ถ่านไฟไม่เก่า

๑๕๐ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

" กน็ ธั ไงละ่ "
"ไม่ใช่ หมายถึงคนอ่ืน เอาท่ีใจเย็นหน่อย
อย่างนัธไม่ไหวหรอกใจร้อนจะตาย สอนหนังสอื ไม่
ไหว คอื ง้นี ะ พพ่ี สิ ณฑเ์ ขาอยากได้ครูสกั คนไปช่วย
สอนภาษาองั กฤษใหย้ ายปาน หลานเขากห็ ลานเราน่ะ
แหละท่เี กดิ จากพ่สี าวแท้ๆ ของพ่พี สิ ณฑ์ น่ารกั ช่าง
พูด พ่อแม่ตายหมดแล้วจากอุบตั เิ หตุ เคร่อื งบนิ ตกท่ี
เคยเล่าให้ฟังจาได้ไหม พ่ีพิสณฑ์เลยกลายเป็นพ่อ
แทน พ่พี สิ ณฑเ์ ขาอยากได้ครมู าสอนทบ่ี า้ นตอนเยน็
วนั ละสกั ชวั่ โมงครง่ึ หน่ามเี พ่อื นคนไหนทค่ี ดิ ว่าพอจะ
มเี วลามาสอนบา้ งไหม"
"เดก็ อยชู่ นั้ อะไรละ่ "
"ป. ๖"'
"สอนไวยากรณ์หรอื "
"สอนทงั้ ไวยากรณ์ทงั้ พดู สว่ นค่าจา้ ง ชวั่ โมง
ละรอ้ ย เพราะตอ้ งไปสอนทบ่ี า้ น"
"บา้ นใคร"

นุชาวดี ๑๕๑

"บา้ นของพพ่ี สิ ณฑน์ ่ะซ"ี
"จะใหส้ อนเมอ่ื ไหร่"
"ตน้ เดอื นหน้าถ้าเป็นไปได้ ครทู โ่ี รงเรยี นหน่า
มใี ครอยากสอนพเิ ศษไหม"
"ม"ี ฉนั ตอบเรว็ แทบไมห่ ายใจ
"ช่อื อะไร แลว้ นธั จะตดิ ต่อเขาไดย้ งั ไง"
"หน่าเองแหละ"
"ไฮ"้ นธั ยาอุทานเสยี งดงั ฉนั กลนื น้ายลงคอ
อยา่ งลาบาก "อยา่ ลอ้ เลน่ นัธกาลงั พดู เรอ่ื งซเี รยี ส"
"หน่ากก็ าลงั พดู เรอ่ื งจรงิ ถงึ จะไมไ่ ดเ้ อก
องั กฤษแต่หน่ากโ็ ทองั กฤษ และกส็ อนอยทู่ กุ วนั ท่ี
โรงเรยี น นอกเหนอื ไปจากภาษาฝรงั่ เศส"
"เรอ่ื งคณุ สมบตั นิ ธั ไมส่ งสยั หรอก แต่...มนั จะ
ดหี รอื "
"หน่าไมเ่ หน็ วา่ จะไมด่ ตี รงไหน มรี ายไดพ้ เิ ศษ
นธั วา่ ไมด่ หี รอื "
"แต่หน่า...เอาแน่หรอื "
"แน่ ถา้ คณุ พสิ ณฑเ์ ขาไมป่ ฏเิ สธ"

๑๕๒ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"ไม่แน่เหมอื นกนั ต้องถามดูก่อน เขาใหเ้ ชญิ
คนทจ่ี ะสอนมาคยุ ดว้ ยทท่ี างาน"

"หน่ากไ็ ปคยุ ไดน้ ่ี"
"แต่... มนั จะไมด่ นี า"
ฉนั ไดย้ นิ เสยี งนธั ยาถอนหายใจ
"นธั ไมเ่ หน็ ดว้ ยหรอื "
"ก็ไม่เชงิ เพยี งแต่...ไม่รู้ซิ นัธว่าหน่ายอมลง
ใหพ้ พ่ี สิ ณฑม์ ากเกนิ ไปแลว้ "
"แต่ถา้ อยเู่ ฉย ๆ กค็ งไมม่ อี ะไรเกดิ ขน้ึ ไม่ว่าจะ
อกี ป่ี ี"
"ตามใจ เดยี๋ วจะบอกพ่พี สิ ณฑใ์ หว้ ่าเป็นหน่า
ส่วนจะรับหรือปฏิเสธอยู่ท่ีเขานะ นัธจะไม่ออก
ความเหน็ ไม่สนับสนุนหรอื ขดั ขวางเพราะไม่รวู้ ่าควร
จะทา ยงั ไงถงึ จะด"ี
"หน่าเขา้ ใจ"
"ถา้ อยา่ งนนั้ ก็ ... มาทน่ี ่ีวนั จนั ทรส์ อนบ่ายสอง
โมง"

นุชาวดี ๑๕๓

"ขอบคุณ"
ฉนั วางหโู ทรศพั ทด์ ว้ ยความลงิ โลด หลงั จากท่ี
หวั ใจเหย่ี วเฉามาหลายวนั
ฉนั ไปถงึ ทท่ี างานของเขา ก่อนเวลานัดหมาย
ประมาณย่สี บิ นาทดี ้วยตงั้ ใจจะคุยกับนัธยาก่อนท่จี ะ
พบเขา แต่แลว้ กต็ อ้ งผดิ หวงั เพราะนัธยาออกไปตดิ ต่อ
งานขา้ งนอกเหลอื เพยี งแต่ผู้ช่วยของเธอ พอฉันแจ้ง
ความประสงคใ์ นการไปท่นี นั่ ผชู้ ่วยของนัธยาบอกฉัน
วา่
"นัง่ รอก่อนนะคะ เดีย๋ วดิฉันจะเรยี นให้ท่าน
ทราบ"
ฉั น นั่ง ท่ี เ ก้ า อ้ี รับ แ ข ก ด้ า น น อ ก ห ยิบ
หนังสอื พมิ พ์ขน้ึ มาอ่านฆ่าเวลา ไม่แปลกใจท่ไี ม่เห็น
เธอคนนัน้ รายงานให้คนข้างในทราบว่าฉันรออยู่
เพราะรดู้ วี ่ามนุษยค์ นทฉ่ี นั ตอ้ งการ เกย่ี วขอ้ งดว้ ย เป็น
คน ตรงต่อเวลาแค่ไหน เม่อื มาเร็วก็ต้องนัง่ รอเป็น
ธรรมดา

๑๕๔ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

อีกห้านาทีก่อนสองโมง ผู้ช่วยของนัธยา
โทรศพั ท์แจ้งให้นายของเธอทราบ หูฉันคอยเง่ยี ฟัง
อยา่ งตงั้ ใจ พอวางหลู งเธอกบ็ อกฉนั วา่

"เดยี๋ วทา่ นออกมาพบ"
ผดิ หวงั อีกครงั้ เพราะหมายใจว่าจะมาดูห้อง
ทางานของเขา แต่เขากลบั ไม่เปิดโอกาสให้ คงจะไม่
อยากอยตู่ ามลาพงั กบั ฉนั กระมงั
เขาเปิดประตูออกมา ฉันส่งย้มิ ทกั ทายอย่าง
คุน้ เคย เขากม้ ศรี ษะใหอ้ ยา่ งมพี ธิ รี ตี อง ยม้ิ นิดเดยี วไม่
ต่างจากทร่ี จู้ กั กนั ใหม่ ๆ จนฉนั แอบเอาไปนินทา
และยงั ไม่ทนั ทเ่ี ขาจะทรุดนัง ผูห้ ญงิ คนหน่ึงก็
เขา้ มา เขาหนั ไปมอง สง่ ยม้ิ ใหพ้ รอ้ มกบั เดนิ ตรงไปหา
"ขอโทษนะคะทแ่ี กวมาก่อนเวลา ตอนสามโมง
แกวตอ้ งไปสนามบนิ "
"ไมเ่ ป็นไรครบั "
"พพ่ี สิ ณฑม์ แี ขกหรอื คะ"

นุชาวดี ๑๕๕

ผู้หญิง คนนัน้ ปรายตามาทางฉัน เป็นเชิง
ถาม พอเหน็ หน้าในระยะใกล้ ฉันกจ็ าไดท้ นั ทวี ่าเป็น
คนเดยี วกบั ทเ่ี หน็ ในคนื นนั้ ทฉ่ี นั ออกไปกบั วัฒน์ แมจ้ ะ
ไมส่ วยจนบาดตา แต่ดสู งา่ จนตอ้ งมองเหลยี วหลงั

"ไม่ใช่เร่อื งด่วน เชญิ คุณแกวทห่ี อ้ งเลย" เขา
บอกเธอคนนนั้ อย่างอ่อนโยน แลว้ หนั มาทางฉนั "รอ
สกั ครนู่ ะครบั "

ยงิ่ กว่าถูกตบหน้าสกั ฉาดใหญ่ ฉันนัง่ นิ่งด้วย
ความน้อยใจ ผหู้ ญงิ คนนนั้ สาคญั มากแคไ่ หนเชยี ว เขา
ถงึ พาเขา้ ไปในหอ้ งทางาน ของเขาในเวลาทน่ี ดั กบั ฉัน

ฉัน ต้ อ ง ต่ อ สู้กับ ค ว า ม นึ ก คิด ข อ ง ต น เ อ ง อ ยู่
ตลอดเวลาท่ีนัง่ อยู่ตรงนัน้ ใจหน่ึงอยากลุกข้ึนเม่ือ
ตระหนักว่าเขาเห็นผู้หญิงคนนัน้ สาคัญกว่าฉันแต่
ความอาลยั อาวรณ์ก็มมี ากเกินกว่าจะทาอย่างนัน้ ได้
ฉนั รกั เขา รกั มาก อยา่ งทไ่ี ม่เคยคดิ มาก่อนว่า ตนเอง
จะรกั ผชู้ ายคนหน่งึ ไดม้ ากถงึ เพยี งน้ี

ถ้าไม่ใช่ เพราะการตัดสินใจ อย่างรวดเร็ว
เม่อื สามปีก่อน บางที... วนั น้ีฉันอาจจะเดนิ เข้าออก

๑๕๖ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ห้องทางานตรงหน้านัน้ ได้ โดยไม่ต้องนัง่ รอหรอื ขอ
อนุญาตใิ ครใหเ้ สยี เวลา

คร่งึ ชวั่ โมงผ่านไปโดยท่คี นทงั้ คู่ไม่มวี ่แี ววว่า
จะออกจากหอ้ งนัน้ ฉันอ่านหนังสอื พมิ พจ์ บทุกฉบบั ท่ี
วางอยู่ตรงหน้า เรมิ่ ไม่แน่ใจว่าควรจะรอต่อหรอื ไม่ก็
พอดนี ธั ยากลบั มา

"อา้ ว...หน่ายงั ไมก่ ลบั หรอื รอนธั หรอื "
"กไ็ มเ่ ชงิ เพยี งแต่ยงั ไมไ่ ดพ้ บคุณพสิ ณฑ"์
นธั ยามสี หี น้าประหลาดใจ
"เอ ...กน็ ัดกนั สองโมงน่ี เลยไปตงั้ ครง่ึ ชวั่ โมง
แลว้ "
"เขามแี ขก"
"ใครกนั " นธั ยาสง่ เสยี งถามผชู้ ว่ ย
"คณุ บุตรคี ่ะ"
นธั ยาพยกั หน้า

นุชาวดี ๑๕๗

"เขาเป็นใครหรอื " ความอยากรทู้ าให้ฉันถาม
โพล่งออกไป แก่กล็ ดเสยี งใหเ้ บาลงจนเกอื บเป็นเสยี ง
กระซบิ

"คนรจู้ กั มเี รอ่ื งการคา้ ตอ้ งตดิ ต่อกนั ดว้ ย"
ความคุ้นเคยทาให้ฉันรู้ว่านัธยากาลงั ปิดบัง
อะไรบางอยา่ งมใิ หฉ้ นั รู้
"อยา่ ไปใสใ่ จเลยหน่า"
"ถ้านัธคิดว่ามีอะไรท่ีจะ บอกหน่าก็รบี บอก
เสยี นะ"
"ไม่มอี ะไร เพยี งแต่..." เสยี งโทรศัพท์บน
โต๊ะนัธยาขดั จงั หวะการพูดของเธอ นัธยาลุกไปรบั ใน
ขณะท่ฉี ันนังครุ่นคดิ ถงึ ผู้หญงิ คนเม่อื ครู่ หากจะต้อง
เปรยี บเทยี บ ฉันจะเป็นรองเธอคนนัน้ มากเพยี งไหน
แมว้ ยั ของฉันจะอ่อนกว่า หน้าตาสดใสกว่า แต่ความ
สง่างาม และ ความคล่องตวั ของเธอนั้น ทาให้เธอ
เหนือกวา่ ฉนั ในพรบิ ตา
นัธยาวางหูโทรศพั ท์ลง ยนื น่ิงอยู่ครู่หน่ึง ค้วิ
ยงุ่ ซง่ึ มกั จะเป็นเวลาทเ่ี จา้ ตวั กาลงั มปี ัญหาตอ้ งแก้ และ

๑๕๘ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ฉันกาลังนึกด้วยว่าเป็ นปัญหาท่ีพาดพิงมาถึงฉัน
เพราะดนู ธั ยาจะไม่อยากสบตาฉนั มากนักแมข้ ณะทน่ี ัง่
ลงตรงขา้ มฉนั

"เออ้ "
ฉนั ยม้ิ นิก ๆ ในหน้าทงั้ ทใ่ี จเรม่ิ เตน้ ไม่เป็นส่า
"พ่ีพิสณฑ์โทรออกมา...ให้นัธจัดการช่วย
รบั แขกเเทน"
"แขกคนไหน คนขา้ งในหรอื คนขา้ งนอก" ฉนั
ฝืนถามยม้ิ ๆ
"คนนอกกระมงั " นัธยาตอบไม่เตม็ เสยี ง " พพ่ี ิ
สณั ฑบ์ อกว่าอีกนานกว่าเขาจะคุยกบั คนขา้ งในเสรจ็
เลยใหน้ ธั ตกลงแทน และใหข้ อโทษ หน่าดว้ ย ทใ่ี หร้ อ
นาน"
"ไมเ่ ป็นไรหรอก"
นัธยามองหน้าฉันอย่างเห็นใจ จนฉันทน
ไมไ่ ดร้ บี ถามวา่
"เขาสงั่ มาว่ายงั ไงละ่ "

นุชาวดี ๑๕๙

"พ่ีพิสณฑ์บอกว่าจะให้เร่ิมสอนวันท่ี ๑ น้ี
เฉพาะวนั จนั ทร์ พุธ และศุกร์ หกโมงถงึ ทุ่มกพ็ อ วนั ละ
ชวั่ โมงจะได้ไม่เหน่ือยเกินไปทงั้ คนเรยี นคนสอน วนั
แรกใหน้ ะธเป็นคนพาไป ถา้ หน่าตกลง"

"เท่าน้หี รอื ทเ่ี ขาเรยี กเรามาพดู "
นธั ยาพยกั หน้า
"หน่าจะสอนหรอื เปล่า"
ฉนั จบั ตาอยทู่ แ่ี จกนั พูลดา่ งบนโต๊ะเลก็ เรมิ่
ลงั เลทงั้ ทต่ี งั้ ใจมาอยา่ งดี
"จะปฏเิ สธกไ็ ดน้ ะ ไมม่ ใี ครว่าอะไร"
ฉันมองหน้านัธยาท่กี าลังรอคาตอบของฉัน
อยา่ งจรดจอ แลว้ ตอบอยา่ งชดั เจนวา่
"'ตกลง"
นธั ยาขยบั ปาก แต่ครนั้ เจอสายตาของฉันกไ็ ด้
แต่พยกั หน้าชา้ ๆ อยา่ งยอม จานนต่อความดอ้ื รนั้ ของ
ฉัน ฉันเองกใ็ จหายเหมอื นกนั เพราะไม่รวู้ ่าสงิ่ ท่คี ดิ จะ
ทานนั้ ถูกตอ้ ง และเหมาะสมหรอื ไม่

๑๖๐ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ถ้าถามว่า ทาไมฉันถึงผูกพนั กับผู้ชายเงยี บ
ขรมึ คนนนั้ มากนกั คาตอบเดยี วทจ่ี ะใหไ้ ดท้ นั ทกี ค็ อื รกั
รกั เพราะเขามลี ษั ณะหลายอย่างท่ฉี ันไม่มแี ละนึกช่นื
ชมมานาน และประการสาคญั เขาปฏบิ ตั ติ ่อฉันพเิ ศษ
กวา่ คนอ่นื เสมอมา เออ้ื อาทร ใหค้ วามสนใจในทุกเรอ่ื ง
ทเ่ี ก่ยี วขอ้ งกบั ตวั ฉนั ทงั้ ท่คี นอย่างเขาแทบจะไม่ยอม
ใหค้ วามคุน้ เคยแก่ผูห้ ญงิ คนไหนง่าย ๆ อาจจะเป็น
เพราะฉันเช่อื มนั่ ตามประสาคน ทม่ี องโลกในแง่ดวี ่า
ยงั มคี วามอมอุ่นแอบแฝงอย่ใู นความเยอื กเยน็ และก็
กลา้ พอทจ่ี ะพสิ ูจน์ความเช่อื ของฉนั ดว้ ยการเขา้ ไปหา
เขาแทนทจ่ี ะรอใหเ้ ขามาหา อาจจะไมเ่ หมาะสมกบั การ
เป็นกุลตรี แต่ฉันก็ไม่เคยบอกใครสกั ทวี ่าตวั เองเป็น
กุลสตรเี ลยไม่กงั วล ท่จี ะทาอะไรตามความ ต้องการ
ของหวั ใจ

ฉันพบเขาอีกครัง้ ในงานวันเกิดของนัธยา
หลงั จากท่เี ขาพูดประโยคกากวมทท่ี าให้ฉัน ต้องนอน
ตคี วามอย่หู ลายคนื ตอนท่มี าเอางานแปล วนั นัน้ ฉัน

นุชาวดี ๑๖๑

ไปถงึ บา้ น นัธยาตงั้ แต่งานยงั ไมเ่ รม่ิ จบั กลุ่มคุยกนั กบั
เพ่อื นทท่ี ยอยกนั มา ฉนั มวั แต่คยุ กบั คนโน้นคนน้ีเพลนิ
ไม่ทนั สงั เกตเลยว่ามสี ายตาคู่หน่ึงจบั จอ้ งฉันอยู่ จวบ
จนเวลาผ่านไปครู่ใหญ่ เม่ือเพ่ือนฝูงเร่ิมแตกกลุ่ม
เพราะอาหารทย่ี กออกมาเสริ ฟ์ ฉันจงึ ไดส้ บตากบั ควง
ตาเขม้ ค่นู นั้

ฉันย้มิ อย่างยนิ ดี ตรงร่เี ข้าไปหา ดูจะลืมไป
ดว้ ยซ้าว่ายงั เขนิ ไมห่ ายจากคาพดู ของเขา

"มาเหมอื นกนั หรอื คะ ไม่เหน็ แต่ต้น มานาน
แลว้ หรอื คะ"

"ก่อนคณุ ครเู่ ดยี ว" เขาตอบเรยี บ ๆ แต่ดวงตา
เป็นประกายน่าดู

"แสดงว่าเหน็ ตงั้ นานแลว้ น่าจะเรยี ก"
"เห็นคุณกาลงั คุยสนุกกบั เพ่ือน ๆ ไม่อยาก
เข้าไปขดั จงั หวะ นึกสงลยั อยู่เหมอื นกันว่าคุณทาได้
ยงั ไง พอกา้ วเขา้ ไปในกลุ่มไหนกห็ วั เราะกนั ทุกกลุม่ "

๑๖๒ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"โธ่ ง่ายนิดเดยี ว ก็พูดจาให้ตวั เองน่าเวทนา
มาก ๆ เล่าเร่อื งไม่เป็นเร่อื งให้ฟังกัน คนท่อี ยากจะ
หวั เราะอยแู่ ลว้ กร็ บี หวั เราะ เทา่ นนั้ เอง"

"ผมคงทาไม่ได้ท่จี ะพูดให้ใครเวทนา จนน่า
หวั เราะ หรอื เล่าเร่อื งไมเ่ ป็นเรอ่ื งใหใ้ ครฟัง"

"ถ้าเป็นปกตกิ ค็ งไม่มใี ครทาได้ แต่น่ีเราอยใู่ น
หม่เู พ่อื นฝงู สนิททไ่ี ม่ต้องการความจรงิ จงั ง่ายจะตาย
ท่ีจะพูดเร่อื งไร้สาระเพียงเพ่ือให้เราได้ผ่อน คลาย
ความตงึ เครยี ดจากงาน"

"คงงา่ ยสาหรบั คณุ แต่ไมง่ า่ ยสาหรบั ผม"
"ง่ายซคี ะ ยง่ิ คนท่ไี ม่ค่อยได้พูดตลก นาน ๆ
พดู ทยี ง่ิ น่าฟังกวค่ นทพ่ี ดู รว่ นทงั้ วนั มนุษยเ์ ราไมไ่ ดถ้ ูก
สรา้ งมาด้วยอารมณ์อย่างเดยี ว รูจ้ กั ร้องไห้ ก็รู้จกั
หวั เราะ ถา้ คุณพสิ ณฑจ์ ะลองพดู อะไรทน่ี ่าขา คงทาได้
ดกี วา่ หน่าหลายเทา่ "
ความคุน้ เคยทาใหฉ้ ันเผลอเปลย่ี น สรรพนาม
ของตวั เอง

นุชาวดี ๑๖๓

"ทาไมเหรอ" เขาถามอยา่ งสนใจ
"เพราะคุณพสิ ณฑ์ไม่เคยพูดตลกมาก่อน ถ้า
พดู บา้ งกห็ มอื นกบั ของทม่ี นี ้อย ยอ่ มมคี ่าเสมอ"
"อาจจะไมม่ คี นหวั เราะ"
"มซี คี ะใหม่ ๆ อาจจะฝืด เพราะคนฟัง คงไม่
คิดว่าจะได้ยินจากคุณพิสณฑ์ แต่พอคุณพิสณฑ์
คล่องตวั ขน้ึ ขค้ี รา้ นจะพากนั หวั เราะ ขอให้แน่ใจอย่าง
เดยี ววา่ คนพดู ตอ้ งการใหเ้ ขาหวั เราะ"
"คงตอ้ งไดค้ รสู อนดๆี อยา่ งคุณเป็นตน้ "
ฉนั กม้ ดพู น้ื เขาทาใหฉ้ นั กระดากบอ่ ยจรงิ เลย
ชกั จะมองสบทาเขาไมถ่ นดั เท่าทค่ี วร
"ผมพดู อะไรผดิ หหู รอื เปล่า" เขาลดเสยี งถาม
เบาลง
ฉันสนั่ หน้า ยม้ิ นิดๆ แต่แก้มคงยงั เร่อื อยู่ เขา
อมยม้ิ
"แลว้ ผมจะไดค้ นสอนหรอื เปลา่ "
ฉนั ไม่ทนั ได้ตอบ ก็พอดเี พ่อื นตะโกนเรยี กให้
เขา้ รว่ มวงทโ่ี ต๊ะอาหาร

๑๖๔ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"เพ่อื นคุณเรยี กแลว้ ไปเถดิ "
"คุณพสิ ณฑล์ ะคะ" อดกงั วลถงึ เขาไมไ่ ด้
"ไมเ่ ป็นไร เดยี๋ วผมจะกลบั แลว้ "
"ทาไมรบี กลบั ละ่ คะ"
"ผมมาเพราะ . .. อะไรบางอย่าง ได้แล้วกจ็ ะ
กลบั "
"อะไรคะ" ฉนั ถามอยา่ งไมเ่ ขา้ ใจ
เขไมต่ อบฉนั ครตู่ ่อมาฉนั รจู้ ากนธั ยาวา่
"พ่ีพิสณฑ์เกิดฮึดอะไรข้ึนมาไม่รู้ยอมมาได้
ทุกปี ๆ กราบแทบอกเชญิ ใหม้ ากไ็ ม่ยอมมา ส่งใหแ้ ต่
ของบอกไม่อยากเจอคนมาก ปีน้ียงั ไม่ทนั เชิญกลบั
ถามนัธเองว่าจะจดั งานวนั เกิดหรอื เปล่า มใี ครมาบา้ ง
พอบอกว่าจดั มเี พ่อื นสนิททุกคนเล่นเอานัธงง ชกั ยงั ๆ
อยนู่ า"
"ยงั ไงหมายความว่าอะไร"

นุชาวดี ๑๖๕

"ไม่รู้ซิ ประสาทกนิ มงั้ เม่อื ก่อนยม้ิ ยงั ไม่ค่อย
เป็น เดยี๋ วน้ีหวั เราะก็เป็น แถมยงั ผวิ ปากได้ดว้ ยเวลา
อารมณ์ด"ี

"พดู ยงั กะว่าเขาไมใ่ ชค่ น"
"คนหรือ นัธนึกเร่ือยเชียวว่าทางานกับ
หุ่นยนต"์
เราจบคาพดู เพียงแค่นัน้ เลยไม่ร้วู ่าเขามา

งานของนัธยาเพราะเหตุใดมารู้อีกครงั้ เม่ือเวลา

ผา่ นไปอีกหลายปี

๑๒..

เคยมีคนกล่าวให้ ได้ยินบ่อยครงั้ ว่าเวลา
เป็ นยารกั ษาโรคใจได้ดีท่ีสุด แต่ในกรณีของฉันดู
จะไม่ได้ผลเลย ย่ิงนานวันฉันก็ยิ่งฟุ้งซ่านกับ
เรื่องราวในอดีตความนึ ก คิ ดของฉั นไม่เคยห่ าง
จากภาพต่าง ๆ ท่ีก่อให้เกิดความสุขท่ีแฝงความ
ขมข่ืนไว้ ในระดบั ท่ีเกือบเท่ากนั

นุชาวดี ๑๖๗

ภาพๆ หน่ึงทป่ี ระทบั แน่นอยใู่ นความทรงจาท่ี
จะไมม่ วี นั ลมื เลอื นคอื สภาพของรถคุน้ ตาทโี ฉบมาจอด
เทยี บตรงหน้าขณะทฉ่ี นั กาลงั จะก้าวขา้ มไปยงั ถนนนงึ
ตรงขา้ มในตอนวนั หน่งึ หลงั จากเลกิ เรยี น

ฉันเบิกตาโตเม่อื เห็นหน้าคนขบั ได้ชดั แล้ว
แก้มก็ร้อนขน้ึ มาอย่างไม่มเี หตุผลนัก เม่อื สบตาของ
เขา แต่ฉันก็ยนื งุนงงอยู่ไม่ได้นาน เขาเร่งให้ข้ึนรถ
ขณะเออ้ื มมอื เปิดประตใู ห้

"ขน้ึ รถซคี รบั "
รถคนั หลงั กดแตรไล่ทาใหฉ้ ันรบี ก้าวเขา้ ไปนัง่
แลว้ เขากร็ บี นารถออกจากทน่ี นั้
"ขบั รถผ่านมาพอดพี บคณุ เขา้ "
เขารบี รายงานใหร้ วู้ ่าทงั้ หมดน้ี เกดิ ขน้ึ เพราะ
ความบงั เอิญ ฉันเองก็ปักใจเช่อื อย่างนัน้ ถงึ ได้อุทาน
ไปวา่
"ชา่ งบงั เอญิ จงั มาทาธุระแถวน้หี รอื ะ"
"ครบั " เขาออ้ มแอม้ ตอบ แลว้ ถามฉนั วา่
"กาลงั จะกลบั บา้ นหรอื วา่ จะไปไหน"

๑๖๘ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"กลบั บา้ นค่ะ"
"คงไมเ่ คยไถลเลย"
"ตรงกนั ขา้ มค่ะ ไถลเกอื บทุกวนั ตอนน้ีส้นิ
เดอื นเลยรจู้ กั สงบเสงย่ี มตรงรก่ี ลบั บา้ นคามประสาคน
กระเป่าแหง้ "
เขาย้มิ "เคยคดิ ว่าพวกครูคงจะเป็นหนอน
หนังสอื แล้วก็เจา้ ระเบยี บ วนั ๆ คงอยู่กบั ตาราและ
การบา้ นของเดก็ "
"ฟังแลว้ น่ากลวั เหมอื นไม่ใช่คน ครูก็มชี วี ติ
จติ ใจเหมอื นคนอาชพี อ่นื ดุบา้ งเจา้ ระเบยี บบางครงั้
เพราะหน้าท่บี งั คบั แต่ฉันไม่ไดห้ มายความว่าจะต้อง
เขม้ งวดนอกเวลาสอน หรอื ต้องซเี รยี สตลอดเวลาพูด
เล่นไมไ่ ด"้
"ผมเชอ่ื แลว้ ละ"
ฉันเลกิ ค้วิ นิดหน่ึงท่เี ขายอมคล้อยตามอย่าง
งา่ ย
เขาถามไมค่ ่อยเตม็ ปากเตม็ คา

นุชาวดี ๑๖๙

"ไม่ค่ะ สภาพการจราจรอยา่ งบา้ นเราทาใหไ้ ม่
เคยคดิ เรง่ ตวั เอง กร็ นู้ ่ีคะวา่ จะทาใหต้ วั เองอารมณ์ เสยี
เปลา่ ๆ รบี รอ้ นโดยทส่ี ภาพแวดลอ้ มไมอ่ านวย"

"ถา้ เราหยุดท่ไี หนสกั แห่ง หาอะไรเยน็ ๆ ด่มื
คอยใหร้ ถหายตดิ แลว้ ค่อยกลบั คุณจะเหน็ ดว้ ยไหม"

ความท่ีไม่เคยเป็ นฝ่ ายเสนอจึงทาให้เขามี
วธิ กี ารชวนสาวแปลก ๆ เช่นนัน้ ฉนั เองกร็ ออย่แู ล้วท่ี
จะให้ความสมั พนั ธ์กระชบั แน่นเขา้ ไฉนเลยจะปฏเิ สธ
ใหเ้ รอ่ื งมนั ยงุ่ ยากมากขน้ึ

"เหน็ ดว้ ยเตม็ ทค่ี ่ะ"
มิตรภาพก่อตัวแน่นแฟ้ นสมดัง่ ใจในไม่ช้า
สงั เกตไดว้ ่ายง่ิ บ่อยครงั้ ท่ไี ด้พบกนั เขาก็ยง่ิ ลดความ
เงยี บขรมึ ลงไป เรมิ่ หดั ทจ่ี ะเป็นคนช่างซกั ช่างสงสยั ใน
เร่ืองส่วนตัวของฉัน เร่ิมรู้จักท่ีจะย้ิมอย่างเต็มท่ี
รวมทัง้ เริ่มท่ีจะมองฉันด้วยสายตาแปลก ๆ อย่าง
เปิดเผยจน ฉันเองกแ็ ทบจะไม่เช่อื เลยว่า เขาเป็นคน
เดยี วกบั ทพ่ี บกนั ในเชา้ วนั นนั้ ทเ่ี ดนิ ทางไปสโุ ขทยั

๑๗๐ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ความบงั เอญิ อยา่ งเช่นเยน็ นนั้ เกิดขน้ึ อกี หลาย
ครงั้ ในสัปดาห์ต่อ ๆ มา จนกลายเป็นความเคยชิน
สาหรบั ฉัน หากวนั ไหนท่เี ขาไม่บงั เอญิ ขบั รถผ่านมา
ทางนัน้ ฉันจะรู้สึกหงุดหด และครนั้ พอพบกนั เขาก็
ตอ้ งรบี ชแ้ี จงใหเ้ ขา้ ใจถงึ สาเหตุทท่ี าใหเ้ รา ไมไ่ ดพ้ บกนั
แลว้ วนั หน่งึ หลงั จากทข่ี บั รถมาถงึ หน้าบา้ นของฉนั ฉนั
กไ็ ดย้ นิ เขาเรยี กว่า

"หน่า..."
"คะ"'
"ถา้ พรงุ่ น้เี ยน็ จะไปรบั หน่าอยา่ งไมบ่ งั เอญิ บา้ ง
จะไดไ้ หม"
ฉนั กม้ หน้านดิ หน่งึ เพราะกระดากเกนิ กว่าทจ่ี ะ
ตอบ แต่ใครจะไปรู้ว่าเขาจะน้อยใจเก่งถึงอย่างนัน้
เพราะเพยี งฉันเงยี บไปนานหน่อยเท่านัน้ เขากเ็ ปลย่ี น
น้าเสยี งวา่
"ถา้ ไมไ่ ดก้ ไ็ มเ่ ป็นไร"

นุชาวดี ๑๗๑

ฉนั เงยหน้าขน้ึ มองเขา ยม้ิ ใหก้ บั หน้าทเ่ี รมิ่ จะ
ขรมึ เขายม้ิ ตอบอย่างไมเ่ ตม็ ใจนกั ฉันจงึ รบี พดู อยา่ ง
เอาใจวา่

"คุณพิสณฑ์ก็น่ าจะรู้ว่าจะ เป็ นความบังเอิญ
หรอื ไม่หน่าก็อยากเห็นคุณพสิ ณฑ์เป็นคนแรก ตอน
ออกจากโรงเรยี น"

วาจานัน้ เท่ากับประกาศความในใจของฉัน
และตัง้ แต่วันนัน้ ในหมู่เพ่ือนฝูง สนิทก็เรีมมีเสียง
ซุบซบิ กนั ดว้ ยความอยากรวู้ ่าใครคอื ผชู้ ายเคราะหร์ า้ ย
ท่ีจะต้องทนฟังฉันพูดไปตลอดชีวิต แต่ฉันก็ไม่ได้
แพร่งพรายให้ใครรู้เพราะไม่แน่ใจว่าคนท่ีเก่ียวข้อง
พร้อมหรอื ยงั ท่จี ะให้ฉันแนะนาให้เพ่อื น ๆ รู้จกั และ
แมแ้ ต่นัธยาเองก็เคยถามฉันในลกั ษณะเค้นคอ แต่ก็
ไมไ่ ดร้ บั ตอบจากฉนั สกั ครงั้

ลกู ศษิ ยค์ นใหม่ ของฉันเป็นเดก็ หญงิ รา่ งโปรง่
คล่องแคล่ว ร่าเรงิ หน้าตาสดใสและออกจะแก่นอยไู่ ม่
น้อย ผมหยกิ หยกั ศกท่ถี กั รวบเป็นเปียทาใหห้ น้าขาว
ๆ นนั้ น่าดู ดวงตากลมโตละมา้ ยคลา้ ยของผู้เป็นลุงแต่

๑๗๒ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

มแี ววหวานมากกว่า จมกู โด่งเป็นสนั ปากแดงอมิ่ ช่าง
พดู ชา่ งชกั หวั เราะเก่งผดิ กนั ลบิ กนั คนเป็นลุง

ห้องเรยี นถูกจดั ไว้เป็นสดั ส่วนท่มี ุมหน่ึงของ
หอ้ งสมุดในบา้ น อุปกรณ์การสอนครบครนั จนเกนิ พอ
ทาให้ รู้ถึงความเอาใจใส่ของเขาต่อเด็กกาพร้าใน
ปกครอง ฉันเรมิ่ ตน้ บทเรยี นตงั้ แต่ขนั้ พน้ื ฐานออกจะ
น่าเบ่ืออยู่บ้างสาหรับปณิตาท่ีจะสอนให ม่ตัง้ แต่
พยญั ชนะยส่ี บิ หกตวั ในภาษาองั กฤษ แต่ฉนั กพ็ ยายาม
อธิบายให้เธอเข้าใจถึงความจาเป็ น เพราะจาก
ประสบการณ์การสอนทโ่ี รงเรยี นทาใหฉ้ นั ตระหนกั ดวี ่า
จาเป็นทจ่ี ะต้องเรมิ่ ใหม่ ตงั้ แต่ต้นเพ่อื จะดพู น้ื ฐานของ
เด็กว่าแตกต่างกนั มากแค่ไหน และจะรบั บทเรยี น ท่ี
ต้องเรียนในระดับชัน้ นั้นได้มากแค่ไหน บ่อยครัง้
ทเี ดยี วทพ่ี บว่าเดก็ บางคนทอ่ี ยู่ ในชนั้ ประถมปีทห่ี กยงั
มปี ัญหาใน การลาดบั พยญั ชนะ และการออกเสยี งให้
ถกู ตอ้ ง ซง่ึ ฉนั เหน็ วา่ เป็นความจาเป็นอยา่ งยง่ิ ทจ่ี ะต้อง

นุชาวดี ๑๗๓

ปพู น้ื ฐานให้ใหมอ่ ยา่ งถูกต้องเพ่อื การศกึ ษาระดบั ทส่ี ูง
กวา่ ขน้ึ ไป

แต่ปณิตาเป็ นเด็กท่ีค่อนข้างฉลาดและมี
พ้นื ฐานทางภาษาดกี ว่าเดก็ ในวยั เดยี วกนั ซ่งึ ฉันก็ไม่
แปลกใจนกั เพราะในหม่คู นมเี งนิ บา้ นเรา ส่วนใหญ่จะ
พยายามหาโอกาศให้ลูกหลานไดศ้ กึ ษาภาษาองั กฤษ
ให้ลึกซ้งึ ทงั้ ท่โี รงเรียนและท่ีบ้าน โดยการเลือกเข้า
โรงเรยี นทม่ี ชี ่อื เสยี งในดา้ นภาษา และใหเ้ รยี นพเิ ศษใน
ตอนเยน็ เพราะ รู้ ดวี า่ ภาษาองั กฤษนนั้ ช่วยเขยบิ ฐานะ
ในทางสงั คมได้ ไม่น้อยทเี ดยี วดว้ ย บา้ นเรายงั มคี นทร่ี ู้
ภาษาอังกฤษดมี ากอยู่จานวนท่เี รยี กได้ว่าน้อย เม่อื
เทยี บกบั กบั จานวนของประชากร

วูบหน่ึงท่ฉี ันอดนึกถึงความแตกต่างท่สี งั คม
ของเรากาลงั เผชิญไม่ได้ คนรวยมีกาลงั ทรพั ย์ท่ีจะ
ลู่ทางทางการศึกษให้กับลูกหลานของตนให้มคี วาม
เชย่ี วชาญ เพ่อื จะไดเ้ ป็นเจา้ คนนายคนในอนาคตสบื
ต่อความร่ารวย และช่อื เสยี งของวงศต์ ระกูล ในขณะท่ี
คนจนก็ไม่อาจจะเขยิบฐานะของคนรุ่นแล้วรุ่นเล่า

๑๗๔ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

เพ ราะไ ม่มีปั ญ ญ าท่ีจะใ ห้ลูก หลานไ ด้ร่ าเรียนแ ม้แ ต่
การศึกษาภาคบงั คบั เด็กโตมามอี าชพี กุลไี ม่ต่างจาก
พอ่ แม่ เพราะไมม่ คี วามรคู้ วามสมารถเฉพาะอย่างทจ่ี ะ
ไปแข่งบุญแข่งวาสนากับคนมงั่ มี เช่นน้ีเองจงึ ไม่น่า
แปลกใจทจ่ี ะไดย้ นิ นามสกุลคุน้ หูเพยี งไม่ก่นี ามสกุลใน
บ้านเราท่ีดารงตาแหน่งสาคัญ ๆ ในด้านการเมือง
เศรษฐกี ิจและคงรวมทงั้ สงั คม ในขณะท่จี ะไม่เคยได้
ยนิ ตาสตี าสาคนไหนเป็นประธานสมาคมโน้นสมาคมน้ี
ช่างเป็นช่องว่างท่ีห่างไกลกันมากจนนึกหวนั่ เกรงถึง
อนาคตของชาตใิ นเม่อื จานวนคนยากจนทไ่ี ร้ โอกาสมี
เป็นสบิ ๆ เทา่ ของ คนอกี กลุ่มหน่งึ ทน่ี งั่ อยบู่ น หอคอย
งาชา้ ง

"เอาละ วนั น้ไี วแ้ คน่ ้กี ่อน ไวต้ ่อวนั พุธ"
ฉนั จบการสอนในวนั นนั้ เมอ่ื ไดเ้ วลากาหนด
"คุณครูกลบั บา้ นยงั ไงคะ" ปณิตาถามขณะท่ี
ฉนั งว่ นกบั การเกบ็ ของ
"นงั่ รถเมล"์

นุชาวดี ๑๗๕

"บา้ นคณุ ครอู ยทู่ ไ่ี หนคะ"
"สขุ มุ วทิ จะ้ ป่านรจู้ กั ไหม"
"รจู้ กั คะ่ คุณลงุ เคยพาไปทบ่ี า้ นของน้าแกว"
ช่อื ทไ่ี ดย้ นิ ทาใหม้ อื ทก่ี าลงั ปิดหนงั สอื ชะงกั
"น้าแกวเป็นเพอ่ื นของคณุ ลงุ ค่ะ"
ปณิตาเรมิ่ ให้รายละเอยี ดตามประสาเดก็ ช่าง
พดู
"บ้านของน้าแกวสวย คุณลุงบอกว่าน้าแกว
รวยมาก มรี ถตงั้ หลายคนั มสี ระว่ายน้าดว้ ย ป่านยงั ได้
ไปว่ายเลย บ้านคุณครูอยู่ใกล้กับบ้านน้าแกวหรือ
เปล่า"
"ครอู ยซู่ อยหา้ สบิ คุณแกวอยซู่ อยอะไรหล่ะ"
"ป่านจาไมไ่ ด้ รแู้ ต่ว่าอย่อู โศก"
"หา่ งกนั มาก คุณลุงคงพาป่านไปบา้ นคุณแกว
บอ่ ย"
เดก็ หญงิ พยกั หน้า "คุณลุงพาไปว่ายน้า คุณ
ลุงใจดมี าก คุณครเู หน็ คุณลุงหรอื ยงั "
"เหน็ จะ้ "

๑๗๖ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"คนอ่ืนเขาว่าคุณลุงดุ แต่ท่จี รงิ ไม่ดุเท่าไหร่
หรอกคะ่ ถา้ ไมท่ าอะไรผดิ เดยี๋ วคุณลุงกม็ า คุณครวู ภิ า
ครคู นก่อนเคยอย่ทู านขา้ วเยน็ กบั คุณลุง คุณครจู ะอยู่
ไหมคะ"

"คงไมใ่ ชว่ นั น้ี ครตู อ้ งรบี กลบั แลว้ "
ฉันออกจากห้องสมุดนัน้ โดยมลี ูกศิษย์เดิน
ตามออกมาส่ง ผ่านห้องรบั แขกท่ตี กแต่งอย่างน่าอยู่
เป็ นความแปลกใหม่ท่ีฉันยังไม่เคยรู้จัก เพราะ
ตลอดเวลาท่ตี ดิ ต่อกนั ไม่เคยสกั ครงั้ ท่จี ะเหยยี บย่าง
เขา้ มาในบา้ นน้ี จงึ ไมร่ วู้ า่ ...
"คุณลงุ มาแลว้ "
มอื บางๆ ในอุ้งมอื ของฉันเขย่าอยา่ งดใี จ แลว้
เจา้ ตวั กว็ ง่ิ ผละไปยงั รถคนั หน่ึงทก่ี าลงั แล่นเขา้ มา ฉัน
สารวมกริ ยิ าใหด้ ูเป็นปกตมิ ากทส่ี ุดขณะเดนิ ตรงไปยงั
ลุงหลานทก่ี าลงั คยุ กนั อยา่ งสนทิ สนม
เขากม้ ศรี ษะใหฉ้ นั นิดหน่ึง เมอ่ื ฉนั เขา้ ไปใกล้
"จะกลบั แลว้ หรอื ครบั "

นุชาวดี ๑๗๗

"ค่ะ"
"การเรยี นการสอนเป็นยงั ไงบา้ งครบั มปี ัญหา
อะไรบา้ งหรอื เปล่า" เขาถามฉนั อยา่ งเป็น งานเป็นการ
"ไมม่ คี ่ะ"
"ขอบคุณทม่ี าสอน"
เขาพูดเป็นเชงิ ตดั บท ฉันมองสบตาเขาอย่าง
เจตนา ดวงตาเขม้ คมนนั้ ว่างเปล่า แต่กเ็ หมอื นจะมสี งิ่
ผดิ ปกตแิ ฝงอยทู่ ท่ี าใหฉ้ นั ยงั ตดั ใจไมข่ าด
"ครไู ปละ"
ฉันบอกปณิ ตา เธอยกมือไหว้ฉัน ฉัน
รบั ไหว้หันไปยิ้มกบั ผู้ปกครองของเธอเพียงนิ ด
เดียว อย่างท่ีเขาชอบยิ้มให้คนอื่น แล้วเดินลิ้วอ

อกไปโดยไมห่ นั หลงั กลบั ไปมองอีกเลย

๑๓...

ฉันคงไปสอนหนังสือตามปกติ ทุกวนั
จนั ทรพ์ ธุ ศกุ ร์ แต่นับแต่พบกนั ในวนั แรกแล้วนัน้
ฉันกไ็ ม่ได้พบเขาอีกเลย เพราะดเู หมือนว่าเวลา
กลบั ของเขา คือ เวลาท่ีฉันออกจากบ้านนัน้ ไป

แต่ในเยน็ วนั พุธในอีกสองสปดาห์ต่อมา
ฉันไปถึงบ้านของเขาก่อนเวลาสอนคร่ึงชัว่ โมง
เผอิญปณิ ตายงั ไม่กลบั จากแวะบ้านเพ่ือน ฉันจึง
นัง่ อ่านหนังสอื พมิ พ์รอฆ่าเวลาท่หี ้องนัง่ เล่น ครู่หน่ึง

นุชาวดี ๑๗๙

ฉันเงยหน้าข้นึ เม่อื ได้ยนิ เสยี งฝีเท้าของคน มากกว่า
หน่ึงตรงมา ทางฉันรวมทงั้ เสยี งหวั เราะอย่างแจ่มใส
ของผู้หญงิ ภาพท่เี ห็นตรงึ ฉันให้น่ิงอยู่กบั ท่ไี ด้หลาย
นาทีทีเดียวผู้หญิงคนนัน้ เลิกค้ิว อย่างประหลาดใจ
เมอ่ื เหน็ หน้าฉนั หนั ไปมองคนขา้ งๆ เป็นเชงิ ถาม เขา
รบี ชแ้ี จงเสยี งสนิทสนม

"ครขู องป่านทผ่ี มเคยบอก"
"อ๋อ...เหรอคะ พ่พี สิ ณฑ์จะไม่แนะนาให้แกว
รจู้ กั หรอื คะร"ู้
"เเน่นอน คุณนินาครบั ขอแนะนาให้รู้จกั คุณ
บุตร"ี
"ยนิ ดที ไ่ี ดร้ จู้ กั ค่ะ" เธอเอ่ยขน้ึ อย่างคนทค่ี ล่อง
สงั คม
"เชน่ เดยี วกนั คะ่ "
"ไหนวา่ มาสอนหกโมงไงคะ พพ่ี สิ ณฑ"์
"ปกตหิ กโมง วนั น้คี ณุ นินามาก่อนเวลา"
"คะ่ " ฉนั รบั คา

๑๘๐ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"ผมพยายามใหเ้ ลขาติดต่อไปทบ่ี า้ น เขาบอก
ว่า

"คณุ ออกมาแลว้ "
"มอี ะไรหรอื คะ"
"วนั น้ีจะใหง้ ดสอนสกั หน่ึงวนั ผมจะพาป่ าน
ออกไปขา้ งนอก"
"เรามกี ารฉลองกนั นิดหน่อยค่ะ" เธอคนนัน้
ชแ้ี จงอยา่ งอ่อนหวาน
"ขอโทษด้วยท่ไี ม่อาจจะบอกคุณล่วงหน้าได้
ทาใหเ้ สยี เวลามา แต่จะไมม่ กี ารหกั ค่าชวั่ โมงสอน"
"ไม่ ...ไมเ่ ป็นไรคะ่ "'
"ทจ่ี รงิ พพ่ี สิ ณฑค์ ะ ทาไมเราไมช่ วนคณุ นินา
ไปดว้ ยกนั "
"เอ้อ.." เขาทาเหมอื นลาบากใจ ซ่งึ อาการ
กระตุกความรสู้ กึ ฉนั อยา่ งแรงพอทจ่ี ะทาใหร้ บี ตอบว่า

นุชาวดี ๑๘๑

"เห็นจะต้องขอตัวค่ะ ดิฉันยังมีงานสอนท่ี
จะต้องเตรยี ม ได้กลบั ก่อนอย่างน้ีจะได้ทางานได้เรว็
ขน้ึ เพราะใกลจ้ ะเปิดเทอมอยแู่ ลว้ "

"น่าเสยี ดายจงั ไวโ้ อกาสหลงั กแ็ ลว้ กนั "
"คะ่ ขอบคณุ ดฉิ นั เหน็ จะตอ้ งไปแลว้ "
ฉนั หอบสมั ภาระทน่ี าตดิ ตวั มาดว้ ย
"พบกนั ใหมว่ นั หลงั "
เสยี งหวาน ๆ นัน้ ยงั ตดิ อยใู่ นหขู ณะทก่ี ้าวเดนิ
ออกจากบ้านนัน้ ถ้าใครเห็นฉันในเวลาน้ีจะรู้ซ้ึงถึง
ความรู้สึท่ีพลุ่งพล่านอยู่ภายในใจของฉัน ท้อแท้
ผิดหวงั อับอาย ประดังประเดจนฉันแทบจะทรงตัว
เดนิ ไม่ไหว กระบอกตาทงั้ ค่รู อ้ นราวกบั มไี ฟมาลน ฉัน
เดนิ ไปเร่อื ย ๆ อย่างไรจ้ ุดหมาย สมองครุ่นคิดถงึ แต่
อดตี ท่ผี ่านมา และปัจจุบนั ท่กี าลงั เผชญิ อยู่ ผูห้ ญงิ คน
นนั้ คงมคี วามหมายกบั เขามากพอดู เขากาลงั จะฉลอง
อะไรกนั ฉันไม่กล้าแม้แต่ะคิดและเพียงเพ่อื จะระงบั
ความวุ่นวายในหวั ใจ ฉันซ้อื บตั รภาพยนตร์ แล้วเข้า
ไปนัง่ สงบสตอิ ารมณ์ในห้องมดื ๆ นัน้ โดยท่ไี ม่รเู้ ลย

๑๘๒ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

แม้ว่าจะกลบั มาบ้านแล้ว ว่าหนังท่ไี ปดูนัน้ เป็นเร่อื ง
เกย่ี วกบั อะไร

ฉันตดั สนิ ใจได้ทนั ที หลงั จากท่ลี ะล้าละลงั อยู่
นาน ฉันจะละท้ิงความพยายามทงั้ หมด จะไม่ทุ่มเท
หวั ใจใหก้ บั คนทห่ี มดความสนใจในตวั ฉนั และถ้าวฒั น์
จะถามถงึ ความรสู้ กึ ของฉันทม่ี ตี ่อเขา ฉนั กพ็ รอ้ มท่จี ะ
ใหค้ าตอบท่ถี ูกใจแก่เขา เพราะรดู้ วี ่าไมม่ ปี ระโยชน์อกี
แลว้ ทจ่ี ะนกึ ถงึ คนทไ่ี มม่ หี วั ใจคนนนั้

"ผมเพง่ิ จะรวู้ า่ หน่าไมม่ หี วั ใจ"
คาพดู ประโยคนนั้ ยงั กอ้ งอยใู่ นโสตประสาท
"ถ้าไม่มหี วั ใจหน่าคงไม่ยุตเิ ร่อื งของเรา แต่น่ี
เพราะมหี วั ใจ มคี วามนึกคิด ถงึ ได้รวู้ ่าตวั เองกาลงั ทา
ผดิ "
"หน่าเอาอะไรมาวดั ความถกู ผดิ "
"กฏของสงั คมไงละ่ คะ"
"หน่าแครม์ นั มากเชยี วหรอื "
ฉนั อง้ึ

นุชาวดี ๑๘๓

"ถ้าต้องเลือกระหว่างผมกับสังคม หน่าจะ
เลอื กสงั คมอยา่ งนนั้ หรอื " เขาถามฉนั เสยี งเครยี ด

ฉนั สา่ ยหน้าอยา่ งจนปัญญาทจ่ี ะตอบ
"โธ่ ! หน่า มนั ไม่ใช่ปัญหาเลย ถ้าหน่าจะฟัง
ผมชแ้ี จงบา้ งเท่านนั้ "
"อย่าเลยค่ะ คุณพสิ ณฑ์ ไม่จาเป็นต้องช้แี จง
อกี แลว้ "
ฉันรบี ขดั ขน้ึ ด้วยกลวั ว่าคาพูดของเขาจะทา
ใหฉ้ นั ใจอ่อนกบั ความตงั้ ใจของตน
"หน่าไมต่ อ้ งการแมแ้ ต่จะฟังคาอธบิ ายหรอื "
"หน่า... หน่าเสยี ใจค่ะ ท่ที ุกอย่างกลบั กลาย
เช่นน้ี หน่า...หน่กไ็ มร่ เู้ หมอื นกนั ว่าจะต้องทายงั ไงบ้าง
แต่คุณพสิ ณฑเ์ ขา้ ใจหน่าสกั นิด เรายงั อย่ใู นสงั คมต่าง
คนต่างมหี น้าทก่ี ารงาน มฐี านะในสงั คม มวี งศ์ตระกูล
รวมทงั้ ญาตพิ ่นี ้องท่เี ก่ยี วขอ้ ง เราไม่อย่ใู นสภาพท่จี ะ
ทาอะไร โดยคดิ ถงึ แต่ความพอใจของเราเพยี งอย่าง
เดยี ว"
"นนิ า..." เขาเรยี กชอ่ื ฉนั อยา่ งผดิ หวงั

๑๘๔ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"ไม่มปี ระโยชน์อกี แล้วท่.ี .. ท่เี ราจะตดิ ต่อกนั
ให้ ...ให้ทุกอย่างจบส้นิ เพยี งเท่าน้ีเถิดนะคะ หน่า...
หน่าคดิ วา่ เป็นทางออกทด่ี ที ส่ี ดุ "

"หน่าตอ้ งไมท่ าอยา่ งน้ี"
"หน่าตอ้ งทา" ฉนั ยนื เสยี งแขง็
เราสบตากนั น่ิงนาน ด้วยประกายท่รี ้อนแรง
พอกัน หน้าของเขาเครยี ดอย่างท่ีฉันไม่เคยเห็นมา
ก่อน แต่สงิ่ หน่ึงท่ยี งั ฝังแน่นอยู่ในความทรงจาคอื
ดวงตาเขม้ คนู่ นั้ ทน่ี อกจากจะบง่ บอกถงึ ความโกรธแลว้
ยงั เตม็ ไปดว้ ยความผดิ หวงั
"ถ้าผมจะขอรอ้ ง ทงั้ ท่ไี ม่เคยจะขอรอ้ งใครใน
เรอ่ื งน้ี"
"ไมม่ อี ะไรทค่ี ุณพสิ ณฑจ์ ะต้องขอรอ้ ง ถา้ มใี คร
จะตอ้ งขอรอ้ ง กค็ วรจะเป็นหน่าเสยี มากกว่า"
"มอี ะไรทห่ี น่าจะตอ้ งขอรอ้ งผม"
"ใหเ้ รา... หนั หลงั ใหก้ นั และอยา่ ไดม้ าพบกนั
อกี เลยตลอดไป"

นุชาวดี ๑๘๕

" ตลอดไป!''
เขาทวนคาเสยี งแผว่ สหี น้าเรม่ิ มแี ววเหนิ หา่ ง
อยา่ งคนทม่ี ที ฐิ อิ ยไู่ มน่ ้อยในตวั
"ค่ะ ตลอดไป ขอให้การพบกนั ครงั้ น้ีของเรา
เป็นครงั้ สุดท้ายเพ่อื ลาจาก เราต่างอย่าไดพ้ ยายามท่ี
จะรอ้ื ฟ้ืนเร่อื งเก่า ๆ อกี เพราะเป็นเร่อื งท่รี อู้ ยู่แล้วว่า
เป็นไปไมไ่ ด้ "
เขายม้ิ หยนั
"ไมค่ ดิ เลยวา่ " น้าเสยี งของเขาแปร่ง" คุณกไ็ ม่
ต่างจากผหู้ ญงิ คนอ่นื ๆ ความรกั ของคุณไมไ่ ดเ้ กดิ จาก
ความรสู้ กึ แต่เกดิ ขน้ึ เพราะเงอ่ื นไขทค่ี ุณตงั้ ไว้ คุณรกั
ผูช้ ายคนหน่ึง ไมใ่ ช่เพราะหวั ใจเพราะ ความรสู้ กึ บอก
ใหร้ กั แต่รกั ผชู้ ายคนนนั้ มลี กั ษณะและคุณสมบตั ทิ ค่ี ุณ
ควรจะรกั อยากจะบอกคุณว่า คนอย่างคุณไม่รูจ้ กั รัก
ใครหรอกเพราะแมแ้ ต่ตวั เองคุณกย็ งั ไมร่ กั "
นัน่ คือคาพูดสุดท้าย ของเขาท่ีเต็มไป ด้วย
ความรู้สึกในทุกถ้อยคาท่ีกล่าวออกมา เม่ือสามปี
ก่อนทท่ี าใหฉ้ นั เสยี ใจเมอ่ื รคู้ วามจรงิ ภายหลงั และหวน

๑๘๖ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

กลบั มาเพยี งเพ่อื จะพสิ ูจน์ใหเ้ ขารวู้ ่าสงิ่ ทเ่ี ขาพดู นนั้ ไม่
ถกู ตอ้ งเลย

เพราะบอกตัวเองว่าจะไม่พยายามอีกต่อไป
วันศุกร์ ฉันจึงไปสอนหนังสืออย่างไม่กระตือรือร้น
เท่าท่คี วร พอไปถงึ แทนท่จี ะไถลเดนิ เล่นกับลูกศิษย์
ฉันรบี ตรงเข้าหอ้ งเรยี นท่ีจดั ไว้ เพ่อื เตรยี มบทเรยี นท่ี
จะสอนและเรมิ่ สอนทนั ทที ถ่ี งึ เวถาหกนาฬกิ ครงั้ ก่อน
ๆ อาจจะเคยเงย่ี หูฟังเสยงรถอย่างจรดจ่อ แต่วนั น้ีฉัน
ท่มุ เทความนึกคดิ ทงั้ หมดกบั หนงั สอื ในมอื

แต่ก็เป็นเร่อื งท่ชี ่วยไม่ได้ท่ฉี ันจะได้ยนิ เสยี ง
รถของเขาทแ่ี ล่นเขา้ มา ฉนั ปัน้ สหี น้าใหเ้ ป็นปกตอิ ยา่ ง
ระวงั อยแู่ ลว้ เมอ่ื ไดย้ นิ ปณติ าอุทานวา่

"คุณลงุ มาแลว้ วนั น้มี าเรว็ จงั "
ฉนั ยงั คงสอนต่อไมเ่ อ่ยถงึ เร่อื งคุณลุง ของเธอ
เลย ปณิตาเองก็คงสงสยั อยู่บ้างเหมอื นกนั ว่าทาไม
ฉนั ไมใ่ หเ้ วลานอกแก่เธอบา้ งเลยในวนั น้ี
" เดยี๋ วฝนคงตก"

นุชาวดี ๑๘๗

เสยี งใส ๆ ทาให้ฉันมองผ่านหน้าต่างกระจก
ออกไปยงั เบ้อื งหน้า ซ่งึ มืดคร้มึ ทงั้ ท่ไี ม่มเี ค้ามาก่อน
เลย

"ป่านชอบฝน คุณครชู อบไหมคะ"
"ไมช่ อบเท่าไรนกั เพราะครคู งกลบั บา้ น
ลาบาก''
"คา้ งทน่ี ่กี ไ็ ดค้ ่ะ"
ฉนั ยม้ิ สนั่ หน้า
"ไดจ้ รงิ ๆ ค่ะบา้ นเรามหี อ้ งพกั เเขกหลาย
หอ้ ง"
"ไมห่ รอกจะ้ ฝนคงตกไมแ่ รง"
แต่คาพูดของฉันไม่ใช่วาจาสทิ ธิ ์ เพราะในอกี
ไมก่ น่ี าทตี ่อมา ฝนกต็ กหนกั ราวกบั ฟ้ารวั่ จนฉนั เรม่ิ มี
กงั วลกบั การเดนิ ทางกลบั บา้ น เพราะดตู ามรปู การณ์
แลว้ ถนนทจ่ี ะไปถงึ บา้ นของฉนั คงจงึ นองดว้ ยน้า แลว้
รถกค็ งจะตดิ มาก
"ฝนตกหนกั จงั เลยนะคะ ฟ้าผา่ น่ากลวั ดว้ ย"
"จะ้ "?

๑๘๘ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"น้าคงทว่ ม"
"คงจะเป็นอย่างนัน้ ...แต่ครูว่าเราเรยี นต่อ
ดกี วา่ เดยี๋ วฝนกค็ งหยดุ "
ฉันไดแ้ ต่ปลอบใจตนเองอย่างนนั้ แต่ฝนทต่ี ก
ลงมากลบั ไม่เป็นใจสกั นิด ยง่ิ ตกก็ยงิ่ หนักจนแทบจะ
สอนหนังสอื ไม่รู้เร่อื งเพราะเสียงฝน ฉันถอนหายใจ
ยาวอยา่ งโล่งอกเมอ่ื หมดเวลาสอน
"คณุ ครจู ะกลบั บา้ นยงั ไงคะ"
ปณิตาถามคาถามเดียวกับท่ีฉันกาลังถาม
ตนเองอยู่ แต่ฉนั กไ็ ม่ไดบ้ อกใหเ้ ธอรวู้ ่าฉันมกี งั วลตอบ
ไปว่า
"ครมู รี ม่ จะ้ "'
"แต่กค็ งเปียก ..."
"ไมห่ รอก เดยี๋ วครจู ะเรยี กรถแทก็ ซ"่ี
ฉันเดินออกจากห้องนั้น โดยมีปณิตาเดิน
ตามมาสง่ อยา่ งเชน่ ทกุ วนั แต่คราวน้ามเี ดก็ รบั ใชม้ ารอ
อยหู่ น้าหอ้ ง

นุชาวดี ๑๘๙

"คณุ ครคู ะ"
ฉนั เลกิ คว้ิ เป็นเชงิ ถามเดก็ คนนัน้
"คณุ ผชู้ ายเชญิ ใหอ้ ย่ทู านขา้ วเยน็ ดว้ ยกนั ก่อน
คะ่ แลว้ จะใหค้ นรถไปส่งทบ่ี า้ น"
ฉนั แทบจะไมเ่ ช่อื หู น่งึ งนั ดว้ ยนกึ หาคาตอบ
ไมไ่ ด้ หากเป็นเมอ่ื วนั พุธ ฉนั อาจจะตอบรบั ทนั ที
เพราะยงั ไมไ่ ดเ้ หน็ กบั ตาถงึ ความสนิทสนม ของเขา
กบั ผหู้ ญงิ คนนนั้ แต่"
"ชว่ ยเรยี นคณุ ...คณุ ผชู้ ายดว้ ยวา่ ขอบคุณมาก
แต่ฉนั ตอ้ งขอตวั เพราะจะต้องรบี กลบั "
"ฝนตกอยา่ เพง่ิ ไปเลยคะ่ " ปณติ าคะยนั้ คะยอ
"ถ้าอยู่ต่อ ฝนก็คงตกหนักกว่าน้ี ครูไปก่อน
ละ"
ฉันกา้ วเทา้ ยาว ๆ ออกมา รดู้ วี ่าทร่ี บี นนั้ ไมใ่ ช่
เพราะกลวั เรอ่ื งฝนเสยี แลว้ แต่เป็นเพราะฉันกาลงั กลวั
ใจตวั เองทไ่ี ม่เคยมนั่ คงเดด็ ขาดพอ ในเร่อื งท่มี เี ขามา
เกย่ี วขอ้ ง ฉนั กางร่มย่าน้าไปอยา่ งไมใ่ ส่ใจว่าตวั เองจะ

๑๙๐ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

เปียกปอน ขอเพยี งแต่ใหฉ้ นั ตดั ใจไดเ้ ท่านนั้ แมจ้ ะเป็น
หวดั จนตายกไ็ มเ่ สยี ดายชวี ติ

ฉันสอดส่ายสายตาหารถรบั จ้างแต่รถทุก
คันก็มีผู้โดยสารเต็ม ฉันจาต้องเดินไปยงั ป้ าย
รถเมลท์ ี่เคยขึ้น ทงั้ ท่ีร้วู ่ารถคงแน่นจนไม่มีท่ีจะให้
แทรกตวั ขึ้นไป และขณะท่ีกาลงั จะข้ามถนน รถ
ค้นุ ตาคนั เดิมก็ โฉบมาจอดตรงหน้า ฉันถอยหลงั
ก้าวหน่ึง เพ่งมองดหู น้าคนขบั ด้วยใจระทึก

๑๔...

แม้กระจกจะเป็ นฝ้ าเพราะไอเย็นของ
เคร่ืองปรบั อากาศในรถทาให้มองเห็นคนขบั ได้
เพียงราง ๆ แต่กลบั แจ่มชดั ในหวั ใจของฉัน เขา
จริง ๆ เขาเองไมใ่ ช่คนขบั รถของเขาอย่างที่ฉันนึก
เดา แต่หน้าตาของเขาเครีนดจนฉันไม่กล้าสบตา
ขณะท่ีเขาเอื้อมมือออกมาเปิ ดประตู ฉันมองดู
เบาะท่ีนัง่ เฉย รู้ตัวหมือนกนั ว่าไม่ใช่เวลาท่ีจะ
แสดงท่าทีปัน้ ปึ งในตอนท่ีฝนกาลงั ตกหนักเช่นนี้

๑๙๒ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

แต่ความน้อยใจทพ่ี อกแน่นอยู่ ทาให้ฉันกลายเป็นคน
ทไ่ี มม่ เี หตุผลจนเขาตอ้ งขน้ึ เสยี งเตอื น

"ขน้ึ รถซ"ิ
ฉันก้าวข้ึนไปนัง่ อย่างระมัดระวังมิให้เบาะ
เปียกมากเกินจาเป็น เส้อื ผ้าฉันตอนนัน้ เปียกชุ่มไป
หมดเขาโยนผ้าเช็ดหน้าผนื ใหญ่ไว้บนตักฉัน แล้วก็
กระชากรถออกจากทน่ี นั้
ฉันมองผ้าสอี ่อนมลี ายขวางสนี ้าเงนิ ทว่ี างอยู่
บนตักราวกับเป็นของประหลาด ลาคอตีบตันข้นึ มา
อย่างง่ายดายหากผ้าผนื นนั้ เขาจะใหด้ ว้ ยความห่วงใย
ดุจเตมิ ฉนั คงไมร่ รี อทจ่ี ะใชม้ นั แต่ในขณะทห่ี วั ใจกาลงั
คลางแคลง ... ฉันมองหน้าคนขบั ถ้าหากว่าเราจะ
เขา้ ใจกนั ไดอ้ กี สกั ครงั้ ถา้ . ..ฉนั สนั่ ศรี ษะไล่ความคดิ
เก่า ๆ ออกจากสมอง ไม่ ... จะไมง่ อ้ งอนเขาอกี ต่อไป
เพราะรงั แต่จะสรา้ งความเจบ็ ปวดใหก้ บั ตนเองมากขน้ึ
"เชด็ หน้าเช็ดตาเสยี เปียกปอนออกอย่างน้ี
แลว้ ไมต่ อ้ งนงั่ เบยี ดอยา่ งนนั้ เบาะเบยี กน่ะเชด็ ได"้

นุชาวดี ๑๙๓

เขาพูดแข็งๆ พร้อมกับเอ้ือมมอื ไปลดความ
เยน็ ของเคร่อื งปรบั อากาศฉันวางผ้าเช็ดหน้าของเขา
ไว้ข้างตัวแล้วเปิ ดกระเป๋ าหยิบกระดาษทิชชูมา
เชด็ หน้า

"เดยี๋ วคุณพสิ ณฑช์ ่วยจอดตรงสแ่ี ยกขา้ งหน้า
นะคะ หน่า...ดฉิ นั พอจะหารถแทก็ ซต่ี รงนนั้ ได"้

"จะบา้ หรอื " เขาสวนทนั ควนั เสยี งหว้ น "ฝนตก
อย่างน้ียังจะออกไปยืนตกฝนเรยี กรถอีก ไม่คิดถึง
ตวั เองบ้าง เวลาเป็นหวดั ทหี น่ึงหนักแค่ไหน ถ้าเป็น
อะไรไปแลว้ จะทายงั ไง ดอ้ื รนั้ ไมเ่ ขา้ เรอ่ื ง"

แมห้ น้าตาจะถมงึ ทงึ เสยี งจะไมน่ ่าฟัง แต่กลบั
ทาใหห้ วั ใจโหวงๆ ของฉันมสี งิ่ ยึดเหน่ียว ฉันมองเขา
เต็มตา เท่าน้ีก็รู้แล้วว่าเขายังห่วงใย เพราะจาได้
แม้กระทงั่ ว่าฉันเคยเข้าโรงพยาบาล เพราะไข้หวดั
มาแลว้ เพยี งพอแลว้ สาหรบั ฉนั ทจ่ี ะใจอ่อนพอทจ่ี ะหวน
กลบั ไปรอ้ื ฟ้ืนความหลงั เก่า ๆ ท่เี พงิ่ คดิ จะลบท้งิ เม่อื
ตอนเยน็

"คุณพสิ ณฑค์ ะ" ฉนั เรยี กเขาไมเ่ ตม็ เสยี ง

๑๙๔ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"หน่า... หน่า..."
"น้าทว่ มเสยี ดว้ ย" เขาขดั ฉนั อยา่ งครงั้ ก่อน ๆ
"คุณพสิ ณฑค์ ะ ใหโ้ อกาสหน่าบา้ ง"
เขาขบกรามเขา้ หากนั
"นะคะ ฟังหน่าบา้ งนะคะ"
คงเป็นโชคดขี องฉนั ทฝ่ี นตก น้าทว่ ม และการ
จราจรตดิ ขดั ต่อใหไ้ มอ่ ยากฟัง เขากไ็ มอ่ าจจะหลกี หนี
ไปไหนได้ เวน้ เสยี แต่จะอุดหู ซง่ึ ฉนั คดิ ว่าเขาคงไม่ทา
เพราะมอื ไมว่ ่างพอ
"หน่ าเ พียง แ ต่ ห ว ังว่ า เ ร า จะ พูดกัน ใ ห้เ ข้า ใ จ
เพราะเท่าทผ่ี ่านมา หน่ารู้ ... รวู้ า่ ตวั เองเป็นคนผดิ "
เขาเรง่ ความเรว็ ของรถขน้ึ เมอ่ื มโี อกาส แต่พอ
แล่นไปไดค้ รเู่ ดยี วกต็ อ้ งหยดุ นิ่งอยา่ งเดมิ
"สงสยั จะไม่ถงึ บ้านคนื น้ี" เขาพยายามเบน
เรอ่ื งออกนอกประเดน็
ฉนั มองสภาพของถนนทรงหน้า คนื น้อี าจจะ
ไมถ่ งึ บา้ น แต่คนื น้แี หละทเ่ี ขาจะตอ้ งเขา้ ใจฉัน

นุชาวดี ๑๙๕

"ถา้ หน่าจะถามอะไรคณุ พสิ ณฑบ์ า้ ง จะตอบ
หน่า ไดไ้ หมคะ"

"ทาไมคดิ ว่าผมจะไม่ตอบ"
"หน่า...รวู้ า่ ...คณุ พสิ ณฑไ์ มเ่ หมอื นเดมิ "
"แลว้ คุณล่ะ แน่ใจตวั เองว่าเหมอื นเดมิ แค่
ไหน"
แมเ้ สยี งจะเยน็ ชา แต่กด็ กี วา่ ครงั้ ก่อน ๆ ทพ่ี ดู
กนั คนละเรอ่ื ง
"ถ้าหมายถึงเร่อื งระหว่างเรา... หน่าแน่ ใจ
ตวั เองมาตลอดวา่ ยงั เหมอื นเดมิ ทกุ อยา่ ง"
เขาหวั เราะในลาคออยา่ งไมย่ อมเช่อื
"คณุ พสิ ณฑจ์ ะไมใ่ ห้ โอกาสหน่าบา้ งหรอื คะ"
"มี โอกาสอะไรอกี ทผ่ี มจะใหค้ ุณได"้
"คณุ พสิ ณฑก์ น็ จะรวู้ า่ หน่าตอ้ งการอะไร"
"ผมจะรู้ได้ยงั ไง ... ผมอาจะเคยรู้ และคดิ ว่า
ตวั เองรู้ แต่เพราะการกระทาของคุณไมใ่ ช่หรอื ทท่ี าให้
ผมรวู้ ่าสงิ่ ทค่ี ดิ วา่ รนู้ ่ะผดิ "

๑๙๖ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

เขาหนั มาทางฉันแวบหน่ึงแลว้ หนั ไปทางเดมิ
มอื ทอ่ี ยบู่ นพวงมาลยั เกรง็ นิดหน่งึ

"หน่าเสียใจ พร้อมเสมอท่ีจะแก้ตัวถ้าคุณ
พสิ ณฑจ์ ะใหห้ น่าแกต้ วั "

"ดว้ ยวธิ ไี หน" เขาถามเยาะ ๆ
"ก่อนอ่นื อยากใหค้ ุณพสิ ณฑต์ อบคาถามหน่า
สกั คาถามหน่งึ ก่อน"
"ผมยงั ไมพ่ รอ้ ม"
ราวกบั ถูกตบหน้าฉาดใหญ่ แต่ฉันกย็ งั ทนทน
เพราะรู้ดีว่าจะได้รบั ผลตอบแทน ท่คี ุ้มค่าจากความ
อดทนน้ี
"สามปียงั นานไมพ่ ออกี หรอื คะ"
"มนั นานเกนิ ไปต่างหาก"
เขาตอบเสยี งข่ืน ฉันคงทาให้เขาผิดหวงั ไม่
น้อย
"ถ้าสิงท่ีหน่ ากาลังทาอ ยู่เป็ นสิ่งท่ีโง่ใน
ความรสู้ กึ ของคุณพสิ ณฑ์ บอกหน่าดว้ ยนะคะ"

นุชาวดี ๑๙๗

เขาเงยี บ
ฉันใช้มอื เชด็ กระจกด้านฉัน มองออกไปข้าง
นอก ฝนยงั ตกหนกั อยา่ งไมม่ ที ท่ี ว่าจะหยดุ งา่ ย ๆ
"แต่ถ้าคุณพิสณฑ์คิดว่าทุกอย่างท่ีเกิดข้ึน
ไม่ได้เป็นเพียงแค่อดีต หน่าพร้อมทุกอย่างสาหรบั
ความเขา้ ใจดที เ่ี ราจะมตี ่อกนั "
เขายงั คงทาหน้าท่ขี บั รถต่อไป โดยไม่ปรปิ าก
พูดสกั คามเี สยี งถอนหายใจบางครงั้ เพราะรถท่เี ขยบิ
ไปไดท้ ลี ะนิด ๆ เท่านนั้ แต่กไ็ มไ่ ดพ้ ดู กนั อกี เลย
ฉันถึงบ้านเม่อื เวลาเกอื บเท่ยี งคืน ฝนเรม่ิ ซา
ลงมากแล้วฉันมองเขาน่ิง แต่เขากลับนัง่ คอแขง็ ไม่
ยอมแมแ้ ต่จะหนั มาสบตา
"ขอบคุณมากค่ะท่ีมาส่ง เสียใจท่ีทาให้คุณ
พสิ ณฑต์ อ้ งลาบาก กวา่ จะถงึ บา้ นคงดกึ มาก"
"รถคงไมค่ ดิ แลว้ ขากลบั ไมต่ อ้ งกงั วล" เสยี ง
ของเขาดขี น้ึ "อยา่ ลมื กนิ ยาแกห้ วดั "
"คะ่ ขอบคณุ "

๑๙๘ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ฉนั ตงั้ ท่าจะกา้ วลง แต่เรอ่ื งทค่ี งั่ คา้ งในใจทาให้
ตอ้ งหนั ไปทางเขาอกี

"หน่าจะรอคาตอบนะคะ"
ขาออกรถไปอย่างรวดเรว็ ฉันย้มิ เพราะรจู้ กั
เขาดี จงึ รวู้ า่ ตวั เองกาลงั มหี วงั อยมู่ ากในสง่ิ ทท่ี าอยู่ วนั
อาทติ ย์ขณะท่กี าลงั เตรยี มทาบนั ทกึ การสอนสาหรบั
วนั จนั ทรท์ จ่ี ะถงึ ปณติ าโทรศพั ทม์ าถงึ ฉนั
"คุณครไู มส่ บายหรอื เปล่าคะ"
"ไม่เป็นอะไรมาก เป็นหวดั นิดเดยี ว ขอบใจ
มากทโ่ี ทรมา"
"แต่เสยี งออู้ น้ี ่คี ะ"
"ป่ านนึกว่าจะรอถามพรุ่ง แต่คุณลุงบอกว่า
น่าจะถามวนั น้ี"
ฉนั ยม้ิ ดใี จทร่ี วู้ า่ เขายงั อาทร
"คุณลุงกเ็ ป็นหวดั "
"เป็นมากหรอื เปลา่ "
"คณุ ลุงบอกวา่ ไมม่ าก แต่เหน็ จามทงั้ วนั เมอ่ื

นุชาวดี ๑๙๙

ครอู่ อกไปหาหมอ"
"ตอ้ งใหค้ ุณลงุ นอนพกั มาก ๆ"
"คะ่ แลว้ ป่านจะบอกคณุ ลงุ ว่าคณุ ครบู อกให้

นอนพกั มาก ๆ เท่าน้ีนะคะ"
"เดยี๋ วป่าน ทาไมรเู้ บอรโ์ ทรศพั ทข์ องครลู ะ่ "
เงยี บไปคร่หู น่งึ แลว้ ฝ่ายโน้นลดเสยี งเบาลง
"คุณครอู ยา่ บอกไปนะคะ ทแี รก ป่านตงั้ ใจจะ

ถามคุณครพู รงุ่ น้ตี อนเจอกนั วา่ เป็นหวดั หรอื เปล่า แต่
คณุ ลุงบอกว่าน่าจะถามวนั น้ี ใหเ้ บอรโ์ ทรพทด์ ว้ ย แต่
ไมใ่ หป้ ่าบอกนะคะว่าคณุ ลงุ เรยี กใหโ้ ทร ทาไมกไ็ มร่ ู้"

"ครคู ดิ ว่าเขา้ ใจ พรงุ่ น้ีเจอกนั นะจะ๊ "
ฉนั นกึ ไปถงึ คน ๆ นนั้ ดว้ ยความซาบซง้ึ ใจและ
เป็นห่วง เขาไม่สบายพราะฉันเป็นเหตุ อยากจะไป
เยย่ี ม แต่ดูเหมอื นว่าฉันไม่อย่ใู นสภาพท่จี ะทาได้ ฉัน
ไดแ้ ต่นึกภาวนใหค้ วามหวงั ของฉันบรรลุผลในเรว็ วนั
เพ่อื ว่าเราจะได้มคี วามสุขดว้ ยกนั อย่างหญงิ ชายคู่อ่นื
ๆ ท่รี กั ใคร่กัน ฉันเช่อื มัน่ อยู่อย่างหน่ึงว่าความรู้สึก
ของเขาท่มี ตี ่อฉันยงั ไม่เปล่ยี นแปลง เพราะนอกจาก