ถ่านไฟไม่เก่า

๑...

ฉั น เ พ่ ง ม อ ง ภ า พ ท่ี ส ะ ท้ อ น อ อ ก ม า จ า ก
กระจกเงาบานใหญ่ตรงหน้า ราวกบั ไม่เคยเหน็ มา
ก่อนเลยในชีวิต ทัง้ ท่ีมนั เป็ นภาพที่คุ้นตาอยู่ทุก
วนั ผ้หู ญิงตรงหน้าฉันนัน้ มีเร่ืองร่างสูงโปร่ง ซึ่งดู
งามสง่าย่ิงนักในยามนี้ เพราะอาภรณ์งดงามที่
ห่อห้มุ รา่ งกายอยู่ ชดุ ยาวท่ีตดั ด้วยผ้าเนื้อเบาพลิ้ว
สีนวล ขบั ให้ผิวนัน้ ดเู นียนขึ้น ดวงหน้ารปู ไข่แลดู
อ่อนวยั ริมฝี ปากเตม็ อิ่มมีเสน่ห์ไม่ผิดกบั จมูกโด่ง

๒ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ท่คี ่อนข้างรนั้ ผวิ แก้มบางใส อย่างท่ผี ู้หญิงหลายคน
มกั มองด้วยสายตาอิจฉานิด ๆ ดวงตาคู่นัน้ เล่า สี
น้าตาลเขม้ ซ่งึ ใครคนหน่ึงมกั จะพูดเสมอว่า "มแี วว
ช่างฝันอยตู่ ลอดเวลา"

ฉันเมนิ หน้าออกไปนอกหน้าต่างทนั ควนั เม่อื
แลเห็นแววเต้นรกิ จากดวงตาคู่นัน้ ทาไมฉันจะต้อง
รสู้ กึ ผดิ ปกตมิ ากมายอยา่ งน้ดี ว้ ย ในเมอ่ื ...คน ๆ นนั้ คง
ไม่พูดอย่างท่ีเขาเคยพูด แม้ว่าบัดน้ีเขาจะมีอิสระ
พอทจ่ี ะพดู ได้

เพยี งแคค่ ดิ ถงึ ฉนั กร็ สู้ กึ แปลบปลาบใจจนทรง
ตวั ไมต่ ดิ ถา้ จะตอ้ งเผชญิ หน้ากนั ละ่ ฉนั จะรสู้ กึ ยงั ไงอุ้ง
มอื ทงั้ ค่ขู องฉันเรมิ่ ช้นื ไปดว้ ยเหงอ่ื ฉันกาลงั กลวั และ
ในขณะเดียวกันก็อดต่ืนเต้นไม่ได้ อีกไม่ถึงชวั่ โมง
ไมใ่ ชห่ รอื ทฉ่ี นั อาจจะไดพ้ บเขา หลงั จากท.่ี .

ฉนั ถอนหายใจเสยี งยาว ตรวจความเรยี บรอ้ ย
ของตนเองในกระจกอกี ครงั้ แล้วรบี เดนิ ลงไปชนั้ ล่าง
เพราะรู้ดีว่าถ้าขนื ยนื อยู่ในห้องนัน้ อีก ฉันคงอดคิด

นุชาวดี ๓

ฟุ้งซ่านไม่ใด้ ไม่ใช่ครงั้ แรกท่ฉี ันปล่อยใจให้เตลดิ แต่
เป็นครงั้ ท่รี อ้ ยหรอื พนั ฉันก็จาไม่ได้ เกอื บสามปีท่ฉี ัน
ไมไ่ ดพ้ บ... ฉนั กาลงั ผดิ สญั ญากบั ตนเองอกี แลว้ ไม่ละ
ฉนั จะพยายามไมค่ ดิ ถงึ เขาก่อนเวลาอนั สมควร

แม่ของฉันนัง่ ดูโทรทัศน์ อยู่ชนั้ ล่างกับน้อง
สองคนของฉัน ฉันเดนิ เข้าไปนัง่ ข้าง ๆ น้องชายคน
เลก็ ไม่มใี ครสนใจฉันสกั คน เพราะมวั แต่จบั ตาอย่ทู จ่ี อ
ส่เี หล่ยี มตรงหน้าอย่างตงั้ อกตงั้ ใจ คงจะเป็นละครสนั้
ซ่งึ ติดกันงอมทงั้ บ้าน ยกเว้นฉันเพยี งคนเดยี วซ่งึ ไม่
ค่อยไดด้ ู เพราะห่างเหนิ กบั มนั มานานเตม็ ทน และอนั
ท่จี รงิ ฉันก็เบ่อื ทจ่ี ะนัง่ เฉย ๆ อย่หู น้าจอโทรทศั น์เป็น
ท่สี ุด ฉันละสายตาจากภาพตรงหน้า มองออกไปทาง
หน้าบา้ น แล้วเหลอื บดูนาฬิกาทข่ี ้างฝา ยงั มเี วลาอีก
ตงั้ สบิ หา้ นาทกี ่อนทว่ี ฒั น์จะมารบั ฉัน นึกราคาญนิด ๆ
ท่รี บี ร้อนแต่งตัว ในเม่อื วฒั น์ไม่ใช่ใครอีกคนหน่ึงซ่งึ
มกั จะตรงต่อเวลาเสียจนทาให้ฉันรู้สกึ เกรง็ ไปทงั้ ตัว
เกือบทุกครงั้ ท่เี รานัดกนั ยงั จาได้ว่าครงั้ แรกท่พี บกัน
นัน้ ฉันก็ถูกเขาจ้องมองด้วยแววตาหนิอย่างเปิดเผย

๔ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ทงั้ ฉันเองก็รบี อย่างกระหืดกระหอบ ขณะพาตวั ไปยงั
ทน่ี ดั หมายในเชา้ วนั นนั้

"ดูเหมอื นนัธบอกว่า เราจะพบคุณเวลาแปด
นาฬกิ า" เขาเอ่ยเสยี งขรมึ และราวกบั จะต้องการย้าถงึ
ความผดิ ของฉัน เขาก้มลงดูนาฬกิ าข้อมอื จาได้ดวี ่า
ตอนนัน้ หน้าของฉนั รอ้ น วบู วาบฝืน ยม้ิ อย่างสุขุม ทงั้
ท่อี ยากจะโพล่งออกไปว่า เขาไม่รูห้ รอกว่ารถมนั ติด
ขนาดไหน ฉันอุ ตส่าห์ออกจากบ้านด้วยความ
กระตอื รอื ร้นในงานทก่ี าลงั จะทา แต่ฝนท่ตี กหนักเม่อื
คนื ก่อนนัน้ ทาให้การจราจรเป็นไปอย่างน่าทรมาน
ทส่ี ดุ

"ดฉิ ันต้องขอโทษด้วยค่ะ" ฉันไม่รวู้ ่าตนเอง
หลุดคาพดู นนั้ ไปไดอ้ ยา่ งไร

เขาไม่ไดย้ ม้ิ เลยแมแ้ ต่น้อย แนะนาใหฉ้ ันรจู้ กั
ชาวต่างประเทศอกี สามคนทย่ี นื อยไู่ มห่ ่างเรานัก นาย
และนางดูรอง คู่สามีภรรยาวัยกลางคน เป็ นชาว
ฝรงั่ เศสท่มี าติดต่อธุรกิจกบั บรษิ ัทของเขา ฝ่ ายชาย

นุชาวดี ๕

ค่อนข้างอ้วนศรี ษะล้านเกอื บคร่งึ ท่าก็กระตุ้งกระต้ิง
นิด ๆ ตามแบบฉบบั คนฝรงั่ เศสโดยแท้ ส่วนภรรยา
นนั้ รปู รา่ งเครอื ๆ กบั สามี ผมสบี รอนซ์ หน้าตาตกกระ
แต่ก็ดูแปลกมากกว่าจะน่าเกลียด ท่าทีของคนทงั้ คู่
เป็นมติ รจนฉันรสู้ กึ สบายใจขน้ึ เพราะอยา่ งน้อยคงไม่
ต้องเจอแต่คนหน้าขรมึ ๆ คนนัน้ เพยี งคนเดยี วตลอด
การเดนิ ทางน้ี เขาหนั มาแนะนาให้รูจ้ กั กบั เพ่อื นของ
เขา...มารค์ หนุ่มสวสิ เยอรมนั อธั ยาศยั ดเี สยี จนฉันไม่
เคยคิดมาก่อนว่าจะมคี นต่างชาติท่เี ข้าใจคนไทยได้
มาก ถงึ เพยี งนนั้ เขาถามฉนั ทนั ทด่ี ว้ ยประโยคภาษา
ฝรงั่ เศสทร่ี วั เรว็

"คุณคงทางานไกดม์ านาน"
ฉันยม้ิ แต่เป็นรอยยม้ิ ทค่ี ่อนขา้ งเจ่อื น เพราะ
ไม่อยากให้ ใครผดิ หวงั ในตวั ฉันเลยสักนิด เขาอกี นัน้
แหละทเ่ี ป็นผชู้ แ้ี จงว่า
"คุณนินาเป็นไกด์สมคั รเล่น มคี วามสามารถ
ทางภาษาดีเย่ียมทัง้ ภาษาอังกฤษ ฝรัง่ เศส และ
อติ าเลย่ี น"

๖ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

คาพดู ประโยคทา้ ยนนั้ ทาใหห้ น้าขรมึ ๆ ของ
เขาดดู ขี น้ึ กวา่ ในตอนแรกตงั้ เยอะ

"สาเนยี งฝรงั่ เศสของคณุ ดมี าก" นางดูรองเอ่ย
ชมฉนั

ฉันย้ิมแก้มแทบปริ อันท่ีจริงมิใช่ครัง้ แรก
หรอกท่ีฉันได้รับคาชมเ ช่นน้ี ตอนเรียนอยู่ใน
มหาวทิ ยาลยั อาจารยท์ กุ คนมกั จะพดู กนั วา่

"ยายนินาลน้ิ อ่อน เรยี นภาษาอะไรกส็ บาย พูด
คล่องปรอื๋ ราวกบั เจา้ ของภาษา เสยี อยา่ งเดยี วชอบเอา
ความคลอ่ งนนั้ มาลอ้ เลยี นชาวบา้ น"

เป็นความจรงิ ท่ฉี ันชอบเลยี นเสยี งของคนอ่นื
มาตงั้ แต่เด็ก และฉันก็เช่ือมนั่ ว่า การเลียนเสยี งนัน้
เป็นวธิ กี ารเรยี นภาษาทด่ี ที ่สี ุด เพราะฉะนัน้ ใครจะมา
ว่า ๆ ฉนั ไม่เคารพผู้ใหญ่ เพราะชอบลอ้ เลยี นสาเนียง
การพูดของท่านนัน้ ฉันก็ต้องยอมรบั โดยดุษฏี ฉัน
สนุกทจ่ี ะเลยี นเสยี งอาจารยค์ นนนั้ คนน้ี และเพ่อื น ๆ ก็
มกั จะขอรอ้ งใหท้ าใหด้ ู ความทไ่ี มค่ ่อยอยากขดั ใจใคร

นุชาวดี ๗

ทาให้ฉันทาตามความต้องการของเพ่อื นทุกครงั้ จน
เขา้ หูอาจารยเ์ จา้ ของเสยี งนนั้ ผลกค็ อื ฉนั ถูกคอ้ นขวบั
ๆ อยู่หลายชวั่ โมง แต่ฉันก็ไม่เดอื ดร้อนนัก เพราะ
เพ่อื น ๆ มกั จะปลอบใจฉนั ดว้ ยขนมถุงใหญ่ ๆ ทุกที
ไป

"คุณช่างมพี รสวรรคเ์ หลอื เกนิ ท่เี รยี นรหู้ ลาย
ภาษาอยา่ งไดผ้ ล" มารค์ เรม่ิ แจกลกู ยอฉนั บา้ ง

"ดฉิ ันชอบเรยี นหลาย ๆ ภาษาค่ะ สนุกดแี ละ
ก็ทาให้มโี อกาสได้รู้จกั คนหลาย ๆ ชาติ" ฉันหยุด
หายใจนิดหน่ึง ตงั้ ท่าจะ "คุย" ต่อ แต่คนขา้ ง ๆ ฉัน
กระแอมราวกบั ว่าคาพดู ของฉนั ไปตดิ คอเขา กระนัน้
แหละ ฉนั จงึ ตอ้ งหยดุ พดู อยา่ งไมเ่ ตม็ ใจนกั

"ผมวา่ เราน่าจะออกเดนิ ทางไดแ้ ลว้ "
ฉนั กา้ วขน้ึ ในตอนทา้ ย ขา้ งนายและ นางดูรอง
ส่วนเขานัง่ ประจาท่คี นขบั เคยี งคู่กบั มาร์คพอรถออก
ฉันก็เรมิ่ ทาหน้าท่ขี องฉัน ด้วยการชวนแขกทงั้ คู่คุย
ดว้ ยประโยคสาเรจ็ รปู ท่เี จา้ ของประเทศไม่ว่าชาตไิ หน
มกั จะถามแขกต่างเมอื ง เช่น

๘ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"มาเมอื งไทยเป็นครงั้ แรกใช่ไหม"
หรอื
"ชอบเมอื งไทยไหมคะ"
และคาตอบทไ่ี ดม้ กั จะเป็นวา่
"ประทบั ใจมาก คนไทยเป็นมติ รด"ี
ฉันเออออไปตามเร่ือง เพราะรับจ้างเขา
มาแลว้ กไ็ ม่อยากจะละเลยหน้าทข่ี องตน มารค์ หนั มา
ส่งยม้ิ ใหฉ้ นั บ่อยรว่ มวงสนทนาดว้ ยอย่างสนุกสนาน ท่ี
เงยี บนิ่งอยู่คนเดียวคอื เจ้าภาพท่ขี บั รถหน้าเก๊ก อยู่
ตลอดทาง
ในเวลานนั้ ฉันไมม่ คี วามสนใจในคนทจ่ี า้ งฉัน
แม้แต่น้อย และไม่รู้เลยว่าชีวติ ของตนเองจะผูกพัน
อย่างด้นิ ไม่หลุด หรอื อนั ท่จี รงิ ถ้าจะว่าให้ถูกก็คงเป็น
เพราะความรสู้ กึ ทม่ี ตี ่อเขานนั้ แน่นแฟ้นล้าลกึ เกนิ กว่า
ท่ีจะคิดด้ิน วนั ท่ีนัธยาโทรศัพท์มาขอให้ฉันทางาน
แทนนัน้ ฉันใหค้ วามสนใจในสถานท่ที จ่ี ะไป มากกว่า
ตวั บคุ คลเสยี อกี

นุชาวดี ๙

"หน่าชว่ ยนธั นดิ พาฝรงั่ ไปเทย่ี วแทนหน่อย"
"ทไ่ี หน วดั พระแกว้ หรอื ตลาดน้า"
"ไปกันแล้ว ตามโปรแกรมจะไปแถวเหนือ
สโุ ขทยั ลาปาง เชยี งใหม่"
"ไกลจงั ไปยงั ไงล่ะ"
"คอื งน้ี ะ นายของนธั ... "
"นายคนไหน"
"กจ็ ะมใี คร พพ่ี สิ ณฑไ์ งล่ะ"
"ทาไมตอ้ งเรยี กนาย ลกู พล่ี กู น้องกนั "
"ก็เขาเป็นนาย นัธเป็นเลขา จะให้ทายงั ไง
อยา่ ไถลเลย แต่เดมิ ตงั้ ใจจะไปเอง ทน่ี ้แี ฟนนัธจะมา"
"ไอโ้ รคขาดรกั น่ี แกไ้ มห่ ายเสยี ท"ี
"โธ่หน่า เห็นใจนัธบ้าง อยู่ห่างกันทงั้ หลาย
รอ้ ยกโิ ล น๊านนานกว่าจะมาให้เหน็ หน้า แลว้ จะใหเ้ ขา
กลบั ไปโดยทไ่ี มเ่ หน็ นธั หรอื หน่าไปแทนหน่อยนะ"
"จะไปยงั ไงละ่ หน่าไมม่ รี ถน่ี"
"พ่พี ิสณฑ์จะเป็นคนขบั รถ มมี าร์คท่ีนัธเคย
เลา่ ใหฟ้ ังไปดว้ ย แขกชาวฝรงั่ เศสอกี สองคน"

๑๐ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"ไปกนั เยอะอย่างนัน้ จะเอาหน่าไปสถติ ด้วย
ทาไมอกี "

"ไดย้ นิ ไหมวา่ ชาวฝรงั่ เศส"
"ไดย้ นิ แต่มารค์ ทต่ี วั เลา่ กพ็ ดู ฝรงั่ เศสได"้
"แต่เขาไม่รู้จกั เมอื งไทย ฝรงั่ คู่น้ีสนใจศิลป
ไทยมาก เป็นคนขอรอ้ งเองว่าอยากไปสโุ ขทยั "
"คณุ พสิ ณฑก์ เ็ ป็นคนไทย"
"ทาไมโยเยนักนะหน่า" นัธยาขน้ึ เสยี งนิดๆ
ฉันได้แต่อมย้มิ มนั เป็นนิสยั ของฉันอยู่แล้ว ท่ีชอบ
แหย่ คนท่ฉี นั สนิทสนม ยกเว้นคน ๆ เดยี วทไ่ี ม่ค่อย
กลา้ แหย่ เพราะความรกั เป็นตน้ เหตุนนั่ แหละ
"พ่ีพิสณฑ์พูดคล่องแต่ภาษาเยอรมัน กับ
องั กฤษ ฟังฝรงั่ เศสรูเ้ ร่อื งพอควร แต่พูดไดแ้ ยม่ าก จงึ
จาต้องเชิญเสด็จนางสาวนินาไปเป็ นมัคคุเทศก์
กติ ตมิ ศกั ด"ิ ์
ฉนั นงิ่ ทาทตี ดั สนิ ใจ แต่อนั ทจ่ี รงิ ฉนั ตดั สนิ ใจ
ไดต้ งั้ แต่นาทที น่ี ธั ยาขอรอ้ ง เพราะนอกจากไมอ่ ยาก

นุชาวดี ๑๑

ขดั ใจเพ่อื แลว้ ฉนั ยงั เป็นคนทช่ี อบท่องเทย่ี วเป็น ชวี ติ
จติ ใจ"

"ได้ โปรดเถอะหน่า วทิ ยเ์ ขาไมไ่ ดม้ าหานธั ตงั้
หลายเดอื นแลว้ "

"เอาเถอะจะโปรดสตั วส์ กั หน"
ฉันได้ยินเสียงถอนหายใจโล่งอก ฉันย้ิม
ซกั ถามเร่อื งเวลา สถานท่ี รวมทงั้ คนท่ีจะรว่ มเดนิ ทาง
ไ ป ด้ว ย อ ย่า ง ล ะ เ อีย ด พ อ ค ว ร ใ น ย า ม นั้น ฉั น
เตรยี มพร้อมท่จี ะสนุกอย่างเต็มท่ี ไม่รูม้ าก่อนว่าเค้า
แห่งความทุกขย์ ากของช่วงหน่ึงในชวี ติ กาลงั ปรากฏ
ตวั ราง ๆ
ฉันเผลอถอนหายใจยาว แม่ซ่ึงนัง่ มอง
จอโทรทัศน์เหลือบตาข้นึ มองฉันด้วยสายตาห่วงใย
ฉนั สง่ ยม้ิ ใหอ้ ยา่ งพยายามกลบเกลอ่ื นความผดิ ปกติ
"พห่ี น่าไปงานแต่งงานหรอื ครบั " น้องชายคน
เลก็ ถาม
"จะ้ งานพน่ี ธั จาพน่ี ธั ไดใ้ ชไ่ หม"

๑๒ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

น้องชายพยักหน้า แล้วหันไปสนใจกับจอ
ตรงหน้า ฉนั มองออกไปขา้ งนอกอกี ครงั้ แลว้ เหลอื บดู
นาฬกิ า

"ใครจะมารบั หน่าละ่ ลกู " แมถ่ าม
"วฒั น์ค่ะแม"่
"พ่อวฒั น์แกดนี ะ เทยี วรบั เทยี วสง่ หลายหน"
แมก่ าลงั หยงั่ เสยี งฉนั ในเรอ่ื งวฒั น์ ฉนั เพยี งแต่
ยม้ิ ไมใ่ ช่เพราะไมแ่ น่ใจวา่ จะตอบรบั หรอื ปฏเิ สธเพราะ
ฉันรู้แน่แก่ใจว่าวัฒน์เป็ นเพียงเพ่ือนชายคนหน่ึง
เท่านัน้ ท่ีมิได้แตกต่างไปจากเพ่ือนผู้หญิงคนอ่ืนๆ
และแมว้ ่าทงั้ ฉันและวฒั น์จะสนิทกนั มากเพยี งใด ก็ไม่
เคยพาดพงิ ถงึ เรอ่ื งนนั้ สกั ที เพราะดเู หมอื นว่าวฒั น์จะรู้
ดวี ่าฉนั มเี งาของใครคนหน่งึ อยู่ ในใจตลอดเวลา มนั คง
อย่างท่ยี ากจะลบหายได้ นัธยาเคยพูดเสมอว่าวัฒน์
กาลงั รอใหห้ วั ใจฉันว่างพอ แมส้ ้กหอ้ งก็ยงั ดี แต่วฒั น์
คงตอ้ งรอจนสน้ิ ลมแน่ เพราะต่อใหห้ วั ใจคนเรามไี ดค้ น
ละพนั หอ้ ง ฉนั กไ็ มอ่ าจแบ่งสกั ครง่ึ หอ้ งใหใ้ ครอ่นื ได้

นุชาวดี ๑๓

"แมน่ ่าจะไปดว้ ยนะคะ นธั อยากใหแ้ มไ่ ป"
"กไ็ ปรดน้าแลว้ งานเยน็ ๆ ปล่อยหนุ่ม ๆ สาว
ๆ เถอะ"
ฉนั สบายใจเช่นกนั ทแ่ี มป่ ฏเิ สธทจ่ี ะไปงานเยน็
น้ี เพราะฉนั ไมแ่ น่ใจตวั เองเลย เมอ่ื เวลานนั้ มาถงึ
ฉันลุกข้ึนยืนเม่ือได้ยินเสียงแตรดังเป็ น
สญั ญาณ
"วฒั น์มาแลว้ หน่าไปแลว้ นะคะแม่"
ฉันก้มลงดูแลความเรียบร้อยของตนเองอีก
ครงั้ คนื น้ีฉันพถิ พี ถิ นั เป็นพเิ ศษ ความรสู้ กึ ขณะก้าว
เดนิ ไปยงั รถทจ่ี อดอยนู่ นั้ ราวกบั นกั โทษทก่ี าลงั เดนิ ไป
ยงั หลกั ประหาร
"สวยจงั คนื น้ี"
คาชมนนั้ ทาใหฉ้ ันเกดิ ความมนั่ ใจยง่ิ ขน้ึ แมจ้ ะ
รดู้ วี า่ "เขา" ไมใ่ ช่คนทต่ี ดั สนิ คนหรอื ใหค้ วามสนใจใคร
จากรูปลักษณ์ภายนอก แต่ฉันก็อยากสวยท่ีสุดใน
สายตาของ "เขา" หลงั จกทไ่ี มไ่ ดพ้ บกนั มานาน

๑๔ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"ไปกนั เถอะ นัธยงิ่ กาชบั ใหไ้ ปเรว็ เผ่อื มอี ะไร
ตอ้ งชว่ ย"

วฒั น์ผวิ ปาก ขบั รถไมเ่ รว็ นกั เขาเป็นคนร่าเรงิ
อารมณ์ดอี ย่เู ป็นนิจ หน้าตาไมจ่ ดั วา่ หลอ่ แต่กไ็ ปวดั ได้
ทุกเวลา

"กนิ อะไรรองทอ้ งมาก่อนหรอื เปลา่ "
ฉันสนั่ ศีรษะ ไม่นึกอยากคุยนัก เพราะหวั ใจ
เตน้ แรงเหลอื เกนิ
"น่าจะหาอะไรกินมาก่อน กว่าจะได้กินก็ปา
เข้าไปสองสามทุ่ม แถมกินไม่ค่อยอิ่มด้วย ทาไมไม่
เลย้ี งโต๊ะจนี นะจะไดห้ นกั ทอ้ งหน่อย"
"เขาไม่ได้เชิญไปกิน เขาให้ไปแสดงความ
ยนิ ด"ี
"ถา้ ไมม่ กี นิ ใครมนั จะไป น่ีพดู กนั ตรง ๆ นะถงึ
คราวผมแต่งจะไม่เลย้ี งอะไรเลยใหม้ นั ยงุ่ ยาก จะดใู จซิ
มี ใครจะไปสกั ก่คี น ใครท่ไี ปก็จะไม่ใหเ้ สยี น้าใจ แจก
ขา้ วห่อคนละห่อใหห้ ว้ิ กลบั บา้ น หน่าว่าเขา้ ทา่ ไหม"

นุชาวดี ๑๕

"ดแี ลว้ ทบ่ี อกไวก้ ่อน หน่าจะไดไ้ มไ่ ป"
"อ๊ะ ใช้ไดท้ ่ไี หน ว่าจะชวนให้เป็นเจา้ ภาพอยู่
เชยี ว"
เขามกั จะพูดทานองน้ี แต่ก็ ไม่พยายามให้
เป็นเรอ่ื งจรงิ จงั ต่อเม่อื ฉนั เออออดว้ ย ทุกอยา่ งกค็ งจะ
เป็นจรงิ หากแต่ไม่เคยสกั ครงั้ ท่ฉี ันจะพลอยผสมโรง
กับเขาด้วย เขาก็ดีพอท่ีจะไม่เซ้าซ้ีเปล่ียนเร่อื งพูด
โดยฉบั พลนั
"คนคงเยอะน่าดู ลาพังแค่ญาติโกโหติกา
ของนธั กเ็ กอื บรอ้ ย"
ใจฉันสัน่ นิด ๆ หากใครได้มาจบั มือฉัน คง
ต้องอุทานด้วยความตกใจ เพราะมนั เยน็ เสยี ยงิ่ กว่า
น้าแขง็ อกี
"แค่ตอนรดน้ากเ็ ขา้ ควิ เสยี จนเม่อื ยตนี นัธเอง
คงเม่ือยแย่ พับเพียบตัง้ หลายชัว่ โมง แต่ก็ทนย้ิม
เพราะคงจะลาบากอยา่ งน้คี รงั้ เดยี วทงั้ ชวี ติ ทจ่ี รงิ น่าจะ
ให้คนหยดน้าสงั ข์ใส่กาละมงั ใบใหญ่ เสรจ็ แล้วก็ราด
พรวดไปทเ่ี จา้ บา่ วเจา้ สาวทเ่ี ดยี วเลยเรว็ ดอี อก"

๑๖ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"สงสยั จะเป็นงานอ่นื กระมงั ถา้ ทาอยา่ งน้ี"
เขาอมยม้ิ แล้วดูเหมอื นจะเพง่ิ นึกขน้ึ ได้ รบี
พดู ว่า
"ลมื บอกไป ตอนรดน้าท่หี น่ากลบั ไปก่อนนัธ
เขาถามถงึ "
"มอี ะไรหรอื "
"ไมร่ ชู้ ิ คงอยากใหเ้ จอใครสกั คน"
"ใครหรอื " เสยี งของฉนั เบา
"นายของนัธมงั๊ ได้ยนิ เขากระซบิ ว่าเป็นนาย
มารดน้าเกอื บจะเป็นคนสุดทา้ ยราวกบั ไม่อยากจะเจอ
คนอยา่ งนนั้ "
ใจฉันวูบลึก เจบ็ ปลาบจนต้องข่มมนั เขา
คงต้องการหลบใครบางคน จะเป็นใครล่ะ ถ้าไม่ใช่
ฉัน

๒...

ความคิดที่ว่า เขาไม่ต้องการพบฉันเลย
นัน้ บนั้ ทอนความลิงโลดที่อดั แน่นอยู่ลงเกือบคร่ึง
ฉันนัง่ เงียบ หมดความร้สู ึกอยากคุย และอาการ
เช่นนี้กม็ กั จะเป็ นบ่อย จนใคร ๆ เริ่มทกั หากเป็ น
เม่ือสามปี ก่อนฉันคงคยุ จ้อตามประสาคนช่างพดู
แ ล ะ ดู เ ห มื อ น เ ข า เ อ ง ก็ค ง จ ะ ส น ใ จ ฉั น เ พ ร า ะ
คุณสมบัติ ข้อนี้ เพราะขณะที่ฉันคุยกับผู้ร่วม
เดินทางนัน้ แม้เขาจะมิได้ร่วมวงสนทนาด้วยแต่ก็

๑๘ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

สงั เกตเหน็ วา่ เขาตงั้ ใจฟังอยเู่ ช่นกนั เพราะในบางตอน
ทฉ่ี ันเล่าถงึ มุขตลก เขาทาทเี หมอื นจะอมยม้ิ แต่ก็ไม่
เชงิ ทเี ดยี ว ในเมอ่ื เขาเป็นคนวางมาดอยา่ งรา้ ยกาจ จะ
ยอมยม้ิ งา่ ย ๆ กค็ งจะเสยี เชงิ อยไู่ มน่ ้อย

ฉันมโี อกาสได้เห็นหน้าเขาอย่างชดั ๆ เม่อื
มาถงึ นครสวรรค์ เพราะมาร์คอาสาขบั รถผลดั กบั เขา
เม่อื เขามานัง่ ในตาแหน่งของมารค์ ก็จาเป็นอยู่เองท่ี
จะต้องหันหน้ามาทางด้านหลงั อย่างท่ีมาร์คทา ฉัน
มองเขาแวบหน่ึงอย่างจงั ๆ แลว้ ก็เมนิ มองไปทางอ่นื
ทนั ควนั ปากทก่ี าลงั ตอบคาถามของเมอรซ์ เิ ออร์ดรู อง
ชะงกั นิดหน่ึงก่อนท่จี ะต่อไปได้ ในใจกลบั นึกเอาว่า
คนอะไรหน้าตาดอี ย่างหาตวั จบั ยาก ผวิ ค่อนขา้ งขาว
อย่างคนท่ีใช้ชีวิตส่วนใหญ่ในต่างประเทศ ค้ิวหนา
ดวงตาดาเขม้ และมอี านาจลกึ ลบั รมิ ฝีปากได้รปู แต่
อะไรกไ็ มต่ ดิ ตาฉนั เทา่ กบั รอยเคราเขยี วครม้ึ นนั้

เขาไม่ค่อยได้พูด อาจจะเป็นเพราะในรถนัน้
สนทนากันด้วยภาษาฝรงั่ เศส ซ่งึ เป็นภาษาท่เี ขาไม่

นุชาวดี ๑๙

ถนัดอยู่แล้ว แต่ในบางครงั้ มาดามดูรองกถ็ ามปัญหา
เขาดว้ ยภาษาองั กฤษทค่ี ่อนขา้ งกระท่อนกระแท่น ซง่ึ
เขาตอบด้วยสาเนียงคล่องแคล่ว ก็เขาอยู่เมอื งนอก
ตั้งแต่เด็กจะให้พูดภาษาฝรัง่ ไม่ได้ยังไง ส่ว น
ภาษาไทยนนั้ ฉันสงั เกตเองว่า เขายงั มญี หาอย่ไู ม่น้อย
ในการเลอื กใช้คา ซ่งึ จะมีปัญหามากโดยเฉพาะ เม่อื
เขาพยายามเลอื กคาท่จี ะส่อื ความหมายในหวั ใจของ
เขา

"เราจะแวะท่ไี หนก่อนคะ" มาดามดูรองเอ่ย
ถามขน้ึ

"กาแพงเพชร" ฉันตอบราวกบั เป็นเจา้ ภาพ
เพราะความเคยชนิ ทว่ี ่าก่อนจะถงึ สุโขทยั กค็ วรจะแวะ
ดูโบราณสถาน และโบราณวตั ถุท่ีกาแพงเพชรก่อน
เป็นการอุ่นเครอ่ื ง เพราะมลี กั ษณะสถาปัตยกรม ศลิ ป-
กรรม และการวางผงั สงิ่ ก่อสร้างทางศาสนาเป็นแบบ
เดยี วกบั สุโขทยั และศรสี ชั นาลยั แต่ดูเหมอื นคนท่ีจา้ ง
ฉนั มาคงไม่ไดต้ งั้ ใจไวอ้ ย่างนนั้ เพราะเขาทาหน้าพกิ ล
แ ต่ เ ม่ือ เ ห็น ฉั น ห ลุ ด ป า ก อ อ ก ไ ป ก็ หัน ไ ป ส่ ง

๒๐ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ภาษาเยอรมนั กบั มาร์ค แล้วหนั มาถามฉันด้วยเสยี ง
เรยี บ ๆ วา่

"จะใชเ้ วลานานไหมในกาแพงเพชร"
"ถ้าจะดูละเอยี ดก็คงหลายชวั่ โมง แต่ถ้าจะดู
พอเป็นสงั เขปกค็ งไมถ่ งึ ชวั่ โมง"
"สกั ชวั่ โมงกแ็ ลว้ กนั เพราะยงั ตอ้ งไปอกี ไกล"
ฉันไม่ตอบรบั หรอื ปฏเิ สธ นึกในใจว่า เขากค็ ง
ไม่ต่างกบั คนอ่นื ๆ ทม่ี กั จะมองข้ามความสาคญั ของ
สงิ่ ก่อสรา้ งเก่า ๆ ทบ่ี ่งบอกถงึ วฒั นธรรมอนั เก่าแก่และ
รุง่ เรอื งของชาตไิ ทย เขาคงเป็นประเภททว่ี ่ามาถงึ ก็ดู
ให้ได้ช่ือว่าดูเท่านัน้ ไม่เอาใจใส่ท่ีจะศึกษาสิ่งมีค่า
เหล่าน้ี โบราณวตั ถุโบราณสถานถงึ มสี ภาพเป็นซาก
เก่า ๆ ทท่ี รดุ โทรมลงทกุ วนั
เขาดูเหมอื นจะอ่านความนึกคิกของฉันออก
จงึ รบี พดู ว่า
"แต่ถา้ คุณคดิ ว่าเราควรใชเ้ วลามากกว่านนั้ ก็
ไดเ้ ชน่ กนั "

นุชาวดี ๒๑

สาหรับฉัน ซ่ึงเป็ นทัง้ ครูสอนภาษาและ
ประวตั ศิ าสตรไ์ ทย ย่อมจะเต็มใจท่ีจะใช้เวลามากแค่
ไหนกต็ าม ทจ่ี ะใหค้ นต่างชาตไิ ดร้ จู้ กั ส่วนดขี องเรา แต่
เม่อื อยู่ในสภาพท่ไี ม่อาจจะทาตามใจตวั เองได้ ฉันจงึ
ออ้ มแอม้ ไปอยา่ งรกั ษามารยาทวา่

"ชวั่ โมงกพ็ อ"'
เราแวะทานอาหารกลางวนั ในตวั เมอื งกาแพง
เพชร แลว้ ฉันกเ็ รม่ิ หน้าท่ไี กดอ์ ย่างจรงิ จงั อาศยั ทฉ่ี ัน
เคยพาเดก็ นักเรยี นและคนต่างชาติมาจงั หวดั แถบน้ี
หลายครงั้ แลว้ ฉันจงึ อธบิ ายไดช้ านาญขนาดทค่ี นขรมึ
ๆ อยา่ งเขายงั มองดว้ ยความทง่ึ
ในตวั จงั หวดั กาแพงเพชรนนั้ ประกอบขน้ึ ดว้ ย
เมอื งเก่าหลายเมอื ง เช่น เมอื งกาแพงเพชร เมอื งชา
กงราว เมอื งนครชุม เป็นตนั ในวนั นัน้ เราจะใช้เวลา
ทงั้ หมด ตามวดั ต่าง ๆ ในตัวเมืองกาแพงเพชรเก่า
อากาศคอ่ นขา้ งรอ้ น เพราะเป็นเวลาเทย่ี งวนั มาดามดู
รองมหี มวกสานกวา้ งสวมอยู่ ในขณะทฉ่ี นั ไม่ไดเ้ ตรยี ม
มา เหง่อื จงึ ไหลพลกั่ แต่กส็ อู้ ดทนไม่ปรปิ ากบ่นสกั คา

๒๒ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ฉันพูดท่ามกลางแดดจ้า ช้ชี วนให้แขกดูสิ่งก่อสร้าง
ต่างๆ ทุกคนให้ความสนใจมากจนฉันหายเหน่ือย
เพราะมหี ลายครงั้ ทฉ่ี นั ยนื ส่งเสยี งปาว ๆ แต่แขกกลบั
เดินไปเดินมาอย่างไม่สนใจ มันทาให้เหน่ือยเป็ น
ทวีคูณ จาได้ว่าตลอดเวลานัน้ เขามกั จะยนื ห่าง ๆ
จากคนทเ่ี หลอื แลว้ จอ้ งมองฉนั ดว้ ยแววตาแปลก ๆ อยู่
ตลอดเวลา

"เหน่อื ยอยไู่ หมครบั "
มาร์คถามฉันอย่างเป็ นห่วง ขณะท่ขี บั รถพา
เราไปยงั วดั ขา้ งรอบ
ฉนั สนั่ ศรี ษะ
"แกม้ คุณแดงปลงั่ เลย"
ฉนั ยม้ิ
"คุณอยใู่ นประเทศทอ่ี ากาศรอ้ นมาก" เมอร-์
ซเิ ออรด์ รู องกล่าวขณะยกผา้ เชด็ หน้าขน้ึ ซบั เหงอ่ื
"ค่ะ ค่อนข้างจะร้อน ถ้าเทยี บกบั ท่ี ๆ คุณมา
แต่สาหรบั พวกเรารสู้ กึ เฉย ๆ ดว้ ยความเคยชนิ "

นุชาวดี ๒๓

ฉันไม่ค่อยยอมเปิดโอกาสใหใ้ คร กล่าวโจมตี
ประเทศของเรา แมจ้ ะรอู้ ย่แู ก่ใจว่าบางอย่างในชาตเิ รา
กา้ วไม่ทนั ชาตติ ะวนั ตก แต่ฉันกพ็ อใจในความล้าหลงั
ทก่ี าลงั พฒั นาของเราเสยี มากกว่า ทจ่ี ะช่นื ชมกบั ความ
ศวิ ไิ ลซท์ เ่ี รามไิ ดเ้ ป็นเจา้ ของ

ผมไม่แปลกใจว่าทาไม นัธถึงบอกว่าควรจะ
เป็ นคุณมากกว่านัธ" เขาเอ่ยข้ึนเม่ือเราเดินไปยัง
บรเิ วณเจดยี ใ์ หญ่กลางลาน

ฉนั เลกิ คว้ิ เป็นเชงิ ถาม
เขาทาทีไม่เห็น เดินไปสมทบกับมาร์ค ฉัน
มองตามร่างสงู ๆ นนั้ อย่างไมเ่ ขา้ ใจ แลว้ ยกั ไหล่อยา่ ง
พยายามไม่ ใส่ใจกบั เขา
ถ้าคุณเคยมาทว่ี ดั ชา้ งรอบ คุณคงรดู้ วี ่าความ
เด่นของวดั น้ี อยู่ท่ฐี านของเจดยี ใ์ หญ่กลางลานท่ีเป็น
รปู ช้างคร่งึ ตวั เห็นแต่สองขาหน้า หนั ศรี ษะออกจาก
ฐานรายรอบเจดยี เ์ ป็นชา้ งทรงเครอ่ื งจานวน ๖๘ เชอื ก
ระหว่างชา้ งมลี ายปนู ปั้นซ่งึ ชารุดเหน็ ไม่สมบูรณ์ ทาง
ขน้ึ ไปบนชนั้ ทกั ษณิ มบี นั ไดสด่ี า้ น และบนั ไดน้ีเองทน่ี ึก

๒๔ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ถงึ คราใด หน้ากย็ งั อดรอ้ นวูบวาบไมไ่ ด้ บนั ไดทางขน้ึ
นัน้ ค่อนข้างชนั และประการสาคญั คือขนั้ บนไดแคบ
และเล็กจนฉันนึกฉงนใจว่าคนโบราณก้าวเดนิ กนั ได้
อย่างไร เพราะอยา่ งเรา ๆ เดนิ กนั ต้องใชด้ ้านขา้ งลง
และขณะท่ฉี ันกาลงั เดินลงอย่างใจหววิ ๆ อยู่นัน้ มา
ดามดูรองซ่งึ ลงไปยนื คอยอยู่ก่อนแลว้ ก็ส่งเสยี งถาม
ถงึ ลายปูนนัน้ ว่าเป็นลายอะไร ความทม่ี อี าชพี ซง่ึ ต้อง
คอยตอบคาถามด้วยความรวดเรว็ ทาให้ฉันย่นื หน้า
ออกไปมองลายนนั้ ใหถ้ นัดตา ส่วนเทา้ กก็ า้ วต่อ อยา่ ง
ลมื ตวั ผลก็คอื ฉันรอ้ งเสยี งดงั สนันเม่อื รสู้ กึ ตวั ล่นื ไถล
ไปสองสามขนั้ หลบั ตาปี๋อยา่ งรตู้ วั ดวี า่ อะไรจะเกดิ ขน้ึ

แต่... ฉันมไิ ด้หล่นไปนอนแอ้งแมง้ อย่างท่คี ดิ
คนท่เี ดนิ ข้างหลงั ฉันคว้าเอวฉันไว้ได้ เขาโอบฉันไว้
แน่น เพราะเขาเองกค็ งต้องใช้ฉันเป็นหลกั ยดึ เช่นกนั
ในเม่อื บนั ไดนัน้ ไม่มรี าวอย่างบนั ไดสมยั ใหม่ ฉันค่อย
ๆ ลมื ตาขน้ึ หไู ดย้ นิ เสยี งคนทเ่ี หลอื ทงั้ สามถามกนั ให้

นุชาวดี ๒๕

แซ่ด ฉันรบี หนั ไปทางคนข้างหลงั ซ่งึ ก็รบี ปล่อยเอว
ฉันอย่างรวดเร็ว ฉันพมึ พาขอบคุณ หน้าตอนนัน้ คง
ซดี ๆ แดง ๆ เขาทาหน้าไมร่ ไู้ มช่ ้ี ฉนั กา้ วเดนิ ต่อคราว
น้ดี ว้ ยความระมดั ระวงั อยา่ งยงิ่ ยวด

"ไมเ่ ป็นไรค่ะ "' ฉนั รบี บอกคนอ่นื ๆ ทงั้ ทม่ี อง
สบตาคนเหลา่ นนั้ อยา่ งลาบาก

"ถ้าคุณพสิ ณฑไ์ มไ่ วพอกค็ งแย่เลย" มาดามดู
รองพูดขน้ึ ดว้ ยน้าเสยี งลุแก่โทษ "ต้องขอโทษทเ่ี กอื บ
ทาใหม้ อี ุบตั เิ หตุ"

ฉันพูดอีกสองสามประโยคเพ่อื มใิ ห้มาดามดู
รองลงโทษตวั เอง พอรถแลน่ ออกจากวดั ชา้ งรอบ ฉนั ก็
นงั่ นงิ่ เงยี บไปนาน และคนอ่นื กค็ งเรม่ิ เพลยี กเ็ ลยไมม่ ี
ใครพดู อะไรกนั มารค์ คนเดยี วทห่ี นั มาสง่ ยม้ิ ใหบ้ ่อย ๆ

"ปกตคิ ุณทางานอะไร" มารค์ ชวนสนทนา
"เป็ นครูค่ะสอนภาษาฝรัง่ เศสกับประวัติ-
ศาสตรไ์ ทย"
"เหน่อื ยไหมอาชพี น้ี"

๒๖ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"ไม่ค่ะ สนุกดี และรูส้ กึ ว่าตวั เองได้ใช้ความรู้
อยา่ งเตม็ ท"่ี

"โชคดขี องเดก็ ทไ่ี ดค้ รอู ย่างนินา" เมอรซ์ เิ ออร์
ดรู องเอ่ยขน้ึ บา้ ง

"คงไม่อย่างนั้นหรอกค่ะ เพราะว่าดิฉันยัง
ไม่ใช่ครูแบบฉบบั กเ็ หมอื นกบั ครคู นอ่นื ทบ่ี างครงั้ เบ่อื
หน่ายเหลือเกิน ท่ตี ้องพูดบทเรยี นซ้าทุกวนั แล้ววนั
เล่า"

"เคยตเี ดก็ บา้ งไหม"
"ไมต่ หี รอกค่ะ เพราะเดก็ ทส่ี อนเป็นเดก็ มธั ยม
โตเกินกว่าจะตี แต่ก็มีการลงโทษมีการดุบ้าง
เหมอื นกนั "
"หน้าตาอยา่ งน้คี ดิ ไมอ่ อกว่าจะดไุ ดย้ งั ไง
มารค์ เยา้ ฉนั ยม้ิ คสู่ ามภี รรยาดูรองกพ็ ลอย
ยม้ิ ดว้ ย เวน้ เสยี แต่เขาเพยี งคนเดยี วทท่ี าหน้าราวกบั
อยคู่ นเดยี วในโลก

นุชาวดี ๒๗

นัธยาดุจดงั เทพธดิ า เม่อื อย่ใู นชุดขาวบรสิ ุทธิ ์
ท่ตี ิดลูกไม้เป็นลวดลายงดงาม ข้างๆ นัน้ วรวิทย์ย้มิ
กว้างด้วยใบหน้ท่บี ่งบอกถึงความสุขอย่างเต็มเป่ียม
วบู แรก ทเ่ี หน็ นธั รสู้ กึ ยนิ ดอี ยา่ งจรงิ ใจต่อความสุข และ
ความสมหวงั ของเพ่อื นทงั้ สอง แต่ ... ครงั้ ใดท่คี าว่า
สมหวังผุดข้ึนในสมอง ฉันก็มักจะหายใจชัด เม่ือ
ประจกั ษแ์ ก่ใจคนเองว่า ฉันเองยงั ไมร่ จู้ กั คานนั้ เลย ใน
เร่อื งท่คี นเกอื บค่อนโลกรูจ้ กั ดี ฉันคงไม่มโี อกาสท่จี ะ
ยนื เคยี งขา้ งคนทจ่ี ติ ประหวดั ถงึ อย่ตู ลอดเวลา จะโทษ
ใครเล่าในเม่อื ครงั้ หน่ึงท่ี โอกาสมาถงึ ฉันเป็นผผู้ ลกั ไส
มนั เอง

"นธั สวยจงั นะคะ"
ฉันชวนคนขา้ ง ๆ คุยเพยี งเพ่อื จะระงบั ความ
ต่ืนเต้น ขณะสาวเท้าท่เี รมิ่ จะสนั่ นิด ๆ ไปยงั บรเิ วณ
ทางเขา้ หน้าหอ้ งโถงใหญ่ของโรงแรมมชี อ่ื แห่งหน่งึ
ผหู้ ญงิ สวยทุกคนไมใ่ ช่หรอื ในวนั น้ี คนไม่เคย
แต่งก็ต้องแต่ง หายากหรอกเจ้าสาวท่ีหน้าตาข้ีร้ิว

๒๘ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

อย่างน้อยต้องใหส้ วย เพ่อื มใิ หเ้ จา้ บ่าวคดิ เปลย่ี นใจใน
นาทสี ดุ ทา้ ย"

"เจ้าสาวบางคนก็ไม่สวย แต่ไม่เห็นเจ้าบ่าว
เปลย่ี นใจสกั คน"

"คุณดูไม่สวย เจา้ บ่าวตาถัว่ คนนัน้ อาจจะเหน็
สวยกไ็ ด้ ยามรกั นะ ตกกระ สวิ ขน้ึ กน็ ่าเอน็ ดไู ปหมด"

ยามรกั ทกุ อยา่ งชา่ งสดใสอยา่ งทว่ี ฒั น์พดู ยาม
ร้างหัวใจจึงจะร้าวรานนัก เม่ือสานึกว่าความสุข
คงเหลอื เป็นเพยี งอดตี เท่านนั้ มเี พยี งความหลงั เท่านนั้
ท่ีเป็นเคร่อื งหล่อเล้ียงชวี ิตไปวนั ๆ ก็แล้วยามท่คี น
สองคนหวนกลับมาร่วมเดินทางเดียวกันอีกครงั้ ล่ะ
อะไรรออยขู่ า้ งหน้า

"วทิ ยห์ ลอ่ เหมอื นกนั แฮะคนื น้ี"
"วทิ ยเ์ ขาหน้าตาดมี าตงั้ แต่ไหนแต่ไร" ฉัน
เสรมิ
"แลว้ ผมล่ะ" เขายน่ื หน้ามาถามจนเกอื บชดิ
ฉนั เบะปาก " พอทนได"้ '

นุชาวดี ๒๙

"ถา้ เรม่ิ คดิ จะทนแลว้ กไ็ มเ่ ลวนกั หรอก "
นัธยาแทบจะถลาเข้ามาหาฉันเม่อื เห็น ฉัน
และ นัธยาเป็นเพ่อื นท่สี นิทกนั มากตงั้ แต่เรยี นมธั ยม
มาด้วยกนั จงึ แทบจะไม่มคี วามลบั ต่อกนั ต่อเม่อื ฉัน
เกดิ ความไม่วางใจเพ่อื นเท่าทค่ี วร รอิ ่านจะมคี วามลบั
บา้ ง ผลรา้ ยจงึ ตามตดิ เป็นกรรมตามสนอง
"สวยจนนึกว่าคุณวทิ ย์เอาสาวท่ไี หน มาแต่ง
ดว้ ย"
นัธยาทาท่าเข่นเข้ยี ว แต่พอเห็นหน้าแขกท่ี
ทยอยกนั เดนิ มา หน้าท่ขี องเจา้ สาวก็บงั คบั ให้ไดแ้ ต่ตี
หน้าระรน่ื จนฉนั อดไม่ ไดท้ จ่ี ะแหยว่ ่า
"หบุ ยม้ิ เสยี บา้ ง เดยี๋ วขากรรไกรคา้ งหรอก"
นธั ยาคอ้ นขวบั กระซบิ เสยี งดขุ า้ งหฉู นั ว่า
"อยา่ มาลอ้ ดี ถงึ เวลาหน่าบา้ งจะรวู้ ่าเป็นยงั ไง"

เวลาของฉัน . . .ฉันแปลบปลาบในอกอีก
ครงั้ เมื่อไหร่กนั ที่เวลาของฉันจะมาถึง อีกสกั ก่ีวนั
ก่ีเดือน หรืออีกกี่ปี กนั เล่า ฉันมองไปรอบ ๆ ด้วย

๓๐ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

อดคิดไม่ได้ว่าตวั เองอาจจะกาลงั เป็ นเป้าสายตา
ของใคร อย่างน้อยก็สักคนหนึ่ง คนเดียวท่ีหวงั
ตลอดเวลา ว่าจะได้พบในคืนนี้

๓...

ฉันคยุ หยอกล้อนีรยาอีกคร่เู ดียว กแ็ ยกตวั
ออกมากบั วฒั น์ ผิดหวงั นิ ด ๆ ที่นัธยามิได้พดู ถึง
เขาเลยสักนิ ด ทัง้ ๆที่นัธยาน่ าจะพูดถึงบ้าง แต่
บางท่ีนัธยากาลงั ว่นุ เกินกว่าท่ีจะเข้าถึงความร้สู ึก
ของฉันอย่างครงั้ ก่อน ๆ

ฉันเดินเคียงคู่ไปกบั วฒั น์ ตาจบั อยู่ที่เค้ก
สูงใหญ่ ที่ ตั้งตระหง่านอยู่บนโต๊ะกลางห้ อง
อยากจะมองไปทางอื่นเสียมากกว่า

๓๒ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"นนี ่า" เสยี งคนุ้ ๆ เสยี งหน่งึ ทาใหฉ้ นั หนั ไปยงั
โต๊ะเลก็ ๆ ทต่ี รงมุมขวาของห้องมารค์ นัน่ เอง เขานัง่
อยเู่ พยี งลาพงั ฉันรบี ชวนวฒั น์เขา้ ไปนัง่ สมทบมารค์ ดู
สดใสอยใู่ นสทู สคี รมี หน้าตาของเขายงั ไมเ่ ปลย่ี นแปลง
รา่ เรงิ และเป็นมติ ร เขาส่งยม้ิ ใหจ้ นเหน็ ลกั ยม้ิ ลกึ

"ดใี จจงั ทเ่ี หน็ คุณ" เขาทกั เม่อื ฉนั เขา้ ไปถงึ ฉนั
หนั ไปทางวฒั น์ รบี แนะนาใหท้ งั้ ค่รู จู้ กั กนั

"มารค์ คะ น่ีเพ่อื นฉันค่ะ วฒั น์ เขาทางานเป็น
ผจู้ ดั การฝ่ ายขายอย่ทู ่บี รษิ ทั ของสวสิ เหมอื นกนั " ฉัน
หนั ไปทางวฒั น์

"น่ี มสิ เตอร์ โบน่ี แต่ฉนั เรยี กเขาว่ามารค์ เป็น
ผู้แทนอยู่องค์การ ...." ฉันเอ่ยช่อื องค์การระหว่าง
ประเทศแหง่ หน่งึ ทม่ี ารค์ ประจาอยู่

เขาทงั้ ค่ยู น่ื มอื เกอื บพรอ้ มกนั ออกไป สมผสั
กนั แลว้ ทรดุ ตวั ลงนงั่ ตามฉนั

"มาถงึ นานหรอื ยงั คะ" ฉนั เอ่ยถามมารค์
"เพง่ิ มาไดค้ รเู่ ดยี ว มองหาคณุ ใหญ่ "

นุชาวดี ๓๓

"ตอนรดน้าไมเ่ หน็ คุณเลย"
"ผมติดประชุมสาคญั มาไม่ได้จรงิ ๆ พสิ ณฑ์
เขาโทรไปถามเมอ่ื เชา้ "
ช่อื นัน้ กระตุกใจฉันอกี แลว้ มารค์ จอ้ งหน้าฉัน
เขมง็ ขณะถามต่อไปว่า
"คณุ พบเขาหรอื ยงั "'
"ยงั ค่ะ" ฉนั ปฏเิ สธ มนั่ ใจว่าตนเองมไิ ดแ้ สดง
อะไรผดิ ปกตอิ อกไปแน่
"คงไมไ่ ดพ้ บกนั มานาน"
"คะ่ หลายปี"
เขายม้ิ ดวงตาสฟี ้าฉายแววอย่างหน่ึงท่ที าให้
ฉันอุ่นใจข้นึ ใคร ๆเอาใจช่วยฉันทงั้ นัน้ และแม้แต่
มารค์ เองซง่ึ ในครงั้ นนั้ กแ็ สดงออกอยา่ งเปิดเผยว่าพงึ
ใจในตวั ฉนั กย็ งั ใหค้ วามหวงั แก่ฉนั ในเรอ่ื งน้ี
ฉันไม่ได้พบมาร์คอีกเลยเช่นเดยี วกบั ท่มี ไิ ด้
พบใครๆ อ่ืน เม่ือตัตสินใจอย่างเด็ดเด่ียวท่ีจะพา
ตวั เองไปใหไ้ กลทส่ี ุด และเมอ่ื กลบั มาอกี ครงั้ กไ็ มค่ ดิ ว่า
จะไดพ้ บมารค์ อกี จนกระทงั่ เขาไปหาฉันทบ่ี า้ นในวนั

๓๔ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

หน่ึง และนับจากวนั ท่เี ราพบกันมาจน ถึงวนั น้ีก็เป็น
เวลาเกอื บสองเดอื น สองเดอื นทฉ่ี ันกลบั มาถงึ กรงุ เทพ
ในขณะทเ่ี ขาอย่ใู นเยอรมนั และคนื น้ีเป็นคนื ท่ฉี ันและ
คนทเ่ี อาใจช่วย ทุกคนหวงั กนั ว่าเราคงจะไดพ้ บกนั อกี
ครงั้ เพ่อื ความหลงั เก่า ๆ

มาร์คหนั ไปสนทนากับวัฒน์ ฉันตัง้ ใจฟังใน
ตอนแรก แล้วใจก็ฟุ้งซ่านไปยงั เร่อื งเก่า ๆ อกี เม่อื มี
อะไรมาสะกดิ ให้คดิ เพยี งคาว่า " นีน่า" ทม่ี ารค์ เรยี ก
ฉนั จติ ของฉนั กก็ ลบั สู่วนั เวลาในอดตี อกี ครงั้ มารค์ เอ่ย
ขออนุญาตฉนั เมอ่ื เรามาถงึ ทพ่ี กั ในเมอื งสุโขทยั

"ผมเรยี กคณุ วา่ นนี ่าไดไ้ หม"
ฉันยม้ิ ยงั ไม่แน่ใจว่าจะตอบรบั หรอื ปฏเิ สธแต่
เหน็ หน้าของ "เขา" ยงุ่ ๆ
"ไดค้ ่ะ ถา้ จะเรยี กงา่ ยขน้ึ สาหรบั คุณ"
เป็นอั นวา่ ชาวต่างชาตทิ งั้ สามเรยี กฉนั ว่า "นี
น่า" ฉันเองไม่ชอบนักทจ่ี ะมชี ่อื ฝรงั่ คล้ายช่อื น้าหอม
อย่างนัน้ แต่เห็นว่าช่อื ไทยเราก็ทรมานล้ินพวกเขา

นุชาวดี ๓๕

น่าดู จงึ ยอมมชี ่อื อย่างนัน้ ดบู ้าง แต่ท่รี แู้ น่คอื " เขา"
ไม่ชอบ เพราะเขาเน้นเสมอเวลาเรยี กช่อื ฉัน ใหม่ ๆ
เขากเ็ รยี กฉันว่า "คุณนินา" เตม็ ยศ ต่อเมอ่ื เราเรม่ิ จะ
เขา้ ใจกนั เขาจงึ เรยี กว่า "หน่า" อยากรนู้ ักว่าถ้าพบกนั
คนื น้เี ขาจะเรยี กฉนั ว่าอยา่ งไร

สาหรบั ฉันสุโขทยั มคี วามหมายต่อฉันมากนัก
ในสมัยท่ีเรียนอยู่ฉัน ช่ืนชม กับศิลปะวัตถุ และ
โบราณสถานของเมืองน้ีขนาดเรียกได้ว่าคลัง่ แต่
สโุ ขทยั ยงิ่ มี ความหมายมากขน้ึ อกี เมอ่ื เรยี นสาเรจ็ แลว้
เพราะทน่ี ้ีเป็นทๆ่ี ฉนั เรม่ิ รจู้ กั ความรกั

เม่อื มาถึงท่ีพกั ทุกคนแยกย้ายไปทาความ
สะอาดร่างกายเพ่อื จะออกไปรบั ประทานอาหารเย็น
ฉันลงมาเดนิ เล่นชนั้ ล่างก่อนเวลา และกพ็ บเขายนื สูบ
บุหรห่ี นั หน้ามองออกไปทางแม่น้ายม เขาหนั มาทาง
ฉัน เหยยี ดรมิ ฝีปากออกนิดหน่ึงเป็นทใี ห้รูว้ ่ายม้ิ แต่
ฉันกลบั ยม้ิ กว้างเพราะเกิดมาไม่เคยย้มิ ให้ ใครอย่าง
สงวนทา่ ทอี ยา่ งนนั้ สกั ที

"เหน่อื ยไหม "

๓๖ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

คาถามซ่งึ แฝงความอาทรนิด ๆ นัน้ ไม่น่าจะ
หลุดออกจากปากของเขาได้ แต่หูฉันไม่ไดเ้ ฝ่ือน เขา
พดู จรงิ ๆ ฉนั สนั่ ศรี ษะจนผมกระจาย

"นาน ๆ จะเหน็ คนทางานอยา่ งน้ดี ว้ ยใจรกั "
"กเ็ หน็ ทากนั ดว้ ยใจรกั ทงั้ นนั้ "
"ไม่หรอก บางคนเขาทาเพราะเศรษฐกิจ
บงั คบั เวลาพูดอธบิ ายเลยเหมอื นเคร่อื งจกั รท่ถี ูกกอ
สวทิ ช์ "
"มนั ข้นึ อยู่กับคนฟังด้วย ถ้าพูด ๆ แล้วไม่มี
คนฟัง กพ็ ดู ไปอยา่ งแกน ๆ แต่ถา้ พดู แลว้ มคี นคอยซกั
อยา่ งมาดามดรู องอยา่ งน้ี กน็ ่าสนุก"
"แต่ถา้ ไมม่ คี นซกั คณุ กส็ นุก"
ฉนั พยกั หน้า "ถ้าสง่ิ ใดทเ่ี ราทาดว้ ยใจรกั เราก็
หาความสนุกไดเ้ สมอ"
"เคยบา้ งไหม ทค่ี ุณไมร่ สู้ กึ สนุก"
"ดเู หมอื นจะไมเ่ คย"

นุชาวดี ๓๗

เขาจอ้ งหน้าฉัน ดวงตาของเขามอี านาจอย่าง
ประหลาด จนฉนั ตอ้ งหลบมองสายน้าแทน

"จะพาผมชมเมอื งก่อนไหมในระหว่างรอ"
ฉันไม่รู้ว่าเขาเกดิ ความรูส้ กึ ใดข้นึ ถงึ ได้ชวน
ฉันอย่างนัน้ ฉันเองกอ็ ยากเหน็ สภาพเมอื งเก่าเรว็ ๆ
จงึ รบั คา
เขาขบั รถไปยงั บรเิ วณวดั มหาธาตุ อากาศเรม่ิ
เยน็ แสงแดดสดุ ทา้ ยของวนั นนั้ จบั นิ่งอยบู่ นเจดยี ว์ หิ าร
และมณฑป ส่ิงก่อสร้างซ่ึงผ่านความผันแปร และ
กาลเวลามานานนบั รอ้ ย ๆ ปี
ฉันถอนหายใจยาวอยา่ งเป็นสุข มองประจกั ษ์
พยานของความรุ่งเรอื งในอดีต ด้วยความศรทั ธาใน
ฝีมอื ของบรรพบุรษุ เจดยี ท์ รงพุม่ ขา้ วบณิ ฑท์ เ่ี คยสะดุด
ตาฉนั ในรปู ทรงทแ่ี ปลกยงั คงเรยี กรอ้ งความสนใจของ
ฉนั ไดด้ ุจเดมิ
เขาจอดรถราวกบั รูใ้ จ ปล่อยให้ฉันช่นื ชมกบั
ความงามอนั เป็นอมตะนนั้ อยา่ งเตม็ ท่ี
"สวยมากนะคะ" ฉนั ราพงึ ออกมา

๓๘ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"ใช่ สวยมาก"'
เขามองตามสายตาของฉัน แล้วหนั มามอง
หน้าฉนั อยนู่ าน ราวกบั ถกู มนตรส์ ะกด
ฉันก้มมองตัวเองอย่างเขิน ๆ ไม่แน่ใจว่า
ตวั เองผดิ ปกตบิ า้ งหรอื เปล่า
"กลบั กนั ดกี ว่า เดยี๋ วพวกนนั้ จะคอย"
ฉันพยักหน้า รู้สึกว่าหัวใจจะเต้นไม่เป็ น
จงั หวะอากาศเรมิ่ ขมกุ ขมวั แต่ฉนั กย็ งั เหน็ รอยหน้าคม
สนั นนั้ ไดซ้ ดั
"ผมมาสุโขทยั ครงั้ เป็นครงั้ ทส่ี าม นึกว่าจะเบ่อื
แก่กลบั มอี ะไรแปลก ๆ"
"อะไรหรอื คะ" ฉนั ถามอยา่ งไมเ่ ขา้ ใจ
"แลว้ คณุ จะรเู้ อง"
เขามกั จะพูดท้ิง ๆ อย่างน้ี ใครจะไปรูว้ ่าเขา
กาลงั จะเรมิ่ กรยุ ทางมาหา
เราไปถึงท่ีพกั พอดกี บั ท่ที งั้ สามลงมา คนื นัน้
เราทานอาหารเยน็ ในเมอื ง แลว้ นัง่ รถวนรอบ ๆ เมอื ง

นุชาวดี ๓๙

ตอนดกึ ฉันคงตอ้ งพูดแจว้ ๆ อยา่ งเดมิ แต่กไ็ ม่เบ่อื สกั
นิด เพราะทุกคนสนุกกบั เกรด็ ต่าง ๆ ท่ฉี ันขุดเอามา
เล่า ส่วนเขานัน้ ถึงจะเงียบแต่ก็เดาเอาว่าเขาคงไม่
ผดิ หวงั ทจ่ี า้ งฉนั มา

คณะท่องเท่ียว ตกลง ท่ีจะเข้านอนกัน แต่
หวั ค่า เพอ่ื จะไดม้ แี รงสาหรบั วนั ต่อไป อนั ทจ่ี รงิ กค็ งไม่
มใี ครอยากนอนหัวค่านัก แต่เผอิญว่าสุโขทยั ไม่มีท่ี
หย่อนใจมากมายนักในยามราตรี ไม่มไี นท์คลบั อาบ
อบนวด หรอื บารอ์ ยา่ งเมอื งอ่นื ๆ

ฉนั ขน้ึ เตยี ง หมายใจจะนอนหลบั ใหส้ บาย แต่
น่าประหลาดท่คี นื นัน้ ฉันกลบั กระสบั กระส่ายพลกิ ตวั
ไปมาไม่ยอมหลบั สกั ที ใจหววิ ๆ เบาๆ อย่างไม่เคย
เป็นมาก่อน ช่างเป็นอการท่ที รมานหวั ใจส้นิ ดี แต่ก็
แฝงไวด้ ว้ ยความสขุ ลกึ ๆ อยา่ งยากทจ่ี ะอธบิ ายได้

"คญุ จะกลบั ไปขอนแก่นอกี หรอื เปลา่ "
คาถามของมาร์คดงึ ฉันให้กลบั สู่ความจรงิ ท่ี
ค่อนขา้ งเจบ็ ปวดอกี ครงั้
"คงไมค่ ะ่ ฉนั ไดง้ านทน่ี ่แี ลว้ "

๔๐ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"สอนหนงั สอื อยา่ งเดมิ "'
"โรงเรียนเดิมเสียด้ว ย อ าจารย์ใหญ่ ดี
เหลอื เกนิ พอรวู้ ่ากลบั กรงุ เทพ กใ็ หค้ นเรยี กไปพบ แต่
เดมิ ยงั คดิ ว่าตอ้ งหางานอกี นาน "'
"แน่ใจหรอื วา่ จะไมก่ ลบั ไปขอนแก่นอกี "
พอถกู ถามซา้ ฉนั กอ็ ้าอง้ึ
"คงไมก่ ลบั " วฒั น์เป็นฝ่ายตอบแทน
มารค์ หรต่ี า มองฉนั เป็นเชงิ ถาม
ความรอ้ นตวั ทาให้ฉันรบี ตอบไปว่า "ยงั ไม่รู้
เลยคะ่ เรอ่ื งของอนาคต"
ฉันเลือกตอบอย่างเป็นกลางๆ ใจจรงิ นัน้ ฉัน
อยากจะอยู่ แต่ถ้าไม่มใี ครต้องการเลย ฉันจะทนอยู่
อยา่ งหวั ใจสลายไดน้ านเพยี งไหน
ฉันมองทท่ี างเขา้ อกี ครงั้ ดว้ ยใจจรดจอ่ เกลยี ด
ตวั เองเหลอื เกนิ ทไ่ี ม่เคยระงบั ความต่นื เต้นไว้ ได้สัก
ครงั้ ไหน ๆ ก็ทนรอมาได้เกอื บสามปี ทาไมจะรออีก
เพยี งไมก่ น่ี าที กลบั ทาเหมอื นจะขาดใจเสยี ใหไ้ ด้

นุชาวดี ๔๑

เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ ผู้คนเร่ิมเต็มห้อง แต่
รบั รองได้ว่า ไม่มใี ครคนใดท่เี ดินเข้าห้องนัน้ โดยไม่
ผา่ นสายตาของฉนั จนแลว้ จนรอดกย็ งั ไม่เหน็ แมแ้ ต่เงา
ของคนท่ีอยากพบ ฉันมองไปท่ีเก้าอ้ีข้าง ๆ ตัวซ่ึง
เหลอื ว่างเพยี งตวั เดยี ว วางแผนไว้ ในใจว่า เม่อื เขา
กา้ วเขา้ มา มารค์ ซง่ึ เป็นเพ่อื นสนิทกค็ งเรยี กเขาเขา้ มา
นงั่ ดว้ ย และนนั้ แหยะโอกาสทองของฉนั กค็ งมาถงึ

ฉนั โล่งใจ อย่างบอกไม่ถูก เมอ่ื วฒั น์ ขอตวั ไป
คุยกบั เพอ่ื นทอ่ี กี โต๊ะหน่งึ เพราะสะดวกมากขน้ึ สาหรบั
ฉนั และมารค์ ทจ่ี ะคุยกนั ถงึ เรอ่ื งของเขา

"เดอื นหน้าผมจะไมอ่ ยเู่ มอื งไทยแลว้ "
"จรงิ หรอื คะ" ฉันอุทานด้วยความตกใจและ
เสยี ดาย
เขาพยกั หน้า "สญั ญาของผมหมดแลว้ "
"ไมท่ าต่อล่ะคะ"
"ไม่ละ ผมคิดจะขอย้ายไปทางแถบเอเชยี ใต้
บา้ งอยทู่ น่ี ่สี ามปีครง่ึ นบั ว่านานทส่ี ุดแลว้ ตงั้ แต่มผี แู้ ทน
มาประจาทน่ี ่ี"

๔๒ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"การเมอื งทางภูมภิ าคน้ี ไม่น่าสนใจแล้วหรอื
คะ"

"ก็ยงั มีอะไรดีๆ อีกมาก แต่ผมผู้สึกว่ารู้จัก
เพยี งพอแล้ว โดยเฉพาะเมอื งไทย ออกชายแดนทุก
อาทติ ยจ์ นจะรจู้ กั เมอื งไทยดกี ว่าคนไทยบางคน"

"ค่ะ ฉันเช่อื กค็ นไทยไมม่ โี อกาสออกไปเยย่ี ม
ผอู้ พยพอยา่ งคุณน่คี ะ"

เขายม้ิ
"เสยี ดายนะคะ ทจ่ี ะไมไ่ ดพ้ บกนั อกี "
"เรากย็ งั ตดิ ต่อกนั ไดท้ างจดหมาย"
ฉนั ยม้ิ ไมค่ ่อยออก หดหใู่ จจรงิ ๆ เพราะมารค์
เป็นเพอ่ื นทด่ี มี ากทส่ี ดุ คนหน่งึ
"ยงั ไง ผมกห็ วงั วา่ เร่อื งของคุณคงจะเรยี บรอ้ ย
ก่อนจะไป อยากจะดม่ื ฉลองกบั คณุ สองคน"
ฉนั หลบุ ตาลงจบั นิ่งอยทู่ ผ่ี า้ ปโู ต๊ะสขี าว
"ใชค้ วามพยายามหน่อย เขาไม่เคยใจแขง็ กบั
คุณไมใ่ ชห่ รอื "

นุชาวดี ๔๓

ฉันไดแ้ ต่ยม้ิ สามปีทม่ี ไิ ดต้ อิ ต่อกนั เลยนนั้ ฉัน
จะยงั แน่ใจไดห้ รอื วา่ เขาจะ เหมอื นเดมิ ทุกประการ

มารค์ มองไปทจ่ี ดุ ทฉ่ี นั มองบ่อย ทส่ี ุดใน คนื น้ี
แลว้ กม้ ดนู าฬกิ าขอ้ มอื

"บางทเี ขาอาจจะไมม่ า"
ใจของฉนั หลน่ วบู ไปกองอยทู่ เ่ี ทา้
"เม่อื เช้าท่คี ุยกนั ทางโทรศัพท์ เขาบอกว่ามี
งานท่ีอ่ืนจะต้องไปสาคัญมากด้วย เม่ือครู่ผมลอง
ถามนธั นธั เองกไ็ มแ่ น่ใจว่าเขาจะมา"
ฉนั กะพรบิ ตาถ่ี
"เขาเพง่ิ กลบั มาไดอ้ าทติ ยเ์ ดยี ว คดิ ๆ กต็ ลกดี
ทค่ี ุณไปเขาอยู่ พอคุณมาเขาไป สวนกนั อยู่นัน่ แหละ
เกอื บสามปีเขา้ ไปแลว้ อยา่ ใหส้ วนกนั ตลอดชวี ติ ล่ะ"
ฉนั กดั รมิ ฝีปากเบา ๆ
"ถ้าไมไ่ ดพ้ บกนั คนื น้ี คงได้พบกนั แน่ ๆ คนื ท่ี
ผมจะเลย้ี งส่งตวั เอง คุณตอ้ งทาตวั ใหว้ ่างนะ ต้นเดอื น
หน้า แลว้ ผมจะบอกวนั อกี ท"ี

๔๔ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"ค่ะ" ฉันรบั คาหงอย ๆ อกี ตงั้ เดอื นกว่าจะได้
พบ...

"เมอ่ื เชา้ ผมแกลง้ ถามเลยี บๆ เคยี ง ๆ ถงึ คณุ "
ฉนั จอ้ งมองหน้าเขาอยา่ งไมก่ ะพรบิ ตา
"เขาทาเสยี งเรยี บ ๆ แต่ผมว่าเขาแกลง้ หมอน่ี
ปากแขง็ เก๊กจะตาย แต่ใจจรงิ ไมม่ อี ะไร เอ .. ผมท่าจะ
เอามะพร้าวห้าวมาขายสวนเสยี กระมงั ก็ใครจะรู้จกั
เขาทไ่ี ปกว่าคณุ "
แมจ้ ะรวู้ ่าควรจะย้มิ แต่ฉันกย็ ม้ิ ไมไ่ หว เพราะ
ความละเห่ยี ใจ โดยเฉพาะเม่อื เหน็ ค่บู ่าวสาวเกนิ เคยี ง
คกู่ นั เขา้ มาเพอ่ื จะทาพธิ ตี ดั เคก้
ฉันเรม่ิ แน่ใจแล้วว่าเขาคงไม่มา ดวงตาของ
ฉันท่ีมองร่างสอง ร่างท่ีย่างเย้อื ง อย่างเป็นสง่านัน้
ค่อนข้างพร่าเล่ือน จนฉันต้องก้มลงมองดูมือของ
ตนเองทป่ี ระสานกนั บนตกั
"น่นี ่า" เสยี งกระซบิ อยา่ งยนิ ดดี งั ขน้ึ ขา้ งหู

นุชาวดี ๔๕

ฉันเงยหน้าอย่างเน่ือย ๆ มองหน้ามาร์ค
ดวงตาของเขามปี ระกายอย่างหน่ึงขณะพยกั เพยดิ ให้
ฉนั มองไปทจ่ี ดุ ๆ เดมิ

ฉันหนั ศีรษะไปช้าๆ มือกาเข้าหากนั แน่น
และพอเหน็ ฉันกน็ ิ่งงนั ราวกบั ถกู สาป แทบจะไม่รู้

เลยว่าตวั เองยงั หายใจอย่หู รอื เปล่า

๔...

ยากเหลือเกินท่ีจะบรรยายความร้สู ึก ของ
ฉันในขณะท่ีเห็นหน้ าเขาอีกครัง้ ออกมา เป็ น
ตวั หนังสือที่สละสถวยได้ คาวิเศษณ์หรือคาขยาย
ใด ๆ ท่ีมีอยู่ในพจนานุกรมนัน้ ไม่อาจจะเข้าถึง
ความร้สู ึกที่แท้จริงได้อย่างที่เป็นอยู่ ตื่นเต้น ยินดี
หวาดหวนั่ กงั วล คละเคล้าสบั สนจนแยกไม่ออก

นุชาวดี ๔๗

วา่ อะไร คอื แก่นแทข้ องอารมณ์ ผชู้ ายตรงหน้าจะเป็น
ใครอ่นื ไม่ได้ นอกเสยี จากคนทค่ี รุ่นคานึงถงึ อยู่ทุกลม
หายใจเข้าออกทงั้ ในยามหลบั และยามต่นื เขาจรงิ ๆ
ฉันกระซบิ บอกตนเอง ฉันมไิ ด้ฝันหรอื ทกึ ทกั เอาเอง
อยา่ ง ครงั้ ก่อน ๆ เม่อื ความเหงาหลอกหลอนใหส้ รา้ ง
ภาพของเขาขน้ึ ในจนิ ตนาการ

ฉนั นึกภาวนาใหเ้ ขาหนั มาทางฉนั บา้ ง สกั นิด
แต่ ... เขากาลงั จะเดนิ ผา่ นไป ฉนั หนั ขวบั ไปทางมารค์
ไม่รู้เช่นกันว่าสหี น้าของตนแสดงความรู้สกึ อย่างใด
แต่ในใจนึกวงิ วอนให้มารค์ เรยี กเขาเขา้ มานัง่ รว่ มโต๊ะ
ดว้ ย แต่ท่าทขี องมารค์ ทาใหฉ้ นั หนั กลบั ไปทางเดมิ แต่
ก็ไดเ้ ห็นเพยี งแผ่นหลงั ท่หี ่างออกไปทุกที ๆ จนกลนื
หายไปในทา่ มกลางหมคู่ นทอ่ี กี ดา้ นหน่งึ ของหอ้ ง

ฉันสอดส่ายสายตาอย่างลืมตวั โหยหาด้วย
ความหวงั ท่จี ะได้เหน็ ร่างเจตนานัน้ อีกครงั้ ให้สมกับ
ความคดิ ถึงชุดสูทสีเข้ม ๆ ท่แี ลเหน็ ไกลๆ นัน้ น่าจะ
เป็นของเขา...แต่กอ็ าจจะไม่ใช่...ระยะห่าง ระหว่างเรา
มากเกนิ เหลอื จนฉันเรมิ่ ทอ้ แท้หวั ใจฉันคงไม่มางานน้ี

๔๘ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

เพยี งเพ่อื จะไม่เหน็ เขาเพยี งแวบเดยี วเพ่อื เพ่ิมความ
รา้ วรานใหก้ บั จติ ใจตนเอง

" น่นี ่า"
เสียงเรียกอ่อนโยนอย่างเตือนสตินัน้ หยุด
ความคดิ ทเ่ี รมิ่ กระเจดิ กระเจงิ ของฉนั ไวไ้ ด้ ฉนั ก้มหน้า
นิดๆ เพ่อื จะซ่อนความผดิ ปกตทิ เ่ี กดิ ขน้ึ อยา่ งรวดเรว็
นนั้ ใหพ้ น้ จากสายตาของคสู่ นทนา
"ผมพยายามเรยี กเขาแลว้ แต่เขาไมเ่ หน็ "
"ไมเ่ ป็นไร เดยี๋ วคงไดพ้ บกนั "
ฉันปลอบใจตนเองด้วยประโยคนัน้ อย่างท่ี
เคยปลอบเม่อื อยู่ตามลาพงั ในดนิ แดนท่หี ่างไกล จาก
เขาพยายามท่จี ะไม่หนั ไปมองหาเขาอกี ทงั้ ทอ่ี ยากจะ
ไดเ้ หน็ หน้าเขาอกี สกั ครงั้ ยง่ิ นกั
วฒั น์กลบั มานัง่ สมทบตามเดมิ เขามองหน้า
ฉนั ขมวดคว้ิ แลว้ ถามว่า
"เป็นอะไรหรอื หน่า"

นุชาวดี ๔๙

ฉันใจหายนิด ๆ นึกละอายใจท่คี งเผลอเสดง
ความรู้สึกออกไปอย่างโจ่งแจ้งจนใคร ๆ รอบข้าง
สงั เกตเหน็

"ไม่ ...ไมเ่ ป็น ...อะไรเลยน่คี ะ"
ฉันปดออกไปด้วยความเคยปาก ไม่ใช่ครงั้
แรกหรอกทถ่ี ูกถามดว้ ยประโยคเช่นน้ี
"ดูหน้าหน่าซดี ๆ พกิ ล หรอื จะเป็นเพราะแสง
ไฟ"
"คงอยา่ งนนั้ "
ฉันรีบรับสมอ้าง ทัง้ ท่ีรู้อยู่แก่ใจว่ามนั ต้อง
ไม่ใช่อย่างนัน้ เพราะคนื น้ีฉันบรรจงแต่งหน้าให้เข้ม
กว่าปกติ แต่ทด่ี ซู ดี นนั้ เป็นเพราะฉนั กาลงั ต่นื เตน้ อยา่ ง
สุดขีด เฉพาะคนท่ีใกล้ชิดมาก ๆ เท่านั้นท่ีจะรู้
ความลบั ของฉนั ในเรอ่ื งน้ี
มาร์คพอจะจบั ความท่ีฉันคุยกับวฒั น์ได้ จงึ
ช่วยแกส้ ถานการณ์ดว้ ยการชวนวฒั น์คุยเร่อื งฟุตบอล
โลกท่กี าลงั จะถงึ รอบชิงชนะเลศิ ในอีกสองวนั ตวั ฉัน
นัน้ ไม่มคี วามรู้สึกอยากสนทนาอีกแม้แต่น้อย สมอง