เกิดใหม่ทั้งทีก็เป็นสไลม์ไปซะแล้ว - 08

จากนน้ั กส็ มั ผสั ไดถ้ งึ ออรา่ ขนาดยกั ษ ์ กลนิ่ อายของอสรู ทม่ี พี ลงั
มหาศาล-------ไม่ส ิ มนษุ ย์มารต่างหาก
เม่ือพิจารณาจากกล่ินอายแบบโจมตีเช่นน้ีแล้วท่าทางจะไม่ได้
มาสานสัมพันธฉ์ ันมิตรกนั
กอซและเมซซ่งึ ไม่ไดเ้ อะใจถึง ‘จิตคุกคามแหง่ จอมมาร’ ของ
ผมเองก็รสู้ ึกตัว ทา� หน้าซีดเผอื ด

“พะ พลังอะไรขนาดน-ี้ --------”
“นะ น ี่ คุณจอมมาร อีแบบนี้ไม่ใชว่ า่ ทา่ นจอมมารคนอนื่ โจมตี
หรอกเหรอ...?”
กอซเละเมซเอ่ยแบบตวั ส่นั ๆ
จนบดั นมี้ หาพงไพรแหง่ จรู า่ ไดร้ บั การปกปอ้ งโดยขอ้ ตกลงระหวา่ ง
จอมมาร ถงึ จะทา� เปน็ แนแ่ ตท่ า้ ยสดุ คงเปน็ พวกหลงั เขา ดเู หมอื นพวกเขา
จ�าเป็นต้องตระหนักถึงความสามารถจริงๆ ของตนเองเมื่ออยู่เบื้องหน้า
ภยั คกุ คามของจริง
สา� หรบั ผม นไี่ มใ่ ชเ่ วลามารบั มอื พวกปลาซวิ ปลาสรอ้ ยแบบนแ้ี ลว้
แมจ้ ะทง้ิ ไอเดยี เรอื่ งบอสตามฝนั ไดย้ าก ทวา่ ขณะนไ้ี มใ่ ชเ่ วลามา
พดู เรื่องเชน่ นัน้
ผม ‘เปลยี่ นรา่ ง’ เปน็ รา่ งมนษุ ยอ์ ยา่ งรวดเรว็ แลว้ เรยี กพวกเบนิ
มาร ุ “ไปกนั เถอะ”

“ครับ!”
“รับทราบ”
ผมฟังค�าตอบรับต่างๆ แบบผ่านหูแล้วตั้งต้นว่ิงไปยังทิศทางที่
ร้สู ึกถึงกล่นิ อายขนาดยักษ์
.........
......
...

348

พอถึงท่ีเกิดเหตุ “คุเรไน” ประมาณสิบตนก็ล้อมชายสามคน
เอาไว้แล้ว
หน่วยรักษาความปลอดภัยและยามเฝ้าประตูกับโยมิกาเอริ
หลายตนนอนล้มอย่ ู
อ๊ะ ก็อบโซก็อยู่ด้วย ท่าทางจะพยายามแล้วแต่สุดท้ายก็เป็น
คูม่ ือใหเ้ จ้าพวกนไี้ มไ่ หวสนิ ะ
คนท่ียังปลอดภัยให้ชาวเมืองกับผู้มาเยือนอพยพไปแล้ว
ดูเหมือนจะเคล่ือนไหวได้ตามแบบท่ีฝึกซ้อมกันมา ผมเลยโล่งอกไป
อย่างหน่ึง ดว้ ยเหตนุ ั้นจึงไมเ่ กดิ ความวุ่นวายแบบนึกไว ้ แต่การเกดิ ความ
เสียหายกย็ งั ไมส่ บอารมณอ์ ยูด่ ี
ผมเบนสายตาไปยงั ต้นเหตุแห่งเรอื่ งร้ายทงั้ สาม
หนมุ่ มาดเท่ใส่ตา่ งห ู ตวั สงู หุ่นฟติ
ชายตวั ใหญผ่ มู้ รี า่ งกายเหมอื นกอ้ นมวลกลา้ มเนอ้ื ใสห่ ว่ งไวท้ จ่ี มกู
ชายตวั เลก็ มีรา่ งกายท่ีควรเรยี กวา่ อว้ นมากกวา่ จะเปน็ รา่ งขนาด
กลางๆ ใส่หว่ งไวท้ ่ปี าก
ทรงผมสดุ เฟย้ี วหลากสี
พวกเขาเปน็ กลมุ่ คนสามคนซงึ่ เหมาะสมกบั คา� วา่ “เหมอื นอนั ธพาล
ย้อมสีผม”

“อะไรกันน่ะพวกแก มาอาละวาดโดยรู้ว่าที่นี่เป็นดินแดนของ
จอมมารรมิ รุ งุ น้ั ร?ึ ”
พอชิออนที่ตามผมมาถึงแล้วถาม เจ้าต่างหูก็แสยะย้ิมแล้วเดิน
ออกมาขา้ งหน้า

“หลกี ไปๆ ขา้ ไมส่ นพวกปลาซวิ ปลาสรอ้ ยหรอก ขา้ กา� ลงั หงดุ หงดิ
เพราะทงั้ ทคี่ ดิ วา่ จะฆา่ ไอเ้ คลยแ์ มนแลว้ ชงิ ตา� แหนง่ จอมมารมาแทๆ้ แตด่ นั
ถกู ขวางซะได ้ ขา้ ไมฆ่ า่ คนแบบเปลา่ ประโยชนห์ รอก แตก่ บั ไอค้ นทมี่ าขวาง
ข้าไมป่ รานีหรอกนะ”

บทที่ 4 พธิ เี ขา้ เฝ้า 349

แม้จะมกี ิริยาทา่ ทางหยาบคายและขม่ ขู่ ทว่าเมือ่ ดูคนท่ลี ้มอยู่ก็
ไม่มีใครทีถ่ กู ฆ่าเลย
ในเมือ่ พลังต่างกนั ขนาดน้แี ล้ว ถ้าเจา้ พวกน้ีไมอ่ อมมือไว้ต่อให้
เป็น “โยมกิ าเอริ” ก็คงตายไปแลว้ เมอื่ พจิ ารณาถึงเรอื่ งนนั้ แล้ว ที่พดู ว่า
จะไม่ฆา่ คนแบบเปลา่ ประโยชนค์ งเปน็ ความจรงิ
ท่าทางจะไม่ได้เป็นพวกตัวร้ายเหมือนรูปลักษณ์ภายนอกแฮะ
แตถ่ งึ อยา่ งนน้ั ในเมอื่ มาหาเรอ่ื งววิ าทกนั คงมแี ตต่ อ้ งสนองใหเ้ ทา่ นนั้ ละนะ
โดยเฉพาะอยา่ งยงิ่ ในตอนนซี้ ง่ึ อยใู่ นระหวา่ งงานแถลงรบั ตา� แหนง่
จอมมาร เทศกาลเปดิ ประเทศก�าลังใกล้เข้ามา พอ่ คา้ จากแตล่ ะประเทศ
ทเ่ี ขา้ ออกกม็ จี า� นวนมาก
ความวนุ่ วายปน่ั ปว่ นในสถานการณเ์ ชน่ นนั้ คงยากทจี่ ะจดั การให้
จบไดโ้ ดยสันติ
ถึงจะยุง่ ยากแตก่ ช็ ว่ ยไมไ่ ด้
เรอื่ งน้ีผมจะเป็นคมู่ อื ให้---------

“ท่านริมุร ุ กรณุ ารอก่อนค่ะ เรือ่ งนข้ี ้าขอออกโรงเองค่ะ”
พอผมจะกา้ วไปขา้ งหนา้ ก็ถูกชอิ อนหยุดไว้
เบนิมารุเองก็ทา� ท่าจะก้าวออกมา แต่ดูเหมอื นจะส่งสายตาเป็น
สัญญาณกับชอิ อน แล้วตกลงวา่ ใครจะออกไปก่อน บางทีเหตุผลคงเป็น
เพราะลูกนอ้ งของชิออนถูกโค่นลงสนิ ะ

“โฮ่ เจา้ คือคนใกล้ชิดของจอมมารรมิ รุ ุเรอะ? ใชค่ ิจินหญงิ ทฆ่ี า่
ไอ้เวรเคลยแ์ มนทพ่ี อ่ ขา้ พดู ถงึ สนิ ะ? นา่ สนกุ น ่ี กอ่ นอนื่ มาอนุ่ เครอ่ื ง------”

“ลกู พ ี่ รอกอ่ นส ิ ขา้ ยกจอมมารใหเ้ ลย แบง่ คนสนทิ มาใหพ้ วกขา้
หน่อยดิ”
“เฮเ๊ หะเหะ ใช่แล้วละครับ ข้าเองก็หิวแล้ว ขอสกั คนเหอะ”
ดูท่าสามคนนจี้ ะเป็นพี่น้องกัน
เจ้าต่างหูเป็นพี่ชายคนโต ส่วนอีกสองคนเป็นน้องชาย แล้วก็

350

ไมใ่ ช่แคไ่ ดย้ ินเร่ืองของผมจากพอ่ เท่านน้ั แต่ยังร้เู รือ่ งสภาพการต่อสู้ของ
เคลย์แมนกบั ชอิ อนดว้ ย
งน้ั พอ่ ของเจา้ พวกนเ้ี ปน็ จอมมารเรอะ ใจความสา� คญั อยทู่ เ่ี รอ่ื งนี้
น่เี อง

ในเมอื่ พวกเขาแตล่ ะคนมปี รมิ าณแกน่ เวททท่ี ดั เทยี มกบั เคลยแ์ มน
แลว้ บางทีกค็ งเปน็ ลกู ของจอมมารนนั่ แหละ
งัน้ เป็นใครกันแน่ละ่ ...?
ก ี มิลมิ รามริ ิส ลมู ินสั ไมใ่ ช ่ 4 คนนี้อยา่ งเดด็ ขาด
ดากุรีล ดีโน่ เลออน แม้ว่าคงจะเป็นใครสักคนใน 3 คนน้ี
-------แต่นึกไม่ออกเลยว่าจะเป็นดีโน่หรือเลออน ที่น่าสงสัยเป็นดากุรีล
งั้นเหรอ?
ขณะทีผ่ มคดิ เรอ่ื งต่างๆ ชิออนก็สาวเทา้ ไปขา้ งหนา้ หน่ึงก้าว

“หุบปาก ตอนนเ้ี รายุ่งเรือ่ งพธิ เี ข้าเฝา้ ทา่ นรมิ ุรอุ ยู ่ ข้าเปน็ คู่มอื
ให้ทเี ดยี วสามคนเลยดีกว่า เสยี ดายเวลา”

“หา?”
“เฮย้ ๆ ดูถกู พวกข้าเหรอ?”
“เคยคิดว่าจะออมมือให้เพราะเป็นผู้หญิง แต่พอกันที ข้าจะ
ทา� ใหร้ ้องไหน้ ้า� ตาแตกให้ได้เลย”
“เฮเ๊ หะเหะ เมอื่ กีข้ า้ ของขน้ึ มานิดหน่อยแลว้ ทา่ ทางนานๆ ทจี ะ
ไดอ้ ่ิมท้องกนั บา้ งแล้วสนิ ะครับ”
พวกเขาเผลอหลดุ ทา� เสยี งเหนอ่ื ยหนา่ ยออกมาตอ่ คา� พดู ของชอิ อน
จะยงั ไงกต็ าม ตอ่ ใหเ้ ปน็ ชอิ อนกม็ ทุ ะลเุ กนิ ไปทจี่ ะสกู้ บั ทงั้ สามคน
ทม่ี พี ลังมหาศาลกวา่ ตนในคราวเดียว
ผมคดิ อยา่ งนนั้ จงึ ตงั้ ใจจะหา้ ม แตอ่ กี ฝา่ ยกเ็ ดอื ดขน้ึ มาเสยี กอ่ น
ไม่ใชบ่ รรยากาศที่จะห้ามปรามกนั ได้
ท�าไมชอิ อนถงึ เลือดร้อนขนาดนีก้ ันนะ...

บทที่ 4 พธิ เี ขา้ เฝ้า 351

“เบะ เบนมิ ารุคุง?”
“ปลอ่ ยใหช้ อิ อนทา� ตามใจชอบเถอะครบั ถา้ จะออมมอื ชอิ อนก็
เหมาะสมกวา่ ผมด้วย”
...
ผมได้แตอ่ บั จนคา� พูดกับสง่ิ ที่เบนิมารุกลา่ วมาอย่างงา่ ยๆ
แบบนค้ี งมีแต่ต้องถอดใจ
ผมเชื่อม่นั ในชยั ชนะของชิออนและปล่อยให้เธอทา� ตามใจชอบ

จะใหท้ า� ลายเมอื งไม่ได้
เม่อื เสนอว่าจะเปลยี่ นสถานท่ี ท้ังสามก็ยอมตามมาอยา่ งวา่ ง่าย
จนนา่ แปลกใจ
พวกเขามองส�ารวจสภาพบ้านเมืองอย่างสนอกสนใจอย่างมาก
จากนนั้ กต็ ามพวกเราทน่ี �าทางเขา้ ไปยังสนามประลองทเ่ี พิง่ สร้างเสร็จ

“เฮ้ย แมห่ ญงิ ขา้ ขอยอมรับในความใจกล้า แต่ถ้าตอนน้เี จา้ จะ
ถอนคา� พูดเม่อื ก้กี ไ็ ด้นะ?”
ชอิ อนหัวเราะออกจมกู ปัดข้อเสนอของเจา้ ต่างหู

“ขา้ จะสอนเจา้ ใหร้ เู้ องวา่ ความแตกตา่ งของพลงั ไมใ่ ชค่ วามตา่ งชน้ั
ของฝีมอื การต่อสทู้ แี่ นน่ อน!”
มหิ นา� ซา�้ ชอิ อนยงั เอย่ บทพดู ทเี่ หมอื นกบั คนเสอ้ื สแี ดงทไี่ หนสกั คน
ออกมาท้าทายทั้งสามคน
ดว้ ยเหตนุ ้ี การปะทะระหวา่ งชอิ อนและทงั้ สามซงึ่ มาลม้ จอมมาร
ไมใ่ ชล่ ม้ สา� นกั วชิ าตอ่ สทู้ า่ มกลางคนมงุ ทเ่ี ฝา้ มองดว้ ยความสนอกสนใจเตม็
ที่ก็เริ่มตน้ ขึ้น

ผลลัพธ์คือชอิ อนชนะขาดลอย
ชายรา่ งเลก็ อว้ น เจา้ ปากมหี ว่ งพงุ่ ไปหาชอิ อนดว้ ยการเคลอื่ นไหว

352

อันรวดเร็วไม่สมกับร่างกายประหนึ่งลูกปืนใหญ่ ชิออนเตะข้างจนเขา
กระเดน็ ไปหาเจา้ ตา่ งหู
จากนั้นชิออนอาศัยช่องว่างที่เกิดข้ึนช่ัวพริบตาเข้าไปคลุกวงใน
เจา้ จมกู มหี ว่ งซง่ึ ตะลงึ คา้ งอย ู่ เธอควา้ แขนและคอเสอ้ื ของอกี ฝา่ ย พาดหลงั
ทุม่ ไปข้างหน้าทั้งๆ อยา่ งน้ัน เจา้ จมูกมหี ่วงทห่ี วั ทมิ่ ลานหินไม่กระดิกตวั
สกั นดิ เดียว

“โอว้ ววว บงั อาจท�าพี่ข้า!”
เจา้ ปากมหี ว่ งพยายามกอดรดั ชอิ อนจากขา้ งหลงั ทวา่ พลงั ชา้ งสาร
ของชอิ อนไม่ยอมให้เขาท�าส�าเร็จ

“บะ บ้านา่ ! ขา้ ควรจะมพี ลงั มากกวา่ แทๆ้ ...”
ชิออนเขม่นอยา่ งเย็นชาใสเ่ จ้าปากมหี ่วงที่แตกตน่ื แลว้ หัวเราะหึ
เธอเปลี่ยนท่าหันกลับมาอีกทาง แล้วต้ังต้นประชันก�าลังท้ังๆ
อยา่ งนน้ั

“อึก อา๊ กกกก...”
ป๊อก
ชา่ งน่าเวทนา แขนสองข้างของเจ้าปากมีหว่ งหกั ไปในทิศทางท่ี
ตามปกตไิ มค่ วรจะงอได ้ เจา้ พวกนเี้ องกเ็ ปน็ อสรู ดงั นน้ั บางทอี าจจะไมเ่ ปน็
ไรหรอก แตท่ ่าทางเขาจะรบั ร้คู วามเจ็บปวดรุนแรงเลยเกิดความเสียหาย
ทว่าชิออนไม่ได้ดูความเสียหายท่ีเกิดขึ้นกับเขาเลยและประเคน
หมดั เหลก็ ไปให้
กอ่ นทเ่ี จา้ ปากมหี ว่ งจะทนั รอ้ งตะโกนอะไรออกมา กก็ ลายเปน็ ศกึ
ซัดหมอบสองตาตดิ
จากนั้นเจ้าต่างหูก็จู่โจมด้วยลูกเตะอย่างดุเดือด แต่ชิออนแค่
เบ่ียงตวั หลบเลย่ี งไปเบาๆ
แตท่ ีม่ ุมปากของเจา้ ต่างหูกลบั ปรากฏรอยย้ิม
พอนึกได้ว่าอันตรายก็ช้าไปแล้ว ขาข้างท่ีเจ้าต่างหูเตะหวดขึ้น

บทท่ี 4 พธิ เี ข้าเฝา้ 353

ฟาดลงมาอย่างเฉียบคมเพอ่ื ผ่าหัวชอิ อน ประดุจคมขวานอนั ร้ายกาจ
โปก๊ กก!! เสยี งทบึ ๆ ดังกอ้ ง

ศีรษะหนิ ผาของชิออนขยี้ขาของเจ้าตา่ งหู
จากนนั้ ทา่ เตะตดั ลา่ งของชอิ อนกข็ ยก้ี ระทงั่ ขาอกี ขา้ งหนง่ึ เจา้ ตา่ ง
หลู งเอยด้วยการหมอบติดพ้ืนอยา่ งมิอาจทา� อะไรได้
แลว้ ชอิ อนกไ็ ปขเ่ี จา้ ตา่ งหทู งั้ ๆ แบบนน้ั รวั หมดั ไมย่ ง้ั อยา่ งไรป้ รานี
จากนัน้ ชยั ชนะของชิออนกเ็ ปน็ ท่แี น่นอน

ดาบเลม่ เกง่ ทช่ี อื่ โกรคิ มิ าร ุ (ผมู้ กี า� ลงั ชา้ งสาร) ・ดดั แปลง ยงั ไมท่ นั
ไดช้ ักออกมา ชิออนกเ็ ลน่ งานทงั้ สามคนจนสะบกั สะบอมในเวลาไมน่ าน
ฝมี ือเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชดั
เธอจดั การเกบ็ คตู่ อ่ สซู้ งึ่ มปี รมิ าณแกน่ เวทมากกวา่ ตวั เองโดยไม่
หอบเลยสกั นดิ แถมย่ิงเป็นสามคนในคราวเดยี วกย็ ิง่ น่าทง่ึ

“เบะ เบนิมารุคงุ !? ชอิ อนเน่ีย-------”
“ครับ นา่ ทึ่งจริงๆ ดูเหมอื นเธอจะออมมอื เกง่ ขนึ้ แลว้ นะครบั ”
ปญั หามันไมไ่ ด้อย่ตู รงน้าน!!
ไมใ่ ชม่ ลิ มิ เสยี หนอ่ ย ออมมอื เกง่ ไปจะไดอ้ ะไรขน้ึ มา ผมวา่ ความ
นึกคิดของเบนิมารุเองก็ผิดเพี้ยนไปตรงไหนสักแห่ง ที่ผมอยากพูดไม่ใช่
เรือ่ งนั้นหรอก... แต่ชา่ งมนั พดู ไปก็เปล่าประโยชน์
ย่งิ กวา่ นน้ั คอื ชิออน ผมคดิ ว่าเธอสดุ ยอดจริงๆ ไม่ได้ลอ้ เล่น
มีการพิสูจน์แล้วว่าแม้แต่คู่ต่อสู้ท่ีทัดเทียมกันก็สามารถเอาชนะ
ได้อย่างเหนือกว่า ขึ้นอยู่กับวิธีใช้พลังเวท ชิออนเองก็คงเติบโตข้ึนมาก
จากการมีชยั เหนอื เคลยแ์ มน
จากการทเ่ี หน็ แบบนน้ั แลว้ กย็ งั ไมส่ นั่ คลอน แสดงวา่ เบนมิ ารเุ อง
ก็คดิ ว่าน่นั เป็นเรอื่ งธรรมดาสนิ ะ
ถงึ จะไมอ่ ยากยอมรบั แตน่ น่ั หมายถงึ ชอิ อนกเ็ ทยี บเทยี มกบั อดตี

354

จอมมารไดน้ ่นั เอง และแน่นอนวา่ เบนมิ ารุกด็ ว้ ย
หรือไม่แน่โซเอยก์ ับเกลโด้เองก็อาจจะเป็นอยา่ งนนั้
ไมไ่ หวๆ ผมคงคิดมากไป
ดูท่าผมจะหวนั่ ไหวเกินไปหนอ่ ยเมือ่ เห็นพฒั นาการของชอิ อน

“ขอโทษค่ะ ข้าทา� ไม่พอหรอื คะ?”
ไมร่ วู้ า่ ชอิ อนเขา้ ใจความหวนั่ ไหวของผมผดิ ไปแบบไหน เธอมอง
สามคนทน่ี อนแอง้ แม้งดว้ ยตาวาววาบ
ผมรีบบอกวา่ “ไม่ตอ้ งๆ พอแลว้ ละ!” ห้ามชอิ อนไว ้ ไมใ่ ชว่ ่าไม่
พอหรอก เกนิ พอเสียด้วยซา้� ไป

“ถ้าเข็ดแล้ว ก็อย่ามาสร้างความเดือดร้อนให้พวกเราอีกล่ะ!
แล้วก ็ จอมมารคนอื่นๆ นะ่ โหดกวา่ นอี้ กี อย่าทา� อะไรผลผี ลามล่ะ”
พอพดู กบั ทงั้ สามคนทแี่ นน่ งิ่ ดว้ ยทณั ฑห์ มดั เหลก็ เจา้ จมกู มหี ว่ ง
ท่ีคนื สติกลับมากพ็ ยักหนา้ ขนึ้ ลงอยา่ งรุนแรง
ท่ผี มเตือนก็เพอื่ เจา้ พวกนดี้ ้วย
ดูท่าพวกเขาจะเหลิงจนมาท้าทายจอมมาร แต่ดีแล้วท่ีเป็นผม
หากเป็นจอมมารคนอน่ื คงไม่จบแค่ทัณฑห์ มดั เหล็กของชิออนกระมัง

“แขง็ แกรง่ ย่งิ กว่าทไี่ ด้ยินจากพ่ออีกเวย้ ...”
เจ้าตา่ งหูคงตื่นแล้ว เขาพดู พมึ พา� แบบน้ัน

“พ่ี งน้ั กแ็ ปลวา่ จอมมารริมรุ -ุ -------”
“เออ ตอ้ งเจ๋งกวา่ แน”่

“เฮ๊เหะเหะ ข้าหิวแลว้ ”
ท้ังสามเร่ิมมองผมด้วยแววตาเคารพนับถือ มีคนแปลกๆ อยู่
คนหนึ่งแตไ่ มส่ นดกี ว่า

“แล้วพวกนายเปน็ หนุ่ เชิดของใครล่ะเนย่ี ?”
ถงึ จะยงุ่ ยากแตผ่ มกต็ ดั สนิ ใจวา่ อยา่ งนอ้ ยจะคน้ หาเรอ่ื งเบอ้ื งหลงั
ไวก้ อ่ น

บทที่ 4 พธิ ีเข้าเฝา้ 355

ถ้าพูดกันแบบซ่อื ๆ ก็ดี--------ผมไมท่ ันคิดแบบนีเ้ ลย
“ครบั ! พวกเราเปน็ ลกู ชายของจอมมารดากรุ ลี ครบั ขา้ เปน็ ลกู ชาย

คนโต ดากลุ ่า”
“ลกู ชายคนรอง รลี ลา่ ครบั ”

“คนสุดท้อง เดบลุ า่ ครบั !”
ทงั้ สามคนสารภาพออกมาอย่างง่ายดาย
ดเู หมอื นจะเปน็ พวกลกู ชายของจอมมารดากรุ ลี ตามทผ่ี มคาดไว้
จรงิ ๆ ด้วย

“เฮ้ยๆ ยอมรบั กันงา่ ยๆ แบบน้จี ะไม่เป็นไรเรอะ?”
“ครบั ทจี่ รงิ แลว้ พวกเราถกู พอ่ สง่ั มาวา่ จงไปฝกึ ฝนในทข่ี องทา่ น
จอมมารรมิ รุ มุ าซะนะ่ ครับ”
“พวกเราแคอ่ าละวาดกนั นดิ ๆ หนอ่ ยๆ แตด่ นั โดนดา่ เสยี ยกใหญ.่..”
“เหะๆ เลยโดนไล่ตะเพิดออกมาน่ะครบั !”
มันจะพูดตรงไปมั้ยเฮย้ !?
สรปุ คอื นเ่ี ปน็ อบุ ายในการยดั เยยี ดบรรดาลกู ชายจอมอาละวาด
ซ่งึ เขารบั มือไมไ่ หวมาให้ผมงัน้ เหรอ?
เจ้าดากรุ ีล ไมไ่ ดส้ นิทกับพวกเราขนาดนนั้ แท้ๆ แต่ดนั ทา� อะไร
ตามใจชอบ...
แตว่ ่า ใช้โอกาสนี้สร้างบุญคุณไวด้ ีมัย้ นะ?
พวกเรายังไม่มีความม่ันคงในฐานะกลุ่มอิทธิพลขนาดนั้น การ
เป็นปรปักษ์กบั กล่มุ สดุ แกรง่ อีกกลมุ่ หนงึ่ กไ็ มใ่ ชเ่ รื่องสนกุ ด้วยสิ
ผมรู้สึกยุ่งยากเหมือนกัน แต่ว่ามีชิออนที่เหมือนจ่าใจยักษ์อยู่
พอด ี ผมเคยเหน็ การฝกึ ของพวกกอ็ บโซซง่ึ เขยี้ วเสยี ยง่ิ กวา่ ฮาคโุ รขนาดทวี่ า่
ผมเองยังขอผ่าน
ถ้าฝากเจ้าพวกนี้ไว้กับชิออน สักวันคงขยาดหนีไปเองกระมัง
ถา้ จากไปด้วยตัวเอง ผมก็เหมือนไดท้ �าหน้าท่ีแลว้ นัน่ เอง

356

ไมม่ เี หตผุ ลอะไรท่ีจะท�าให้ดากุรลี บน่ ดว้ ย ไม่มปี ัญหาแน่
“เขา้ ใจแลว้ งัน้ พวกนายไปฝึกอยู่ใตส้ ังกัดชอิ อนแล้วกนั ”

ผมวา่ แลว้ สง่ สายตาไปทช่ี อิ อน เธออาจจะไมอ่ ยากทา� แตผ่ มจะ
ให้เธอรบั งานยงุ่ ๆ น้ีไป
ทวา่ ชอิ อนกลับพยักหนา้ กลับมาพลางเผยรอยยม้ิ ชวั่ รา้ ย

--------อา้ ว ปฏกิ ริ ยิ าผิดกบั ที่คดิ ไว้แฮะ?
“ฮฮึ ึฮึ บดั นี้ ชิออนได้รบั มอบหมายมาโดยทา่ นรมิ รุ แุ ล้ว ต่อให้
เปน็ คนปวกเปียกอย่างพวกแก ถา้ อย่กู บั ข้าเดี๋ยวจะฝึกใหเ้ ป็นยอดนกั รบ
ให้ดูเอง จงวางใจแล้วตามขา้ มา!”
“ครบั กา� ลงั ตอ้ งการเลย!”
“ไดเ้ ลย! นบั จากนี้ขา้ จะขอพยายามเตม็ ทใี่ นสังกดั เจ๊ครบั !”
“ขา้ กด็ ว้ ย! แต่ก่อนหน้าน้ันขอขา้ กนิ อะไรหนอ่ ยนะ!!”
พอคดิ วา่ อาจจะไมอ่ ยากทา� แตช่ อิ อนกลบั ดกู ระเหย้ี นกระหอื รอื
พอตวั
ถา้ ไมว่ า่ อะไรกแ็ ลว้ ไป ผมปรบั ทา่ ทใี หม ่ จากนน้ั ผมกต็ ดั สนิ ใจวา่
จะปล่อยชอิ อนกบั ทัง้ สามคนไวแ้ ลว้ กลบั ไปห้องเข้าเฝา้
ผมไดย้ นิ เสยี งพดู วา่ ‘ครู ไมส่ ิ โปรดใหพ้ วกเราเรยี กวา่ อาจารย์
เถอะครบั !’ หรือไม่ก็ “อมื พวกแกจงต้งั ใจท�าตามท่ีขา้ สอนให้ดี!” ดังมา
จากข้างหลงั แตท่ า� เป็นไมไ่ ด้ยินก็แล้วกนั ...
.........
......
...
พอผมกลบั ไปยงั หอ้ งเขา้ เฝา้ เผา่ กอซกบั เผา่ เมซมสี หี นา้ ซดี เผอื ด
พวกเขาก�าลงั คกุ เขา่ ตวั ส่นั กึกๆ
เหลา่ คนหนมุ่ ทถ่ี กู พามาดว้ ยทกุ คนตา่ งกค็ อ้ มหวั คา� นบั ตามผนู้ า�
ของพวกเขา ไม่เห็นท่าทางอวดดีเม่ือครู่แม้แต่เศษเส้ียว ให้ความรู้สึก

บทท่ี 4 พธิ ีเขา้ เฝ้า 357

ออ่ นน้อมจนคิดว่าเปน็ เผา่ พันธอ์ุ ่อนแอจากท่ไี หนสกั แห่ง
“พะ พวกข้าก�าลงั รอทา่ นกลบั มาอยู่เลยครบั !”

“พวกเราประสงคจ์ ะถวายความจงรกั ภกั ดีต่อทา่ นรมิ รุ ุครับ!!”
เปล่ยี นใจอีทา่ ไหนกนั แนน่ ะ
ท่าทผี ิดกับเม่อื ตะกีล้ ิบลับ
ผมนั่งบนบัลลังก์แล้วเปล่ียนร่างกลับเป็นสไลม์ทันที ผมนึกว่า
พวกเขาจะกลับไปใช้ท่าทีดูหมิน่ อีก แต่ดูท่าจะไมใ่ ช่

“เอาจริงเหรอ?”
“แนน่ อนครบั ผม!”

“โปรดใชพ้ ลงั ของพวกขา้ ตามที่ทา่ นปรารถนา!”
ดเู หมอื นพวกเขาจะเปลย่ี นใจแลว้ จรงิ ๆ จากกริ ยิ าทา่ ทางดนิ้ รนนนั้
ดูเหมอื นกา� ลังพยายามเดาอารมณ์ของผมอยอู่ ย่างเอาเป็นเอาตาย
เขา้ ใจละ พวกเขาเหน็ เรอ่ื งวนุ่ เมอ่ื ก ้ี เลยรถู้ งึ ความโหดของชอิ อน
สนิ ะ?
ทีนผ้ี มก็ใช้งานเจ้าพวกนี้ไดโ้ ดยไมต่ ้องเกรงอกเกรงใจแลว้
เดิมทกี ็เป็นพวกเผ่าพันธจ์ุ อมป่วนท่รี บกนั ซ้า� ๆ มากวา่ รอ้ ยปีอยู่
แลว้ ด้วย คงจะชอบการต่อสู้นัน่ แหละ ถ้าใช้เขาวงกตเป็นสมรภูมิก็ไม่นา่
จะมีใครบ่นไม่พอใจ
ไดย้ ินมาว่าเคยปล้นเผา่ พนั ธเ์ุ ลก็ ๆ อ่อนแอดว้ ยส ิ จับเจ้าพวกนี้
แยกไว้เปน็ เรื่องทนี่ า่ ยินดีมากกวา่

“ดเู หมอื นพวกนายจะมพี ลงั ลน้ เหลอื กนั นกั งนั้ ฉนั จะเตรยี มเวที
ใหว้ ิวาทก็แลว้ กัน”
“อ้าว ทา่ นจะให้อภัยเจา้ พวกน้หี รอื ครับ? ข้าคิดว่าจะลงทัณฑ์
สวรรค์เจ้าพวกนแ้ี ทนท่านริมุรุเสียหน่อยเชยี ว...”
รกิ ุรโุ ดตอบรบั ค�าพดู ผมดว้ ยท่าทางเสียดาย
เพราะถงึ จะคาราคาซงั เพราะเหตวุ นุ่ วายเมอื่ คร ู่ แตร่ กิ รุ โุ ดกเ็ ดอื ด

358

เอาเร่ืองเหมือนกันละนะ แต่ยังไงผมก็คิดว่าให้โอกาสพวกเขาแล้วท�าตัว
ให้เปน็ ประโยชน์กบั ผมดกี วา่

“เอานา่ ๆ รกิ รุ โุ ด พวกนกี้ ห็ ลงั เขาไมค่ อ่ ยรเู้ รอื่ งรรู้ าวดว้ ย อภยั ให้
สกั ครง้ั เถอะนา่ ถา้ ครง้ั หนา้ ยงั หยามกนั อกี ตอนนน้ั จะฝากนายแลว้ กนั นะ”
“หากเปน็ เชน่ นน้ั ขา้ กไ็ มม่ อี ะไรจะบน่ ครบั พวกเจา้ รอดตวั ไปทนี ะ
ถา้ ท่านรมิ ุรุไมใ่ ชค่ นใจกว้างปา่ นนคี้ งโดนเกบ็ ไปแลว้ นะ? หากตอ่ ตา้ นอีก
ละก็ ส่ิงทร่ี อพวกเจ้าอยคู่ ือความพนิ าศ ถา้ เข็ดแลว้ กต็ อ่ จากน้ีรู้ทต่ี ่า� ทสี่ ูง
เสียบา้ ง”
“พวกเจา้ นะ่ โชคด ี ถา้ ไม่เกดิ เรอ่ื งวนุ่ เม่ือก ี้ ไม่ใชแ่ ค่ทา่ นริกรุ ุโด
แตข่ ้าเองกจ็ ะลงมือดว้ ยอยู่แลว้ ขา้ วา่ จะดึงลิน้ ที่พล่ามวาจาแสลงหูนน่ั มา
ฉกี เปน็ ชนิ้ ๆ ใหพ้ ดู ไมไ่ ดเ้ สยี หนอ่ ย จงขอบคณุ ในความเมตตาของทา่ นรมิ รุ ุ
แล้วจากนไ้ี ปก็ขยนั ท�างานเขา้ ละ่ ”
กอ่ นทผี่ มจะทนั กลา่ วอะไรชอิ อนทกี่ ลบั มาเมอ่ื ไรไมร่ กู้ เ็ อย่ เชน่ นน้ั
เผา่ กอซกบั เผา่ เมซผงกศรี ษะอย่างแรงแมจ้ ะตัวสน่ั พั่บๆ

‘เราจะทÓใหไ้ ดต้ ามทท่ี า่ นคาดหวงั แนน่ อน จะทÓแนน่ อนครบั !
ดังนน้ั โปรดให้อภยั ในความไร้มารยาทของพวกเราดว้ ย!!’
ดูจากการประสานเสียงกล่าวสาบานแล้ว ท่าทางจะไม่ต่อต้าน
เปน็ ครัง้ ท่ีสองแล้วละ

“ถ้าสวามิภักด์ิต่อฉนั เดย๋ี วฉันจะหางานใหแ้ ลว้ กัน กอ่ นอนื่ เลิก
ต่อสกู้ ันแล้วทา� ตัวดๆี จนกวา่ ฉนั จะตดิ ต่อไป”
แม้ไม่จ�าเป็นต้องพูดด้วยโดยตรงแต่ผมก็ต้ังใจจะย�้าอีกที หลัง
จากนี้ก็แค่เรียกผู้น�าเผ่ากอซมาด้วยธุระตามความเหมาะสมเพ่ือเจรจาให้
เขาท�างานท่เี ขาวงกต
เราไดข้ ม่ พวกเขาอยา่ งไมต่ ง้ั ใจ ดงั นน้ั คงยอมทา� ตามแบบวา่ งา่ ย
จติ ใจของผมเตม็ ปรด่ี ว้ ยความยนิ ดวี า่ ทา่ ทางเราจะไดบ้ อสดๆี แลว้
ความเหน่ือยยากของวนั นีท้ ัง้ วนั ไดป้ ลวิ หายไป

บทที่ 4 พิธีเข้าเฝ้า 359

＊

จากนนั้ การเข้าเฝา้ กด็ า� เนินไปโดยราบรื่น
ข่าวลือว่าชิออนท�าให้บรรดาลูกชายของดากุรีลเชื่อฟังได้แพร่
กระจายไปอย่างรวดเร็ว นอกจากน้ันเมื่อเห็นสภาพหงอของเผ่ากอซกับ
เผา่ เมซซงึ่ เปน็ เผา่ พนั ธเ์ุ ขม้ แขง็ แลว้ คงไมม่ เี ผา่ พนั ธไ์ุ หนอกี ทจ่ี ะดแู คลนผม
ผมคดิ ว่าถ้าพธิ ีเขา้ เฝา้ จบลงแบบน้ีก็คงดีอยู่หรอก...
ผู้คุกเข่าอยู่เบ้ืองหน้าผมคือผู้อาวุโสเผ่าเอลฟ์------- ถึงจะพูด
อย่างน้ันก็มองเห็นเป็นเด็กหนุ่มอายุน้อยเท่าน้ันเอง------- และบรรดา
ผ้ตู ิดตามหลายนาย
ไมม่ ผี หู้ ญงิ ผมรสู้ กึ เสยี ดายเลก็ นอ้ ยเพราะเอลฟม์ คี นสวยๆ เยอะ
แต่เดิมแล้ว เอลฟ์เป็นเผา่ พันธทุ์ ่ีอายขุ ัยยนื ยาวมากๆ
จิตวิญญาณกลายเป็นรูปร่าง-------- หรือก็คือตกต�่าลง-------
กลายเป็นภูตมีกายหยาบร่างเนื้อ สิ่งนี้เองท่ีถือกันว่าเป็นบรรพบุรุษของ
เอลฟแ์ ละคนแคระ พวกกอ็ บลนิ เองหากสบื ยอ้ นสายเลอื ดแลว้ กด็ เู หมอื น
จะไปถงึ พวกภตู เชน่ กัน
คณุ สมบตั ิ “ดนิ ” กลายเป็นคนแคระ
คณุ สมบัติ “น้�า” กลายเป็นเมอรแ์ มน (เผ่ามนษุ ยม์ ัจฉา)
คณุ สมบตั ิ “ไฟ” กลายเปน็ ก็อบลิน
คุณสมบตั ิ “ลม” กลายเปน็ เอลฟ์
ส่ิงที่ถือก�าเนิดขึ้นจากการที่จิตวิญญาณผสมกับเผ่าพันธุ์อื่นใน
บรรพกาลคงไดก้ ลายเป็นบรรพบรุ ษุ คนแรกของพวกเขาน่ันเอง
ถงึ จะมแี คก่ อ็ บลนิ ทส่ี บื สายเลอื ดมาอยา่ งเจอื จางเลยมอี ายขุ ยั สน้ั
กเ็ ถอะนะ หรือแมแ้ ตโ่ อเกอร์ซึ่งววิ ัฒนาการมาแลว้ ก็ยงั มีอายขุ ัยประมาณ

360

ร้อยปี
และดูเหมือนว่าเมื่อกลายเป็นคิจินแล้ว พลังเมื่อครั้งท่ีเคยเป็น
จติ วญิ ญาณกจ็ ะตนื่ ขนึ้ และสามารถใชส้ กลิ อนั ทรงพลงั ราวกบั อา� นาจเหนอื
ธรรมชาติได้
ส่วนเอลฟ์ในตอนนี้
กลา่ วกนั วา่ พวกเขามอี ายขุ ยั ตงั้ แต ่ 500 ถงึ 800 ป ี แมแ้ ตค่ นท่ี
เปน็ เลือดผสมกับมนุษย์ก็มีชวี ิตไดจ้ นเกอื บ 300 ปี
เดมิ ทนี น้ั มคี วามแตกตา่ งของอายขุ ยั ระหวา่ งบคุ คลมาก ยง่ิ มสี าย
เลือดของภูตเขม้ ข้นเทา่ ใดก็ยิ่งมีอายุขัยยืนยาว
พวกเขาเตบิ โตจนถงึ ราว 20 ปแี ลว้ จะไม่ชราลงอกี นอกจากนี้
ขณะท่ีจะสน้ิ ชีวติ จะเรมิ่ แกล่ งอยา่ งรวดเร็ว เมอื่ ผ่านไปราว 20 ปีก็จะได้
ตอ้ นรบั วาระสุดท้ายจากความชราภาพ
สา� หรบั เผา่ มนษุ ยแ์ ลว้ พวกเขาเปน็ เผา่ พนั ธใ์ุ นฝนั ทส่ี ามารถเสวยสขุ
ในความหนมุ่ สาวได้หลายร้อยปี
การทไ่ี มค่ อ่ ยใหก้ า� เนดิ บตุ รเองกเ็ ปน็ อกี หนง่ึ ลกั ษณะเฉพาะ ไดย้ นิ
วา่ ดว้ ยความทอ่ี ายขุ ยั ยนื ยาวพวกเขาจงึ ขาดความตอ้ งการทอี่ ยากจะสรา้ ง
ลกู หลาน แมว้ า่ เพราะดว้ ยเหตุผลนัน้ จะท�าให้จา� นวนคนมนี ้อยกต็ ามที
เรื่องเหล่านี้เป็นความรู้ที่ได้มาจากพวกพ่ีสาวท่ีร้านกลางคืน
-------- “ผเี สอ้ื ราตรี” ท่อี าณาจกั รคนแคระถงึ จะน่าสงสยั วา่ เปน็ เร่ืองจรงิ
มากแค่ไหนก็เถอะนะ
อกี อย่างตอนนีย้ งั มตี วั ตนทีถ่ ูกเรยี กวา่ ภตู อยดู่ ว้ ย
ซึ่งไม่ไดห้ ายากอะไรและคอ่ นข้างจะเป็นอสูรทว่ั ไปด้วยซ�า้
พวกเขาคอื เหลา่ จิตวญิ ญาณเลก็ ๆ ขนาดพอๆ กบั รามริ สิ ซงึ่ ชื่น
ชอบการกลั่นแกลง้ และพวกเขาไดร้ ับอทิ ธิพลจากแกน่ เวทจนกลายเป็น
อสูรไป
อยา่ งไรกด็ พี วกเขามสี ตปิ ญั ญาแตก่ อ็ ยแู่ คร่ นุ่ เดยี ว อกี ทงั้ อายขุ ยั

บทท่ี 4 พธิ ีเข้าเฝา้ 361

ยังส้ัน เทียบกันไม่ได้เลยกับตัวตนซึ่งจิตวิญญาณย่ิงใหญ่กลายร่างจริง
พวกเขาถกู จัดประเภทใหเ้ ปน็ อสูรตา่ งชนิดกันโดยส้นิ เชงิ
รามิริสมักจะถกู เหมารวมกบั ภตู แบบนนั้ แต่ความจริงแลว้ เป็น
คนละเรอื่ งกันเลย
เนอ่ื งจากเธอคอื ตวั ตนชน้ั สงู ซงึ่ ถกู ขนานนามวา่ ราชนิ ภี ตู ทต่ี กตา่�
ลงมา จงึ มคี วามเปน็ ไปได้สูงว่าระดบั ของเธอจะเหนือกวา่ บรรพบรุ ุษของ
เอลฟห์ รือคนแคระเสยี อกี
ท่าทางรามิริสจะเกิดใหม่ซา�้ ไปซ้�ามาด้วย ถึงจะถามไปก็คงไม่รู้
ละเอยี ดนกั หรอกมง้ั ...
โอ๊ะโอ๋ กลบั เข้าเรือ่ งดกี ว่า
ผมเอียงคอใหก้ ับค�ากลา่ วทกั ทายของผูอ้ าวโุ ส

“เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบท่าน วันนี้พวกเราใคร่ขอกล่าวค�า
อวยพรและค�าขอบคณุ แด่ท่าน--------”
ผู้อาวุโสคา� นับหนงึ่ ครัง้ แล้วเอย่ กับผม
ถา้ เปน็ ตามปกต ิ ลา� ดบั ในตอนนค้ี อื การกลา่ วคา� ทกั ทายตามดว้ ย
การปฏญิ าณความจงรกั ภกั ด ี หากเปน็ ผทู้ เ่ี ขา้ รว่ มกบั สหพนั ธอ์ ยตู่ ง้ั แตแ่ รก
จะมีคนที่เอ่ยค�าขอบคุณที่เรารับรองชีวิตความเป็นอยู่อันปลอดภัยและ
สขุ สบาย
ทวา่ กบั ผูอ้ าวโุ สเอลฟ ์ นีเ่ ป็นการพบกนั ครัง้ แรก
แม้เขาจะกล่าวค�าขอบคุณผมก็นึกไม่ออกว่าท�าอะไรให้จึงให้
ริกรุ ุโดถามแทน

“อ๋อ เร่อื งนั้น--------”
สิ่งท่ีผู้อาวุโสเล่ามานั้นเกี่ยวข้องกับเร่ืองของเผ่ากอซและเผ่า
เมซด้วย
สองเผ่าน้นั ทา� สงครามกันมากวา่ 100 ปีแลว้ และดเู หมอื นวา่
เหย่อื ทเ่ี สยี หายมากทีส่ ุดกเ็ อลฟ์

362

ผู้อาวุโสกล่าว
สา� หรบั เอลฟซ์ งึ่ ดา� รงชวี ติ ไดด้ ว้ ยความอดุ มสมบรู ณข์ องผนื ปา่ นน้ั
การขยายตวั ของพ้นื ที่สมรภมู ิเป็นปัญหาชนิดคอขาดบาดตาย
เอลฟก์ าง ‘เขตแดน’ ซงึ่ ทา� ใหก้ ารรบั รทู้ ศิ ทางผดิ เพย้ี นไวบ้ รเิ วณ
โดยรอบถิน่ ฐานลบั เพื่อปกปอ้ งตนเองจากศัตรภู ายนอก ทวา่ ต้นไม้ถูก
โคน่ ถางลงด้วยสงคราม ‘เขตแดน’ เหลา่ น้ันจงึ ถูกท�าลายไปด้วย
เมอ่ื ไมม่ ปี า่ ไม ้ การทา� ใหก้ ารรบั รทู้ ศิ ทางผดิ เพยี้ นไปกไ็ รค้ วามหมาย
เพราะอย่างไรเสียถน่ิ ฐานลบั ก็จะมองเห็นได้ชดั ถนัดตา
แตก่ ระนนั้ แมจ้ ะยา้ ยถนิ่ ฐานหลกี ลหี้ นเี ภทภยั แลว้ กต็ าม สงคราม
กย็ ังมีแต่จะขยายวงอย่ทู ่าเดยี ว
เพราะสงคราม บรรดาสัตว์และอสูรในป่าจึงหนีหาย สูญเสีย
ผักผลไม้ท่ีกินได้โดยไม่สามารถปลูกได้ ดูท่าจะมีคนที่ออกไปท�างานท่ี
อาณาจกั รคนแคระด้วยเหมือนกัน
พอมานกึ ดแู ลว้ บรรดาพสี่ าวเอลฟท์ อ่ี ยทู่ รี่ า้ น ‘ผเี สอ้ื ราตร’ี เอง
กอ็ อกมาท�างานเกบ็ เงินดว้ ยเหตุผลดงั กล่าวเชน่ กัน
และแล้วปัญหาการย้ายออกของประชากรได้ทวีความรุนแรงขึ้น
จนการดา� รงถนิ่ ฐานลบั เปน็ ไปอยา่ งยากล�าบาก
แมว้ า่ จะตอ้ งเรม่ิ ใครค่ รวญถงึ การยา้ ยอกี หนอยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ ทวา่
ตอ่ ใหม้ หาพงไพรแหง่ จรู า่ จะกวา้ งใหญไ่ พศาลเทา่ ใดกไ็ มส่ ามารถหาสถานที่
ยา้ ยไปเจอไดง้ า่ ยๆ

“ดงั นน้ั พวกเราจงึ คดิ จะมารอ้ งเรยี นใหท้ า่ นชว่ ยทา� อะไรสกั อยา่ ง
กบั เจา้ พวกอนั ธพาลนนั่ เสยี หนอ่ ย ทวา่ ฝา่ บาทกไ็ ดท้ า� การตดั สนิ ใหก้ อ่ นที่
พวกเราจะรอ้ งขอเสยี อกี เทา่ นพ้ี อกา� หนดสถานทยี่ า้ ยถนิ่ ไดแ้ ลว้ หลงั จากน้ี
ก็จะ--------”
คนทยี่ า้ ยออกไปคงจะกลบั มาเปน็ แน ่ นน่ั คอื คา� กลา่ วของผอู้ าวโุ ส
พอไดฟ้ งั เรือ่ งราวผมก็เกดิ ไอเดยี

บทที่ 4 พิธีเขา้ เฝา้ 363

สถานทย่ี า้ ยถิ่น ใช่แล้ว เร่อื งสถานท่ียา้ ยถ่นิ นนั่ เอง
ที่เมืองนีก้ ็มไี ม่ใช่เหรอ
ดเู หมือนวา่ จา� นวนเอลฟน์ ัน้ มไี มถ่ ึง 300 คนด้วยซ้า�
แม้ว่าในอดีตกาลอันไกลโพ้นจะมีจ�านวนมากมายจนสร้าง
อาณาจกั รโบราณใหเ้ จรญิ รงุ่ เรอื ง แตค่ วามเจรญิ นน่ั ไดส้ าบสญู ไปเสยี แลว้
เอลฟก์ ลายเป็นชนชาติเร่ร่อนและกระจดั กระจายไปทั่วโลก
ถ้าแค ่ 300 คนละก็ผมพอจะนกึ ที่ที่ให้พวกเขาอยู่ไดพ้ อดีออก
ใชแ่ ลว้ ปา่ เลก็ ๆ ทเ่ี พง่ิ สรา้ งเสรจ็ ในดนั เจยี้ นชนั้ ท ี่ 95 ผมเหน็ วา่
แคใ่ ห้ยา้ ยไปทน่ี ่ันก็พอ
เรอื่ งงานการกเ็ ชน่ ชว่ ยฟารม์ นา�้ ผงึ้ ทอี่ าปโิ ตะทา� อย ู่ ปลกู พชื พรรณ
หายากซ่ึงเกบ็ เกย่ี วไดเ้ ฉพาะในปา่ ทคี่ วามเขม้ ขน้ แกน่ เวทสงู หรอื ช่วยงาน
โรงเต๊ียมซึง่ มีก�าหนดจะสร้างท่ีช้ันที ่ 95
จะฝากให้เฝ้าร้านขายอาวุธก็ได้ และถึงจะคิดว่าไม่มีก็เถอะแต่
เวลาทอี่ สรู ปรากฏตวั ขน้ึ บนชน้ั ท ี่ 95 ถา้ คณุ เอลฟท์ กุ คนชว่ ยปกปอ้ งเมอื ง
กน็ า่ อ่นุ ใจ
ได้ยนิ ว่าเอลฟก์ บั เทรนทเ์ ข้ากนั ได้ดีดว้ ย พวกคณุ เทรนไี่ ม่น่าจะ
คดั คา้ น
เรามงี านใหท้ า� ตงั้ มาก คงจะเรยี กใหบ้ รรดาพวกพอ้ งทก่ี ระจดั กระจาย
ไปมากลบั มาได้กระมงั
พวกเดก็ สาวทอ่ี อกไปทา� งานหาเงนิ อาจกลบั มากไ็ ด ้ ถา้ อยา่ งนน้ั
หรือว่าการจะเปิดร้านของเอลฟ์ส�าหรับสมาชิกพิเศษที่ชั้น 95 จะไม่ใช่
ความฝนั อกี ต่อไปแล้ว-------!?
ดีมาก ยอดเย่ยี มจรงิ ๆ
ถงึ เมอื งนจ้ี ะมรี า้ นใหไ้ ปดม่ื แตก่ เ็ ปน็ รา้ นทส่ี ภาพแบบสา� หรบั ให้
นกั ผจญภยั ใชโ้ ดยควบรา้ นอาหารไปดว้ ยในตวั เวลาทอี่ ยากดมื่ กนั เงยี บๆ
จึงเปน็ ไปแบบใช้หอ้ งอาหารสา� หรบั ผบู้ รหิ าร

364

ถา้ ขอชนู ะ เธอคงชว่ ยเตรยี มเหลา้ ใหถ้ งึ หอ้ งตวั เองอยหู่ รอก แตก่ ็
ไม่ไดอ้ ยากจะดมื่ ถึงขนาดตอ้ งท�าแบบนั้นละนะ
แคต่ ง้ั ใจใหเ้ ป็นทีพ่ กั หายใจเลก็ ๆ นอ้ ยๆ เอง
ไมใ่ ช่เพราะเหตผุ ลทีว่ ่าพอชนู ะอยแู่ ล้วไมส่ บายใจหรอกนะ
คงไม่ถงึ กบั ต้องบอกว่าไมใ่ ชเ่ หตผุ ลอย่างพดู จาบา้ ๆ บอๆ กับ
กอ็ บตะไม่ได้ หรอื ไมม่ ีสถานท่ปี รกึ ษากับโยลไมลเ์ ป็นการลับหรอก

-------แหม นีผ่ มพูดจริงนะ?
ผมแคค่ ดิ วา่ หากมรี า้ นแบบ ‘ผเี สอื้ ราตร’ี กค็ งใชง้ านในหลายดา้ น
ได้เทา่ นั้นเอง
ผมตัดสินใจลองเสนอไอเดียท่ีผุดขึ้นมาให้เอลฟ์ผู้อาวุโสซึ่งมี
ทา่ ทางล�าบากใจ

“ผู้อาวุโส ฉันพอนึกสถานท่ีที่จะรับพวกนายไว้ออกอยู่
หรอก--------”
เน่ืองจากผมเอ่ยปาก รกิ ุรุโดจึงถอยไปหนึง่ กา้ วแลว้ วางตัวเป็น
ผฟู้ งั ไมร่ ไู้ ปฝกึ มาตอนไหน ไมว่ า่ สถานการณแ์ บบไหนเขากร็ บั มอื ไดอ้ ยา่ ง
เปน็ ปกต ิ แม้ผมจะคยุ เรื่องที่ไม่อยใู่ นกา� หนดการ เขาก็ติดตามได้อย่างไร้
ท่ตี ิ ชา่ งพง่ึ พาไดเ้ สยี จรงิ

“โอะ โอ้! จรงิ หรือครบั ฝ่าบาทริมรุ ?ุ ”
“อื้ม ถา้ ราว 300 คน จะใหม้ าอยทู่ ุกคนเลยกไ็ ด้นะ”
“ขอบคณุ ครบั ! เชน่ นน้ั พอกลบั ไปขา้ จะพาทง้ั เผา่ มาในทนั ทเี ลย
ครบั ”
“เขา้ ใจแลว้ ฉนั จะตระเตรยี มทพี่ กั อาศยั ไวใ้ หอ้ ยไู่ ดก้ อ่ นพวกนาย
จะมาแล้วกนั แต่ว่าฉันมงี านทอ่ี ยากใหท้ า� อยู่ พวกนายไม่ขดั ขอ้ งใช่มย้ั ?”
“แน่นอนครับ ถ้าพลังของเอลฟ์อย่างพวกข้าจะเป็นประโยชน์
ตอ่ ฝ่าบาทริมรุ ุแล้ว พวกขา้ ก็ไมม่ อี ะไรจะยนิ ดไี ปมากกว่านั้นแลว้ ครับ!”
เอลฟ์ผอู้ าวุโสปตี ยิ นิ ดียง่ิ กวา่ ทคี่ ิด

บทที่ 4 พธิ เี ขา้ เฝา้ 365

คงเพราะโลง่ อกไปทที ไี่ มจ่ า� เปน็ ตอ้ งตระเวนหาสถานทปี่ ลอดภยั
ในป่าสุดอันตราย ท่าทางเราจะสามารถส่งทูตไปแล้วเตรียมกันโยกย้าย
ได้โดยไว
และแลว้ เรากต็ กลงรบั เอลฟม์ าอยใู่ นเขาวงกตดว้ ยประการฉะน้ี

ถ้ามันจบแค่นั้นก็ดีอยู่หรอก แต่ทว่าผมสะกิดใจถึงเร่ืองหน่ึงท่ี
ผ้อู าวุโสเอย่
หมูน่ ี้บรรดาคนทีอ่ อกไปทา� งานหาเงนิ ไม่กลับมาเลย
เอลฟ์มีความผูกพันกันอย่างเหนียวแน่น ไม่คิดว่าพวกเขาจะ
ทอดทงิ้ บ้านเกิดไปไดห้ รอก...
ได้ยนิ ว่ามีคนที่ออกไปลา่ ของปา่ แล้วไม่ได้กลับมาด้วย พวกเขา
กงั วลเรอ่ื งนีเ้ ลก็ น้อย
ผอู้ าวโุ สบอกวา่ เอลฟม์ คี วามเปน็ ปจั เจกชนสงู เลยอาจแคอ่ ารมณ์
แปรปรวนกเ็ ปน็ ได-้ -------แตส่ งิ่ ทผี่ มนกึ ขน้ึ มาไดค้ อื เรอ่ื งทไี่ ดย้ นิ ทร่ี า้ นของ
โยลไมล์
เรอ่ื งธรุ กจิ ทไ่ี วเคานตค์ าซคั ในอาณาจกั รอนิ กราเซยี ยกมาคยุ กบั
โยลไมล์ ถา้ จ�าไมผ่ ิดมันน่าจะเกีย่ วกับรา้ นทใ่ี ชท้ าสทีเ่ ป็นเอลฟ์...
เหลา่ เอลฟ์รุ่นหนุ่มสาวที่ไม่คอ่ ยไดก้ ลับมา
ไวเคานต์คาซคั -------- ไมส่ ิ องคก์ รอาชญากรรมซงึ่ ท่าทางจะมี
ทาสเอลฟ์ในครอบครอง
ถา้ เกิดวา่ ลางสงั หรณไ์ มด่ ีของผมแมน่ แลว้ ละก.็ ..
ถา้ แคว่ ติ กมากเกนิ ไปกด็ แี ตห่ ากไมใ่ ชเ่ ชน่ นน้ั นจ่ี ะเปน็ ปญั หาใหญ่
อุตส่าห์ได้เข้าใกล้ความฝันที่จะเปิดร้านของเอลฟ์ท้ังที ดังนั้น
คงตอ้ งท�าการตรวจสอบใหด้ ีเสยี แลว้
ผมมองเอลฟ์อาวุโสท่ีจากไปหลังกล่าวขอบคุณแล้วคิดเช่นนั้น
จากน้นั กถ็ ่ายทอดค�าส่ังไปยงั โซเอยผ์ เู้ ฝ้าอยู่ด้านหลงั ดว้ ย ‘จิตส่ือสาร’

366

‘โซเอย์ ช่วยไปตรวจสอบเจ้าไวเคานต์คาซัคแห่งอาณาจักร
เบอร์มุนด์นนั่ ให้ท’ี

‘น้อมรับบัญชา!’
โซเอย์ส่ง ‘ร่างแยก’ ไปลงมอื ตรวจสอบอยา่ งรวดเร็ว
เท่านกี้ พ็ อ เราคงไดข้ ้อมลู อะไรมาบ้างกอ่ นพิธีเขา้ เฝ้าจะจบ
หลงั จากนล้ี องถามโยลไมลถ์ งึ สงิ่ ทรี่ เู้ กยี่ วกบั องคก์ รอาชญากรรม
ทค่ี รอบครองทาสเอลฟ์ดว้ ยดีกวา่
และถ้าหากพิสูจน์ชัดแล้วว่ามีความเกี่ยวข้องกัน เมื่อน้ันก็จะ
ไม่ปรานี
น่คี ือสง่ิ ท้าทายต่อความรกั ของผมท่มี ตี อ่ เอลฟ์
ตอ่ หนา้ ความทะเยอทะยานทจ่ี ะเปน็ เจา้ ของ “รา้ นเอลฟ”์ ผทู้ มี่ า
ขวางจะตอ้ งบดขยีเ้ สยี ใหห้ มด
ผมซกุ ซอ่ นความตง้ั ใจนน้ั ไวใ้ นใจแลว้ เรมิ่ เดนิ หนา้ ตรวจสอบคดนี ้ี

＊

ในทีส่ ดุ พธิ ีเข้าเฝ้าอันยาวนานกด็ �าเนนิ มาถงึ วนั สดุ ท้าย
ถา้ ผ่านวนั นีไ้ ปได้ อีก 3 วันจะเป็นเทศกาลเปิดประเทศ
หลงั จากเรอ่ื งของเอลฟก์ ไ็ มย่ งั เกดิ ปญั หาอะไรเปน็ พเิ ศษ ราบรน่ื ดี
ทง้ั ยงั ไมม่ ปี ัญหาทโ่ี ดดเด่นระหว่างบรรดาอสูรท่พี กั อาศยั ในเมือง
เรอ่ื งราวของเหลา่ บตุ รชายของดากรุ ลี แพรก่ ระจายออกไป ทา่ ทาง
พวกบา้ ท่ภี มู อิ กภูมใิ จในพลงั ของตนจะวา่ นอนสอนง่ายแลว้ ผมไมอ่ ยาก
จะชมชิออนนักหรอก แต่ก็คิดว่าบางทีการส�าแดงฝีมืออย่างเตะตาก็มี
ประโยชน์เหมอื นกัน
เกลโดก้ ลบั เมอื งมาพกั ผอ่ นตงั้ แตเ่ มอ่ื หลายวนั กอ่ น ดอิ าโบลกบั
ฮาคุโรเองกก็ ลบั มาแลว้ เมื่อวาน

บทที่ 4 พธิ ีเขา้ เฝา้ 367

“โอ ้ ทา่ นรมิ รุ ุ ยงั คงรปู ลกั ษณน์ า่ เกรงขามไมเ่ ปลย่ี นแปลง ไมไ่ ด้
พบท่านเสยี เนน่ิ นาน อกข้าแทบจะฉีกขาดดว้ ยความปล้มื ปตี ิแล้วขอรับ!”
ดอิ าโบลพลา่ มเพอ้ ออกมาพลางหวั เราะเปน็ เสยี งคหึ หึ หึ ึ รา่ งสไลม์
เนี่ยไมม่ ีความนา่ เกรงขามอะไรหรอก หมอน่ีตาถั่วชะมัด ผมคิด
ถึงจะอยากฟงั รายงานแตเ่ อาไว้ทีหลงั แลว้ กัน
ดอิ าโบลทา่ ทางผดิ หวงั แตผ่ มตอ้ งหารอื เรอ่ื งสา� คญั เพอื่ เตรยี มตวั
ส�าหรับวนั น้ี
เพราะคนทต่ี อ้ งรบั มอื ในวนั นเี้ ปน็ แขกทส่ี า� คญั ขนาดนนั้ เลยทเี ดยี ว
จะประมาทไม่ได้เดด็ ขาด
คาดวา่ นค่ี งจะเป็นการเขา้ เฝา้ ที่ยากเยน็ ทสี่ ุด
ดังนน้ั วันนี้เราจึงมารว่ มพธิ ีกันพรอ้ มหนา้ ทุกคน
ส�าหรับผู้มาเยือน ขณะนี้เบนิมารุก�าลังออกไปรบั พวกเขาอยู่
เบนิมารุผู้เป็นมือขวาของผมออกไปรับ-------- เรื่องน้ีคงท�าให้
เข้าใจถงึ ความส�าคัญของเผ่านีไ้ ดแ้ ลว้
กลน่ิ อายรนุ แรงประหนงึ่ เปลวเพลงิ กา� ลงั ใกลเ้ ขา้ มาจากดา้ นนอก
ประตู
สมคา� ร�่าลือจรงิ ๆ
ประตเู ปดิ ออกแลว้ คณะผมู้ าเยอื นซงึ่ ตดิ อาวธุ ยทุ โธปกรณก์ เ็ ขา้ มา
ใช่แลว้ พวกเขานแ่ี หละ-------- เผา่ ซง่ึ เบนิมารุเคยไปเยอื นเพ่ือ
ทกั ทายในฐานะทูต
เผ่าเท็งง ุ (เผา่ จมูกยาว)
เท็งงุมีที่อยู่อาศัยบนเทือกเขาคุช ณ เขตแดนของมหาพงไพร
แห่งจูร่า เป็นกลุ่มอิทธิพลซึ่งอยู่นอกดินแดนในปกครองของผม ดังนั้น
หากพดู กนั โดยเครง่ ครดั แลว้ นเี่ รยี กวา่ เปน็ การพบปะหารอื กนั มากกวา่ จะ
เป็นการเข้าเฝ้า

368

กลุ่มคนแต่งชุดเกราะเข้ามายงั โถงเขา้ เฝ้า
ผู้ท่ยี นื นา� หนา้ สดุ คอื สาวน้อยโฉมงาม
ผมเคยคดิ วา่ พวกเขาจมูกยาวจงึ ถกู เรียกว่าเทง็ งุ (เผ่าจมูกยาว)
แตเ่ ท่าที่เห็นจมกู กด็ ปู กตดิ ี
เทง็ งกุ ค็ อื สนุ ขั สวรรค ์ (เทง็ ง)ุ หรอื กค็ อื เผา่ พนั ธเ์ุ ลอื ดผสมระหวา่ ง
แองเจิล (เผา่ ทูตสวรรค์) กบั โอคาม ิ (เผ่าสนุ ขั ป่า)--------

《คÓเตอื น หากกลา่ วอยา่ งถกู ตอ้ งแลว้ ไมใ่ ชเ่ ลอื ดผสม แตเ่ ปน็
เผ่าพนั ธุซ์ ึ่งเกดิ จากการท่ีแองเจิลเขา้ สถิตร่างของโอคาม》ิ
ใชๆ่ คือเผ่าพนั ธ์สุ ถิตร่างนน่ั แหละ
โอคามคิ อื มนษุ ยส์ ตั วช์ นดิ หนงึ่ เปน็ เผา่ พนั ธท์ุ ร่ี กั สนั โดษ โอคามิ
(สนุ ัขปา่ ) หรือกค็ อื เทพผูเ้ ปน็ ใหญ่ (โอคามิ) ดังน้ันค�าวา่ “จมกู ยาว”
จึงเป็นการอุปมาท่ีมีความหมายว่าเป็น “ผู้มีประสาทรับกลิ่นล�้าเลิศผิด
ธรรมดา”
และเผา่ พนั ธ์ซุ ึง่ ได้รับการบชู าเป็นเทพเจ้าแห่งขนุ เขานเ้ี อง------

《คÓเตอื น หากกลา่ วอยา่ งถกู ตอ้ งแลว้ ไมใ่ ชเ่ ผา่ พนั ธ์ุ แตเ่ ปน็
ฝงู ชนทเ่ี กดิ จาก “ปจั เจกบุคคล” เหมือนกับปจั เจกนาม : รนั ก้า》

--------น่นั แหละๆ
บอกตรงๆ ก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอก แต่สรุปแล้วก็คือร่างปัจเจก
บคุ คลของเทพผเู้ ปน็ ใหญ ่ (โอคาม)ิ ทโี่ คตรทรงพลงั ใหก้ า� เนดิ เผา่ สนุ ขั ปา่
(โอคาม)ิ จากน้ันดเู หมอื นวา่ ดว้ ยการที่แองเจลิ เขา้ สถิตร่าง เผ่าพนั ธท์ุ ม่ี ี
อัตตาจึงถือกา� เนดิ ข้ึนมานัน่ เอง
บุคคลผู้แข็งแกร่งเช่นนั้นคือบุพการีของสาวน้อยท่ีอยู่เบ้ืองหน้า

บทท่ี 4 พิธีเขา้ เฝา้ 369

ผ้นู ีน้ ่ีเอง ทัง้ ยงั เปน็ ผูอ้ าวโุ สแห่งเผา่ เท็งงุอกี ด้วย
ดว้ ยความทผ่ี อู้ าวโุ สทา่ นนนั้ ใหก้ า� เนดิ บตุ ร พลงั กายจงึ เสอ่ื มถอย
อย่างรวดเร็ว ดังนนั้ โดยเน้ือแท้สาวน้อยเบ้อื งหน้าผมคนนตี้ า่ งหากทเ่ี ปน็
หวั หน้าแห่งเทง็ งุ
ดว้ ยเหตนุ เ้ี องครง้ั นแี้ ทนทจ่ี ะเรยี กวา่ การเขา้ เฝา้ เรยี กวา่ การหารอื
กนั จงึ ถกู ต้องกวา่
อกี อย่าง ส่ิงทสี่ า� คญั ยงิ่ กว่านั้นคือ---------
.........
......
...
เบนิมารุเคยไปเยอื นเผ่าเทง็ งุแล้วครง้ั หน่งึ
พวกเทง็ งยุ งั มดี า้ นทลี่ ะมนุ ละมอ่ มอยา่ งเชน่ ตอนยอมใหเ้ ผา่ ไฮออรค์
ย้ายถ่ินฐาน แท้จริงแล้วพวกเขาทะนงตนย่ิงนัก หากผมบังคับใช้
อ�านาจปกครอง พวกเขาก็จะตอ่ ต้าน และจากนั้นสงครามจะต้องเกดิ ข้นึ
เปน็ แนแ่ ท้
แนน่ อนวา่ ผมไม่มีความตง้ั ใจเชน่ น้ัน
ไมม่ คี วามจา� เปน็ อะไรทจี่ ะตอ้ งตอ่ สกู้ บั เผา่ พนั ธผ์ุ เู้ ขม้ แขง็ ทถ่ี กู บชู า
เปน็ เทพแห่งขุนเขา
เบนิมารุเองก็เข้าใจถึงเรื่องนั้นดี เขาจึงได้ไปทักทายด้วยเรื่อง
เพยี งแคข่ ออนญุ าตกอ่ สรา้ งทางหลวงเชอื่ มตอ่ กบั อาณาจกั รมนตราซารอิ อน

“การเจรจาส�าเร็จได้ด้วยดีครับ ส�าหรบั เทง็ งเุ อง ทา่ นริมรุ ุกเ็ ปน็
บคุ คลทพ่ี วกเขาเมนิ เฉยไมไ่ ด ้ เลยวา่ จะมาเยยี่ มทกั ทายกนั สกั ครงั้ นะ่ ครบั ”
เบนิมารุที่กลับมาแล้วรายงานแบบนั้น แต่สภาพเขาดูอิดโรย
อย่างมากผดิ กลับส่งิ ท่ีกลา่ วมาอยา่ งหนา้ มือเปน็ หลงั มอื

“เกิดปญั หาอะไรรึเปลา่ ?”
“ไมค่ รบั ก็ไม่เชิงว่ามหี รอกครบั ...”

370

เบนิมารุพูดจาคลุมเครือ ไม่แม้แต่จะตอบผมท่ีถามด้วยความ
เปน็ ห่วง
อาร์บิสซึ่งไปด้วยกันในฐานะทูตเองหลังจากกลับมาก็มีท่าทาง
-------- หรอื จะเรียกวา่ อารมณ์-------- ไม่รืน่ รมยน์ กั เสยี ดว้ ย ดแู ลว้ ไมน่ า่
จะถามอะไรเธอได้
ผมเลยตัดสินใจบบี ใหเ้ บนิมารุเล่ามาอกี คร้งั ในภายหลัง เพราะ
ดูท่าจะเป็นเร่ืองท่ีพูดยากต่อหน้าผู้บริหารคนอื่นๆ ผมเลยไปดื่มกับเขา
เปน็ การสว่ นตวั
และถ้าถามว่าไดค้ วามว่ายงั ไงแลว้ ---------

●

เบนมิ ารมุ งุ่ ไปยังชุมชนลบั ของเทง็ งุกบั อาร์บสิ และเหล่าคุเรไน
ทางขาไปนั้นราบรื่นดี ทว่าพวกเขาถูกนักรบเท็งงุวัยเยาว์เรียก
ให้หยดุ ตรงปากถา�้ บนยอดเขาของเทอื กเขาคุช
นกั รบเยาวว์ ยั สวมผา้ คลมุ สขี าวบนรา่ ง มอี จุ กิ าตานะคาดไวท้ เี่ อว
แผ่นหลังมีปีกขาวค่หู น่งึ หูชแ้ี หลมเปน็ รูปสามเหลี่ยมเหมือนสุนขั และยัง
มหี างด้วย
เม่อื เบนิมารุเหน็ ท่วงท่าซงึ่ ขัดเกลามาแล้วนน้ั เขาก็ร้แู จง้ วา่ นี่คอื
ผู้ที่มีจิตวิญญาณนักรบ ในตอนนั้นเขาแจ้งที่มาที่ไปแล้วขออนุญาตผ่าน
‘เขตแดน’ ซึ่งกางไว้ในถา�้ นั้น
นักรบเยาว์วัยยินยอมแล้วน�าทางเพียงแค่เบนิมารุกับอาร์บิส
เขา้ ไปข้างใน
ปลายทางของถา�้ ทล่ี อดผา่ นไปนนั้ คอื แดนสขุ าวดซี งึ่ มวลดอกไม้
บานสะพรง่ั
สถานทน่ี ร้ี กั ษาอณุ หภมู ใิ หส้ บายอยเู่ ปน็ นติ ย ์ ไมร่ อ้ นและไมห่ นาว

บทที่ 4 พธิ ีเข้าเฝ้า 371

--------เปน็ หมบู่ า้ นแสนงามอนั สมควรแลว้ ทม่ี ีเผ่าทรงพลังอยู่อาศยั
ณ ปลายทางทน่ี กั รบนา� ไป มเี ดก็ สาวโฉมงามมาตอ้ นรบั เบนมิ ารุ
เดก็ สาวผนู้ ผ้ี ดิ แผกจากเทง็ งตุ นอนื่ ๆ เธอมรี ปู ลกั ษณเ์ ยย่ี งมนษุ ย์
ผมสีขาวบริสุทธิ์ยาวประบ่ามีสีแดงสดตั้งแต่บริเวณหูลงมา
รมิ ฝปี ากเลก็ สซี ากรุ ะแลดนู มุ่ นม่ิ ทวา่ นยั นต์ าซง่ึ เหลอื บมองจาก
รปู ตาเรียวยาวคล้ายสุนัขป่านัน้ จับจอ้ งเบนมิ ารุราวกับประเมินเหยอ่ื
ประมาทไม่ได ้ เบนิมารุคดิ ตวั ตนของสาวนอ้ ยผู้นี้อาจเทียบช้นั
ไดก้ บั จอมมารคารอิ อนทเี่ ขาเคยพบกอ่ นหนา้ นห้ี รอื อาจจะยง่ิ กวา่ นน้ั ทเี ดยี ว

“นามของขา้ คอื เบนิมารุ ขา้ มาในฐานะผ้แู ทนของจอมมารริมุรุ”
“ขอบคุณทา่ นทตู ทอ่ี ุตส่าหม์ าเยือน ขา้ คือบุตรสาวของผอู้ าวุโส
แห่งเท็งงุนามว่าโมมิจิ แล้วท่านมีธุระอะไร? คิดจะปกครองดินแดน
แห่งนร้ี ?ึ ”
เด็กสาวผู้ขนานนามว่าโมมิจิตอบค�าทักทายของเบนิมารุด้วย
รอยยิ้มสดใส ทวา่ ในคา� กล่าวนัน้ กลบั มียาพิษแฝงอยู่
ทา่ จะไมร่ บั แขก เบนมิ ารุรูส้ กึ ได้ แต่เขาไมเ่ ก็บเรอื่ งนัน้ มาใสใ่ จ

“เราไมม่ คี วามตง้ั ใจเชน่ นนั้ สง่ิ ทพ่ี วกเราประสงคค์ อื การอนญุ าต
ใหผ้ า่ นทางเทอื กเขาคชุ ซง่ึ อยบู่ นพรมแดนมหาพงไพรแหง่ จรู า่ และหากเปน็
ไปไดก้ อ็ ยากขออนุญาตขุดอุโมงค์ท่ีภเู ขาลกู น้ีด้วย”
“ฮ่ึม จะบอกว่าไม่มีความทะเยอทะยานอยากได้ดินแดนสินะ
เรอื่ งขออนญุ าตผ่านทางพวกท่านจะทา� ตามใจชอบกไ็ ดอ้ ยหู่ รอก... ว่าแต่
อุโมงค์คอื อะไรร?ึ ”
โมมจิ ฟิ งั คา� อธบิ ายของเบนมิ ารดุ ว้ ยทา่ ทไี มส่ นใจ แตม่ ปี ฏกิ ริ ยิ า
ตอบสนองต่อคา� วา่ อุโมงค์
ทจี่ รงิ แลว้ เบนมิ ารเุ องกไ็ มค่ อ่ ยเขา้ ใจสงิ่ ทเี่ รยี กวา่ อโุ มงค ์ เขาเพยี ง
ได้คา� อธิบายหยาบๆ จากริมุรุวา่ เปน็ การเจาะรภู ูเขา
ที่จริงแผนการนี้เพียงแค่ริมุรุเสนอความคิดข้ึนมาก็ยกเลิกไป

372

หากจะเช่ือมต่อกับเมืองหลวงของซาริออน อุโมงค์จะเป็นทางที่ส้ันที่สุด
ทว่าความจริงแค่ท�าทางเชื่อมกับเมืองพรมแดนใกล้ซาริออนเฉยๆ ก็ได ้
ไมจ่ �าเปน็ ตอ้ งท�าอโุ มงค์
เบรมิ ารรุ ้เู รื่องนัน้ ดเี ลยเพียงถามเผอื่ ไว้

“อุโมงค์คือส่ิงท่ีเชื่อมกับถนนอีกฝั่งของภูเขาด้วยการเจาะภูเขา
หากทางท่านไมอ่ นุญาต เราก็ไมฝ่ นื ---------”
“ช้ากอ่ น เจาะภูเขารึ? เจ้าพูดจริงรึเปล่า?”
“อ้ืม มเี รื่องน้นั อยู่ในแผนน่ะ แต่ว่าคร้งั นีเ้ ส้นทางทจี่ �าเป็นต้องมี
นน้ั ไมต่ อ้ งทา� อโุ มงค ์ ดงั นน้ั ขา้ จงึ เพยี งถามเตรยี มไวใ้ นกรณที ม่ี นั จา� เปน็ ใน
อนาคตเท่านัน้ หากพวกทา่ นไม่ชอบ พวกเราก็ไมข่ อให้ทา่ นฝนื หรอก”
เบนมิ ารุตอบอย่างสบายๆ
ทวา่ เหล่าเทง็ งุกลับมที า่ ทีส่ันไหวเป็นวงกว้าง
ดูเหมือนค�าว่าอุโมงค์จะเป็นค�าต้องห้ามส�าหรับพวกเขาซึ่งมอง
ภูเขาเปน็ สง่ิ ศักดิส์ ิทธ์ิ

“ทา่ ไมด่ เี ลยนะ เจา้ นะ่ ขา้ เคยคดิ วา่ ถงึ สไลมจ์ ะกลายเปน็ จอมมาร
แต่ถ้าไม่แทรกแซงพวกเราก็จะปล่อยให้ท�าตามใจ ที่พางูเหม็นสาบสัตว์
น่ันมาก็ว่าจะท�าเป็นไม่เห็นอยู่ แต่ข้าคงอยู่เฉยๆ ให้ภูผาของพวกข้าถูก
ดูแคลนไมไ่ ดห้ รอกนะ”
โมมจิ วิ ่าแลว้ ก็ลกุ จากทน่ี ั่ง
เบนิมารุไม่ได้ต้ังใจจะท�าแบบน้ัน แต่ท่าทางจะไม่ได้อยู่ใน
บรรยากาศทคี่ ุยกนั ตอ่ ไดอ้ ีกแลว้
พลาดซะแล้ว เบนิมารุนึก
หากเบนมิ ารตุ อบโตต้ อนน ้ี อกี ฝา่ ยกจ็ ะไมย่ อมถอย เขาคดิ เชน่ นน้ั
จึงนง่ั น่งิ ไม่ขยบั ทวา่ มีคนท่ที นเฉยไม่ได้
นั่นคืออาร์บสิ

“ท่วี ่างูเหมน็ สาบสัตวน์ นั่ หมายถึงขา้ หรอื เปลา่ นะ?”

บทที่ 4 พิธเี ข้าเฝ้า 373

เธอลกุ จากทนี่ งั่ ดว้ ยความเดอื ดดาลอยา่ งเงยี บๆ จอ้ งเขมง็ ไปยงั
โมมิจิ
ทง้ั สองปลอ่ ยรังสอี ันตราย ขนื แตะนดิ เดียวตอ้ งมีเรอื่ งแน่

“เฮ้ย หยุด--------”
สายตาของอาร์บิสแทงโมมิจิทะลุราวกับว่ามีเสียงเบนิมารุท่ี
พยายามห้ามเปน็ สัญญาณ
เอก็ ซต์ ร้าสกลิ ‘เนตรอสรพษิ สวรรค’์ -------- ฤทธ์ติ ่างๆ เชน่
อาการชา เป็นพษิ คลมุ้ คลั่ง กัดกินโมมิจซิ ึง่ ถกู จอ้ งตรงๆ
ทว่าโมมจิ ไิ มแ่ ม้แตจ่ ะสนใจมัน

“เปน็ ทา่ ทน่ี า่ เบอ่ื เสยี จรงิ สภาวะผดิ ปกตใิ ชก้ บั ขา้ ทเ่ี ปน็ บตุ รสาว
ของผอู้ าวโุ สแหง่ เท็งงไุ มไ่ ด้ผลหรอก”
โมมจิ กิ ลา่ วพลางหยิบพัดออกมาไว้ในสองมอื
เท็งงุเป็นสิ่งมีชีวิตก่ึงจิตวิญญาณ ดังนั้นจึงมีความต้านทานต่อ
สภาวะผดิ ปกติสูงอยา่ งที่โมมิจิบอก และไมเ่ พียงเทา่ นั้น โมมจิ ยิ งั ใหส้ กลิ
ทชี่ อ่ื เอก็ ซต์ รา้ สกลิ ‘สมั ผสั สนุ ขั ปา่ สวรรค’์ ทา� งานตลอดเวลา มนั มคี วาม
สามารถทท่ี า� ใหอ้ า่ นขอ้ มลู ไดม้ ากกวา่ ทสี่ มั ผสั ทงั้ หา้ รบั ร ู้ และแสดงผลลพั ธ์
ทก่ี ล่าวไดว้ า่ เขา้ กนั ไดส้ ูงกบั เอ็กซ์ตร้าสกิล ‘ญาณเวท’
นอกจากนั้น ‘สมั ผัสสุนขั ปา่ สวรรค’์ ยงั ท�าให้ภาพลวงตาและ
วิชาลวงตาไรผ้ ลอกี ดว้ ย
ดว้ ยเหตนุ ้ ี การเลน่ ทเี ผลอจงึ ใชก้ ับโมมจิ ิไมไ่ ดผ้ ล
คราวนเ้ี ปน็ ทขี องโมมจิ ิ เธอฟาดพดั ลงไปยงั อารบ์ สิ ราวกบั รา่ ยรา�
อารบ์ สิ หยดุ การโจมตแี รกไวไ้ ดด้ ว้ ยไมข้ กั ขระสที อง แตก่ ลบั โดน
ฟาดท่ีสีข้างในการโจมตีครั้งที่สองที่ติดตามมา เธอกระเด็นไปไกลถึงริม
หอ้ งโถง

“อะอึ๊ก!?”
โมมจิ แิ สดงใหเ้ หน็ ถงึ การเคลอื่ นไหวทขี่ ดั เกลามาแลว้ อยา่ งสบายๆ

374

เธอกางพัดที่หุบลงจากการโจมตีสีข้างใหม่อีกคร้ัง ซ่อนริมฝีปากไว้ด้วย
อากัปกริ ิยาสง่างาม
จากนัน้ โมมิจิก็เอย่ ปากพูด

“จบแล้วรึ? เป็นสามทหารเสือกไ็ ม่เหน็ จะเทา่ ไหรเ่ ลยนะนี”่
ศักดิศ์ รีของอาร์บิสถูกทา� ร้ายด้วยคา� พูดน้ันเช่นกัน

“ไมอ่ ยากใหพ้ วกบา้ นนอกมาดถู กู กนั หรอก ขา้ ออมมอื ใหเ้ พราะ
คดิ วา่ เปน็ คูเ่ จรจา แต่น่นั คงไม่จา� เป็นสนิ ะ?”
อารบ์ ิสทฟ่ี ้นื สภาพแผลเรียบร้อยแล้วลุกข้นึ ยนื อย่างไม่ระคาย
จากน้ันเธอเขม่นกลับไปยังโมมิจิอย่างเย็นชา ประจันหน้ากับ
โมมิจิด้วยท่าทางภูมิฐานอย่างมนุษย์มารช้ันสูงผู้ปกครองดูแลอาณาจักร
สตั วย์ รู าซาเนีย

“ออมมอื ? นนั่ มนั คา� พดู ของทางนต้ี า่ งหากเลา่ เพอื่ ไมใ่ หฆ้ า่ ทตู ตาย
ทา� ถงึ ขนาดนข้ี า้ กร็ ะวงั เตม็ ทแ่ี ลว้ หรอื วา่ เจา้ อยากใหข้ า้ โกรธจรงิ ๆ กนั นะ?”
บริเวณโดยรอบทั้งคู่ที่เขม่นใส่กันดูราวกับว่าอุณหภูมิลดลงจน
มองเห็นได้
เหล่านักรบรุ่นเยาว์ที่เฝ้าอยู่ริมห้องโถงสัมผัสได้ถึงออร่าเข้มข้น
ท่ีเติมเต็มสถานทนี่ ี้และท�าสีหนา้ บูดเบย้ี ว
ในสถานการณเ์ ชน่ น้นั มเี บนมิ ารุคนเดียวท่ีนั่งเก้าอีจ้ บิ ชาอยู่
พลางคดิ วา่ พอพลาดแล้วยุง่ ยากเหลอื เกนิ

“จริงอยู่ทเี่ จา้ แข็งแกร่ง แตโ่ ลกน้ไี มไ่ ดอ้ ่อนหดั ขนาดทีส่ าวนอ้ ย
ด้อยประสบการณ์ต่อสู้จะเอาชนะได้หรอกนะ?”
“จะลองดไู หมละ่ ? ขา้ เองก็อยากสง่ั สมประสบการณ์ตอ่ สอู้ ยา่ ง
ทีเ่ จ้าว่าอยู ่ ท่าทางเจ้าจะเปน็ ตัวทดลองไดพ้ อดีเลยนะ”
สายตาที่เขมน่ กนั รนุ แรงขึ้น จากนน้ั ทัง้ คู่ก็เคล่ือนไหว
ชัว่ พริบตานน้ั --------
ประกายดาบฉายวาบ พัดถกู ดดี กระเด็นออกจากมือของโมมจิ ิ

บทท่ี 4 พธิ ีเข้าเฝา้ 375



ความเงยี บเข้าปกคลมุ หอ้ งโถง
เบนิมารุเข้าแทรกการต่อสู้ของทั้งสองด้วยความเร็วท่ีไม่มีใคร
ตอบสนองทนั

“หยดุ แคน่ น้ั แหละ ขา้ ขออภยั ทคี่ า� พดู ขา้ ทา� ใหเ้ จา้ ไมพ่ อใจ แตว่ า่
เจา้ จะฆา่ ผู้ตดิ ตามขา้ ไม่ได้”
เบนมิ ารุเอ่ยอย่างเรยี บเฉย

“ทะ ท่านเบนมิ ารุ!? จะบอกว่าขา้ แพ้ง้นั หรือ?”
“ใช ่ ถ้าขา้ ไม่หยุดไว ้ เจา้ กต็ วั ขาดสองท่อนแลว้ ”
“มะ ไม่จริง! ขา้ ออมแรงไว้แล้ว--------”

“ไมล่ ะ การคุมออรา่ ของเจา้ ยังไม่ดพี อ ใส่พลังมากไปนะ”
“อะ อะไรกนั -------”
“ขะ ขา้ แพ้เหรอ...?”
โมมจิ แิ ละอารบ์ ิสทรุดลงพร้อมกนั ทง้ั คตู่ รงทน่ี ั้น
ขณะเดยี วกนั ประตดู า้ นในสดุ ของหอ้ งโถงกเ็ ปดิ ออก ปรากฏรา่ ง
หญงิ งามผ้มู ีหสู ุนัขขนาดใหญ่
นกั รบเทง็ งุรุ่นเยาวห์ มอบค�านับ
“ทะ ทา่ นแม!่ ?”
ผอู้ าวโุ สแหง่ เทง็ งซุ ง่ึ เปน็ มารดาของโมมจิ ยิ มิ้ แยม้ ใหโ้ มมจิ ทิ ห่ี วน่ั ไหว
แลว้ กา้ วมาอยา่ งแชม่ ช้า
และเมื่อเธอมาถงึ ข้างโมมจิ ิปุบ๊ --------
“ไอล้ ูกบา้ !!”
เธอตวาดดว้ ยเสยี งอันดงั ประหนึ่งฟ้าผา่

ทกุ คนยา้ ยสถานที่ นงั่ หนั หนา้ เข้าหากันใหม่โดยพรอ้ มเพรยี ง
ที่นน่ั เป็นหอ้ งแบบญป่ี ุน่ ซงึ่ มเี สอื่ ทาทามิและเบาะรองนัง่
ตรงสดุ ปลายหอ้ งยงั มพี นื้ ทย่ี กพน้ื เผอ่ื ใหผ้ อู้ าวโุ สแหง่ เทง็ งทุ น่ี อนซม

บทท่ี 4 พิธเี ขา้ เฝา้ 377

เพราะป่วยไขส้ ามารถพกั ผอ่ นได้ทนั ที
หลังจากตอนน้ันโมมิจิท่ีถูกผู้อาวุโสประเคนหมัดใส่กา� ลังลูบหัว
พลางทา� ตาซมึ ทา่ ทางเธอจะอารมณค์ กุ รนุ่ ดว้ ยความไมพ่ อใจ แตด่ เู หมอื น
จะไมบ่ น่ ไปมากกวา่ น้แี ลว้

“เออ่ ท่านไมต่ อ้ งฝืนก็ไดค้ รับ พวกข้าแค่มาทักทาย--------”
แมว้ า่ จะยงั ไมบ่ รรลจุ ดุ ประสงค ์ แตก่ ไ็ มไ่ ดอ้ ยใู่ นบรรยากาศทพี่ ดู
คยุ กนั ได้แลว้ อกี อยา่ งอารบ์ สิ เองกซ็ ึมเศร้า จะอยนู่ านๆ คงท�าใจลา� บาก
เบนมิ ารตุ ง้ั ใจจะปฏเิ สธเสยี งแขง็ หากผทู้ ป่ี รามเขาไวค้ อื เจา้ ตวั ผู้
อาวโุ สเอง

“หึหึหึ หนุ่มน้อย อย่าได้ใส่ใจเลย ที่ส�าคัญกระบวนดาบนั้น
เยย่ี มยอดมากเลยนะ ใช่ ‘สÓนกั สายหมอก’ รเึ ปล่า?”

“ทา� ไมทา่ นถงึ -------ไมส่ ิ ใชจ่ รงิ ๆ ดว้ ยสนิ ะครบั การรา่ ยรา� ของ
ท่านโมมจิ เิ องก็เหมือนกระบวนทา่ ของส�านักเราเชน่ กัน หรอื วา่ -------”
“ใช่แล้ว ข้าเองก็เคยร่�าเรียน ‘สÓนักสายหมอก’ เหมือนกัน
จากอาจารยข์ องขา้ ท่มี นี ามวา่ ‘เบยี คุยะ อาราก’ิ นะ่ นะ”
“อะไรนะ!?”
เบนมิ ารตุ ะลงึ และเมอ่ื ผอู้ าวโุ สแหง่ เทง็ งไุ ดเ้ หน็ สหี นา้ นนั้ กห็ วั เราะ
อยา่ งพึงพอใจ

““นาม” ของขา้ คือคาเอเดะ--------”
ผู้อาวุโสแห่งเท็งงุ-------- คาเอเดะเอ่ยเช่นน้ันแล้วเร่ิมเล่าเรื่อง
ในอดตี
จากทค่ี าเอเดะกล่าว เมอื่ 300 ปีนดิ ๆ กอ่ นหน้าน ี้ เธอได้รับ
การดูแลจากหมู่บา้ นของเผา่ โอเกอร์
คร้ังที่เธอยังออกเดินทางโดยซุกซ่อนพลังท่ีแท้จริงของตัวเอง
เอาไว้ เธอไดพ้ บกบั เบียคยุ ะแลว้ ฝากตวั เปน็ ศิษย์
คาเอเดะมีศิษย์พี่

378

เขาเปน็ คนทบี่ รรยายไดแ้ ตว่ า่ เปน็ อจั ฉรยิ ะ คนทฟ่ี า้ สง่ มาใหจ้ บั ดาบ
และเป็นหลานของเบยี คุยะ

‘ชา่ งนา่ เจ็บใจอะไรเยย่ี งนที้ ี่ใหเ้ จา้ สืบทอดนามของขา้ ไมไ่ ด’้
ดเู หมอื นว่านัน่ จะเปน็ ค�าพูดติดปากของเบยี คุยะ
หากมอบนามแกอ่ สรู ซซี้ ว้ั กอ็ าจถงึ แกช่ วี ติ ได ้ เบยี คยุ ะเปน็ มนษุ ย์
ดังนนั้ เขาคงตอ้ งเสยี ชวี ติ อย่างแนน่ อน
ในตอนนนั้ คาเอเดะเองกย็ งั ไมม่ ี “นาม” ดงั นน้ั เธอจงึ ไมส่ ามารถ
เขา้ ใจความรู้สกึ น้นั แตถ่ า้ เป็นตอนนเ้ี ธอกพ็ อเขา้ ใจ
ว่าเขาต้องการเหลือบางส่ิงไว้ให้คนท่รี กั แมว้ า่ สา� หรับอสูร การ
ไมม่ ีชอ่ื จะเป็นเรื่องธรรมดา แตส่ �าหรับมนษุ ย์แล้วไมใ่ ช่เชน่ น้นั
จากนนั้ เบยี คุยะก็จากโลกน้ไี ปตามอายขุ ยั และหลานของเขาที่
เหลอื อยู่ก็กลายเป็นอสรู ดาบ
พลงั ของเขาไลเ่ ล่ียกับคาเอเดะ แตห่ ากวดั กนั ดว้ ยฝมี อื ดาบแลว้
เธอกแ็ พ้โดยส้นิ เชงิ
และแลว้ คาเอเดะกห็ ลงรักฝมี ือดาบอันยอดเยย่ี มนน้ั
เธอสารภาพทใี่ ตต้ ้นคาเอเดะ (ตน้ เมเป้ิล) ตน้ ใหญ่ จากนนั้ เมื่อ
มคี วามสัมพันธ์กันคืนเดียว เธอกไ็ ดจ้ ากหมบู่ ้านของเผา่ โอเกอร์ไป...
มหาพงไพรแหง่ จรู า่ มสี ภาพอากาศเอาแนเ่ อานอนไมไ่ ด ้ ทวา่ ตน้
คาเอเดะต้นนน้ั กใ็ หญโ่ ตยนื ต้นเป็นสง่า เมือ่ ถงึ ฤดูใบไม้ร่วงกจ็ ะแตง่ แตม้
ด้วยใบไม้เปล่ียนสีอย่างงดงาม เนื่องจากมันเป็นสัญลักษณ์ของหมบู่ า้ น
เบนมิ ารเุ องกจ็ า� มนั ได ้ และดว้ ยเหตนุ นั้ เขาจงึ ตระหนกั วา่ คา� พดู ของคาเอเดะ
เป็นความจริง

“เดย๋ี วนะ รอกอ่ น หรือนนั่ ก็คอื ฮาคุโร...”
เบนิมารุลนลาน
คาเอเดะตอบสนองตอ่ ค�าทพี่ ูดขึ้นมาอย่างไมค่ าดคิด

“โฮ ่ เจา้ วา่ ฮาคโุ รร?ึ อยา่ งนเี้ อง ทา่ นอสรู ดาบศษิ ยพ์ ข่ี องขา้ ไดร้ บั

บทท่ี 4 พธิ ีเข้าเฝ้า 379

“นาม” แล้วสินะ ไม่ส ิ เดมิ ท.ี .. แค่ยังมีชีวิตอยู่ก็นา่ ประหลาดใจแล้ว”
ต่อหน้าคาเอเดะท่ีพูดเช่นนั้นแล้วหัวเราะ เบนิมารุย่ิงส่ันไหว
มากข้ึน

(ฮะ เฮ้ยๆ ฮาคโุ รร้เู รื่องนี้อยู่แล้วรเึ ปลา่ !?)
ข้อสงสยั ต่างๆ ผุดขึน้ มาในสมอง
ทวา่ ความสบั สนทย่ี ง่ิ กว่านั้นยังเข้าจโู่ จมเบนมิ ารุอีก

“แตเ่ ท่านข้ี า้ กส็ บายใจแลว้ ”
“-------- ?”
“เพราะชายชาตรีท่ีท่านฮาคุโรเล้ียงดูมาจะมาเป็นเจ้าบ่าวของ
ลกู สาวขา้ อยา่ งไรละ่ ”
พรวด!!
เบนมิ ารเุ ผลอพน่ ชาทดี่ มื่ เพอื่ สงบจติ สงบใจออกมา เบรมิ ารผุ แู้ ทบ
จะไมเ่ คยหวนั่ ไหวเลยกลบั สัน่ คลอนตลอดในหมู่บา้ นแหง่ น้ี
คนทีห่ วนั่ ไหวไมไ่ ด้มีเพยี งเบนมิ ารุ
อาร์บสิ ที่อยู่ขา้ งๆ เองกต็ ะลงึ อ้าปากคา้ ง เธอทา� แกว้ ด่ืมชาตก
และโมมิจทิ ่ีไดย้ ินดงั นน้ั กห็ นา้ แดงมองเบนิมารุ แลว้ หันไปมอง
คาเอเดะผเู้ ปน็ มารดา
“ดะ เด๋ยี วสิคะท่านแม-่ -------!?”
แมโ้ มมจิ จิ ะทา� มอื ไมเ้ ปน็ พลั วนั พยายามปดิ ปากคาเอเดะ แตเ่ ธอ
ก็ส้คู าเอเดะไมไ่ ด้
หลงั จากคาเอเดะหยดุ โมมจิ ไิ วด้ ว้ ยมอื ขา้ งเดยี ว เธอกห็ นั ไปทาง
เบนมิ ารุใหม่แล้วปรับสีหน้าทา่ ทาง
“เอาละ ท่านเบนิมารุ เร่ืองที่ทางเจ้าเสนอเม่ือครู่เรายอมรับ
ทั้งหมด นอกจากนน้ั เราเห็นวา่ พวกเราจะขนึ้ ต่อจอมมารริมุรุกไ็ ด้ แต่วา่
เงอื่ นไขคือเจา้ ต้องมาเป็นคู่ชวี ติ ของลูกสาวขา้ ขา้ วา่ ไม่ถึงกบั ต้องคดิ มาก
หรอก แตเ่ จ้าจะตอบว่าอย่างไร?”

380

เรื่องส�าคัญแบบน้ีพูดมาตรงๆ ขนาดนั้นข้าก็แย่สิ--------- เบนิ
มารนุ กึ
วา่ อย่างน้อยกอ็ ยากไดเ้ วลาใครค่ รวญดูหนอ่ ย
จากนน้ั ผทู้ เี่ ขา้ มาชว่ ยเหลอื เบนมิ ารไุ วก้ ค็ อื โมมจิ ซิ ง่ึ เปน็ ผเู้ กย่ี วขอ้ ง
โดยตรงอีกคนหน่งึ

“เดย๋ี วกอ่ นสคิ ะ! ขา้ รแู้ ลว้ วา่ ทา่ นแมย่ อมรบั ทา่ นผนู้ ้ี แตว่ า่ ขา้ ยงั ไม่
ไดย้ นิ ยอมเลย! จรงิ อยทู่ ดี่ เู หมอื นเขาจะเกง่ กวา่ ขา้ ... เรอื่ งนน้ั กส็ ว่ นเรอื่ งนนั้
ขา้ อยากใหเ้ ขาชอบขา้ ไมใ่ ชฝ่ นื แตง่ เพราะแมบ่ อกเสยี หนอ่ ย แมก่ พ็ ดู เสมอ
ใชไ่ หมว่าท�าใหผ้ ชู้ ายทห่ี ลงรักหันมามองไดต้ ่างหากคือยอดหญิงน่ะ?”
แล้วโมมิจิก็ซ่อนใบหน้าท่ีแดงจัดตามชื่อของเธอไว้ด้วยพัด
แลว้ ออกจากสถานทีน่ ั้นไปเพื่อหนี
คาเอเดะเหน็ แล้วก็หัวเราะล่นั
อารบ์ สิ เงยหนา้ ขึ้น แสดงสีหน้าที่เพง่ิ รสู้ ึกตวั
เบนิมารเุ หน็ โมมจิ ทิ ี่เปน็ แบบน้นั แลว้ กล็ ะอายตัวเองเลก็ น้อย

(จะวา่ ไป ฮาคุโรกท็ �าตัวองอาจอยู่ตลอดเวลาเลยน่นี ะ... การที่
ตัวเราต่ืนตูมกบั เรอื่ งแคน่ ้ีกแ็ ปลวา่ ยังฝกึ ฝนไมพ่ อ--------)
เขาคิด แล้วส�านึกผิดเลก็ น้อย

--------- ถึงอย่างน้ัน เร่ืองคร้ังน้ีมันก็ออกจะกะทันหันเกินไป
หนอ่ ยนะ...

สรปุ แล้ว เรอ่ื งของโมมจิ ิกใ็ ห้กลับไปพิจารณา
เดมิ ทนี เี่ ปน็ การกระทา� ของคาเอเดะคนเดยี ว ไมไ่ ดต้ ง้ั ใจจะบงั คบั
เบนิมารุจริงๆ ถึงอย่างไรก็เป็นเพียงการเอ่ยความต้องการเท่าน้ัน ด้วย
ความคิดเพยี งว่าถ้านนั่ เปน็ จริงก็ดีไป
ความตอ้ งการของฝง่ั เทมเพสตน์ อกจากนนั้ สว่ นใหญก่ ไ็ ดร้ บั การ
พจิ ารณาโดยไรป้ ญั หา เรอ่ื งทา� อโุ มงคผ์ า่ นภเู ขาเอาไวก้ อ่ น แตก่ ไ็ ดร้ บั อนญุ าต

บทที่ 4 พธิ ีเข้าเฝ้า 381

ใหก้ อ่ สร้างทางหลวงไปยังซารอิ อนแลว้
ทวา่ เร่อื งท่คี ยุ ไมไ่ ด้จบแค่นั้น
เบนิมารุกับโมมิจิจะเป็นคู่ชีวิตกันหรือเปล่านั้นไว้ว่ากันทีหลัง
แตอ่ ยากใหค้ วามสมั พนั ธร์ ะหวา่ งจอมมารรมิ รุ กุ บั เผา่ เทง็ งเุ ปน็ มติ รกนั ------
คาเอเดะเอย่ เช่นน้ี
ถึงจะไม่เห็นว่าป่วยเลย แต่คาเอเดะล้มหมอนนอนเส่ือด้วย
โรคภัยอยู่

---------พวกเขาใหร้ ับรกู้ นั แบบนัน้
ความจริงแลว้ ไม่ใช่
เธอเล้ียงโมมิจิไว้ในครรภ์ ฝากฝังพลังของเธอไว้มากกว่าคร่ึง
จากน้ันกค็ ลอดบตุ รสาวออกมาเมอ่ื 15 ปีกอ่ น แลว้ มอบ “นาม” ให้
ผลลพั ธก์ ค็ อื เธอสญู เสยี ปรมิ าณแกน่ เวททเี่ รยี กขานกนั วา่ เปน็ เทพแหง่ ภผู า
เกอื บทัง้ หมด กลายเปน็ รา่ งทร่ี อความตาย
เพราะอย่างน้ันคาเอเดะจึงปรารถนาให้มีโล่ระวังหลังปกป้อง
บตุ รสาวแสนน่ารักท่ียังขาดประสบการณ์
การที่เบนิมารมุ าเยือนดนิ แดนนีค้ อื ความบังเอิญ
ทวา่ ส�าหรบั คาเอเดะแลว้ นเี่ ปน็ ความหวงั
ความหวงั ซง่ึ ชายทร่ี กั (ฮาคโุ ร) ส่งมาให้ เธอคิดเช่นนน้ั

(ถา้ ถกู ปฏเิ สธกแ็ ลว้ ไป แตใ่ นทข่ี องจอมมารรมิ รุ มุ ที า่ นอยใู่ ชไ่ หม
ละ่ ? ทงั้ ทคี่ ดิ วา่ คงตายไปกอ่ นขา้ แทๆ้ ชา่ งเปน็ การคา� นวณพลาดทน่ี า่ ยนิ ดี
นกั เมื่อมองดูโมมจิ ิ ท่านเองจะนกึ เร่อื งราวในอดตี ออกไหมนะ?)
คาเอเดะคดิ คะนึง เธอเหน็ ด้วยทจ่ี ะเลือ่ นข้อสรุปไวภ้ ายหลัง
ด้วยเหตุน้ี คราวน้ีเจ้าตัวโมมิจิเองจึงไปเยือนจอมมารริมุรุเพ่ือ
ทกั ทาย

●

382

ก็นะ ดูเหมอื นสา� หรบั เบนมิ ารุแลว้ จะเป็นเรื่องน่าปวดหวั ทเี ดียว
เบนมิ ารบุ อกวา่ เขารสู้ กึ วา่ นเี่ ปน็ วฤิ ตกิ ารณค์ รงั้ ใหญท่ สี่ ดุ ครงั้ แรก
นบั ตง้ั แต่เกิดมาเลย
เขาวา่ มนั นา่ กลวั กวา่ ตอนทไ่ี ดพ้ บกบั ผมเสยี อกี จะตคี วามวา่ ยงั ไง
ดีละ่ เน่ีย นี่อาจจะเป็นการพดู เลน่ ในแบบฉบบั ของเบนมิ ารกุ ไ็ ด้นะ
เร่ืองนนั้ คอ่ ยวา่ กนั
ถ้าอารบ์ สิ คนน้นั ถึงขนาดโดนเตะปลวิ ความสามารถของโมมจิ ิ
คงยากจะดูแคลนได้ ผมคิดวา่ ดีแล้วละท่ไี ม่ไดเ้ ปน็ ศัตรูกัน

--------ไมส่ ิ ชา่ งหนีความจรงิ เหลอื เกนิ ปัญหาไม่ได้อยูต่ รงนั้น
ไม่นกึ เลยว่าฮาคโุ รจะมลี กู สาว...
ถงึ จะรสู้ กึ รอ้ นรนทเ่ี อาปญั หาใหญม่ าให ้ แตก่ ม็ าลงเอยทข่ี อ้ สรปุ
ว่าคงต้องให้มาพบกนั ดกู อ่ น
อกี อยา่ ง นไ่ี มใ่ ชเ่ รอ่ื งทแ่ี คผ่ มกบั เบนมิ ารจุ ะใหค้ า� ตอบได ้ เราจา� เปน็
ต้องฟังความเหน็ จากเขา ฮาคุโร ผูม้ ีความเกี่ยวข้องโดยตรงอยา่ งส�าคญั
อกี คนหนง่ึ
แตว่ า่ ผมไมไ่ ดอ้ ยากรบี เรยี กเขามาคยุ ... เลยผลกั ปญั หาเอาไวค้ ดิ
ทหี ลงั จนกวา่ ฮาคโุ รจะกลับมา

จากน้ันในคนื ต่อมา
เรา 3 คนหารือกันโดยมีฮาคุโรที่เพิ่งกลับมาจากอาณาจักร
ฟาลมุสหมาดๆ รว่ มวงดว้ ย
เราไมร่ ู้ว่าทางเท็งงจุ ะย่นื ข้อเสนออะไรมา ดว้ ยความที่ไม่รูว้ ่าจะ
เกดิ อะไรขนึ้ เราจงึ วางกา� หนดการใหก้ ารเขา้ เฝา้ ของพวกเขาอยวู่ นั สดุ ทา้ ย
ดงั นน้ั ถา้ ฮาคโุ รทา� ทา่ จะมาไมท่ นั ผมกต็ ง้ั ใจวา่ จะเรยี กเขากลบั มา
แต่ดูเหมือนน่ันจะไมจ่ า� เปน็ แลว้

บทที่ 4 พธิ เี ขา้ เฝา้ 383

แต่ว่า ถงึ มาทันกไ็ ม่ไดแ้ ปลวา่ ปัญหาจะคล่ีคลาย
การที่เบนิมารุจะรับโมมิจิเป็นคู่ชีวิตหรือไม่ เป็นปัญหาของเจ้า
ตัวทั้งคู่ ถึงจะแต่งกนั กไ็ ม่มีปญั หา เรียกได้ว่าผมไม่เก่ยี วอะไร...

“ประเดีย๋ วกอ่ นสคิ รบั ! ข้าเองกม็ ีความไมส่ ะดวกหรือจะเรยี กวา่
จุดยืน--------”

“อะไรนะ? นี่เจ้าจะบอกวา่ ไมพ่ อใจลูกสาวขา้ ร?ึ ”
“ข้าไมไ่ ดบ้ อกอยา่ งนน้ั เสียหน่อย! เดมิ ทีอยา่ วา่ แต่จนบดั นีท้ ่าน
จะไม่เคยเจอเลย ขนาดเร่ืองท่ีลูกเกิดมายังไม่รู้เลยแท้ๆ ท�าไมถึงท�าตัว
เปน็ พอ่ คนขนาดนั้นเลา่ !?”
“ในเม่ือรู้เข้าแล้ว ก็เรียกได้ว่าข้าเองก็มีความรับผิดชอบด้วย
เหมือนกัน!”
กน็ ะ เบนมิ ารกุ เ็ ดอื ดรอ้ น ฮาคโุ รกเ็ หวย่ี งเสยี น.่ี .. ปญั หาดนั ซบั ซอ้ น
ยง่ิ ขน้ึ ไปอีกซะงัน้
ไม่ใช่บรรยากาศท่ีพูดคยุ กนั ได้แล้ว
เราพดู กันไม่หลบั ไมน่ อนแตก่ ็ไมม่ ขี ้อสรุป
จนมาถึงวนั จรงิ ตอนน้ใี หไ้ ปตายเอาดาบหนา้
.........
......
...
ตรงหนา้ ผมมสี าวนอ้ ยรปู งามนง่ั บนทน่ี งั่ ซงึ่ จดั เตรยี มไวโ้ ดยเรง่ ดว่ น
ท่ีห้องเขา้ เฝา้
ผมทีไ่ ลจ่ ากสีขาวเป็นสีชาดนั้นสสี ดงดงาม
สาวนอ้ ยผนู้ เี้ องคอื ผแู้ ทนผอู้ าวโุ สแหง่ เทง็ ง ุ โมมจิ ผิ ตู้ กเปน็ ขา่ วลอื
โมมจิ มิ องผมดว้ ยท่าทางหย่งิ ผยอง
จากนัน้ เธอกก็ ลา่ วค�าทักทายอยา่ งองอาจ

“จอมมารริมุรุเอ๋ย ยินดีที่ได้พบ ข้ามาในฐานะผู้แทนผู้อาวุโส

384

แห่งเท็งง ุ นามวา่ โมมิจคิ ่ะ ยนิ ดที ีไ่ ด้มาแสดงความรจู้ กั กบั ท่านค่ะ”
“ขอบคณุ ในความสภุ าพ ฉนั คอื รมิ รุ ผุ กู้ ลายเปน็ จอมมาร อยา่ งที่
เหน็ ตอนนเี้ ปน็ รา่ งมนษุ ย ์ แตร่ า่ งจรงิ เปน็ สไลม ์ โดยพนื้ ฐานเปน็ คนรกั สนั ติ
ถา้ มีเรอ่ื งเดือดร้อนกม็ าปรกึ ษาได”้
“ไม่จา� เป็นต้องใสใ่ จเราขนาดน้นั หรอกค่ะ ท่านยอดเย่ียมมากท่ี
คมุ อา� นาจเหนอื มหาพงไพรแหง่ จรู า่ ไวไ้ ด ้ เราขอยอมรบั วา่ ทา่ นคอื ผปู้ กครอง
ผืนปา่ แห่งน้ ี และหวังว่าจะเปน็ เพอ่ื นบา้ นทดี่ ตี อ่ กนั ได ้ แตว่ า่ เราจะไม่ขอ
ยอมรบั การแทรกแซงทม่ี ีต่อพวกเรา”
โมมจิ เิ อย่ เช่นนนั้ ต่อหน้าเหลา่ ผบู้ ริหาร
ชอิ อนตอบสนองดว้ ยการชะงกั กกึ แตก่ ค็ วบคมุ ตวั เองไวไ้ ดอ้ ยา่ ง
น่าประหลาดใจ
ผมไมไ่ ดเ้ ลา่ สาเหตคุ วามเปน็ มาใหช้ อิ อน แปลวา่ เธอยบั ยง้ั ชงั่ ใจ
ไดด้ ว้ ยเจตจา� นงของเธอเอง ดทู า่ ในตวั เธอจะมคี วามเปลยี่ นแปลงบางอยา่ ง
เกดิ ขึ้น และไม่ถอื สาเอาความกับเรื่องเล็กๆ นอ้ ยๆ แล้ว
นเี่ ปน็ แนวโนม้ ทด่ี ี แตผ่ มรสู้ กึ ไมส่ บายใจเลก็ นอ้ ย ถา้ ไมอ่ ดกลน้ั
เกินไปจนระเบดิ อออกมากด็ อี ยหู่ รอก...
ถ้าถามวา่ ทางโมมิจเิ ป็นอย่างไรนัน้ ตอนน้ีเธอรอคอยปฏิกิรยิ า
ตอบรบั จากผมดว้ ยทา่ ทางเกร็งๆ
หากไม่บอก เธอก็ดูองอาจผา่ เผยจนผมไมท่ ันรู้สึก แตด่ ูเหมือน
บางทีภายในของเธออาจคล้ายถกู บดขย้ดี ้วยความวติ กขน้ั สุด
เธอคงคาดคะเนไม่ถูกว่าผมเปน็ มิตรหรือศัตรูกระมงั
ถึงจะคิดว่าถ้าอย่างน้ันแค่แสดงเจตจ�านงจะสวามิภักดิ์ก็พอ
แตส่ า� หรบั เผา่ พนั ธทุ์ ศ่ี กั ดศิ์ รสี งู คงยอมรบั เรอื่ งนนั้ ไมไ่ ด ้ เพราะสา� หรบั ผนู้ า�
ที่ประสบการณย์ งั นอ้ ยถา้ โดนดูหมน่ิ กจ็ บกนั ละนะ ความร้สู กึ นน้ั ไมใ่ ช่วา่
จะไม่เขา้ ใจหรอก
ถงึ จะเหน็ วา่ เดมิ ทเี หลา่ นกั รบเทง็ งรุ นุ่ เยาวจ์ ะสวามภิ กั ดติ์ อ่ โมมจิ ิ

บทท่ี 4 พิธเี ขา้ เฝา้ 385

อยแู่ ล้วกเ็ ถอะ
“อยา่ งนน้ี เี่ อง เราเขา้ ใจเจตนาของทางเธอแลว้ ทางเราเองกไ็ มม่ ี

ความตง้ั ใจจะแทรกแซงจนเกดิ เหต ุ คดิ วา่ เบนมิ ารทุ อี่ ยตู่ รงนค้ี งอธบิ ายแลว้
เราแคอ่ ยากทา� การกอ่ สรา้ งทางหลวงทตี่ นี เขาคชุ เทา่ นน้ั เอง แลว้ กข็ อยนื ยนั
เรื่องนี้หน่อยว่า ทางเธอยอมรับสิทธ์ิของไฮออร์คท่ีย้ายไปอยู่ตรงพื้นที่
ภูเขาแล้วหรอื เปลา่ ?”
“คะ่ เรอ่ื งนนั้ ไมม่ ปี ญั หา เราไมไ่ ดอ้ า้ งสทิ ธใ์ิ นความอดุ มสมบรู ณ์
ของภูเขาด้วย เรื่องสินแร่ก็ท�าตามใจชอบได้เลย เพราะท่ีจริงแล้วมันไม่
จ�าเปน็ ต่อเราเลย เราแค่เกลียดการแทรกแซง เรื่องมนั ก็แคน่ น้ั เอง”
เอ่อ...
พนื้ ท่ภี เู ขาอย่ใู นเขตแดนของมหาพงไพรแหง่ จูรา่ ดงั น้นั เราเลย
เตรยี มตัววา่ จะโดนแสดงความไม่พอใจ แตด่ ทู า่ เรื่องน้ันจะไมม่ ปี ญั หา
ถา้ เปน็ อยา่ งน้ีพวกเท็งงุระแวงอะไรกันแน?่
แถมยงั แสดงปฏกิ ริ ยิ าไมเ่ ปน็ มติ รตอ่ อารบ์ สิ เสยี ดว้ ย ขดั แยง้ กบั
ราชาสตั วค์ ารอิ อนอยอู่ ย่างนน้ั เหรอ?
ผมรสู้ ึกสะกิดใจอยู่นดิ หน่อยเลยจะลองถามตรงๆ ไปเลย

“เออ่ ฉนั ไมร่ หู้ รอกนะวา่ พวกเธอระแวงอะไร แต่พวกเราไมไ่ ด้
มเี จตนาจะสรู้ บกบั พวกเธอจรงิ ๆ นะ?”

“จะบอกให้เชอ่ื อย่างนัน้ รึ?”
“อื้ม เดิมทีพวกเธอมีหลักฐานอะไรท่ีท�าให้สงสัยว่าพวกเรามี
ความทะเยอทะยานในการครอบครองดินแดนละ่ ?”
เมื่อโมมิจิได้ยินดังนั้นก็จ้องผมคล้ายพยายามหาค�าตอบว่าเป็น
มิตรหรอื ศัตรู
จากนั้นเธอก็แคน่ เสียงพดู ออกมา

“พวกท่านเองก็ญาติดีกับยัยเฟรย์นกสาวเจ้าเล่ห์ตนน้ันมิใช่รึ
นนั่ แหละคือหลกั ฐานทีด่ ที ่สี ดุ ว่ามีความต้องการดนิ แดนของเรา!”

386

เรื่องไมค่ าดฝนั มนั เปน็ อย่างนี้น่เี อง
“เวลานอก!”

“เวลานอกเนี่ยมนั คืออะไรกนั !”
“เวลานอกก็คือเวลานอกไง แปลว่าจะปรึกษากันสักหน่อยรอ
แป๊บนงึ นะ!”
ผมตัดสินใจเรยี กบรรดาผู้บริหารมาใกล้ๆ แล้วหารอื กัน
โมมจิ ยิ อมรบั อย่างงา่ ยดาย ผมไดย้ นิ ค�าบน่ อะไรบางอยา่ ง แต่
คงหแู วว่ ไปเองแน่ๆ
พวกเราปล่อยโมมจิ ทิ ่พี ูดอะไรบางอยา่ งเอาไว้แล้วล้อมวงกัน

“เอาละ คดิ ว่าไง?”
“ดินแดนของเฟรย์ท่ีเป็นอดีตจอมมารอยู่ติดกับเขาคุชครับ
ไม่นา่ แปลกใจแต่อยา่ งใดถ้าเธอจะเคยมีความขัดแยง้ กับเทง็ ง”ุ
โซเอย์ตอบคา� ถามผมอย่างฉับไว
ก็จริง ผมคดิ พลางมองดูแผนภูมิในสมอง
ทอ่ี ยอู่ าศยั ของเทง็ งอุ ยหู่ า่ งไกลจากมหาพงไพรแหง่ จรู า่ จงึ ไมไ่ ด้
อยใู่ นข้อตกลงร่วมระหวา่ งจอมมาร ซ่งึ แปลว่ามีความเป็นไปไดท้ ่ีเฟรยจ์ ะ
บกุ เขา้ ไป
“แต่เหตผุ ลล่ะ?”
“นน่ั สคิ รับ ข้านึกเหตุผลทเ่ี ฟรย์จะโจมตีไม่ออกเลย”
เบนิมารุผงกศีรษะให้ข้อสงสัยของผม คงเพราะเขาแบกสังขาร
ไปถงึ นั่นจนดรู ้แู ล้วว่าไม่มีอะไร
“ข้าเคยไดย้ ินขา่ วลอื วา่ เฟรย์นิยมความสงู ไม่ใชว่ ่าเธอต้งั ใจจะ
ย้ายเมอื งหลวงไปที่สูงๆ ตามท่ีบ่งบอกในฉายา “สกายควนี ” หรือ?”
ฮาคุโรพดู เสนอความคิดขึ้นมาแต่ผมรสู้ กึ วา่ ยงั ไมใ่ ช่ เพราะจาก
เร่อื งเล่าของเบนมิ าร ุ ชมุ ชนเรน้ ลบั ของเท็งงุคือแดนสุขาวดีทีอ่ ยปู่ ลายถา้�
--------หรือกค็ อื แดนต่างมิตเิ ลก็ ๆ น่นั เอง

บทท่ี 4 พิธเี ขา้ เฝา้ 387

ผมคดิ วา่ มันต่างจากนครหลวงท่ีเฟรยต์ อ้ งการอยู่นะ
“อืมมม...”

ทกุ คนครุน่ คดิ พลางสง่ เสียงคราง
จากน้นั --------

“ก็บอกว่า อย่าเมนิ ข้าไงเล่า!!”
“โอ!้ ?”
ผมเผลอสะดุ้งโหยงเพราะถกู ตะโกนกรอกหู
โมมิจิที่รอไม่ไหวแล้วแสดงความไม่พอใจด้วยอาการหงุดหงิด
ฉุนเฉยี ว
หนนอ้ี า้ งวา่ หแู วว่ ไมไ่ ดแ้ ลว้ ผมยอมแพแ้ ลว้ กลบั มานงั่ เกา้ อใ้ี หม่
อีกรอบ

ผมหันหนา้ เข้าหาโมมิจแิ ล้วถามตรงๆ
“ฉนั มคี า� ถาม เฟรยเ์ นยี่ ตอ้ งการครอบครองดนิ แดนในอาณาเขต

ของเท็งงเุ หรอ?”
“หา? พดู เรอื่ งบ้าอะไร--------”

โมมจิ มิ องผมคล้ายกับระอาใจ
จากน้นั เม่อื ตระหนักว่าผมจรงิ จงั กเ็ อ่ยออกมาว่า “ไมจ่ ริงน่า...”
ดูท่าทางเธอจะเข้าใจผิดอย่างใหญ่หลวง
ดงั น้นั เราจึงตัดสนิ ใจให้เธออธบิ ายโดยละเอียด
โมมจิ กิ ล่าววา่
สิ่งท่ีเฟรย์หมายตาไว้คือ “เอลมิน ซาริออน (นครที่พฤกษา
ศักดสิ์ ิทธโิ์ อบกอด)” นครหลวงอาณาจกั รมนตราซารอิ อน
ไม่ได้เล็งดินแดนแต่เป็นความสูง ไม่นึกเลยว่าน่ันจะเป็นจุด
ประสงคข์ องเธอจริงๆ
ฟังดสู มกบั เปน็ เฟรย ์ แตม่ ันไม่ใชเ่ รอ่ื งนา่ หวั เราะ
หากดแู คข่ นาด ซารอิ อนมแี สนยานภุ าพทางทหารเหนอื กวา่ เฟรย์

388

ดว้ ยความทเี่ ปน็ มหาประเทศ ทวา่ ทพั หลวงซารอิ อนซง่ึ ภาคภมู ใิ จในความ
ไดเ้ ปรยี บตอ่ กองทพั เดนิ เทา้ ดว้ ยการใชป้ ระโยชนจ์ ากตา� แหนง่ ทต่ี งั้ กย็ งั ไม่
พน้ ตอ่ สอู้ ยา่ งยากเยน็ กบั กองทพั ของเฟรยท์ โ่ี บยบนิ ในอากาศไดโ้ ดยอสิ ระ
ดังน้ันความสามารถในการรบจึงสูสีกัน แต่กระน้ันเฟรย์ก็ไม่ยอมแพ้ใน
พฤกษาศักด์ิสิทธิ์
ตรงนเ้ี องทเี่ ฟรยห์ นั ไปมองพวกเทง็ ง ุ เธอคดิ จะใหเ้ ทง็ งทุ แี่ ขง็ แกรง่
มาอยู่ในอา� นาจปกครอง เพ่ิมความเข้มแขง็ ในการรบกับซาริออน
ทว่าเท็งงุเป็นเผ่าท่ีศักด์ิศรีสูง พวกเขาไม่ท�าตามความต้องการ
ของเฟรยโ์ ดยงา่ ย
ทางฝง่ั ซารอิ อนเองกค็ าดการณค์ วามเคลอื่ นไหวของเทง็ งไุ วแ้ ลว้
พวกเขาคาดหวังให้ท้งั สองฝา่ ยปะทะกนั และลดทอนอิทธิพลลง
แน่นอนว่าเฟรย์ตระหนักถึงเรื่องนั้นดีจึงเคลื่อนไหวสุ่มสี่สุ่มห้า
ไมไ่ ด้
ด้วยเหตนุ ้ี ความสัมพันธ์สามฝา่ ยท่บี ดิ เบี้ยวจึงเกิดขึน้ ...
ขณะนนั้ เอง สงครามระหวา่ งผมกบั เคลยแ์ มนกป็ ะทขุ น้ึ ระหวา่ ง
ชว่ งคบั ขัน คารอิ อนกบั เฟรย์กไ็ ปอยใู่ นปกครองของจอมมารมลิ มิ
กลุม่ อิทธิพลขนาดมโหฬารได้ถอื กา� เนิดขน้ึ
ล�าพังเพียงแค่เท็งงุไม่มีทางต่อต้านได้ มีการอภิปรายเร่ืองการ
วางตนในอนาคตอยู่ทุกว่ีวัน
แลว้ คนทไ่ี ปเยือนในเวลาเช่นนนั้ ก็คือพวกเบนมิ ารุ
พวกเขารู้สึกไม่สู้ดีท่ีในคณะมีอาร์บิสแห่งสามทหารเสืออยู่ด้วย
โมมจิ จิ ึงเข้าใจผิดวา่ เป็นการกดดนั อย่างเงยี บๆ จากพวกเรา

“คณุ เฟรย์ตอนน้เี ปน็ ไงบา้ งเหรอ?”
ผมถามเกลโด้
เกลโด้ซึ่งเป็นผู้รับผิดชอบการก่อสร้างนครหลวงแห่งใหม่น่าจะ
ได้รับออเดอรห์ ลายๆ อยา่ งจากเฟรย์ ตอนนเี้ ขาเปน็ ชายท่ีรู้เรื่องเฟรย์ดี

บทที่ 4 พิธเี ข้าเฝา้ 389

ที่สดุ ในหมู่พวกเรา
“ครับ ทา่ นเฟรยส์ ินะครบั ทา่ นพึงพอใจกับการออกแบบของ

ทา่ นรมิ รุ มุ ากเลย แถมยงั สอ่ื สารทา� ความเขา้ ใจกบั ทา่ นมลิ ดท์ ไ่ี มค่ อ่ ยพดู จา
คนนนั้ ไดง้ ่ายๆ และยงั ร่วมหารือกันค่อนข้างละเอียดดว้ ย”
โอ ้ สามารถพูดคยุ กับมิลดไ์ ดด้ ้วย ต้องมองเฟรยใ์ หมแ่ ลว้ สิ

“อย่างนเี้ อง ง้ันทา่ ทางความสนใจในพฤกษาศกั ดสิ์ ทิ ธจิ์ ะเบาๆ
ลงไปแล้วสินะ”
“นัน่ สินะครบั ... ความสนใจของท่านเฟรยค์ ือ เอ่อ...”
“หมื ? ความสนใจของเฟรย์มันท�าไมเหรอ?”
“ครับ ทจ่ี รงิ ...ไดย้ ินวา่ หมู่น้ไี ม่เจอท่านมลิ มิ เลย ดเู หมอื นวา่ พอ
ท่านเฟรย์ซึ่งมีฐานะที่ต้องให้การศึกษาต่างๆ คลาดสายตานิดเดียวท่าน
มลิ ิมกอ็ อกไปท่ีไหนสักแหง่ เสยี แลว้ ---------”
ออ้ ครับ
ฉันรนู้ ะว่าอยู่ที่ไหน?
แต่วา่ ตอนนี้ทา� เปน็ ไม่รดู้ ีกว่า
มีคา� กล่าววา่ “ไม่ยงุ่ กบั เทพกไ็ มโ่ ดนสาป” เสยี ด้วย การจะตอ้ ง
ไปพวั พันด้วยเน่ยี ผมไมเ่ อาดว้ ยละ

“-------ด้วยเหตนุ ัน้ ผมจงึ คิดว่าสิง่ ที่ท่านเฟรยส์ นใจ หรือเรียก
ว่าใส่ใจ คือการตามหาทา่ นจอมมารมลิ มิ ครบั ”
เกลโดอ้ ธิบายจบแล้ว
นครหลวงแหง่ ใหม ่ ตกึ ระฟา้ --------นครซง่ึ เปน็ สงิ่ กอ่ สรา้ งขนาด
ยกั ษร์ าวกบั จะทะลวงไปถงึ ฟา้ นนั้ ทา� ใหเ้ ฟรยห์ ลงใหลสนทิ ใจ มาเปรยี บกบั
นครอนื่ ๆ เอาตอนนคี้ งดเู ขลาไปเลย จนทา� ใหเ้ ธอหมดความสนใจไปนนั่ เอง
ย่ิงกว่านน้ั คือมิลิมสา� คญั กวา่
และโมมจิ ทิ ฟี่ งั การสนทนาของพวกเรากส็ นิ้ คา� พดู ไปดว้ ยไมร่ จู้ ะ
ตอบสนองอยา่ งไรต่อความเป็นจริงท่แี สนแตกตา่ งกับจนิ ตนาการ

390

แหม ก็นะ
ความเปน็ จรงิ มนั กอ็ ยา่ งนแ้ี หละ
อีกฝ่ายที่ตนระแวงเรื่องวิกฤติความเป็นตายของเผ่าพันธุ์ได้
เปล่ยี นนโยบายเรยี บร้อยแลว้ พวกเขาซ่ึงตอนนไ้ี ด้รคู้ วามจรงิ คงนึกอยาก
หนคี วามจริงกระมัง

“--------เขา้ ใจสถานการณ์แลว้ ก็นะ อยา่ งท่ีว่าแหละ ถ้าเข้าใจ
แลว้ ว่าทางเธอเข้าใจผิด ฉนั ก็พอใจแลว้ ละ”
เทง็ งไุ มใ่ สใ่ จเรอื่ งทางโลก นน่ั คงเปน็ เหตผุ ลทพ่ี วกเขาไมป่ ระสา
เร่ืองสถานการณข์ องโลกภายนอก
ความร้อนรนจากการคิดว่าถูกกองก�าลังของศัตรูล้อมไว้รอบ
ทศิ ทางเปน็ สาเหตทุ ที่ า� ใหโ้ มมจิ ไิ ตรต่ รองผดิ พลาด จรงิ อยวู่ า่ ในสถานการณ์
แบบนจ้ี ะตัดสนิ ใจแบบน้ันก็ชว่ ยไม่ได้

“ไม่นึกเลยว่าข้าจะคิดไปเอง... ท่านแม่ก็บอกอยู่หรอกว่าข้าน่ะ
คดิ มากไป...”
คงเพราะผอ่ นคลายและหมดเรย่ี วแรง ทนั ทที โี่ มมจิ เิ อย่ เธอกท็ รดุ
ลงไป ณ ท่ีนนั้
พวกเราท่ีเห็นสภาพน้ันก็เข้าใจเป็นอย่างดีถึงความน่ากลัวของ
ความเขา้ ใจผดิ ทม่ี าจากการคดิ ไปเอง

＊

เมื่อคลี่คลายความเขา้ ใจผดิ แล้ว การหารอื ก็จบลงอย่างรวดเร็ว
นกั รบเทง็ งหุ นมุ่ ชว่ ยตรวจสอบขอ้ ตกลงทล่ี ะเอยี ดลออแทนโมมจิ ิ
ซง่ึ กา� ลงั จอ๋ ยอย ู่ ผมนกึ วา่ เปน็ องครกั ษข์ องโมมจิ ิ แตด่ เู หมอื นเขาจะมคี วาม
สามารถในฐานะเจา้ หน้าท่ฝี า่ ยบุ๋นอยู่
เร่อื งอุโมงค์ถกู ระงบั ไว้

บทท่ี 4 พธิ เี ข้าเฝ้า 391

พวกเขาบอกว่าตราบใดท่ียังไม่พิสูจน์ถึงความปลอดภัยก็ยังไม่
ยนิ ยอมใหล้ งมอื กอ่ สรา้ ง ที่วา่ มามนั กใ็ ช ่ เราจึงไมม่ ปี ญั หาอะไรเป็นพเิ ศษ
เดมิ ท ี การจะทา� อุโมงคล์ อดไปต้องปรกึ ษาทางซารอิ อนดว้ ย นั่นเปน็ เร่อื ง
หลงั การพัฒนารถไฟจบ ไม่มีความจา� เปน็ ตอ้ งตดั สินใจกันเดี๋ยวนี้
สา� หรบั ฝ่ายเทง็ งุ พวกเขาเคยขอไมใ่ ห้พวกเราแทรกแซง แตน่ น่ั
เปน็ เพราะระแวงการบุกรกุ จากพวกเรา
ตอนนที้ คี่ วามเขา้ ใจผดิ นนั้ หายไปแลว้ จงึ ไมม่ เี หตผุ ลใหห้ ลกี เลย่ี ง
การมปี ฏสิ มั พนั ธก์ บั พวกเรา ดงั นน้ั การสนทนาจงึ ลงเอยดว้ ยการใหค้ วาม
ร่วมมือแกก่ ันและกันเมือ่ เกดิ อะไรขนึ้

“--------ง้นั ก็จบเทา่ น้สี ินะ?”
“ครบั ขอขอบคณุ จอมมารรมิ รุ ทุ กี่ รณุ าใหก้ ารยอมรบั การเจรจา
ซ่งึ มีความหมายมากตอ่ พวกเรา”
นกั รบเท็งงุหนุ่มหันมาทางผมแล้วค�านับอย่างสภุ าพ
โมมจิ หิ ายเข้าใจผิดแลว้ ขอ้ ตกลงก็ลงนามแลว้ ทเี่ หลอื ก็-------
เรอ่ื งความสมั พนั ธร์ ะหวา่ งฮาคโุ รกบั โมมจิ ิ และการแตง่ งานของ
เบนมิ ารกุ บั โมมจิ ิสินะ
เม่อื คนื คยุ กันไปต้ังมากแต่ไมไ่ ด้ขอ้ สรุปเลย
สภาพการณว์ นั นค้ี อื โมมจิ กิ งั ขาวา่ ผมเปน็ ศตั ร ู แตค่ วามเขา้ ใจผดิ
นั่นคล่คี ลายลงแล้ว
เอาละๆ ตรงนฝ้ี ากใหบ้ รรดาเจา้ ของเรอ่ื งจดั การกนั เองดมี ยั้ นะ?
ตอนที่ผมก�าลังกลัดกลุ้มว่าจะจบบทสนทนาอย่างไรนั้นเอง
นกั รบเทง็ งหุ นุ่มกห็ ยบิ จดหมายออกมา

“แลว้ ก็ โปรดรับสิ่งน้ ี น่ีเปน็ หนงั สอื จากท่านคาเอเดะ นายแหง่
เราถึงฝ่าบาทริมรุ คุ รับ”
เขาเอ่ยแลว้ ยนื่ มาใหผ้ มอย่างนอบนอ้ ม
คนทีร่ ับไปคือรกิ ุรุโด แลว้ ชนู ะกร็ บั ไปเปดิ ซองจดหมาย

392

ดูเหมือนตอนตน้ จะเป็นการเอย่ ทกั ทายดว้ ยภาษายากๆ และมี
เน้ือหาที่เหมือนไถ่ถามสารทุกข์สุขดิบต่างๆ เขียนไว้ แต่ภาษาก็ค่อยๆ
ออ่ นลง จากนน้ั ใบหนา้ ของชูนะก็ถูกแตง่ แตม้ ด้วยความลา� บากใจ

‘--------ถึงจะทÓใหย้ ่งุ ยากลÓบากหลายๆ เรือ่ งและทา่ ทางจะ
มคี วามเขา้ ใจผดิ อยบู่ า้ ง แตก่ ข็ อฝากลกู สาวดว้ ยนะคะ แลว้ กเ็ ดก็ คนนน้ั
เขายงั พดู เสยี เลศิ หรวู า่ จะทÓใหท้ า่ นเบนมิ ารหุ นั มามอง ถา้ เจา้ ตวั ไมไ่ ด้
ร้สู ึกไมด่ กี ็--------’
เดย๋ี วนะ น่นั เปน็ จดหมายจา่ หน้าถึงผมเรอะ!?
ไมล่ ะ ไมๆ่ คิดยงั ไงก็ผดิ คนแนๆ่
ถา้ รวู้ า่ มเี นอ้ื หาแบบนแี้ ตแ่ รกคงใหท้ หารพธิ กี ารถอยออกไปแลว้
...แตต่ อนน้มี ันสายเกินไป

“ดะ เดี๋ยวสิทา่ นแม-่ --------!?”
โมมิจิทท่ี รุดน่งั อย่ดู ีดตัวขนึ้ มาฉกจดหมายไปจากมอื ชนู ะ
อมื ถงึ ตามจรงิ จะเสยี มารยาทกเ็ ถอะ แต่มนั ช่วยไมไ่ ด้
ในเม่ือชว่ ยไมไ่ ด้ ดังนัน้ ท�าเป็นไม่เหน็ แล้วกัน
เพราะถา้ ผมอยใู่ นจดุ ยนื เดยี วกบั โมมจิ กิ ไ็ มร่ จู้ ะทา� อะไรลงไปบา้ ง
อะนะ
ไม่ใชแ่ คป่ ระวตั ิศาสตรด์ า� มืด แตเ่ ป็นการกระต้นุ แบบมาโซคสิ ม์
โดยแท้

“วะ วา่ แลว้ เชยี ววา่ ม ี 2 ฉบบั !? งานหยาบเกนิ ไปแลว้ นะทา่ นแม.่ ..”
โมมิจคิ ร�า่ ครวญแล้วฟบุ ลงไปอีก
อ้อ ว่าแล้ว...
ดเู หมอื นวา่ มขี อ้ ความจา่ หนา้ ถงึ ฮาคโุ รใสอ่ ยใู่ นซองทจ่ี า่ หนา้ ซอง
ถงึ ผมนะ
แข็งใจไวน้ ะครบั คณุ หนู เหล่าเทง็ งปุ ลอบโมมจิ ิ แตด่ ูยังไงมันก็
ให้ผลตรงกันขา้ ม เวลาแบบนผ้ี มวา่ ปลอ่ ยไว้เงียบๆ จะดีกว่านะ

บทที่ 4 พิธีเข้าเฝ้า 393

ตอนนนั้ เอง
“หึห ึ สมเปน็ แมน่ นั่ จรงิ ๆ น้อ”

ฮาคุโรย้ิมเฝือ่ น แลว้ กา้ วไปใกล้โมมจิ ิ
จากนน้ั กห็ ยบิ จดหมายทกี่ า� ไวใ้ นมอื ออกมามองปราดหนงึ่ อยา่ งเรว็

“อยา่ งน้นี ีเ่ องนอ้ ‘--------- เด็กคนนน้ั โตแต่พลงั เท่านนั้ แต่
ฝมี อื ยงั ไมเ่ ทา่ ไหร่ โปรดสงั่ สอนชนี้ Ó ฝกึ ฝนเธอดว้ ยมอื ของทา่ น “อสรู
ดาบ” ฮาคโุ ร-------- ในฐานะศิษยพ์ ี่ของขา้ และในฐานะพ่อของเด็ก
คนน้ันดว้ ยนะคะ --------- ถึงสามที ีร่ กั ย่ิง จากคาเอดะ’ เรอะ แมน่ ่นั
ไม่นกึ เลยว่ายังรักข้าอยู่ หึหึ คนเรามันตอ้ งลองอายยุ นื ดูจริงๆ”
ฮาคโุ รเอ่ยแล้วหวั เราะอยา่ งปตี ิยินดี

“ทะ ทา่ นพ่อ งั้นหรอื คะ?”
“ใชแ่ ล้ว ข้าคอื พ่อของเจา้ ฮาคุโรอยา่ งไรละ่ ”
“ทะ ท่านพอ่ ออ!!”
ดวงตาสดี า� ทค่ี ลา้ ยกบั ฮาคโุ รนา้� ตาคลอ แลว้ โมมจิ กิ ส็ วมกอดเขา
ฮาคุโรกับโมมิจิ การพบกันอีกคร้ังอันน่าประทับใจของพ่อกับ
ลูกสาว
โมมิจิซึ่งสิ้นความระแวงในตัวพวกเราแล้วคงไม่สงสัยในค�าพูด
ของฮาคุโรอกี
“โมมิจิเอย๋ การฝกึ ของข้าโหดนะ”
“คะ่ ---------”
“แตว่ า่ จงผา่ นมนั ไปอยา่ งสงา่ งามแลว้ ชงิ หวั ใจเจา้ หนมุ่ มาเสยี เถอะ!”
“ค่ะ!!”
หะ้ เอ๋---------!?
พอพยักหน้าฟังบทสนทนาของทงั้ คูด่ ้วยความซาบซึง้ แล้ว เรือ่ ง
กเ็ ร่ิมเบยี่ งไปในทศิ ทางแปลกๆ ตอนไหนไม่ทราบ
นเี่ ขาเรยี กวา่ ถมคนู า้� ตปี ราสาท ขจดั อปุ สรรคเพอ่ื ความสา� เรจ็ สนิ ะ

394

ฮาคุโรท่ีตามปกติเป็นคนเยือกเย็น พออยู่ต่อหน้าลูกสาวท่ีจู่ๆ
ก็มาปรากฏตวั เขากก็ ลายเปน็ แค่คณุ พอ่ เหอ่ ลกู ไปเสยี แล้ว

“เด๋ียวส ิ ฮาคุโร--------”
คา� พูดของเบนมิ ารสุ ง่ ไปไม่ถึง ทั้งสองก�าลงั กอ่ ร่างสรา้ งโลกของ
ตัวเองข้นึ
จากนัน้ ในตอนน้นั เอง---------
ชนู ะเอย่ ด้วยเสียงเลก็ ๆ ว่า “เอ้อ แลว้ ก็--------”
สายตาของทกุ คนไปรวมกันท่ชี ูนะ ชูนะมองเบนิมารุโดยไม่เกบ็
มาใสใ่ จ

“ท่านพ่คี ะ มขี อ้ ความฝากมาจากท่านอารบ์ สิ คะ่ ”
เธอเอ่ยปุ๊บ ก็เงยหน้ามองเบนิมารจุ ากด้านหนา้ ตรงๆ

“อะไรเหรอ?”
เบนมิ ารุถามอย่างไม่เต็มใจ
อืม เข้าใจความรสู้ ึกนะ
ขณะน้เี บนมิ ารุคงคิดแนๆ่ วา่ ช่วยเอาไวท้ หี ลงั เถอะ
ทว่าชูนะหรตี่ าแล้วเปล่งคา� พูดออกมาอยา่ งไรค้ วามเหน็ ใจ
ซึง่ กค็ ือ---------

‘ทา่ นเบนมิ ารุ ขา้ เตรยี มใจไดแ้ ลว้ ขา้ ตง้ั ใจจะเอาชนะทา่ นโมมจิ ิ
ชงิ ตÓแหนง่ ภรรยาหลวง แตใ่ นกรณอี นั เลวรา้ ยทสี่ ดุ กค็ งมวี ธิ ที เี่ รยี กวา่
ภรรยานอ้ ยอยสู่ นิ ะคะ ขา้ จะไมย่ อมแพ้ ดงั นน้ั กรณุ าเตรยี มใจไวด้ ว้ ยคะ่ ’

------- เธอประกาศอย่างเรียบๆ โดยเลียนแบบการพูดของ
อาร์บสิ ไปด้วย
เหล่าทหารในเครื่องแบบพธิ ีการสง่ เสยี งจอแจ
บรรดาผู้บรหิ ารท�าท่าสนอกสนใจเตม็ ที่

“............”
เบนิมารกุ อดอกนง่ิ เงยี บ

บทท่ี 4 พิธีเข้าเฝา้ 395

ทง้ั ทค่ี วามจรงิ เขาคงอยากกมุ ขมบั แทๆ้ สมกบั เปน็ เบนมิ ารจุ รงิ ๆ
-------- ไม่สิ ผิดแลว้

เขาแค่อบั จนคา� พดู เลยตัวแขง็ ค้างเท่าน้ัน
แมใ้ นการรบเขาจะเก่งกาจเป็นหน่ึงไมม่ สี อง แต่ในสถานการณ์
แบบนก้ี ไ็ รพ้ ลังสินะ---------ได้เหน็ จดุ อ่อนท่ไี ม่คาดคดิ ของเบนิมารุแล้วสิ
โทษทีนะ เบนิมารุ
ผมซึง่ ประสบการณ์เรอื่ งความรักนอ้ ยนดิ -------- ไมไ่ ดเ้ ปน็ ศนู ย์
นะเออ? --------ท่าจะชว่ ยนายอกี แรงไมไ่ ดเ้ ลย

“แหม วา่ แตผ่ ู้ชายเนอ้ื หอมน่ีล�าบากเนอะ...”
พอผมมองเบนิมารุแล้วหลุดวิจารณ์ ก็อบตะก็มองผมแล้วเอ่ย
ขน้ึ คล้ายหน่ายใจ

“ท่านริมุร ุ นั่นน่ะ พูดจริงหรือครบั ? ผมวา่ ไม่ใช่เรอ่ื งของคนอ่ืน
คนไกลหรอก...”
ไม่ไหวๆ ทัง้ ที่ผมไม่มีเพศแท้ๆ กอ็ บตะน่ีมนั โง่จริงๆ

“คึหหึ หึ ึ ขา้ เป็นแบบเดียวกบั ทา่ นริมุร ุ ไม่มคี วามสนใจในเรอ่ื ง
ความรกั หรอกขอรับ”
ไมอ่ ะ ไมไ่ ดถ้ ามสกั หน่อย
ผมไมส่ นใจหรอก ท�าตามใจชอบไปเถอะ
พอนกึ แบบนีป้ บุ๊ ผมก็ได้ยินพวกผบู้ ริหารซบุ ซบิ คุยกนั

“สมแลว้ ท่เี ปน็ ท่านเบนิมารุ เปน็ คนเนอ้ื หอมจริงๆ นะ ท่าทาง
ลกู นอ้ งของนอ้ งสาวขา้ นอ้ ยเองกเ็ ลง็ ทา่ นเบนมิ ารไุ วเ้ หมอื นกนั แตอ่ กี ฝา่ ย
เป็นทา่ นอารบ์ สิ กับท่านโมมิจคิ งยากหนอ่ ยกระมงั ”
“หมายถงึ โทกะร?ึ ไมล่ ะ ไมใ่ ชแ่ คโ่ ทกะ ไซกะเองกเ็ หมอื นกนั นะ”
“ใช่ๆ แรกเร่ิมสองคนน้ันเกรงใจโซกะ เลยยอมแพ้เร่ืองท่าน
โซเอยไ์ ปนะขอรับ?”

“พดู บา้ อะไร--------”

396

“แหมๆ เรอ่ื งจริงนะขอรับ”
กาบลิ กับโซเอยพ์ ูดคยุ แลกเปลี่ยนกันดว้ ยเสยี งอนั เบา
คนทใี่ ห้คา� ตดั สินคือก็อบตะ

“หรือกค็ อื ฮาเรม็ เหรอครับ? นา่ อิจฉาจัง!”
พอได้ยนิ อยา่ งนี้แลว้ กม็ องแบบนั้นได้เหมือนกนั
อะไรล่ะนั่น น่าอิจฉาซะไม่มี! ใจอิจฉาริษยาเบนิมารุท�าท่าจะ
แตกหน่อข้ึนมา
คุณอารบ์ ิสเป็นคนสวยให้ความรสู้ กึ แบบพสี่ าวทีพ่ ่ึงพาได้ สว่ น
โมมิจถิ ึงจะอวดดแี ต่กใ็ หอ้ ารมณ์เหมอื นน้องสาวที่น่ารกั และยงั มีบรรดา
ผหู้ ญงิ อกี มากมายทหี่ มายตาเบนมิ าร ุ ไมใ่ ชแ่ คส่ องคนนน้ั อยา่ งทกี่ อ็ บตะวา่
ในความหมายหน่ึงนั่นก็เปน็ ฮาเร็ม
ถงึ แม้เจ้าตัวเบนิมารุจะทา� ทา่ ทางเหมอื นลา� บากใจกต็ ามท.ี ..

“ฮาเร็ม นา่ อิจฉาเหลอื เกนิ นะขอรับ”
“ห ึ ไมใ่ ชอ่ ยา่ งนน้ั หรอกนา? ถงึ จะเหน็ อยา่ งนน้ั เบนมิ ารกุ เ็ ปน็ คน
รบั รักยาก แถมไมถ่ นดั เรื่องการรบั มือผหู้ ญงิ ถงึ จะท�าท่าทีแข็งใจ แตเ่ จ้า
ตวั กา� ลังตกทน่ี ั่งล�าบากอย่ไู มใ่ ชร่ ึ?”
โซเอยต์ อบกาบลิ ทท่ี า� ทา่ ทางอจิ ฉา และนนั่ เปน็ อยา่ งทผี่ มคดิ ไวเ้ ลย
ถงึ ผหู้ ญงิ มากมายจะมาจบี สา� หรบั เบนมิ ารคุ งเปน็ เรอื่ งลา� บากใจ
อีกอย่างชูนะยังมีส่วนด้วย เบนิมารุให้อารมณ์เหมือนซิสค่อน
ทา่ ทางแมแ้ ต่ตอนนใี้ นใจเขาคงนึกว่าซวยแล้ว
ขณะนน้ั เองเกลโด้กม็ ารว่ มวงสนทนาด้วย
“แต่ขา้ คดิ ว่าเปน็ เรอ่ื งดนี ะ ด้วยความเป็นลกู ผชู้ ายของทา่ นเบนิ
มารุ คงไม่แปลกท่ีบรรดาผู้หญิงในเมืองจะหลงใหล ท่านอาร์บิสเป็นผู้
เกง่ กาจอนั ดบั ตน้ ของสามทหารเสอื และทา่ ทางทา่ นโมมจิ จิ ะเปน็ ลกู สาว
ของทา่ นฮาคโุ รดว้ ย จะคนไหนกค็ งไมม่ อี ะไรใหต้ ิ ขา้ เองกต็ อ้ งเรยี นรไู้ วบ้ า้ ง”
ดเู หมือนเกลโด้จะเหน็ ด้วยกบั การทเ่ี บนมิ ารจุ ะได้คสู่ มรส ถึงจะ

บทท่ี 4 พธิ ีเขา้ เฝา้ 397