ถ่านไฟไม่เก่า

๒๐๐ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

โทรศพั ท์จากปณิตาท่เี ป็นคร่อื งยนื ยนั ว่าฉันเขา้ ใจไม่
ผดิ แลว้ ในสปั ดาห์ต่อมาก็มเี ร่อื ง ๆ หน่ึงพสิ ูจน์ความ
เช่อื ไดด้ ยี ง่ิ ขน้ึ

"ป่ านอยากจะเล่นดาบกับเพ่อื น ๆ ตอนเย็น
แต่กเ็ ลน่ ไมไ่ ด"้ ปณติ าเปรยข์ น้ึ หลงั จากทฉ่ี นั สอนไปได้
ครหู่ น่งึ

"ทาไมล่ะจะ๊ อยากเล่นกข็ อคุณลงุ "
"คณุ ลุงคงไมใ่ หห้ รอก เพราะป่านเคยพดู แลว้
คุณลงุ บอกว่ามนั ตรงกบั เวลาเรยี นพเิ ศษ และป่านกย็ งั
เดก็ อย"ู่
"เดก็ ๆ ซดิ จี ะไดห้ ดั งา่ ย"
"เพ่อื น ๆ ก็พูกอย่างนัน้ แต่คุณลุงบอกว่า
ภาษาองั กฤษสาคญั กว่า ถ้าเปรยี บเทยี บระหว่างดาบ
กบั ภาษาองั กฤษ"
"ป่านจะเรยี นดาบวนั ไหน"
"เยน็ วนั พุธ กบั ศุกร"์

นุชาวดี ๒๐๑

"ถ้าอย่างนัน้ เราก็เปล่ยี นเวลาเรยี นซี" ฉัน
เสนอแนะดว้ ยความเขา้ ใจดวี ่าเดก็ ใน วยั นนั้ ยอ่ มอยาก
ทาตามเพ่อื นฝงู และเพราะว่าการเล่นดาบก็เป็นกฬี า
อยา่ งหน่งึ ทค่ี วรจะสนบั สนุน

"ไดห้ รอื คะ" ปณติ าถามอยา่ งต่นื เตน้
"ได้ซิ ครูก็จะมาสอนวนั องั คารกบั พฤหสั แทน
เรม่ิ ตงั้ แต่พรุ่งน้ีเลยกแ็ ล้วกนั ป่านจะไดฟ้ ันดาบได้ วนั
พธุ ตกลงไหม"
"ดเี ลยค่ะ"
เป็นอนั วา่ วนั รงุ่ ขน้ึ ซง่ึ เป็นวนั องั คารฉันไปสอน
และหยดุ ใน วนั พุธตามขอ้ ตกลงทาไวร้ ะหว่างคนเรยี น
กบั คนสอน ลมื นึกไปถงึ ว่าผปู้ กครองของเดก็ อาจะไม่
เห็นด้วยว่าจะได้คิดก็ต่อเม่ือไปสอนอีกครัง้ ในวัน
พฤหสั พบเขานัง่ รอหน้าขรมึ ในห้องรบั แขก เป็นการ
พบครงั้ แรกหลงั จากคนื วนั ฝนตก ฉันเดนิ ขาแทบจะ
ขวดิ เมอ่ื เหน็ แววตาของคนทร่ี ออยไู่ ดช้ ดั
"วนั น้ไี มม่ กี ารสอน" เขากล่าวนาขน้ึ ก่อนเสยี ง
เรยี บ

๒๐๒ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"ทาไมคะ"'
"วนั น้ีวนั พฤหสั "
"แต่เมอ่ื วานน้ีป่านไมไ่ ดเ้ รยี นน่คี ะ และพรงุ่ น้ีก็
จะไมเ่ รยี น เลอ่ื นมาเป็นวนั น้ี"
"ผมไม่ต้องการให้แกย้ายเวลาเรยี น และไม่
เคยอนุญาตใหแ้ กเปลย่ี นเวลาเรยี นกบั ครู โดยไมผ่ า่ นผู้
ปกครองก่อน"
หน้าฉนั คงเสยี แต่เขาพดู ต่ออยา่ งเป็นงานเป็น
การ
"คุณนินอาจจะลมื ไปว่าการสอนพเิ ศษกบั การ
สอนท่โี รงเรยี นต่างกนั อยู่ท่โี รงเรยี นคุณมอี านาจ
เดด็ ขาดเพราะเป็นทงั้ ครทู งั้ แม่ แต่ทน่ี ่ีคุณเป็นเพยี งครู
พเิ ศษ ไมม่ สี ทิ ธทิ ์ จ่ี ะหยดุ เรยี นหรอื เล่อื นเวลาเรยี นโดย
พลการ ผมเป็นผู้ปกครองควรจะได้รบั ทราบเป็นคน
แรกไมใ่ ชห่ รอื "
"เอ้อ... หน่าเสียใจ เพียงแต่...เห็นว่าป่ าน
อยากฟันดาบกบั เพ่อื น ๆ"

นุชาวดี ๒๐๓

"ถ้าผมเหน็ ดว้ ยคงอนุญาตแกไปนานแล้ว ไม
จาเป็นตอ้ งใหค้ นอ่นื มาจดั การให"้

ฉัน ข บ ฟั น ส ม น้ า ห น้ า ต น เ อ ง ท่ีนึ ก ว่ า
ความสมั พนั ธย์ งั แนบแน่น จงึ ถอื เอาความคุน้ เคยมาบง
การชวี ติ คนในปกครองของเขา

"ผมหวงั ว่าคงไม่มเี หตุการณ์อย่างน้ีเกดิ ขน้ึ อกี
หากจะมกี ารเลอ่ื นเรยี นขอใหบ้ อกผมก่อน"

"หน่าจะจาไว้ว่าทุกอย่างในบา้ นน้ีเตม็ ไปด้วย
กฏเกณฑ์ แม้แต่กับเด็กเล็ก ๆ ท่ีอยากจะสนุกกับ
เพอ่ื น ๆ กไ็ มไ่ ด้ ถา้ ผใู้ หญ่ไมบ่ ญั ชา"

"คุณกาลงั ทาใหห้ ลานขาดความนับถอื ลุงของ
เธอ"

"ความนับถอื ไม่จาเป็นทจ่ี ะต้องเกดิ จากความ
เขม้ งวด หากคณุ ใหค้ วามรกั ความเอาใจใส่แก ใหส้ ง่ิ ท่ี
แกตอ้ งการ คณุ จะไดค้ วามนบั ถอื อยา่ งเหลอื เฟ่ือ"

"ป่านไม่เคยขาดความรกั ความเอาใจใส่" เขา
เน้นทกุ พยางค์

๒๐๔ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"ค่ะ ป่ านไม่เคยขาดในสงิ่ ทค่ี ุณเหน็ ว่าแกควร
จะได้ แต่ในสง่ิ ท่ปี ่ านอยากได้ คุณพสิ ณฑใ์ ห้ป่ านบ้าง
หรอื เปล่า คุณอยากให้ป่ านเรยี นภาษาอังกฤษทงั้ ท่ี
โรงเรยี นและท่บี ้านโดยท่ไี ม่มคี วามจาเป็นนัก เพราะ
ภาษาของแกดมี ากอย่แู ลว้ แกกเ็ รยี นเพราะตามใจคุณ
แต่พอป่ านอยากฟันดาบ อยากสนุกกบั เพ่อื นในสงิ่ ท่ี
ไมม่ พี ษิ มภี ยั คุณกลบั ไมเ่ หน็ ดว้ ย เพยี งเพราะจะกกั แก
ไวก้ บั หนงั สอื ทแ่ี กจะตอ้ งอยกู่ บั มนั อกี เกอื บคอ่ นชวี ติ "

ฉันเว้นช่วงหายใจ "หากคุณพสิ ณฑไ์ ม่พอใจ
เร่อื งท่มี คี นขดั คาสงั่ ก็ขอให้เคอื งหน่าเพยี งคนเดยี ว
เพราะหน่าเป็นคนแนะนาป่านใหเ้ ปลย่ี นเวลาเรยี นเอง
อยากใหแ้ กใชช้ วี ติ ใหค้ ุม้ เทา่ นนั้ เพราะจาไดด้ วี ่าตวั เอง
สนุกแค่ไหนเวลาเล่นกีฬาในหม่เู พ่อื น ๆ ลมื ไปว่าคน
บางคนกไ็ ม่เคยใชช้ วี ติ อย่างนัน้ และไม่ต้องการใหค้ น
อ่นื ในครอบครวั ใชช้ วี ติ อยา่ งนนั้ ดว้ ย"

ฉันมองสบตาเขาอย่ างเปิ ดเผยตลอดเวลาท่ี
พรงั่ พรคู าพดู ออกไป

นุชาวดี ๒๐๕

"หากคาพดู ของหน่าไมต่ อ้ งหู จะใหค้ นอ่นื มา
สอนแทนกไ็ ดน้ ะคะ"

ฉนั ออกจากบา้ นนนั้ ดว้ ยความฉุนเฉียว โกรธ
จนลมื ความตงั้ ใจตนเองทจ่ี ะคนื ดกี บั เขา แต่ถา้ เขาจะ
เป็นคนไมม่ เี หตุผลอยา่ งนนั้ ฉนั กเ็ ตม็ ใจทจ่ี ะเป็นโสด
ไปจนตาย แลว้ ฉนั กด็ คู นไม่ผดิ เพราะปณติ าโทรศพั ท์
มาหาฉนั ในวนั รงุ่ ขน้ึ รายงานวา่

"คณุ ลุงใหป้ ่านเรยี นฟันดาบไดแ้ ลว้ "
"จรงิ หรอื " ฉนั ถามอยา่ งไมเ่ ช่อื นกั คนอยา่ ง
นนั้ เคยยอมให้ ใครละเมดิ คาสงั่ ไดท้ ไ่ี หน
"จรงิ ค่ะ แต่ให้เรยี นเฉพาะวนั อาทิตย์เท่านัน้
ส่วนวนั จนั ทร์ พุธ ศุกร์ ใหเ้ รยี นภาษาองั กฤษตามเดมิ "
ฉนั ยม้ิ เขากย็ งั เป็นพสิ ณฑค์ นเดมิ ทไ่ี มล่ ม้ เลกิ
คาสงั่ ของตนเอง เพยี งแต่แกไ้ ขเท่านนั้
"ฟันดาบวนั อาทติ ย์ กไ็ มไ่ ด้ฟันกบั เพอ่ื น ๆ นะ
ซ"ิ
"ได้ค่ะ คุณลุงจา้ งครูมาสอนให้ท่บี ้าน ให้ป่ าน
พาเพอ่ื น ๆ มาเรยี นดว้ ย คุณลุงใจดจี งั เลยนะคะ เพ่อื น

๒๐๖ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ของป่ านดใี จกนั ทุกกน คุณลุงบอกว่าไม่อยากให้ฟัน
ดาบทุกวัน จะเหน่ือยมากเกินไป ให้ฟันเฉพาะวัน
อาทติ ยเ์ ท่านนั้ ขอบคุณคุณครมู าก"

"เรอ่ื งอะไรเอ่ย" ฉนั ถามอยา่ งไมเ่ ขา้ ใจ
"คุณลุงบอกว่า ป่ านต้อง ขอบคุณ คุณครู ท่ี
พูดช้แี จงให้คุณลุงฟังเร่อื งฟันดาบจนคุณลุงเขา้ ใจจงึ
อนุญาตใหป้ ่านเล่นดาบได"้
ฉันนึกถึงคาช้แี จงของตน แล้วก็นึกอยากจะ
หวั เราะดงั ๆ คงไม่กลา้ สหู้ น้าเขาไปอกี หลายวนั แต่ก็
รอู้ ยอู่ ยา่ งวา่ รกั เขามากขน้ึ ๆ ทกุ วนั
ฉันไม่ได้พบเขาอีกเลยในอีกหลายครงั้ ท่ีไป
สอน แมว้ ่าจะพยายามยดื เวลากลบั ออกไป แต่กไ็ ม่พบ
เขาดงั ใจนึก จนฉันเรมิ่ ลงั เลอกี แล้วว่าเขาไม่อยากจะ
เผชญิ หน้ากบั ฉนั เพราะกลวั ว่าจะตอ้ งทนฟังเร่อื งทเ่ี ขา
ตอ้ งการลมื
"วนั น้คี ุณลงุ ไมก่ ลบั "
ปณติ าบอกฉนั เมอ่ื ใกลจ้ ะหมดเวลาเรยี น

นุชาวดี ๒๐๗

"หรอื จะ๊ "
"คุณลุงไปค้างท่พี ทั ยาถงึ วนั จนั ทร์ ป่ านอยาก
ไปด้วย แต่คุณลุงบอกว่าไว้วนั หลงั คุณลุงไปกับน้า
แกว"'
ผหู้ ญงิ คนนนั้ อกี แลว้ ฉนั ถามโพล่งไปวา่
"น้าแกวเป็นใคร"
"เป็นเพ่อื นของคุณลุง"
"น้าแกวมาทบ่ี า้ นน้บี ่อยหรอื "
"ไม่บ่อยค่ะ แต่ป่ านเจอน้าแกวบ่อยเพราะนิด
หลานน้าแกวเรยี นห้องเดยี วกบั ป่ าน ตอนเยน็ น้าแกว
เป็นคนไปรบั นิด น้าแกวใจดี สวยดว้ ยวนั ก่อนท่ีไม่ได้
เรยี น จาได้ไหมคะ เพราะมงี านฉลองวนั เกิดของนิด
คุณลุงพสิ ณฑก์ ไ็ ปดว้ ย วนั นนั้ น่ิมพส่ี าวของนิดเขาพูด
กบั เพ่อื น ๆ ว่าคุณลุงกบั น้าแกวอีกหน่อยก็โอเคกนั
หมายความวา่ อะไรคะ"'
หวั ใจของฉนั เตน้ เน่อื ยลงอกี แลว้
"หมายความวา่ อะไรคะ โอเค แปลว่าตกลง ใช่
ไหมคะ"

๒๐๘ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"มีหลายความหมายจ้ะ แล้วแต่ว่าใช้ด้วย
จดุ ประสงคอ์ ยา่ งไหน อาจจะแปลว่าตกลงเหมอื นคาว่า
เยส แต่อาจจะมคี วามหมายเป็นอยา่ งอ่นื แลว้ แต่กรณี"

ฉันพยายามอธบิ ายให้ฟังดูวกวน ทงั้ ทร่ี วู้ ่าไม่
มที างทเ่ี ดก็ อยา่ งปณติ าจะเขา้ ใจ

"แล้วโอเคของพ่ีนิ่มท่พี ูดหมายความว่าอะไร
คะ"

"ครูบอกไม่ได้ เพราะครูไม่รู้เร่ืองละเอียด
ไมไ่ ดอ้ ยทู่ น่ี นั้ ดว้ ย เดยี๋ วบอกผดิ ๆ จะไม่ดี เรยี นต่อนะ
อกี นิดเทยี วจะจบแลว้ "

ฉันสอนต่อทัง้ ท่ีใจคอไม่อยู่กับเน้ือกับตัว
อยากจะรู้ข้อเท็จจรงิ ของคาพูดท่ไี ด้ยนิ แต่ใครจะให้
ความกระจ่างแก่ฉันได้ ในเร่ืองน้ีในเม่ือเจ้าตัวทา
เหมอื นหลบหน้าหลบตาฉนั เชน่ น้ี

"วนั น้อี ยทู่ านขา้ วเยน็ ดว้ ยกนั นะคะ ป่านบอก
คุณลุงไวแ้ ลว้ "

"เหน็ จะไมล่ ะ"

นุชาวดี ๒๐๙

"อยเู่ ถดิ ค่ะ เดยี๋ วน้านธั จะมา คนื น้นี ้านธั จะ
คา้ งทน่ี ่ี อยนู่ ะคะ จะไดพ้ บน้านธั ดว้ ย"

"ตกลง"
ฉันรบั คา เพราะเริ่มมองเห็นทางที่จะหา

คาถามในใจของตนเอง นัธยาจะต้องร้ดู ีในเร่ืองนี้
ถ้าฉันจะถามอย่างจริงจงั นัธยาคงไม่ปิ ดบงั เพ่ือน

ของเธอ

๑๕...

ระหว่างนัง่ รอนัธยา ฉันหยิบหนังสือเล่ม
หน่ึ งในห้องสมุดมาอ่าน เป็ นหนังสือนาเที่ยว
ประเทศเยอรมนั ฉันพลิกดูรูปภาพเป็ นส่วนใหญ่
แล้วภาพ ๆหนึ่งกล็ ่วงหล่นลงบนตกั ฉัน ฉันหยิบ
ขึ้นมาดูอย่างไม่ตงั้ ใจนัก เป็ นภาพของชายหญิงที่
กาลงั ยิ้มรา่ อย่างคนท่ีมีความสุข ฝ่ ายชายโอบฝ่ าย
หญิงด้วยท่าท่ีรกั ใคร่ จนฉันนึกอิฉา คงจะเป็นภาพ
ที่ถ่ายนานแล้วเพราะเร่ิมเหลือง และผ้ชู ายในภาพ
กด็ เู ป็ นเพียงชายหนุ่ม ท่ียิ้มแย้มต่างกบั หนุ่มใหญ่

นุชาวดี ๒๑๑

หน้าเคร่งคนปัจจุบนั ส่วนผูห้ ญงิ คนนัน้ ฉันเพ่งมองตา
ไมก่ ะพรบิ ตงั้ แต่ผมยาวสลวยสที อง ดวงตาสมี รกตท่ี
เป็นประกายสดใสคล้ายเด็กทารก จมูกโด่งรมิ ฝีปาก
บางไดร้ ปู ฟันขาวเรยี งรายราวไข่มกุ รปู ร่างไดส้ ดั ส่วน
ผหู้ ญงิ คนน้ีเอง... ฉันกม้ ดูตวั เองอย่างจะเปรยี บเทยี บ
ต่างกนั โดยสน้ิ เชงิ จนไมน่ ่าจะเปรยี บ ฉนั พลกิ ดา้ นหลงั
ของภาพถ่ายมือคุ้นตา เสียแต่เป็นภาษาเยอรมนั ท่ี
อ่านไมอ่ อก

ฉันค่อยๆ สอดภาพ นัน้ ไว้ใน หนังสอื อย่าง
เดิมหัวใจเหน่ือยล้าจนต้องเอนหลังกับพนักเก้าอ้ี
หลบั ตาลงอย่างช้าๆ ผู้หญิงคนน้ีเองทท่ี าใหค้ วามฝัน
ของฉันพังทลายในพริบตาเม่ือสามปีก่อน วันนั้น
อากาศแจ่มใส นักจนไม่น่าเช่อื ว่ากาลงั จะมขี ่าวรา้ ย
มาถงึ ฉนั จงึ ตอ้ นรบั นธั ยาดว้ ยความรา่ เรงิ เตม็ ท่ี คุยกนั
ดว้ ยเรอ่ื งจปิ าถะตามประสาเพอ่ื นรกั เพ่อื นใคร่แลว้ กว็ ก
มายงั เร่อื งทเ่ี พ่อื นฝงู กาลงั อยากรูเ้ ก่ียวกบั ฉันในตอน
นนั้

๒๑๒ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"จะไม่บอกนัธจริง ๆ หรือว่าใครเป็นผู้ชาย
เคราะหร์ า้ ยคนนนั้ "

"อยากจะบอก แต่..แต่หน่ายงั ไมแ่ น่ใจน่ี "
"ไม่แน่ใจอะไร เขาลอื กนั ใหแ้ ซ่ดว่าไปไหน ๆ
กนั บ่อย"
"แลว้ ไมไ่ ดล้ อื หรอื วา่ เป็นใคร "
"นนั้ ซิ ลอื กนั ยงั ไงไมร่ ู้ ดนั ไมร่ วู้ ่าเป็นใคร ถาม
จรงิ ๆ เถดิ หน่านธั รจู้ กั เขาหรอื เปลา่ "
"เ อ . . ก็ บ อ ก แ ล้ ว ว่ า ยัง ไ ม่ แ น่ ใ จ ถ้ า แ น่ ใ จ จ ะ
บอกนธั เป็นคนแรก"
"อยากจะโกรธหน่าแลว้ ละ"'
"อย่าเพง่ิ โกรธเลยนัธ ให้เวลาหน่าอกี นิด บาง
ทเ่ี จอกนั คราวหน้าหน่าอาจจะบอกนธั "
"คราวหน้าคราวไหนล่ะ ตงั้ แต่อาทติ ยห์ น้านัธ
คงไม่ว่างเป็นเดือนเลย คงไม่มี โอกาสเจอกันบ่อย
อยา่ งน้หี รอก"
" ทาไมล่ะ"'

นุชาวดี ๒๑๓

"กน็ ายของนธั จะไมอ่ ยตู่ งั้ เดอื นกวา่ "
" นายคนไหน "
"พพ่ี สิ ณฑย์ งั ไงละ่ ทาจาไมไ่ ด"้
ข่าวท่ไี ด้รบั นัน้ เป็นเร่อื งท่ฉี ันไม่รู้เบาะแสมา
ก่อนเลย ทงั้ ทอ่ี ยใู่ นสภาพทค่ี วรจะรู้
"ไป..ไปไหนหรอื "
" เยอรมนั "'
"ไปทาไมตงั้ เดอื น"'
"เมยี เขาอยทู่ น่ี นั่ น่ี "
"อะไรนะ !" ฉนั อุทานเสยี งดงั อยา่ งลมื ตวั "
"เมยี พพ่ี สิ ณฑอ์ ย่เู ยอรมนั หน่าไมร่ หู้ รอื ว่าพพ่ี ิ
สณฑแ์ ต่งงานกบั สาวเยอรมนั ตงั้ แต่ก่อน ทจ่ี ะกลบั มา
เมอื งไทย"
ฉนั สนั่ หน้า โลกทงั้ โลกดบั มดื สนทิ
"นึกว่าเคยเปรยให้หน่าฟังแล้ว ใหม่ ๆ เมยี
เขายงั อยู่เมืองไทยเลย ตอนหลงั ดูเหมือนว่าจะแพ้
อากาศบ้านเราและก็มอี ะไรอกี นิดหน่อย เลยกลบั ไป
อยเู่ ยอรมนั พพ่ี สิ ณฑก์ เ็ ทย่ี วไปเทย่ี วมา"

๒๑๔ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"ตงั้ แต่..ตงั้ แต่เมอ่ื ไหร่" ฉนั ถามเสยี งเบา
"แต่งงานหรือ หกปีได้แล้ว แต่แซนดร้าอยู่
เมอื งไทยไดป้ ีกว่า ๆ เอง"
"แยก .. แยกกนั อยสู่ ป่ี ีกวา่ เชยี วหรอื "
"ใช่แล้ว นานท่เี ดยี ว แต่พ่พี สิ ณฑก์ ็ไปบ่อยน่ี
เพง่ิ จะขาดช่วงไปกด็ ูเหมอื นจะสองปีหลงั น้ี แต่คราวน้ี
ไปนานทเี ดยี วแหละ เดอื นหน่ึงหรอื บางทอี าจจะสอง
เดอื น"
"ไมร่ มู้ าก่อนเลย "
ฉนั พมึ พา หน้าตาคงซดี เชยี ว เผอญิ นธั ยาเอง
กพ็ ยายามท่ี จะปิดบงั ความจรงิ บาง อยา่ งแก่ฉันจงึ ทา
ใหเ้ ธอขาดการสงั เกตไปนิดหน่งึ
"นึกวา่ หน่ารแู้ ลว้ เพอ่ื น ๆ หลายคนยงั ร"ู้
"ไมร่ จู้ รงิ ๆ"
ฉันพมึ พาคาเดมิ ไม่รู้จรงิ ๆ ถ้ารูค้ งไม่ถลาใจ
ไปมากมายถึงเพียงน้ี ไม่อยากจะเช่ือว่ าเขาจะ
หลอกลวงไมอ่ ยาก จะคดิ เลยว่าตวั เองกาลงั ทาในสง่ิ ท่ี

นุชาวดี ๒๑๕

เคยหยามหยนั คนอ่นื มาตลอด ไมม่ วี นั ..ไม่มที างทฉ่ี ัน
จะยอมเป็นบุคคลทส่ี ามในครอบครวั ของคนอ่นื แมว้ ่า
เขาจะเป็นคนแรกและคนเดยี วทฉ่ี นั รกั กต็ าม

"หม่นู ้ีเจอวฒั น์บ่อยไหม" นัธยาถามฉันหลงั
อาหาร

"ไมค่ ่อยเจอเลย วนั ก่อนวฒั น์โทรไปหาท่บี า้ น
คนื วนั ท่ฝี นตกหนัก หน่ายงั กลบั ไปไม่ถงึ บ้าน รถติด
มาก น่หี น่าวา่ จะโทรกลบั ไปยงั ไมไ่ ดโ้ ทรสกั ที "

"คนื นนั้ ฝนตกหนกหน่ามาสอน หรอื "
ฉนั รบั คา
"กลบั บา้ นยงั ไง"
"คณุ พสิ ณฑไ์ ปส่ง"
นธั ยายม้ิ ลอ้ ๆ ฉนั สา่ ยหน้าใหร้ วู้ ่าไมไ่ ดม้ อี ะไร
พเิ ศษอยา่ งทเ่ี ธอเขา้ ใจ
"ยงั ไม่มอี ะไรคบื หน้าอกี หรอื ขนาดนัง่ รถไป
ดว้ ยกนั อยา่ งนนั้ "
"เขาทาตามหน้าทเ่ี จา้ ของบา้ นทด่ี เี ทา่ นนั้ เอง"

๒๑๖ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"ไมอ่ ยากเช่อื เลยว่ายงั ไมเ่ ขา้ ใจกนั อกี มาสอน
หนังสือจะครบเดือนอยู่แล้ว ไม่ได้พูดจากันให้รู้
เรอ่ื งราวบา้ งหรอื "

"คุณพสิ ณฑเ์ ขาไมย่ อมพดู กบั เราน่ี"
นธั ยาถอนหายใจแทนฉนั
"นธั บอกอะไรหน่าสกั อยา่ งตรง ๆ ไดไ้ หม"
"เรอ่ื งอะไร"
"คุณบตุ รเี ป็นใคร "
นธั ยานง่ิ ไป
"บอกหน่าเถดิ นธั หน่าอยากรู้ "
"นัธไม่รู้มกท รู้แต่ว่าเคยอยู่เยอรมนั ด้วยกนั
กับพ่พี ิสณฑ์ เป็นเพ่อื นรุ่นน้องของพ่ีพสิ ณฑ์ และมี
การคา้ ทต่ี อ้ งตดิ ต่อกนั เทา่ นนั้ จรงิ ๆทร่ี ู"้
"เขาเก๋มากนะ"
"ก็มากอยู่ แต่ถ้าจะเทียบกันหน่ า ได้ภาษี
มากกว่าตรงอายุน้อยกว่า คุณแกวเขาอายุตงั้ สามสบิ
สองแลว้ "

นุชาวดี ๒๑๗

"ยงั ไมแ่ ต่งงานหรอื "
"ยงั "
"คดิ ไหมว่าคุณพสิ ณฑอ์ าจจะ.." ฉนั ใจหายจน
พดู ไมจ่ บประโยค
นธั ยาเองกไ็ มก่ ล้าใหค้ วามมนั่ ใจแก่ฉนั นกั
"นธั เองกไ็ มร่ เู้ รอ่ื งส่วนตวั ของพพ่ี สิ ณฑม์ ากนัก
เพราะเขาไมเ่ คยบอกนธั เลย และกไ็ มช่ อบใหใ้ ครไปยงุ่
กบั ชวี ติ ของเขา ไม่เช่นนัน้ นัธคงรเู้ ร่อื งหน่าตงั้ แต่เม่อื
สามปีก่อนแลว้ "
"หน่าไมน่ ่าจะปิดบงั เลย"
"หน่ากม็ เี หตุผลของหน่า ว่าแต่ว่าจะทายงั ไงดี
กบั ปัญหทเ่ี กดิ ขน้ึ จะทายงั ไงถงึ จะรใู้ จพพ่ี สิ ณฑไ์ ด"้
"หน่าจะถามเขาด"ู
"คงได้คาตอบหรอก คนอย่างนัน้ เอาอย่างน้ี
ดกี ว่า นธั มคี วามคดิ อยา่ งหน่งึ ตอ้ งใชว้ ฒั น์แลว้ ละ"
"เอาวฒั น์มายุ่งดว้ ยทาไม เดยี๋ วคุณพสิ ณฑย์ ง่ิ
เขา้ ใจผดิ ใหญ่ "

๒๑๘ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"เถดิ น่า มที างเดยี ว ไม่งนั้ กไ็ มม่ ที างรู้ ตงั้ แต่น้ี
ต่อไปหน่าใหว้ ฒั น์มารบั ทกุ เยน็ ซหี ลงั เลกิ สอน"

"แต่..จะทาใหว้ ฒั น์เขา้ ใจผดิ อยา่ เลยนัธ ไม่งนั้
ให้มารบั สองสามหนก็พอ ลองดูนะหน่าจะได้รู้สกั ที
เพราะเท่าทน่ี ัธรพู้ พ่ี สิ ณฑท์ นเยน็ กบั เร่อื งคนของเขามี
คนอ่นื ไม่ได้ คนมบี าดแผลในใจอย่แู ลว้ ถ้าสะกดิ หน่อย
เดยี วกแ็ สดงออกมา"

"ไม่จริง เขาต้องไม่แสดงออกอย่างท่ีนัธ
ตอ้ งการ เขาไมเ่ คยปึงปัง นธั กร็ ู้ มแี ต่ทาเฉยเมย"

"แต่เขาจะตอ้ งปึงปัง ลองใหน้ ัธยาคนน้ีกรอกหู
ทุกวนั เช่อื นธั รเป็นใชไ้ ด้ ลาพงั หน่าเร่อื งน้ีไมส่ าเรจ็ แน่
เพราะหน่าใจอ่อนเกนิ ไปกบั พ่ีพสิ ณฑ์ คดิ แต่ว่าตวั เอง
ผดิ ทงั้ ท่อี นั ทจ่ี รงิ พพ่ี สิ ณฑ์เองก็ผดิ ท่ีปิดบงั ความจรงิ
มาแต่ตน้ ใครจะไปจะรวู้ ่าเขาจจรงิ ใจดว้ ยแค่ไหน"

ฉนั เองกจ็ นปัญญาจรงิ ๆ ในเรอ่ื งน้ี ในเมอ่ื คุณ
พิสณฑ์ไม่ได้แสดงท่าทีกระตือรือร้นสักนิด สาหรบั
ความหลังซ้ายงั หนีหน้าหนีตาเช่นน้ี แต่ก็ไม่อยาก

นุชาวดี ๒๑๙

ใหว้ ฒั น์ เขา้ มาเกย่ี วขอ้ งเป็นเครอ่ื งมอื ของฉนั ใน เร่อื ง
น้ีเพราะเป็ น สิ่งท่ีไ ม่ยุติธ รร มท่ีเ พ่ือนจะทากับเพ่ือ น
เชน่ น้ี

ฉันกลับถึงบ้านค่อนข้างดึก มจี ดหมายของ
มาร์คดักคารออยู่ ฉันเปิ ดออกอ่านอย่างต่ืนเต้น
เน้ือความในจดหมายเก่ียวกับสภาพแวดล้อมใหม่ท่ี
มารค์ จะต้องเรยี นรทู้ จ่ี ะปรบั ตวั สานวนของเขายงั คง
แฝงความสนุกสนาน ตามประสาคนท่ไี ม่ จรงิ จงั กับ
ชวี ติ มากจนเกนิ ไปมตี อนหน่ึงในจหมายทด่ี งึ ดดู ความ
สนใจของฉนั ไดม้ ากจนทอ้ งอ่านทวนไปมาหลายเทย่ี ว

"ตอนท่พี สิ ณฑ์เขาไปส่งผมท่ตี อนเมอื งเขาตี
หน้าขรมึ ทาทีบอกให้รู้ว่า แกล้งเย้าเขาเร่อื งคุณไม่
อยากพดู ถงึ นนี ่า ผมเลยแหย่เขาไปว่าผมชอบนีน่า ถา้
ไม่มใี ครมือดีชงิ ไปก่อน และนีน่าหวั ใจว่างพอผมจะ
กลบั มาขอแต่งงานดว้ ย อยากรไู้ หมว่าเขาตอบว่ายงั ไง
ผมใหน้ กึ เดารอ้ ยครงั้ แต่คงไมถ่ กู สกั ครงั้ เขาตอบหน้า
ตาเฉยวา่

"ถา้ ตอนนนั้ หน่ายงั โสดอยนู่ ายอาจจะมหี วงั "

๒๒๐ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ผมเลยยอ้ นถามว่า
"กไ็ มเ่ หน็ มเี คา้ เลยวา่ จะสละโสดเรว็ ๆ น้ี "
"แลว้ จะสง่ การด์ แต่งงานไปให้ "
เท่านั้นเอง แล้วเขาก็ ไม่ยอมปริปากให้
ความกระจ่างอีก แม้ผมจะเพียรซักแค่ไหน เลย
อยากจะบอกนีน่า ให้สบายใจว่าเขาไม่ปล่อย คุณ
หลุดมือไปแน่ หรือถ้าเขาเกิดเผลอปล่อยคุณก็
รู้อยู่แล้วว่ามีอีกหลายคนที่ต้ องการคุณ ขอ
เพียงแต่ให้คณุ กระดิกนิ้วเรยี กเท่านัน้ "

๑๖...

ไม่รู้ว่าเป็ นเพราะนัธยาหรือเปล่า วัฒน์
อาสามารับฉันในตอนเย็นวันต่อมาที่ ไปสอน
ตอนแรกฉันพยายามปฏิเสธ วฒั น์เลยหาข้ออ้าง
ว่าอยากชวนออกไปทานอาหารเยน็ นอกบ้าน ฉัน
จึงจาต้องตกลงเพราะคิดว่าไม่ได้พบกบั วฒั น์นาน
แล้ว แต่ไม่ได้มีจุดประสงค์อย่างท่ีนัธยาแนะไว้
เพราะต่อให้มีกค็ งไม่สาเรจ็ คณุ พิสณฑจ์ ะร้ไู ด้ยงั ไง

๒๒๒ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ว่าวฒั น์มารบั ฉันในเม่อื เขาไม่เคยกลบั มาก่อนท่ฉี นั จะ
ออกจากบา้ น ของเขาเลยในระยะหลงั น้ี

แต่แลว้ เจา้ ความไมแ่ น่นอน กก็ ลายเป็นความ
แน่นอนเข้าจนได้ เพราะเย็นนั้นพอฉันออกจาก
ห้องสมุดก็เจอวัฒน์กาลังนัง่ คุยกับเจ้าของบ้านใน
หอ้ งรบั แขก

"คุณนินามาพอด"ี เสยี งหา้ วนนั้ เนิบแต่ดวงตา
เขม้ ทม่ี องฉนั มแี ววอย่างหน่ึงทค่ี นคุ้น ๆ เท่านัน้ ท่จี ะรู้
วา่ ไมใ่ ช่อาการปกติ

ฉันย้ิมให้วัฒน์ ว่าจะไม่ให้หวานนักเพราะ
หวนั่ ๆ กบั สายของอกี คนอยเู่ หมอื นกนั แต่มารยาหญงิ
ก็ทาให้กล้าพอท่จี ะลองใจคน ๆ นัน้ จงึ ทกั ทายวฒั น์
อยา่ งรา่ เรงิ

"มารอหน่านานหรอื ยงั คะ"
"คร่เู ดยี ว เผอญิ คุณพสิ ณฑก์ ลบั มาพอดี เหน็
ผมรออยขู่ า้ งนอกเลยชวนเขา้ นานงั่ "

นุชาวดี ๒๒๓

"บา้ นน้ียนิ ดตี ้อนรบั เสมอ" เขากล่าวเรยี บ ๆ
แต่หางเสยี งกลบั สดุดความรสู้ กึ ของฉนั อยา่ งเตม็ ท่ี

"ขอบคณุ ครบั " วฒั น์พดู ยม้ิ แยม้ แลว้ ชวนฉนั
"ไปกนั หรอื ยงั หน่า"
ฉนั พยกั หน้า ทาทา่ จะถามเจา้ ของบา้ น
"รบี กนั หรอื เปล่าครบั " เขาถาม ฉันรบี สนั่ หน้า
ทงั้ ทแ่ี ปลกใจนกั ทไ่ี ดย้ นิ คาถามนนั้ "ขอเวลาผมสกั ครู่"
เขาบอกวฒั น์เป็นเชงิ ขออนุญาต "ผมมอี ะไรจะพดู กบั
คุณนินาเร่อื งสอนหน่อย หาโอกาสเจอกนั อย่างน้ียาก
เพราะผมกลบั บา้ นดกึ ทุกครงั้ "
"งนั้ ผมไปรอทร่ี ถก่อน"
วฒั น์รบี ผละไป เหลอื เราสองคนยนื ประจนั
หน้ากนั
"ไมไ่ ดอ้ ยากใหค้ ุณเสยี เวลานกั หรอก เพยี งแต่
ว่า..." เขาก้มหยบิ ซองสนี ้าตาลในกระเป๋ าเอกสารย่นื
ส่งใหฉ้ นั "เงนิ ทค่ี ณุ ควรจะได"้
เดือนหน่ึงแล้ว เร็วเหลือเกิน โดยท่ียงั ไม่มี
ผลคบื หน้าเลยแมแ้ ต่น้อย

๒๒๔ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"ไมท่ ราบว่าคณุ ยงั อยากสอนต่ออกี หรอื เปล่า"
ฉันมองเขาอย่างไม่เขา้ ใจจุดประสงค์ของเขา
นกั
"ทถ่ี ามเพราะดเู หมอื นว่า คุณจะไมค่ อ่ ยวา่ ง
เทา่ ไรนกั "
"คุณพสิ ณฑค์ ะ"
"คุณใหค้ าตอบผมพร่งุ น้ีกไ็ ด้ โทรไปบอกเลขา
ผม เท่าน้ีแหละทถ่ี ่วงคุณไว้ รบี ไปเถิดเขารอคุณนาน
แล้ว และวันหลังถ้าไม่ใช่เร่ืองปิดบังท่ียงั ไม่อยาก
เปิดเผย เชิญเขามานัง่ รอในบ้านได้ คนของผมจะ
รบั รองเขาอย่างดี เพราะถึงยงั ไงคุณก็เป็นครูของคน
ในบา้ นน้ี"
"คณุ พสิ ณฑค์ ะ"
ฉันเรยี กช่อื เขาไวเ้ มอ่ื เหน็ เขาทาท่าจะหนั หลงั
ใหเ้ ขาเลกิ คว้ิ เป็นเชงิ ถาม
"ไม่ ...ไม่อยากให้หน่าสอนป่ านอีกแล้วหรอื
คะ"

นุชาวดี ๒๒๕

"คุณนินาน่ากลวั จะเขา้ ใจคาพูดของผมไม่ถูก
นัก ผมเพยี งแต่หมายความว่า คุณอาจจะมเี วลาไม่
มากพอเพราะเปิดเทอม แลว้ ต้องสอนหนังสอื กลางวนั
ตลอดวนั ตอนเยน็ อาจจะอยากพกั ผ่อนหรอื เก็บเวลา
ใหใ้ ครบา้ งเท่านนั้ เอง"

"คุณพสิ ณฑก์ น็ ่าจะรวู้ ่าหน่าอยากจะสอนป่ าน
มากกวา่ อยา่ งอ่นื "

"ผมจะรู้ได้ยังไง คนเราน่ะปากกับใจมักไม่
ตรงกัน คุณอาจจะพูดว่าอยากสอนทัง้ ท่ีไม่อยาก
เหมอื นคนบางคนท่พี ูดว่าอยากให้เข้าใจกัน เเต่การ
กระทากลบั ตรงกนั ขา้ ม"

"คณุ พสิ ณฑเ์ ขา้ ใจผดิ หน่า..."
"เขารอคณุ นานแลว้ " เขาขดั ขน้ึ
"ช่างวัฒน์ปะไร เขาไม่ได้มีความสาคัญ
มากมาย"
" ถ้าเขาไดย้ นิ เขา้ คงเสยี ใจ อุตส่าห์มารอรบั
ตงั้ แต่เลิกงาน เห็นว่าจะไปฉลองกนั ไม่ใช่หรอื จะให้

๒๒๖ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

วาจานัน้ ช่างยอกยอ้ น ผมแสคงความยนิ ดไี ดห้ รอื ยงั "
จนฉนั อยากทุบอกแขง็ ๆ นนั้

"ถ้าผมเป็นคุณจะไม่ให้ใครรอนานอย่างน้ี จะ
เสยี โอกาสอีกครงั้ อย่างคราวมาร์ค หรอื ว่าคุณยงั ไม่
แน่ใจวา่ จะเป็นฝรงั่ หรอื คนไทย"

"คุณพสิ ณฑ"์ ฉนั กรดี เสยี งเรยี กช่อื เขาอย่าง
ชอกช้ามองเขาด้วยความผดิ หวงั เพราะไม่คาดคดิ ว่า
เขาจะกลา่ วถอ้ ยคานนั้ ออกมา

"มารค์ ก็ไม่เลว คุณวฒั น์ก็เป็นคนดี คงจะยาก
สาหรบั คุณท่จี ะตดั สนิ ใจ ขอแสดงความยนิ ดลี ่วงหน้า
ในความโชคดขี องคุณ ไมว่ า่ จะเลอื กมารค์ หรอื คนทร่ี อ
อยขู่ า้ งนอก"

"แลว้ ถา้ หน่าจะเลอื กคณุ พสิ ณฑล์ ่ะคะ"
ฉนั กลนั้ ใจถามออกไป
เขาเองกค็ งไมค่ ดิ มาก่อน ว่าฉนั จะกลา้ ถาม
เขาเช่นนนั้ เพราะทาหน้าราวกบั กนิ ยาขม

นุชาวดี ๒๒๗

"ถา้ ไมอ่ ยากใหห้ น่าสอนใหน้ ธั โทรไปบอกก็
แลว้ กนั "

ฉันก้าวออกจากหอ้ งนัน้ โดยไม่ยอมแมแ้ ต่จะ
มองหน้าเขาก่อนจะออกมา

เราไมเ่ คยมปี ากเสยี งกนั เลยในอดตี จะมเี พยี ง
ครงั้ เดยี ว ครงั้ แรกและเคยคดิ ว่าคงเป็นครงั้ สุดทา้ ย ใน
ตอนท่ีรู้ความจริงจากนัธยา ตอนนัน้ ความผิดหวัง
เสียใจทาฉันพยายามหลบหน้าเขา เล่อื นเวลากลับ
บา้ นเพ่อื จะได้ ไม่ต้องเจอรถท่ีจอดรออยหู่ น้าโรงเรยี น
ไม่ยอมรับโทรศัพท์จากเขาท่ีมีไปถึงบ้าน และท่ี
โรงเรยี นแต่ถงึ จะหลกี ร้หี นีหน้ายงั ไง เยน็ วนั หน่ึงฉันก็
พบเขารออยู่ท่ีหน้าบ้านของฉัน สุด ปั ญญาท่ีจะ
หลกี เลย่ี งจงึ ไดแ้ ต่ภาวนาให้ตนเองเขม้ แขง็ พอทจ่ี ะไม่
เปลย่ี นแปลง ความตงั้ ใจทม่ี อี ยู่

"หน่า"
"คุณพสิ ณฑม์ อี ะไรหรอื คะ" ฉันถามเสยี เหนิ
หา่ ง

๒๒๘ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"ผมอยากพูดกบั หน่า แต่ท่นี ่ีคงไมเ่ หมาะไปท่ี
ๆ สงบกว่าน้ี ขน้ึ รถซ"ิ

"ไม่ !" ฉนั ตอบหว้ นๆ
"หน่า" เขาเรยี กฉนั อยา่ งประหลาดใจ
"หน่า ไมม่ อี ะไรจะพดู กบั คุณพสิ ณฑอ์ กี แลว้ "
"หน่า !''
ฉันก้าวเดิน เขาฉวยข้อมือของฉันไว้ ฉัน
สะบดั แต่ไมพ่ น้ จากการเกาะกุม
"จะพดู กนั ดี ๆ หรอื จะใหเ้ ป็นเรอ่ื งออ้ื ฉาว"
ฉนั เมม้ รมิ ผปู้ าก
"เขา้ ไปพดู กนั ในบา้ นกแ็ ลว้ กนั เปิดประตูซ"ิ
"พดู ตรงน้กี ไ็ ด"้
ฉนั พดู เสยี งแขง็ เป็นครงั้ แรก
"นินา" เขาก้าวเท้ามาใกล้ฉัน ฉันถอยกรูด
แลว้ รบี ลนลานเปิดประตูบา้ นหวงั ว่าอยา่ งน้อยคงมใี คร
สักคนในบ้านท่ีจะช่วยแก้สถานการณ์ แต่ โชคไม่
เขา้ ขา้ งฉนั นกั เพราะทบ่ี า้ นไม่มี ใครอยเู่ ลย

นุชาวดี ๒๒๙

"มอี ะไรเกดิ ขน้ึ หรอื " เขารวั คาถามใส่ทนั ทที ่ี
ฉนั สนั่ หน้า ลาคอตบี ตนั

"หน่า มอี ะไรหรอื " เขาถามเสยี งอ่อนโยนขน้ึ
"ไม.่ ..ไมม่ คี ะ่ "'
"แลว้ ทาไมตอ้ งคอยหลบหน้าอยา่ งน้ี"
"หน่าไมไ่ ดห้ ลบ เพยี งแต่ไมว่ ่าง"
"ไมม่ เี วลาใหผ้ มอกี แลว้ หรอื "
ฉนั พยายามไมใ่ หเ้ สยี งสนั่ "ไมม่ เี วลา...ไมว่ า่
ใครกต็ าม"
"ทาไมหน่ าไม่พูดตรง ๆ คนอย่างผมไม่
จาเป็นตอ้ งออ้ มคอ้ ม" เขาพดู กอยา่ งทะนง
ฉันเองเสยี อกี ท่ตี ดั ใจไม่เคยได้ แมจ้ ะรู้ว่าเขา
ไมจ่ รงิ ใจดว้ ย
"ผมเขา้ ใจไมผ่ ดิ ใชไ่ หมหน่า"
เขาถามฉนั สยี งเครยี ดเป็นครงั้ แรก แลว้ น้าตา
ก็เอ่อล้นเต็มตาฉัน จงึ ทาให้เขาไม่ผละจากไปอย่าง
ตงั้ ใจ แต่กลบั เขยา่ ตวั ฉนั ถามว่า
"เกดิ อะไรขน้ึ หน่า บอกผมมาซ"ิ

๒๓๐ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ฉนั ปลอ่ ยใหน้ ้าตาไหล ไมย่ อมปรปิ าก
"ไมพ่ อใจอะไรหรอื "
เขาลดเสยี งเบาลง จนเกอื บเป็นเสยี งกระซบิ
ปลอบโยนอยใู่ นที ทงั้ ยงั ใชผ้ า้ เชด็ หน้าซบั น้าตาใหฉ้ นั
อยา่ งเบามอื
"คุณ...คณุ พสิ ณฑ"์
"มอี ะไรขอ้ งใจ ถามผมซ"ิ
"คณุ พสิ ณฑม์ อี ะไรจะบอกหน่าหรอื เปลา่ "
หน้าของเขาเปลย่ี นไปนกิ หน่งึ
"มี "
"บอกมาคะ" ฉนั เรง่ อยา่ งน้อยกม็ คี วามหวงั
วา่ เขาจะชแ้ี จง
"ผมจะไปต่างประเทศวนั จนั ทรน์ ้ี"
"ไปไหนคะ"
"ไป...ยโุ รป"
"ไปทาไมคะ"

นุชาวดี ๒๓๑

เขามองฉนั อยา่ งจรงิ จงั คงนึกรบู้ า้ งว่าฉนั
ระแคะระคาย

"ไปทาไมคะ" ฉนั ถามซ้า
"มธี ุระบางอยา่ งทต่ี อ้ งจดั การ"
"ธรุ ะทบ่ี อกหน่าไมไ่ ด้ ใชไ่ หมคะ"
"ผมจะบอก... ทุกอยา่ ง ... เมอ่ื กลบั มาแลว้ "
" ทาไมจะตอ้ งบอกเมอ่ื กลบั มา ทาไมไมบ่ อก
เสยี เดยี๋ วน้วี ่าคณุ พสิ ณฑไ์ ปหาภรรยาทเ่ี ยอรมนั "
เขาตกตะถงึ อยา่ งเหน็ ไดช้ ดั หน้าถอดสี
ฉนั ขบฟันมใิ หห้ ลุดเสยี งสะอน้ื ออกมา
"หน่า. .หน่ารไู้ ดย้ งั ไง" เขาถามเสยี งแหบ
"คดิ จะปิดบงั หน่าไปถึงไหนกนั คดิ ว่าหน่าโง่
ขนาดไหนเชยี ว"
"หน่า..."
"ไมต่ อ้ งพดู อกี แลว้ พอกนั ที คุณโกหก หลอก
ลวง คุณ.... "
"หน่า ฟังผมก่อน" เขาแตะแขนฉันพูดเสยี ง
รอ้ นรน

๒๓๒ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"ปล่อย ไม่ต้องพูด ไม่ต้องอธิบาย เห็นหน่า
เป็นคนปัญญาอ่อนหรอื ยงั ไง หน่าไม่ส้ินคิดอย่างนัน้
โน่นค่ะ ประตู" ฉันช้นี ้ิวท่สี นั่ ระรกิ ไปทป่ี ระตู "คุณ
พสิ ณฑไ์ มต่ อ้ งมาทน่ี ่อี กี แลว้ ไมต่ อ้ งทกั ทายถา้ จะตอ้ ง
พบกนั อกี หน่าจะคดิ ว่าฝันรา้ ยไปเท่านนั้ "

" หน่า..."
"หน่าไม่ตอ้ งการฟัง" ฉันยกมอื ปิดหู ลองฉัน
โกรธขน้ึ มา ฉันไมเ่ คยเหน็ แก่หน้าใคร "คาพูดของคุณ
ไม่มคี วามหมายอกี แลว้ หน่าบอกใหค้ ุณกลบั ไปไดย้ นิ
ไหม"
เขาไม่ละความพยายามทจ่ี ะชแ้ี จง เผอญิ เเม่
ของฉันกลบั จากข้างนอกเขาจงึ จาต้องกลบั ไปอย่าง
ฉุนเฉียว เม่ือแม่ถาม ฉันก็ได้แต่ร้องไห้ด้วยความ
เสยี ใจ เสยี ดาย และอาลยั อาวรณ์อยา่ งสุดซง้ึ
เขาพยายามดกั พบฉันอีกครงั้ หน่ึงก่อนการ
เดนิ ทาง แต่กไ็ มอ่ าจจะลบจดุ ด่างทเ่ี กดิ ขน้ึ ในใจของฉนั
ได้จนฉันถูกประณามว่าเป็นคนไม่มหี วั ใจ มคี วามรกั

นุชาวดี ๒๓๓

บนเง่อื นไขเฉพาะตวั แลว้ เรากล็ าจากกนั เพยี งเท่านัน้
พบกนั อกี ครงั้ ท่ขี อนแก่นก็จรงิ แต่ก็เหมอื นกบั ความ
ฝันท่ี ไมเ่ คยชว่ ยใหค้ วามจรงิ ดขี น้ึ

สปั ดาห์หน่ึงหลงั จากที่เขาไปเยอรมนั ฉัน
ได้รบั จดหมายฉบบั หน่ึงจากเขา น่าเสียดาย... ฉัน
ไม่ได้เปิ ดออกอ่าน เพราะทิฐิและความข่นุ เคืองที่
พอกพนู อยู่ในใจ ส่งมนั กลบั คืนเจ้าของอย่างไม่ใย
ดี และจนบดั นี้ฉันงไม่รู้เนื้อความในจดหมายนัน้
เลยเคยนึ กสงสัยในบางครงั้ ว่าเขายงั เก็บมนั ไว้
หรือเปล่า เพราะอดคิดไม่ ได้สกั ที่ว่าจดหมายนัน้
จะต้องมีคาชี้แจงความจริงทงั้ หมดที่ฉันไม่ยอมรบั
พ่ึงตงั้ แต่แรกยงั ผลให้ตัวเองต้องระแหกไปสอน
หนังสือในท่ีไกลที่สดุ เท่าท่ีจะทาได้

๑๗...

วนั รุ่งขึ้น ฉันรอคอยโทรศพั ที่จากนัธยา
อย่างจรดจ่อ แต่ไม่ใช่นัธยาท่ีเป็ นคนโทรมา ฉัน
แทบจะปล่อยหูโทรศัพท์ล่วงจากมือ เม่ือได้ยิน
เสียงห้าวท่ีดงั มาตามสาย

"คณุ แน่ใจหรอื ว่าอยากจะสอนต่อ"
เขาถามเสียงเรยี บจบั ความรสู้ ึกไมไ่ ด้
"คณุ พิสณฑล์ ่ะคะแน่ใจหรอื ว่าอยากจะให้
สอนต่อ"

นุชาวดี ๒๓๕

ฉันยอ้ นไปบ้างอย่างนึกงอนท่เี ขาวางท่ามาก
เกนิ ไปเสยี แลว้

"มนั ไมส่ าคญั หรอกว่าผมจะอยากหรอื ไมอ่ ยาก
อยทู่ ค่ี ุณจะสอนหรอื เปลา่ "

"แต่ถ้าคนจ้างไม่ต้องการให้สอน ใครท่ีไหน
อยากจะสอน"

"แลว้ ผมจะโทรมาทาไม"
ฉันอมยม้ิ เพราะเสยี งท่เี รม่ิ รวน และฉันเองก็
เคยตวั กบั การเอาใจเขาเสยี ดว้ ย จงึ รบี ตอบวา่
"คะ แลว้ จะไปสอนต่อ"
เขาทาทา่ จะวางหลู ง แต่ถกู ฉนั เรยี กไวก้ ่อน
"คณุ พสิ ณฑค์ ะ่ "
"ครบั " เขาขานอยา่ งมพี ธิ รี ตี อง ซง่ึ น้อยครงั้ จะ
ไดย้ นิ
"มเี วลาวา่ งใหห้ น่าบา้ งไหมคะ"
เขานิ่งไปนาน ฉนั เองจาตอ้ งเสย่ี งดว้ ยวธิ นี ้ี คดิ
จะ รกั กบั คนขรมึ อย่าไดว้ างมาดถามเขาอยา่ งเดด็ ขาด

๒๓๖ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ไมม่ วี นั เขา้ ใจกนั ทเ่ี ขาอุตส่าหโ์ ทรมาหากแ็ สดงไดด้ วี ่า
เขาเองกย็ งั ไมล่ มื นนิ าคนน้ี ไดง้ า่ ย ๆ

"ว่างไหมคะ" "ฉนั ถามซ้า "พอจะมเี วลาหรอื
เปล่า"

"คณุ จะตอ้ งการไปทาไม"
"เพ่อื มติ รภาพเก่า ๆ"
"มปี ระโยชน์อะไรอกี คุณคดิ ว่าจะเปล่ยี นอดตี
ทผ่ี ่านไปแลว้ ไดห้ รอื "
"หน่าเพยี งแต่ทาตามความตอ้ งการของหวั ใจ
สาหรบั ปัจจบุ นั ทด่ี กี ว่าอดตี เทา่ นัน้ เอง"
"ผมตามหวั ใจของคุณไมท่ นั เลย"
ประชดุ ประชนั ในทจี นน่าหมนั ไสน้ กั
"ไมว่ า่ งเลยหรอื คะ"
"ยงั ไมแ่ น่ใจ ตอ้ งถามเลขาดกู ่อน"
"ถ้ามคี วิ นัดยาวเหยยี ด กใ็ ส่ช่อื หน่ารงั ท้ายไป
ด้วยอีกคนก็แล้วกัน หน่ารอได้... ถ้าคุณพิสณฑ์
อยากจะใหร้ อ"'

นุชาวดี ๒๓๗

เขารบี วางหูลง ฉันย้มิ กว้าง ต้องรุกเสยี แล้ว
จะตว้ มเตย๊ี มอยกู่ บั ทไ่ี ม่ได้ เขาเหมอื นคนอ่นื เสยี ทไี หน
ล่ะ

สปั ดาห์ต่อมาฉันตดิ กิจกรรมท่โี รงเรยี นทาให้
ไปสอนหนงั สอื ไม่ไดท้ งั้ สามวนั จงึ ขอยกยอดไปสอนใน
วนั เสารแ์ ทน ซง่ึ ทงั้ ลูกศษิ ยแ์ ละผู้ปกครองของเธอต่าง
ไมข่ ดั ขอ้ ง

"คุณครรู บี กลบั หรอื เปล่าคะ" ปณิตาถามเม่อื
จบการสอน

"ชว่ ยป่านจดั ตหู้ นงั สอื ไหมคะ"
"ทไ่ี หนเอ่ย"
"ข้างบนค่ะ ห้องของป่ าน คุณลุงเพ่งิ สงั่ ตู้ให้
ใหม่ แถมมหี นังสอื เดก็ ๆ ให้อีกเยอะแยะเลย จะให้
น้านธั มาช่วยป่านจดั แต่น้านธั ยงั ไมว่ ่างสกั ท"ี
"ม า ซิ ค รูจ ะ ช่ ว ย ค รูช อ บ จัด ตู้ ห นั ง สือ
เหมอื นกนั "
เป็นครงั้ แรกท่ีได้เห็นห้องของปณิกา น่าอยู่
และภูมฐิ านสมกบั ฐานะของผู้ปกกรอง ตู้หนังสอื ท่ีว่า

๒๓๘ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

นนั้ เป็นชนั้ ๆ ทแ่ี บง่ ชอ่ งไวส้ าหรบั หนังสอื เล่มเลก็ และ
เล่มใหญ่รวมทงั้ ท่ีวางของกระจุกกระจิก ปณิตาขน
หนังสือของเธอจากตู้กระจกใบเก่า รวมทงั้ ตุ๊กตาตวั
เลก็ ตวั น้อยบนหวั เตยี งมาชว่ ยฉนั จดั เรยี งบนชนั้

ฉันเรม่ิ ด้วยการแยกหนังสอื ให้เป็นหมวดหมู่
โดยมปี ณิตาคอยออกความเหน็ ในฐานะเจา้ ของเธอคุย
แจว้ ๆ อยตู่ ลอดเวลาทาใหเ้ พลดิ เพลนิ ไมน่ ้อย

"คุณลุงบอกจะซอ้ื หนังสอื ให้ป่านอกี แยะ ๆ จะ
ใหป้ ่านไปเลอื กเองดว้ ย"

"ดจี งั จะไดฉ้ ลาด เดก็ ทอ่ี ่านหนงั สอื มากฉลาด
ทุกคน"

"คุณลุงก็ชอบอ่าน ห้องสมุดขา้ งล่างนัน้ มแี ต่
หนังสอื ของคุณลุงทงั้ นัน้ แต่เป็นภาษาเยอรมนั เสยี
สว่ นใหญ่ หอ้ งน้มี เี ยอะ"

เธอชม้ี อื ไปทห่ี อ้ งขา้ ง ๆ ซง่ึ มปี ระตูเปิดถงึ กนั
"หอ้ งอะไรจะ๊ " ฉนั ถามดว้ ยความอยากรู้

นุชาวดี ๒๓๙

"ห้องทางานของคุณลุงค่ะ แต่... ห้ามทุกคน
เขา้ ก่อนได้รบั อนุญาต แมแ้ ต่ป่ านเองจะเขา้ ได้ต่อเม่อื
คุณลุงเรยี กเท่านนั้ แต่ในหอ้ งกไ็ มม่ อี ะไรเลยมแี ต่แฟ้ม
งานเหมอื นหอ้ งของคุณลุงทบ่ี รษิ ทั เลย น้านธั บอกว่าท่ี
ไม่ให้เข้าเพราะคุณลุงไม่ชอบให้ใครเข้าไปยุ่งโต๊ะ
ทางานของคุณลุง แมแ้ ต่บรษิ ทั น้านัธยงั ไม่เคยจดั โต๊ะ
ใหเ้ ลย ถา้ คณุ ลุงไมม่ คี าสงั่ ใหจ้ ดั "

ไม่แปลกใจท่ไี ด้ยนิ เร่อื งความเคร่งครัด ของ
เขาในเรอ่ื งความเป็นสว่ นตวั เพราะนัธยาเคยเล่าให้ฟัง
นบั ครงั้ ไม่ถ้วนก่อนจะรจู้ กั เขาดว้ ยซ้าไป แต่กบั ฉันเขา
เคยบอกวา่

"หน่ ามีสิทธิม์ ากกว่าทุกคนในทุกเร่ืองท่ี
เกย่ี วกบั ผม"

ฉนั นึกภูมใิ จเสมอกบั ประโยคนัน้ เพราะรู้ดวี ่า
เขาจะไมพ่ ดู กบั ใครบ่อยนกั เวน้ เสยี แก่จะเป็นคนทแ่ี คร์
จรงิ ๆ

๒๔๐ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ครู่ใหญ่ต่อมา ปณิตได้รบั โทรศพั ทจ์ ากเพ่อื น
ขา้ งบา้ นชวนใหไ้ ปว่ายน้าด้วยกนั เธอมที ่ที ่าอยากจะ
ไปมาก แต่กค็ งยงั นึกเกรงใจฉนั ฉนั จงึ บอกว่า

"ไปเถิด แล้วครูจะจัดให้อย่างท่ีชอบ เดี๋ยว
กลบั มากพ็ อดเี สรจ็ "

"คณุ ครไู มว่ า่ หรอื คะ"
"ไมว่ ่าจะ้ "'
"งนั้ ป่ านไปเดยี๋ วเดยี วนะคะ พ่ชี ายปิ๋มเขาจะ
สอนให้ป่ านว่ายท่ากบ เดยี๋ วป่ านกลบั มาช่วยคุณครู
อย่าเพ่ิงกลบั นะคะ ป่ านบอกคุณลุงไว้แล้วว่าจะชวน
คุณครูทานขนมด้วยกนั ตอนบ่าย วนั น้ีคุณลุงจะกลบั
ดกึ "
ปณิตาออกไปแล้ว และฉันก็ยงั สาละวนกับ
การจัดหนังสือให้เข้าท่ีจนเสร็จเรียบร้อยในอีกคร่ึง
ชัว่ โมงต่อมาขณะท่ีจะลงไปข้างล่างนัน้ ตาของฉัน
เหลอื บไปท่ปี ระตูดา้ นข้าง ไม่รูว้ ่าเพราะอะไรท่ที าให้
ฉันนึกอยากเข้าไปดูสภาพห้องนัน้ ฉันสัน่ ศีรษะก้าว

นุชาวดี ๒๔๑

ออกเดนิ รดู้ วี า่ ไมเ่ หมาะสมทจ่ี ะทาเช่นนนั้ เเต่เทา้ กลบั
หยุดนิ่งกับท่ี คงไม่มีไครเห็น และบางทีการเข้าไป
อาจจะทาใหฉ้ นั รจู้ กั เจา้ ของหอ้ งดขี น้ึ

ฉนั ลงเลอย่นู านกบั ความนึกคดิ ของตนเอง ถ้า
ไม่ใช่เพราะว่าห้องนนั้ เป็นห้องหวงห้าม ฉันไมส่ นใจท่ี
จะเข้าไป คงมีอะไรท่ีเป็ นส่วนตัวมากพอท่ีจะไม่
ต้องการให้คนอ่ืนรับรู้ ฉันนึกถึงจดหมายฉบับนัน้
ขน้ึ มา และโดยทแ่ี ทบจะไมท่ นั ยงั้ คดิ อกี เป็นคารบสอง
เม่อื สมองสงั่ ฉันก็เดนิ ตรงไปท่ปี ระตูนัน้ จบั ลูกบดิ นึก
ภาวนาให้ลอ็ กไว้เพ่อื จะตดั ปัญหาทุกอย่าง แต่...กร๊ิก
...ประตูเปิดออกอย่างง่ายดาย ภายในห้องนัน้ สลัว
เพราะม่านหน้าต่างถูกรดู ปิดกนั แสงสว่างมใิ ห้ลอดเขา้
มาแว่บเดยี วท่เี หน็ รู้ว่าเป็นห้องทางานท่ีเป็นระเบยี บ
และมรี สนิยมตาของฉันจบั อยทู่ โ่ี ต๊ะทางานตวั ใหญ่ บน
โต๊ะมแี ฟ้มเอกสารวางซ้อน ๆ กนั ทางมุมหน่ึง กลาง
โต๊ะมสี มุดเล่มหน่ึงยงั เปิดค้างอยู่ ฉันเดนิ เขา้ ไปท่โี ต๊ะ
นัน้ ไม่ใช่เพราะสมุดเล่มนัน้ แต่เป็นเพราะภาพใน
กรอบตที องขา้ ง ๆ โทรศพั ท์ เช่ือมนั ว่าเป็นภาพของ

๒๔๒ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ผู้หญิง แต่เป็นผู้หญิงคนไหน เพราะผมไม่ใช่สีทอง
อยา่ งทเ่ี คยเหน็ ฉันหยดุ ทข่ี า้ งโต๊ะ หวั ใจเต้นแรงราวกบั
จะประทุออกนอก แล้วน้าตาก็ซมึ เม่อื เห็นชดั ว่าภาพ
โปสการด์ นนั้ เป็นภาพของผหู้ ญงิ คนหน่ึงทก่ี าลงั ยนื อยู่
ท่ามกลางความสลวั ของเวลายามสายณั ห์ด้วยท่าท่ี
เหมอ่ ลอย

รปู ของฉนั เอง !
ฉันกระซบิ บอกตนเอง ขณะเอ้ือมมอื ออกไป
หยบิ รูปนัน้ ขน้ึ มาดู จาได้ว่าเป็นรูปท่ถี ่ายเม่อื คราวท่ี
เทย่ี วภกู ระดงึ แลว้ ฉนั เอามาอวดเขา
"น่ไี งคะ รปู หน่าทไ่ี ปเทย่ี ว"
เ ข า พ ลิก ดู อัล บั้ม เ ล่ ม น้ อ ย นั้น อ ย่ า ง ส น ใ จ
ซกั ถามทกุ รปู ทงั้ ทไ่ี มใ่ ช่บุคลกิ ของของเขาทจ่ี ะใหค้ วาม
ใส่ใจต่อเร่อื งเล็กน้อยเช่นน้ี และเม่อื มาถึงรูปน้ี เขา
หยดุ มองอยนู่ านจนฉนั ถามว่า
"เป็นไงคะ รปู น้ี"

นุชาวดี ๒๔๓

เขาเงยหน้ข้นึ มองหน้าฉันแล้วกลบั มองท่รี ูป
ยม้ิ ทม่ี มุ ปากนิดหน่งึ

"ดเู ป็นธรรมชาตดิ "ี เขาวจิ ารณ์
"ถ้าอย่างนัน้ ต้องส่งไปประกวดแลว้ ละค่ะ เขา
กาลงั มกี ารประกวดภาพสาวงามของฟิลม์ ยห่ี อ้ น้ดี ว้ ย"
"อยา่ เลย เดยี๋ วผมจะเดอื ดรอ้ น"'
"เรอ่ื งอะไรหรอื คะ"
"เกิดคนท่ีเห็นพากันติดอกติตใจสาวคนน้ี
ขน้ึ มา ผมจะทายงั ไงดี มติ ้องขน้ึ โรงขน้ึ ศาล เพราะเกดิ
กรณพี พิ าทหรอื "
"พดู ยงั กะว่าหน่าสวยเสยี เตม็ ประดาอยา่ งนนั้ "
"ผมวา่ สวยเป็นใชไ้ ด้ ขอผมเถดิ นะรปู น้ี"
“จะเอาไปทาไม”
“ยงั ไมร่ เู้ ลย แต่อยากได้ จะใหไ้ หม”
ฉนั รบี พยกั หน้า
เขาดงึ รปู นนั้ ออกไป แลว้ พลกิ ดูรปู ทเ่ี หลอื ฉนั
เองกด็ ูเหมอื นจะลมื รปู น้ีไปเสยี สนิทใจ จนกลบั มาเหน็
อกี ครงั้ ในมอื วนั น้ี พบวา่ มนั อยใู่ นหอ้ งทางานทห่ี า้ มเขา้

๒๔๔ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ก่อนไดร้ บั อนุญาต เช่นน้ีแล้วยงั มอี ะไรท่จี ะต้องแคลง
ใจอกี

ฉนั มองไปทส่ี มุดทเ่ี ปิดคา้ งอยู่ เป็นสมดุ บนั ทกึ
เขยบิ ตวั เขา้ ไปใกลอ้ กี นดิ จนพอทจ่ี ะอ่านลายมอื หวดั ๆ
ตวั ใหญ่ ๆ นัน้ ขนลุกไปทงั้ ตวั เม่อื เหน็ ช่อื ของฉันเตม็
หน้ากระดาษไปหมด

ฉันเอื้อมมือข้างท่ีว่างออกไป แล้วกต็ ้อง
รีบชกั มือกลบั การปู ในอีกมือหน่ึงแน่นเม่ือได้ยิน
เสียงประตถู กู ผลกั เข้ามา

แม้ห้องจะไม่สว่างพอ แต่ฉันก็จาร่างสูง
ใหญ่นัน้ ได้เจนตาเจนใจ

๑๘...

ฉันถอยหลงั ไปก้าวหน่ึงเมื่อเห็นเค้าหน้า
เครียดจนน่ากลวั นัน้ มือที่การูปชื้นไปด้วยเหง่ือ
ไม่ต่างกบั ส่วนอ่ืนของร่างกาย เขามองฉันตงั้ แต่
ศีรษะจรดเท้าด้วยสายตาท่ีทาให้ฉันนึ ก อยาก
แทรกแผน่ ดินหนี ไปต่อหน้าต่อตาเขา

"คงไม่มีใครบอกคุณกระมงั ว่าห้องนี้เป็ น
ห้องส่วนตวั "

๒๔๖ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ฉันอ้าปากจะพูด แต่ไม่รู้ว่าเสยี งหายไปไหน
หมด

"ดูเหมือนว่าผมจะไม่เคยอนุญาตให้ใครเข้า
หอ้ งน้เี ลยในวนั น้ี แมแ้ ต่คนทาความสะอาด"

"หน่า..." ฉันเกลยี ดตวั เองนกั ทห่ี วาดผวากบั
อารมณ์ของเขางา่ ยดายนกั

"คุณคงเข้าใจคาว่าส่วนตัวดีพอ .. . ผม
ตอ้ งการทางาน"

"คุณพสิ ณฑค์ ะ ... หน่าขอโทษคะ่ "
"คุณทาใหผ้ มเป็นกงั วลในตวั ป่ านเสยี แล้ว ถ้k
แกจะไดค้ นสอนหนงั สอื ทไ่ี มเ่ คารพสทิ ธขิ องคนอ่นื "
ฉนั กะพรบิ ตาถๆ่ี เพราะน้าตาเจา้ กรรมทาท่า
จะไหลอกี ค่อยๆ วางรปู ในมอื ลงทเ่ี ดมิ แต่แลว้ ...
"อ้อ! รูปนัน้ น่ะ ผมตงั้ ใจจะคนื เจา้ ของ เพราะ
วางไว.้ .. กนิ ทบ่ี นโต๊ะนานเกนิ ควรแลว้ "
"หน่า.. เสยี งของฉนั เครอื ขณะหยบิ รปู กลบั มา
ถอื ไวใ้ นมอื ศรี ษะตงั้ ตรงอยา่ งนึกเคอื งขน้ึ มาบา้ ง

นุชาวดี ๒๔๗

"หน่าไม่คดิ ว่า คุณพสิ ณฑจ์ ะใจรา้ ยถงึ เพยี งน้ี
ทาไม จะต้องพูดในสง่ิ ทท่ี าใหค้ นอ่นื เจบ็ คนผดิ ไปแลว้
จะตอ้ งซา้ เตมิ มากมายเพยี งไหนถงึ จะสาสมใจ รปู น้ี ...
ถ้าไม่ต้องการ . .. ก็ทงั้ มนั ไปเสยี จะตัง้ ไว้ทาไมให้
ราคาญลูกตา" ไม่พูดเปล่า ฉันโยนรูปในมอื ลงใน
ตะกรา้ ผงอยา่ งไมไ่ ยดี

"หน่าขอบคุณทบ่ี อกให้รคู้ วามจรงิ ว่าทุกอย่าง
ได้จบสนั้ แล้ว หน่า...สญั ญา ต่อไปน้ีจะไม่ให้เหน็ หน้า
อีก จะไม่สร้างความหวังกับคนอย่างคุณพิสณฑ์อีก
ต่อไป"

ฉันก้าวเทา้ ฉับ ๆ ออกจากหอ้ งนนั้ ทงั้ ทน่ี ้าตา
อุ่นๆ รน้ื เตม็ ตา แมจ้ ะเคยเขม้ แขง็ ในหลายเร่อื ง แต่ก็
อ่อนแอยงิ่ นกั ในเรอ่ื งน้ี เป็นเพราะรกั เพราะห่วงหาเขา
มากเกนิ ไปนนั้ เอง

ฉนั เปิดคประตูออกไปทางหอ้ งของปณติ า แต่
กช็ า้ กว่ามอื ขาว ๆ ทค่ี วา้ แขนฉันไว้ ฉันหนั ขวบั ไปตา
ต่อตาประสานกนั หน้าคมสนั นนั้ อ่อนโยนลงมากไม่มรี ว้ิ
รอยขุ่นเคอื งว่าถูกบุกรกุ ความเป็นส่วนตวั อยา่ งเม่อื ครู่

๒๔๘ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

เท่านนั้ เองฉันก็ โผเขา้ ซบกบั อกเขา ไออุ่น สมั ผสั เก่า
ๆ ท่ีถวิลหา ทาให้ฉันร้องไห้สะอึกสะอ้ืนทัง้ ท่ีไม่มี
เหตุผลพอทจ่ี ะทา

เขาโอบฉันหลวม ๆ มือลูบหลงั อย่างปลอบ
ประโลม เท่าน้ีความขนุ่ มวั กห็ ายไปสน้ิ ฉนั เงยหน้าขน้ึ
ถาม เมอ่ื ควบคุมอารมณ์ของตนไดแ้ ลว้

"คุณพสิ ณฑย์ งั ไมห่ ายโกรธหน่าอกี หรอื คะ"
เขาคลายอ้อมแขนของเขา หวั ใจของฉันหล่น
วบู เมอ่ื เขาถอยหา่ ง ซา้ ยงั หนั หลงั ให้ เสยี งก่อนขา้ งเบา
ขณะกลา่ วว่า
"ผมคดิ ว่าเขา้ ใจคณุ ดแี ลว้ "
"แต่เป็นความเขา้ ใจผดิ ๆ"
"ผดิ ยงั ไง คุณเองไม่ใช่หรอื ท่เี ป็นคนบอกว่า
ขออยา่ ใหเ้ ราตอ้ งพบหน้ากนั อกี "
"หน่าพูดเพราะเข้าใจว่าคุณพสิ ณฑ์ไม่จรงิ ใจ
ด้วย ทาไมคุณพสิ ณฑไ์ ม่บอกหน่าล่ะคะว่า กาลงั จะ
หยา่ "

นุชาวดี ๒๔๙

เขายกั ไหล่ น้อยนกั ทจ่ี ะเหน็ เขาทาเช่นน้ี
"อยากจะรู้นักว่า คุณรักผู้ชายสักคนด้วย
เหตุผลใด"
"ด้วยความรกั แต่ต้องไม่ทาให้คนอ่ืนลาบาก
หน่า ทนไม่ไดท้ ่จี ะทาตวั เป็นบุคคลทส่ี ามในครอบครวั
ของคนอ่นื "
"ความรกั ท่อี ย่บู นเง่อื นไข เช่อื ได้ยงั ไงว่าเป็น
ความรสู้ กึ ทแ่ี ทจ้ รงิ ของหวั ใจ ผมเคยบอกคุณหรอื ว่าจะ
ใ ห้คุ ณ เ ป็ น บุ ค ค ล ท่ีส า ม ใ น ค ร อ บ ค รัว ข อ ง ผ ม
ตลอดเวลาท่สี นิทสนมกนั ผมเคยพูดถงึ เร่อื งแต่งงาน
บา้ งไหม"
ฉนั กามอื เขา้ หากนั แน่น
"ชวั่ รา้ ยนักหรอื ถ้าผู้ชายคนหน่ึงมเี มยี แล้วจะ
รกั ผูห้ ญงิ อกี คน รกั เพราะรกั และเพ่อื รกั เท่านัน้ โดยท่ี
เขาไมไ่ ดท้ าอะไรใหผ้ หู้ ญงิ คนนนั้ หรอื เมยี ของเขาเส่อื ม
เสยี เลย"
" หมาย ... หมายความว่าตลอดเวลาคุณสณฑ์