ถ่านไฟไม่เก่า

๑๐๐ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

มาร์คปรายตาไปท่ีคุณพิสณฑ์ ย้ิมแปลก ๆ
แลว้ ยน่ื มอื ออกใหฉ้ นั สมั ผสั

"หวงั ใจว่าคงไดพ้ บคณุ อกี เรว็ ๆ น้ี"
"เช่นเดยี วกนั ค่ะ"
"คงไมร่ งั เกยี จถา้ ผมจะโทรไปคุยดว้ ย"
"ไม่ค่ะ ว่างๆโทรไปนะคะ ฉันจะได้ฝึกภาษา
ดว้ ย"
ความสมั พนั ธข์ องฉนั และคุณพสิ ณฑท์ เ่ี กดิ ขน้ึ
นัน้ มสี าเหตุหน่ึงมาจากความใกล้ชดิ กนั ในระหว่างท่ี
เขาขบั รถมาส่งฉันด้วยเส้นทางท่กี ่อนข้างไกล เปิด
โอกาสให้ฉันและเขาได้พูดคุยกนั ตามลาพงั หลายครงั้
ด้วยความบงั เอิญในตอนแรกและด้วยความตงั้ ใจใน
ตอนหลงั
"เมอรซ์ เิ ออร์ และมาดามดูรองช่นื ชมในตวั คุณ
มาก"
"คงไมถ่ งึ ขนั้ นนั้ หรอกคะ่ อาจจะเพยี งแคพ่ อใจ
ทม่ี คี นไทยคุยภาษาฝรงั่ เศสดว้ ย"

นุชาวดี ๑๐๑

"ผมใชค้ าผดิ หรอื ทใ่ี ชว้ า่ ช่นื ชม"
"ไม่ผดิ หรอกค่ะ เพยี งแต่ดฉิ ันรสู้ กึ ว่าดเี กนิ ไป
ทจ่ี ะใชก้ บั ดฉิ นั เทา่ นนั้ "
"คงไม่ดีเกินไป ผมยังคิดว่าน่าจะมีคาอ่ืนท่ี
ดีกว่านัน้ เพียงแต่ผมยังรู้ศัพท์ภาษาไทยไม่มาก
เท่าทค่ี วร"
"แต่ก็พูดได้ดีค่ะ สาหรับคนท่ีเติบโ ตใน
ต่างประเทศ"
"อาจจะเป็นเพราะไดค้ รดู ี คุณแมผ่ มเคย่ี วเขญ็
ใหส้ นใจ เสยี แต่วท่านไม่มเี วลาพอมาเมอื งไทยใหม่ ๆ
ได้นัธเขาช่วย คงจะพูดดขี น้ึ ถ้าไดค้ นรคู้ อยแก้ให้เวลา
ทไ่ี ดย้ นิ คาทไ่ี มค่ ุน้ หู อยา่ งเชน่ คุณเป็นตน้ "
"ดฉิ ันไม่บงั อาจถงึ เพยี งนัน้ เพราะไม่แน่ใจว่า
ภาษาไทยของตวั เองจะดถี งึ ขนั้ ทจ่ี ะแก้ใหค้ นไทยดว้ ย
กนั เอง"
"แต่ถ้าเป็นคนไทยท่เี ต็มใจให้คุณช่วยแก้ให้
คุณคงไมร่ งั เกยี จ"

๑๐๒ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ฉันยงั ไม่ทนั ตอบ เพราะรสู้ กึ หนาว ๆ รอ้ น ๆ
ขน้ึ มา เขากเ็ ปลย่ี นเรอ่ื งทนั ควนั

"พรุ่งน้ีคุณจะไปส่งเขาสองคนท่ีดอนเมือง
ไหม"

"เครอ่ื งบนิ ออกกโ่ี มงคะ"
"เกอื บทมุ่ ถา้ คณุ ว่างพอ ผมจะไปรบั "
ฉนั ลงั เล เป็นเพราะร่าลากบั คนทงั้ ค่แู ล้ว แต่ก็
ไม่อยากปฏเิ สธคนตรงหน้าทก่ี าลงั ชวน เพราะนึกเดา
ว่าคงยากไม่น้อยสาหรบั เขาท่ีจะเอ่ยเอ้ือน ออกมา
หากไดร้ บั การปฏเิ สธคงไมด่ แี น่
"ถา้ ไมว่ ่างกไ็ มเ่ ป็นไร"
ฉนั เรมิ่ จะชนิ กบั วธิ กี ารพดู จาของเขา ตอบโดย
ทนั ทวี า่
"วา่ งค่ะ"
"ผมจะไปรบั ก่อนเวลานิดหน่อย แวะหาอะไร
ทานรองทอ้ งแลว้ คอ่ ยไปสนามบนิ "

นุชาวดี ๑๐๓

ฉนั รบั คา ทุกอยา่ งเรม่ิ ตน้ คลา้ ยกบั ว่เป็นความ
จาเป็นท่ที าให้เราสองคนต้องไปไหน ๆ ด้วยกนั แต่
เม่อื ว่างพอ ฉันเรม่ิ ถามใจตนเองว่ามคี วามผดิ ปกตใิ ด
เกดิ ขน้ึ หรอื แอบแฝงอยู่ และยงั หาคาตอบไม่ไดจ้ วบจน
วนั ต่อมาขณะทเ่ี ขาขบั รถมาส่ง

"ผมเสยี ใจทเ่ี ขาทงั้ ครู่ บี กลบั "
"แต่เขาคงมาอกี "
"คงอีกนาน เขาทงั้ คู่ทาให้ผมพบอะไรอย่าง
หน่งึ ทไ่ี มค่ ดิ วา่ จะไดพ้ บ"
"อะไรหรอื คะ"
"น่าเสยี ดาย"
ฉันเองเข้าใจเอาว่า ความเสียดายนั้น
เกิดขึ้นเพราะมิตรภาพของเขาและสามีภรรยาคู่

นั้น ต่อเม่ืออยู่ตามลาพัง เมื่อกล้าพอท่ีจะถาม

ความร้สู ึกของตนเองที่มีต่อเขา ฉันกพ็ บว่าฉันเอง

กเ็ สียใจและเสียดายไม่น้อยในการจากไปของคน

ค่นู ัน้ เพราะย่อมหมายความว่าไม่มีสาเหตอุ ีกแล้ว
ที่จะทาให้ฉันและคุณพิสณฑ์ ได้พบกนั อีกสกั ปี

๑๐๔ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

กว่าเขาคู่นั้นจะกลับมา ฉันจะทนรอได้นานถึง
อย่างนัน้ เชียวหรือ

๘....

หลงั จากงานแต่งงานของนีธยา ฉันกเ็ กบ็
ตวั อย่แู ต่ในบ้านไม่ยอมออกไปไหน บ่อยครงั้ ท่ีฉัน
มองดเู ครือ่ งรบั โทรศพั ทอ์ ย่างจดจ่อด้วยความหวงั
ว่าเขาจะติดต่อมาบ้าง วนั แล้ววนั เล่า จนล่วงเข้า
เกือบสองสัปดาห์ ไม่มีข่าวคราวของเขาเลย
หลายครงั้ ที่ฉันเกือบจะตดั สินใจติดต่อเขาแต่กไ็ ม่
กล้าพอที่จะทา ช่วงเวลานี้คนท่ีฉันบต้องการมาก

๑๐๖ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ท่สี ุดคงเป็นนัธยา เพราะนัธยาคนเดยี วเท่านัน้ ท่รี ู้
เร่อื งราวระหว่างฉันและเขาดที ่สี ุด แม้จะไม่ใช่ตงั้ แต่
เรม่ิ แรก ทจ่ี รงิ ฉนั กน็ ึกโทษตวั เองอย่เู ช่นกนั ทม่ี ไิ ดบ้ อก
ความจรงิ แก่นธั ยาแต่ตน้

"เป็นยงั ไงบา้ งพพ่ี สิ ณฑข์ องเรา"
นัธยาซกั ฉันทนั ทที ่เี ราพบกัน หลงั จากคืนท่ี
สามภี รรยาดรู องกลบั ไปไดไ้ มก่ ว่ี นั
"ก็ ... ขรมึ อยา่ งนธั ว่าถา้ ไมร่ จู้ กั กนั ดพี อ"
"ขรมึ แต่ใจดนี ะจะบอกให้ พ่พี สิ ณฑพ์ อใจงาน
ทห่ี น่าทามาก"
ฉนั ฟังดว้ ยความปีติ
"หน่าสกั อย่างนัธว่าแลว้ ว่าจะต้องพอใจ พ่พี ิ
สณฑเ์ ขาออกปากชม นัธเองยงั แทบไม่เช่อื หู ทางาน
ดว้ ยกนั ตงั้ นานยงั ไม่เคยชมนัธหรอื ใคร ๆ ในทท่ี างาน
สกั คน"
"ถงึ อยา่ งนนั้ เชยี ว"

นุชาวดี ๑๐๗

"เขาละ พอคลอ้ ยหลงั คนในออฟฟิศวจิ ารณ์กนั
ทงั้ นัน้ แต่ใคร ๆ เขาก็นับถือ คนอย่างพ่ีพิสณฑ์น่ะ
ตอ้ งสนิทถงึ จะรใู้ จ ดขู า้ งนอกตดั สนิ ไม่ได้ มารค์ ล่ะเป็น
ยงั ไง"

"อธั ยาศยั ดคี ยุ สนุก"
"วนั นนั้ เขาโทรมาหานัธ ซกั เรอ่ื งหน่า ดู ๆ จะ
สนใจหน่าอย่นู า ไม่เลว เคยมหี มอดูคนไหนบอกบา้ ง
ไหมว่าหน่าระมเี น้อื ค่เู ป็นคนต่างชาต"ิ
"เท่าท่จี าได้ก็ไม่มี มแี ต่ว่าจะต้องแต่งงานกบั
พอ่ มา่ ย" ฉนั พดู ไปอยา่ งนึกสนุก
"ย๊ี ไมเ่ อา พอ่ มา่ ยไม่เอา แต่งกบั ฝรงั่ ดกี ว่า ยงิ่
ฝรงั่ อยา่ งมารค์ ดว้ ยแลว้ ยง่ิ ดเี ขา้ ไปใหญ่ เทย่ี วบ่อยดว้ ย
หลายประเทศ"
"ไดค้ ่าประชาสมั พนั ธม์ าเทา่ ไหร"่
"ไม่ได้หรอก เพียงแต่เห็นว่าเป็ นคนดีก็
อยากจะสนบั สนุน"
ฉันย้มิ นึกไปถึงคนดอี กี คน ออกสงสยั อยู่
เหมอื นกนั ว่าทาไมนัธยาจงึ ไม่สนับสนุนบา้ ง เกอื บจะ

๑๐๘ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

หลุดปากถามไปด้วยความคะนอง แต่ไม่รู้ว่าอะไรมา
ปิดปากไว้ อาจจะเป็นเพราะความผดิ ปกตทิ เ่ี กดิ ขน้ึ ใน
ใจก็เป็นได้ท่ีทาให้ไม่กล้าพอ เพราะเกรงจะมีพิรุธ
ใหน้ ธั ยามาลอ้ ไดว้ า่ ชอบพอกบั ญาตขิ องเธอ

สาหรบั นัธยานัน้ คงคดิ เอาว่าฉันกบั เขารู้จกั
กนั เพยี งแต่การร่วมเดนิ ทางไปสุโขทยั ครงั้ นนั้ และถ้า
วันนัน้ นัธยาจะอยู่คุยกับฉันต่ออีกสักครู่หน่ึงเร่ือง
ทงั้ หมด ระหว่างฉันและเขาคงเปิดเผยขน้ึ ในตอนนัน้
และฉันเองกค็ งอยู่ในอกี สภาพหน่ึงแทนทจี ะต้องคร่า
ครวญเสยี ดายอดตี อย่างเช่นท่เี ป็นอยู่ ในบจั จุบนั วนั
นนั้ พอนัธยาออกไปไดไ้ ม่ก่นี าที กม็ อี กี คนท่ที าตวั เป็น
แขกทส่ี รา้ งความแปลกใจใหก้ บั ฉนั อยา่ งมาก เพราะไม่
คาดคิดมาก่อนว่าห้องรบั แขกง่าย ๆ ของตนจะได้
ตอ้ นรบั รา่ งสงู สงา่ นนั้

"คุณพสิ ณฑม์ าถงึ ทน่ี ่ีเชยี ว" ฉนั ทกั เขาไม่เตม็
เสยี ง แมจ้ ะเคยมเี พ่อื นชายหลายคนมาคุยดว้ ยทบ่ี ้าน
แต่กไ็ มเ่ คยรสู้ กึ ประหลาด ๆ อยา่ งน้มี าก่อน

นุชาวดี ๑๐๙

"ไมร่ วู้ า่ รบกวนเวลาของคุณหรอื เปลา่ "
"ไมค่ ะ่ "
"ผมมงี านช้นิ หน่ึงท่อี ยากเสนอใหค้ ุณทา เหน็
วา่ กาลงั อยใู่ นชว่ งปิดเทอม"
"งานอะไรคะ" ฉนั ถามอยา่ งกระตอื รอื รน้
"เป็นรายงานการประชุมของบรษิ ัท ทงั้ หมด
เขยี นด้วยภาษาไทย อยากจะได้ฉบบั ภาษาฝรงั่ เศส
เผอญิ ช่วงน้ีตนทร่ี ฝู้ รงั่ เศสทเ่ี คยทางานชน้ิ น้ีลาพกั รอ้ น
ทางผมจาเป็นต้องได้รายงานส่งไปท่ฝี รงั่ เศสภายใน
เดอื นน้ีเสยี ด้วย เลยอยากให้คุณทาเพราะเห็นคุณใช้
ภาษาผร่ งั เศสไดด้ ถี า้ คุณสนใจ"
"ขอดตู น้ ฉบบั ก่อนไดไ้ หมคะ"
เขายน่ื แฟ้มทถ่ี อื มาดว้ ยใหฉ้ นั ฉนั พลกิ ดชู า้ ๆ
เพ่อื ถ่วงเวลในการตดั สนิ ใจ อนั ทจ่ี รงิ งานแปลนนั้ ไมใ่ ช่
งานทฉ่ี นั ช่นื ชอบ แต่เจา้ ของงานช้นิ นนั้ สทิ ท่ี าใหฉ้ ันไม่
อาจหลุดปากปฏเิ สธโดยไมไ่ ตร่ตรองใหด้ เี สยี ก่อน ครนั้
พ อ พิจาร ณ าดูง า น ท่ีเ ข าเ ส น อ มา เ ห็น ว่ าไ ม่เ กิน ขีด

๑๑๐ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ความสามารถของความรทู้ ต่ี นเองไดร้ ่าเรยี นมาฉันจงึ
ตอบรบั เมอ่ื เขาถามว่า

"พอจะไหวไหมครบั "
"คดิ วา่ ไดค้ ะ่ จะใหเ้ วลามากน้อยแคไ่ หนคะ"
"ท่ใี หด้ ูนัน้ เป็นเพยี งการประชุมครงั้ แรก มอี ีก
ฉบบั หน่ึง ความหนาเท่ากนั ถ้าเป็นไปไดก้ อ็ ยากใหไ้ ด้
ก่อนสน้ิ เดอื น"
ฉันมองดูวตั ถุในมอื หน่ึงเดอื นเท่ากบั เวลาท่ี
เหลอื อยู่พอดีในช่วงปิดเทอม ไม่เลวนักหรอกท่จี ะมี
รายไดพ้ เิ ศษ ทส่ี าคญั อาจจะเป็นหนทางใหค้ ุน้ เคยกบั
คนทน่ี ่าสนใจคนนนั้
สองวนั ก่อนจะถงึ กาหนดกลบั จากยนั นีมนู ของ
นัธยา วัฒน์มาชวนฉันออกไปดูหนัง และแวะทาน
อาหารเยน็ ใจจรงิ นนั้ แทบจะไม่อยากออกไปไหน ดว้ ย
คดิ ว่าบางท.ี .. คนทร่ี อคอยอาจจะมแี ก่ใจนึกถงึ บา้ ง แต่
กเ็ ป็นเพยี งความหวงั ในอากาศทไ่ี มม่ ที างเป็นจรงิ เม่อื
วฒั น์รบเรา้ ฉนั จงึ ออกไปกบั เขา

นุชาวดี ๑๑๑

หนังท่ดี ูสนุกมากพอทจ่ี ะ ทาให้ลมื ความทุกข์
ใจไดบ้ ้าง แต่ถงึ จะกลบเกล่อื นยงั ไง วฒั น์ก็ยงั ถามฉัน
ในตอนหน่งึ ระหวา่ งอาหารว่า

"หน่ามเี รอ่ื งไมส่ บายใจหรอื "
ฉนั ยม้ิ มองหน้าเขา
"ทไ่ี มต่ อบน่จี ะใหเ้ ขา้ ใจวา่ รบั หรอื ปฏเิ สธ"
"อะไรทาใหว้ ฒั น์คดิ อยา่ งนนั้ "
"ดูหน้าก็รู้ ตัง้ แต่กลับจากขอนแก่น ใจลอย
บ่อย มอี ะไรน่าเป็นห่วงทน่ี นั่ หรอื "
ฉนั ส่ายหน้า
เขาจอ้ งหน้าฉนั อยา่ งเอาจรงิ เอาจงั
"เคยมคี นอยากรู้ว่าทาไมหน่าถึงอยู่เป็นโสด
นานทส่ี ุดในหมเู่ พ่อื นสนิท"
"หน่าแก่มากแลว้ "
"ไมแ่ ก่ เพยี งแต่ดูตามรปู การณ์แลว้ หน่าน่าจะ
มคี รอบครวั ไปตงั้ นานแลว้ "
"กย็ งั ไมเ่ จอใครทถ่ี ูกใจน่ี" ฉนั ตอบเลย่ี งๆ

๑๑๒ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

วฒั น์ยกมอื กุมหวั ใจทาหน้าเจบ็ ปวดจนฉันนึก
ขา "เจบ็ จรงิ ๆ เดยี๋ วตอ้ งขอเพลงทาไมถงึ ต้อง เป็นเรา
เสยี แลว้ "

ฉนั หวั เราะ
"รู้ไหม แม้แต่ในเวลาท่ีหัวเราะหน่าก็ยัง
หวั เราะไมเ่ ตม็ เสยี งเลย"
"โอโ้ ฮ! สงั เกตกนั ถงึ ขนาดน้เี ชยี วหรอื "
"น่าจะรตู้ วั ว่าตวั เองน่าสนใจแค่ไหน"
"เอาเถดิ ไมต่ อ้ งยอถงึ ขนาดนนั้ มอ้ื น้หี น่า
เป็นเจา้ มอื เองกไ็ ด้"
"ทาไมเราไมค่ ุยกนั อยา่ งจรงิ จงั บา้ งนะหน่า"
ฉนั สนั่ ศรี ษะ ดวงตามแี ววขอรอ้ ง
เขาถอนหายใจ พยกั หน้าอยา่ งพยายามเขา้ ใจ
"กไ็ ด.้ ..กไ็ ด้ ผมมนั ถลาตวั เดนิ ผดิ ทางไปแลว้ "
"ยอ้ นกลบั ไปตงั้ ตน้ ใหมซ่ "ี
"เสยี เวลา ผมมคี วามเช่อื ว่าแมจ้ ะหลงทางแต่
ถา้ พยายามกถ็ งึ จดุ หมายไดเ้ หมอื นกนั "

นุชาวดี ๑๑๓

"แลว้ อยา่ มาโอดครวญทหี ลงั กแ็ ลว้ กนั "
"เถดิ น่า ไวใ้ จวฒั น์ไดห้ น่า"
ฉันมองดูแก้วเคร่อื งด่มื ถ้าเป็นวฒั น์ทุกอย่าง
คงง่ายดาย แต่ชวี ติ คนเรามกั จะไม่ง่ายอย่างทค่ี วรจะ
เป็น เป็นเพราะเรามักจะพอใจในคนท่ีไม่พอใจเรา
ต้องการในส่ิงท่เี รามิได้เป็นเจ้าของ แต่ฉันก็เหมอื น
วฒั น์อยู่อย่างท่ตี ดั สนิ ใจจะเดนิ ไปจนสุด แม้ว่าจะผิด
หรอื ถูกก็ตามในเส้นทางรกั ท่เี ลอื ก ไม่ใช่เพราะด้อื รนั้
แต่เป็นเพยี งความตอ้ งการสว่ นลกึ ของหวั ใ จ
"ถามจรงิ ๆ ว่าทาไมถึงกลบั มาสอน หนังสอื
ทน่ี ่อี กี "
"แมอ่ ยากใหก้ ลบั " ฉนั ใหเ้ หตุผลหน่งึ กบั เขา
"ถามอะไรอกี นิดได้ ไหม"
"ไมน่ ิดละ ถามทงั้ มากมายแลว้ "
"อกี ขอ้ เดยี ว" เขาต่อรอง
"ถามมาซี แต่ไม่สัญญานะว่าจะตอบ วัฒน์
กลายเป็นมนุษยเ์ จา้ ปัญหาไปตงั้ แต่เมอ่ื ไหร่"

๑๑๔ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"ถามจรงิ ๆ ขอ้ เดยี ว จรงิ หรอื เปล่าท่มี คี นลอื
ว่าหน่าอกหกั "

"ใครนะชา่ งลอื เสยี เหลอื เกนิ "
"ผมก็อยากรู้เหมอื นกนั ว่าใครนะท่ีเป็นคน ๆ
นัน้ ท่ีบังอาจตัดหน้าผม น่ีถ้าผมไม่มวั ตัง้ หน้าตัง้ ตา
เรยี นเอาปรญิ ญาโทมาอวดหน่า นายนนั่ คงไมม่ โี อกาส
อยา่ งน้ี"
เหตุหน่งึ ในหลายเหตุทท่ี าใหฉ้ ันชอบวฒั น์มาก
ก็เป็นเพราะเขาไม่จรงิ จงั กับชีวิตมากเกินไป แม้จะ
เก้ียวพาราสีบ้างในบางครงั้ แต่เขาก็ทาให้เป็นเร่อื ง
ตลกเสยี มากกว่า หากจะเปรียบวัฒน์กับคนท่อี ยู่ใน
หัวใจ ฉันรู้ดีว่าวัฒน์จะให้ชีวิตท่ีเต็มไปด้วยเสียง
หวั เราะ ในขณะท่ีเขาคนนัน้ อาจจะหยิบย่ืนชีวิตท่ี
ค่อนข้างจรงิ จงั ให้กบั ฉันแต่ฉันก็ยงั สมคั รใจเลอื กเขา
โดยไมห่ วาดหวนั่ ว่าจะต้องเผชญิ กบั สภาพความเงยี บ
ข รึม ข อ ง เ ข า ท่ีอ อ ก จ ะ ม า ก เ กิน ไ ป ใ น บ า ง โ อ ก า ส
โดยเฉพาะเวลาทเ่ี ขาไมพ่ อใจ

นุชาวดี ๑๑๕

เคยมคี นพูดเข้าหูหลายคนว่าถ้าคิดจะรกั กบั
ผู้ชายขรมึ ต้องทาใจให้ได้อย่างหน่ึงว่า เขาจะขรมึ ไป
เสียทุกอย่างไม่ว่าเร่อื งไหน แม้จะรกั ผู้หญิงคนหน่ึง
มากเขาก็จะไม่ปรปิ ากให้เธอรู้อย่างหวานซ้งึ ตรงึ จติ
ฉนั เองกม็ ปี ระสบการณ์มาแลว้ ในเรอ่ื งน้ี แมจ้ ะเช่อื มนั่
ว่าเขาพึงใจในตัวฉันเป็นพเิ ศษ แต่เขาก็ไม่เคยบอก
ตรง ๆ เลยว่ารกั แต่เขากม็ วี ธิ บี อกเลย่ี ง ๆ ทน่ี ่ารกั ไป
อกี เเบบ หน่งึ

"ไหน ๆ เพ่ือนฝูงก็แต่งงานกันไปหมดแล้ว
ผมกาลงั คดิ ว่าถ้าตวั เองจะแต่งงานบ้างก็ไม่เลว หรอื
หน่า ว่าไง"

"ไมม่ อี ะไรจะวา่ "
"เป็นอนั วา่ ตกลงใชไ่ หม" เขาสรปุ หน้าตาเฉย
"บา้ ชี วฒั น์ พดู เป็นเลน่ อยไู่ ด"้
"ไมไ่ ดพ้ ดู เล่นนะ ถา้ หน่าจะโอเค"
"เอาไวช้ าตหิ น้าตอนไมต่ อ้ งบ่ายกไ็ ด้"
"ไมร่ หู้ รอื ว่าเป็นบาปทป่ี ลอ่ ยใหค้ นอ่นื คอย"

๑๑๖ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"ไม่ได้เรียกให้ ใครคอย อยากจะคอยเอง
ทาไม"

"คอยแก้เซ็ง อย่างน้อยก็มีอะไรให้คอย ไม่
เป็นไร ถา้ เจอนางแกว้ เขา้ จะไมค่ อย"

"ขอใหเ้ จอเรว็ ๆ เถดิ เจา้ ประคนุ้ "
ฉันย้มิ เม่ือเขาขึงตาให้ เสกวาดตามองไป
รอบๆ บรรยากาศค่อนขา้ งสงบ เสยี งเพลงแผ่วหวาน
อาหารรสอร่อยล้วนแล้วแต่เป็นปัจจยั ท่ีจะทาให้มี
ความสุข แต่กไ็ ม่เคยทฉ่ี ันจะลมื เรอ่ื งทค่ี งคา้ งอย่ใู นใจ
ได้
"เอ๊ะ ! ผชู้ ายคนนนั้ คนุ้ ๆ เคยเหน็ หน้าทไ่ี หน"
วฒั น์พยกั เพยดิ ใหฉ้ นั มองไปทม่ี มุ หอ้ ง ฉนั ผนิ
หน้าไปชา้ ๆ และกน็ ง่ิ อยใู่ นท่านนั้ จวบจนไดย้ นิ เสยี ง
วฒั น์ถาม
"หน้าคุน้ กบั หน่าไหม"
ฉนั ถอนสายตาจากภาพทเ่ี หน็ พยกั หน้าชา้ ๆ
รมิ ฝีปากหนกั อง้ึ

นุชาวดี ๑๑๗

"ใครหรอื หน่า"
ฉันหนั กลบั ไปมองโต๊ะท่มี ุมหอ้ งนัน้ อีก คงไม่
ยากท่จี ะบอก ถ้าไม่ใช่เพราะผู้หญงิ ท่สี ง่างามราวกบั
นางพญาท่ีกาลังจานรรจาอยู่โดยท่ีคน นัง่ ตรงข้าม
ตงั้ ใจอยา่ งเตม็ ทไ่ี มผ่ ดิ กบั ทเ่ี คยตงั้ ใจฟังฉนั ในอดตี
"ใคร" วฒั น์ถามซ้า
"คณุ ...คุณพสิ ณฑ์ นายของนธั "
"จรงิ ซินะ ว่าแล้วว่าหน้าคุ้น ๆ วนั นั้นนัธยงั
แนะนาใหร้ จู้ กั แลว้ ผหู้ ญงิ ทน่ี งั่ ตรงขา้ มล่ะ"
ฉนั ตอบเบา ๆ ฉนั เองกอ็ ยากจะรเู้ หมอื นกนั ว่า
ผหู้ ญงิ คนนนั้ มคี วามหมายต่อเขามากสกั แค่ไหน มาก
พอทจ่ี ะทาใหเ้ ขาลมื ความมตี วั ตนของฉนั ไดไ้ หม
"เหน็ นัธบอกว่าเป็นพ่อม่ายเน้ือหอมมาหลาย
ปีแลว้ ดเู หมอื นหน่าเองกร็ จู้ กั กบั เขาใช่ ไหม"
"รจู้ กั "
"อ้าว! เขาหนั มาทางน้ีพอดี" วฒั น์ส่งย้มิ ให้
เขาอยา่ งคนอธั ยาศยั ดี ฉนั ไมไ่ ดห้ นั ไปมอง แต่กใ็ จเต้น
เมอ่ื วฒั น์บอกวา่ เขาเดนิ มาทางเราแลว้ ละหน่า"

๑๑๘ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

เขามาท่โี ต๊ะจรงิ ๆ ทงั้ ทฉ่ี ันไม่คดิ ว่าเขาจะทา
เขาส่งยม้ิ ใหเ้ ราทงั้ คู่ เอ่ยทกั ทายวฒั น์

"เห็นคุณตอนแรกจาไม่ค่อยได้ พอเห็นคุณนิ
นาดว้ ยถงึ แน่ ใจว่าเราเคยพบกนั มาทน่ี ่ีบ่อยเหมอื นกนั
หรอื ครบั "

"กบ็ ่อยอยู่ คุณพสิ ณฑล์ ่ะครบั "
"บ่อยอย่เู หมอื นกนั ผมชอบบรรยากาศทน่ี ่ีมา
นงั่ กนั นานหรอื ยงั "
ตอนท้ายเขาหันมาถามฉัน ดวงตาไม่มี
รอ่ งรอยของความคุน้ เคยอยา่ งทฉ่ี นั จะไดเ้ หน็
"นานเหมอื นกนั คะ่ "
"ทานอาหารกันเสร็จแล้ว ไม่เช่นนัน้ จะชวน
รว่ มโต๊ะดว้ ย" วฒั น์พดู เมอ่ื ฉนั เงยี บเสยี ง
"ไม่เป็นไร เชญิ ตามสบาย แวะเขา้ มาทกั ทาย
เท่านนั้ วนั หลงั พบกนั ใหม"่
แล้วเขาก็กลบั ไปท่โี ต๊ะซ่งึ มผี ู้หญงิ คนนัน้ นัง่
รออยู่

นุชาวดี ๑๑๙

"เทช่ ะมดั เลยนะหน่า"
วฒั น์พดู เมอ่ื เขาคลอ้ ยหลงั ไป
ฉนั พยกั หน้า
"กลบั กนั หรอื ยงั วฒั น์"
"ทาไมรบี กลบั " วมั น์ถามอย่างผดิ หวงั นิด ๆ
จนฉันนึกเสียใจท่ใี ช้อารมณ์มากเกินไปจนทาให้เขา
หมดความสุขไปดว้ ย แต่ฉันจะทนนงั่ อยตู่ รงนัน้ อกี แม้
เสย้ี ววนิ าทกี ไ็ มไ่ ด้ เพราะฉนั คงตอ้ งหนั ไปมองคนค่นู นั้
ซ้าแล้วซ้าเล่า แล้ววฒั น์ก็จะรู้ความจรงิ ทงั้ หมดท่ฉี ัน
เพยี รปิดมานานปี
"กลบั เถิดวฒั น์ หน่าร้สู ึกง่วงแล้ว"

คืนนัน้ กไ็ ม่ต่างจากคืนก่อน ๆ ฉันหมกมุ่น
อย่กู บั เร่ืองเดิม มาผลอ็ ยหลบั เอาตอนใกล้รงุ่

๙...

พอกลบั จากฮนั น่ีมูนได้วนั เดียว นัธยาก็โผล่
มาทบ่ี า้ นของฉนั พรอ้ มดว้ ยของฝากหลายชน้ิ

"เป็นยงั ไงบา้ ง ฮนั น่มี นู "
ฉันถามไปอย่างนัน้ เองทงั้ ทร่ี คู้ าตอบดี เพราะ
เพยี งเหน็ ความอ่ิมเอบิ บนใบหน้าของคนท่เี ป็นเพ่อื น
นนั้ กร็ ดู้ วี า่ นธั ยากาลงั มคี วามสขุ อย่างยงิ่ ยวด
"ทงั้ เหนื่อยทงั้ สนุก แต่ก็ทาให้รกั วิทย์ขึ้น
อีกมาก จะส่งโปสการด์ มาให้หน่าแล้วแต่ลืมทุกที

นุชาวดี ๑๒๑

เพราะมีรายการซ้ือของฝากยาวเหยียด กว่าจะถึง
โรงแรมกห็ มดแรงเขยี น หมดแรงทจ่ี ะนึกถงึ "

"เรม่ิ ทางานหรอื ยงั "
"ยงั ขอหยุดต่ออีกหน่ึงสัปดาห์ เพิ่งโทรไป
บอกพ่พี สิ ณฑ์เม่อื คนื คงไม่พอใจนักเหมอื นกนั ทน่ี ัธ
เกงานเกอื บเดอื น แต่กไ็ มก่ ลา้ วา่ ลองว่าซจี ะลาออกมา
อยบู่ า้ นเสยี เลย ดซู วิ ่าจะหาเลขาค่ใู จอยา่ งน้ไี ดท้ ไ่ี หน"
"ถา้ เขาไดย้ นิ เขา้ จะวา่ ยงั ไง"
"กค็ งไดแ้ ต่ยม้ิ นิด ๆ ตามประสา พพ่ี สิ ณฑเ์ ขา
ดกี บั นัธออก แต่ไม่รจู้ ะแสดงออกยงั ไง แต่กบั หน่าคง
ดกี ว่ามากใช่ ไหม"
คาเย้า นัน้ เรียกรอยย้มิ จากฉันได้ ไม่มาก
อยา่ งทค่ี นพดู ตงั้ ใจ นธั ยาเลกิ คว้ิ อยา่ งไมเ่ ชอ่ื นกั
"หมายความว่า พ่ีพิสณฑ์ไม่ได้ติด ต่อหน่า
เลยหรอื นบั ตงั้ แต่งานแต่งงานของนธั "
ฉนั พยกั หน้า
นธั ยาน่วิ หน้า
"เอ ... พพ่ี สิ ณฑจ์ ะเอายงั ไงกนั แน่นะ"

๑๒๒ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"เขาอาจจะมคี นทถ่ี ูกใจแลว้ "
"ไมเ่ อาน่าหน่า อย่าเพงิ่ ทอ้ แท้ อยากรกั กบั คน
ไม่ธรรมดาน่ีก็ต้องทนเอาหน่อย ถ้ารกั กบั นายวฒั น์
ป่านน้ีกส็ บาย โกรธกด็ ูรู้ ชอบใจกไ็ ม่ปิดบงั ไม่เหมอื น
พระพ่ชี ายของเรา หน้ายงั กะรูปปั้น แต่ก็ยงั มคี นหลง
รกั เรอ่ื งของกรรม"
ฉนั ยม้ิ ไมค่ อ่ ยออก
"คนื ก่อนไปกนิ ขา้ วกบั วฒั น์ เจอเขากบั ผหู้ ญงิ
คนหน่งึ "
"แลว้ พพ่ี สิ ณฑเ์ หน็ หน่าหรอื เปลา่ "
"เหน็ เขา้ มาทกั ดว้ ยซา้ ไป"
"เขา้ มาทกั กด็ นี ่ี"
"นัธไม่เขา้ ใจ สาหรบั คุณพสิ ณฑ์ถ้าเห็นหน่า
แลว้ ไมม่ าทกั จะดกี ว่าทม่ี าทกั "
"จรงิ ซนิ ะ เวลาท่ีไม่พอใจเขามกั จะทาท่าชา
เยน็ อยา่ งชนดิ ทแ่ี สบถงึ ขวั้ หวั ใจ แลว้ คนื นนั้ หลงั งานได้

นุชาวดี ๑๒๓

ยนิ ว่าไปส่งหน่าไม่ใช่หรอื ไม่ได้รอื ฟ้ืนความหลงั กนั
บา้ งหรอื "

"ไมไ่ ดพ้ ดู เลย"
"โธ่! หน่าทาไมปล่อยโอกาสดีอย่างนัน้ ไป
หน่า จะรอใหพ้ พ่ี สิ ณฑเ์ ป็นฝ่ายเรมิ่ น่ะเหน็ จะยาก อยู่
ทห่ี น่ามากกวา่ "
"หน่าก็ไม่ได้รัง้ รออะไรเลย แต่เขาไม่เปิ ด
โอกาสใหห้ น่าเลย หน่าพยายามพดู แต่ดเู หมอื นว่าเขา
ไม่ต้องการให้มกี ารขุดคุ้ยความหลงั ข้นึ มาอกี บางที
หน่าอาจจะผดิ ทค่ี ดิ ว่าถ่านไฟยงั ไมเ่ ก่า"
"ไม่เลวรา้ ยอยา่ งทค่ี ดิ หรอก อยา่ เพงิ่ หมดหวงั
งา่ ย ๆ "
"แต่นธั เองกไ็ มม่ นั่ ใจไมใ่ ชห่ รอื ว่าเขายงั เหมอื น
เดมิ "
"ก.็ ..พพ่ี สิ ณฑเ์ ขาเหมอื นคนอ่นื ท่ไี หนกนั เฉย
จนไม่รวู้ ่าขา้ งในนนั้ มหี วั ใจมี ความรสู้ กึ อย่างคนอ่นื ๆ
บา้ งหรอื เปล่า ถงึ ไดป้ ระหลาดใจนกั ทไ่ี ดย้ นิ ว่ามาชอบ
หน่า พูดจรงิ ๆนะหน่า จนป่านน้ีนัธเองยงั ไม่เขา้ ใจเลย

๑๒๔ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

วา่ หน่าชอบพพ่ี สิ ณฑ์ ไดย้ งั ไงนะ ไมน่ ่าจะเป็นผชู้ ายใน
รสนิยมของหน่าเลยน่ี ถ้าบอกว่าเป็นวฒั น์ยงั ไม่สงสยั
เลย"

ฉันย้มิ ไม่ได้บอกนัธยาเพราะอยากเก็บเป็น
ความลบั เพยี งลาพงั ฉันคนเดยี วเท่านัน้ ทร่ี ดู้ วี ่าทาไม
นินาคนน้ีท่แี สนจะร่าเรงิ ช่างยวั่ ช่างเย้าถึงชอบผู้ชาย
คนนัน้ ได้ ทงั้ ท่คี นขรมึ ๆไม่เคยอยู่ในความสนใจของ
ฉนั เลยนบั ตงั้ แต่เรมิ่ ยา่ งเขา้ วยั สาว

"ยงั ไงก็ยงั มหี นทาง ลองดูอกี ทวี ่าพพ่ี สิ ณฑจ์ ะ
ตดั ใจไดจ้ รงิ อยา่ งทแ่ี สดงออกมา ศุกรห์ น้ามารค์ เขาจะ
เลย้ี งสง่ ตวั เอง"

"จรงิ ซี หน่าลมื ไปเลย"
"ในสมองของ หน่าตอนน้ี มแี ต่เร่อื งของ พ่ีพิ
สณฑค์ นเดยี วน่ะซี นัธจะมารบั คงได้รกู้ นั ว่าหน่ายงั มี
ความหมายแค่ไหน นัธจะจบั ตามองให้ ขอ้ สาคญั หน่า
อยา่ ปลอ่ ยให้ โอกาสหลุดมอื ไปอกี "

นุชาวดี ๑๒๕

"ขอใหม้ โี อกาสเท่านัน้ ท่หี น่ากลวั ก็คอื จะไม่มี
โอกาสอยา่ งทต่ี อ้ งการ"

อย่างน้อยยังมีความหวังอีกครัง้ หากฉัน
พยายามนึกไม่ออกเหมอื นกนั ว่า เขาจะทนเมนิ เฉยอยู่
ไดน้ านสกั แค่ไหนเชยี ว

ฉันยกแก้วไวน์ข้ึนจิบ หูก็คอยพังบุรุษชาว
เยอรมนั ทก่ี าลงั คุยถงึ ประสบการณ์ ของตนเองในตอน
แรกท่เี ข้ามาอยู่เมอื งไทย ส่วนตาก็จบั อยู่ท่แี ผ่นหลงั
ของร่างสูงในเส้ือสฟี ้าอมเทา ท่กี าลงั คุยกบั เลขาเอก
ของสถานทูตแห่งหน่ึง เกอื บชวั่ โมงแลว้ นับแต่กา้ วเขา้
มาในหอ้ งพกั ของมารค์ แต่ทงั้ ฉนั และเขาไดเ้ พยี งแค่ส่ง
ยม้ิ ใหก้ นั เป็นเชงิ ทกั ทายในตอนแรกทพ่ี บกนั เท่านัน้

เสยี งหวั เราะของคนรอบขา้ งทาใหฉ้ ันต้องรบี
ยม้ิ ตาม เพ่อื พรางมใิ หค้ นอ่นื รวู้ ่าฉนั กาลงั เหมอ่ อกี แลว้
และวธิ เี ดยี วทจ่ี ะไมใ่ หเ้ ป็นทผ่ี ดิ สงั เกตนัก กค็ อื เลย่ี งอก
มาจากกลุ่มทันทีท่ีมีโอกาส แสร้งทาทีมาฟังเพลง
เพราะ ๆ ขา้ งสเตรโิ อ

๑๒๖ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

เม่อื สามปีก่อนนัน้ ขณะท่ตี ัวเองกาลงั นัง่ ฟัง
เพลง อยู่เพียงคนเดียวในบ้านไม่ต่างกับ ท่ีนัง่ ตาม
ลาพงั ในเวลาน้ี รถคุน้ ตาคนั หน่ึงแล่นมาจอดทห่ี น้า
บา้ นฉนั ยม้ิ อยา่ งยนิ ดี รบี ลุกออกไปตอ้ นรบั

"ผมมาเอางานทแ่ี ปล"
เขารบี รายงานถงึ สาเหตุทม่ี าเหมอื นครงั้ ก่อน
ๆ ราวกบั กลวั ว่าฉันจะเข้าใจการมาเยอื นของเขา
ไขวเ้ ขว
"นงั่ ก่อนซคี ะ เดยี๋ วจะไปหยบิ มาให"้
ฉันหายไปครู่หน่ึง กลบั มาพร้อมกับน้าเย็น
และแฟ้มงาน
"เป็นตอนสุดทา้ ยแลว้ ใช่ไหมคะ"
เขาพยกั หน้า ทาทพี นิ ิจพจิ ารณางานตรงหน้า
"ทแ่ี ลว้ ๆ มาใชไ้ ดไ้ หมคะ"
"อยใู่ นขนั้ ด"ี
เขากม้ ลงมองงานตรงหน้าอกี ทาทคี รนุ่ คดิ จน
ฉนั นกึ สงสยั แต่กไ็ มก่ ลา้ ถาม

นุชาวดี ๑๒๗

"คณุ ทางานเรว็ กว่าทก่ี าหนดตงั้ หลายวนั "
"คะ่ เผอญิ ไมม่ อี ะไรทาในช่วงน้ี กท็ าไดเ้ รว็ "
"ถ้าจะยึกอาชีพแปล คุณคงทาได้ดีไม่แพ้
อาชพี ไกดห์ รอื คร"ู
ฉันย้ิมอายๆก็ใครจะคิดล่ะว่าคน หน้าเคร่ง
อยา่ งนนั้ จะชมคนซง่ึ ๆ หน้ากเ็ ป็นเหมอื นกนั
"ผมเกอื บลมื . . ค่าจา้ งทค่ี ุณควรจะได"้
เขาหยบิ ซองสนี ้าตาลยน่ื สง่ ใหฉ้ ัน ฉนั รบั มาถอื
ไว้ พมึ พาขอบคุณ คาดว่าเขาคงจะเอ่ยปากลาอย่าง
ครงั้ ก่อน ๆ แล้วก็ประหลาดใจเม่อื ได้ยนิ คาถามจาก
เขาเป็นเชงิ ยดื การสนทนา
"อยบู่ า้ นคนเดยี วหรอื ครบั "
"ค่ะ แม่ออกไปซ้ือของ น้องๆ ออกไปเท่ียว
กนั "
"กาลงั ทาอะไรอยหู่ รอื เปล่าตอนทผ่ี มมา"
"ฟังเพลงค่ะ"'
"ผมมารบถวนเวลาสว่ นตวั ของคุณหรอื เปลา่ "
"ไมค่ ่ะ ถา้ ไมร่ บี รอ้ น นัง่ คุยกนั ก่อนซคิ ะ"

๑๒๘ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

อาจจะเป็นเพราะหลงช่นื ชมเขาอยู่นานจงึ ทา
ให้ฉันกล้าพอท่ีจะเช้ือเชิญเขาเช่นนัน้ ไม่ได้หลอก
ตวั เองเลยทเ่ี หน็ แววพอใจในดวงตาเขม้ คมค่นู นั้ เรอ่ื ง
ทค่ี ุยต่อจากนัน้ เป็นเรอ่ื งสพั เพเหระ เร่อื ง เพลง เรอ่ื ง
การเมอื ง เรอ่ื งอาหารดเู หมอื นว่าเราต่างหาเร่อื งมาพดู
ต่อเพ่อื มใิ หเ้ กิดช่องว่าง คงด้วยเหตุผลทต่ี ่างกร็ เู้ พยี ง
ลาพงั ในใจของตน ซง่ึ ยงั ไมก่ ลา้ ทจ่ี ะใหอ้ กี ฝ่ ายล่วงรู้

เขาเอ่ยลากลบั เม่อื น้องของฉันกลบั จากเทย่ี ว
ฉนั เดนิ ไปส่งขาทร่ี ถ ดว้ ยมารยาท ของเจา้ ของบา้ น ท่ี
ดเี ขาลงั เลอย่คู ร่หู น่ึงก่อนจะก้าวขน้ึ รถจนฉันนึกสงสยั
ครามครนั ทว่ี นั น้เี ขาดแู ปลกไป เพราะเท่าทผ่ี ่านมาเคย
เหน็ แต่ความมนั่ คงและฉบั พลนั ในอากปั กริ ยิ าของเขา

" มอี ะไรหรอื คะ "
เป็นโชคดีท่ีหลุดปากถามไป ยงั คิดไม่ออก
เหมอื นกนั ว่าถา้ ไมก่ ลา้ ถามในตอนนนั้ จะมโี อกาสไดร้ ู้
ความรสู้ กึ ทแ่ี ทจ้ รงิ ของเขาเมอ่ื ไรกนั

นุชาวดี ๑๒๙

เขามองหน้าฉันอย่างจรงิ จงั ดวงตามปี ระกาย
แรงกล้าท่ฉี ันไม่กล้าจะตีความ แก้มรอ้ นฝ่ าว มอื เท้า
เกะกะไปหมด

"เ สี ย ด า ย ท่ีคุ ณ ท า ง า น แ ป ล เ ส ร็จ เ ร็ ว ก ว่ า
กาหนดคงไมม่ ขี อ้ อา้ งมาพบคุณอกี "

ฉันยืนตัวแขง็ ตกตะลงึ อยู่ตรงนัน้ หลายนาที
จนแมร้ ถคนั นนั้ จะแลน่ ลบั ตาไป ฉนั กย็ งั ไมร่ สู้ กึ ตวั

"ทาไมนงั ่ ยม้ิ อยคู่ นเดยี ว"
เสยี งมารค์ ทาใหฉ้ นั รสู้ กึ ตวั
"ทกั นิดเดยี วหน้าแดงเลย" มารค์ กม้ มากระชบิ
ถาม "ทกุ อยา่ งเรยี บรอ้ ยแลว้ หรอื "
ฉนั สนั่ ศรี ษะ
"รอู้ ะไรไหม" มารค์ ถามขณะนงั่ เคยี งขา้ ง
"ไมร่ ซู้ คิ ะ"
"อยา่ เพงิ่ ขดั คอ ผมจะบอกวา่ รสู้ กึ หมนั่ ไสค้ น
บางคนจงั อยากะชกหน้าสกั ที ถา้ นิน่าจะอนุญาต"

๑๓๐ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ฉันหวั เราะ เป็นจงั หวะเดยี วกบั ท่คี นใส่เส้อื สี
ฟ้าอมเทานนั้ หนั มาพอดี ฉนั หุบรอยยม้ิ มารค์ ยกั คว้ิ ให้
เขา

"ถา้ ผมเป็นคุณนะ จะเปลย่ี นใจเสยี ตงั้ แต่วนิ าที
น้"ี

"เปลย่ี นใจเรอ่ื งอะไร"
"บนิ ไปบงั คลาเทศกบั ผม"
"แหม เผอญิ ไมเ่ คยนกึ อยากออกนอกประเทศ
ตอนน้เี สยี ดว้ ย"
"จะรอใหน้ ายพสิ ณฑเ์ ขาพาไป ไปกบั เขากไ็ ม่
พน้ เยอรมนั เหน็ เขาไปทุกปี ช่นื ชอบนกั "
"เขาเกดิ ทน่ี นั่ น้ีคะ"
"แก้แทนให้เสรจ็ ผมว่าหมอนัน่ ควรจะถูกสัง่
สอนจรงิ ๆ ในเมอ่ื เลดน้ี นี ่าดกี บั เขาถงึ เพยี งน้ี"
"แต่กเ็ คยไมด่ มี าเหมอื นกนั "
"ผมไม่คดิ อย่างนัน้ เร่อื งน้ีคุณไม่ผดิ ถ้าจะผิด
ตรงทเ่ี ลอื กเขาแทนทจ่ี ะเลอื กผม "

นุชาวดี ๑๓๑

ฉนั มองมารค์ ดว้ ยสหี น้าขบขนั นึกในใจว่าหาก
ไม่ตดิ ขดั เร่อื งหวั ใจไม่ว่างพอมารค์ อาจจะเป็นคนทฉ่ี ัน
จะเลอื กเพราะเรามอี ะไรหลายอยา่ งทค่ี ลา้ ยกนั อยมู่ าก

"คดิ จะเปลย่ี นใจไหม"
ฉนั สนั่ หน้า
"ตกลง งนั้ มาน่ี" เขาควา้ ขอ้ มอื ของฉันรงั้ ให้
ลุกขน้ึ แลว้ พดู เสยี งดงั ขน้ึ นิดหน่งึ พอใหท้ กุ คนไดย้ นิ วา่
"ไดเ้ วลาอาหารแลว้ เชญิ ทกุ คนประจาท"่ี
เขาจบั ฉันไปนงั่ ทเ่ี ก้าอ้ตี วั หน่ึง แลว้ หนั ไปเช้อื
เชิญคนนัน้ คนน้ีให้นัง่ และแน่นอน เขากันท่ีนัง่ ฝัง่
ขวามอื ขอฉันให้ว่างไว้ ไม่ก่นี าทตี ่อมา คนท่ฉี ันอยาก
คุยดว้ ยกน็ งั่ ลงขา้ ง ๆ ฉนั
เขาย้มิ ให้ฉันอย่างเสียมไิ ด้แล้วฉันก็แทบจะ
รอ้ งกรด๊ี เพราะแทนท่จี ะคุยกบั ฉัน เขากลบั หนั ไปคุย
กบั ผู้หญิงหน้าตาเซ็กซ่ที ่นี ัง่ ข้างขวามอื ของเขาอย่าง
สนิทสนม จนฉันนึกอยากรวู้ ่าเขาไปทาความรจู้ กั มกั จ่ี
กบั เจา้ หล่อนคนนนั้ ทงั้ แต่เมอ่ื ไร

๑๓๒ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ฉันหงุดหงดิ ใจอย่างบอกไม่ถูก ครงั้ แล้วครงั้
เล่าท่ี โอกาสดๆี ถูกปิดตาย ครงั้ นัน้ ในงานแต่งงาน
ของนธั ยา ระยะห่างเป็นอุปสรรคทาใหไ้ ม่อาจจะร้อื ฟ้ืน
นิยายรกั ฉบบั ตงั้ เดมิ ครงั้ น้ีนงั่ ตดิ กนั จนเกอื บจะชดิ แต่
กเ็ หมอื นมเี ขาใหญ่มาขวางกนั้

ยังดีท่ีเขา รู้จักหันมาบริการ ฉันบ้างใน
ระหว่างอาหาร แต่ก็เป็นอาการท่ที าไปด้วยมารยาท
ของสงั คมมากเสยี กว่าความจรงิ ใจนึกๆ ก็ชกั เคอื งท่ี
เขาทาเหมอื นนีน่าเป็นผูห้ ญงิ ส้นิ ไรไ้ มต้ อก คอยดูเถดิ
จะตอ้ งใหบ้ ทเรยี นแก่เขาบา้ ง

คิดได้ดงั นัน้ ฉันก็ระงบั ความสนใจในตัวเขา
พยายามทาใจใหไ้ ดว้ ่าไม่มคี นช่อื พสิ ณฑอ์ ยใู่ นงานนัน้
หนั ไปคุยเจ้อื ยแจว้ กบั คนท่นี ัง่ อกี ขา้ งหน่ึง แล้วก็หมัน่
สง่ ยม้ิ ใหม้ ารค์ อย่างมเี จตนา มารค์ เองกแ็ สนจะดลี ุกมา
กระซบิ บอกฉนั วา่

"คุณทาได้ก็มาก เดี๋ยวผมจะช่วยให้นายนัน่
กลบั ไปนอนก่ายหน้าผากเลย"

นุชาวดี ๑๓๓

มาร์คทาจรงิ ๆ อย่างท่เี ขาพูด จนสายตาของ
คนอ่ืนเริ่มมเี คร่อื งหมายคาถามผุดข้นึ เพราะมาร์ค
คอยห่วงใยฉันแทบทุกฝีก้าว และเรยี กแต่นีน่าเกือบ
ตลอดงาน จนแม้แต่นัธยาเองก็ยงั อดถามฉัน หลัง
อาหารไมไ่ ดว้ ่า

"น่มี นั อะไรกนั มารค์ หรอื วา่ พพ่ี สิ ณฑก์ นั แน่"
"มารค์ กแ็ ลว้ กนั น่ารกั กว่าคนเก๊ก ๆ บางคน"
ฉันตอบอย่างใช้อารมณ์ นัธยาถลงึ ตาใส่ฉัน
ฉนั เสหวั เราะ
"เตน้ รายอ่ ยอาหารกนั หน่อย"'
ใครคนหน่ึงเปรยขน้ึ มารค์ หนั มามองฉันหลวิ่
ตาใหอ้ ยา่ งมคี วามหมาย ฉันยม้ิ รบั อยา่ งเขา้ ใจ และพอ
คนคะยนั้ คะยอให้เจา้ ภาพเปิดฟลอร์ มารค์ กต็ รงถงึ มา
หาฉนั อยา่ งทใ่ี คร ๆ คาดหมาย
"ยม้ิ มาก ๆ หน่อย พสิ ณฑ์ด่มื ตดิ ๆ กนั หลาย
แก้วแล้ว"' มาร์คกระซบิ ขณะท่เี ราก้าวเท้าไปตาม
จงั หวะเพลง

๑๓๔ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"ผมกาลงั คดิ ถา้ เกดิ เขาเดนิ มากระชากคอเสอ้ื
ดว้ ยความหงึ จะสเู้ ขาดไี หม"

"เขาไมท่ าอยา่ งนนั้ หรอก"
"ถงึ ว่าซิ ท่เี ขาทาน่ะเจบ็ แสบกว่าเยอะ ผมล่ะ
เกลยี ดนักไอ้ท่าเฉย ๆ ของเขา เกือบจะชกหน้ากัน
หลายครงั้ เพราะเวลาทเ่ี ขาไมพ่ อใจแทนจะพูด เล่นใช้
ไฟเยน็ กับเรา อยากรู้จรงิ ว่าจะทนได้สกั แค่ไหน น่า
เสยี ดายนะถ้าไมจ่ องทน่ี งั่ เคร่อื งบนิ ไว้ อาจจะอย่ยู วั่ คน
ใหส้ นุกเลน่ "
"เขาอาจจะไมร่ สู้ กึ อะไรกไ็ ด"้
"คุณพดู อย่างผหู้ ญงิ ทก่ี าลงั งอน รทู้ งั้ ทร่ี วู้ ่าเขา
ตอ้ งรสู้ กึ ไม่เช่นนัน้ คุณจะไม่ทาอย่างน้ี ดตู าเขาตอนน้ี
ซิ มันร้อนแรงราวกับไฟ ข้ีหึงน่าดูเหมือนกัน ขอ
อนุญาตนะ" เขาโอบร่างฉันแน่นขน้ึ อกี นิด หวั เราะใน
ลาคอ "น่ากลวั มะรนื น้ีนายพสิ ณฑค์ งไม่ไปส่งผมท่ี
สนามบนิ แน่"

นุชาวดี ๑๓๕

ฉันนึกอยากหันไปมองหน้าเขา อยากรู้
ความรสู้ กึ ของเขานกั แต่กไ็ มก่ ลา้ เพราะทนไม่ไดถ้ า้ จะ
พบแต่ความเรยี บเฉยบนหน้านนั้

"เตน้ ต่ออกี เพลงหน่งึ นะคะ"
ฉันเอ่ยชวน เม่อื ข้นึ เพลงใหม่ แต่มาร์คกลบั
สนั่ ศรี ษะ หน้าเปลย่ี นไป
" ทาไมล่ะ"'
ฉนั ถามอยา่ งฉงนใจ
"เลกิ เถดิ "'
เขาคว้าแขนฉันออกมาหาที่นัง่ ความ

สงสยั ทาให้ฉันมองไปท่ีต้นเรื่อง แล้วจึงร้วู ่าทาไม
มารค์ ถึงตีหน้าเหมือนกินยาขมอย่างนัน้ ฉันขบ

ฟันแน่นไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเอง เเต่ทุกอย่าง
เป็นจริงเขากาลงั เต้นรากบั ผหู้ ญิงเซก็ ซี่คนนัน้ เขา

ซ่ึงไมเ่ คยชอบ การเต้นรา และไม่เคยแม้แต่จะเต้น
กบั ฉันบงั อาจยงั ไงถึงกล้าไปเต้นกบั ผ้หู ญิงอ่ืนต่อ

หน้าต่อตาฉันเช่นนี้

๑๐...

หลงั งานเลิก มารค์ เป็ นคนขบั รถมาส่งฉัน
ที่บ้าน ในตอนแรกท่ีเขาอาสาฉันตงั้ ท่าจะปฏิเสธ
เต็มท่ี แต่เมื่อเห็นเขามีความตงั้ ใจจริงกอปรกบั
คนท่ีหวงั จะให้ไปส่งกอ็ อกจากงานไปแล้วฉันจึงนัง่
เคียงคู่กบั เขาอย่างเงียบ ๆ มาเกือบตลอดทาง
นาน ๆ ครงั้ เขาก็หันมามองหน้ าฉันด้วยความ
ห่วงใยที่ฉันนึกถามตนเองว่าทาไมไม่เลือกผ้ชู าย
คนน้ีแทนท่ีจะเป็ นคนนั้น อาจจะเป็ นเพราะความ

นุชาวดี ๑๓๗

แตกต่างทางเช้อื ชาติและเผ่าพนั ธ์ท่ที าให้เขาดูด้อย
กว่าในความรูส้ กึ ฉันอาจ จะยงั หวั เก่ามากทย่ี งั เกรงต่อ
ปัญหาทเ่ี กดิ ขน้ึ อนั เน่อื งจากช่องวา่ งระหว่างวฒั นธรรม
ตะวนั ตกและตะวนั ออก จนเขาเคยถามฉันเมอ่ื เหน็ ฉัน
ปฏเิ สธทจ่ี ะออกไปขา้ งนอกกบั เขาบอ่ ยครงั้

" คุณคงไมอ่ ยากจะไปไหนกบั ผมเลย เพราะ
อะไรหรอื "

"ไมม่ อี ะไรหรอกคะ่ ฉนั ไมว่ า่ งเทา่ นนั้ เอง ถ้า
วา่ งกอ็ อกไปกบั คุณ"

"ไม่ ใชเ่ พราะวา่ คณุ ไมช่ อบหน้าผมหรอื "
"ไมใ่ ชแ่ น่ คุณเป็นเพอ่ื นทส่ี นิทคนหน่งึ "
ฉันเล่ียงท่ีจะไม่บอกความจริงให้เขารู้เพียง
เพ่อื จะถนอมน้าใจ ทงั้ ท่รี ู้อยู่แก่ใจว่าท่ีปฏเิ สธไปนัน้
เพราะฉันเบ่ือสายตาของชาวบ้านท่ีมักจะมองฉัน
แปลก ๆ เวลาทเ่ี ดนิ เคยี งขา้ งไปไหนกบั ฝรงั่ อนั ท่จี รงิ
กไ็ มน่ ่าทจ่ี ะสนใจนกั แต่ฉันไม่ใช่พระอฐิ พระปนู มาจาก
ไหนเพราะบางครงั้ ยงั ได้ยนิ กบั หูว่า "อาจารย์นินา

๑๓๘ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

เห่อฝรงั ไม่รูว้ ่าจะชอบใช้ชวี ติ เสรอี ย่างฝรงั่ หรอื เปล่า
เหน็ ออกเดทบ่อย"

และแม้แต่ฝรงั่ ท่ีไปไหนด้วยกันก็ยงั รู้สึกถึง
สายตาของคนเหล่าน้ี และมองฉันอย่างเห็นใจ โชคดี
อยอู่ ยา่ ง ทฉ่ี ันมไิ ดแ้ ต่งหน้าจดั หรอื มที ่าที ชวนให้ นึก
ว่ามอี าชพี โสเภณี มเิ ช่นนัน้ คงถูกมองเหยยี ดมากยง่ิ
กว่าน้ี เร่อื งน้ีเป็นเร่อื งทค่ี นบา้ นเราน่าจะไดป้ รบั ปรุง
ความเช่อื ฝัง่ ใจทว่ี ่าผหู้ ญงิ ทค่ี วงฝรงั่ ลว้ นแต่เป็นผหู้ ญงิ
ไมด่ ี

เพ่ือนของฉันคนหน่ึงผิวดามากและแต่งตัว
ค่อนขา้ งมาก เวลาท่เี ธอไปไหนกับสามชี าวฝรงั่ เศส
มกั จะมคี นกระซบิ กระซาบลบั หลงั ว่าเป็น "อตี วั " จน
เธอกบั สามที ะเลาะกันหลายหนความท่เี ธอไม่อยาก
ออกไปไหนกับเขาอีก จนป่ านน้ีเธอก็ยงั ไม่อาจจะ
แกป้ ัญหาทเ่ี กดิ ขน้ึ ได้ ฉันกเ็ ลยแนะนาใหม้ ลี กู สกั คนจะ
ชว่ ยใหส้ ายตาของชาวบา้ นทม่ี องมาดขี น้ึ

นุชาวดี ๑๓๙

"อยากรจู้ งั ว่าหวั ใจของคุณว่างพอไหม" มารค์
เคยถามฉนั ในคนื หน่งึ ทเ่ี ราออกไปดว้ ยกนั

"คุณคดิ ว่าคนต่างชาตจิ ะอย่กู นิ กบั ผู้หญงิ ไทย
ไดไ้ หม"

"ไดซ้ คี ะ ถา้ เราสองกนั มอี ะไรคลา้ ยๆ กนั และ
พรอ้ มทจ่ี ะปรบั ปรงุ ตวั เพ่อื อกี ฝ่าย"

"คณุ ล่ะ น่นี ่า"
"ฉนั หรอื คะ เอ... ไมเ่ คยคดิ ถงึ เรอ่ื งน้มี าก่อน"
"ถ้ า ส ม มุ ติ ว่ า คุ ณ จ ะ ต้ อ ง แ ต่ ง ง า น กั บ ค น
ต่างชาต"ิ
"ถา้ มที างเลอื กกค็ งไมแ่ ต่ง"
"ทาไมล่ะ" เขาถามอยา่ งผกิ หวงั นดิ ๆ
"ฉันไมแ่ น่ใจตวั เองมากพอว่า จะปรบั ตวั ได้ดี
ถ้าจะต้องไปอยู่ต่างประเทศตลอดชีวิต ฉันรัก
ครอบครวั ของฉันท่นี ่ีมา ผูกพนั กบั ทุกย่างท่นี ้ี ไม่คิด
จะจากไปไหน"
"ถา้ คน ๆ นนั้ จะอยทู่ น่ี ่กี บั คณุ ละ่ "

๑๔๐ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"ฉนั กย็ งั นึกกลวั ว่าเขาจะเขา้ กบั ครอบครวั ของ
ฉันไม่ได้ เพราะคุณคงรู้นะคะมาร์ค คนไทยเรา
แต่งงานแล้วก็ยงั ผูกพนั กบั พ่อแม่ญาตพิ น่ี ้อง แต่ฉันก็
ยอมรับว่าถ้าเกิดรักใครท่ีเป็ นคนต่างชาติ การอยู่
เมอื งไทยจะง่ายกว่าอย่เู มอื งนอก เพราะทน่ี ่ีสภาพของ
ฝรงั่ ดกี ว่าทเ่ี ขาอย่ใู นประเทศของเขามาก ค่าครองชพี
ต่า งานหาง่าย ไปไหนมแี ต่คนนอบน้อม ยกย่องใน
ฐานท่ีอารยธรรมสูงกว่า ไม่รู้ว่าคุณจะเห็นด้วยหรือ
เปล่า แต่ฉันมีความรู้สึกก่อนข้างแรงว่าคนไทยมี
จานวนมากยงั มองฝรัง่ เป็นเทวดาตามประสาคนใน
ประเทศดอ้ ยพฒั นา"

"ผมชกั สงสยั ว่า คุณสอนภาษาต่างประเทศได้
ยงั ไง"

"เป็นเพราะฉันสอนภาษาต่างประเทศนะซคิ ะ
ทท่ี าใหฉ้ ันเรยี นรู้ความจรงิ บางอย่างเพราะไดใ้ กล้ชดิ
กบั คนต่างชาติมากขน้ึ รวู้ ่าไม่ใช้ทุกคนทว่ี เิ ศษ ไม่ใช่
เป็นเทวดาไดท้ ุกคน ซ้ายงั มขี อ้ บกพร่องหลายอยา่ งท่ี

นุชาวดี ๑๔๑

ไม่เคยรมู้ าก่อน จาเป็นท่ฉี ันจะต้องสอนลูกศษิ ยใ์ ห้มี
ทศั นคตใิ หม่ไม่ ใหต้ ่นื กลวั ฝรงั่ อย่างท่บี างคนเป็น คน
เหมอื นกนั น่ีคะ คงพดู ไมแ่ รงไปนะคะ"

เขาสนั่ หน้า "สรุปว่าแมจ้ ะเป็นคนเหมอื นกนั
คุณกย็ งั ไมอ่ ยากแต่งงานดว้ ย"

"ค่ะ คนเหมอื นกนั แต่คนละวฒั นธรรม คนละ
แนวความคดิ รวมทงั้ แนวการดาเนินชวี ติ ฉันรูต้ วั ค่ะว่า
ฉนั เป็นเพ่อื นของฝรงั่ ไดด้ กี ว่าทจ่ี ะเป็นภรรยา แต่ทงั้ น้ี
ทงั้ นัน้ มนั เป็นเร่อื งของหวั ใจ ความรกั อาจจะทาให้ฉัน
เหน็ วา่ ความแตกต่างระหวา่ งเชอ้ื ชาตไิ มใ่ ช่เรอ่ื งสาคญั "

"ค่อยน่าฟังหน่อย คุณยงั ไม่ได้ตอบผมเลยว่า
หวั ใจคุณวา่ งพอหรอื ยงั "

ฉนั ยม้ิ อกี
"ถา้ ไมบ่ มอก เกดิ ผมจะสมคั รเขา้ ไปอยู่ ..."
"ไมว่ า่ งคะ่ " ฉนั รบี ตอบ
เขาหรต่ี า มองฉนั อยา่ งไมย่ อมเชอ่ื
"ผมสงสยั . ."
"ไมว่ ่างจรงิ ๆ คะ่ " ฉนั ยนื ยนั หนกั แน่น

๑๔๒ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

เขาถอนหายใจยาว ยกแก้วเบยี รข์ น้ึ จบิ สหี น้า
ไมไ่ ดบ้ อกวา่ ผดิ หวงั

"ใหผ้ มเดาไหมว่าเป็นใคร"
ฉนั สา่ ยหน้า
"ผมรนู้ าวา่ เป็นใคร"
"ไม่ตอ้ งบอกหรอกค่ะ เพราะฉันเองกร็ อู้ ย่แู ลว้
วา่ เป็นใคร"
"ตามใจ แต่มเี รอ่ื ง ...จะบอกคุณ"
"เกย่ี วกบั อะไรหรอื คะ"
"คุณตอ้ งอดทนหน่อยเท่านนั้ "
"เรอ่ื งอะไรคะ"
เขาไมไ่ ด้ใหค้ วามกระจ่างแก่ฉัน และฉันเองก็
ไม่อยากซกั ถามใหเ้ ขา้ เน้ือ เพราะเกรงจะหลุดช่อื ของ
คนท่เี ป็นเจา้ ของหวั ใจออกไป เป็นเพราะขดั เขนิ ท่จี ะ
บอกให้เขารู้ว่าฉันและคน ๆ นัน้ เพียงจะทาความ
เขา้ ใจกนั ได้ ไมก่ ว่ี นั

นุชาวดี ๑๔๓

มาร์คจอดรถท่ีหน้าบ้านของฉัน แล้วหันมา
ทางฉนั

"คดิ แลว้ ใจหายจงั ทจ่ี ะไมไ่ ดพ้ บกนั อกี "
"คณุ จะไมม่ าอกี เลยหรอื " ฉนั ถามเสยี งเบา
"คงไม่ ... เว้นเสียแต่ว่าจะมี โอกาสพิเศษ
จริงๆ ยงั ไงก็ตาม ถ้าอีกสองหรือสามปี ได้ไปท่ี
เยอรมนั อยา่ ลมื แวะไปหาผมทส่ี วสิ บา้ ง ตอนนนั้ ผมคง
ประจาทน่ี นั้ พสิ ณฑเ์ ขารจู้ กั บา้ นผมดี เคยไปคา้ งหลาย
หน"
"ถา้ เชน่ นนั้ ... คงไมไ่ ดพ้ บกนั อกี นาน ฉนั คง
ไมม่ ปี ัญญาจะไปถงึ สวสิ "
"พสิ ณฑเ์ ขาต้องพาคุณไปแน่ ผมเช่อื มนั่ อย่าง
นนั้ "
"อยา่ พดู ถงึ เขาอกี เลยค่ะ"
"คุณโกรธเขาหรอื "
ฉนั สนั่ ศรี ษะ
"โกรธทเ่ี ขาเตน้ รากบั ผหู้ ญงิ อ่นื หรอื "

๑๔๔ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"มะรน่ื เครอ่ื งบนิ ออกเวลาไหนคะ" ฉันเปลย่ี น
เรอ่ื งสนทนา

เขาหวั เราะในลาคอ กงั วานเสยี งน่าฟัง
"พสิ ณฑเ์ ขาจะไปส่งผม คุณจะไปกบั เขากไ็ ด"้
"หยดุ พดู ถงึ เขาได้ ไหม"
"ผมหยดุ พดู แต่คณุ หยดุ คดิ ถงึ เขาไดไ้ หม"
"โธ!่ มารค์ คณุ ไมค่ ดิ จะฝากความทรงจาทด่ี ใี ห้
ฉนั บา้ งหรอื ไงสาหรบั คนื สดุ ทา้ ยทเ่ี ราจะไดพ้ ดู คุยกนั "
เขายม้ิ "ตกลง ผมจะไม่พูดถงึ เขา แต่จะรอฟัง
ข่าวดขี องคุณกบั เขา ลมื ไป ..." เขายกมอื ปิดปาก "ว่า
จะไมพ่ ดู ถงึ เขาแลว้ เชยี วนา"
"เครอ่ื งบนิ ออกเวลาไหนคะ"
"สามทุ่ม"
"ดกึ จงั "
"ไม่ต้องไปส่งหรอกนีน่า ลากนั คนื น้ีกแ็ ล้วกนั
เพราะวนั นนั้ มหี ลายคนทเี ดยี วทจ่ี ะไปสง่ "
คาวา่ ลาทาใหฉ้ นั เงยี บไป

นุชาวดี ๑๔๕

"ผมดใี จท่เี รารจู้ กั กนั คุณทาให้ผมภูมิ ใจมาก
ทจ่ี ะบอกใครๆ ว่าเป็นเพ่อื นคนไทย"

"เชน่ กนั ค่ะ มารค์ คณุ เป็นเพอ่ื นชาวต่างชาตทิ ่ี
ฉนั สนิทดว้ ยมากทส่ี ุด" เสยี งฉันเรม่ิ ขน้ึ จมกู "ฉนั จะไม่
ลมื คุณเลย และหวงั เสมอว่าเราจะไดพ้ บกนั อกี "

"ขอบคุณทจ่ี ะไม่ลมื ผมคงไมล่ มื เพ่อื นท่นี ่ารกั
คนน้เี ชน่ กนั "

เขาโน้มตวั มาใกล้
"ถา้ ผมจะลาคุณตามแบบของผมจะไดไ้ หม"
ฉนั พยกั หน้า เขาจบู ทแ่ี กม้ ทงั้ สองขา้ งของฉนั
"ลาก่อนนีน่า อย่าลมื ส่งข่าวถึงผมบ้าง อย่าง
น้อยผมจะไดล้ ดความหว่ งใยในตวั คณุ ลงบา้ ง"
น้าตาของฉันเรม่ิ ซมึ อยากจะพูด อยากจะใช้
เวลาท่เี หลืออยู่ให้คุ้มค่า แต่กลบั เต็มต้ืนเกินกว่าจะ
เปลง่ เสยี งออกมา
ฉันมองจนรถของมาร์คลบั ตา หากใครเคยมี
เพ่อื นทแ่ี สนรกั จะเข้าใจความรสู้ กึ ของฉันในขณะนัน้

๑๔๖ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ไดด้ ี ความรสู้ กึ ของเพ่อื นทร่ี วู้ ่าเพ่อื นทร่ี กั จะจากไปอยู่
หา่ งกนั ไกลแสนไกลจนอาจจะไมไ่ ดพ้ บกนั อกี เลย

คนื ท่มี าร์คจะจากเมอื งไทยไป เขาโทรศัพท์
มาถงึ ฉนั ในตอนหวั ค่า

"คงเป็นการคุยครงั้ สุดทา้ ยของเรา" เขายงั คง
รา่ เรงิ

"ฉนั ไดแ้ ต่หวงั ว่าจะไมใ่ ช่" ฉนั ตอบเสยี งแหบ
"เรอ่ื งของคุณกบั เขาไปถงึ ไหนแลว้ "
"ก.็ ..อยา่ งทค่ี ณุ เหน็ "
'มอี ะไรทผ่ี มจะช่วยได้ ไหม"
"อยา่ เลยค่ะ มารค์ ขอบคุณมากในความหวงั ดี
ของคณุ แต่ฉนั คดิ ว่าคงมที างออกสาหรบั เรอ่ื งน้ี
"เขายงั รกั คุณมากนะนีน่า เช่อื มนั ในเร่อื งน้ีได้
อยา่ ตดั สนิ ใจรวดเรว็ อยา่ งคราวก่อน สญั ญานะ"
"คะ่ ฉนั สญั ญา"
"ผมจะรอฟังขา่ วดจี ากคุณ"

นุชาวดี ๑๔๗

"ขอบคุณค่ะ มารค์ น่าเสยี ดายนะคะทไ่ี ม่ไดไ้ ป
ส่งคุณคนื น้ี"

"ดแี ลว้ ละ ผม ...ไมอ่ ยากเหน็ คุณตอนนนั้ . ...นี
น่า"

เขาทอดเสยี งเบาตอนทา้ ย
"คะ''
"ม.ี .. อะไรบางอยา่ งทผ่ี มคดิ ว่าควรจะบอกให้
คุณร"ู้
"อะไรหรอื คะ"
เขานงิ่ ไปนานจนฉนั สงสยั
"มอี ะไรหรอื คะ มารค์ "
"หากจะไม่ไดพ้ บกนั อกี เลยก็ขอให้คุณรู้ ไวว้ ่า
คุณอยู่ในความทรงจาของผมเสมอ ผม ... รักคุณ
มากนนี ่า"
เขาจบคาพูดพร้อมกบั วางหลู ง ฉันยืนน่ิ ง

มองวตั ถใุ นมือ และเป็ นครงั้ แรกท่ีนึกเสียใจท่ี ไม่
เคยให้ความสนใจมารค์ เกินกว่าความเป็ นเพ่ือน

เพราะหากเลือกเขาฉันคงไม่ต้องทนทุกขท์ รมาน

๑๔๘ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

กระวนกระวายกับ ปัญหาหัวใจ มานานนับปี
อย่างที่กาลงั เผชิญอยู่ แต่ดูเหมือนว่ามนุษย์เรา
มกั จะมีไม่ทางเลือกสาหรบั โชคชะตาของตนเอง
และถึงจะมีทางเลือกเราก็ยงั สมคั รใจเลือกที่จะ
เจ็บ ขอเพียงแต่ว่าคนที่เลือกนั้นเป็ นคนท่ีรัก
เท่านัน้

๑๑...

อาจจะเป็ นเพราะได้สัญญาเป็ นมนั่ เป็ น
เหมาะกบั มารค์ ว่าจะไมห่ นุ หนั อย่างครงั้ ก่อนทาให้
ฉันคิดหาหนทางอยู่ทุกวนั ที่จะประสานรอยร้าว
ในอดีด และดเู หมือนว่าชีวิตของมนุษยเ์ รากม็ ิได้มี
เพียงส่วนมืดส่วนเดียว เพราะนัธยาได้นาแสง
สว่างมาให้ฉันอย่างไม่คาดฝันโดยทางโทรศพั ทใ์ น
ตอนสายวนั หน่ึง

"ห น่ า พ อ จ ะ รู้ จั ก ใ ค ร บ้ า ง ไ ห ม ท่ี
ภาษาองั กฤษดีค่อนข้างมาก"