ถ่านไฟไม่เก่า

๓๕๐ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ท่าอยดู่ ี "ถ้าจะแต่ง หน่าหาของหน่าได้ ไม่ตอ้ งใหใ้ คร
หา"

"แมแ้ ต่เจา้ บ่าวหรอื " เขาถาม รมิ ฝีปากเหยยี ด
ออกคลา้ ยจะยม้ิ

ฉนั จอ้ งหน้าเขาเขมง็ เขาพยายามทห่ี น้าเรยี บ
แต่เม่อื เหน็ ฉันเบกิ ตากวา้ งขน้ึ เขาก็ย้มิ นิดหน่ึงคลา้ ย
กลนั้ ไมอ่ ยู่

"คณุ พสิ ณฑ"์ ฉนั ครางชอ่ื เขาเสยี งแหบเหมอื น
จะขาดใจ

"แต่งเงยี บ ๆ คงไม่ได้ เพราะ...เพ่อื นฝงู ทาง
ผมก็มีมากอีกอย่าง... หน้าตาเจ้าสาวก็คงไม่ทาให้
เจา้ บ่าวต้องอายนกั ถา้ จะพาออกงานดว้ ย เลยคดิ ว่าจะ
มงี านเลย้ี งเอกิ เกรกิ บา้ งแต่ไมใ่ ชห่ รหู รา"

"คุณพสิ ณฑ"์ คราวน้ีเป็นเพยี งเสยี งทเ่ี รยี กใน
ใจ

เขายม้ิ กวา้ ง รงั้ เบาๆ ฉนั กเ็ ขา้ ไปอยใู่ นวงแขน

นุชาวดี ๓๕๑

ของเขา ฉนั กอดเขาแน่นดว้ ยความรสู้ กึ ทย่ี ากแก่การ
บรรยาย อยากรอ้ งไหแ้ ต่กอ็ ยากหวั เราะใหด้ งั ลนั่

"ขแ้ี งจรงิ จะแต่งงานด้วยกต็ ้องร้อง ไม่แต่งก็
รอ้ ง เอาใจยากจรงิ "

ฉนั ยม้ิ ทงั้ ทน่ี ้าตากลบตา
"ส่งผใู้ หญ่ไปสขู่ อหน่าเรยี บรอ้ ยแลว้ แต่ขอรอ้ ง
คุณแมห่ น่าว่าอย่าเพง่ิ เปิดเผยว่าเป็นใคร ขอใหผ้ มได้
ตกลงกบั หน่าอกี ที ใครจะไปรวู้ ่าจะหนีอกี ใจคอจะให้
ผมตามหน่าตลอดชวี ติ หรอื ไง"
"ถา้ คณุ พสิ ณฑส์ มคั รใจจะตาม"
"สมคั รใจอยหู่ รอก แต่เรม่ิ จะแก่แลว้ จะเอาแรง
ทไ่ี หนตาม จะขอรอ้ งใหห้ น่าหยดุ หนี จะไดไ้ หม"
ฉนั กะพรบิ ตาถ่ี
"รอ้ งไห้น่ีหมายความว่าผมขอรอ้ งมากเกนิ ไป
ใชไ่ หม" เขาแหยฉ่ นั
"ไม่ค่ะ ไม่มอี ะไรมากเกนิ ไปเลยทค่ี ุณพิสณฑ์
ขอจากหน่า ขอเพยี งแต่ใหร้ จู้ กั ขอบา้ งเทา่ นนั้ "

๓๕๒ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"เคยขอใหฟ้ ังแลว้ แต่หน่ากไ็ ม่ฟัง" เขาพูดถงึ
ความหลงั

"หน่าขอโทษ หน่า..."
เขาปิดปากฉนั
"ลมื มนั เสยี เถิด จาแต่ว่าเราห่างกนั ไปสามปี
เพราะความจาเป็นบงั คบั แลว้ กก็ ลบั มาพบกนั ใหมเ่ พ่อื
จะอยดู่ ว้ ยกนั ใช่ไหม"
"ค่ะ รบั รองว่าหน่าจะไมห่ นีหายไปไหน แต่จะ
คอยตามคุณพสิ ณฑจ์ นเบ่อื เลย"
"ฟังน่ากลวั จรงิ แต่ก็น่าลองนะ มผี ู้หญงิ คอย
ตามคมุ กไ็ มเ่ ลว"
และถึงวินาท่ีนี้ฉันกย็ า้ กบั ตวั เอง และทุก
คนได้ว่าเขาไม่ใช่คนเคร่งขรึมเลยถ้าหากจะได้
ร้จู กั เขาอย่างแท้จริง ถ้าจะกล้าพอที่ก้าวเข้าไปหา
เขาเพราะเข าเองแม้จะดูเหมือน ป้ อมปราการท่ี
แขง็ แรง เขากย็ งั เป็นมนุมยท์ ่ีมีเลือดเนื้อ มีหวั ใจท่ี
ต้องการใครรสกั คนท่ีเข้าใจเขามากที่สดุ

๒๖...

"ผมไม่เคยคิ ดว่าจะ ต้ องใช้ จดหมาย
สาหรบั การติดต่อต่อกบั หน่า แต่ดเู หมือนว่าคราว
นี้ ก า ร ใ ช้ จ ด ห มา ย เ ป็ น ห น ท าง สุ ด ท้ า ย ที่ จ ะ
เข้าถึงหน่ า ในเมื่อหน่ พยายามหลบเลี้ยงการ
เผชิญหน้กบั ผมทงั้ ที่ ไม่มีเหตผุ ลพอที่จะทา ทาไม
เราไม่พดู กนั ให้เข้าใจ แทนท่ีจะเมินเฉยต่อกนั ผม
รวู้ ่าไม่ใช่วิสยั ของหน่าท่ีสงสยั แล้วจะไม่ถามผมรอ
เสมอท่ีจะอธิบายเร่ืองราวทงั้ หมด ทงั้ ท่ีแต่เดิมผม

๓๕๔ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ตงั้ ใจไว้ว่าจะบอกความจรงิ แก่หน่าทงั้ หมดหลงั จากท่ี
ผมหยา่ เรยี บรอ้ ยแลว้ ซง่ึ คงไมเ่ กนิ เดอื นหน้า

พสิ ณฑ"์

เป็นจดหมายสนั้ ๆ ท่ีไม่มีคาข้ึนต้นหรือลง
ทา้ ยตามประสาคนทห่ี วานไม่เป็น แต่กอ็ าจจะทาใหฉ้ ัน
ไมต่ อ้ งระเหจ็ ไปจากกรุงเทพถ้าไดเ้ ปิดออกอ่านในครงั้
นนั้ แมเ้ พยี งประโยคทา้ ย

ฉันพบั จดหมายใส่ซองตามเดมิ มองมนั นิ่งอยู่
คร่หู น่ึงแล้วค่อย ๆ ชอ้ นตามองคนท่ยี นื ห่างออกไปท่ี
จบั ตาเขมง็ อย่ทู ห่ี น้าฉัน ยม้ิ ใหเ้ ขาอย่างนึกเสยี ใจในสง่ิ
ทผ่ี ่านมา

"น่าเสยี ดายนะคะ ถา้ หน่าจะไดอ้ ่าน ..."
"ป่านน้เี ราคงจะมเี ดก็ เลก็ ๆ วงิ่ วุ่นในบา้ น"
ฉนั ยน่ จมกู
"หน่าเสยี ใจจงั เลยทว่ี ่วู าม"
"ผมจะใหแ้ กต้ วั "

นุชาวดี ๓๕๕

"ทายงั ไงคะ"'
"รบี ๆ ยา้ ยมาอยทู่ น่ี ่ี ใหผ้ มลงโทษ"
"คุณพสิ ณฑท์ าไดล้ งคอหรอื คะ"
เขารงั้ รา่ งฉนั เขา้ ไปชดิ ตวั
"ทาไมจะไม่ได"้ กอดหลวมๆ แต่กบ็ อกใหร้ ถู้ งึ
วามหวงแหน จบู แรงๆ ตรงขมบั ของฉัน "จะลงโทษ
อยา่ งน้ที ุกวนั "
ฉันกอดเขา "หน่าเตม็ ใจจะให้ลงโทษ ว่าแต่
เมอ่ื ไหรค่ ะ"
ฉนั จาตอ้ งเรง่ เพราะมเี หตุผลบางอยา่ ง
"แ ล้ว แ ต่ ห น่ า ต้อ ง ใ ช้เ ว ล า เ ต รีย ม ตัว ส ัก ก่ีว ัน
เพอ่ื จะเป็นเจา้ สาว อาทติ ยห์ น่งึ พอไหม"
"ทาไมใจรอ้ นจงั " ฉนั แสรง้ ถามไปตามประสา
หญงิ ทงั้ ทด่ี ใี จทก่ี ารแต่งงานจะมขี น้ึ เรว็ กว่าทค่ี าด
"ถ้าไม่หดั ใจรอ้ นเดยี๋ วเมยี จะหาว่าไม่รัก อ้าว
....ทาไมจะต้องแก้มแดง ผมพูดความจรงิ ไม่ใช่หรอื
หน่ารไู้ หม ...หน่าทาใหผ้ มดใี จทม่ี ผี หู้ ญงิ คนหน่ึงรกั ผม

๓๕๖ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

มากพอทใ่ี หแ้ มแ้ ต่สง่ิ ทห่ี วงแหน เพยี งเพ่อื จะพสิ ูจน์ให้
ผมรวู้ ่าความรกั ของเธอไมม่ เี งอ่ื นไข"

"หน่าผดิ ไปมากก็อยากแก้ตวั หน่า... รกั คุณ
พสิ ณท์น่ีคะ ก็ได้แต่หวงั ว่าคุณพิสณฑ์จะเหมอื นเดมิ
เมอ่ื หน่าแสดงความจรงิ ใจถงึ เพยี งน้แี ลว้ "

"ผมเหมอื นเดิมเสมอ .. . แต่ไม่แน่ใจในตัว
หน่าจงึ ต้องทาอย่างน้ีเพ่ือลองใจ ทงั้ เง่อื นไขท่ีไม่มี
เหตุผลขน้ึ มาทงั้ ทไ่ี ม่คดิ ว่าหน่าจะรบั แต่หน่ากร็ บั หน่า
พยายามเขา้ ใจความรกั ไมม่ เี งอ่ื นไขของผมทงั้ ทผ่ี มเอง
เป็นคนพดู เองยงั ไมเ่ ขา้ ใจเลย" เขายม้ิ ลอ้ ๆ ฉนั

"ก็หน่าอยากดีกับคุณพิสณฑ์น่ีคะ ก็ต้อง
พยายามเขา้ ใจว่าคุณพสิ ณฑเ์ ขด็ ทจ่ี ะแต่งงาน แต่หน่า
ก็หวงั อยู่เสมอว่าจะทาให้คุณพิสณฑ์เปล่ียนใจยอม
แต่งงานกบั หน่าถงึ ได้ทาในสง่ิ ท่ผี ูห้ ญงิ ดี ๆ เขาคงไม่
ทา"

"พดู อะไรอยา่ งนนั้ " เขาลบู แกม้ ฉนั เบา ๆ หน่า
ไดพ้ สิ จน์ความรกั ทม่ี แี ต่การใหต้ ่างหาก เรอ่ื งท่เี กดิ ขน้ึ

นุชาวดี ๓๕๗

ท่ีชะอานัน้ ต้องโทษท่ีเป็ นความเห็นแก่ตัวของผม
อยากจะลองใจหน่า ไม่ได้ตงั้ ใจเลย แต่ต้นว่าจะใหไ้ ป
ถงึ ขนั้ นนั้ แต่พอหน่าตามใจ ผมมาคดิ อกี ทตี วั เองกาลงั
จะต้องไปเยอรมนั นานด้วย อยู่ทางน้ีเกิดมีใครมา
เกย้ี วหน่าตดั หน้าไปกจ็ ะเดอื ดรอ้ นเปล่า เลยตอ้ งทาตวั
เหมอื นคนฉวยโอกาส"

"ไมค่ ะ่ ไมไ่ ดฉ้ วยโอกาส หน่าเตม็ ใจเอง
ต่างหาก"

เขาจบู ทร่ี มิ ฝีปากของฉนั นง่ิ นาน
"ห น่ า ค ง ไ ม่ รู้ห ร อ ก ว่ า ผ ม ติด ต า ม ข่ า ว ค ร า ว
ของหน่าอยตู่ ลอดเวลาสามปีทเ่ี ราหา่ งกนั "
"จรงิ หรอื คะ ทาได้ยงั ไง หน่าคดิ ว่าตัง้ แต่วนั
นัน้ แล้วคุณพสิ ณฑค์ งโกรธหน่าท่อี ุตส่าห์ขบั รถไปตงั้
ไกลแลว้ หน่ากลบั วา่ เจบ็ ๆ กลบั มา"
"ตอนนัน้ ก็เสยี ใจอยู่ไม่น้อย แต่พอเวลาผ่าน
ไปไม่นานกพ็ ยายามเขา้ ใจหน่า อย่างท่ผี มเคยพูดทุก
คนมเี หตุผลในการกระทาของตน ผมเองเป็นอสิ ระแลว้
กไ็ ดแ้ ต่รอใหเ้ วลาพสิ ูจน์ตวั เอง ไดแ้ ต่รอดวู ่าเราจะเป็น

๓๕๘ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

เน้ือดูกันหรือเปล่า แต่ตลอดเวลาผมก็คอยซักถาม
เร่อื งราวของหน่าจากเพ่อื น จาไดไ้ หมทเ่ี คยเล่าให้ฟัง
ว่ามเี พ่อื นเป็นปลดั อย่ทู น่ี ัน้ ทเ่ี ขาพูดถงึ หน่า ฉันพยกั
หน้า "ผมถามถงึ ทุกฝีกา้ วจนเพอ่ื นมนั สงสยั "

"บอกความจรงิ เขาไปหรอื เปลา่ คะ"
"บอก แต่ขอรอ้ งใหเ้ ขาปิดเป็นความลบั เพราะ
ผมเองไม่รวู้ ่าหน่าจะกลบั มาหาผมหรอื จะมใี ครอ่นื ไหม
ถา้ จะมคี นใหม่ หน่าคงไมอ่ ยากใหม้ เี รอ่ื งของผมเขา้ ไป
เกย่ี วขอ้ งจะทาใหล้ าบากใจไดส้ าหรบั คนใหม่"
"หน่าจะมคี นใหม่ไดย้ งั ไง" ฉันยอ้ นถาม มอง
เขาดว้ ยความรกั ใคร่ทเ่ี ขาไม่เคยทอดท้ิงฉนั ทงั้ ทฉ่ี นั ทา
กบั เขาถงึ เพยี งนนั้
"ผมจะเอาอะไรมาเป็นเครอ่ื งประกนั อยากจะ
ทาอะไรสกั อย่างทจ่ี ะเอาหน่าคนื มากท็ าไมไ่ ด้ เพราะห
น่าไมเ่ ปิดโอกาสให้ ไดแ้ ต่รอ... แลว้ หน่ากก็ ลบั มาพอรู้
ข่าวแทบจะโลดไปหา แต่เจ้าความไม่แน่ใจทาให้รอ

นุชาวดี ๓๕๙

จงั หวะ เพราะบอกตัวเองว่าจะไม่ทนให้หน่าปฏิเสธ
เป็นครงั้ ทส่ี อง"

"หน่าไมเ่ คยปฏเิ สธ เพยี งแต่เขา้ ใจผดิ "
"แต่สาหรบั ผม หน่าปฏิเสธข้อเสนอของผม
ปฏิเสธท่จี ะฟัง คราวน้ีผมเลยต้องหดั ปฏเิ สธท่จี ะฟัง
หน่าบา้ ง อยากจะรวู้ ่าจะทนไดอ้ ย่างทผ่ี มทนมาแลว้ ได้
ไหม เพราะไม่ใช่ผมเพยี งคนเดยี วท่หี น่ามพี ลาดจาก
ผม หน่ายงั มอี ีกหลายคนให้เลอื กทาให้ผมอยากจะดู
หวั ใจหน่า ท่จี รงิ ความคดิ ท่จี ะลองใจหน่าเพิ่งเกิดข้นึ
ตอนท่ผี มก้าวเขา้ ไปในงานแต่งงานของนัธ เหน็ หน่า
กบั ผู้ชายถึงสองคนท่ไี ม่มอี ะไรด้อยกว่าผมเลย และ
โดยเฉพาะตอนทห่ี น่ามาชนผม"
"ตายจรงิ " ฉันอุทานเขนิ ๆ "รดู้ ว้ ย แล้วยงั
แกลง้ ทาเฉยอยไู่ ด"้
เขาหวั เราะเห็นฟันขาวน่าดู "รู้ซิ ไม่ใช่หน่า
คนเดยี วทจ่ี บั ตามองผม ผมกม็ องหน่าไมค่ ลาดสายตา
เหมอื นกนั แต่กแ็ กลง้ ทาเฉย ๆ ใครจะไปรวู้ า่ สามปี
จากกนั นารจี ะเป็นอ่นื หรอื เปลา่ "

๓๖๐ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"แต่คุณพสิ ณฑน์ ่าจะรวู้ ่าหน่าไม่มที างเป็นอ่นื
ไม่เช่นนัน้ คงไม่พยายามขุดคุ้ยเร่อื งของเรา ทงั้ ท่คี ุณ
พสิ ณฑท์ าเหมอื นลมื มนั หมดแลว้ "

"ใครจะไปรใู้ จหน่ามที งั้ วฒั น์ทงั้ มารค์ สองคนน้ี
แหละทท่ี าใหผ้ มคดิ ลองใจหน่า อยากจะรนู้ กั ว่าหน่าจะ
เลอื กใครในสองคน ถา้ เบอ่ื ทจ่ี ะขอคนื ดกี บั ผม"

"โธ่ ทาไมพูดเหมอื นหน่าเป็นคนหลายใจ เขา
สองคนเป็นแคเ่ พอ่ื น"

"แต่เขาสองคนไม่ได้คดิ อย่างนัน้ ไม่รู้หรอื ว่า
ผมหงึ แทบตายทเ่ี จอหน่ากบั คุณวฒั น์ตามลาพงั คนื นนั้
หงึ จนตอ้ งเขา้ ไปทกั ไปดหู น้าใหแ้ น่ว่าเป็นหน่า"

"แต่คุณพสิ ณฑก์ พ็ าคุณแกวไปคนื นัน้ "เขา
เป็นใครกนั คะ" ฉนั ไดท้ รี บี ซกั เขาบา้ ง

เขาอมยม้ิ
"บอกซคี ะ หน่าอยากร"ู้
"เป็นผหู้ ญงิ ทน่ี ่าสนใจคนหน่งึ จรงิ ไหม"

นุชาวดี ๓๖๑

ฉันทาตาวาว เขาใชร้ มิ ฝีปากแตะแก้มฉันเบา
ๆ

"เป็นใครกนั คะ คณุ พสิ ณฑ"์
ฉันถามสียงแข็งข้นึ นิดหน่ึง ก็ผู้หญิงคนนัน้
เป็นเหมอื นหนามยอกอกมานาน
"คนรจู้ กั " เขาแสรง้ ตอบกากวม
"รลู้ ่ะคะ่ ว่าคนรจู้ กั แต่สนิทกนั มากน้อยแค่
ไหน"
"หงึ เป็นดว้ ยหรอื " เขาถามหน้าเกอื บจะชดิ
หน้าฉนั
"ของ ๆ ใคร ใครกต็ อ้ งหวง"
"ถา้ จะขออนุญาตหน่ามผี หู้ ญงิ อกี สกั คน"
"ไม!่ " ฉนั ตอบทนั ควนั เบย่ี งตวั ออกจาก ออ้ ม
แขนของเขาทนั ที แต่เขากลบั กอดกระชบั กดศรี ษะฉนั
ใหอ้ งิ แอบตรงไหล่
"ผมพดู เล่น เราไมใ่ ช่สตั วจ์ ะไดส้ มส่ไู มเ่ ลอื ก"
เขาเลยี นคาพดู ของฉนั

๓๖๒ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"หน่าพดู แรงไปมาก คุณพสิ ณฑเ์ กลยี ดหน่า
มากไหมคะ ตอนนัน้

"ไมห่ รอก เพยี งแต่น้อยใจนิดหน่อยทห่ี น่ามอง
ไมเ่ หน็ ความจรงิ ผมเองไมเ่ คยคดิ เลยทจ่ี ะใหห้ น่าอยู่
เหนือใครหรอื เป็นรองใคร เป็นคนเดยี วเทา่ นนั้ ในชวี ติ
ทเ่ี หลอื อย่"ู

"แลว้ ผหู้ ญงิ คนนนั้ " ฉนั ถามอกี อยา่ งไมย่ อมให้
จบเรอ่ื งงา่ ย ๆ

"คงสงสยั มานาน คดิ วา่ คุณแกวเป็นใคร"
"ก็หนังสอื พมิ พ์เขาลงข่าว ตอนท่คี ุณพสิ ณฑ์
ไปเยอรมนั คราวน้ีว่าคุณแกวจะมีข่าวดีกับคนท่ีไป
ดว้ ย"
"เขาไปกบั ผมคนเดยี วทไ่ี หนล่ะ มเี พ่อื นผมไป
อกี คน"
"หมายความว่า ..."'
เขาพยกั หน้า

นุชาวดี ๓๖๓

"คุณแกวเขาเป็ นเพียงเพ่ือนรุ่นน้องโตท่ี
เยอรมนั มาด้วยกัน เขาจะแต่งงานกับฮนั ท์เพ่อื นผม
เรว็ ๆ น้ี"

"แต่คุณพิสณฑ์สนิทกับเธอมาก โดยเฉพาะ
เมอ่ื อยตู่ ่อหน้าหน่า"

"กอ็ ยากดใู จหน่าบา้ ง ทหี น่าสนทิ กบั คนอ่นื ล่ะ"
"หน่าสนิทกบั ใคร ทงั้ วฒั น์ทงั้ มารค์ เขารทู้ งั้ นัน้
ว่าหน่าหวั ใจไมว่ า่ ง"
"แต่กย็ งั ไปไหนดว้ ยกนั จนลอื มาเขา้ หูผม น่ีผม
เลยต้องรนี บอกมารค์ ไปว่าเราจะแต่งงานกนั เร็ว ๆ น้ี
เพราะหมอนนั้ เขาขผู่ มวา่ ถา้ เขากลบั มาเทย่ี วเมอื งไทย
อกี ครงั้ หน่ายงั โสดอยเู่ ขาจะเอาหน่าไปดว้ ยใหไ้ ด้"
"คดิ วา่ หน่าจะไปกบั เขาหรอื คะ"
"ต้องสงสยั ไว้ก่อนละ เพราะหน่าสนิทกบั เขา
มาก รไู้ หมตอนทไ่ี ปส่งเขาทส่ี นามบนิ วนั ทเ่ี ขาจะไปบงั
คลาเทศ เขาพูดถึงแต่หน่าจนผมนึกอยากให้เขาไป
แลว้ ไมต่ อ้ งกลบั มาอกี "
ฉนั ยม้ิ แลว้ กน็ กึ ขน้ึ ได้

๓๖๔ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"หน่าเพง่ิ จะเขา้ ใจ"
"เรอ่ื งอะไรหรอื "
"หน่าไดร้ บั โปสการด์ จากมารค์ เขยี นแต่ว่าขอ
แสดงความยนิ ดดี ว้ ย โดยไม่ไดช้ แ้ี จงอะไรเลย หน่ายงั
นึกสงสยั เลยว่ามอี ะไรท่จี ะต้องยนิ ดอี กี ในเม่อื ... คุณ
พสิ ณฑก์ าลงั จะแต่งงานกบั คนอ่นื มารค์ เขาน่ารกั เสมอ
เลยนะคะ"
"น่ารกั คงไมร่ กั ใชไ่ หม"
"คะ่ ไมร่ กั แน่ เพราะหน่ามคี นรกั อยแู่ ลว้ "
"ใครเอ่ย"
ฉนั ไมต่ อบ ซบหน้าอกเขาฟังเสยี งหวั ใจของ
เขาเตน้
"คุณพสิ ณฑค์ ะ"
"แน่ใจหรอื คะว่าเราจะแต่งงานกนั "
"แน่ใจ วา่ แต่หน่าเอง ตดั สนิ ใจไดห้ รอื ยงั ว่าจะ
เลอื กใคร"

นุชาวดี ๓๖๕

"คุณพิสณฑ์ก็รู้อยู่แล้ว หน่าสู้อาสามาสอน
หนังสอื ป่าน ตามงอ้ งอนจนอ่อนใจแล้วอ่อนใจอกี แต่
หน่าไมแ่ น่ใจในตวั คณุ พสิ ณฑ์ เคย...ผดิ หวงั อาจทาให้
คุณพสิ ณฑไ์ มอ่ ยากแต่งงาน"
"เช่อื เร่อื งเหลวไหลท่ผี มพูดด้วยหรอื ผมเพยี งแต่หา
เรอ่ื งพสิ จู น์ว่าหน่ายงั รกั ผมอยหู่ รอื เปล่าเท่านนั้ ไมเ่ คย
คดิ เลยว่าจะไม่แต่งงานกบั หน่า ผมอาจจะกลวั ถ้าต้อง
แต่งงานกบั คน ๆ เดมิ แต่หน่าไมม่ อี ะไรเหมอื นคนเดมิ
เลย ผมเองกเ็ รยี นรทู้ จ่ี ะเอาใจเมยี มากขน้ึ หน่า... " เขา
มองฉันน่ิงครหู่ น่ึง "ผมอาจจะเป็นผชู้ ายทเ่ี งยี บขรมึ จน
น่ากลวั สาหรบั คนอ่นื แต่ไมไ่ ดห้ มายความว่าผมจะไม่
มคี วามรสู้ กึ อยา่ งคนอ่นื เพยี งแต่ผมไม่รวู้ ่าจะแสดงออก
ได้ยงั ไง มนั ขดั เขนิ ไปหมดเพราะไม่เคย ผมอาจจะ
อ่อนหวานเอาอกเอาใจใครไม่เป็น เเต่จะพยายาม
ถ้าหน่าจะช่วยผมบ้างเพ่ือไม่ให้ชีวิตแต่งงาน ต้อง
ลม้ เหลวอกี ครงั้ ซง่ึ ผมเชอ่ื ว่าหน่าจะทาไดใ้ ชไ่ หม"

๓๖๖ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"ค่ะ" ฉนั ยกมอื เขาขน้ึ แนบแก้ม "หน่ารคู้ ่ะว่า
เราจะความสุข คุณพิสณฑ์จะไม่ซเี รยี ส เม่อื อยู่บ้าน
และจะไมเ่ บอ่ื ถา้ หน่าซกั มากเกนิ ไป''

"ผมรู้ว่าหน่าเป็นคนท่ีเหมาะสมกับผม หน่า
เป็นผู้หญงิ ทเ่ี ตม็ ไปดว้ ยชวี ติ จติ ใจจะไมย่ อมน่ิงเฉยกบั
ความเฉยเมยของผมแน่ เพราะอย่างน้ีเม่อื ผมบอกห
น่าว่าต้องการครสู อนภาษาองั กฤษนัน้ ผมเช่อื มนั่ อยู่
ในใจว่าหน่าจะมาเองถ้าหน่ายงั คดิ ว่าเรายงั มอี ะไร ๆ
ต่อกนั อกี แลว้ หน่ากม็ าจรงิ ๆ"

"เป็นแผนการหรอื คะน่ี"
"ทานองนนั้ ...แต่กอ็ ยากใหป้ ่านเรยี นดว้ ย"
"แลว้ ทาไมใหเ้ ลกิ คะ"
"ไมอ่ ยากใหเ้ มยี ทางานหนกั "
"ไมห่ นกั อะไรเลย หน่าเตม็ ใจจะสอน"
"ไว้ตกลงกนั อกี ที เม่ือหน่ามาอยู่บ้านน้ีอย่าง
คุณผู้หญงิ อกี หน่อยบ้านน้ีคงเตม็ ไปดว้ ยเสยี งหวั เราะ
หลงั จากทเ่ี งยี บมาตงั้ แต่ทผ่ี มกลบั จากเยอรมนั "

นุชาวดี ๓๖๗

"ใคร ๆ ในบ้านคงกลัวคุณผู้ชายกันทงั้ นัน้ "
ฉนั ลอ้ เขา

"อกี หน่อยมคี ุณผหู้ ญงิ แลว้ เขาอาจจะรวู้ ่าคนท่ี
น่ากลวั ควรจะเป็นคณุ ผหู้ ญงิ เสยี มากกวา่ "

"ไม่หรอกค่ะ หน่าไม่ชอบให้ใครมากลัว และ
ถา้ จะมี ใครในบา้ นทต่ี อ้ งกลวั กค็ วรจะเป็นคณุ พสิ ณฑ์
เสยี มากกว่า"

เขาจุมพติ ใหร้ างวลั ฉนั
"หน่าดใี จ ไม่คดิ ว่าจะมวี นิ าทนี ้ีอกี แล้ว นึกว่า
ต้องไปไหนไกล ๆ อกี สามปีท่ผี ่านมาช่างน่าทรมาน
เหลอื เกนิ เพยี งแต่คิดว่าจะต้องไปอกี หน่าก็แทบจะ
คลงั่ แลว้ "
"น่าจะรนู้ ะวา่ ผมไมป่ ลอ่ ยหน่าไปไหนแน่"
"แต่คุณพสิ ณฑเ์ งยี บไปนานเหลอื เกนิ น่คี ะ"
"ผมมธี ุระจาเป็นจรงิ ๆ ทจ่ี ะต้องจดั การทาให้
เ ส ร็จ แ ต่ ก็ไ ม่ ไ ด้น่ิ ง น อ น ใ จ เ ร่ือ ง ห น่ า ส่ ง ค น ไ ป สู่ ข อ
เพยี งแต่ไม่บอกหน่าเพราะอยากให้หน่าประหลาดใจ
ซ้ายงั บอกเพ่อื นสนิทไปหลายคนว่าจะแต่งงานเรว็ ๆ

๓๖๘ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

น้ี บอกช่อื เจา้ สาวไปเสร็จแล้วตงั้ ใจจะบอกความจรงิ
หน่าวนั ทเ่ี ลย้ี งฉลองทห่ี น่งึ ใหป้ ่าน พดู แนะใหน้ ัธโทรมา
ชวนหน่าไม่ยอมไป เลยบอกให้ป่ านโทรเรียกให้ได้
หน่าก็ยงั ไมย่ อมไปอกี ผมกช็ กั จะไม่สบายใจ จะไปหา
ก็ยงั ติตตรงท่มี เี พ่อื นมาจากเยอรมนั ต้องคอยพาเขา
เทย่ี วแต่กไ็ มไ่ ดเ้ ฉลยี วใจเลยว่าหน่าจะหนี ถา้ นัธเขาไม่
มากระแทกประตูใส่หน้าเมอ่ื เชา้ น้ีคงไมม่ ที างรเู้ ลยว่าห
น่ากาลงั จะไป"

"นธั เขาทายงั ไง"
"คุณวฒั น์เขาโทรศพั ท์มาถามนัธว่าหน่ากาลงั
จะไปไหน นธั เขาโมโหทร่ี วู้ ่าหน่าจะไปอกี เดนิ อาด ๆ
เขา้ มาในหอ้ งทางานของผมบอกว่าหน่ากาลงั จะไป คง
สมใจผมแลว้ แลว้ เขากป็ ิดประตูปังออกไป"
"คงนึกหมนั ไส้ท่ผี มทาเร่อื ย ๆ เน่ือย ๆ ไม่รู้
หรอกวา่ ผมเองกร็ อ้ นใจ แต่ยงั หาโอกาสดี ๆ ทจ่ี ะเซอร์
ไพรส้ หน่าไมไ่ ดเ้ ท่านนั้ พอนธั กระแทกประตูใส่หน้าผม
กร็ บี ตามออกมา นธั เขาเตรยี มเตม็ ท่ี คงนึกว่าผมจะต่อ

นุชาวดี ๓๖๙

ว่าเร่อื งปิดประตูใส่หน้า แต่ท่ไี หนได้ผมกลบั เดนิ อ้าว
จะไปขน้ึ รถ ความเป็นเลขาทาให้เขาตะโกนถามอยา่ ง
เสยี ไม่ไดว้ ่าจะไปไหนผมกบ็ อกเขาว่า ฮนั นีมนู เท่าน้ี
แหละทาหน้ายงั กะถูกผหี ลอก"

"ทาไมไ่ ปบอกอยา่ งนนั้ "
"กค็ ดิ จรงิ ๆ น่ี เราอยใู่ นสภาพทจ่ี ะฮนั นมี นู ได้
ไมใ่ ชห่ รอื "
"เรายงั ไมไ่ ดแ้ ต่งงานกนั ใครเขาจะคดิ ยงั ไง"
"จดทะเบยี นก่อนก็ไดถ้ ้าหน่าต้องการ สาหรบั
ผมคดิ แต่ว่าไหน ๆ หน่าก็บอกท่บี ้านไว้แล้วว่าจะไป
ต่างจงั หวดั ก็ ไปกนั จรงิ ๆ พกั ผอ่ นกนั สองคนกไ็ มเ่ ลว"
"คณุ พสิ ณฑเ์ พงิ่ ไปพกั รอ้ นมาไมใ่ ช่หรอื "
"ใครวา่ พกั รอ้ นผมไปเรอ่ื งการคา้ ทเ่ี ยอรมนั ท่ี
บอกนธั ไปเพราะ... "
"จะแกลง้ หน่าใชไ่ หมคะ"
เขาหวั เราะหึ
"แยจ่ งั " ฉนั ต่อว่าอยา่ งไมจ่ รงิ จงั นกั
"แต่กไ็ ดร้ วู้ า่ หน่ารกั ผม"

๓๗๐ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"แลว้ คุณพสิ ณฑล์ ะ่ คะ"
"ทาไมหรอื "เขาแกลง้ ทาไขสอื
"ก.็ .."
เขายม้ิ ใสต่ าฉนั
"อย่าถามเลยว่ารักหรือเปล่า เพราะไม่ใช่
คาถามท่คี วรถามในเวลาน้ี ท่นี ่าจะถามคอื รกั มากแค่
ไหนต่างหาก เหน็ ไหมผมพดู เพราะ ๆ กเ็ ป็น"
ฉันหวั เราะด้วยหวั ใจท่ีเป็นสขุ เขาเพียงแต่
ยิ้ม แต่ดวงตาท่ีมองฉันนัน้ เต็มไปด้วยความรกั
ใคร่ และหวงแหนซ่ึงไม่เคยเลยท่ีจะเห็นเขามอง
ผหู้ ญิงคนอ่ืนใดนอกเสียจากฉันเพียงคนเดียว

บทส่งท้าย

อนั ท่ีจริงเร่ืองราวของฉันและคุณพิสณฑ์
น่าจะจบลงเพียงเท่านัน้ ตามเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
ในช่วงแปดปี ก่อน แต่เพ่ือจะให้เนื้อเรื่องเป็ นไป
อย่างสมบูรณ์ที่สุด ฉันจึงเห็นควรที่จะเล่าเร่ือง
ชีวิตค่ขู องเราเพิ่มเติมอีกนิ ดหน่อย หลงั จากขาด
ช่วงไปนานหลายปี

งานแต่งงานของเรา มีในอีกสองเดือน
ต่อมาหลงั จากท่ีเราทาความเข้าใจกนั ได้ ที่เล่ือน

๓๗๒ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ช้ากว่าความตงั้ ใจของเราสองคน เพราะไม่มฤี กษ์ท่ี
เหมาะสมตามทผ่ี ใู้ หญ่ตอ้ งการ โชคดที ต่ี อนนนั้ ฉนั มไิ ด้
มเี ด็กอย่างท่ีคิด ประจาเดือนท่ีขาดไปนัน้ เกิดจาก
ความกงั วลเท่านัน้ เอง และกลบั มตี ามปกตใิ นสปั ดาห์
ต่อมาหลงั จากทฉ่ี ันและเขากลบั จากฮนั นีมูนอย่างไม่
เป็นทางการ

ถึงวันน้ี . .. ขณะท่ีกาลังจรดปากกาลงบน
แผ่นกระดาษสขี าวตรงหน้า ฉันเป็นแม่ของลูก ๆ ท่ี
น่ารกั ถงึ สามคน สองคนแรกเป็นชายอายเุ จด็ ขวบและ
ห้าขวบตามลาดบั คนเลก็ เป็นหญิงอายุสามขวบ ทงั้
ลกู ทงั้ พ่อรวมทงั้ ป่านทาใหฉ้ ันรซู้ ง่ึ ถงึ คุณค่าของตนเอง
ท่ีเกิดมาเป็ นมนุษย์ เพราะเขาเหล่านั้นทาให้ฉัน
ตระหนักถงึ ความสาคญั ของฉันทม่ี ตี ่อเขา ซ่งึ ไม่น้อย
ไปกวา่ ทพ่ี วกเขามตี ่อฉนั

คุณพสิ ณฑย์ งั คงเงยี บขรมึ ในสายตาของคน
อ่นื น่าเกรงขามอย่บู า้ งสาหรบั ป่ านและน้อง ๆ แต่ก็
ไม่เคยข้ึนเสียงดุทัง้ ส่ีคน และกับฉันเขาก็พยายาม

นุชาวดี ๓๗๓

เรยี นรทู้ ่จี ะเป็นคนโรแมนติกบ้างในบางครงั้ เพ่อื ช่วย
เพิ่มรสชาติให้กับชีวิตแต่งงานของเรา จาได้ว่าอยู่
ดว้ ยกนั มาถงึ แปดปีเพง่ิ เคยขดั แยง้ กนั สามครงั้ เท่านัน้
เเละทงั้ สามครงั้ ก็ไม่ทาให้เรามนึ ตงึ ต่อกนั เกนิ วนั เลย
เพราะถ้าไม่ใช่ฉันท่ีเป็นฝ่ ายยวั่ เยา้ ให้เขาหายขุ่นเคอื ง
เขาก็จะเป็นฝ่ ายออดอ้อนขอดีด้วย ซ่ึงฉันเพียงคน
เดยี วเทา่ นนั้ ทร่ี ดู้ วี า่ น่ารกั เพยี งไหน

เสียงรถแล่นเข้ามาในบน ได้เวลากลบั จาก

เรียนหนังสือของป่ านและน้องๆ ฉันเห็นจะต้อง
ยตุ ิเรื่องราวมุมหนึ่งของชีวิตแต่เพียงเท่านี้เพื่อจะ

ลงไปดแู ลเรอ่ื งของว่างให้ป่ านและเดก็ ๆ อีกสกั ครู่
ใหญ่ ๆ คุณพิสณฑค์ งจะกลบั คงไม่พอใจแน่ถ้า

ฉันยงั นัง่ เขียนอยู่โดยท่ีไม่ลงไปรบั หน้าเขา และ
ซกั ถามเขาเรื่องจิปาถะ เพื่อให้ร้วู ่าฉันยงั เป็ นนิ นา
คนเดิมท่ีช่างซกั ช่างถาม และสนใจในทุกอย่างที่
เก่ียวข้องกบั ต้วเขาอย่เู ป็นนิจ

๓๗๔ ถ่านไฟไมเ่ ก่า
จบบริบูรณ์