได้รับ
การขนถ่ายสินคา้ กอ่ น
โยลไมลไ์ มพ่ ลาดเร่อื งเชน่ นอ้ี ยู่แล้ว
และบาคเองกเ็ ขา้ ใจเรื่องนั้นไดร้ วดเร็วอย่างเข้าใจกัน

(ถึงยังมีจุดที่อ่อนหัดอยู่บ้างแต่ก็เริ่มท�าแววตาแบบผู้ใหญ่แล้ว
สินะ)
ถ้าอย่างนี้ฝากไวก้ บั เขากว็ างใจได้ โยลไมลค์ ิด
และแล้ว โยลไมลก์ จ็ ดั การเร่อื งรอบตวั ได้เสรจ็ สนิ้
และน�าพาเหล่าผ้ตู ดิ ตามออกเดินทางมุง่ หน้าไปยังเทมเพสต์

●

พอผมออกมาจากตึกของโยลไมล์ก็ผ่อนลมหายใจออกมา
เฮือกหนึ่ง
โล่งอกไปที เขาช่วยรับงานแล้ว แถมยังมีความรู้สึกแง่ดีกับ
ค�าเชญิ ด้วย เราคงหวงั พง่ึ เขาได้
ไมม่ อี สรู ทช่ี �านาญการเรอ่ื งการคา� นวณเงนิ เลย
แมต้ อนนช้ี นู ะจะชว่ ยจดบญั ชใี หอ้ ย ู่ แตต่ อ่ จากนไ้ี ปคงทา� แบบเดมิ
ไมไ่ ดแ้ ลว้ ถา้ ระดบั หมบู่ า้ นกว็ า่ ไปอยา่ ง แตพ่ อเปน็ ขนาดระดบั ประเทศแลว้
กระทง่ั ชนู ะเองก็ยกมอื ยอมแพ้
รริ นิ ะฝา่ ยบรหิ ารจดั การมเี บสเตอรผ์ เู้ คยเปน็ รฐั มนตรอี าณาจกั ร
คนแคระใหค้ วามรว่ มมอื แตย่ ังไงบคุ ลากรก็ไมพ่ อแนๆ่
ตวั ผมจะท�าเองก็ไม่ไหว ที่สา� คัญยังยงุ่ ยากด้วย
ตอนน้นั เองผมกน็ ึกถงึ โยลไมล์

194

เขาคือชายผู้เก่งกาจในเร่ืองเงินทองอย่างหาได้ยากแม้ในสังคม
มนุษย์ มีการติดต่อค้าขายกับพวกขุนนาง และยังท�าการค้าในหลาย
ประเทศ เปน็ บคุ ลากรทน่ี า่ เสยี ดายหากจะหยดุ แคเ่ ปน็ เพยี งพอ่ คา้ คนหนง่ึ
ผมคิดว่าเขาตอ้ งท�าประโยชนแ์ นๆ่
เหนือสง่ิ อนื่ ใด โยลไมล์คุงยงั แกป้ ญั หาเฉพาะหนา้ ได้ดี ถา้ เขา
รับต�าแหน่งผู้รับผิดชอบทางการเงิน เงินค่าขนมของผมคงเพิ่มขึ้นด้วย
จนถงึ ตอนนผี้ มรว่ มมอื กบั โยลไมลแ์ อบหาเงนิ กนั แตจ่ ากนไ้ี ปนา่ จะวางทา่
ใหญโ่ ตฉกเงินมาใช้ได้แล้ว
แหม เงนิ ในคลังแผ่นดนิ กม็ ่งั ค่งั นา่ ดูเลยนี?่
แต่ว่านะ ทัง้ ๆ ทไ่ี มไ่ ด้จา่ ยเงนิ เดอื นใหพ้ วกลกู นอ้ งแต่มีแค่ผมท่ี
หยบิ เงินมาใช้เนีย่ มันรู้สึกผดิ ยังไงไม่รู้...
ทุกอย่างเป็นของท่านริมุรุครับ-------- เพราะทุกคนบอกแบบนี้
ผมกพ็ านไม่กล้าใช้พรา�่ เพร่ือนะ่ สิ
กม็ นั รสู้ กึ ไมด่ ยี งั ไงอยนู่ นั่ แหละนะ เอาเถอะ ผมคดิ วา่ เงนิ นน่ั ควร
เอาไปใชเ้ พ่อื พฒั นาประเทศมากกว่า
แตว่ า่ เงนิ กจ็ า� เปน็ ถงึ ผมจะไมส่ นใจกเ็ ถอะแตต่ อ้ งพาพวกกอ็ บตะ
ไปรา้ นกลางคนื ดว้ ยอะนะ เวลโดรา่ กพ็ ดู วา่ อยากไปจนหนวกหเู หมอื นกนั
และร้านแบบนนั้ โดยพ้ืนฐานแลว้ มนั ตอ้ งใชเ้ งิน
ถงึ ผมจะไมส่ นใจ แตก่ ็อบตะกับเวลโดรา่ ต้องเดือดร้อนนนี่ า
ดูจากจ�านวนเงินในคลังแผ่นดินก็ไม่เท่าไร แต่ถ้าค�านวณจาก
เงินสว่ นตัวของผมแล้วก็เปน็ จา� นวนเงินทใี่ ชก้ ็หมดไปในพริบตา อกี อย่าง
กระท่ังชูนะที่ปกติจะเตรียมเงินให้ทันที พอได้ยินว่าจะไปไหนปุ๊บก็เก็บ
กระเปา๋ สตางค์ป๊ับ...
บรรยากาศแบบนั้นท�าให้ผมไม่กล้าถามว่า เงินในคลังแผ่นดิน
ไม่ใชข่ องผมรึไงเล่า
ด้วยเหตุนี้ผมจึงได้ท�างานพิเศษเพ่ือเก็บเงินใช้ส่วนตัวนั่นเอง

บทท่ี 2 นานาประเทศและจดหมายเชญิ 195

และจากนีไ้ ปคงไม่ต้องกงั วลเรอื่ งนั้นอกี แลว้

มไี อเดยี ที่นา่ สนใจไม่เบาอยา่ งการจัดงานประลองยทุ ธด์ ว้ ย
โยลไมล์คุงเป็นทรัพยากรบุคคลที่ยอดเย่ียมอย่างที่คิดจริงๆ
ผมไมร่ หู้ รอกวา่ เขาจะเขา้ ใจอะไรวา่ ยงั ไง แตค่ งครนุ่ คดิ เรอ่ื งแผนการอยา่ ง
จริงจังมากกว่าท่ผี มนกึ ไว้
เขาคดิ แผนจา� หนา่ ยยาฟน้ื ฟกู บั ยทุ ธภณั ฑด์ ว้ ยการเรยี กแขกจาก
จดั งานประลองยทุ ธแ์ ลว้ แนะนา� สนิ ค้าไดอ้ ยา่ งงา่ ยดาย สายตามองการณ์
ไกลของเขาเป็นของจรงิ สินะ
ได้ไอเดยี ทีย่ อดไมเ่ บา
พอกลับไปแลว้ ผมตั้งใจจะเตรยี มสรา้ งสนามประลองในทนั ที
เกลโด้ก�าลังยุ่งกับการก่อสร้างเมืองใหม่ของอาณาจักรสัตว์อย ู่
มลิ ดเ์ องกอ็ อกไปชว่ ยสนบั สนนุ ทางนน้ั เนอื่ งจากผรู้ บั ผดิ ชอบฝา่ ยกอ่ สรา้ ง
ไมอ่ ยทู่ ัง้ คู ่ ผมจึงเปน็ คนรบั หนา้ ที่ทา� ทง้ั หมดตวั จริง
แต่วา่ ไมเ่ ปน็ ไรหรอก
ด้วยอานิสงส์จากการท่ีเราด�าเนินการก่อสร้างต่อเนื่องมาจนถึง
บดั นท้ี �าให้ทรัพยาการบคุ คลในประเทศเราเตบิ โตข้ึนเร่ือยๆ เพราะฉะน้นั
แมต้ อนน้เี องผมก็ยังเป็นหวั หน้าท่ีเอาแต่สัง่ ไมไ่ ดท้ �างานใหญ่อะไร
มีนายช่างท่ีเป็นลูกศิษย์ของมิลด์ท่ีชื่อก็อบคิวอยู่ ขณะนี้เขาคือ
เสาหลักที่ท�างานด้านสถาปัตยกรรมของเมือง ถ้าเป็นเขาคงสร้างสนาม
ประลองทรงกลมสวยงามตามแบบแผนได้
งานก่อสร้างท่ีตามปกตคิ งใช้เวลาหลายสบิ ปีสามารถรน่ เวลาได้
ไม่น้อยด้วยพลังของอสูร แต่ถึงอย่างนั้นเราก็มีเวลาเพียง 2 เดือนอัน
นอ้ ยนดิ ก่อนงานเทศกาลจะเรมิ่ ขน้ึ
ผมคงให้เขาท�าทุกอย่างให้เสร็จสมบูรณ์ไม่ได้เพราะไม่มีเวลา
ดงั นัน้ แค่ท�าเวทีให้เสร็จกถ็ ือวา่ พอแลว้ ละกัน

196

ส่วนแบบแปลนก็-------

《คÓตอบ ค้นหาเร่ืองโคลอสเซยี มสมยั โรมนั จากขอ้ มลู ความ
ทรงจÓของมาสเตอรแ์ ลว้ กÓลงั สรา้ งพมิ พเ์ ขยี วโดยใชต้ วั อยา่ งนน้ั เปน็ ตน้
แบบ... สÓเร็จแลว้ 》

-------กน็ ะ ท�าเสรจ็ ง่ายๆ เลย
ผมยงั มกี ระดาษอย ู่ แปบ๊ เดยี วกร็ า่ งพมิ พเ์ ขยี วโดยเพมิ่ จนิ ตนาการ
ของผมลงไปด้วย
ตามปกตแิ คข่ น้ั ตอนรา่ งแบบแปลนกใ็ ชเ้ วลาเปน็ เดอื นแลว้ ละนะ
ทงั้ เรือ่ งวัดขนาดพืน้ ทเ่ี อย ค�านวณระดับความทนทานเอย ถา้ ท�าไม่ดี แค่
งานส่วนน้จี ะกนิ วันเวลาถงึ ปีก็ไม่แปลก
อีกอยา่ งพมิ พเ์ ขยี วซง่ึ ใชค้ อมพิวเตอรท์ า� เปน็ วันๆ ตอนนีก้ ลบั ใช้
มือเขยี นได้อยา่ งง่ายดาย...
การสนับสนุนจากอาจารย์ราฟาเอลมีประโยชน์ในเร่ืองยิบย่อย
อย่างนีเ้ ช่นกัน ตวั ผมเองก็รสู้ กึ ว่ามนั ไมม่ ีเหตผุ ล แตป่ า่ นน้แี ล้วอย่าไปสน
เรือ่ งหยมุ หยมิ แบบน้นั แลว้ กนั
เอาละ แลว้ พมิ พเ์ ขยี วกเ็ สรจ็ ดว้ ยประการฉะน ี้ ทเ่ี หลอื คอื ปรกึ ษา
กับก็อบควิ สินะ
ก่อนหนา้ น้ันอยากไปเยย่ี มสมาคมอสิ ระดว้ ย เพราะไหนๆ กม็ า
ถงึ อาณาจกั รเบอรม์ ุนดแ์ ลว้
ผมจะมอบพิมพ์เขียวให้ก็อบคิวไว้ก่อน เมื่อเขาว่างงานแล้วให้
ตามหวั หนา้ นายช่างไปรวมตัวกนั ท่หี น้างานกพ็ อ
ถ้างั้นผมจะบอกเขาวา่ อย่างนัน้ ละกัน

“รนั ก้า อยมู่ ั้ย?”
“ขา้ อย่นู ่ี นายของขา้ !”

บทที่ 2 นานาประเทศและจดหมายเชิญ 197