ถ่านไฟไม่เก่า

๕๐ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

เผา้ ครนุ่ คดิ แต่ว่าจะทาอยา่ งไร จงึ จะหดความห่างของ
ห้องให้แคบลงได้แค่มอื เอ้ิอม พอท่เี ขาจะเหน็ ได้ถนัด
ตาวา่ ฉนั นงั่ อยทู่ ต่ี รงน้รี อคอยเขาอย่างจรดจอ่ อยากจะ
รจู้ รงิ ๆ ว่าเขาจะรสู้ กึ อยา่ งทฉ่ี ันรู้สกึ หรอื ไม่ อย่างน้อย
เขาก็คงต่ืนเต้นบ้างแม้จะไม่มากเท่าฉัน ในเม่อื เรา
ไม่ไดพ้ บกนั นานเหลอื เกนิ ฉันไดแ้ ต่หวงั ว่าวนั เวลาท่ี
ผ่านมานัน้ คงไม่ทาให้ภาพของฉันเลือนหายไป จาก
ความทรงจาของเขา เพราะเขาเคยยา้ กบั ฉันเสมอถงึ
คุณค่าของฉนั ทม่ี ตี ่อเขา

"ผมคงจะตอ้ งจดจาการท่องเทย่ี ว กบั หน่าครงั้
นนั้ ไปชวั่ ชวี ติ "

"คงจะตอ้ ง" ฉนั ทวนคา มองเขาลอ้ ๆ
"ทาไมหรอื " เขาทาหน้าประหลาดใจ ช่างเป็น
ภาพทน่ี ่าดูจนฉันไม่อาจจะลมื ได้ แมจ้ ะเคยใช้ความ
พ ย า ย า ม ท่ีจ ะ ลืม เ พ่ือ ผ ล ป ร ะ โ ย ช น์ ข อ ง สุ ข ภ า พ จิต
เพราะนาน ๆ ครัง้ ท่ีคนขรึม ๆ อย่างเขาจะแสดง
ความรสู้ กึ เตม็ ทท่ี งั้ สหี น้าและดวงตา

นุชาวดี ๕๑

"คุณพสิ ณฑพ์ ดู เหมอื นกบั วา่ ถูกบงั คบั ใหจ้ ดจา
ทาไม ใชค้ าวา่ ตอ้ งละ่ คะ''

"ก.็ ..เหน็ เขาพดู ๆ กนั "
"จามาจากไหนคะ"'
ท่ีถามเช่นน้ี เพราะรู้ดีว่าพ้ืนฐานภาษาไทย
ของเขายงั ไมด่ เี ท่าทค่ี วร โดยเฉพาะรายมอื ของเขานนั้
อ่านง่ายยงิ่ กว่าเด็กหดั เขยี น เพราะตวั ใหญ่เกอื บเท่า
หมอ้ แกง
"ไมร่ ซู้ ี อาจจะเป็นหนังเร่อื งไหนสกั เรอ่ื งทเ่ี คย
ดใู นโทรทศั น์ ถา้ เป็นหน่า หน่าจะพดู วา่ ยงั ไง"
"ก็ . .. พดู ว่าหน่าจะจดจาการทอ่ ง ..."
เขาอมยม้ิ ฉนั หยดุ พดู เพราะเรมิ่ รสู้ กึ ตวั ว่าโดน
หลอก
"แน๊ คุณพสิ ณฑน์ ่ีแกล้งพูดผดิ ๆ ก็เป็นด้วย"
ฉนั แสรง้ ทาเสยี งดุ แต่ความจรงิ อายเสยี มากกว่า
"อยากจะลอง ดูว่า อาชีพ ครูฝั ง อยู่ใน
สายเลอื ดของหน่ามากแค่ไหน"
"ไดผ้ ลว่ายงั ไงคะ"

๕๒ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"ล้านเปอร์เซ็นต์" เขาพูดย้มิ ๆช่วงหลงั น้ี
อารมณ์ของเขาร่าเรงิ เสมอจนแม้แต่นัธยายงั เปรยให้
ฟัง โดยไม่รสู้ าเหตุทแ่ี ทจ้ รงิ " รไู้ หมตอนน้ีภาษาไทย
ผมดขี น้ึ มากเป็นเพราะไดค้ รดู "ี

"ตอนอยเู่ ยอรมนั ไดเ้ รยี นบา้ งหรอื เปล่าคะ"
"คุณแม่กส็ อนเท่าทเ่ี วลาจะอานวยให้ แต่ก็ยงั
พดู ไมไ่ ดม้ ากเท่าภาษาเยอรมนั "
"กอ็ ยตู่ งั้ ยส่ี บิ กว่าปีน่คี ะ นานเหลอื เกนิ "
"ใช่ นานมาก น่าเสยี ดายทไ่ี ปใชช้ วี ติ อย่เู มอื ง
นอกเสยี ตงั้ นาน ไมเ่ ชน่ นนั้ คงไดพ้ บหน่าก่อนหน้าน้ี"
"พดู เหมอื นวา่ พบตอนน้สี ายเกนิ ไป"
ฉันเย้าเขาเล่น ๆ เขาย้ิมนิดหน่ึงท่ีมุมปาก
ดวงตามแี ววบางอย่างวูบขน้ึ มาแลว้ กลบั เล่อื นหายไป
อย่างรว ดเร็ว ฉันมิได้ติดใจสงสัยจึงปล่ อยให้
ความสมั พนั ธร์ ะหว่างเราแน่นแฟ้นมากขน้ึ ดุจดงั ผสม
สสี องสเี ขา้ เป็นสใี หม่ท่ไี ม่อาจจะให้กลบั เป็นสเี ดมิ ได้
แมจ้ ะใชค้ วามพยายามมากเท่าใดกต็ าม

นุชาวดี ๕๓

ผู้ค น เ ริ่ม ท ย อ ย กัน อ อ ก ไ ป ตัก อ า ห า ร
รบั ประทานตามโต๊ะทจ่ี ดั ไวใ้ ห้ ฉันกวาดตามองหาร่าง
ๆ หน่ึงในชุดสุทสีเขม้ ท่ามกลางกลุ่มคนท่อี อกนั ตรง
โต๊ะวางอาหาร แต่ก็ไม่ได้เห็นแม้แต่เพียงเงาอดคิด
อย่างคนท่เี รมิ่ มองโลกในแง่ร้ายไม่ได้ว่า เขาอาจจะ
กลบั ไปก่อนเพราะไมช่ อบงานทม่ี ผี คู้ นพลุกพลา่ น

เม่อื จานวนคนท่ลี ้อมโต๊ะอาหาร มบี างตาลง
มารค์ เอ่ยชวนฉนั ใหไ้ ปตกั อาหาร

ฉนั ขยบั ตวั ลกุ ขน้ึ ไมก่ ระตอื รอื รน้ เท่าทค่ี วรทงั้
ทไ่ี มม่ อี ะไรตกถงึ ทอ้ งมาตงั้ แต่เทย่ี ง

"ไปทโ่ี ต๊ะกลางดไี หม"
มารค์ หนั มาปรกึ ษา ฉันพยกั หน้าเนือย ๆ แต่
แววตาท่ีเป็ นประกายของมาร์คทาให้ฉันต้องเบน
สายตาไปหยุดนิ่งท่โี ต๊ะยาวดงั กล่าว มอื เท้าอ่อนเม่อื
เห็นว่าคนท่ีฉันมองหาอยู่ตลอดเวลานัน้ กาลงั หยบิ
จานเปล่ามาถือไว้ในมอื ฉันสาวเท้าเรว็ ขน้ึ ผดิ กบั เม่อื
ครลู่ วิ ลบั โอกาสอยหู่ ่างเพยี งไมก่ เ่ี มตรเท่าน้เี อง

๕๔ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

มาร์คย่ืนจนเปล่าให้ฉันใบหน่ึง แล้วหันไป
สนใจกบั อาหารทางอกี ด้านหน่ึง ตวั ฉันนัน้ ทาทที าท่า
มองอาหารท่อี ยู่ทางด้านขวามอื แต่ท่แี ท้กลบั มองไม่
เห็นสงิ่ ใดเลย นอกจากแผ่นหลงั ในเส้อื สูทน้าเงนิ เข้ม
ฉันต่อย ๆ ก้าวเดนิ ไปในทศิ ทางนัน้ ตาจบั อยู่ท่ถี าด
บรรจุอาหารซง่ึ จาไม่ได้ว่ามอี ะไรบ้าง รู้แต่ว่าฉันหยบิ
อะไรบางอยา่ งใส่จานเพอ่ื มใิ หเ้ กดิ พริ ธุ หวั ใจเต้นรวั เรว็
จนฉันกลวั เหลอื เกนิ ว่าเขาจะได้ยนิ เพราะฉันเขา้ ไป
ใกลเ้ ขามากทุกที ฉันหยดุ น่ิงขา้ งๆ เขา ไม่กลา้ เหลอื บ
ตามองหน้าเขาทงั้ ทอ่ี ยากจะเหน็ เหน็ แต่มอื ขาวใหญ่ท่ี
กาลงั เตรยี มเออ้ื มออกไปตกั อาหารอยา่ งหน่ึง ความคดิ
อยา่ งหน่งึ วบู ขน้ึ ในสมอง รวดเรว็ เหลอื เกนิ จนฉนั เองก็
ไมท่ นั ไดค้ ดิ ไตรต่ รองวา่ เหมาะสมหรอื ไม่ แต่ทแ่ี น่ ๆ
คอื ฉนั ไดย้ นิ เสยี งของตนเองอุทานดว้ ยความตกใจ เมอ่ื
มอื ของเราสมั ผสั ชอ้ นกลางอนั เดยี วกนั พรอ้ มกนั

"อุ๊ย !"

นุชาวดี ๕๕

เขาหดมอื กลบั อย่างรวดเรว็ " ขอ ..." เขาหนั
มาทางฉัน เตรยี มจะกล่าวคาขอโทษ แต่พยางค์ท้าย
กลบั ถกู กลนื หายไปเมอ่ื เขาเหน็ หน้าฉนั

ฉัน แ ส ร้ง เ บิก ต า โ ต ท า ท่ีป ร ะ ห ล า ด ใ จ อ ย่า ง
ยง่ิ ยวดทไ่ี ดพ้ บเขา

เขายม้ิ ทกั ทายอยา่ งปกตมิ ากจนฉันใจหาย
"คณุ นนั่ เอง"
เขาทกั เสยี เรยี บ ๆ ไม่มคี วามรู้สกึ ใดเจอื แฝง
ไวฉ้ นั เสยี อกี ทข่ี านชอ่ื เขาออกไปอยา่ งต่นื เตน้
"คุณพสิ ณฑ"์
แต่เดิมนั้น ฉันคิดว่าพอพบกันก็คงจะหา
โอกาสคุยกบั เขาอย่างสนิทสนมทาทเี หมอื นไม่มี อะไร
บาดหมางระหว่างเรา แต่พอถึงเวลาเข้าจรงิ ๆ ฉัน
กลบั น่ิงอง้ึ ดว้ ยความเตม็ ตน้ื
"นงั่ อยทู่ างไหนหรอื ครบั "
"ทางโน้นค่ะ" ฉันช้ไี ปท่โี ต๊ะ "มารค์ กน็ ังอยู่
ดว้ ย"

๕๖ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"ผมนัง่ อยทู่ างโน้นคนละมุมกนั เลย" เขากล่าว
เสยี งเร่อื ย ๆ เอ้อื มมอื ออกไปตกั พายปลาชน้ิ เลก็ ๆ ท่ี
เขากาลงั จะตกั แต่ถกู ฉนั ขดั ไวเ้ มอ่ื ครมู่ าใส่จานฉนั แลว้
จงึ ตกั ให้ตนเอง พรอ้ มกบั เบย่ี งตวั เพ่อื ใหค้ นอ่นื ตกั ได้
สะดวก

ฉันยืนนิ่งอย่างงงๆ กลัวเหลือเกินว่าเขา
กลบั ไปทโ่ี ต๊ะของเขา แลว้ เรากจ็ ะไมม่ โี อกาสไดพ้ บกนั
อกี เลยโชคดที ่มี ารค์ เขา้ มาช่วยแก้สถานการณ์อกี ครงั้
ฉนั กดั รมิ ฝีปากดา้ นในอย่างน้อยใจนิด ๆ เม่อื เหน็ เขา
ส่งเสยี ง ทกั มารค์ ดว้ ยกงั วานเสยี คุน้ เคย และสนิทสนม
ผดิ กบั ทพ่ี ดู กบั ฉนั เมอ่ื ครลู่ บิ ลบั

ครู่เดยี วเท่านัน้ แล้วเขาก็ผละจากไปโดยไม่
ลืมท่ีจะหันมาก้มศีรษะให้ฉันนิดหน่ึง พอมิให้เสีย
มารยาท ฉนั บอกตนเองว่าจะไมม่ องตามร่างสงู ๆ นัน้
แต่กอ็ ด ไมไ่ ดส้ กั ที

นุชาวดี ๕๗

"ไปท่โี ต๊ะกนั เถดิ " มารค์ กระซบิ บอก คงไม่
อยากให้ฉันยนื ทาตาละหอ้ ยอย่กู ลางหอ้ งอย่างนนั้ ให้
เป็นเป้าสายตาคนอ่นื

"ไมห่ วิ หรอื หน่า"'
วฒั น์ถามฉันอย่างเอ้ืออาทรดุจเตมิ เม่อื เห็น
ฉนั ไมส่ นใจอาหารตรงหน้า
"ไมห่ วิ เท่าไหร"่ '
แต่เพ่อื ไมใ่ หเ้ ป็นทผ่ี ดิ สงั เกตของคนอ่นื ฉันจม้ิ
อาหารอย่างหน่ึงใส่ปากโดยแทบจะไม่รูร้ ส นึกอยาก
กลับบ้าน หรือไปไหนให้ไกลสุดขอบฟ้ า ถ้ารู้ว่าจะ
ไดร้ บั เพยี งการทกั ทายอย่างเมนิ เฉย ราวกบั คนแปลก
หน้า เช่นน้ี ฉันจะไมเ่ ฝ้ารอคอยงานคนื น้ีอย่างจรดจ่อ
เลย
แต่...ฉันจะไม่ยอมสนั้ หวงั ง่าย ๆ ถ้าหากเขา
จะเฉยชา หรอื แมแ้ ต่หมางเมนิ อยา่ งนนั้ เขากม็ เี หตุผล
ดที เี ดยี วท่จี ะทาฉันเองท่ตี ้องพยายามโดยไม่ปรปิ าก
บน่ ทอ้ แท้ ฉนั ผดิ เอง... ทกุ อยา่ งระหว่างเราขาดช่วงไป
เพราะฉนั คนเดยี วทเ่ี ป็นตน้ เหตุ

๕๘ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

โอกาสท่ีเฝ้ารอคอยไม่หมดส้ินอย่างง่าย ๆ
เสยี ทเี ดยี ว ในเมอ่ื ฉนั ยงั มเี พ่อื นทแ่ี สนดอี กี หลายคนท่ี
คอยเอาใจช่วย โดยเฉพาะมารค์ ซง่ึ รบี กระซบิ บอกฉัน
เมอ่ื เหน็ ฉนั ตหี น้าเศรา้ กบั แกว้ เครอ่ื งด่มื ตรงหน้าว่า

"พสิ ณฑเ์ ขาวา่ จะมานงั่ ดว้ ยอกี ครหู่ น่งึ "
ใจทห่ี งอยเหงากลบั เบกิ บาน ราวดอกไมท้ ไ่ี ด้
น้าหลอ่ เลย้ี ง ความหวงั ก่อตวั อกี ครงั้ ฉันเรม่ิ นับเวลารอ
...รออย่างท่เี คยรอมานาน แต่กเ็ ตม็ ใจทจ่ี ะรออย่างไม่
เบ่อื หน่าย เพราะช่วงขณะทร่ี อนนั้ ความสุขเกดิ ขน้ึ จาก
การคาดหวงั ส่ิงท่ดี ีงามในอนาคต ความจรงิ เป็นอีก
เรอ่ื งหน่งึ ทอ่ี าจจะไมเ่ กดิ กไ็ ด้
มาร์คมองฉันด้วยแววตาขัน ๆ ฉันก้มหน้า
มองจานอาหาร ออกจะเกอ้ เขนิ ทท่ี าตวั ผดิ อยา่ งกุลสตรี
ไปเม่อื ครู่ ถ้ามารค์ จบั ตาดูเขาก็คงเหว็ ่าฉันเจตนาเอา
มอื ไปชนมอื ของ "เขา" แต่ช่างเถดิ มนั เป็นเรอ่ื งจาเป็น
ในกรณขี องเรา ถา้ หากฉนั มวั แต่ต้วมเต้มี นุ่มนิ่มกบั เขา
เม่อื สามปีก่อนนัน้ ฉันก็คงไม่ได้ยนิ คาสารภาพความ

นุชาวดี ๕๙

ในใจของเขา เพราะทุกอย่างท่เี กดิ ขน้ึ ระหว่างเรานัน้
ฉันเป็นฝ่ ายเรม่ิ เสยี มากกว่า โดยเฉพาะครงั้ แรกนัน้
ฉนั จาได้ดใี นความทรงจา ฉนั ขดั เขาอย่างอาจหาญใน
ตอนเชา้ วนั รุ่งขน้ึ ทเ่ี ราอย่ใู นสุโขทยั เขาต้องการให้ใช้
เวลาดูสง่ิ ต่าง ๆ ในสุโขทยั เสรจ็ สน้ิ ก่อนเท่ยี ง เพ่อื จะ
เดนิ ทางต่อถงึ เชยี งใหม่ ในตอนเยน็ วนั นัน้ เป็นอย่าง
ชา้

"แต่ของทจ่ี ะดมู มี ากเหลอื เกนิ เวลาทก่ี าหนดน้ี
แค่ดูบรเิ วณเมอื งเก่าก็คงไม่พอ แล้วก็ยงั พพิ ิธภณั ฑ์
ศรสี ชั นาลยั อกี "

ฉันขัดข้ึนอย่างไม่พอใจ ขณะตกลงเร่ือง
หมายกาหนดการณ์เดนิ ทางกบั เขาตามลาพงั

"คุณก็เลอื กดูแต่สถานท่ี ๆ สาคญั และเห็นว่า
สวย"

"ทกุ แหง่ สวยงามและมคี วามสาคญั ทงั้ นนั้ "
" ถ้าอย่างนัน้ เรามติ ้องอย่ดู ูสกั สปั ดาห์หน่ึง
หรอื " เขายอ้ นฉันบา้ ง แต่ด้วยเสยี งเรยี บอย่างปกติ

๖๐ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

เขาไม่เคยแสดงอารมณ์มากนักกับคนท่ีไม่คุ้นเคย
ขนาด

ฉันเมม้ รมิ ฝีปากข่มอารมณ์ท่กี าลงั พลุ่งพล่าน
ดุจน้าเดือด บอกตนเองว่าเขาเป็นนายของนัธยาอยู่
ซ้าซาก หากทาอะไรออกไปอาจเดือดร้อนไปถึงตัว
เพอ่ื นรกั ของฉนั ได้

"ค่ะ" ฉนั กดั ฟันพูด "ถ้าเป็นความตอ้ งการของ
คณุ คณุ เป็นคนออกเงนิ "

ฉันเน้นเสยี งอย่างเจตนาเคอื งอย่างเปิดเผย
ต่อความเผดจ็ การของเขา ถ้าเขาต้องการดูอย่างผิว
เผนิ จะเรยี กฉนั มาดว้ ยทาไม ขบั รถมากนั เองแวะจอดช้ี
ชวนกันดูให้รู้ว่าเป็นวดั อ่านป้ายท่ีติดไว้แล้วข้นึ รถ
กลบั กเ็ กนิ พอ

"มอี ะไรหรอื ครบั "
มาร์คถามเม่อื เห็นหน้ายุ่ง ๆ ของฉัน ฉันสัน่
หน้ายม้ิ หวานกลบเกล่อื น แต่พอสบตากบั คนขา้ ง ๆ ก็
หุบยม้ิ ทนั ควนั

นุชาวดี ๖๑

"จะไปไหนกนั ก่อน" เขาคนท่ชี อบวางอานาจ
ถามอยา่ งเอางานเอาการ

"ก็...ดูบรเิ วณเมอื งเก่านิดหน่อย แล้วแวะวดั
ศรชี มุ กค็ งจะพอกระมงั คะ"

เขาไม่ตอบคาถามของฉัน คงรู้ดีว่าฉัน
ไม่ได้ต้องการคาตอบ ฉันมองตามร่างสูง ๆ นัน้
อย่างผิดหวงั เสียแรงช่ืนชมเขาอยู่ในใจที่อุตส่าห์
ขบั รถพาฉันมาชมเมืองเก่าเมื่อวาน ท่ีแท้เขาก็
ไม่ได้เห็นคุณค่าของสิ่งเหล่านั้นเท่าใดนัก แต่
อย่างว่า ... คนที่เกิดมาในต่างแดนใช้ ชีวิตส่วน
ใหญ่ท่ามกลางวฒั นธรรมตะวนั ตก ที่แตกต่างกนั
ลิบกบั ของเราจะร้สู ึกตวั ว่าเป็ นคนไทยสกั แค่ไหน

เชียว

๕...

เราไปท่ีวดั มหาธาตเุ ป็นแห่งแรกซ่ึงเป็นวดั
กลางเมือง ใช้เวลาอย่างน้อยท่ีสดุ กบั ส่ิงที่สะดดุ ตา
เท่านัน้ ตาม "คาสงั่ " ที่ได้รบั มา และเลยผา่ นไปยงั
บริ เวณเนิ นประสาท ซ่ึ งเชื่ อกันว่าเป็ นที่ ๆ
พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพบ
ศิลาจารึกหลกั ที่ ๑ และพระแท่นมนังคศิลาบาศก์
ต่อจากนัน้ กใ็ ห้เขาขบั รถอย่างช้าๆ ชมวดั ตระพงั
เงินแถวผา่ นไปยงั อนุสาวรยี พ์ ่อบนุ รามคาแหง

นุชาวดี ๖๓

"คุณจาลักษณะของวัดแต่ละแห่งได้ยังไง
เมอรซ์ เิ ออรด์ รู องถาม

"ดิฉั น ม า บ่ อ ย แ ล ะ แ ต่ ล ะ วัด ก็มีสิ่ง เ ด่ น
เฉพาะตัวทาให้จาได้ง่าย น่าเสียดายนะคะท่มี เี วลา
น้อย ไม่เช่นนนั้ คงไดด้ อู ยา่ งทวั่ ถงึ ศลิ ปสุโขทยั จดั เป็น
ศลิ ปะยคุ ทองของเราทเี ดยี ว"

"ดูคุณนินาภูมใิ จกบั ความ งามในอดตี เหล่าน้ี
มาก''

"ค่ะ เพราะสงิ่ เหล่าน้ีคอื ส่วนหน่ึงของประวตั ิ-
ศาสตร์ของมนุษยชาติท่เี รียกตนเองว่าเป็นไทย ถ้า
ดฉิ ันซ่งึ เป็นคนไทยเองมองข้ามคุณค่าของความงาม
เหลา่ น้กี เ็ ท่ากบั ดถู กู บรรพบรุ ษุ ของตนเอง"

คนขบั รถทาเสยี งขลุกขลกั ในลาคอ ฉันไมย่ อม
สนใจ พดู ต่อไปวา่

"เดีย๋ วไปดูพพิ ธิ ภณั ฑ์ จะให้ดูเตาทุเรยี งท่ใี ช้
ทาชามสงั คโลก ท่ีจรงิ ในพพิ ธิ ภณั ฑม์ ขี องดูมากมาย
ถ้าจะศกึ ษากนั จรงิ ก็คงเป็นวนั แต่เหน็ จะต้องเลอื กดู
เพราะตอ้ งรบี "

๖๔ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ฉนั เน้นเสยี งอยา่ งตงั้ ใจ รถแล่นเรว็ ขน้ึ นิดหน่ึง
ฉันนึกสาสมใจท่ไี ด้พูดเหน็บแนบเขาบา้ งใหค้ วามขุ่น
เคอื งในใจลดน้อยลง

สถานท่สี ุดท้ายท่เี ราไปนัน้ คอื วดั ศรชี ุม ซ่งึ
ใครๆ ท่มี าสุโขทยั จะต้องแวะมาดูกนั ทงั้ นัน้ ในความ
แปลกใหมซ่ ง่ึ ไมเ่ คยปรากฏมาก่อนในศลิ ปไทยของเรา
ศลิ ปกรรมทน่ี ่าสนใจคอื มณฑปทป่ี ระทบั ของพระพุทธ-
รปู ปั้นขนาดใหญ่ประทบั นัง่ ท่เี รยี กว่าพระอจนะ ซ่งึ มี
ขนาดใหญ่โตมาก ท่ีผนังด้านหน่ึงเป็นช่องทางเดิน
แคบ ๆ คลา้ ยอุโมงคเ์ ขา้ ไป มที างเดนิ เป็นขนั้ บนั ไดไป
จนถงึ หลงั คา

"เราจะขน้ึ ไปขา้ งบนนะคะ" ฉันบอกคนอ่นื ๆ
หลงั จากไดอ้ ธบิ ายประวตั คิ วามเป็นมายอ่ ๆ ของวดั ให้
ฟัง "คนค่อนขา้ งมากเหน็ จะตอ้ งเขา้ แถวรอ"

"ผมวา่ ..." เสยี งเดมิ นนั่ แหละทข่ี ดั ฉนั

นุชาวดี ๖๕

"คนมากเหลอื เกนิ คงนานกว่าจะได้ขน้ึ " เขา
ชแ้ี จงเรยี บ ๆ ในขณะท่ดี วงตาของฉันคงลุกวาวอย่าง
หมดความอดกลนั้ "คดิ วา่ ..."

"แต่เราก็รอได้น่ีคะ" ฉันโพล่งออกไปบอก
ตนเองว่าเป็นอะไรกเ็ ป็นกนั ตอ้ งพาคนพวกน้ขี น้ึ ไปถงึ
สนั หลงั คาใหไ้ ด้

"แต่ว่า..."
"คุณพาพวกเขามาทาไมล่ะคะ ถ้าคิดจะดู
เพยี งแค่น้ี กฉ็ ายสไลด์ให้เขาดูไม่ดกี ว่าหรอื จะขบั รถ
มาทาไมใหเ้ สยี เวลา"
ฉนั ไม่รจู้ รงิ ๆ แมจ้ นกระทงั่ วนิ าทวี ่าทาไมตน
เอาถงึ ปากกลา้ เชน่ นนั้
มารดม์ องหน้าฉันทหี น่ึงแล้วหนั ไปมองคู่สน-
ทนาของฉันอีกที ขยบั รมิ ฝีปาก เพราะคงพอจะจบั
ถอ้ ยคาสนทนาระหวา่ งเราสองคนไดบ้ า้ ง แต่ชา้ กว่ามา
ดามดรู องซง่ึ ตดั หน้าถามฉนั วา่
"ขา้ งในมอี ะไรคะ"

๖๖ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"หินชนวนจาหลักเล่าเร่ืองชาดกคล้าย ๆ
จติ รกรรมฝาผนังถ้าอชนั ตาในอินเดยี " ฉันเปล่ยี น
น้าเสยี งไดท้ นั ควนั เช่นกนั

"ทาไมให้คนไปยนื สงู เสมอเสยี รพระ พวกคุณ
ถอื กนั ไมใ่ ช่หรอื "

"ค่ะ สาหรบั บางคนมาถงึ น่ีกไ็ ม่ยอมขน้ึ เพราะ
คดิ ว่าเป็นบาปท่จี ะขน้ึ ไปยนื เหมอื นไม่ใหค้ วามเคารพ
ขนาดคนปัจจุบนั ยงั ไม่ยอมขน้ึ คนโบราณซง่ึ เคร่งกว่า
กค็ งไมย่ อมขน้ึ แน่นอน อนั น้แี หละค่ะเป็นจดุ ทท่ี าใหน้ ัก
ประวัติศาสตร์ บางคน สรุปว่า วดั น้ีมไิ ด้สร้าง เพ่ือ
เคารพสกั การะอยา่ งธรรมดา แต่สรา้ งเพ่อื เหตุผลทาง
การเมอื ง เหน็ ไหมคะว่าทางดา้ นบ่าของพระมกี ารเจาะ
ช่องเล็ก ๆ น่ีแหละค่ะเป็นต้นเค้าของความเช่อื ท่วี ่า
พระพูดได้ เข้าใจกนั ว่าเม่อื จะทาศึกก็จะนาทหารมา
ไหวพ้ ระให้เป็นสริ มิ งคล ผูน้ าท่คี ่อนขา้ งจะรหู้ ลกั จติ ร-
วทิ ยาของมนุษย์ดพี อกจ็ ะขน้ึ ไปแอบอย่ทู ่ตี รงช่องนัน้
แล้วก็พูดออกมา เป็นการให้กาลงั ใจแก่คนท่ีจะเข้า

นุชาวดี ๖๗

สมรภูมิ อกี ประการหน่ึงทางผนังด้านขวานัน้ ก็มกี าร
ทาเป็นอุโมงค์เป็นทางเดนิ ไปข้างล่าง ขุดเป็นบนั ได
เป็นขนั้ ๆ ใต้พ้นื ดนิ เช่อื กนั ว่าอุโมงค์น้ียาวถงึ ๖๐
กโิ ลเมตรและไปโผลขน้ึ ทเ่ี มอื งศรสี ชั นาลยั อาจจะเป็น
ทางลบั ในสมยั ก่อนก็ได้ท่ศี ตั รูไม่รู้ แต่ตอนน้ีกลบท้ิง
หมดแลว้ คนน้อยแลว้ เราเหน็ จะขน้ึ กนั ไดแ้ ลว้ อากาศ
ข้างในค่องข้างอับ ทางมืดมีค้างคาวเสียด้วย เดิน
ตามๆ กนั มานะคะ"

ในท่ีสุด ฉันก็พาคนพวกนั้นข้ึนไปยืนบน
หลงั คาได้ดังตัง้ ใจ แต่กว่าจะข้นึ ได้ก็เล่นเอาเหน่ือย
เพราะช่องทางเดนิ นัน้ กว้างเพยี ง ๕๐ เซน็ ตเิ มตรกว่า
ๆ เท่านนั้ ค่อนขา้ งพอดกี บั รูปร่างของมาดามดูรอง ซง่ึ
ถ้าเดินกันดี ๆ ก็คงจะไม่มีปัญหาแต่อย่างไรพอจะ
เบยี ดไปได้ แต่เน่ืองจกข้างในมดื เหลือเกินและต้อง
คอยกม้ หวั ระวงั มิ ใหช้ นกบั กาแพงในบางครงั้ ทาใหไ้ ด้
ยนิ เสยี งรอ้ งตกใจหลายครงั้ เล่นเอาฉันสะดุ้งและเข็ค
นิด ๆ ทจ่ี ะเขน็ คนน้าหนกั มากเขา้ ไป

๖๘ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"ทาไมเศยี รของพระพุทธรปู จงึ ดเู ป็นอย่างนัน้
ทาไมเขาไมท่ าใหเ้ รยี บ ๆ ให้ดูเป็นธรรมชาตอิ ย่างหวั
ของพวกเรา" มารค์ ถาม

"แต่เดมิ ลกั ษณะพระพุทธรปู ของเรากค็ ลา้ ยคน
ธรรมดา ครนั้ เวลาผ่านไปก็มกี ารดดั แปลงตามความ
เช่อื ของแต่ละแห่ง ทเ่ี หน็ เศยี รพระเป็นเปลวเพลงิ อยา่ ง
นนั้ เราจดั ว่าเป็นพุทธลกั ษณะ คอื มคี วามเช่อื กนั ว่าเพ่อื
จะทาให้พระพุทธรูปมีอานาจและมีชีวิตรวมทัง้ มี
อิทธิฤทธ์อย่างท่ีผู้เคารพบูชาทุกคน ต้องการจาก
พระพุทธรูปทต่ี นกราบไหวน้ ัน้ จาต้องสรา้ งตามตารา
คอื มี ลกั ษณะมหาบุรุษ ๓๒ ประการ ให้มคี วามงาม
เป็นแบบอุดมคติ เช่นมพี ระเกตุมาลาเหมอื นพระเศยี ร
พระกรยาว พระบาทแบนราบ และส้นพระบาทย่ืน
ออกมา เป็นตน้ "

เราออกจากวดั ศรชี ุมเมอ่ื เวลาเทย่ี งพอดอี ยา่ ง
ท่เี ขาต้องการ แวะทานอาหารเท่ยี งในตวั เมอื งพรอ้ ม
กับเดินดูตลาดอีกนิดหน่อย แล้วก็รีบออกรถอาลา

นุชาวดี ๖๙

สุโขทยั ตลอดเวลานับตงั้ แต่ทว่ี ดั จนถงึ ขณะทร่ี ถแล่น
ฉันมิได้ปริปากพูดกับเขาเลย ส่วนเขาก็คงเงียบ
ตามปกตขิ องเขาอยเู่ เลว้

ฉันก็ยงั คุยของฉันอย่างสนุกสนานกบั คนอ่ืน
ๆ ทงั้ ท่ีในใจเรม่ิ เป็นกังวลนิด ๆ ชกั จะไม่ค่อยสนุก
อยา่ งทแ่ี สดงออก เพราะเม่อื ทบทวนสง่ิ ทต่ี นกระทาไป
นัน้ ฉันกผ็ ดิ อย่ไู ม่น้อย เขาเองก็ผดิ แต่ทว่าเขาเป็น
นายของนธั ยา แถมยงั เป็นญาตกิ นั เสยี อกี ถ้าเพยี งแต่
ว่า เขาจะเป็นเพยี งคนทจ่ี า้ งฉันมาธรรมดาๆ คนหน่ึง
ฉันก็คงไม่ ต้องนัง่ เดาเอาคนเดียว ว่าเขากาลังคิด
อะไรภายใตท้ ่าทที เ่ี ยอื กเยน็ ประดุจภเู ขาหมิ ะสงู ใหญ่

เราไม่ได้พูดกันเลยแม้ว่าจะมาถึงเชียงใหม่
ทุกอย่างเป็นไปตามตารางทต่ี กลงไวค้ ร่าว ๆ ในตอน
แรก เขาไม่ขอความเหน็ ฉันอกี เลย และกไ็ มข่ ดั เม่อื ฉนั
เสนอความเหน็ ของฉนั อยา่ งออ้ ม ๆ ผ่านมารค์

หลงั จากทอ่ งราตรใี นเชยี งใหมก่ นั จนพอใจ เรา
ก็ต่างแยกย้ายกันพักผ่อน เขาเดินมาส่งฉันท่ีห้อง
เพราะตลอดเวลาทเ่ี ดนิ หอ้ งของเขาอยถู่ ดั หอ้ งของฉัน

๗๐ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ไป ตลอดเวลาท่เี ดนิ เคยี งคู่กนั มาเราต่างเงยี บ เขามี
ความสามารถเป็นเยย่ี ม ในการทาทวี ่าฉันไม่มตี วั ตน
อยใู่ นโลกของเขาเลย ในขณะ ทฉ่ี ันอดไม่ไดห้ ลายครงั้
ทจ่ี ะลอบ มองหน้าขรมึ ๆ นนั้ นึกหมนั่ ไส้นิด ๆ แต่ก็
ไมส่ บายใจหน่อยๆ ฉันมกั จะสบั สนไม่เขา้ ใจความรสู้ กึ
ท่แี น่นอนของตนเองเม่อื ยนื อย่ขู า้ ง ๆ คนทเ่ี หมอื นจะ
ไมม่ คี วามรสู้ กึ คนน้ี

เขาหยดุ นิ่งทห่ี น้าหอ้ งของฉนั รอใหฉ้ ันไขกุญ-
แจเขา้ ไป กรยิ าสงบราวกบั รูปปั้น ฉันเปิดประตูห้อง
หนั มาทางเขาอย่างลงั เล เขาก้มศรี ษะใหน้ ิดหน่ึง แล้ว
เตรยี มจะเดนิ ผ่านไป ฉันบอกตนเองว่าทนไม่ได้อีก
ต่อไปกบั ม่านหมอกท่ขี วางกนั้ ฉันและ เขาไว้แม้ จะ
บางๆ แต่ก็อึดอัดน่าทรมานยง่ิ นัก จงึ เรยี กช่อื เขา
ออกไป

"คุณพสิ ณฑค์ ะ"
เขาชะงกั เทา้ เลกิ คว้ิ ขน้ึ เป็นเชงิ ถาม

นุชาวดี ๗๑

ฉนั นกึ ในใจวา่ คนอะไรเก๊กสน้ิ ดี เผยอรมิ ฝีปาก
อย่างยากเยน็ ไม่รเู้ หมอื นกนั ว่าเรยี กเขาไวท้ าไม รู้แต่
ว่าควรจะ พดู อะไรบางอย่างกบั เขาในคนื น้ี ไม่เช่นนัน้
ฉนั คงไม่เป็นอนั หลบั นอนในคนื น้ี ว่าแต่ว่าจะพูดอะไร
ดลี ะ่ จงึ จะคลายความตงึ ของหน้าคมเขม้ นนั้ ได้

"เกา้ อต้ี วั น้วี ่างไหมครบั "
"ฉันเงยหน้าขน้ึ มองคนท่ยี นื อย่ขู า้ งหลงั อย่าง
ไมเ่ ชอ่ื ตา ตอบอยา่ งกระวกี ระวากว่า "ว่าง... ว่างค่ะนงั่
ซคี ะ" ใครจะว่าไม่สงวนท่าทกี ต็ ามเถดิ ฉันจะไม่ปล่อย
ใหเ้ ขาหลุดมอื ไปอกี ต่อใหพ้ ระอนิ ทรล์ งมาทวงเขยี ว ๆ
กต็ ามที
ทนั ทที ่เี ขาทรุดนัง่ โลกทงั้ โลกกส็ ดใสอย่างไม่
น่าเช่อื ฉันย้มิ หน้าบาน เตรยี มจะชวนเขาคุยพากพงิ
ถึงความหลังระหว่างเราสองคน แต่ ... ฉันเม้มริม
ฝีปาก โลกทเ่ี ตม็ ไปดว้ ยสสี นั เมอ่ื ครชู่ กั จะมดื ลงไปทุกที
เขาไม่หันมาทางฉัน แต่กลบั นัง่ หนั ข้างให้ฉัน และ
เรม่ิ ต้นสนทนากบั มาร์คด้วยภาษาเยอรมนั อย่างออก
รส ทาทวี ่ามเี พยี งเขาและมาร์คสองคนเท่านัน้ บนโต๊ะ

๗๒ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

อาหารนนั้ และเรอ่ื งทค่ี ุยกส็ าคญั เกนิ กว่าทจ่ี ะมเี วลาให้
ใครอ่ืนหรอื แม้แต่คนท่ีเขา เคยบอกว่ามคี วามหมาย
ต่อชวี ติ ของเขามากทส่ี ุด

ชัว่ ขณะหน่ึง ฉันเกิดความเสียดายอย่าง
ยง่ิ ยวดท่ตี นไม่ได้เรยี นภาษาเยอรมนั มา มเิ ช่นนัน้ คง
ไดร้ ่วมสนทนดว้ ย หรอื อยา่ งน้อยกไ็ ดร้ วู้ ่าเขากาลงั คุย
อะไรกนั หลายครงั้ ท่มี ารค์ ส่งสายตามาทาเป็นท่ใี หค้ น
ทค่ี ุยกบั มารค์ หนั มาทางฉันบ้าง แต่เขาไม่มที ท่ี ่าจะให้
ความสนใจในตัวฉันเลย ฉันนึกฮึดข้นึ มาอย่างไม่มี
เหตุผลนัก มองสูทเขม้ ๆ นัน้ ด้วยความน้อยใจ ตดั ใจ
เป็ นนานกว่าจะบังคับตนเองให้หันไปคุยกับวัฒน์
อยา่ งสนุกสนานบา้ งเป็นการตอบแทนความเฉยเมยท่ี
ไดร้ บั ฉนั หวั เราะคกิ คกั กบั วฒั น์อยา่ งเจตนาทจ่ี ะให้เขา้
หู เ ข า ใ ห้ ไ ด้ แ ต่ จ น แ ล้ว จ น ร อ ด เ ข า ก็ ไ ม่ ย อ ม ยุ ติก า ร
สนทนากบั มารค์ ฉนั ไดย้ นิ เสยี ง "หยาๆ" ขา้ งหู นึกทอ้
เป็นครงั้ ท่รี อ้ ย ถ้าเป็นเด็กสาว ฉันคงเต้นเร่า หรอื
อาจจะทุบอกแขง็ ๆ นนั้ ใหก้ ระเทอื นไปถงึ หวั ใจทซ่ี ่อน

นุชาวดี ๗๓

อย่ขู า้ งใน แต่วยั ทม่ี ากขน้ึ สภาพสิ่งแวดลอ้ มทาใหฉ้ ัน
ได้แต่นึกปลง เหน็ ทจี ะต้องอยู่เป็นสาวแกอย่างนัธยา
ลอ้ กระมงั้ อนั ทจ่ี รงิ ฉันไมแ่ ครเ์ ลยทจ่ี ะเป็นสาวแก่ ถ้า
หากวา่ เขาจะยงั ดงดารงความเป็นมา่ ยอยตู่ ลอดกาล

และขณะท่ฉี ัน กาลงั จะเปล่ยี นใจ ท่จี ะปล่อย
ทุกอย่างไปตามวถิ ที างของมนั จู่ ๆ เขากห็ นั พรวดมา
ทางฉันอย่างไม่มปี ่ีมขี ลุ่ย ถามดว้ ยคาถามคุน้ เคยเล่น
เอาฉนั เงยี บไปนาน

"ไมไ่ ดพ้ บกนั เสยี นาน สบายดหี รอื ครบั "
"เออ้ ...ค่ะ...คะ่ ...ก.็ ..สบาย คณุ พสิ ณฑ์ ละ่ คะ"
เขายม้ิ นิดหน่งึ ทม่ี มุ ปาก แต่กท็ าให้ ใจฉนั หววิ
"สบายดคี รบั "
"ไดข้ า่ ววา่ คุณพสิ ณฑเ์ พงิ่ กลบั จากเยอรมนั "
ฉนั รบี ถาม ไม่ยอมใหค้ วามเงยี บมาขดั จงั หวะ
"ครบั เพง่ิ กลบั มาไดไ้ มก่ ว่ี นั "
"คงสนุก..."
"สนุกมาก จนไมอ่ ยากจะกลบั ถา้ ไมต่ ดิ วา่ นธั
จะแต่งงาน"

๗๔ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"หรอื คะ" เสยี งฉันเรม่ิ อ่อย สนุกมาก มนั ช่าง
กนิ ความลกึ เหลอื เกนิ อดระแวงไม่ไดว้ ่า . .. บางท.ี ..
ไมน่ ่า ... ฉนั ไดแ้ ต่ปลอบตนเอง แต่กล็ องหยงั เสยี งดู

"คดิ จะไปอกี หรอื เปล่าคะ"
"แน่นอน เยอรมนั เป็นบา้ นเกดิ ของผมกว็ ่าได้
ผมรสู้ กึ ตวั ว่าผกู พนั อะไร ๆ หลายอยา่ งทน่ี นั่ "
เขากาลงั ยวั่ ฉัน ฉันบอกตนเอง เขาไมเ่ คยพูด
อย่างน้ีมาก่อน เขามกั จะพูดถงึ อดีตอย่างขมข่นื นิด ๆ
ไมใ่ ช่ดว้ ยน้าเสยี งอบอุ่นเช่นน้ี
"เมอื งไทยไมม่ คี วามหมายอกี แลว้ หรอื คะ"
"ก.็ ." ฉันกลนั้ ใจฟังคาตอบ "กต็ ้องมซี คิ รบั ผม
มกี ารคา้ อยทู่ น่ี ้ี"
การค้า... ฉันไม่ได้หมายถงึ การค้า ฉันกาลงั
พดู ถงึ เรอ่ื งของเราต่างหาก
"คณุ นนิ าอยทู่ ไ่ี หนครบั ตอนน้ี"

นุชาวดี ๗๕

คุณนินา มอี ะไรบางอย่างเกดิ ขน้ึ แน่ ๆ เขาไม่
เคยเรยี กฉันด้วยช่อื เต็มยศอย่างน้ีเลยน่ีนา ตงั้ แต่เรา
เขา้ ใจกนั จนแยกทางกนั ไป

"อยู่ ...ทบ่ี า้ น"
"ทก่ี รงุ เทพหรอื "
"ค่ะ บา้ นหน่าทส่ี ุขมุ วทิ ไงคะ"
เขาไม่ได้แสดงออกเลยว่าบ้านหลงั นัน้ เคยมี
ความสาคญั แก่เขา ถามต่อไปอยา่ งรกั ษามารยาท
"เป็นยงั ไงบา้ งครบั สอนหนงั สอื ทต่ี ่างจงั หวดั "
ฉันยม้ิ อย่างน้อยเขาก็สนใจฉันอย่เู หมอื นกนั
แหละ แต่แลว้ กห็ ุบยม้ิ ทนั ควนั เมอ่ื ไดย้ นิ ประโยคต่อไป
"ไม่เลวนะครบั หายาก ครทู ่เี ต็มใจจะออกไป
สอนต่างจงั หวดั เมอ่ื ไหรจ่ ะกลบั ไปอกี ละ่ ครบั "
"ไม.่ ..ไม่กลบั แลว้ ล่ะค่ะ หน่ามาสอนท่กี รุงเทพ
อยา่ งเดมิ "
"หรอื ครบั น่าเสยี ดายจรงิ กาลงั นึกว่าเด็กๆ
จะไดค้ รดู ๆี อยา่ งคณุ นินา"

๗๖ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ไม่อยากจะ คิดว่าเขากาลังเสือกไสฉัน ให้
ออกไปหา่ งเขา เป็นไปไดห้ รอื น่ี

"มาสอนทไ่ี หนล่ะครบั ในกรงุ เทพ"
"ท่โี รงเรยี นเดมิ ครูใหญ่ใจดีจงั เรยี กหน่ามา
สอนวชิ าเดมิ เสยี ดว้ ย"
เขาทาหน้าคดิ ซง่ึ ไม่เหน็ จะมอี ะไรต้องคดิ ตาม
ความเห็นของฉัน แล้วฉันก็แทบจะร้องกรดี เม่อื เขา
ถามวา่
"โรงเรียนอะไรหรือครบั ขอโทษผมจา
ไม่ได้ รู้จกั พวกครูหลายคน มีช่ือโรงเรียนหลาย
แห่งอย่ใู นสมอง ของคณุ นินาช่ืออะไรนะครบั "

๖....

ฉันนับหน่ึ งในใจ ข่มความรู้สึกท่ีพลุ่ง
พล่านขึ้นมาอย่างลาบาก นึกอยากทุบอกแขง็ ๆ
นัน้ สกั พนั ครงั้ แต่ก็ไม่ ได้ทาดังใจเพราะไม่กล้า
พอท่ีจะทา และเขาเองก็ ไม่เปิ ดโอกาลให้ฉัน รีบ
เอ่ยขอตวั เมื่อใครคนหน่ึงโบกมือเรียกเขาทงั้ ท่ียงั
ไม่ได้คาตอบจากฉันเลยว่า ฉันสอนอย่ทู ่ี โรงเรียน
ไหน

๗๘ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ฉันไม่ยอมเช่อื หรอกว่าเขาจาไม่ไดจ้ รงิ ๆ และ
กไ็ มย่ อมเช่อื ดว้ ยว่าท่าทเี มนิ เฉยทเ่ี ขาแสดงออกนนั้ มา
จากส่วนลกึ ของใจ มนั เป็นเพยี งการลงโทษเท่านัน้ ซ่งึ
ฉันก็ต้องยอมรับ เม่ือผิดก็พร้อมเสมอท่ีจะรับผิด
เหมอื นเช่นครงั้ นัน้ ทเ่ี ชยี งใหม่ ความรสู้ กึ ผดิ ทาใหฉ้ ัน
กระวนกระวายใจจนเรยี กเขาไวท้ งั้ ทก่ี ไ็ ม่รจู้ รงิ ๆ ว่าจะ
พดู อะไรกบั เขา เขาเองกม็ องฉนั ดว้ ยแววตาสงบนิ่งจน
น่าใจหาย ฉันใช้ล้ินเลยี รมิ ฝีปากปลอบใจตนเองเป็น
นานกว่าจะเปล่งเสยี งออกมาอยา่ งไม่ค่อยเตม็ ปากเตม็
คานกั

"เออ้ ..คุณพสิ ณฑค์ ะ.. ดฉิ นั เสยี ใจทอ่ี อกจะพดู
แรงไปเมอ่ื กลางวนั น้ี"

ไม่มคี วามผดิ ปกตใิ ด ๆ บนหน้าเครยี ด ๆ นัน้
สกั นดิ ขณะตอบวา่

"ไมเ่ ป็นไร ทกุ คนต่างมเี หตุผลของตนเอง"
"ดฉิ ันเพยี งแต่อยากให้เขาไดด้ ูทวั่ ถึง สงิ่ สวย
ๆ ทงั้ นนั้ "

นุชาวดี ๗๙

"ผมเขา้ ใจ ผมเองกอ็ ยากใหเ้ ขาดูหมดทุกแห่ง
ถ้าเราจะมเี วลาพอ แต่เวลาท่มี อี ยู่ค่อนข้างน้อย อีก
เ ร่ือ ง ท่ีข ัด ไ ม่ ใ ห้ข้ึน ไ ป บ น ห ล ัง ค า ว ัด เ ม่ือ ก ล า ง ว ัน น้ี
เพราะเหน็ ว่ามาดามดูรองอาจจะขน้ึ ไม่สะดวก แต่ทุก
อยา่ งกผ็ ่านไปดว้ ยดี ไมจ่ าเป็นทค่ี ณุ จะตอ้ งเสยี ใจ" เขา
พดู เรยี บแต่ชดั เจนกม้ ศรี ษะใหฉ้ นั นิดหน่งึ แลว้ บอกลา

"เดยี๋ วค่ะ" ฉันเรยี กเขาไว้อีกเม่อื เขาทาท่าจะ
ผละจากไป เป็นเพราะฉนั ไมช่ อบใหม้ เี รอ่ื งคงั่ คา้ งในใจ
จงึ รบี พดู วา่

"ดิฉันหวงั ว่าคงไม่ทาให้คุณพิสณฑ์ผิดหวัง
มากนกั ในหน้าทข่ี องดฉิ นั "

"คณุ ทาไดด้ ที เ่ี ทา่ ทเ่ี หน็ มา"
แม้ ในยามท่ีจะเอ่ยเอ้ือนปากชมใครสักคน
เขากย็ งั คงลกั ษณะของภูเขาน้าแขง็ ทน่ี ่าเยน็ เยอื ก แต่
ฉันก็ยงั ย้มิ กว้าง ถงึ เขาจะไม่ย้มิ ตอบแต่หน้าก็ดูดขี น้ึ
มาก
"ขอบคณุ ค่ะ"

๘๐ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"เข้านอนเถิด พรุ่งน้ียังต้องไปกันอีกหลาย
แห่ง"

"คะ่ ราตรสี วสั ดคิ ์ ะ่ "
คนื นัน้ ฉันนอนหลบั สนิท ทงั้ ยงั ฝันดตี ลอดคนื
แต่ไมไ่ ดเ้ ล่าความฝันนนั้ ให้ ใครฟัง เพราะไม่รจู้ ะบอก
คนอ่นื ยงั ไงว่ามผี ชู้ ายคนนนั้ อยู่ ในฝันตลอดทงั้ เรอ่ื ง
เสยี งเอะอะจากโต๊ะขา้ ง ๆ ทาใหฉ้ นั ต่นื จาก
อดตี อกี ครงั้ หนั ไปมองโต๊ะขา้ ง ๆ จงึ ไดร้ ูว้ ่าเป็นเสยี ง
อนั เกดิ จากชายคนหน่ึงท่ีด่มื มากเกินไปนัน่ เอง ฤทธิ ์
แอลกอฮอลท์ าใหเ้ ขาลุกขน้ึ ส่งเสยี งออ้ แอ้โดยมคี นขา้ ง
ๆ หลายคนรวมทงั้ วฒั น์เขา้ ไปช่วยฉุดกระชากใหก้ ลบั
นงั่ ลงตามเดมิ แต่ดจู ะไมง่ า่ ยนกั
ฉนั หนั มาสบั ตากบั มารค์ เขาพดู เบา ๆ ว่า
"คงดม่ื เขา้ ไปมาก อาจจะมเี รอ่ื งไมส่ บายใจ"
"ไมช่ อบดคู นเมาเลย น่าเกลยี ด โดยเฉพาะคน
ทเ่ี มาในงานอยา่ งน้ี"

นุชาวดี ๘๑

"งานอ่นื เขาอาจจะไม่มกี ารเล้ยี งเหล้าฟรกี ็ได้
อกี อย่างเขาอาจจะมปี ัญหาคบั อก การด่มื อาจจะช่วย
เขาได"้

"แปลกนะคะ คนเรามปี ัญหาแทนท่จี ะแก้จาก
เหตุ กลบั ใชเ้ หลา้ ช่วย ลมื ไดก้ แ็ คป่ ระเดยี วประด๋าว"

"คุณไมช่ อบผชู้ ายด่มื เหลา้ หรอื "
"เปล่าค่ะ เพยี งแต่ไม่เหน็ ด้วยท่จี ะต้องด่ืมจน
เมามาย คุณละ่ คะ เคยเมาหรอื เปล่า"
"บางครงั้ " เขาตอบยม้ิ ๆ
"เวลาเมาทาอะไรบ้าง อาละวาดบ้างหรือ
เปลา่ "
"นิดหน่อย แต่ไมถ่ งึ ขนั้ คน ๆ น้ี" เขาบุย้ ปาก
ไปยงั คนเม่อื คร่ทู ย่ี งั ไม่ยอมสงบเสยี ง "พสิ ณฑซ์ เ่ี วลา
เมาเงยี บขรมึ ไมม่ เี สยี งเลย"
เป็นความรใู้ หมส่ าหรบั ฉนั เกย่ี วกบั ตวั เขา รอู้ ยู่
บ้างเหมอื นกนั ว่าเขาด่มื เบยี รแ์ ทนน้า ดว้ ยตดิ นิสยั มา
ตงั้ แต่อยู่เยอรมนั แต่ไม่เคยเหน็ เขามอี าการเมามาย
สกั ครงั้

๘๒ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"แต่นาน ๆ ครงั้ เขาถงึ จะเมาสดั ที คุณคงยงั ไม่
เคยเหน็ "

ฉนั สนั่ ศรี ษะ
"ผมเองก็ไม่เห็นบ่อย ครงั้ สุดท้ายดูเหมอื นท่ี
คุณ ห นี ไ ปส อ น ห นัง สือ ท่ีขอ น แ ก่ นเ กือ บ สาม ปี แ ล้ว
ทาไมคณุ ถงึ ปลอ่ ยใหเ้ วลาผา่ นมานานถงึ เพยี งน้ี ผมไม่
เขา้ ใจเลย"
ฉนั ยม้ิ เซยี วๆ รตู้ วั เหมอื นกนั ว่าท้งิ ช่วงเวลาไว้
นานเกนิ ไป วสิ ยั หญงิ ทาให้ลงั เลท่จี ะกลบั มาเป็นฝ่ าย
งอนงอ้ ดว้ ยหวงั อยตู่ ลอดเวลาว่าสกั วนั หน่ึงคงไดเ้ หน็
เขาอกี ครงั้ ท่โี รงเรยี นท่สี อน แต่เฝ้ ารอแลว้ รอเล่าจาก
วนั เป็นสปั ดาห์ จากสปั ดาหเ์ ป็นเดอื น จนล่วงเขา้ เกอื บ
ครง่ึ ปี ก็ไม่เคยปรากฏแมแ้ ต่เงาของเขา ฉันจงึ ไดร้ วู้ ่า
ถ้ายงั เฝ้ารอคอยอย่างลม ๆ แลง้ ๆ เช่นนัน้ คงไม่พน้
จะไดแ้ ต่งงานกต็ ่อเมอ่ื อายสุ ส่ี บิ ปีกระมงั
"หน่า" เสยี งวฒั น์ดงั มาจากดา้ นหลงั "เพ่อื น
มนั เมาตอ้ งพามนั กลบั ไปก่อน เพราะมผี มรจู้ กั บา้ นมนั

นุชาวดี ๘๓

คนเดยี ว หน่าจะกลบั พรอ้ มกนั หรอื ... " เขาปราตามา
ทางมารค์

"ไม่เป็นไร เดยี๋ วหน่ากลบั กบั มารค์ ก็ได้ จะได้
ไมล่ าบาก วฒั น์เผ่อื จะตอ้ งมใี ครนงั่ คุมตวั ไปดว้ ย"

"อยา่ งนนั้ กไ็ ด้ แวผมจะโทรไปคยุ ดว้ ย"
"ค่ะ ขบั รถดี ๆ นะ"
เขายม้ิ ใหฉ้ ันอย่างอ่อนโยนก่อนจะจากไป ฉัน
มองตามเขาไปจนลบั ตาจงึ หนั กลบั มาท่ีมารค์ อกี ครงั้
ชะงกั เม่อื เหน็ ร่างสูงใหญ่ข้างมารค์ ท่กี าลงั มองฉันอยู่
ก่อนตาต่อตาประสานกนั แต่เขาเป็นฝ่ ายเมนิ ไปทาง
มาร์คก่อน คุยกันด้วยภาษาเยอรมันของเขา แต่ดู
เหมอื นว่าถงึ จะไม่เข้าใจคราว ฉันกพ็ อจะรวู้ ่าพาดพงิ
มาถงึ ฉนั เพราะมารค์ เอ่ยชอ่ื ฉนั ในตอนหน่ึง
"เดยี๋ วผมมา"
เขาบอกฉันแค่นัน้ แล้วก็เดนิ ห่างไป ฉันมอง
มารค์ เป็นเชงิ ถาม

๘๔ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"เขามาถามผมว่าจะกลับพร้อมกับเขาไหม
เพราะผมไม่ได้เอารถมา ผมก็บอกว่าตกลง แต่พ่วง
คณุ ไปดว้ ยอกี คนเพราะเพ่อื นคณุ พาคนเมาไปสง่ บา้ น"

"ทาไมตอ้ งไปกวนเขา ฉนั กลบั เองกไ็ ด"้
ฉันตอบอย่างนึกเคืองข้นึ มาบ้าง ไม่ชอบให้
ใครทาอะไรใหอ้ ยา่ งไมเ่ ตม็ ใจ
"กวนอะไร เขาน่ะดใี จจะเตน้ อยแู่ ลว้ คุณรไู้ หม
แกลง้ ทาไมร่ สู้ กึ รสู้ มอย่างนนั้ เอง เพราะไมเ่ คยเต้นโลด
อยา่ งคนอ่นื เลยไมร่ วู้ ่าจะทายงั ไง คุณกร็ จู้ กั เขาดไี ม่ใช่
หรอื "
อยากจะเช่อื คาพูดของมาร์ค แต่กาลเวลาท่ี
ผ่ า น ไ ป อ า จ ะ ท า ใ ห้ ค่ า ข อ ง ค น ห น่ึ ง ล ด น้ อ ย ล ง ใ น
ความรสู้ กึ ของคนอกี คน เพราะตวั ไกลใจมกั จะห่างใจ
หลงั จากร่าลานัธยากบั วรวทิ ยแ์ ลว้ เราทงั้ สาม
คนกอ็ อกจากงานนนั้ เกอื บจะเป็นกลุ่มสุดทา้ ยถ้าไม่นับ
ญาตขิ องนัธยา ฉันถูกจดั ให้นัง่ ขา้ งหน้าเคยี งคู่ไปกบั
เขาด้วยฝีมอื ของพ่อส่อื เอกตาสฟี ้า ท่กี ุลกี ุจอจนออก

นุชาวดี ๘๕

นอกหน้าท่ีจะให้ฉันและคนขับเข้าใจกันให้ได้คืนน้ี
ในขณะท่ตี วั ต้นเร่อื งนัน้ แทบจะไม่ไดม้ องหน้าคนทน่ี ัง่
ดว้ ยเลย

"พสิ ณฑเ์ ขาจะไปสง่ ผมก่อน"
ฉนั รอู้ ยแู่ ก่ใจว่ามารค์ ตอ้ งพดู เช่นนนั้ หน้ารอ้ น
ขน้ึ นิดหน่ึงดว้ ยอดคดิ ไม่ได้ว่าเขาคงเขา้ ถงึ เจตนาของ
มารค์
แ ล ะ เ พ่ือ มิใ ห้ค ว า ม เ งีย บ ค ร อ บ ง า ร ถ คัน นั น้
มารค์ ชวนเขาคุยไปตลอดทาง ฉันเองมองสภาพในรถ
ด้วยความสนใจ รถคันเดมิ ท่ีไม่มสี ่งิ ใดเปล่ียนแปลง
นอกเหนือไปจากความใหม่ท่ีลดน้อยลง ฉันปรายตา
ไปท่มี อื แข็งแรงทว่ี างอยู่บนพวงมาลยั หวนคดิ ไปถึง
วนั เวลาในอดตี ยามท่ฉี ันจบั ตามองมอื คู่นัน้ เม่อื ได้นัง่
เคยี งคู่กบั เขาเป็นครงั้ แรก ซ่งึ วนั ท่กี ลบั จากท่องเทย่ี ว
สุโขทยั จาไดว้ ่าพอคนอ่นื ๆ ลงจากรถไปแลว้ ฉันกน็ ัง่
สงบเสงย่ี มมาตลอดทางทงั้ ท่ไี ม่ใช่นิสยั ไม่กลา้ แมแ้ ต่
จะชวนเขาคุยเพราะกลวั จะเก้อท่ตี ้องพูดเองตอบเอง
เขาคงไม่ต่างจากหุ่นยนต์นักในความรู้สึกของฉันใน

๘๖ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ตอนนนั้ ในใจฉนั นึกภาวนาใหถ้ งึ บา้ นเรว็ ๆ แลว้ คงจะ
ไม่ต้องพบคนหน้าขรมึ น้ีอกี ต่อไป แลว้ ฉันกแ็ ทบสะดุง้
เมอ่ื ไดย้ นิ เสยี งหา้ ว ๆ ดงั มากระทบโสตประสาทว่า

"คุณสอนหนงั สอื กป่ี ีแลว้ "
"เออ้ ... สองปีคะ่ "
"ชอบไหม"
"สนุกดคี ่ะ"
"ไมค่ ดิ จะเปลย่ี นงานบา้ งหรอื "
"ก.็ ..เคยคดิ เหมอื นกนั ในบางโอกาสทเ่ี บ่อื แต่
พอหายเบ่อื แลว้ กไ็ มอ่ ยากเปลย่ี น เลยมขี อ้ สรุปสาหรบั
ตัวเองว่างานทุกงาน มีทัง้ ส่วนท่ีน่าเบ่ือและส่วนท่ี
น่ าสนใจ ข้ึนอยู่กันคนทาเสียมากกว่าว่าจะให้
ความสาคญั กบั ดา้ นไหน ตงั้ ใจทาใหไ้ ดผ้ ลงานสนุกแน่
ๆ แต่ถา้ ทนทาไปวนั ๆ กน็ ่าเบ่อื เป็นธรรมดา" อาจจะ
เป็นเพราะความเป็นครหู รอื เพราะความช่างคุยทท่ี าให้
ฉันฝแต่เขาทาทตี อบคาถามเขายดื ยาวจนกลวั เขาจะ

นุชาวดี ๘๗

เบ่อื แต่เขาทาทสี นใจฟังจนน่าแปลกใจ บางทอี าจจะ
เป็นเพยี งมารยาทในสงั คม

"คดิ จะเปลย่ี นงานบา้ งไหม ถา้ มคี นเสนองาน
ทน่ี ่าสนใจกว่าใหท้ า"

"ตอ้ งดงู านทเ่ี ขาเสนอมาก่อน"
"สมมุติว่าเป็นงานท่คี ุณจะได้ ใช้ภาษาอย่าง
เตม็ ท่ี อยา่ งเช่นนธั "
"คะ่ น่าสนใจทเี ดยี ว"
"พอทค่ี ุณจะทาไหม"
"เต่ ...ถา้ พดู ตรง ๆ กย็ งั รกั การสอนมากกวา่ "
เขาพยกั หน้า และฉันเองกไ็ ม่เขา้ ใจตวั เองนัก
ในตอนนัน้ ว่าทาไมถ่ งึ อาทรต่อความนึกคดิ ของเขาจน
ถงึ กบั ตอ้ งถามเขาวา่
"คุณพสิ ณฑค์ งเขา้ ใจใชไ่ หมคะ"
"ผมเขา้ ใจ"
ฉนั ยม้ิ เขาหนั มามอง ยม้ิ ตอบนิดหน่ึงพอเป็น
พิธีแ ต่ ก็น่ า ดู จ น นึ อ ย า ก ใ ห้ เ ว ล า ห ยุด น่ิ ง อ ยู่แ ค่ เ ส้ีย ว
วนิ าทนี นั้ แต่กเ็ ป็นความหวงั ลม ๆ แลง้ ๆ ตามประสา

๘๘ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

คนช่างฝัน ถึงอย่างไรก็ตาม ในตอนนั้นฉันเริ่มมี
ความรสู้ กึ ว่ามอี ะไรบางอยา่ งเกดิ ขน้ึ ระหว่างฉัน ยงั หา
คาจากดั ความให้มนั ไม่ได้ แต่กเ็ ขา้ ใจเอาว่ามติ รภาพ
กาลงั ก่อตวั ขน้ึ ไม่รเู้ หมอื นกนั ว่าตวั เองจะมเี พ่อื นขรมึ
ๆ อยา่ งนนั้ ไดน้ านแคไ่ หน

"ผมไปนะ น่นี ่า ฝันด"ี
ฉันมองมาร์อย่างต่ืน ๆ เพ่ิงระรู้สึกตวั ว่ารถ
จอดสนิทหน้าคอร์ทของเขา รบี ยม้ิ ให้พร้อมกบั กล่าว
ลา
"ฝันดเี ชน่ กนั คะ่ "
มาร์คหันไปพูดกับเขาสองสามคา แล้ว
มองฉันอีกที และนับแต่นาทีท่ีมารค์ ก้วห่างไป ฉัน
ก็เร่ิมหายใจไม่ทัว่ ท้อง ไม่แน่ ใจว่าจะมีอะไร
เกิดขึน้ ในเวลาอนั ใกล้นี้

๗...

รถเร่ิ มเคลื่อนออกอย่างช้ า ๆ ผิดกับ
จงั หวะการเต้นของหวั ใจของฉัน ฉันร้สู ึกหวิวๆ ที่
ใจคล้ายจะเป็ นลมเช่นท่ีเคยรู้สึกยามตื่นเต้นสุด
ขีด แต่มีเพียงฉันคนเดียวเท่านั้น ท่ีรู้ถึงความ
ผิดปกติที่เกิดขึ้น ภายนอกนัน้ ฉันยงั สงบนิ่ งได้
อย่างไมน่ ่าเช่ือ

ถ้าฉันไม่เป็ นฝ่ ายพูดขึ้นก่อนก็เช่ือแน่ว่า
เขาก็ ไม่พูด ฉันเริ่มจะแน่ใจว่าเขากลบั เป็ นคุณ

๙๐ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

พสิ ณฑค์ นเดมิ ท่แี สนจะวางท่า ซ่งึ ฉันมกั แอบย่นจมูก
ให้ยามลับหลงั มใิ ช่คุณพิสณท์คนท่มี ารอรบั ทุกเย็น
หน้าโรงเรยี นคนเดมิ สามปีคงนานเกนิ กว่าท่จี ะมใิ หม้ ี
ความเปลย่ี นแปลงเกดิ ขน้ึ โดยเฉพาะคนทไ่ี ดร้ บั ความ
ผดิ หวงั ถงึ สองครงั้ ในเรอ่ื งเดยี วกนั

"คณุ พสิ ณฑค์ ะ"
"ครบั " เขาขานเสยี งเน่อื ยจนน่าทอ้
"หน่า...หน่าดีใจท่ีเราได้พบกันอีก" ฉัน
ตะกุกตะกกั ออกไป หากใครจะนึกสะดุดกบั ความไม่
สงวนท่าทีตามแบบฉบบั กุลสตรขี องฉันเข้า ก็ขอให้
เขา้ ใจดว้ ยว่าฉนั เป็นคนผดิ สาหรบั เรอ่ื งทผ่ี ่านมา
"ผมกใ็ จทไ่ี ดพ้ บเพ่อื นเก่า"
"นาน. .นานเหลอื เกนิ ทเ่ี ราไมไ่ ดค้ ยุ กนั "
"นานจนผมชกั จะเลอื น ๆ เหมอื นกนั วา่ เราพบ
กนั ครงั้ แรกทไ่ี หน"

นุชาวดี ๙๑

หากเขามเี จตนาจะแก้แค้นฉัน เขาก็ทาได้ดี
หลายครงั้ ทเี ดยี วด้วยคาพูดเพยี งไม่ก่ปี ระโยค ทเ่ี ชอื ด
เฉอื นใจฉนั ไดอ้ ยา่ งงา่ ยดาย

"และกน็ าน. . .จนไมค่ ดิ วา่ เราจะไดพ้ บกนั อกี "
"คงเป็นเพราะ ....คณุ พสิ ณฑไ์ มอ่ ยากพบหน่า
ใช่ไหมคะ"' ฉนั พอ้
เขาเรง่ ความเรว็ ของรถขน้ึ อกี นิด เหมอื นจะให้
ถงึ ทห่ี มายเรว็ ทส่ี ดุ เท่าทจ่ี ะทาได้
"ผมลมื ถาม...ซอยอะไรนะครบั "
"๕๐ คะ่ " ฉนั พยายามมใิ หเ้ สยี งสนั่
เขาน่ิงเงยี บไปฉันมองเขาหลายครงั้ ในความ
สลวั อย่างน้อยใจ ใกลก้ นั เพยี งแค่เอ้อื ม แต่ก็ดูราวกบั
อยหู่ า่ งกนั คนละซกี โลก ทาไมเขาตอ้ งเฉยเมยถงึ เพยี ง
น้ี
"คุณพสิ ณฑ์ ยงั ติดต่อกบั สามภี รรยาดูรองอกี
หรอื เปลา่ คะ" เมอ่ื เขาบอกวา่ เลอื น กเ็ ป็นหน้าทข่ี องฉนั
ทจ่ี ะตอ้ งฟ้ืนความจาของเขา
"เมอ่ื ตน้ ปีเขามาเทย่ี วเมอื งไทยทงั้ คู่"

๙๒ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"หรอื คะ น่าเสยี ดายท่หี น่าไม่รู้ ใหม่ๆ หน่าก็
ยงั ตดิ ต่อกบั เขา เพง่ิ จะเลกิ ไปตอนท.่ี .ทไ่ี ปอยขู่ อนแก่น
...เขาเป็นยงั ไงกนั บา้ งคะ"

"เหมอื นเดมิ กระฉับกระเฉง คล่องแคล่ว เขา
ยงั ถามถงึ คุณ"

"แลว้ . ..แลว้ คุณพสิ ณฑบ์ อกไปว่ายงั ไงคะ"
"บอกไปตามความจรงิ ว่าเราไม่ได้ติดต่อกนั
เลย"
ฉนั กม้ หน้า
"หน่า...หน่าเสยี ใจคะ่ "
"จวนจะถงึ แลว้ ใช่ ไหมครบั "
เขาขดั เสยี งรวั เรว็ ฉนั เมม้ รมิ ฝีปาก
"ซอยน้ใี ช่ ไหม"
"ค่ะ" ฉนั ตอบเสยี งแผว่
"บา้ นไหนชว่ ยบอกดว้ ย"
ฉันกะพรบิ ตาถ่ี ๆ เพราะกระบอกตารอ้ นระอุ
ขน้ึ มาอย่างรวดเรว็ เคน้ เสยี งบอกใหเ้ ขาจอดตรงหน้า

นุชาวดี ๙๓

บ้านท่เี ขาทาเหมอื นจะขบั เลยไปคลา้ ยจะบอกให้รู้ว่า
ทุกอย่างท่เี ก่ยี วกบั ฉันมไิ ด้อยู่ในความทรงจาของเขา
อกี ต่อไป

ฉันมองเขาอย่างอาลยั อาวรณ์ ดว้ ยยงั นึกหวงั
วา่ เขาจะมเี ยอ่ื ใยอยบู่ า้ ง แต่ทไ่ี ดย้ นิ กค็ อื คาลา

ฉันพยักหน้า เต็มต้ือไปหมด ลืมแม้แต่จะ
ขอบคุณเขา ก้าวลงจากรถอย่างหงอย ๆ มองรถของ
เขาท่แี ล่นห่างไปจนลบั ตา แล้วจงึ เดนิ เขา้ บ้านอย่าง
หมดอาลยั ตายอยาก ฝืนสหี น้าใหด้ ดู ขี น้ึ คุยกบั แม่ทน่ี ัง่
รออยแู่ ลว้ รบี เอ่ยขอตวั ขน้ึ นอน

ในความมืดของห้อง ฉันทัง้ ตัวลงบนเตียง
อย่างอ่อนแรง เฝ้ารอคอยงานวนั น้ีด้วยความต่นื เต้น
หวังเหลือเกินว่าคงไม่ยากท่ีจะเข้าใจกันอีกครงั้ ไม่
คาดคดิ ว่าเขาจะแปรเปลย่ี นไปถงึ เพยี งน้ี นินาคนน้ีคง
ไม่ต่างจากคนแปลกหน้าคนอ่ืน ๆ ในความรูส้ กึ ของ
เขา

ฉนั จมน่งิ อยกู่ บั ความผดิ หวงั นานแสนนาน ไม่

๙๔ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

รสู้ กึ ง่วงแมจ้ ะล่วงเขา้ วนั ใหม่ ฉันคนเดยี วเท่านัน้ ท่รี ูด้ ี
ว่าตวั เองไม่เคยกนิ อ่ิม หรอื นอนหลบั สนิทเลยสกั ครงั้
นับแต่หนั หลงั ให้กับคนท่ีรกั ทุกค่าคืนหลังจากงาน
สอน ฉันมกั จะให้เวลากบั ตวั เองหวนคดิ ถึงอดตี ด้วย
ความเศร้าสร้อยอย่างคนท่ีตัดใจไม่ขาด เสียดาย
ยง่ิ ยวด ในภายหลงั ท่รี ูค้ วามจรงิ คงไม่มที างท่เี ขาจะ
กลบั มา คงไมเ่ หมอื นเม่อื สามปีก่อน ทห่ี ูโทรศพั ทแ์ ทบ
รว่ งจากมอื เมอ่ื คนทางโน้นแจง้ ชอ่ื มา

"ผมพสิ ณฑพ์ ดู "
"คุณพสิ ณฑ"์ ฉนั ทวนช่อื นนั้ อยา่ งฉงนใจ มอง
ไมเ่ หน็ สาเหตุเลยทเ่ี ขาจะโทรศพั ทถ์ งึ ฉนั
"เมอรซ์ เิ ออรด์ ูรอง กบั ภรรยาของเขาจะกลบั
รุ่งน้ี จะมงี านเลย้ี งอาลานิดหน่อยใหเ้ ขาคนื น้ี ถ้าคุณนิ
นาว่างพอ. ..อยากจะชวนไปด้วย เพราะเขาทัง้ คู่
รวมทงั้ มารค์ งดใี จมากถา้ คุณไป"
"เออ้ ..." ฉนั ยงั ไมห่ ายต่นื เตน้ นกั
"แต่ถา้ คณุ ไมว่ ่างกไ็ มเ่ ป็นไรทจ่ี ะปฏเิ สธ"

นุชาวดี ๙๕

"ว่าง...ว่างค่ะ" ฉันรบี ตอบแทบจะไม่หายใจ
ไมร่ เู้ หมอื นกนั วา่ ถา้ ปฏเิ สธเสยี ทงั้ แต่ตอนนนั้ ชวี ติ ของ
ฉนั จะเป็นไปในรปู ไหน

"ผมจะไปรบั เยน็ น้ที บ่ี า้ น สกั ทมุ่ หน่งึ สะดวก
ไหม"

"สะดวกคะ่ "
"แลว้ พบกนั "
จาไดว้ ่าฉันรบี วงิ่ ขน้ึ ชนั้ บน เปิดตู้เสอ้ื ผ้าเลอื ก
ดชู ุดต่าง ๆ ทแ่ี ขวนเรยี งรายอยู่ เฝ้าแต่ลองชุดแลว้ ชุด
เล่าเพ่อื จะให้ตวั เองดูดที ส่ี ุด แล้วกร็ บี แต่งตวั ตงั้ แต่ยงั
ไม่ทนั จะหา้ โมงเยน็ พถิ พี ถิ นั อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
ส่องกระจกตรวจดูตนเองจนมนั่ ใจจรงิ ๆ ว่าจะทาให้
ใครบางคนประทบั ใจไดบ้ า้ งแลว้ จงึ ยอมลงมารอชนั้ ล่าง
เขาเลกิ คว้ิ ขน้ึ นิดหน่งึ เมอ่ื เหน็ ดวงตาเขม้ คมมี
แววบางอยา่ งเพยี งแวบเดยี วแลว้ เลอื นหายไป เรว็ เกนิ
กว่าทจ่ี ะอ่านเขา้ ใจ แต่ทน่ี ่าสงั เกตคอื เขายม้ิ กวา้ งกว่า
ทกุ ครงั้ ทเ่ี คยเหน็

๙๖ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

คนื นนั้ เป็นคนื หน่งึ ในอดตี ทฉ่ี นั รสู้ กึ สนุกและมี
ความสุขอย่างมาก บรรยากาศบนโต๊ะอาหารครกึ ครน้ื
และเป็นกนั เอง แม้แต่เขาเองซ่งึ ไม่ใช่คนช่างพูดช่าง
คยุ กย็ งั คุยมากจนมารค์ ประหลาดใจ บอกฉนั ในขณะท่ี
เราเตน้ ราดว้ ยกนั

"พสิ ณฑเ์ ขาไมเ่ คยพดู คยุ มากอยา่ งน้ี ในระยะ
หลงั "

"ดทู ่าเขาเป็นคนเงยี บขรมึ " ฉนั วจิ ารณไปตาม
ความรสู้ กึ

"คนเรามภี าระมาก จะยม้ิ หวั คุยเล่นไดย้ งั ไงทงั้
วนั ตอ้ งไดค้ นทร่ี ใู้ จกนั จรงิ ๆ ถงึ จะคยุ ออก"

"อยา่ งคุณกบั เขาเป็นตน้ "
"ใช่แลว้ แต่สาหรบั คนื น้ี คุณน่าจะภมู ใิ จทท่ี า
ใหเ้ ขาพดู ไดม้ าก"
"ฉนั น่ะหรอื คะ" ฉนั ถามอยา่ งไมเ่ ชอ่ื
"คุณนัน่ แหละ ไม่รตู้ วั บา้ งหรอื ว่าคนื น้ีคุณเด่น
มาก"

นุชาวดี ๙๗

"คุณยอฉนั มากเกนิ ไปเสยี แลว้ "
"ผมพดู จรงิ ๆ คณุ ทาใหท้ ุกอยา่ งรอบตวั มชี วี ติ
ชวี า"
ฉันยม้ิ มองไปท่โี ต๊ะนิดหน่ึง สบตากบั คนท่นี ัง่
อยู่เพยี งลาพงั ซง่ึ กาลงั มองมาทางเราพอดแี ลว้ หันไป
หามารค์ อกี
"คุณพสิ ณฑค์ งไมช่ อบเตน้ รา"
"ไม่ชอบ เขาไม่เคยเตน้ เลยถ้าไม่จาเป็นจรงิ ๆ
เท่าทผ่ี มร"ู้
"น่าเสยี ดาย สนุกออกทจ่ี ะเตน้ รา ปล่อยความ
รสู้ กึ ออกมากบั เสยี งเพลง"
"คุณบอกเขาซิ ผมอยากให้เขาได้ยนิ อย่างน้ี
จากปากคุณ ดซู วิ ่าเขาจะตหี น้ายงั ไง"
ฉันทาคอย่น มาร์คหวั เราะ พลอยทาให้ฉัน
หวั เราะดว้ ย แต่แลว้ กค็ ่อย ๆ หุบปากเม่อื เหน็ ว่าคนท่ี
นงั่ อย่หู น้าเฉยคว่าเมอ่ื ครู่ ไมเ่ ข้าใจเลยว่ทาไมเขาตอ้ ง
จบั ตามองฉันทุกฝีก้าวก็ว่าได้ ท่ฉี นั เรงิ ร่าอย่บู นฟลอร์
จนเกอื บจะทาใหฉ้ นั กา้ วเทา้ พลาดหลายครงั้

๙๘ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"อกี เพลงหน่งึ นะ" มารค์ กล่าวเม่อื เพลงเปลย่ี น
จงั หวะ

"พอดกี ว่าคะ่ ฉนั เหน่อื ยงา่ ย"
ท่ปี ฏิเสธนัน้ เพียงเพราะไม่อยากให้ตนเอง
เป็นเป้าสายตาของเขา และอีกอย่างก็นึกเห็นใจไม่
อยากใหเ้ ขานงั่ อยคู่ นเดยี วนานนกั
พอกลบั ไปท่โี ต๊ะได้เพยี งครู่เดยี ว มาร์คก็ขอ
ตวั ไปหอ้ งน้าทง้ิ ฉนั ไวต้ ามลาพงั กบั เขา
"ดคู ุณสนุกมาก" เขาเปรยขน้ึ เสยี งเรยี บ ๆ จบั
ความรสู้ กึ ไมไ่ ด้
"คะ่ สนุกมาก คณุ พสิ ณฑล์ ะ่ คะ"
"ผมกส็ นุกทเ่ี หน็ คนอ่นื สนุก"
"แต่คณุ จะสนุกมากขน้ึ ถ้าไดเ้ ขา้ รว่ ม แทนทจ่ี ะ
เป็นเพยี งผดู้ อู ยา่ งเดยี ว"
"คณุ คดิ อยา่ งนนั้ หรอื " เขาถามยม้ิ ๆ
ฉันเร่ิมจะรู้สึกตัว ว่ากาลังทาหน้าท่ีครูผิด
สถานท่ี รบี พดู ว่า

นุชาวดี ๙๙

"แต่กข็ น้ึ อยกู่ บั ลกั ษณะของแต่ละคน"
เขาย้มิ อีก น่าแปลกท่เี ขาย้มิ บ่อยทงั้ ท่นี ัธยา
เคยนินทาใหฟ้ ังว่า นายของเธอไม่ยอมยม้ิ กบั คนท่ไี ม่
คุน้ เคย
กว่าจะถึงบ้านก็เกือบเท่ียงคืน เขามาส่ง
เช่นเดียวกับคราวก่อนโดยแวะส่งสามีภรรยาดูรอง
ก่อน ในตอนนนั้ ทงั้ ฉันและแขกต่างประเทศนนั้ เขา้ ใจ
ว่าจะเป็นการพบกนั ครงั้ สุดทา้ ยระหว่างเรา ทงั้ ค่จู งึ ลา
ฉนั ดว้ ยวธิ กี ารฝรงั่ เศสโดยแทท้ ใ่ี ชก้ บั คนสนิทดว้ ยการ
จูบแก้มทัง้ สองข้างของฉัน ฉันเองแม้จะไม่คุ้นกับ
วธิ กี ารน้ีแต่กไ็ มก่ ลา้ รอ้ งออกมา เมอ่ื ถูกคนตวั โต ๆ รัง้
เขา้ ไปกอดหน้าของฉนั คงแดงเร่อื เม่อื เสรจ็ การร่าลาน้ี
เพราะเหน็ แววขนั ในดวงตาของคนขบั และมารค์ เองก็
ถงึ กบั อมยม้ิ และเยา้ ฉนั ตอนลงจากรถวา่
"ขอลาแบบสองคนนนั้ ได้ ไหม"
ฉันสัน่ ศีรษะจนผมกระจาย และคนขับก็
กระแอมเหมอื นมอี ะไรไปตดิ คอ