เกิดใหม่ทั้งทีก็เป็นสไลม์ไปซะแล้ว - 08

ผมเรียกรันกา้ ออกมา
รันกา้ ตอบ เขาโผลแ่ ค่หวั ออกมาจากเงาของผม
ปฏบิ ตั กิ ารปราบปรามอาณาจกั รฟาลมสุ จบลง ทกุ คนนอกจาก
ดอิ าโบลจงึ กลับมาแลว้ และเนอ่ื งจากตรงนเี้ ปน็ ตา� แหนง่ ประจา� ของรนั กา้
เขาจงึ ไดแ้ อบอยูใ่ นเงาของผม
ผมยนื่ พมิ พ์เขียวสนามประลองท่เี ขยี นเสรจ็ หมาดๆ ให้รนั ก้า

“เอานไ่ี ปยน่ื ใหน้ ายชา่ งชอ่ื กอ็ บควิ ทอี่ ยใู่ นเมอื งท ี แลว้ กฝ็ ากบอก
ได้มั้ยวา่ ถ้ามอื ว่างแลว้ ไปรวมกันทีป่ ระตูทิศตะวันตก?”
“รบั ทราบครับ แตว่ า่ ทา่ นริมุรยุ งั กลับไมไ่ ด้หรอื ครับ?”
“อ้มื ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วจะไปเจอฟิวส์แล้วคอ่ ยกลบั น่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นกจ็ �าเป็นต้องมีคนคุ้มครองไม่ใชห่ รอื ครบั ?”
พอรนั กา้ ร้วู ่าผมยงั ไมก่ ลับกด็ ไู ม่สบายใจเล็กน้อย
หางเขาตกลู่ลง แต่ไม่ต้องเป็นห่วงขนาดนั้นหรอก เห็นแบบน้ี
อยา่ งน้อยผมก็เปน็ จอมมารนะ
กระท่ังตอนนี้ก็ยังเปิดการท�างานของ ‘การป้องกันสัมบูรณ์’
อย่างไม่ประมาท ถ้ามีการโจมตีท่ีฝ่ามันมาได้ จะอยู่ที่ไหนก็คงไม่
ปลอดภัยหรอก
รันกา้ เองกว็ ิตกกังวลเกนิ เหต ุ

“ไม่เป็นไรหรอก ฉันตั้งใจแค่จะคุยนิดหน่อยก็กลับแล้ว ที่น่า
เป็นห่วงคือโยลไมล์ต่างหาก มีขุนนางเพี้ยนๆ มายุ่มย่าม คนแบบนั้น
จะท�าอะไรก็ไม่ร”ู้
“อ๋อ เจ้าคนเหน็ แก่ได้นั่นเอง ใหข้ า้ ไปงบั สักค�าไหมครับ?”
หยดุ เลยครบั ถา้ ทา� เรอื่ งแบบนนั้ ในเมอื งของประเทศอน่ื นน่ั ตา่ ง
หากที่จะเป็นปัญหาใหญน่ ะครบั

“นายเนี่ยนะ ไม่รวู้ ่าเพราะจับคู่กบั ชิออนบ่อยรึเปลา่ แตก่ ้าวร้าว
ไปหนอ่ ยนะ ฉันวา่ นายไปเรียนรสู้ ามัญส�านึกมาใหม่สกั หน่อยจะดกี วา่ ”

198

“อะ อะไรกัน!?”
รันกา้ ตกตะลงึ กับถ้อยค�าของผม
ดูท่าเขาจะไม่รูต้ ัว

“กอ่ นหนา้ นต้ี อนทไ่ี ปตอ่ สนู้ ายทา� ตามทฉ่ี นั บอกแนน่ ะ? ไมใ่ ชว่ า่
ทา� เกนิ เหตุหรอกใชม่ ้ัย?”
“ขะ ขา้ ไมท่ า� เร่ืองแบบนัน้ หรอกครับ นายของข้า!”
ทา่ ทางรนั กา้ ดลู กุ ล้ีลุกลน หรอื ไม่แน่ว่า...
ผมไดร้ บั รายงานจากกอ็ บตะและกาบลิ แคว่ า่ “มะ ไมเ่ ปน็ ไรหรอก
ครับ!” ไม่ก็ “อะ อืม้ มที า่ นรันก้าอย่ดู ้วยชา่ งพ่ึงพาไดจ้ ริงๆ” เท่านั้นเอง
ดมู พี ริ ธุ แตผ่ มไมไ่ ดจ้ ถ้ี าม เพราะถา้ ถามไปทา่ ทางคนทต่ี อ้ งปวด
หวั เห็นจะเป็นผมน่ีละ เร่ืองนผ้ี มใหด้ ิอาโบลดแู ลอย่ ู ถ้าหมอนัน่ ไม่ได้บ่น
ไม่พอใจกค็ วรพิจารณาว่าไม่มปี ญั หา
อย่างท่คี นเขาเรยี กว่าผดั วันประกนั พรงุ่
แต่เอาเถอะ ถ้ามปี ัญหาจรงิ กค็ งมีรายงานเข้ามาแล้ว เอาเป็นวา่
เรอ่ื งนจ้ี ะยอมเชอ่ื เขาแล้วกนั สว่ นรนั กา้ ผมอยากเตอื นว่าหลงั จากน้ีระวงั
จะถูกชอิ อนท�าเสยี นิสัย

“รนั ก้าจัง? จรงิ ๆ นะ หา้ มทา� อะไรมทุ ะลุเชียวล่ะ?”
ผมลูบคอรันกา้ พลางยา้� เตือนปรามเขาไว้

“เขา้ ใจแลว้ ครับ--------”
รันกา้ พยักหน้าอย่างวา่ งา่ ย เรื่องน้จี บเพยี งเทา่ นี้

“ดลี ะ ถา้ งนั้ กลบั ไปแลว้ วานฝากขอ้ ความดว้ ยนะ อกี อยา่ ง ถา้ มี
ฝา่ ยรกั ษาความปลอดภยั ทว่ี า่ งอย ู่ ฉนั อยากใหไ้ ปคมุ้ ครองโยลไมลห์ นอ่ ย
แล้วขณะเดยี วกันก็ตรวจสอบไปด้วยนะ!”
“รับทราบ!”
รันกา้ เอ่ยทง้ิ ท้ายแล้วมุดเงาผมจากไป

บทที่ 2 นานาประเทศและจดหมายเชญิ 199

＊

ผมตัดสินใจส่งผู้คุ้มกันไปคุ้มครองโยลไมล์เผ่ือไว้ ต้ังใจว่าจะ
ปกป้องเขาจากในเงาไมใ่ ห้เขาร้ตู ัว
ถงึ จะไมร่ วู้ า่ ใครจะมาทา� หนา้ ท ี่ แตค่ นทไี่ ดร้ บั อนญุ าตใหเ้ คลอื่ นไหว
ดว้ ยตวั คนเดยี วในฝา่ ยรกั ษาความปลอดภยั มอี ยนู่ อ้ ย มอื ใหมไ่ มต่ อ้ งพดู ถงึ
อยา่ งน้อยคนทจ่ี ะมาตอ้ งเป็นคนท่ีมีความสามารถในระดับหวั หนา้ กล่มุ
หวั หน้ากลมุ่ หมายถึงผูน้ า� ทมี กลุม่ ละ 5 คน ถา้ เปรยี บกบั นัก
ผจญภัยก็เทยี บเทา่ แรงก ์ B คงไม่มีปัญหาอะไรในการมอบหมายภารกิจ
คุ้มครอง
ระหวา่ งทอ่ี ยใู่ นเมอื งผมยงั รบั รกู้ ลนิ่ อายของโยลไมลไ์ ดอ้ ย ู่ หากเกดิ
อะไรข้นึ จะรูไ้ ด้ทันท ี ดงั นน้ั กอ่ นที่ผ้คู ้มุ กนั จะมาผมไปเจอฟวิ ส์ดกี ว่า
ผมเปิดประตูอาคารของสมาคมอิสระสาขาเบอร์มุนด์แล้วเข้าไป
ข้างใน
ครง้ั กอ่ นผมทา� เกนิ ไปหนอ่ ย เลยกงั วลวา่ คนจะแตกตนื่ กนั รเึ ปลา่ ...
แมจ้ ะถกู สายตาทม่ิ แทงวา่ ใครนะ่ ? แตผ่ มกไ็ ปถงึ โตะ๊ ประชาสมั พนั ธ์
โดยไมถ่ ูกพดู อะไรใส่
จรงิ ดว้ ย ตอนทมี่ ากอ่ นหนา้ นผ้ี มสวมหนา้ กากอย ู่ พวกเขาคงไมร่ ู้
วา่ เปน็ ใคร
ชา่ งมนั เถอะ ถา้ ไมไ่ ดฟ้ วิ สเ์ ปน็ คนกลาง แคย่ น่ื หนงั สอื ชแี้ จงแลว้
กลบั ก็ได้

“หวัดด ี ฉันชือ่ ริมุรุ ช่วยไปแจ้งคณุ ฟวิ ส์ หวั หน้าสาขาทไี ดม้ ั้ย?
ออ้ นบ่ี ัตรประจา� ตัว”
ผมวา่ แลว้ หยบิ บตั รประจา� ตวั รปู แบบการด์ ออกมาจาก ‘กระเพาะ’

200

แลว้ สง่ ให้สาวประชาสมั พนั ธท์ ตี่ ้อนรับอย ู่
สาวนอ้ ยแบบนน้ั เปน็ นกั ผจญภยั เรอะ!? ผมไดย้ นิ เสยี งพดู แตอ่ ยา่
ไปสนเลย ผมเพยี งนกึ ว่าอกี แลว้ เรอะและชนิ ชาไปเสียแล้ว
สาวประชาสมั พนั ธจ์ �าผมได้
เธอแกม้ แดงแปร๊ดแลว้ เหม่อมองผม

“อะ๊ คณุ รมิ รุ สุ นิ ะคะ! แหมๆ ไมไ่ ดพ้ บกนั เสยี นานเลย! สบายดี
หรือเปลา่ คะ?”
“หืม? เอ้อ สบายดีๆ! คุณหนูเองดูสบายดีเหมือนกันก็ดี
แลว้ -------”
“คะ่ ! ฉนั สบายด ี ทสี่ า� คัญกวา่ น้นั ทราบมาวา่ คณุ ริมรุ ุผ่านการ
ทดสอบจากสา� นกั งานใหญด่ ้วยและเปน็ แรงก ์ B+ แล้วสินะคะ สดุ ยอด
ไปเลย นับถือจรงิ ๆ คะ่ !”
“ออ้ นน่ั สนิ ะ จรงิ ๆ แลว้ อยากเปน็ แรงก ์ A ไปเลยแต่ฉนั มีเร่อื ง
ย่งุ นิดหนอ่ ยน่ะ”
ความจริงแล้วแค่รู้สกึ ย่งุ ยากเฉยๆ ละนะ
นั่นก็เพราะถ้าอยู่สูงกว่าแรงก์ B แล้วสิทธิอ�านาจจะเพิ่มพูน
อยา่ งมาก กลบั กนั นนั้ หนา้ ทกี่ เ็ พม่ิ ขนึ้ ดว้ ย แมแ้ ตแ่ รงก ์ B+ ผมกร็ สู้ กึ วนุ่ วาย
ไม่น้อยแล้ว เลยคดิ วา่ ไว้มาเอาแรงก์สงู กวา่ นี้ตอนทีจ่ า� เปน็ ก็ได้
ถงึ แรงกจ์ ะเพิม่ ข้ึนก็ใช่วา่ จะไดเ้ งนิ แถมยงั ถูกไลต่ ามตวั เมื่อเกดิ
เหตรุ า้ ย กลับกนั การเขา้ ออกแตล่ ะประเทศก็ยืดหยนุ่ ขน้ึ สามารถพักแรม
และทานอาหารทส่ี าขาของสมาคมไดฟ้ รี
กน็ ะ พอพดู อยา่ งนด้ี แู ลว้ ถงึ จะนา่ ยนิ ดที เี่ ตรยี มสงิ่ อา� นวยความ
สะดวกหลายๆ อย่าง แต่การถูกบังคบั มนั ก็เดอื ดรอ้ นซะดว้ ยส ิ ทวา่ คงไม่
จ�าเป็นต้องเอย่ ค�าพูดท�าลายความฝันเธอแบบน้ัน

“หากเปน็ คณุ รมิ รุ ลุ ะกต็ อ้ งผา่ นอยแู่ ลว้ ละคะ่ ! ฉนั จะเปน็ กา� ลงั ใจ
ใหน้ ะคะ!”

บทที่ 2 นานาประเทศและจดหมายเชิญ 201

“อะ๊ เหรอ? ขอบคุณนะ ฮ่าฮ่าฮา่ ฮา่ ฮา่ ฮ่า...”
โดนจ้องด้วยแววตาวิบวับขนาดนั้นผมก็แย่สิ-------- ขณะคิด
เช่นน้ี สาวประชาสมั พนั ธ์หยอ่ นระเบดิ ออกมา

“จะวา่ ไปแลว้ คณุ รมิ รุ ุ ใชช้ อ่ื เดยี วกบั จอมมารแลว้ ไมล่ า� บากหรอื
คะ? มีระบบในการเปล่ียนชื่ออยู่นะคะ ถ้าเดือดร้อนยังไงก็สามารถลง
ทะเบยี นชอ่ื ใหมก่ บั ทางกลิ ดไ์ ดค้ ะ่ หากไปในภมู ภิ าคทไ่ี มม่ คี นทรี่ จู้ กั หนา้ ตา
กส็ ามารถเคลอ่ื นไหวในฐานะผเู้ รมิ่ ตน้ โดยแรงกต์ กมาหนงึ่ ขนั้ นะคะ คณุ จะ
ท�าอยา่ งไรคะ?”
ละ ลืมไปเลย!
ผมกลายเปน็ จอมมารแลว้ แตด่ นั แสดงชอื่ ทงั้ ๆ อยา่ งนนั้ เลยแฮะ...
ขณะทนี่ ามรมิ รุ =ุ เทมเพสต ์ “นวิ บ ้ี (ดาราดวงใหม)่ ” หนง่ึ ในออค
ตาแกรมเป็นท่ีรู้จกั ริมุรทุ ีเ่ ปน็ นกั ผจญภยั ดันมีปญั หาแทนง้ันเรอะ
ถอนตวั จากวงการนักผจญภยั เลยม้ยั
ตอนทถ่ี งึ อยา่ งไรกต็ อ้ งเคลอ่ื นไหวในฐานะนกั ผจญภยั กพ็ จิ ารณา
การใช้สิทธเ์ิ ปลี่ยนชื่อดว้ ยดกี วา่ กรณีของผมดูทา่ จะสตารต์ จากแรงก ์ B
ได้ด้วย แคน่ นั้ กพ็ อแลว้

“ขอบคณุ นะ ไดฟ้ งั เรอ่ื งดๆี แลว้ ส ิ หากถงึ ตอนนน้ั กร็ บกวนดว้ ยนะ
ว่าแต่ ชว่ ยแจง้ เขาได้หรือเปล่า?”
“อ๊ะ ค่ะ ถึงตอนน้ันก็ได้เลยค่ะ! ถ้าอย่างน้ันฉันจะน�าทางไป
เดีย๋ วนล้ี ะนะคะ!”
แมจ้ ะพูดกนั ยาวแต่ก็ให้ผา่ นไปไดโ้ ดยราบรื่น
ผมไดย้ นิ เสยี งเจยี๊ วจา๊ วทขี่ า้ งหลงั จากผคู้ นทมี่ องผมถกู นา� ทางไป

“เอาจริงดิ!?”
“สาวน้อยคนนนั้ คือใครกัน!”
เสยี งทวี่ า่ เชน่ นนั้ แทรกดว้ ยเสยี งของคนตรงนน้ั ตรงนท้ี เี่ หมอื นจะ
ได้ดูการต่อสู้ตอนทผี่ มมาคร้ังก่อนดว้ ย

202

“เอะ๊ โกหกนา่ !? เป็นสาวน่ารกั ขนาดนี้เชยี วเรอะ!?”
“ไมอ่ ยากจะเชอ่ื ... นคี่ อื ใบหนา้ จรงิ ๆ ของทา่ นรมิ รุ ผุ ปู้ ราบเลซเซอร์
เดมอน (ปิศาจชนั้ ต�า่ ) อยา่ งงา่ ยดายหรอื น่.ี ..”

“จะว่าไปชอ่ื เดียวกับจอมมารใช่ม้ยั นะ่ ”
“หรือว่าจะเปน็ เจ้าตวั --------”
“บ้าเรอะ จะเป็นไปได้ยังไงเล่า!”
“นน่ั สินะ อะฮะฮะฮะฮะ!”
ขา่ วลอื เรือ่ งของผมได้แพรก่ ระจายกนั ประมาณนี้
แตอ่ าจจะไมต่ ้องกงั วลมากอยา่ งทีค่ ดิ ไว้ก็ไดม้ ้ัง
เหมอื นแคช่ อื่ แพรพ่ รายไปจะไมท่ า� ใหใ้ ครเอะใจวา่ ผมคอื จอมมาร
ตวั จรงิ
ไมแ่ นว่ า่ ชอื่ “รมิ รุ ”ุ อาจจะไมไ่ ดห้ ายากขนาดนน้ั กไ็ ดน้ ะ ผมมงุ่ หนา้
ไปยงั ห้องที่ฟวิ ส์รออยโู่ ดยคิดเช่นนัน้ ไปพลางๆ
พอเขา้ ไปขา้ งในอยา่ งสบายๆ ฟวิ สท์ เ่ี หน็ ผมกก็ มุ ขมบั ผมทกั ทาย
เขาโดยไม่เกรงใจ

“ว่างายย! ฉนั มาเที่ยวเล่นแล้วน้า เปน็ อะไรเหรอ เกดิ อะไรขึน้ ?
ท�าหนา้ เครยี ดเชยี ว?”
“แหม ่ พอดวี า่ จนถงึ ตะกน้ี กี้ ส็ งบสขุ ด ี แลว้ จๆู่ จอมมารกป็ รากฏ
ตัวน่ะครบั ...”
“เอ๊ะ? จรงิ เหรอ? แย่ละส ิ ใจเย็นไปหนอ่ ยรเึ ปล่า!?”
“ไมห่ รอก ไมห่ รอกครบั จอมมารคนนนั้ กอ็ ยตู่ อ่ หนา้ ตอ่ ตานแ่ี หละ
ครบั เอาละ ควรทา� อย่างไรดีกนั นะ...?”
“เอ ๋ อยา่ งนั้นเหรอ? งน้ั เสริ ฟ์ ชาดกี วา่ มัย้ ล่ะ? ถ้ามีเคก้ ฉนั วา่
จอมมารก็คงชอบนะ?”

“เคก้ เนย่ี คอื อะไรครบั ! ของกนิ หรแู บบนน้ั จะไปมงี า่ ยๆ ขนาดนนั้
ได้ยังไงกันครับ!? ให้ตายสิ ท�าไมท่านริมุรุท่ีเป็นจอมมารแล้วถึงได้เดิน

บทที่ 2 นานาประเทศและจดหมายเชญิ 203

ไปท่ัวตามใจชอบขนาดนกี้ นั นะ?”
แม้ฟวิ ส์จะบ่นแต่เขาก็เตรียมน�า้ ชาให้
เขาคือชายผขู้ ยันซือ่ สตั ยผ์ ิดกบั ภาพลกั ษณ์
ผมบอกขอบคุณแลว้ รบั ชามา
หลงั จากดื่มไปจบิ หนึง่ ก็เข้าเร่ืองจริงจัง

“ท่านริมุรุ เร่ืองคราวนี้ผมขออภัยด้วย การกระตุ้นศาสนจักร
ศกั ดส์ิ ทิ ธแ์ิ หง่ ทศิ ประจมิ ไปไดไ้ มส่ วยเลย สดุ ทา้ ยกต็ กอยใู่ นสถานการณท์ ่ี
ครเู ซเดอรเ์ คลือ่ นไหว...”
“ไมห่ รอก ฉนั ว่าน่นั มนั ชว่ ยไม่ได้น่ะ ถงึ ยงั ไงดเู หมือนเจา้ พวกท่ี
เรยี กวา่ “ปรมาจารยแ์ หง่ วนั ทง้ั เจด็ ” จะเปน็ คนชกั ใยอยเู่ บอื้ งหลงั ซะดว้ ยส”ิ
“หะ้ !?”
“เพราะงนั้ แหละ ถงึ จะรอ้ งเรยี นเทา่ ไหรว่ า่ พวกเราไมเ่ ปน็ อนั ตราย
กค็ งไมม่ หี ไู ว้ฟังหรอกมง้ั ?”
““ปรมาจารย์แห่งวนั ท้งั เจ็ด” น่ะร.ึ ..? เออ่ เหล่าผปู้ กปอ้ งมวล
มนุษย ์ วรี บุรษุ ผู้ย่ิงใหญ่เหลา่ น้นั นะ่ เหรอ--------”
“ทา่ จะเป็นคนทนี่ ายวา่ นะ ฮนิ าตะเองกถ็ ูกโจมต ี แต่ดว้ ยอะไร
หลายๆ อย่างเลยปลอดภัยดี ประมาณวา่ ความเข้าใจผดิ คลีค่ ลายแล้วละ
นะ ทว่านา่ เศรา้ ทีม่ ีเหย่อื ผู้เคราะห์ร้ายหน่งึ ราย ดเู หมอื นคนที่ช่ือเกียรุโด้
ซงึ่ เป็นระดบั หวั หนา้ หนว่ ยจะหายสาบสูญ”
“เกยี รโุ ดแ้ ห่ง “ไฟ” --------แมจ้ ะไม่เท่าคณุ ชสิ ุ หากแต่เขาคือ
หนึ่งใน “สิบมหานกั บญุ ” ผู้พทิ ักษ์มวลมนษุ ย์ ผู้ช�านาญการใช้หอกอนั
งดงามตระการตาท่ีผสานกบั เวทมนตรจ์ ิตวิญญาณแห่งเปลวเพลิง...”
ฟวิ สพ์ มึ พ�าอยา่ งอาลัยเมื่อไดย้ ินคา� พดู ของผม
เกียรุโด้คนทีผ่ มเห็นคือ “วันทงั้ เจ็ด” ทจ่ี �าแลงกายมา จงึ ไมไ่ ด้
พบกันตรงๆ ถึงไม่แน่ชัดว่าเขาเป็นบุคคลแบบไหน แต่ดูเหมือนจะเป็น
บคุ คลทีม่ ีชื่อเสยี ง ถ้าเป็นเซียนขอ้ มลู อยา่ งฟวิ ส์จะรู้จักกไ็ มแ่ ปลกละมง้ั

204

ถงึ ผมจะบอกวา่ หายสาบสญู แตเ่ กรงวา่ คงถกู สงั หารแลว้ กระมงั
แมจ้ ะผดิ ตอ่ คณุ เกยี รโุ ด ้ แตจ่ นปา่ นนกี้ ท็ า� ไดแ้ ตภ่ าวนาใหไ้ ปสสู่ คุ ตเิ ทา่ นนั้ ...
จากนั้นผมก็เล่าเรือ่ งราวทีเ่ กิดขึน้ มาจนถงึ ตอนนอี้ ย่างสัน้ ๆ
เนอ่ื งจากฟวิ ส์เคยแสดงความเป็นห่วง ผมจึงเลา่ เรอื่ งวลั พวั ร์กิส
ให้ฟังด้วย
เรอ่ื งทจ่ี อมมารกลายเปน็ 8 ตน
และเร่ืองทขี่ นานนามพวกเขาว่า “ออคตาแกรม”
ผมทวนเรื่องการต่อสู้กับฮินาตะและเร่ืองวาระสุดท้ายของ
“วนั ท้งั เจด็ ” ดว้ ย
แนน่ อนว่าผมกลบเกลอ่ื นเร่อื งตวั ตนท่ีแท้จรงิ ของลูมินสั แมผ้ ม
จะขนึ้ ชอื่ วา่ ปากพลอ่ ย แตก่ ไ็ มไ่ ดเ้ ลนิ เลอ่ ขนาดแพรง่ พรายความลบั สดุ ยอด

“อยา่ งนน้ั หรอื ครบั ... ทางเราพยายามตดิ ตอ่ เทา่ ไหรก่ โ็ ดนตกี ลบั
ทช่ี อ่ งเจรจาตดิ ตอ่ ตลอดเลย สาขาของศาสนจกั รศกั ดสิ์ ทิ ธแิ์ หง่ ทศิ ประจมิ
กพ็ ดู ดว้ ยไมร่ เู้ รอื่ ง ผมเลยสง่ คนไปทสี่ า� นกั งานใหญด่ ว้ ย แตว่ า่ กไ็ มส่ ามารถ
เข้าพบบุคคลที่ระดับสงู กวา่ ระดับนักบวชได.้ .. ไมค่ ิดไม่ฝนั เลยวา่ “วันท้งั
เจด็ ” จะเคลอ่ื นไหวอยูเ่ บ้อื งหลัง”
“ฮนิ าตะเองกพ็ ดู อยา่ งนน้ั เหมอื นกนั เพราะดทู า่ เธอกย็ อมรบั วา่
ส่ิงทีเ่ ป็นของจรงิ มีแคค่ วามศรัทธาทีม่ ตี ่อล ู เอย้ เทพลี มู ินัสเท่านั้นนะ่ ”
“มนษุ ยอ์ อ่ นแอ เพราะอยา่ งนนั้ ถงึ ไดพ้ ง่ึ พาพลงั ของเทพเจา้ ------”
“ฟวิ ส์เองกเ็ ป็นแบบนั้นเหรอ?”
“ฮา่ ฮา่ ผมไมใ่ ชแ่ บบนน้ั หรอกครบั ผมมชี วี ติ โดยเตรยี มใจไวแ้ ลว้
วา่ ยามท่ีตวั เองสนิ้ พลังก็คอื วาระสุดท้าย ถงึ จะปรารถนาปาฏิหาริย์แต่ไม่
ภาวนากับ “เทพ” ท่ีไม่เคยเจอหรอกครบั ”
อ้อ ฟิวสเ์ ป็นพวกอเทวนยิ มน่ีเอง
โลกใบน ้ี มอี สรู ทท่ี รงพลงั อา� นาจเหนอื ปกตถิ กู บชู าในฐานะเทพ
ประจ�าท้องถิ่น อย่างไรก็ตามคงเพราะเคยเจอน่แี หละจงึ ไดพ้ ึ่งพา

บทที่ 2 นานาประเทศและจดหมายเชญิ 205

ดูเหมือนลูมินัสก็ปกป้องแค่คนท่ีเคยพบเจอตัวเองในตอนแรก
เท่านน้ั ด้วยสิ
ฟวิ สไ์ มม่ ตี วั ตนแบบนน้ั มาปกปอ้ งเลยพงึ่ พาพลงั ของตวั เองอยสู่ นิ ะ
ถงึ เหตผุ ลจะเปน็ ตามส่วนไดส้ ว่ นเสียกเ็ ถอะ แตเ่ ข้าใจง่ายดี

“ฉนั เขา้ ใจความรสู้ กึ ทอ่ี ยากวงิ วอนเทพเจา้ อยหู่ รอกนะ แตค่ วาม
เปน็ จรงิ กไ็ ดแ้ ตเ่ ปน็ อยา่ งนน้ั ละ เรอ่ื งเทพลี มู นิ สั เอาไวท้ หี ลงั เรอื่ งในคราวนี้
เราปรองดองกับศาสนจักรศักด์ิสิทธ์ิแห่งทิศประจิมได้แล้วด้วย แค่นั้น
กถ็ ือว่าดีแล้วละ”
ด้วยความท่ีผมรู้จักตัวตนที่แท้จริงของเทพีลูมินัส ถึงได้เข้าใจ
ความไรค้ วามหมายของการสวดภาวนา แตก่ น็ ะ พดู ไปกไ็ มไ่ ดอ้ ะไร บางที
การสวดภาวนาเองกก็ ลายเปน็ พลงั ไดเ้ หมอื นกนั ผมไมจ่ า� เปน็ ตอ้ งเอย่ ขดั
เขาหรอก

“นั่นสินะครับ ตัวผมเองก็รู้สึกเหมือนได้เอาภาระบนบ่าออก
ไปเลย”
ฟวิ ส์เอย่ แล้วหัวเราะ
ดูท่าเขาจะกลัดกลุ้มท่ีไม่มีผลงานท้ังท่ีบอกแล้วว่าจะกระตุ้น
ศาสนจักรศักด์ิสิทธิ์แห่งทิศประจิมเพราะสัญญากับผมไว้ การท่ีเขาเป็น
หว่ งถึงขนาดน้ีผมก็รู้สึกดใี จเหมอื นกนั

เมอ่ื คยุ สพั เพเหระและเลา่ ความเปน็ มาจบผมกล็ กุ ขน้ึ แลว้ ผดุ นกึ
ข้นึ ได้

“ถ้าง้นั เดยี๋ วฉันจะไปแล้วนะ อันนีใ้ หน้ ายเอาไวแ้ ลว้ กนั ”
ผมหยบิ ซองจดหมายออกมาจากกระเป๋าเสอ้ื แล้วย่นื ให้ฟวิ ส์
ซองจดหมายนน้ั คอื หนงั สอื เชญิ ไปรว่ มงานเทศกาลเปดิ ประเทศ
ซง่ึ กา� หนดจะจดั ขน้ึ ทป่ี ระเทศของเรา ผมคยุ เพลนิ จนเกอื บลมื ให ้ นตี่ า่ งหาก
คอื จุดประสงคท์ ่มี าวันนี้

206

“นี่คือ?”
“คราวน ้ี ฉนั ตงั้ ใจจะโฆษณาเมอื งของพวกฉนั ใหย้ งิ่ ใหญไ่ ปพรอ้ ม
กับงานเปิดตัวรับต�าแหนง่ จอมมารของฉันด้วยนะ่ ตง้ั ชอ่ื เรียกความสนใจ
วา่ เทศกาลเปดิ ประเทศ กนิ ดมื่ ฉลองใหค้ รน้ื เครง ฉนั ส่งจดหมายเชิญไป
หาพวกขุนนางประเทศเพ่ือนบ้านด้วยเหมือนกัน ฟิวส์เองก็มาร่วมงาน
ใหไ้ ดน้ ะ”
“หา!? ประเดยี๋ วสคิ รบั ทา่ นรมิ รุ ุ ถงึ ผมจะรว่ มงานไปก-็ ------”

“ไมเ่ หน็ เปน็ ไรเลยน ่ี มจี ดหมายเชญิ ถงึ กษตั รยิ เ์ บอรม์ นุ ดด์ ว้ ยนะ
ชว่ ยเอาไปส่งทสี ”ิ
“ถา้ อย่างนัน้ คณุ ก็ไปใหโ้ ดยตรงเลย อ๊า นั่นคงยงุ่ ยากสินะ...”
“ใช่น่ะซี่ ถึงราชาคนแคระกับดยุกเอรัลโด้จะไปส่งให้โดยตรง
แตก่ บั ประเทศอนื่ ๆ เราไมเ่ คยพบหนา้ คา่ ตากนั เลย ใหอ้ สรู ไปหาคงจะเปน็
เรอ่ื งวนุ่ เลยสง่ ไปใหก้ ลิ ดข์ องแตล่ ะประเทศแทน กบั กษตั รยิ เ์ บอรม์ นุ ดเ์ คย
เจอกันหนนึงก็จรงิ แตจ่ ะใหจ้ อมมารไปหามันกน็ ่าอึดอัดใช่มัย้ ละ่ ?”
พอผมวา่ แลว้ ขา� ฟวิ ส์กย็ มิ้ เจอ่ื นๆ บอกวา่ “มนั กเ็ อาเรอื่ งพอตวั
ตงั้ แต่ตอนทีจ่ อมมารมาที่น่แี ล้วละครบั ”

“ขอรับฝากจดหมายเชิญฉบับน้ีเอาไว้นะครับ ผมจะส่งไปถึง
กษัตริย์แน่ๆ”
จากนั้นฟวิ ส์กป็ รับสีหน้าท่าทางใหมแ่ ล้วพดู ยืนยนั
เท่าน้ีกส็ ะสางธรุ ะเสร็จ ผมต้ังใจวา่ คราวนี้จะกลับแล้ว แตฟ่ วิ ส์
ก็เอ่ยข้ึนราวกับเพ่ิงนึกขึ้นได้

“ใช่ๆ แกรนด์มาสเตอร์ ได้แสดงความเป็นห่วงเร่ืองท่านริมุรุ
ด้วยครับ เขาพยายามเจรจากับศาสนจักรศักด์ิสิทธิ์แห่งทิศประจิมอย่าง
หนักดว้ ย ผมจะไปบอกใหน้ ะครบั วา่ ปัญหาคลคี่ ลายแลว้ ”
ยูคิเปน็ ห่วงเราดว้ ยรึนี่
หลังจากเจอกับหมอนั่นครั้งสุดท้ายก็เกิดอะไรต้ังหลายอย่าง

บทท่ี 2 นานาประเทศและจดหมายเชิญ 207

รู้สกึ คิดถงึ ยังไงไมร่ ู้
“งน้ั เหรอ ดเู หมอื นจะสร้างความเดือดร้อนใหย้ ูคแิ ล้วสินะ”

“คงไม่เป็นการเดือดร้อนหรอกกระมังครับ ส�าหรับกิลด์แล้ว
ใจจรงิ ก็ไม่อยากเป็นศัตรูกบั ศาสนจักรศกั ดส์ิ ิทธ์ ิ ถ้าคลค่ี ลายไดด้ ว้ ยการ
พดู คยุ กค็ งพิจารณาวา่ นนั่ ดีทส่ี ุดแลว้ ละครบั ”
ฟิวส์บอกผมว่าไม่ต้องใส่ใจนักหรอก แต่เราต้องขอบคุณเขา
สักทาง--------

“ใชแ่ ลว้ ! เชญิ ยคู ดิ ว้ ยดมี ยั้ นะ นน่ั จะทา� ใหเ้ ขาเดอื ดรอ้ นรเึ ปลา่ ?”
“อมื มม ไมร่ ู้สิครบั ? ผมพูดเองก็กระไรอย ู่ เพราะเหน็ อยา่ งนั้น
เขากเ็ ปน็ คนท่ีงานย่งุ มากเลย ไม่รู้เขาจะมีเวลาหรอื เปล่า...”
“ขาไปขากลับฉันไปรับไปส่งเอง ถ้าแค่วันเดียวคงพอได้ไม่ใช่
รไึ ง? ถา้ ไมไ่ หวก็ไมต่ อ้ ง ไวฉ้ นั จะไปเทย่ี วหาเอง เพราะง้ันวานช่วยสง่ เจ้า
นใ่ี หเ้ ขาทีนะ”
ผมบอกแล้วเขียนจดหมายต่อหน้าฟิวส์ จากน้ันก็ใส่ลงซอง
จดหมายปิดไปด้วยกันกับจดหมายเชิญ และย่ืนให้ฟิวส์ผู้ท�าท่าทาง
เหนื่อยหนา่ ย

“ท่านริมุร ุ ทา่ นเอากระดาษนัน้ มาจากไหน... ชา่ งมันเถอะครบั
แคจ่ ดหมายใชเ้ วทมนตร ์ ‘ขนสง่ ’ ไปก็ได ้ ถา้ แค่น้นั ผมรับไวก้ แ็ ล้วกนั ...”
ฟิวส์เหมือนเหน็ดเหน่ือย
ผมอาจจะไหว้วานอย่างง่ายๆ มากไปกระมงั

“อะฮะฮะ โทษทีนะ ง้ันฝากดว้ ยนะคร้าบ”
“รบั ทราบแล้วละครับ ท่านริมรุ ุ”
“อ้อ แล้วก็ มิลมิ จะมาเทศกาลเปิดประเทศด้วยนะ”
หลงั จากแนใ่ จแลว้ วา่ ฟวิ สร์ บั จดหมายไป ผมกห็ ยอ่ นถอ้ ยคา� เปน็
ระเบดิ ไปลูกนงึ

“มลิ มิ ? เอะ๊ หรอื ว่า...”

208

“ถ้างนั้ ก็ตามนน้ี ะ!”
ผมยมิ้ กลบเกล่ือนแล้วหนีจากสถานทีน่ ้ันไป
ผมรู้สึกเหมือนได้ยินน�้าเสียงท่ีแตกตื่นอย่างมากตามมาว่า
“เดยี๋ ว!? คงไม่ใชจ่ อมมารมิลิมหรอกใชไ่ หมครบั เฮ้ย เดี๋ยวววว!!” แต่จะ
ทา� เป็นไมไ่ ด้ยินก็แลว้ กนั

＊

พอออกมาจากอาคารของกิลด์ก็มีชายผู้หน่ึงกระโจนออกมา
จากเงาเบ้ืองหนา้ ผมแล้วคกุ เข่าอยา่ งนอบนอ้ ม

“ข้า กอ็ บเอมอ่ นผ้นู ีไ้ ดต้ อบรบั การเรยี กหาของฝ่าบาทรมิ รุ แุ ละ
เร่งรดุ มาหาทา่ นแลว้ ครับ!”
ชายคนน้ีผู้มีนามว่าก็อบเอม่อนคือหน่ึงในฮ็อบก็อบลินที่ผม
ต้ังช่ือให้ เขาเป็นคนค่อนข้างทะเยอทะยาน ถ้าจ�าไม่ผิดผมเคยได้ยินว่า
ตอนท่ีริกุรุโดเป็นผู้บัญชาการ เขาเคยวิวาทกับก็อบตะแย่งต�าแหน่งรอง
ผู้บัญชาการ
แน่นอนวา่ รับประกนั ได้เรอ่ื งความสามารถ...

“อา้ ว? นายไมไ่ ดเ้ ปน็ หวั หนา้ กองรอ้ ยหรอกเหรอ? ตอนนกี้ อ็ บตะ
เปน็ หวั หนา้ หนว่ ยกอ็ บลนิ ไรเดอร ์ (หนว่ ยรบหมาปา่ คยู่ กั ษ)์ แลว้ สว่ นนาย
กย็ า้ ยไปอยู่หน่วยอ่นื แล้วน่?ี ”
การเป็นหัวหน้ากองร้อยหมายความว่าเป็นคนท่ีสามารถให้รับ
ผดิ ชอบตา� แหนง่ หวั หนา้ หนว่ ยได ้ ถงึ จะไมม่ คี นในหนว่ ยกร็ บั ตา� แหนง่ นไี้ ด ้
ไม่ได้แปลว่ามีลูกน้องอยู่ร้อยคนจริงๆ แน่นอนว่าต�าแหน่งหัวหน้าหน่วย
ยอ่ มสงู กว่า แตก่ ล่าวไดว้ ่าต�าแหนง่ นี้มฝี มี อื สูงกว่าหัวหน้ากองท่ีมีคน 5
ถึง 10 คนรบั ค�าสั่งอย่างเทียบไมต่ ิด

“คร้าบ ทีจ่ ริงแล้วข้าไมอ่ ยากทา� งานภายใตใ้ ครเลย ณ ตอนน้ี

บทท่ี 2 นานาประเทศและจดหมายเชญิ 209

เลยคดิ วา่ จะลองเคลอ่ื นไหวเองคนเดยี วด ู ขา้ อยากรวบรวมลกู นอ้ งทขี่ น้ึ ตรง
กบั ข้าเอง แล้วสรา้ งหน่วยของตวั เองเท่าน้นั ขนึ้ มาน่ะครับ”
โฮะโฮ่
เปน็ พวกใจเดด็ ไมเ่ บานะเนย่ี แตเ่ อาเถอะ การทเี่ ขาไมอ่ ยากทา� งาน
ใต้ค�าส่ังก็อบตะถึงขนาดเตะต�าแหน่งรองหัวหน้าหน่วยยอดนิยมอย่าง
หนว่ ยก็อบลินไรเดอรท์ ิ้ง กไ็ มแ่ ปลกท่จี ะมคี วามคิดทะเยอทะยานขนาดนี้

“งนั้ เหรอ พยายามเขา้ นะ โยลไมลค์ งุ เปน็ คนทฉ่ี นั หวงั พงึ่ อย ู่ ชว่ ย
ปกป้องเขาอย่างดีโดยพยายามไม่ให้เขารู้ตัวมากท่ีสุดเท่าที่จะท�าได้นะ
แลว้ กว็ ธิ มี ดั ใจคนของเขาเปน็ ตวั อยา่ งใหเ้ รยี นรทู้ ค่ี อ่ นขา้ งดเี ลย ถงึ จะจงู ใจ
คนด้วยการเจรจาส่วนได้ส่วนเสียก็เถอะ แต่ท้ายสุดมันก็ไม่ใช่แค่นั้น
คุม้ ครองไปพลางเรียนรจู้ ากเขาเสยี ละ่ ”
“ครับ! จะทา� หนา้ ทีโ่ ดยจดจา� ถอ้ ยค�าของฝ่าบาทรมิ ุรุไว้ในจิตใจ
ครบั ผม!”
ก็อบเอมอ่ นเอาจริงเอาจงั ดี
จากการพจิ ารณาของเบนมิ าร ุ เขาเคยบอกวา่ กอ็ บเอมอ่ นพงึ่ พา
ความสามารถของตัวเองมากเกินไป และมีนิสัยชอบดูถูกลูกน้องกับ
พวกพอ้ ง นเ่ี องคอื เหตผุ ลทแี่ มเ้ ขาจะเหนอื กวา่ กอ็ บตะตอนวดั ความสามารถ
ทางร่างกายแตเ่ ปน็ หวั หน้าหน่วยไม่ได้
ถ้าคราวนเ้ี ขากลายเป็นคนท่ใี ส่ใจลูกนอ้ งแลว้ จะมอบหนว่ ยให้
ดแู ลก็ได ้ อยา่ งไรผมกอ็ ยากให้เขาพัฒนาขึน้

“ถ้านายทา� ภารกิจสา� เรจ็ แลว้ ได้เรียนรบู้ างอย่าง ถงึ ตอนนัน้ มา
รายงานกับฉันซะ แลว้ ฉนั จะใหอ้ จุ กิ าตานะเลม่ น้ีทีฉ่ ันทา� ขน้ึ เปน็ รางวัล”
มกี ารตดิ ตอ่ จากคโุ รเบยว์ า่ ดาบประจา� ตวั ผมทา� เสรจ็ แลว้ ดงั นน้ั
จึงถึงเวลาร�่าลาอุจิกาตานะเล่มนี้แล้ว ถึงจะเป็นผลงานท่ีท�าข้ึนให้ใช้ไป
พลางๆ กอ่ น แตต่ อนนมี้ นั ซมึ ซบั ออรา่ ของผมเขา้ ไปเลยมคี ณุ ภาพสงู ขนึ้
พอตวั ขนาดคโุ รเบยย์ งั ตกใจตอนผมเอาไปซอ่ มบา� รงุ ครงั้ หนง่ึ หลงั การดวล

210

กับฮินาตะ คงใชเ้ ปน็ รางวัลไดพ้ อดี
“จะ จริงเหรอครับ!”

ก็อบเอม่อนตกตะลงึ ท�าตาโตดว้ ยความตนื่ เตน้
“อม้ื ฝมี อื ระดบั นายคงจะใชม้ นั ได ้ แตว่ า่ ตอ้ งอตุ สาหะใหม้ ากกวา่ นี้

และท�าใหฉ้ นั ยอมรบั ก่อนนะ?”
“รบั ทราบ! ขา้ กอ็ บเอมอ่ นผนู้ จ้ี ะสนองความคาดหวงั ของฝา่ บาท
ริมุรุใหช้ มเอง!”
เขาเอ่ยท้ิงท้ายแล้วมงุ่ ไปอารกั ขาโยลไมล์
ผมแสดงการจงู ใจคนด้วยเหย่อื (รางวลั ) ดว้ ยลกู ไมต้ ้นื ๆ แต่
กอ็ บเอม่อนจะเข้าใจมั้ยนะ?
การไดร้ บั ความเชื่อใจจากลกู น้องนนั้ ยากลา� บาก
หากไมท่ า� ใหท้ ง้ั สองฝา่ ยไดร้ บั ผลประโยชนเ์ หมอื นแนวคดิ โบราณ
เรอื่ งบุญคุณกบั การรบั ใช้แลว้ ความสัมพนั ธร์ ะหวา่ งนายบ่าวก็จะพังลง
แมแ้ ตผ่ มเองกพ็ ยายามทา� งานไปพลางกลดั กลมุ้ ไป จะใหเ้ อาผม
เปน็ ตัวอย่างก็แย่สิ
ก็อบเอม่อนก็มีวิธีการของก็อบเอม่อน ผมคิดว่าอยากให้เขา
ทา� ไดอ้ ย่างทผี่ มคาดหวัง
เอาละ เทา่ น้ีก็แจกจดหมายเชิญหมดแล้ว
ทเ่ี หลือแคต่ ระเตรียมงานในทันกอ่ นวนั เปิดงาน
เพ่อื ใหเ้ ป็นงานเทศกาลสุดอลังการ
ผมนกึ ถึงส่ิงท่จี �าเปน็ ส�าหรับงานเทศกาลดว้ ยใจเตน้ ตกึ ตกั

บทที่ 2 นานาประเทศและจดหมายเชิญ 211



ในห้องประชมุ ท่ีเล็กจนผดิ ธรรมชาติ
ณ ทีน่ ัน้ มเี งาคนท่ดี ูแปลกๆ 2 เงา
ไม่สิ ไม่ใช่
ยงั มีอีกเงาหน่งึ เปน็ เงาคนตวั เล็ก
ขนาดประมาณ 3 เซนตเิ มตร มองเหน็ ปกี คล้ายแมลงปอ
เงาคนทง้ั สองนง่ั หนั หนา้ เขา้ หากนั โดยมเี งารา่ งนอ้ ยอยตู่ รงกลาง
เงานนั้ คือรามริ สิ กับผู้ตดิ ตามทัง้ สอง เบเร็ตต้าและเทรน่ี

ปัง! รามริ สิ ตบโต๊ะตวั น้อยท่วี างอยูเ่ บ้ืองหน้าอย่างแรง
จากนน้ั เธอกเ็ ปดิ เผยความในใจแบบไมห่ มกเมด็ ตอ่ หนา้ คนทเี่ ชอื่ ใจ

“แปลวา่ มนั จะเปน็ อยา่ งนต้ี อ่ ไปไมไ่ ดแ้ ลว้ ! พวกเราเองกค็ วรยา้ ย
ที่อย่เู หมอื นกนั !!”
คงเพราะตบโต๊ะไปเตม็ แรง เธอจึงถูมือคล้ายกา� ลังเจ็บปวด
เทรน่ีมองรามิรสิ ที่เปน็ แบบนน้ั อยา่ งรกั ใครแ่ ลว้ เอย่ ปาก

“สมกบั เปน็ ทา่ นรามริ ิส ช่างเปน็ ความคดิ ท่ีวิเศษมากค่ะ!”
“ใชม่ ้ยั ล่ะ ใช่มยั้ ล่ะ!”
รามริ สิ พยักหนา้ อยา่ งพงึ พอใจ ยมิ้ กันกับเทรนี่
ผูท้ ตี่ กั เตือนทงั้ สองคนคอื เบเรต็ ต้าทเ่ี หลอื อีกคนหนง่ึ

“โปรดรอก่อนครับ ความคิดน้ันวิเศษหรือไม่ไว้ว่ากันภายหลัง
ทา่ นจะยา้ ยไปทไี่ หนกนั แนห่ รอื ครบั ? แลว้ กไ็ มท่ ราบวา่ ทา่ นจะกรณุ าบอก
เหตุผลใหฟ้ ังได้หรอื ไม่?”
ท�าไมตัวเองต้องมารับหน้าที่นี้กันนะ------- เบเร็ตต้าคิดอย่าง
กลัดกลุ้ม
เพ่ือนร่วมงานนามว่าเทรนี่นั้นเป็นผู้หญิงท่ีละเอียดลออ ใส่ใจ

บทที่ 3 เตรยี มเปิดงาน 213

คนรอบขา้ ง และทา� งานเปน็ เหลา่ จติ วญิ ญาณตา่ งชนื่ ชอบ เธอควบคมุ ดแู ล
เขาวงกตของรามิริสด้วยตวั คนเดียว
นน่ั เปน็ ความสามารถทเ่ี บเรต็ ตา้ ไมม่ ี และไมต่ อ้ งสงสยั เลยวา่ เธอ
คอื บคุ ลากรที่ท�าคุณประโยชน์ท้ังต่อเบเรต็ ต้าเองและรามิริส
ทวา่ กม็ ปี ญั หาอยู่
เทรน่ตี ามใจรามริ ิสผู้เปน็ นายอย่างไม่สิ้นสดุ
เธอเหน็ ดว้ ยกบั คา� พดู ทกุ อยา่ งของรามริ สิ ไมม่ แี มแ้ ตค่ วามกงั ขา
ดังนนั้ ใครสกั คนจึงต้องหา้ มไว้ก่อนทจ่ี ะเปน็ เรื่องว่นุ

(เฮอ้ ขา้ ไมไ่ ดร้ บั ใชท้ า่ นรามริ สิ เพราะอยากรบั บทบาทนเี้ สยี หนอ่ ย...)
เบเร็ตต้า อดตี เดมอน (เผ่าปศิ าจ) คดิ เสียดสตี ัวเอง
ส�าหรบั เบเรต็ ต้าผู้ชนื่ ชอบรามิริสแลว้ หากมองยอ้ นกลับไปเขา
กไ็ มไ่ ดร้ สู้ กึ ทกุ ขร์ อ้ นแตอ่ ยา่ งใด ทวา่ เขากไ็ มเ่ ขา้ ใจการทเ่ี พอื่ นรว่ มงานซง่ึ
อย่ใู นจุดยนื เดยี วกนั เอาแตโ่ อโ๋ ดยไม่ทดั ทานเลย
แต่ว่าชา่ งนา่ เสียดาย
โดยโครงสรา้ งและสจั ธรรมของโลกน ้ี ยง่ิ เปน็ คนจรงิ จงั เทา่ ใดกย็ ง่ิ
เสยี เปรยี บ
มากกวา่ นคี้ งไมไ่ ดก้ าร--------คนทเ่ี หยยี บเบรกอยา่ งนย้ี อ่ มตอ้ ง
ลงเอยเป็นคนทค่ี อยตามล้างตามเช็ดให้ตลอด
ดว้ ยเหตนุ น้ั วนั นเ้ี องเบเรต็ ตา้ กร็ บั บทบาททเี่ สยี เปรยี บอกี เชน่ กนั ...

“ถามไดด้ มี าก! เบเรต็ ตา้ จงั กท็ นี่ น่ี า่ เบอื่ จะตายใชม่ า้ ? ไมม่ อี ะไร
ใหเ้ ลน่ เรอ่ื งสนกุ ก็มแี ค่การสร้างโกเลม คนก็แทบไม่มาเลยไมใ่ ชเ่ หรอ?
แต่ว่านะ ทโี่ นน่ มีอะไรตัง้ หลายอย่าง ดงั นั้นนะ หมายความว่าพวกเราเอง
กจ็ ะไปขออยูท่ ่ีโน่นบา้ งไง!”
รามิรสิ กล่าวอยา่ งขึงขัง
เบเร็ตต้าทไี่ ด้ยนิ ดงั นน้ั ก็ถอนหายใจอยใู่ นใจวา่ กะแล้วเชียว
ไมใ่ ชว่ า่ เบเรต็ ตา้ คดั คา้ นความเหน็ ของรามริ สิ แตเ่ มอ่ื คา� นงึ ถงึ นสิ ยั

214

ของจอมมารรามิริสแล้วเขาไม่คิดว่าจะได้รับอนุญาตโดยง่ายนักหรอก
เขาเหน็ วา่ ถงึ จะยา้ ยไปกนั ทงั้ ๆ แบบน ี้ อยา่ งไรเสยี กค็ งโดนตะเพดิ ออกมา
อยดู่ ี
ทัง้ ท่ีนา่ จะเขา้ ใจเรอื่ งนั้น ทว่าเทรน่กี ็ยังเอาแต่คล้อยตามรามิรสิ
อยูน่ ่ันเอง ดังนัน้ เบเรต็ ตา้ จงึ ตอ้ งบอกเหตผุ ลอยา่ งไม่มที างเลอื ก

“แต่วา่ นะครับทา่ นรามริ ิส เรือ่ งน้ันถกู ทา่ นริมรุ ุปฏเิ สธไปแล้วนี่
ครบั ?”
ใชแ่ ล้ว เร่อื งนีถ้ ูกปัดตกไปแลว้ คร้งั หนง่ึ
เพราะเหตุน้ีเอง หากเราไม่มีเหตุผลอะไรบางอย่างก็เกรงว่าจะ
ทา� ให้อกี ฝา่ ยขนุ่ เคืองได้
ถึงรามิริสดเู หมอื นจะไม่ได้ตระหนัก แตส่ �าหรับเบเรต็ ตา้ นนั่ คือ
ปัญหาใหญท่ ่สี ดุ

“เบเร็ตตา้ เจา้ ก็คิดเยอะเกินไป ทา่ นริมุรุเปน็ คนใจด ี ทา่ นไม่
ปฏิเสธค�าขอร้องของท่านรามิริสผู้แสนน่าเอ็นดูขนาดน้ีอย่างไม่ไยดี
หรอกคะ่ ”
เพื่อนรว่ มงานผูพ้ ่ึงพาไมไ่ ด้กล่าวเชน่ นั้นอย่างมองโลกในแงด่ ี
หากเปน็ เรอ่ื งทไ่ี มเ่ กยี่ วกบั รามริ สิ เจา้ หลอ่ นกเ็ ปน็ คนมฝี มี อื แทๆ้
ทวา่ ตอนนี้กลับไมม่ ที ีท่าวา่ จะเป็นท่พี ง่ึ ไดเ้ อาเสยี เลย
ดังน้ันเบเร็ตต้าจึงต้องขบคิดว่ามีวิธีดีๆ อยู่บ้างหรือเปล่าแทน
ทัง้ คทู่ ีไ่ ม่ไดค้ ดิ อะไรเลย
อยา่ งไรเสยี เบเรต็ ตา้ เองกป็ รารถนาอยากยา้ ยไปอยเู่ คยี งขา้ งรมิ รุ ุ
เชน่ กนั

(คงเพราะอย่างนี้ข้าถึงได้นึกว่าแบบนี้ก็สนุกดี ท้ังๆ ท่ีอยู่
สถานการณ์บา้ ๆ บอๆ อยา่ งน้ีกระมงั ...)
เบเร็ตต้าคดิ ค�านงึ
สีหน้าของเขาซง่ึ ถกู หน้ากากซ่อนไว้กา� ลงั ยม้ิ อย่างนึกสนุก

บทท่ี 3 เตรยี มเปิดงาน 215

●

หลังจากกอ็ บเอม่อนจากไปผมก็กลบั มายังเมอื งทเ่ี ทมเพสต์
หม่นู ีผ้ มมักเดนิ ทางด้วย ‘บงการมติ ’ิ จงึ สามารถเดนิ ทางไปยงั
สถานทท่ี ี่เคยไปมาแล้วครง้ั หน่งึ ได้ในพริบตาเดยี ว
ทา่ จะผลาญแกน่ เวทเอาเรอื่ งอย ู่ แตส่ า� หรบั ปรมิ าณแกน่ เวทโดย
รวมของผมแลว้ มนั กเ็ ปน็ เศษเสยี้ วเทา่ นนั้ เอง การเดนิ ทางจงึ สะดวกสบาย
ขนึ้ มากเพราะสามารถใชง้ านเทา่ ไรกไ็ ดต้ ามใจชอบโดยไรป้ ญั หา แตก่ ระนน้ั
ถา้ ใชม้ วั่ ซว่ั เกนิ ไปจนเขา้ สลปี โหมด (สภาวะการทา� งานขนั้ ตา่� สดุ ) คงดไู มจ่ ดื
ถึงผมจะระวังตวั อย่บู า้ งกเ็ ถอะนะ
ทนี ี้ ทันทีทก่ี ลับมายังเมอื งก็มี ‘จติ ส่ือสาร’ สง่ มาจากรันกา้

(นายแห่งข้า กอ็ บควิ กบั บรรดานายช่างมารวมตัวกันท่ีประตูทิศ
ตะวันตกแล้วครับ แตว่ ่า-------)
รนั ก้าพดู คลมุ เครอื
มีอะไรเกดิ ข้ึนรึเปล่านะ?
ผมมุง่ หน้าไปยงั ประตูทิศตะวันตกพลางกังวลเล็กนอ้ ย
เมอ่ื กเี้ พงิ่ ตง้ั ใจวา่ จะระวงั ตวั แทๆ้ แตผ่ มกเ็ ดนิ ทางไปในพรบิ ตาดว้ ย
‘บงการมิติ’
เม่ือรับรู้รัศมีที่กว้างกว่ามองด้วยดวงตาโดยใช้ ‘ญาณครอบ
จักรวาล’ ผมก็ระบุร่างของรันก้าได้ นอกจากน้ีหากอยู่ในรัศมีที่รับรู้ได้
‘บงการมิติ’ ก็ทา� งานไดอ้ ยา่ งงา่ ยดาย
ตา� แหน่งหน่ึงกับอกี ต�าแหนง่ หนึ่ง อารมณเ์ หมือนใส่พกิ ดั ใหม่
มนั สะดวกกจ็ รงิ แตจ่ ะใชเ้ จา้ นใ่ี นการตอ่ สกู้ ย็ ากอยนู่ ะเนย่ี เพราะ
ใชเ้ วลานดิ หนอ่ ยในการทา� งาน ชวั่ พรบิ ตานน้ั เลยนา่ กลวั เพราะเปน็ ชอ่ งโหว่
ถงึ จะขน้ึ อยู่กบั วิธกี ารใชก้ ็เถอะ ปกตแิ ลว้ --------- ต้องระวงั ตวั

216

บา้ งละนะ

คราวน้ีเปน็ เรอ่ื งฉุกเฉนิ ผมไปปรากฏตวั ข้างๆ รันกา้
ด้านนอกประตทู ิศตะวันตก ก็อบคิวกบั ใครบางคนกา� ลงั ตอ่ ล้อ
ตอ่ เถียงกันอยู่

--------- ไม่ส ิ ผมร้ตู ัวจริงของคนนนั้ อย่แู ลว้ ดว้ ย ‘ญาณครอบ
จักรวาล’...

“กบ็ อกแล้วงาย~ ว่าพวกขา้ ยดึ พ้นื ที่นี้ไวแ้ ล้วน่ะ!”
เฮ้ยๆ...
ระหวา่ งทผี่ มซอ่ นตวั ฟงั การสนทนาอย ู่ หลอ่ นกพ็ ดู เรอ่ื งเหลอื เชอ่ื
ออกมา

“ถึงจะพูดแบบน้ัน แต่พวกเราไม่สามารถยอมรับเร่ืองแบบน้ัน
ไดห้ รอก เดย๋ี วจะไปถามทา่ นรมิ รุ ใุ ห ้ อยากใหพ้ วกคณุ ชว่ ยรอกอ่ นโดยไมท่ า�
อะไรตามใจชอบไดม้ ้ยั ”
“ไมเ่ อา!! พวกเราน่ะ ละทงิ้ เขาวงกตท่อี ยู่มากอ่ นแล้วมาที่นีเ่ ลย
นะ!? นายคงไมไ่ ดต้ งั้ ใจจะไลค่ นไรท้ ไ่ี ปนา่ สงสารอยา่ งพวกเราหรอกใชม่ ยั้ ?”
“ถงึ คณุ จะวา่ อยา่ งนนั้ กเ็ ถอะ... อยา่ งไรกต็ ามพนื้ ทนี่ เ้ี ปน็ ดนิ แดน
ทที่ า่ นรมิ รุ ซุ งึ่ กลายเปน็ จอมมารแลว้ ไดร้ บั การยอมรบั ใหป้ กครองอยา่ งเปน็
ทางการ ก่อนอืน่ กต็ อ้ งของอนุญาตจากทา่ นริมรุ .ุ ..”
“ชิ ดทู า่ รอ้ งไห้ออ้ นวอนไปกไ็ มไ่ ดผ้ ลสนิ ะ เปน็ อหี รอบนี้ก็จะไม่
หา้ มการใชก้ า� ลงั แลว้ นายนะ่ ถา้ ยงั มวั พดู เรอื่ งหยมุ หยมิ แบบนนั้ เบเรต็ ตา้
ของเราจะไม่อยู่เฉยๆ แล้วนะ...”
ขนื ยงั ดตู อ่ ไปคงไมไ่ ดอ้ ะไรขนึ้ มา ผมลบกลน่ิ อายแลว้ แอบลอบไป
ดา้ นหลงั บคุ คลตวั ปญั หา ผมประสบความสา� เรจ็ ในการจบั กมุ ไดอ้ ยา่ งสบายๆ
พอดูหน้าจากด้านหน้าตรงๆ แล้วก็เปน็ รามิริสจริงๆ ดว้ ย

“ทา� อะไรของเธอน่ะ?”
“ยะ ยะโฮ่!? สบายดรี ึเปล่า รมิ ุร?ุ ”

บทที่ 3 เตรียมเปิดงาน 217

รามิริสตอบทักทาย หลบตาไม่ยอมสบตากับผม ดูเหมือนจะ
เข้าใจแล้วว่าตัวเองอย่ใู นท่ีนง่ั ลา� บากสนิ ะ
หลอ่ นตง้ั ใจจะทา� อะไรนน้ั ความลบั อยกู่ ระทอ่ มดา้ นหลงั รามริ สิ
ยนื กรานวา่ ยดึ ครองมาแล้ว ในน้ันคงมีบางอยา่ งซอ่ นอย่กู ระมงั
เดิมท ี กระท่อมเลก็ แบบนัน้ ทา� ยงั ไงถึงได้-------

“ท่านรามริ ิสคะ! ขา้ เตรียมไมม้ าใหม่แลว้ ค่ะ!”
พอเห็นคุณเทรนีผ่ ้อู มุ้ ไม้มาหา ขอ้ สงสยั ของผมกค็ ลี่คลาย

“ทา� อะไรอยู่เหรอครับ คุณเทรน.่ี ..”
“อ๊ะ! ทะ ทา่ นรมิ ุรุนีเ่ อง ไมท่ ราบว่าสบายดี-------”
คณุ เทรนเ่ี ห็นผมแลว้ ท�าทา่ เลกิ่ ล่กั มพี ริ ุธ
ว่าแต่มาสร้างกระท่อมเอาตรงทางออกประตูเมืองแบบน้ีไม่คิด
บ้างหรอื วา่ จะความแตกทนั ท?ี

“หมายความวา่ ยงั ไงกนั ครับ คุณเทรน?่ี ”
“ระ เรอ่ื งนี้นะคะ ไม่ใช่คะ่ ทะ ทา่ นรามิริสไม่ไดผ้ ิดอะไร เอ่อ...”
ทง้ั ทเ่ี คยดเู นย้ี บตลอด พอไปรบั ใชร้ ามริ สิ แลว้ กเ็ หลวไหลไปเลย
ไม่ใช่รไึ งกนั คนคนน ้ี บ่าวรับอิทธิพลจากนายเข้าไปจรงิ ๆ...
เมื่อเป็นแบบนี้คนที่ท่าทางจะอธิบายสถานการณ์นี้ได้คงมีแค่
เบเรต็ ตา้ ทคี่ กุ เขา่ ทนั ทีท่เี หน็ ผมสินะ

“อธบิ ายมาซะ เบเร็ตตา้ ”
“เฮ้อ ว่าแล้ววา่ คงเป็นข้า...”
เมอื่ ถูกผมกระตุ้น เบเร็ตตา้ ก็เริ่มอธบิ ายเหมอื นยอมแพ้

จากท่ีเบเรต็ ตา้ บอก ต้นตอของเร่ืองคอื ค�าพูดของรามริ ิส
“หะ หกั หลังกันสินะ เบเร็ตตา้ าาาาา!!”

รามริ สิ หลุดออกจากมือผม ตะโกนโวยวาย ผมเมนิ หล่อนแลว้
ฟงั ตอ่

218

เขาว่ารามิริสพูดวา่ ยังไงก็อยากยา้ ยมาทเี่ มืองของพวกผม แล้ว
คณุ เทรนี่ก็ให้ทา้ ยส่งเสรมิ
พอผมเหลอื บมองคณุ เทรน ี่ เธอกท็ า� สายตาลอ่ กแลก่ ทา่ ทางอดึ อดั
เทา่ ทฟี่ งั จากบาเรต็ ตา้ ดทู า่ คณุ เทรนจ่ี ะโอร๋ ามริ สิ สดุ ๆ ผมเขา้ ใจได้
ในทันทเี พราะตอนทเี่ ห็นคราวกอ่ นก็ท่าทางประมาณน้ี
เบเรต็ ต้าไม่มีทางตอ่ ตา้ นสองคนนัน้ เรอ่ื งจึงลงเอยทฉ่ี ากบังคบั
ณ ตอนนี้ทดี่ ึงดนั แบบสดุ ๆ

“และความจรงิ แลว้ อยา่ งทที่ า่ นรามริ สิ กลา่ ว พวกเราผนกึ ประตู
ทางเขา้ เขาวงกตท่ีอยู่มาจนบดั นี้แลว้ ค่อยมาทน่ี ี่ครบั ”
“อยา่ งทว่ี า่ ไปนนั่ แหละ! เพราะงนั้ นะรมิ รุ ู้ ถา้ ฉนั โดนไลอ่ อกจาก
ทีน่ ่ีก็จะไม่มที ่ไี ปแลว้ นา้ !”
รามริ สิ พดู ดว้ ยนา้� เสยี งนา่ เวทนา แตค่ ดิ ยงั ไงหลอ่ นกท็ า� ตวั เองแทๆ้
แลว้ คณุ เทรนก่ี พ็ ดู วา่ “ทา่ นรามริ สิ ผนู้ า่ สงสาร--------” ชว่ ยอยา่ ไปตามใจ
เจา้ ภูตตรงนั้นนักเลย
แตก่ น็ ะ สถานการณเ์ ปล่ยี นไปแลว้
พวกก็อบควิ ไม่ได้ไปบาดหมางด้วย ต้นเหตุนัน้ อยู่ที่พวกรามริ ิส

“กอ็ บคิว ล�าบากแยเ่ ลยนะ”
“ไมห่ รอกครบั ไม่หรอก พวกผมนะ่ ไม่เป็นไร คณุ คนเฝา้ ประตู
ต่างหากทีเ่ ดือดร้อน...”
ปลายสายตาของก็อบควิ คือคนเฝา้ ประตูเผา่ กอ็ บลนิ ผูห้ ลบั ปุ๋ย

“------- เฮ้ย”
“มะ แหม กฉ็ นั เกิดตนื่ เต้นนิดหนอ่ ย...”
“ทา่ นรามริ สิ ไมผ่ ดิ นะคะ! คนเฝา้ ประตตู รงนนั้ พดู จาโหดรา้ ยกบั
รามิริส เลยแค่ท�าให้หลบั นดิ หน่อยดว้ ยเวทมนตร์ของดิฉันเทา่ น้นั เองคะ่ ”
คณุ เทรนี่พดู แทรกเพอื่ ปกปอ้ งรามริ ิส จรงิ ๆ เลย คนคนน้ีกา� ลัง
ทา� อะไรอยูก่ ันแนน่ ะ...

บทท่ี 3 เตรียมเปดิ งาน 219



คงจะจริงท่ีเธอใช้เวทมนตร ์ แตด่ ูท่านัน่ จะท�าไปเพอื่ รามริ สิ ดว้ ย
เบเรต็ ตา้ ท�าทา่ ระอาใจกับเรอื่ งน้ี
เรอ่ื งท่รี ามิริสกบั คณุ เทรนี่พดู เอาไว้คอ่ ยฟังทีหลงั ผมกระตุ้นให้
เบเร็ตต้าพูดต่อ
ทวา่ ดเู หมอื นคา� อธบิ ายจะเกอื บหมดแลว้ เขาเลา่ วา่ พอมาถงึ นป่ี บุ๊
คุณเทรนี่ก็เตรียมไมใ้ ห้เบเรต็ ตา้ ประกอบ
และสง่ิ ทสี่ รา้ งขน้ึ กค็ อื กระทอ่ มอว้ นกลมทอ่ี ยตู่ รงหนา้ แถมทา่ ทาง
ยังตัง้ ใจจะสร้างเฉลยี งไว้ด้านนอกดว้ ย
นอกจากนนั้ จดุ ประสงคท์ ส่ี รา้ งกระทอ่ มหลงั นก้ี ค็ อื เพอ่ื ตดิ ตงั้ ทาง
เข้าเขาวงกตใหม.่ ..
จะว่าไปแล้วก่อนหน้านี้รามิริสก็บอกว่าอยากย้ายมาเมืองน้ี
ดเู หมอื นวา่ ถา้ แคจ่ ะสรา้ งทางเขา้ ไปสมู่ ติ ทิ รี่ ามริ สิ อยอู่ าศยั กส็ ามารถทา� ใน
กระทอ่ มเลก็ ๆ แบบน้ีได้

“จากนนั้ พอพวกนายจะสรา้ งกระทอ่ มทนี่ ก่ี ถ็ กู คนเฝา้ ประตหู า้ ม
ด้วยความที่เขาเกะกะเลยสั่งคุณเทรนี่ท�าให้เขาหลับ แต่แล้วถูกเจอโดย
ก็อบควิ กบั เหลา่ ชา่ งทีอ่ อกมา เรอ่ื งราวเปน็ แบบน้ีสนิ ะ?”
“เอ่อ... แหม เรือ่ งแบบนั้น ไม่ม.ี .. หรอก อารมณเ์ หมอื นคิดว่า
ทั้งเปน็ ทงั้ ไมเ่ ปน็ แบบนั้น... รเึ ปล่านะ?”
“ก็แปลว่าถกู ตอ้ งสนิ ะ เธอเนี่ยนา้ ?”

“อะฮะ อะฮะฮะฮะ...”
รามริ สิ หวั เราะกลบเกล่อื น แตไ่ มเ่ ขา้ ทา่ จริงๆ ท่ีนค่ี ือดินแดนใน
ปกครองของผมซง่ึ เหล่าจอมมารคนอน่ื ๆ ต่างเหน็ ชอบ สง่ิ ที่รามิรสิ ก�าลงั
ท�าอย่นู ั้นมคี วามผิดฐานรกุ รานดนิ แดน
เปน็ เรือ่ งที่แม้กลายเปน็ สงครามไปก็บน่ ไมไ่ ด้
ทว่า ตอนน้ีผมเกดิ ความคดิ ข้นึ
ผมมองกระท่อมตรงหนา้ แลว้ นึกขึ้นได้

บทที่ 3 เตรียมเปดิ งาน 221

ว่ากลบั กนั จะอนญุ าตใหส้ รา้ งเขาวงกตทนี่ กี่ ไ็ ด้
ผมนึกถึงบทสนทนากับโยลไมล์ก่อนหน้าน้ี
เราจา� เปน็ ตอ้ งมอี เี วนตท์ โ่ี ดดเดน่ เพอื่ ใหค้ นมายงั ประเทศนบ้ี อ่ ยๆ
ดงั นัน้ เราจึงจะท�าโรงละคร สนามประลอง สถานทพี่ กั ผอ่ นหยอ่ นใจเพ่ือ
การนน้ั แตก่ ค็ รนุ่ คิดวา่ นอกจากนัน้ ควรมอี ะไรอย่างอน่ื มากกวา่ น้ี
หากทา� เร่ืองเดมิ ซ�า้ ๆ คนกจ็ ะเบ่ือหนา่ ย
อย่างงานประลองยทุ ธ์ให้จดั ประมาณปลี ะ 4 คร้ังทกุ ฤดกู าลคง
เหมาะสม ไมใ่ ช่จดั ทุกวัน
อีเวนตส์ า� หรบั มอื ใหม่อย่างการแขง่ มา้ คงจัดไดท้ ุกวัน แต่เพยี ง
แค่นัน้ ผมคดิ ว่าคงยากท่จี ะเรยี กพวกขุนนางซง่ึ ชมของแบบน้มี ามากแลว้
เมอื่ เปน็ เชน่ น ี้ แขกหลกั กค็ อื สามญั ชนคนธรรมดา หรอื ไมก่ พ็ วก
นักผจญภยั ท่ีมา
เหลา่ พอ่ คา้ ยอ่ มตอ้ งมาเมอื งแหง่ นซี้ งึ่ วางแผนไวใ้ หเ้ ปน็ จดุ สา� คญั
ของการกระจายสนิ คา้ แนน่ อน และเหลา่ นกั ผจญภยั ทม่ี าอารกั ขาพวกเขาเอง
กค็ งมาด้วย เราจะทา� ให้พวกเขาหลา่ นน้ั ใช้เมอื งนี้เปน็ ฐาน
งานของนกั ผจญภยั มีหลายอย่าง หน่งึ ในนัน้ คือการกา� จัดอสูร
ถ้าสร้างเขาวงกตท่นี ีแ่ ลว้ ปลดปล่อยอสรู อออกมาละก็...
หากท�าเช่นนั้นก็สามารถดึงดูดคนจ�านวนไม่น้อยมาได้ทุกวัน
มิใช่หรือ?
เมอ่ื พดู ถึงเขาวงกตยอ่ มหมายถึงดนั เจีย้ น (เขาวงกตใต้ดิน)
หากเชญิ ชวนใหพ้ วกเขามาปฏบิ ตั กิ ารทน่ี ี่ นกั ผจญภยั ทม่ี เี ปา้ หมาย
ในการสบื หาความจรงิ อาจมาอาศยั อยูท่ น่ี กี่ ็เปน็ ได้
อ้มื กไ็ ดม้ ้งั
พอผมมองรามริ สิ หลอ่ นก็เงยหน้ามองผมด้วยรอยยิ้มแหยๆ
ถึงหล่อนจะพ่ึงพาไม่ได้อยู่บ้าง ไม่สิ พ่ึงพาไม่ค่อยได้เท่าไร
แต่กอ็ าจพอทา� อะไรไดบ้ า้ ง

222

ผมตกลงใจแล้วเลอื กทจ่ี ะยกเรอื่ งมาหารือกับรามิรสิ

＊

ผมขอใหเ้ หล่านายชา่ งซง่ึ น�าโดยก็อบควิ ร้ือกระท่อม
ไหนๆ กไ็ หนๆ แลว้ ผมจงึ ยา้ ยทใ่ี หไ้ ปสรา้ งใหมเ่ ปน็ ศาลาพกั ผอ่ น
ของคณุ คนเฝา้ ประตู
สว่ นผมก�าลังประชมุ วางกลยทุ ธ์
เรายา้ ยไปยงั หอ้ งประชมุ เหมอื นทกุ ครงั้ โดยมกี อ็ บควิ ตามมาดว้ ย

“อะ เอ่อ? ไมท่ ราบพวกดฉิ นั จะเป็นยงั ไงอะคะ”
คงเพราะตนื่ เตน้ การใช้คา� ของรามริ สิ จึงแปลกๆ อาจดว้ ยความ
ที่หล่อนรูส้ กึ ไมป่ ลอดภยั จงึ ท�าสายตาราวกับมองผมอยา่ งคาดเดา

“ไมต่ อ้ งฝนื ใชภ้ าษายกยอ่ ง กไ็ ด ้ จะวา่ ไป นน่ั ยงั ไมเ่ ปน็ ภาษาสภุ าพ
ด้วยซ้�า อยา่ ว่าแตเ่ ปน็ ภาษายกย่องเลย”
ดงั นน้ั ผมเลยใหพ้ ดู กนั ดว้ ยภาษาธรรมดา
ไมว่ า่ จะแบบไหน ผมกไ็ มไ่ ดค้ ดิ จะทา� อะไรกบั รามริ สิ แถมถา้ เธอ
ยอมรับขอ้ เสนอของผมแลว้ ผมอาจจะท�าเปน็ ไมเ่ หน็ เรอ่ื งทีเ่ ธอทา� ไปก็ได้
ก่อนอืน่ ยนื ยนั หลายๆ เรอื่ งใหแ้ นใ่ จก่อนดีกว่า

“กอ็ บคิว ฉนั คดิ ว่าจะสร้างพน้ื ทีส่ า� หรบั ล้ภี ยั ไว้ใตล้ านประลอง
ทา� ไดม้ ัย้ ?”
“เมอ่ื คา� นวณโครงสรา้ งจากมาตรฐานพลงั ของเหลา่ ทา่ นผบู้ รหิ าร
แลว้ ใตเ้ วทปี ระลองคงไมป่ ลอดภยั เพราะถา้ มถี า�้ แรงปะทะอาจทา� ใหพ้ น้ื ถลม่
ไปถงึ ใต้ดนิ ได้นะ่ ครบั แต่ถ้าเขยิบไปนดิ นึงผมวา่ ไมน่ ่ามีปญั หา-------”

“อย่างนี้นี่เอง ฉนั อยากสร้างประตบู านนึงไว้ที่ใต้ดนิ นัน่ นะ่ ”
“-------- !?”
“ประตหู รือครบั ?”

บทที่ 3 เตรยี มเปดิ งาน 223

“ใช่ ท�าใหด้ ภู ูมิฐานแล้วผนังประกอบดว้ ยแผ่นหิน ชว่ ยสร้างให้
ดหู นาๆ ทีนะ”
“อีกฟากของบานประตกู เ็ ตรยี มพื้นอพยพด้วยหรือครบั ?”
“ไมล่ ะ ไมจ่ า� เปน็ สิ่งทสี่ า� คญั คือประต ู ใช่ม้ยั ล่ะ รามริ สิ ?”
“ร ิ รมิ ุรุ!? ท่พี ดู มา ไม่ใช่ว่า หรือวา่ ...”
กอ็ บควิ ทา� หนา้ งนุ งงสงสยั ทด่ี า้ นขา้ งเขา รามริ สิ กระพอื ปกี ดว้ ย
หนา้ ตาชืน่ มืน่
ผมฉีกยม้ิ ในทส่ี ุดแล้วพยกั หนา้ ให้รามิรสิ เห็น
ข้อเสนอของผม
มันเปน็ เรื่องเรียบง่ายมาก
สรา้ งดนั เจย้ี นขนึ้ ทนี่ โ่ี ดยอาศยั พลงั ของรามริ สิ แลว้ มอบหมายให้
ดแู ลบรหิ ารที่นนั่
แทนที่จะท�าทางเข้าในกระท่อม สู้สร้างให้อลังการสมเป็น
ดนั เจยี้ นไปเลยกไ็ ด ้ ในเมอ่ื เรยี กวา่ อยใู่ ตด้ นิ ถงึ จะมสี นามประลองอยดู่ า้ น
บนคงไม่มปี ญั หา
ท่ีสนามประลองน่าจะสามารถจัดการฝึกอบรมนักผจญภัยหน้า
ใหม่ได ้ และผมยังมีแผนจะเปดิ รา้ นขายยาฟ้นื ฟดู ้วย
หากเราท�าการบริหารดันเจี้ยนท่ีน่ี ร้านรวงซึ่งนักเดินทางท่ีเลิก
งานแลว้ มาแวะจิบเหลา้ ก็จะมีกิจการรงุ่ เรืองไปดว้ ย
พวกเราจะตกั ตวงกา� ไรจากกระเป๋าของนกั ผจญภยั สว่ นรามิรสิ
มแี ผนวา่ นอกจากทอ่ี ยกู่ บั งานแลว้ เธอจะไดร้ บั คา่ ใชจ้ า่ ยเลก็ ๆ จากผมดว้ ย

“เอะ๊ เอ!๋ ? นี่หมายความวา่ ? หรือว่า ไม่ใช่แค่สร้างเขาวงกตอยู่
ทน่ี ่ไี ด้ แต่ยังจะใหข้ ้าไดท้ �าหนา้ ที่การงานนา่ นับถือด้วยเหรอ!?”
“ถ้ารับขอ้ เสนอของฉันกเ็ ปน็ อย่างน้ันแหละ”
“เอะ๊ !? ถา้ งน้ั ถา้ งนั้ หรอื วา่ ฉนั จะพน้ สภาพปจั จบุ นั อนั ไรเ้ กยี รติ
ท่เี รียกว่า “คนเก็บตัวไรง้ าน” ไดง้ น้ั เหรอ-------!?”

224

หล่อนคงชอ็ กนา่ ดูเมื่อไดฟ้ งั แผนการของผม
รามริ ิสเบกิ ตาโต เอย่ อยา่ งกระสับกระส่ายราวกับถูกฟา้ ฝ่า
คณุ เทรนเี่ หน็ แลว้ กก็ ระซบิ ทงั้ นา�้ ตาวา่ “โลง่ ไปทนี ะคะ ทา่ นรามริ สิ ”
ไม่รู้ท�าไมเบเรต็ ต้าจึงดเู หมือนแสยะยิม้ เขาดูปลมื้ ปตี ริ าวกบั ว่า
ทา่ ทางอ่อนลา้ จนถงึ เมือ่ ครเู่ ปน็ การแสดง
หรอื ว่าเบเรต็ ต้าเองกต็ อ้ งการใหเ้ ร่ืองเป็นแบบนง้ี น้ั เหรอ?
อาจจะเป็นแบบน้ัน หรืออาจจะไม่ใช่ก็ได้ อย่างไรก็ตามเขาดู
ดีอกดใี จงัน้ คงไม่มปี ญั หา

“อะ เอ่อ... ท่ีว่าจะให้ค่าใช้จ่ายข้าด้วยเนี่ยเป็นความจริงจริงๆ
เหรอ?”
รามริ สิ ซงึ่ สงบใจลงไดบ้ า้ งแลว้ กลนื นา�้ ลายดงั เออื๊ กถามผมอยา่ ง
ระมดั ระวัง

ดูท่าเธอจะกลัวถูกบอกว่า ท่ีจรงิ แลว้ ไมม่ หี รอก
ผมไม่พูดอะไรแบบน้ันหรอก ผมไมไ่ ด้ชอบกลัน่ แกล้งคนขนาด
น้นั กน็ ะ มันขน้ึ อยู่กับยอดขาย คงสัญญาเร่อื งจา� นวนเงินไมไ่ ด้หรอก...
แต่บอกให้เธอสบายใจสกั นดิ ก็ได้มง้ั

“พดู จรงิ ส ิ แตว่ า่ ถ้าไมล่ องทา� กไ็ ม่รหู้ รอกนะว่าจะมีกา� ไรเทา่ ไหร ่
อมื หกั ค่าใช้จ่ายท่จี �าเปน็ ในการบรหิ ารอยา่ งค่าโฆษณาหรือค่าเชา่ ทีแ่ ลว้
2 ส่วนของก�าไรจะเปน็ ของเธอ โอเคมย้ั ?”

“นะ น่ันจะตกประมาณเทา่ ไหร่เหรอ?”
“นนั่ สนิ ะ สมมตุ วิ า่ มนี กั ผจญภยั มาราววนั ละพนั คน สว่ นของเธอ
ก็คงราวเหรยี ญทอง 2 เหรยี ญละม้งั ?”
“หาา!! จะ จะได้รบั เงนิ ก้อนโตขนาดน้ันเลยเหรอคะ!?”
“ยงั ไงกเ็ ปน็ แคก่ ารคาดการณ ์ ไมร่ หู้ รอกนะวา่ จะไปไดส้ วยรเึ ปลา่
ถงึ จะวา่ ยงั ไงถา้ คนไมม่ ากไ็ มม่ คี วามหมายหรอก แตว่ า่ ถา้ ยงั ไงกจ็ ะมาอาศยั
อยูท่ น่ี อ่ี ยแู่ ลว้ เธอกไ็ มม่ ีอะไรให้เสยี ใชม่ ย้ั ละ่ ?”

บทที่ 3 เตรียมเปิดงาน 225

รามิริสผงกศีรษะหงึกๆ เป็นการใหญ่ตอบคา� ถามของผม
รามิริสผู้เดิมทีวางแผนจะมาอาศัยอยู่ตามใจชอบ จ�าเป็นต้อง
ดแู ลรักษาเขาวงกตอยู่แล้วแม้ผมจะไม่ได้บอกกต็ าม ถ้าอย่างน้ัน การฟัง
คา� ขอของผมคงจะเป็นประโยชนม์ ากกว่า
ปฏกิ ริ ยิ าตอบรบั ของรามริ สิ ทไี่ ดย้ นิ วา่ จะไดร้ บั อนญุ าตใหอ้ ยอู่ าศยั
และขณะเดยี วกนั กท็ า� เงนิ ไดด้ ว้ ยมอี ยอู่ ยา่ งเดยี ว คอื มาเกาะอยทู่ หี่ วั ผมไม่
ปล่อยแลว้ ส่งเสียงเจี๊ยวจา๊ วไปรอบๆ
ในเมอ่ื รามิรสิ ยอมรบั แลว้ เบเรต็ ต้ากบั คณุ เทรนยี่ อ่ มไมป่ ฏิเสธ

“แฮะแฮ.่ .. เทา่ นกี้ แ็ ปลวา่ ขา้ จบั เงนิ กอ้ นใหญไ่ ดแ้ ลว้ จะไมโ่ ดนลอ้
ว่าเป็นคนไรง้ านบา้ งละ จอมมารยาจกบ้างละอกี แลว้ สินะ!”
พวกเขามองดรู ามริ สิ ผหู้ ลงอยใู่ นโลก (เพอ้ ฝนั ) ของตวั เองด้วย
รอยยม้ิ
เอาเถอะ คงไมเ่ ป็นไรหรอก
แมจ้ ะเหน็ สภาพนา่ สงั เวชเชน่ นขี้ องรามริ ิส ใจท่ภี กั ดขี องทงั้ สอง
ก็ไม่ส่นั คลอน
จนถึงตอนนี้รามิริสคงถูกล้อมามากเอาการ ก�าลังใจและความ
เด็ดเดี่ยวของเธอไม่ใช่เล่นๆ เธอต้ังใจจะร่วมแผนน้ียิ่งกว่าผมเสียอีก
ท่าทางคงไมจ่ �าเป็นต้องกังวล
จะว่าไปแล้ว ไอ้ความหลงใหลในเงินตราของรามิริสนี่มันอะไร
กนั ?
อยา่ งผมก็วา่ ไปอยา่ ง แตไ่ ม่เหน็ เคยได้ยนิ เลยวา่ จอมมารอยาก
ไดเ้ งนิ ดว้ ย...
ปัญหาคอื เรอื่ งไม่ไดท้ �างานมากกว่าเรอ่ื งเงินหรอื เปล่านะ?
ไมผ่ ดิ แน ่ เขาวงกตทร่ี ามริ สิ เคยอยู่ไม่มีคนมาเลย
เธออาจจะเหงาเพราะว่างมากไปก็ได้
ถ้ามีนักผจญภัยมากด็ ีสินะ ทง้ั สา� หรบั ผมและรามิรสิ สองฝ่าย

226

เพ่อื การนน้ั เราเร่ิมวางแผนการใหล้ ะเอียดกนั เลยดีกว่า

ผมดงึ สตริ ามริ สิ ทกี่ า� ลงั เพอ้ แลว้ ทบทวนแผนการกอ่ สรา้ งสนาม
ประลองโดยมกี อ็ บควิ ร่วมด้วย
ในความคดิ ผม ผมเคยวางแผนวา่ จะขยายลานกวา้ งซงึ่ ตงั้ อย ู่ ณ
จดุ สดุ ทางหลวงนอกประตตู ะวนั ตกแลว้ กอ่ สรา้ งตรงนน้ั เพราะมคี อกรบั ฝาก
ม้าทน่ี ักเดินทางขี่ แถมยังมีทว่ี ่างซงึ่ กวา้ งพอสมควร
ในอนาคตตงั้ ใจจะวางรางใหร้ ถไฟวง่ิ บนเสน้ ทางหลวง ตอนทค่ี ดิ
ว่าจะใหบ้ รรดาขนุ นางเช้อื พระวงศใ์ ชด้ ้วย ผมก็ได้ครนุ่ คดิ ว่าจะท�าอยา่ งไร
เรอ่ื งวธิ กี ารเดนิ ทางด ี หากรบั ประกนั เสน้ ทางทปี่ ลอดภยั ได ้ การดงึ ดดู นกั
ทอ่ งเทย่ี วกระเปา๋ หนกั กท็ า� ได้สบาย
แนน่ อนว่าจดุ ประสงคไ์ มใ่ ชแ่ คน่ ั้น หากมรี ถไฟจะสามารถขนส่ง
ทรพั ยากรปรมิ าณมากได ้ ยกระดบั ความสะดวกสบาย และคงจะสรา้ งความ
เจริญให้เมอื งอยา่ งมาก
การพัฒนาของเมืองจะด�าเนินไปบนพื้นฐานดังกล่าว ดังนั้น
จึงต้องการพนื้ ท่ีซ่งึ จะไม่ไปขวางแผนการในเวลานน้ั มากกว่า
ถึงจะเตรยี มสร้างสถานีหน่ึงไว้ใกลๆ้ สนามประลองไดก้ ็เถอะ...
ถ้าไกลมากไปนักท่องเที่ยวก็ล�าบาก ประมาณไว้ตรงต�าแหน่งท่ีเดินเท้า
จากประตูเมืองถึงภายใน 1 ชวั่ โมงก็แล้วกัน
ผมคิดว่าใช้สถานที่ซึ่งใกล้กับเมืองแล้วให้นักท่องเที่ยวเดินทาง
ไปด้วยการเดินเทา้ ดกี ว่า เพราะแบบน้ันจะมที ีพ่ กั รองรบั อยแู่ ล้ว
โลกใบน้ีเดินทางด้วยการเดินบ่อยผิดกับโลกใบเดิม หากเป็น
ระยะทางไปกลบั ราว 10 กโิ ลเมตร ไม่วา่ ใครก็เดินได้ไมข่ ดั ข้อง ดงั นนั้
ระยะทางไกลหนอ่ ยคงไมเ่ ปน็ ปญั หา
ผมคดิ แบบนนั้ เลยกา� ลังจะกา� หนดสถานที่ แตว่ ่า--------

“ทา� ไมล่ะ? ในเมอื งกม็ ีทีว่ ่างอย่ใู ชม่ ยั้ ?”

บทท่ี 3 เตรียมเปิดงาน 227

รามริ ิสช้ี
“ทต่ี รงนน้ั ตอนนม้ี นษุ ยส์ ตั วท์ กุ คนกา� ลงั ลภี้ ยั อาศยั อยนู่ ะ่ มที อี่ ยู่

ช่วั คราวต้งั เรียงราย การก่อสร้างสนามประลองคงทา� ได้ยากน่ันแหละ”
“จะไลม่ นษุ ยส์ ตั วท์ กุ ทา่ นไปนอกเมอื งกไ็ มไ่ ด ้ การพฒั นาพน้ื ทตี่ รง

นนั้ คงตอ้ งเอาไวท้ า� หลงั จากทา่ นเกลโดก้ อ่ สรา้ งเมอื งหลวงใหมเ่ สรจ็ ------”
พอผมกับก็อบคิวอธิบายเหตุผลแล้วรามิริสก็เอ่ยเร่ืองเหลือเช่ือ
ออกมา

“ถา้ อยา่ งนน้ั นะ ยา้ ยมาอยใู่ นเขาวงกตของขา้ เปน็ ไง? ขา้ เคลอื่ นยา้ ย
เขตน้ันมาได้ท้งั เขตเลย ไม่ไดย้ ุ่งยากขนาดนนั้ หรอกนะ?”
ผมกับก็อบคิวมองหน้ากัน ไม่อาจท�าความเข้าใจได้ว่าเธอพูด
เร่อื งอะไร

“นะ น่นั น่ะ หมายถงึ ยา้ ยคนท่ีอาศยั อยไู่ ดด้ ว้ ยเลยเหรอ?”
“อมื มม คนทีย่ ังมชี ีวิตอยู่นะ่ ท�าไม่ไดห้ รอก ก่อนจะย้ายเขา้ มา
ในเขาวงกตก็ต้องได้รับอนุญาตจากเจ้าตัวก่อนนะ ถ้าเป็นวัตถุที่ไม่มี
เจตจา� นงอะไรขา้ กเ็ คลือ่ นย้ายไดโ้ ดยไม่ตอ้ งมีคา� อนญุ าต!”
“เอาจรงิ เรอะ? ถา้ งนั้ หมายความวา่ ทพี่ กั อาศยั หรอื เครอ่ื งเรอื น
ตา่ งๆ นานาก็ยา้ ยไปในเขาวงกตได้ตามใจเธอเหรอ?”
“ใชแ่ ล้ว อย่างที่ว่ามานน่ั แหละ!”
รามิริสพดู อย่างภาคภูม ิ ก็สดุ ยอดจริงๆ นน่ั แหละ
เป็นสกลิ สดุ เหลอื เชือ่ ซึง่ แนน่ อนวา่ ต้องรู้สึกภูมใิ จ
เมอ่ื ถามรายละเอยี ดด ู ทา่ ทางสกลิ ของรามริ สิ จะเปน็ สกลิ เฉพาะ
ตัวชื่อ ‘โลกใบนอ้ ย (รงั สรรคว์ งกต)’
รามิริสสามารถส�าแดงพลังซ่ึงเรียกได้ว่าครอบจักรวาลเม่ืออยู่
ส่วนภายในเขาวงกตทีเ่ ธอสรา้ งขน้ึ ตามช่ือสกลิ
ขอบเขตผลของพลงั นนั้ กวา้ งขวาง ดเู หมอื นวา่ ทงั้ คนและสง่ิ ของ
ท่อี ยใู่ กลเ้ ขาวงกตก็เปน็ เปา้ หมาย

228

ยกตัวอย่างเช่น การแย่งชิงเอาแต่ยุทธภัณฑ์ของบุคคลท่ีอยู่
ภายนอกเขาวงกตกส็ ามารถทา� ได้
แมเ้ ปน็ ความสามารถทท่ี รงพลงั สดุ ๆ แตเ่ หมอื นจะมขี อ้ จา� กดั ดว้ ย
เชน่ กนั
กรณที ย่ี ทุ ธภ์ ณั ฑข์ องอกี ฝา่ ยมเี จตจา� นง--------หรอื กค็ อื กรณที ี่
เคลือบด้วยพลังเวทของผู้ถือครอง พลังของรามิริสก็ไม่มีผล แต่ว่า
คนที่ครอบครองของแบบน้ันคงมจี �านวนน้อย ถา้ จะต่อกรกับรามริ ิสละก็
คงตอ้ งทา� ใจทจ่ี ะลุยตัวเปล่ากระมัง
ผมคิดว่าอย่างน้อยเธอก็มีพลังสมกับที่ได้รับการขนานนามว่า
จอมมาร

“สดุ ยอดไปเลย... วา่ ตามตรง ฉนั เคยนกึ วา่ เธอไมม่ คี วามสามารถ
ด้านการตอ่ สเู้ ลยซะอกี ”

“หะ โหดรา้ ย! มาเอย่ แบบนต้ี อ่ ขา้ ผนู้ า่ หวนั่ เกรงวา่ เปน็ จอมมาร
ทีแ่ ขง็ แกร่งทีส่ ุด...”
“น่าๆ อยา่ โกรธไปเลย รามิรสิ จัง ท่สี า� คญั กวา่ นนั้ ชว่ ยบอกทีวา่
เธอท�าอะไรไดอ้ กี !”
ผมถามเรือ่ ง ‘รังสรรคว์ งกต’ โดยละเอยี ด
คา� ถามของผมม ี 5 ข้อใหญ่ๆ

1. การสรา้ งเขาวงกตสามารถสรา้ งในใต้ดินได้ถึงกี่ช้นั ?
2. การดา� เนินการน้นั จา� เปน็ ต้องใชเ้ วลาก่ีวนั ?
3. อสูรที่อยูภ่ ายในจะเปน็ อย่างไร?
4. โครงสรา้ งภายในสามารถเปลย่ี นแปลงไดต้ ามเจตนาหรอื ไม?่
5. หากเสยี ชวี ติ ภายในนัน้ จะเปน็ อย่างไร?

เน้ือความเป็นเชน่ น้ี

บทท่ี 3 เตรยี มเปดิ งาน 229

รามริ ิสท�าหน้าจริงจังตอบค�าถามของผม
ข้อ 1
ถงึ จะไมม่ ขี ดี จา� กดั เรอื่ งจา� นวนชน้ั แตใ่ นความเปน็ จรงิ แลว้ ทา� ได้
ถงึ ประมาณ 100 ช้ัน
ข้อ 2
ใช้เวลาประมาณ 1 ชวั่ โมงในการสรา้ งชนั้ 1 ชั้น แมจ้ ะเพ่มิ
จา� นวนชนั้ กใ็ ช้เวลาแบบเดยี วกัน ถา้ มีเวลา 100 ชั่วโมงก็สามารถผลิตได้
ถงึ 100 ชนั้ ทวา่ หลงั จากนนั้ ดทู า่ จะสิ้นเปลืองพลงั งานสุดๆ และท่าทาง
นน่ั จะเป็นเหตผุ ลของคา� ตอบข้อ 1 ด้วย
ข้อ 3
ไมจ่ า� กัดแคเ่ พยี งอสูร สง่ิ มีชวี ิตอยา่ งแมลงเองก็อยู่อาศยั ตามใจ
ชอบไมไ่ ด้
สถานทกี่ อ่ นหนา้ นม้ี จี ติ วญิ ญาณอาศยั อย ู่ ทนี่ น่ั ไมไ่ ดห้ ายไป แตย่ งั
หลงเหลืออยู่ในฐานะช้ันหนึ่งโดยแบ่งแยกกับโลกจริง ถ้าคิดจะสัญจรไป
มากส็ ามารถไปไดต้ ลอดเวลา
เมอื่ เปน็ อยา่ งน ้ี ทา่ ทางเราจะสามารถเตมิ เขาวงกตใหเ้ ตม็ ไปดว้ ย
อสูรแล้วให้นักผจญภัยไปลุยไดแ้ ลว้
ถา้ ใสแ่ กน่ เวทเขา้ ไป อสรู จะถอื กา� เนดิ ขน้ึ มาเอง และเมอ่ื ปรบั ความ
เข้มขน้ ของแก่นเวท เราก็สามารถคาดเดาความแขง็ แกรง่ ออ่ นแอของอสูร
ไดง้ ่าย แถมดูเหมอื นถา้ เปน็ คนละชั้นอสรู กส็ ัญจรไปมาไมไ่ ด้ ทา่ จะไมม่ ี
ปญั หาในการตงั้ คา่ ความยากง่าย
ผมพอจะนึกวิธีเติมแก่นเวทให้เขาวงกตซ่ึงเป็นหัวใจส�าคัญได ้
ทเ่ี หลอื พอเตรยี มสงิ่ ทีจ่ ะไว้ในเขาวงกตได้ค่อยคดิ แลว้ กัน
ขอ้ 4
สกลิ เฉพาะตวั ‘รังสรรคว์ งกต’ ของรามริ ิสมีคณุ สมบตั สิ ุดยอด
มาก การสับเปลี่ยนโครงสร้างภายในก็สามารถท�าได้ใน 1 ช่ัวโมง

230

ถงึ แม้ว่าหลังจากเปลีย่ นแล้วครั้งหนึง่ จะคงตวั อกี ใน 24 ชั่วโมง
แล้วกจ็ า� เปน็ ตอ้ งท�าตามเงื่อนไข
เราไม่อาจใหก้ �าเนิดตวั ตนจากความว่างเปล่าได้ ดเู หมอื นจะไม่
สามารถสร้างอินทรีย์สารอย่างพืชได้ ท�าได้แค่เพียงสร้างทางวงกตด้วย
กา� แพงซง่ึ เปน็ อนนิ ทรยี ส์ ารเทา่ นน้ั ... แตถ่ า้ แคส่ บั เปลยี่ นของภายในทที่ าง
เราเตรยี มไว ้ ซึ่งไมใ่ ชต่ วั โครงสรา้ งหลักละก ็ ดูท่าจะไม่ยุ่งยากขนาดนั้น
อกี อยา่ งการสบั เปลยี่ นชนั้ ของวงกตกท็ า� ไดอ้ ยา่ งงา่ ยดาย กรณนี ี้
เมอ่ื เปลยี่ นแปลงไปแลว้ ครง้ั หนง่ึ กจ็ ะคงตวั ใน 24 ชว่ั โมงเชน่ กนั ถงึ อยา่ งนน้ั
มนั ช่างสะดวกสบาย
ข้อ 5
เร่ืองน้ีน่าตกใจอย่างมาก ดูเหมือนว่าเขาวงกตจะเป็นไปตาม
ความนึกคดิ ของรามริ สิ เลย
รามิริสบอกว่าหากอยู่ภายใต้สภาพแวดล้อมที่เธอรับรู้ การ
คืนชีพคนตายกส็ ามารถท�าได้
ผมกา� ลงั ใครค่ รวญถงึ วธิ จี ดั การกบั ศพของอสรู หรอื การรบั มอื เผอ่ื
ในยามทน่ี กั ผจญภยั เกดิ เสยี ชวี ติ ขน้ึ มาอยพู่ อด ี ไดฟ้ งั เรอ่ื งสดุ ยอดเขา้ แลว้ สิ
เก่ียวกบั เร่ืองอสูรที่ถือกา� เนดิ ในเขาวงกตนัน้ เนือ่ งจากจนบดั น้ี
ยงั ไมเ่ คยมกี รณดี งั กลา่ วเกดิ ขนึ้ จงึ ชช้ี ดั ไมไ่ ด ้ ทวา่ เกย่ี วกบั เรอ่ื งนกั เดนิ ทาง
น้ัน เธอวา่ จนถงึ ตอนน้ีก็ปล่อยใหม้ ชี วี ติ รอดกลบั ไปหลายคร้งั แล้ว
ความลับนั้นเกี่ยวข้องกับ “การอนุญาตจากเจ้าตัว” ที่รามิริส
กลา่ วถงึ ในตอนแรกน่ันเอง
ทีเ่ รียกวา่ การอนญุ าตไม่ใชเ่ รือ่ งใหญโ่ ตอะไร ดูเหมือนส่ิงสา� คัญ
กค็ อื “เจตนาทจ่ี ะเขา้ มาของเจา้ ตวั ” ดว้ ยเงอื่ นไขดงั กลา่ ว ถา้ ยนื ยนั เจตนา
นั้นไมไ่ ด้ก็เข้ามาในเขาวงกตไมไ่ ด้
ตอนทผ่ี มเขา้ ไปยงั เขาวงกตของรามริ สิ กอ่ นหนา้ น ี้ เพราะคดิ วา่ จะ
เขา้ ไปเลยเข้าไปได้นัน่ เอง และดูเหมอื นว่าต่อให้แบกคนทีห่ ลับอยู่เข้าไป

บทท่ี 3 เตรยี มเปิดงาน 231

ก็จะถกู ดดี ออกตรงทางเขา้
ขอ้ ยกเว้นคือทารก ดเู หมอื นเด็กเล็กซึง่ ยังก�าหนดเจตจ�านงเสรี
ไม่ไดน้ ้ันสามารถคมุ้ ครองไดโ้ ดยปฏบิ ตั เิ หมอื นเป็นสัมภาระ
การบังคบั ฉุดลากให้เขา้ ไปเขาวงกตน้นั ไม่ถึงกบั ท�าไมไ่ ด้ แต่นน่ั
ท�าให้ภาระของรามิริสมากเกินไป หากถูกขัดขืนก็จะเกิดความผิดพลาด
ดงั นนั้ เธอจึงไม่อยากทา� เรอ่ื งเปล่าประโยชน์แบบน้ัน
ก็นะ จบการเกร่ินไว้ประมาณน้ี
คนทเี่ ขา้ ไปในเขาวงกตสามารถอยใู่ นการปกครองของรามริ สิ ได้
แตถ่ งึ จะพดู อยา่ งนนั้ อยา่ งไรกต็ ามนน่ั คอื กรณที เ่ี จา้ ตวั ยอมรบั มนั
หากยอมรับการดูแลของรามริ ิสภายในเขาวงกต ก็สามารถบันทกึ สภาพ
ร่างกายไว้ไดต้ ลอดเวลา

“นไี่ ง พวกขา้ นะ่ ชอบแกลง้ คนใชม่ ย้ั ละ่ ? เราแคอ่ ยากดคู นตกใจ
เลน่ ๆ ถา้ เกดิ ตายขนึ้ มาจรงิ คงหลบั ไมส่ นทิ เหมอื นกนั ดงั นน้ั เราเลยปลอ่ ย
ใหร้ อดกลับออกไปแบบพอสนุกไงละ่ ”
รามิรสิ ยดื อกแล้วกล่าวดังน้ัน
ดูเหมือนจะมผี ู้เคราะห์รา้ ยเสียชวี ติ อยูบ่ า้ ง แต่เกรงวา่ บางทีน่นั
คงเป็นกรณที ีอ่ ยนู่ อกเขาวงกต ยังไงก็ตาม น่หี มายความวา่ รามิริสไม่ได้
ต้งั ใจจะฆ่าผมตอนนน้ั สินะ
เจา้ โกเลม็ ทดี่ ตู ง้ั ใจจะฆา่ ผมเตม็ ทกี่ เ็ พราะสามารถทา� ใหฟ้ น้ื กลบั
มาไดส้ นิ ะ ผมเคยคดิ วา่ ไหนวา่ เปน็ บททดสอบไมใ่ ชเ่ รอะ แตห่ ากเปน็ แบบ
นน้ั กเ็ ขา้ ใจได้

“กห็ มายความว่า ถึงพวกนกั ผจญภยั จะเข้าไปกา� จดั อสูรในเขา
วงกตก็สามารถฟ้นื กลบั มาไดโ้ ดยไมต่ ายงั้นเหรอ?”
“อื้ม พอปล่อยออกไปข้างนอกเขาวงกตก็คืนชีพมาได้เหมือน
ไม่มีอะไรเกิดขึน้ เลย แตว่ า่ ถ้ามีจ�านวนมากๆ กย็ ากนะ อาจจา� เปน็ ตอ้ ง
พกพาไอเทมส�าหรบั คนื ชพี ที่พวกข้าเตรียมไวต้ ดิ ตัวกไ็ ด”้

232

ดูเหมือนหากพกพาไอเทมรับรู้ท่ีสร้างด้วย ‘รังสรรค์วงกต’
ตอ่ ให้ตายไปกจ็ ะฟ้ืนกลับมาขา้ งนอกเขาวงกตได้
ถา้ เปน็ แบบนปี้ ญั หาดา้ นความปลอดภยั ทผ่ี มกงั วลทสี่ ดุ กค็ ลค่ี ลาย

“ยอดเยี่ยม! ยอดไปเลย รามิริสคุง!”
“จริงเหรอ จรงิ ๆ เหรอ? ว่าแล้วว่าข้าน่ะสุดยอดใช่ม้ัย?”
“อื้ม! เท่าน้ีความทะเยอทะยานของพวกเราก็เหมือนกับส�าเร็จ
ไปแลว้ เลยนะ”
“ใชม่ ัย้ ละ่ ? ขา้ เองก็คดิ ไว้วา่ อย่างนัน้ แหละ!”
พวกเราจ้องตาแลว้ พยกั หน้าให้กันและกนั
“ฝากเธอดว้ ยนะ รามริ สิ ”
“อื้ม เช่ือมอื ขา้ เถอะ คิดเสียว่าขึน้ เรอื ใหญม่ าแล้วกไ็ ด้นะ”
เรอื ใหญ่เหรอ
ถ้ามันไมไ่ ด้ทา� จากโคลนกด็ อี ย่หู รอกนะ
แม้เราจะจับมือกันไม่ได้เพระความแตกต่างทางร่างกาย แต่ใจ
ของเรากส็ อ่ื ถึงกันได้

＊

ผมรบั ขอ้ เสนอของรามริ สิ และเรม่ิ งานกอ่ สรา้ งสนามประลองบน
ท่ีว่างในเขตตะวนั ออกเฉียงใต้ของเมือง
ใต้ดินของพืน้ ท่ีนน้ั คอื ดันเจยี้ น
สว่ นเรอ่ื งโรงละครจะกอ่ สรา้ งทเ่ี ขตตะวนั ตกเฉยี งเหนอื ซงึ่ มสี ถานที่
พกั ผ่อนหยอ่ นใจตัง้ อยเู่ รยี งราย หรอื จะพดู ให้ถกู คือเราสร้างโรงพละกบั
พพิ ธิ ภณั ฑไ์ วข้ า้ งๆ เรอื นรบั รองอาคนั ตกุ ะดว้ ย ถา้ เอาอาคารทส่ี รา้ งไวเ้ ผอื่
ใช้ทา� อะไรสกั อย่างมาปรับปรุงใหมก่ จ็ ะสร้างโรงละครทนั
เรอื่ งดนั เจย้ี นกบั โรงละครนะ่ ไมเ่ ปน็ ไร ปญั หาคอื ฝง่ั สนามประลอง

บทที่ 3 เตรียมเปิดงาน 233

ถงึ เกลโดจ้ ะไมอ่ ยแู่ ตพ่ วกกอ็ บควิ กพ็ งึ่ พาได ้ พวกเขาจะตอ้ งทา� ให้
เปน็ รปู เป็นรา่ งทันงานเทศกาลเปิดประเทศแน่--------

“--------ยากเอาการเลยนะครับ ท่านรมิ ุรุ”
อ้าว ว่าแล้วเชียว?
ก็นั่นแหละนะ
ถ้าคิดตามปกติมันก็เป็นงานท่ีต้องใช้เวลาเป็นปี การจะท�าให้
เสร็จในเดือน 2 เดอื นย่อมเปน็ เรื่องสุดโต่ง
ตอ่ ให้เปน็ อสรู ที่มีพลงั ลา้� เลศิ ก็เปน็ เรอ่ื งทย่ี ากเกนิ แกงอยดู่ ี

“นนั่ สนิ า้ ... เขา้ ใจแลว้ ฉนั เองกจ็ ะชว่ ยดว้ ย เรอื่ งขนดนิ หรอื ตดั แตง่
เหล็กกลา้ ฉนั จะทา� เอง”
เห็นอย่างน้ีเดิมทีผมก็ท�ารับเหมาก่อสร้างมาก่อน ถึงจะไม่ได้
ถนดั งานก่อสร้างจริงๆ แต่แค่ดแู ลว้ ท�าเลียนแบบกย็ ังท�าได้ดกี วา่ มอื ใหม่
แถมผมยังมีอาจารย์ราฟาเอลอยู่ดว้ ย เอาเถอะคงพอท�าอะไรได้แหละ

“ขา้ ด้วย! ขา้ จะชว่ ยด้วยเหมือนกัน!”
“เชน่ นนั้ ขา้ เองก็จะขอช่วยเหลือด้วยครบั ”
“ค่ะ หากเป็นบัญชาของทา่ นรามริ ิสละก”็
พวกรามริ สิ เองกส็ ญั ญาวา่ จะใหค้ วามรว่ มมอื ดว้ ย เรม่ิ ลงมอื เลย
ละกัน

ณ หนา้ งานทม่ี เี ต็นท์ตัง้ อยเู่ รียงราย ผมกางพิมพ์เขียวออกมา
ผมเขียนแกอ้ ย่างรวดเรว็ แล้วส่งให้ก็อบควิ

“อยา่ งนีน้ ีเ่ อง แบบนี้กไ็ มม่ ปี ญั หาครับ”
“ดลี ะ ถา้ งน้ั ตอ้ งอธบิ ายใหม้ นษุ ยส์ ตั วท์ กุ คนเขา้ ใจดว้ ยเหมอื นกนั ”
กอ่ นอนื่ ผมอยากประชมุ ชแี้ จงก่อน
เนอ่ื งจากตอนนมี้ มี นษุ ยส์ ตั วอ์ อกไปทา� งานอยเู่ ยอะ ผมจงึ ตดั สนิ ใจ
อธบิ ายสถานการณใ์ หอ้ ารบ์ สิ กบั สเฟยี รฟ์ งั กอ่ น ผมกา� หนดใหม้ ารวมตวั กนั

234

ตอนกลางคืนเพอ่ื การนน้ั
“ถ้าเปน็ แบบน้ันก็ใหเ้ ป็นไปตามทา่ นรมิ รุ ปุ ระสงค์--------”
“ใชแ่ ล้วละ ไมใ่ ชเ่ รอ่ื งท่พี วกข้าจะมเี หตผุ ลมาบน่ หรอก”

ทั้งคู่ที่ฟังค�าอธิบายของผมยอมรับอย่างง่ายดายจนน่าตกใจ
แถมยังบอกดว้ ยว่าไม่จา� เป็นต้องอธบิ ายกับพวกมนษุ ยส์ ัตว์

“เอะ๊ จะดเี หรอ?”
“แนน่ อน ทา่ นรมิ ุรุ พวกเราไดร้ บั การดแู ลต้ังแตเ่ รือ่ งท่อี ยู่จนถึง
อาหารการกิน กลับกัน เรื่องก่อสร้างสนามประลองก็อยากให้พวกเรา
ร่วมมอื ด้วยนะ”
“อกี อยา่ ง ทา่ นคารอิ อนจะเขา้ รว่ มงานเทศกาลทท่ี า่ นรมิ รุ จุ ะจดั ดว้ ย
พวกเราเองอยากจะชว่ ยให้ได้เชน่ กันค่ะ”
สเฟียร์กบั อาร์บิสว่า และสญั ญาจะใหค้ วามร่วมมือกับพวกเรา

“ขา้ รสู้ กึ ไม่สบายนิดหนอ่ ย ที่เหลือขอฝากให้สเฟียรแ์ ล้วกนั ”
“โอ้ เชื่อมอื ข้าเถอะ!”
หลงั จากทั้งคูพ่ ูดคยุ กันกส็ รปุ ว่าการชนี้ า� บรรดามนุษย์สัตวจ์ ะให้
สเฟยี รเ์ ปน็ คนคุม
พอเป็นแบบนี้เรื่องกด็ �าเนนิ ไปได้แสนง่ายจนนา่ ตกใจ
เหล่ามนษุ ย์สัตว์ทุกตนออกมาจากขา้ งในเต็นท์ด้วยเสยี งตะโกน
ใหส้ ญั ญาณของสเฟยี รเ์ พยี งผเู้ ดยี ว เมอ่ื ทกุ ตนเรยี งแถวหนา้ กระดาน รามริ สิ ก็
ยา้ ยเตน็ ทไ์ ปยงั เขาวงกตเรยี บรอ้ ย
ทนั ใดนนั้ ก็เหลอื เพยี งพนื้ ที่เปลา่ ๆ ในเวลาประเด๋ียวเดียว
แม้จะลังเลนิดๆ แต่ผมก็กลืนกินหน้าดินเป็นส่ีเหลี่ยมด้วย
‘เบลเซบวิ ธ’์ จากนั้นก็ประกอบโครงเหล็กขน้ึ มา
เรยี งหนิ ทพี่ วกกอ็ บควิ ตดั แตง่ มา ถมเปน็ กา� แพง ไมน่ า่ เชอื่ วา่ ภายใน
วนั นน้ั กป็ ระกอบเสร็จอยา่ งงดงามโดยไรช้ อ่ งโหว่
ด้วยเหตุน้ีพื้นที่ใต้ดินท่ีดูสง่ามีภูมิฐานก็ถือก�าเนิด ที่ด้านหน้า

บทท่ี 3 เตรยี มเปดิ งาน 235

มีประตูบานใหญ่ถูกสร้างเอาไว้ ส�าหรับคนท่ีมีความรู้ของยุคปัจจุบัน
ผมสรา้ งเสร็จด้วยความเรว็ ท่ีเหลอื เชือ่

“สะ สดุ ยอด! นี่จะเป็นปราสาทของขา้ ... อะ๊ ใช่แล้ว! ขา้ ท�าให้
พอแตะประตบู านน้ีแลว้ จะไปโผล่ตรงชน้ั ทม่ี ีเต็นทเ์ รียงกันตะก้ีแลว้ นะ!”
รามิริสเอย่ ดังนนั้ ทุกคนจึงลองเขา้ ไปทันที
ณ ทนี่ นั้ มพี นื้ ทอ่ี ยอู่ าศยั ของบรรดามนษุ ยส์ ตั วอ์ ยแู่ บบเดมิ จรงิ ๆ
ดว้ ยความท่ที �าระบบปรับอากาศไวด้ ้วยจงึ อยูส่ บายกวา่ ข้างนอกเสยี อกี
อาร์บสิ กับสเฟยี รไ์ มอ่ าจซอ่ นสหี นา้ ตกตะลงึ ไว้ได้

“นีม่ ัน ไม่ต้องมีเตน็ ทก์ ไ็ ด้กระมงั ?”
“นั่นสนิ ะ ดเู หมือนฝนจะไม่ตกด้วย ถ้าเป็นพวกเราถงึ จะนอน
บนพ้ืนกส็ บายเลยนะเน่ยี ...”
ทง้ั ค่คู ุยกนั
ผมไม่รู้สกึ ถึงความไม่พอใจจากบทสนทนาของทงั้ คเู่ ลย คงไมม่ ี
ปญั หา
เหลา่ มนษุ ยส์ ตั วเ์ ขา้ ๆ ออกๆ อยหู่ ลายครง้ั อยา่ งแปลกใจ แคน่ กึ
จะเข้ากเ็ ข้าออกได้ ทา่ ทางสะดวกดี

“ที่นเี่ นยี่ ตกกลางคนื แล้วจะมืดเหรอ?”
“อม้ื ! ขา้ ทา� ใหท้ น่ี เ่ี ชอ่ื มตอ่ กบั ภายนอกอย ู่ จะทา� ใหฝ้ นตกกไ็ ดน้ ะ!”
จะทา� อะไรก็ได้จริงๆ ดว้ ย
เน่ืองจากเราไม่ได้ท�าการเกษตรอยู่ จึงขอให้รามิริสตั้งค่าให้
เปลี่ยนแปลงแค่เป็นกลางวันกับกลางคืน ดูสะดวกกว่าท่ีคิดไว้ซะอีก
ทา่ ทางจะเอาไปประยุกต์ใชอ้ ย่างอ่ืนก็ไดน้ ะเนย่ี ผมคดิ วา่ จะลองวางแผน
อะไรหลายๆ อยา่ ง
คงเพราะบรรดามนุษยส์ ัตว์ทอี่ ยู่ทน่ี ่ีสบายใจแล้ว พวกเขาจงึ มา
ช่วยงานข้างนอก
ท่าทางพวกเขาจะช่วยงานก่อสร้างสนามประลองภายใต้การ

236

ควบคุมของก็อบควิ
ถงึ จะมพี วกผหู้ ญงิ อยเู่ ยอะ แตพ่ วกเขาคอื มนษุ ยส์ ตั วผ์ แู้ ขง็ แกรง่
กวา่ มนษุ ย ์ เปน็ แรงงานทไี่ รท้ ตี่ ิ ดทู า่ กอ็ บควิ จะตดั สนิ ใจมอบหมายงานงา่ ยๆ
ให้พวกเขาทา�
แถมยังมีพวกมนุษย์สัตว์ที่เคยรับการฝึกทางเทคนิคกลับมา
แลว้ ดว้ ย ท่าทางพวกเขากเ็ ขา้ ร่วมงานก่อสรา้ ง
คณุ เทรนอ่ี มุ้ ทอ่ นซงุ มาจากไหนไมร่ ู้ แลว้ เบเรต็ ตา้ กแ็ ปรรปู มนั เปน็
ทอ่ นไมส้ เ่ี หลย่ี มอยา่ งแมน่ ยา� ดเู หมอื นจะมกี ระทงั่ กระบวนการใชเ้ วทมนตร์
ท�าให้ไมแ้ ห้งดว้ ย ท�าใหร้ น่ เวลาไดม้ ากสุดๆ
ตัวผมต้ังใจจะทิ้งสามัญส�านึกไปแล้ว แต่พอเห็นภาพแบบนี้ก็
ทา� ใหร้ ู้สกึ ขนึ้ มาอกี วา่ ‘ออ้ ทีน่ ่เี ป็นดินแดนต่างโลกจรงิ ๆ นั่นแหละ’
ถ้างานเดินหน้าแบบน้ีอาจจะทันก่อนงานเทศกาลเปิดประเทศ
ก็ได้ ผมคายดนิ ที่กลนื กินไปออกมาเปน็ ภเู ขาย่อมๆ พวกเขาคงไดใ้ ช้มัน
สรา้ งสนามประลองท่ีตระการตา

“ท่านรมิ ุร ุ ทเี่ หลอื ปลอ่ ยเราท�าเถอะ!”
ผมพยักหน้าให้ก็อบคิวแล้วตัดสินใจว่าจะคอยลุ้นรอตอนที่มัน
เสร็จสมบรู ณ์

ทันทีท่ีงานก่อสร้างอย่างจริงจังเร่ิมขึ้น รามิริสก็อยู่ตัวคนเดียว
เสียแล้ว
หางานใหร้ ามิรสิ ผู้กระสบั กระส่ายไม่ให้ไปขวางทุกคนไวด้ ีกวา่
งานทรี่ ามริ สิ สามารถทา� ได ้ ไมต่ อ้ งบอกกร็ วู้ า่ คอื การขยายเขาวงกต
ไหนๆ ก็มโี อกาสแลว้ อยากทา� ให้สดุ ไปเลย
แต่ถงึ อย่างนั้น---------

“รามิรสิ ‘รังสรรค์วงกต’ ของเธอเนีย่ สุดยอดไปเลยนะ...”
น่ันเพราะพื้นที่กว้างใหญ่ไม่ใช่เล่นถูกย้ายไปอยู่ในเขาวงกต

บทที่ 3 เตรยี มเปิดงาน 237

แถมยงั ในพรบิ ตาเดียว
ผมรสู้ กึ รา� คาญใจทต่ี วั เองชมรามริ สิ แตก่ ไ็ ดแ้ ตป่ ระทบั ใจเทา่ นน้ั
ความจรงิ แล้วผมกค็ ดิ ว่าเจา้ สิ่งท่ีเรยี กวา่ เขาวงกตเน่ียวเิ ศษสุดๆ ไปเลย...

“ก็นะ ก็นะ! ถึงตอนนี้จะมีแค่ส่วนลึกที่สุดท่ีพวกจิตวิญญาณ
เพอื่ นขา้ อาศยั ชน้ั ทม่ี ที างเดนิ กบั ทนี่ เี่ ทา่ นน้ั กเ็ ถอะ ขา้ จะเพม่ิ ชน้ั ดนั เจยี้ น
ก่อนถงึ วันพรงุ่ นเี้ อง!”
ถา้ จา� ไม่ผิด 1 ชัว่ โมงท�าได้ 1 ชนั้ สนิ ะ
หากคิดจะสรา้ งเขาวงกตใต้ดินลึก 100 ชนั้ ต่อใหใ้ ช้เทคโนโลยี
ปัจจุบันได้ดั่งใจก็คงเป็นเรื่องยาก ถ้าจะท�าแบบนั้นการซ้อนต่อขึ้นไป
ข้างบนจะง่ายกว่า
ทวา่ ดว้ ยพลงั ของรามริ สิ สามารถทา� ใหม้ นั เปน็ ไปได ้ ถา้ อยา่ งนน้ั
ผูช้ ายก็ตอ้ งไลต่ ามความฝัน

“ถา้ งั้นช่วยท�าไปถงึ ขดี สดุ ท ่ี 100 ชนั้ ทีนะ”
“เอ๊ะ!? ต้องทา� ขนาดนน้ั เลยเหรอ?”

“ใช่ เพราะฉันอยากใสล่ ูกเลน่ หลายๆ อย่างเข้าไป แลว้ กอ็ ยาก
จัดความแข็งแกรง่ ของอสูรตามชัน้ ดว้ ยนะ่ ”
“ตวั ข้าก็ไมข่ ดั ข้องหรอก แตถ่ ามหนอ่ ยได้มั้ย?”

“อะไรเหรอ?”
“สงสัยตั้งแต่ตะก้ีแล้วละ เจ้าคิดจะเพิ่มจ�านวนอสูรยังไงล่ะฮึ?
จะจับมาจากทีไ่ หนสกั แหง่ เหรอ?”
รามริ ิสถามผม
การเพ่ิมให้ถึง 100 ช้ันเปน็ อะไรทีล่ า� บากมาก จะนึกสงสัยมัน
กช็ ว่ ยไม่ได้
ทว่าผมมีคา� ตอบอยู่แล้วเรยี บร้อย
ผมวา่ จะเลา่ จนิ ตนาการของผมใหร้ ามริ สิ ฟงั สกั หนอ่ ย เพอ่ื ทา� ให้
เธอเขา้ ใจดว้ ย

238

“อันทจ่ี ริงนะ พูดกันแคต่ รงนี้นะ...”
ผมเกริน่ แลว้ แอบสาธยายใหร้ ามิริสฟังแบบลบั ๆ
เก่ียวกับจินตนาการเร่ืองดันเจี้ยนผมนึกไว้ ขณะที่รามิริสฟัง
ดวงตาของเธอกฉ็ ายประกายข้ึนทกุ ที

“งั้นเหรอ งนั้ เหรอ--------”
“โฮๆ่ แล้วจากน้นั นะรามริ ิสจงั --------”
พวกเรากระซิบกระซาบคุยกันแบบลับๆ แลกเปล่ียนความคิด
ของกันและกนั

ดว้ ยความตื่นเต้น
ผมกบั รามริ ิสหารอื กนั อย่างกระตือรอื รน้ --------เราพุง่ แหวกไป
ในทิศทางที่ไปไม่ได้เหมือนเป็นเร่ืองธรรมดา จนเกิดจินตนาการไปถึง
แอดวานซด์ นั เจยี้ น (เขาวงกตใตด้ นิ แบบววิ ฒั นาการ) ทมี่ ฟี งั กช์ นั่ เหลอื เชอื่
จะไหวม้ัยละน?่ี ผมนกึ อยใู่ นใจ แตป่ า่ นนแี้ ล้วจะถอยไม่ได้
มแี ต่ตอ้ งสรา้ งเท่าน้นั
รามิริสไฟติดด้วยแรงฮึด เธอสัญญาว่าจะทุ่มเทสร้างเขาวงกต
อยา่ งสดุ ความสามารถ

“ทา� ไปพลางคอ่ ยๆ พกั ผ่อนไปก็ไดน้ ะ?”
“เฮอะ! พอไดย้ นิ เรอ่ื งสุดยอดแบบนี้แลว้ มนั พกั ผอ่ นสบายๆ ไม่
ไดห้ รอก! ข้าจะทา� จะทา� ให้ดเู อง!!”
ผมตั้งใจจะปลุกพลังให้ฮึกเหิมสักนิดเพื่อให้รามิริสขยันขึ้นมา
แต่ดเู หมอื นจะไปท�าให้แรงฮดึ ของเธอติดไฟแรงขนึ้ ซะงั้น
ดีใจที่รามิริสเข้าใจความฝันของผม ผมอดใจรอตอนท่ีวิมาน
ในอากาศจะกลายเปน็ จรงิ ไมไ่ หวแลว้
“งน้ั พยายามเขา้ ล่ะ ฉนั จะตระเตรียมของทีจ่ �าเป็นเอง”
“เข้าใจแลว้ สูๆ้ นะ รมิ ุร!ุ ”
“โอ ้ เธอเองก็เหมอื นกนั นะ รามิรสิ ”

บทท่ี 3 เตรียมเปดิ งาน 239

พวกเราท้ังคู่ซ่ึงร่วมอุดมการณ์กัน และส่งเสียงทักกันแล้วเผย
รอยยิม้ พงึ พอใจ

＊

เมอ่ื ออกมาขา้ งนอกเขาวงกตหลงั สนทนา ตะวนั กใ็ กลล้ บั ฟา้ แลว้
ดูทา่ ผมจะคยุ ค่อนขา้ งนาน งานก่อสรา้ งในวนั น้จี บแล้ว ขณะน้ี
ก�าลังเก็บกวาดและแจกจา่ ยอาหารอยู่
ถ้าไปเกะกะจะแย่เอา ผมจงึ ทักก็อบควิ และพวกสเฟยี รว์ า่ ไว้จะ
มาเจออีกทพี รุง่ น้ ี และจากสถานที่นนั้ ไป
สถานทีถ่ ดั ไปทผ่ี มมุง่ หน้าไปคือโรงงานของคโุ รเบย์
เพอ่ื ไปขอผลงานตา่ งๆ ทีเ่ อาไปขายในตลาดไมไ่ ด ้ เชน่ ช้นิ งาน
ทดลองอาวุธหรอื ชุดเกราะป้องกนั ที่นา่ สนใจ
ขณะนเ้ี ขตตะวนั ตกเฉยี งใตข้ องเมอื งเปน็ เขตอตุ สาหกรรมไปแลว้
โรงช่างของคุโรเบย์เองก็อยู่ท่ีนี่ บริเวณนั้นก็มีโรงช่างของเหล่า
ลกู ศษิ ยล์ กู หาตงั้ เรยี งรายอย ู่ และยงั มหี อของพวกเดก็ ฝกึ งานทไ่ี มม่ โี รงชา่ ง
ของตวั เอง พวกโกดงั ก็ตั้งเรยี งกนั อยทู่ น่ี ัน่
นอกจากน้ันยังมีท่ีพักแรมและร้านอาหารส�าหรับพวกช่างฝีมือ
กับบรรดาเด็กฝึกงานเหล่าน้ันเปิดท�าการอยู่ กิจการค่อนข้างคึกคักมาก
ทเี ดียว
โรงช่างของคโุ รเบยต์ ั้งอยูท่ ใ่ี จกลางของยา่ นนน้ั
พอผมโผลห่ นา้ ไปใหเ้ หน็ คโุ รเบยก์ อ็ อกมาตอ้ นรบั ดว้ ยทา่ ทางดใี จ
ผมไดร้ บั การเลีย้ งขา้ วเยน็ และนา� ทางไปยงั โกดัง

“ทา่ นรมิ รุ ุ ทางนค้ี รบั ผลงานตา่ งๆ ทเี่ กบ็ ไวใ้ นโกดงั คอ่ นขา้ งเพย้ี น
ไมว่ า่ ใครกใ็ ชไ้ ม่ได้งา่ ยๆ ครับ จะไมเ่ ป็นไรหรอื ครบั ?”
ผมพยกั หนา้ ให้คุโรเบยซ์ ง่ึ ถามอยา่ งเป็นห่วงเปน็ ใยวา่ ไมเ่ ปน็ ไร

240

จรงิ อยูท่ ่มี ชี ้ินงานที่ผิดเพ้ียนจึงไม่สามารถใชง้ านได้ตามปกติ
และยงั มขี องทที่ รงพลงั มากจนตอ้ งเกบ็ เขา้ กรไุ ปปะปนกบั ของที่
ดูแลรักษายากเกินไป
ตัวอย่างทีส่ ดุ โต่ง เชน่ ของประเภทชดุ ป้องกนั
อย่างชุดเกราะที่สูบพลังเวทของผู้สวมใส่แล้วท�าให้ก�าแพงเวท
ท�างาน ถึงจะฟังดูดีแต่มันสูบพลังเวทไม่ส้ินสุด จนมันจะฆ่าผู้สวมใส่
ระหวา่ งท่ีใชง้ านไปเสยี ก่อน
ถงึ มนั จะมพี ลงั ปอ้ งกนั ทส่ี ดุ ยอดกเ็ ถอะ แตม่ นั กเ็ ปน็ อปุ กรณส์ วม
ใส่ท่ีไรป้ ระโยชน์
ของอน่ื ๆ กม็ ดี าบทสี่ บู แกน่ เวทโดยรอบเขา้ ไปจนใชเ้ วทมนตรไ์ ม่
ได้แล้วเปลย่ี นให้เป็นแรงระเบดิ แม้จะรบั รองได้วา่ มอี านุภาพสดุ ยอด แต่
ไมร่ ับประกันความปลอดภัยของผ้ใู ช้
อาวธุ แบบนน้ี า่ กลวั จนไมก่ ล้าใช้
แถมยังมีชดุ เกราะที่มอบพลังกายมากจนผิดปกตใิ หผ้ ้สู วมใสใ่ น
เวลาจ�ากดั
ถงึ มนั จะเปน็ ชดุ เกราะรา้ ยกาจทเ่ี มอื่ เวลาผา่ นไปจะทา� ใหก้ ลา้ มเนอ้ื
ฉกี ขาดจนขยบั เขยอ้ื นไมไ่ ดช้ นดิ ทถี่ า้ ไมใ่ ชย้ าฟน้ื ฟกู ต็ อ้ งออกนอกสนามไป
เลยกเ็ ถอะ...
เอาเถอะ มันเป็นอุปกรณ์ท่ีถ้าประมาทก็จะตายเอา ผมอยาก
เช่ือวา่ คงไมม่ ไี อ้บา้ ทีไ่ หนใช้งานโดยไม่ตรวจสอบก่อน
ถึงจะคิดว่าเราไม่ต้องรับผิดชอบถึงขนาดนั้นหรอก อย่างไรซะ
ถา้ เป็นในเขาวงกตของรามริ สิ ละกค็ งไมเ่ ป็นไรกระมงั

“แหม ไม่เปน็ ไรหรอก ถ้าแต่ละชิ้นมีเอกลกั ษณ์ขนาดนี้กด็ มู คี ่า
เอาการแล้วละ”
ความจรงิ แลว้ คุณภาพของยทุ ธภณั ฑท์ ี่อย่ทู ี่นีด่ ีมาก
กวา่ ครงึ่ มคี า่ ยง่ิ กวา่ ของแรร ์ ในจา� นวนนมี้ ผี ลงานสดุ ยอดทนี่ า่ จะ

บทที่ 3 เตรยี มเปิดงาน 241

ทัดเทยี มกบั ระดับยูนีคเลยด้วยซา้�
ยุทธภัณฑ์ประเภทเดียวกันอย่างสเกลชีลด์ (โล่เกล็ด) หรือ
เทมเพสต์ไนฟ์ (ดาบส้ันวายุคล่ัง) ที่ให้พวกกาบิลเป็นของขวัญก็เช่น
เดียวกัน
ผมหยิบเทมเพสต์ซอร์ด (ดาบยาววายุคลั่ง) จากหน่ึงในนั้น
มาถือ ผมพูดกบั คุโรเบย์ไปพลางจอ้ งมองมนั

“จะให้ยุทธภณั ฑ์คุณภาพดขี นาดน้ีมานอนเฉยๆ ทน่ี เี่ พราะเป็น
งานทดลองมันน่าเสยี ดายออกนะ เจา้ ยุทธภณั ฑพ์ วกนก้ี ็คงอยากตามหา
ผู้ถอื ครองมาดแู ลด้วยตวั เองไมใ่ ชเ่ หรอ?”
คุโรเบยป์ ระทบั ใจในถ้อยค�าท่ผี มพูดให้ดูเท่

“งั้นเหรอครบั ? เชน่ น้ันกก็ รุณาเอาไปเท่าทีท่ า่ นต้องการเลย”
ผมไมไ่ ดก้ �าลังหลอกเขา แต่ร้สู ึกปวดใจนิดหนอ่ ยแฮะ
อุปกรณ์มากมายหลายชิ้นที่คุโรเบย์ช่วยหยิบออกมาจากโกดัง
จดุ ประสงคท์ ผี่ มนา� พวกมนั มากเ็ พอื่ เอาไปใสใ่ นหบี สมบตั ซิ ง่ึ จะตดิ ตง้ั ไวใ้ น
ดันเจี้ยน
หมายความวา่ นกั ผจญภยั ทฝี่ มี อื คคู่ วรพอจะไปยงั ชนั้ นน้ั ๆ จะได้
รบั พวกมันไป จงึ ไมไ่ ด้เป็นการโกหกเสียทเี ดยี ว
ตอนนี้ขอรับไวด้ ้วยความขอบคณุ อย่างไมค่ ดิ มากละกัน
ถึงกระน้นั ก็ตาม เยี่ยมมากทผ่ี ลติ กันไดถ้ งึ ขนาดนี้
จ�านวนผลงานเพิ่มข้ึนกว่าท่ีเห็นครั้งก่อน จนตอนน้ีมีผลงานท่ี
ผลติ เกนิ 100 ชน้ิ ไปแลว้ ไมใ่ ชเ่ พยี งอปุ กรณห์ นา้ ตานา่ สงสยั แตย่ งั มขี อง
ที่ดูแลยากด้วย ส่ิงท่ีพอจะพูดได้ว่าเหมือนกันก็คือ มันมีแต่ช้ินงานท่ี
ยอดเยี่ยมกวา่ สนิ ค้าที่เห็นในเมอื งหลวงอาณาจกั รอินกราเซียทั้งนนั้
นแี่ หละคอื อาวธุ และชดุ ปอ้ งกนั ทจี่ ะเหน็ ไดแ้ ตใ่ นงานประมลู เทา่ นนั้
เม่ือตอนฮาเวสต์เฟสติวัล (วิวัฒนาการสู่จอมมาร) ของผม
คโุ รเบยไ์ ดร้ บั กฟิ ตเ์ ปน็ ยนู คี สกลิ ‘ชา่ งฝมี อื เทพเจา้ ’ เมอ่ื รวมกบั ยนู คี สกลิ

242

‘นักทดลอง’ ท่มี อี ยู่แตเ่ ดิม เขาก็ได้รบั ความสามารถใหม่มาลบั ฝีมือ
ณ ตอนน้ีเขาเหนือกว่าไคจินโดยสมบูรณ์แล้ว เม่ือคุโรเบย์
กระหนา่� ตีคอ้ นใสผ่ ลงานใหม่แบบเอาจริง กไ็ มแ่ ปลกถ้าคณุ ภาพของงาน
ชิ้นน้นั จะถึงระดบั ยูนคี ขนั้ ตา�่ กร็ ับประกันไดว้ ่าเปน็ ของระดบั แรร์
นเี่ องคอื เหตผุ ลทเ่ี อาไปจดั แสดงในงานนทิ รรศการไดแ้ คผ่ ลงาน
ของลูกศิษยเ์ ทา่ น้ัน

“วา่ แต ่ สดุ ยอดไปเลยนะ ฉนั เคยเรยี นการขน้ึ รปู โลหะมาเหมอื น
กนั แต่ท�าของสดุ ยอดแบบนีไ้ ม่ได้หรอก”
“แหะแหะ ทา่ นรมิ ุรุชมขา้ ก็เขนิ แย่สคิ รับ โอะ๊ ขา้ ขอมอบส่งิ นไ้ี ว้
ก่อนจะลืมนะครบั ”
คโุ รเบยถ์ อ่ มตน เขาเปลยี่ นเปน็ สหี นา้ จรงิ จงั เขา้ ไปในหอ้ งปเู สอ่ื
ด้านใน จากนน้ั ก็กลับมาพรอ้ มอมุ้ ผลงานชนิ้ หนึ่งกลับมาด้วย

“นคี่ อื ?”
“ครบั ถงึ จะทา� ใหท้ า่ นรอนานแตใ่ นทส่ี ดุ กเ็ สรจ็ สมบรู ณแ์ ลว้ ครบั ”
สงิ่ ทคี่ โุ รเบยย์ น่ื มาใหค้ อื ดาบตรงญปี่ นุ่ เลม่ หนง่ึ ซงึ่ มใี บดาบสดี า� สนทิ
ไมย่ าวเกนิ ไป ไมส่ น้ั เกนิ ไป ดาบเลม่ นซ้ี งึ่ สงั่ ทา� ขนึ้ เพอ่ื ผมถกู ตขี น้ึ
ใหม้ ีความยาวตรงตามอดุ มคติอย่างวเิ ศษ

“นี่นะ่ เหรอ--------”
“ครับ สดุ ยอดผลงานชน้ิ โบแดงของขา้ เชียวนะ”
ดาบมแี คส่ ดี า� ดเู ผนิ ๆ แลว้ ไมพ่ บเอกลกั ษณอ์ ยา่ งอนื่ ไมไ่ ดป้ ลอ่ ย
พลังน่าเกรงขาม อีกทัง้ ไม่ได้เปน็ สือ่ นา� ให้เวทมนตร์ท�างานแตอ่ ยา่ งใด
แต่ว่า อยา่ งนแ้ี หละดแี ล้ว
ดาบเลม่ นเี้ นน้ ความทนทาน ไมห่ กั ไมง่ อ เพอ่ื ใหซ้ มึ ซบั พลงั เวท
ของผม
และเพื่อไม่ให้สร้างความเสียหายไปทั่วบริเวณแบบมูนไลต ์
(เรเปยี รแ์ สงจนั ทร์) ของฮนิ าตะ

บทที่ 3 เตรยี มเปิดงาน 243

เจา้ นสี่ ดุ ยอดทส่ี ดุ แลว้ ในฐานะอาวธุ ทใี่ ชไ้ ดแ้ บบไมต่ อ้ งบนั ยะบนั ยงั
“ยอดเยีย่ มมาก ยอดเยีย่ มจรงิ ๆ คโุ รเบยจ์ งั ”
“ขา้ เองกไ็ ดล้ งมอื จนพอใจเลย ถงึ อยา่ งนนั้ กไ็ มไ่ ดห้ มายความวา่

ดาบเล่มน้ีจะเสร็จสมบูรณ์ซะทีเดียว อยา่ งทกี่ อ่ นหน้านี้เคยอธิบาย ตอน
น้เี ราเจาะรูท่ีโคนของใบดาบตามความคิดของทา่ นรมิ ุรนุ ่ะ”
ผมได้ยินดังน้นั เลยมองดโู คนดาบ

“ไมเ่ ห็นมรี ูเลยน?่ี ”
“ครบั อาวุธช้นิ อื่นๆ ผมเจาะรูไวต้ อนทที่ �าเสร็จนะ แต่ว่าดาบ
ตรงเลม่ นเี้ ทา่ นน้ั ทย่ี กเวน้ มนั จะเตบิ โต------- ววิ ฒั นาการขนึ้ จากการซมึ ซบั
พลังเวทของทา่ นรมิ ุรุ ดงั นัน้ ผมเลยสรา้ งมนั ให้ดูเผนิ ๆ เป็นแค่อาวธุ ทั่วไป
อย่างตอนนไ้ี งครบั ”
คุโรเบยเ์ ล่าอย่างภาคภูมใิ จ
ดเู หมอื นวา่ เมอ่ื สมบรู ณแ์ ลว้ จะมคี ณุ สมบตั สิ งู ยงิ่ กวา่ ระดบั เลเจนด์
เสยี อกี ... ทว่าตอนนไ้ี มร่ ูส้ ึกเช่นน้ันเลย ยุทธภัณฑอ์ ่ืนๆ กอ็ ยู่ในระหวา่ ง
การวจิ ยั ดว้ ย ผลกึ พลงั เวททจี่ ะนา� มาใสร่ เู จาะกย็ งั ไมส่ มบรู ณ ์ มแี คร่ กู ไ็ ร้
ความหมาย อย่ารบี รอ้ นเลยดีกว่า
ผมตัดสนิ ใจลนุ้ รอเวลาที่มันจะสมบรู ณ์

ผมไดร้ บั ดาบประจา� ตวั แลว้ ออกมาจากโรงชา่ งของคโุ รเบยอ์ ยา่ ง
อารมณ์ดี
ยง่ิ กวา่ นนั้ ยงั ไดข้ า้ วของทเี่ ปน็ จดุ ประสงคห์ ลกั มาดว้ ย เอาชนิ้ งาน
พวกนใี้ สห่ ีบสมบตั ิตงั้ ไวใ้ นดนั เจยี้ นดกี วา่
จะใหบ้ อสมอนสเตอร ์ (ผคู้ มุ ชนั้ ) ปกปอ้ งยทุ ธภณั ฑท์ ม่ี คี ณุ สมบตั ิ
ดเี ป็นพิเศษไว้กน็ ่าสนกุ ดี
รสู้ กึ ไดเ้ ลยวา่ กา� ลงั สรา้ งเกมดนั เจยี้ นอยใู่ นโลกจรงิ ๆ ผมอดตนื่ เตน้
ไมไ่ ด้

244

จรงิ อยทู่ วี่ า่ หากนา� ชนิ้ งานทดลองหรอื ผลงานผดิ พลาดไปประมลู
ท้งั ๆ อย่างนน้ั ก็จะท�าเงินได้มากพอตัว
ถ้าขอร้องโยลไมล์หรอื ฟวิ ส์ พวกเขาคงชว่ ยเอาไปขายใหใ้ นอกี
ช่องทางหน่ึง ทางนั้นอาจจะแน่นอนมากกว่าแต่เราจะท�าอย่างนั้นไม่ได้
เพราะสิ่งทสี่ า� คญั อยทู่ ่ีการแลกเปล่ยี นระหวา่ งอสูรกบั พวกมนุษย ์
ผมต้องเรียกคนมายังประเทศนี้ ให้พวกเขารับรู้ถึงข้อดีของ
เทมเพสต์โดยตรง และถ้าพวกเขาสัมผัสถึงเสน่ห์ของประเทศน้ีแล้วก็คง
มาทนี่ อ่ี ีกหลายครัง้
สง่ิ น้ีก็เปน็ อกี วิธีการหนง่ึ เพ่ือจุดประสงค์น้นั เช่นกัน
อกี อยา่ ง ทเี่ ราทา� กไ็ มใ่ ชว่ า่ มอบไอเทมอะไรกไ็ ดไ้ ปแลว้ จบ แนวคดิ
เรอ่ื งปลายทางของมัน ผมกม็ ีในหัวอย่แู ลว้
นักผจญภัยจะมุดเข้าไปในดันเจ้ียน ได้รับไอเทมต่างๆ นานา
แล้วกลบั
ผมพูดถึงเร่ืองท่ีว่าถ้าใช้อาวุธหรือชุดป้องกันโดยไม่ตรวจสอบ
กอ่ นจะอันตรายอยา่ งย่งิ สง่ิ ที่จะมบี ทบาทตรงนก้ี ็คอื “ร้านประเมนิ ”
เนอ่ื งจากพวกมนั เปน็ ผลงานทป่ี ระเทศเราสรา้ งขน้ึ มา เราจงึ รจู้ กั
ผลของไอเทมมันรอบด้าน ถ้าไม่ใช้งานผิดๆ ไอเทมซ่ึงเป็นประโยชน์
ต่อการผจญภยั กม็ จี า� นวนมาก
อยา่ งทบี่ อกไปเมอ่ื ครวู่ า่ ในบรรดาไอเทมเหลา่ นนั้ มขี องทอ่ี นั ตราย
ดว้ ย ผมคิดวา่ จะให้ประเทศเราซื้อช้ินงานดังกลา่ วมาก็ได้
สิ่งท่ีเรียกว่าเงินจะมีค่าเมื่อมันหมุนเวียน ถึงจะสะสมอยู่แค่กับ
เราไปกไ็ ม่เกิดอะไร
จดั ซอื้ วตั ถดุ บิ ทจ่ี า� เปน็ จา่ ยคา่ บรหิ ารกจิ การประมาณนงึ ทเี่ หลอื
จะใหห้ มุนเวยี นไปยังพวกนักผจญภยั ก็ได้
ระหว่างน้ันเม่ือเวลาผ่านไปปากของนักผจญภัยจะโฆษณา
พวกเราโดยธรรมชาติ และประเทศของเราจะต้องดังมากแน่ๆ เหนือสิ่ง

บทท่ี 3 เตรียมเปดิ งาน 245

อ่ืนใดด้วยความท่ีนักผจญภัยคับค่ัง ชาวเมืองท่ีท�ากิจการโรงเตี๊ยมและ
ท่พี กั แรมคงไมต่ อ้ งว่างงานกัน
ถ้าสามารถเรียกคนมาได้เป็นปกติ อาคารสถานที่ที่สร้างมาก็
สามารถใชท้ า� ประโยชนไ์ ดโ้ ดยไมต่ อ้ งปลอ่ ยวา่ ง เรอื่ งนมี้ คี วามหมายมากๆ
ดูทา่ มันจะกลายเปน็ การโฆษณาที่ดี
ในเขตตะวนั ออกเฉยี งใตก้ อ่ สรา้ งสนามประลอง ใตด้ นิ เปน็ ดนั เจยี้ น
ของรามิรสิ สว่ นในเขตตะวนั ตกเฉยี งใตก้ ม็ โี รงเตีย๊ มราคาถกู กบั ท่ีพกั แรม
เตรยี มไว้
ท่ีพักบริเวณน้ีมีราคาย่อมเยาผิดกับเรียวกังช้ันสูงท่ีเรียงรายอยู่
ในเขตตะวันออกเฉยี งเหนือ เนื่องจากเราเตรียมไวส้ า� หรบั นกั ผจญภัยดงั
นน้ั ให้อยู่แยกกนั คงดีกว่า
ไปเขาวงกตสะดวกดว้ ยสิ มนั ต้องเจรญิ สุดๆ แน่ๆ
ถึงผมจะเคยลังเลตอนรามิริสออกปากว่าอยากย้ายมา แต่โดย
ผลลัพธแ์ ล้วคงตัดสินใจถกู จริงๆ
ทสี่ นามประลองก็กา� หนดจะจดั อีเวนตข์ นาดใหญ่ปีละ 1 หรือ
2 ครั้ง และไมใ่ ช่แค่นน้ั โยลไมลค์ งุ ต้องพยายามใหม้ ันได้สามารถใชจ้ ัด
งานต่างๆ ในยามปกติดว้ ยแนๆ่
การฝกึ ทหาร งานประลองฝีมอื นกั ผจญภยั และอนื่ ๆ พอนกึ ดู
กน็ ่าจะมีอปุ สงค์มากพอสมควร
อกี อยา่ งเขาวงกตใตด้ นิ ทา่ ทางจะจดั การทดสอบภาคสนามเพอื่
วัดผลลัพธ์ของการฝึก ในเมื่ออยู่ข้างในแล้วไม่ตาย จะท�าการฝึกแบบ
มทุ ะลหุ น่อยกค็ งได้
เราอาจประยกุ ตใ์ ชไ้ ดค้ อ่ นขา้ งหลากหลาย ไมใ่ ชแ่ คเ่ พอ่ื วตั ถปุ ระสงค์
ทางการค้าเพยี งอยา่ งเดยี ว------- พอนกึ ออก ผมกค็ ิดวา่ จะลองปรกึ ษา
เบนิมารดุ ้วย

246

＊

ไดร้ บั ของต่างๆ ท่จี ะเปน็ เหยอื่ ล่อแล้ว
ทว่ายังเร็วไปที่จะคิดเร่ืองประโยชน์ใช้สอยของดันเจ้ียน เอาไว้
ค่อยๆ ไตร่ตรองหลังจากสร้างเสร็จสมบูรณ์แล้ว ก่อนอื่นต้องเจรจากับ
บุคคลท่ีสา� คญั ต่อการด�าเนนิ การข้นั สุดท้ายใหเ้ สร็จก่อน
และบุคคลสา� คัญต่อแผนการน้ีนน่ั ก็คือ-------คุณเวลโดรา่
เวลโดร่าพักผ่อนหย่อนใจอยู่ในกระท่อมของผมท่ีแยกออกจาก
ส่วนทอ่ี ยูห่ ลกั
มันเป็นบ้านเดี่ยวที่เปี่ยมด้วยสุนทรียศาสตร์แบบวะบิซะบ ิ
ราวกบั หอ้ งพธิ ชี งชา ความลบั ของกระทอ่ มหลงั น-้ี ------ตอนนพ้ี กั เรอ่ื งนน้ั
ไวก้ อ่ น จะวา่ ยงั ไงด ี เวลโดรา่ ทา� ตวั คนุ้ เคยประหนง่ึ เปน็ เจา้ ของกระทอ่ มเลย
ช่างมนั เถอะ...

“น่ี เวลโดร่า มเี รอื่ งจะวานหนอ่ ย นายช่วยได้มยั้ ?”
“หมื ? อะไรนะ่ ขา้ ยุ่งอย่นู ะ?”
อืม อ่านมงั งะอยูส่ นิ ะนาย
ดยู งั ไงก็ว่างอยไู่ มใ่ ชเ่ รอะ
“ง้ันเหรอ... นา่ เสยี ดาย ทั้งที่เป็นเร่ืองน่าสนใจแท้ๆ ...ถ้ายุ่งอยู่
กช็ ว่ ยไมไ่ ด้ ทงั้ ทอี่ อรา่ นายในทสี่ ดุ กจ็ ะ------- อะ๊ ยงุ่ มากสนิ ะ โทษทที ี่
รบกวน”
ผมวา่ แล้วทา� เป็นจะกลบั ไป
ผมรสู้ กึ ทะแมง่ ๆ ทตี่ อ้ งไปจากหอ้ งของตวั เอง แตเ่ อาเถอะ ทนี่ อน
มีตัง้ มากมาย อกี อยา่ งยงั ไงซะ-------
“อา้ ว รอประเดย๋ี วส ิ ถงึ ขา้ จะยงุ่ แตถ่ า้ เปน็ คา� ขอของเจา้ กช็ ว่ ยไมไ่ ด้
ต้องฟงั อย่แู ลว้ !”

บทที่ 3 เตรยี มเปดิ งาน 247