ถ่านไฟไม่เก่า

๒๕๐ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ไม่เคยคดิ ถึงเร่อื งอนาคตระหว่างเราสองคนเลยหรอื
คะ"

"ผมอาจจะคดิ แต่ก็ไม่ได้มนั่ ใจว่าทาได้ ก็ขอ
เพยี งแต่รกั เท่านัน้ ความรกั ไม่จาเป็นจะต้องจบทก่ี าร
แต่งงานไม่ใช่หรือ คนเราจะรักกันโดยไม่มีการ
แต่งงานเป็นจดุ หมายปลายทางไมไ่ ดห้ รอื คุณไมร่ หู้ รอื
ว่าบางครงั้ การแต่งงานก็ทาให้ความรกั หมดส้ินเร็ว
ยง่ิ ขน้ึ "

เขาพดู ดยา่ งคนมบี าดแผลในหวั ใจ
"หน่า ... หน่าไม่ไดค้ ดิ อย่างคุณพสิ ณฑ์ หน่า
ไม่นึกว่าเราจะเหมอื นคนอ่นื ๆ ไม่รูว้ ่า ...คุณพสิ ณฑ์
ตอ้ งการความรกั ท่ี ... บรสิ ทุ ธเิ ์กนิ ไปเช่นน้ี"
"เม่อื รแู้ ลว้ " เขาหนั หน้ามาทางฉนั "คุณจะได้
เลกิ ฝันเสยี เพราะผมไมอ่ ยใู่ นสภาพทจ่ี ะฝันรว่ มกบั ใคร
อกี "
"หน่าไมเ่ ขา้ ใจคุณพสิ ณฑเ์ ลย"

นุชาวดี ๒๕๑

"เหมอื นทผ่ี มไมเ่ ขา้ ใจคุณเลยในครงั้ นนั้ เขา้ ใจ
วา่ ทาไมคุณตอ้ งหนีไปไกลอยา่ งนนั้ ทาไมเราไม่พดู กนั
ให้รู้เร่อื ง และถ้าจะต้องจากกันก็น่าจะจากกนั ด้วยดี
ไมใ่ ช่ลกั ษณะทส่ี รา้ งความผดิ หวงั ใหก้ บั อกี คนอยา่ งนนั้
คุณไม่ได้ให้โอกาสคนท่คี ุณรกั อธบิ ายความจรงิ ในใจ
ของเขา ไม่ให้โอกาสแม้แต่ตัวเองท่จี ะรกั ใครสักคน
ดว้ ยหวั ใจ ดว้ ยความรสู้ กึ เพยี งอยา่ งเดยี ว"

"หมายความวา่ ตลอดเวลา คุณพสิ ณฑไ์ ม่เคย
คดิ ทจ่ี ะแต่งงานกบั หน่าเลยหรอื คะ"

"ผมเคยคดิ แต่ไมใ่ ช่สง่ิ แรกทผ่ี มคดิ เมอ่ื เราพบ
กนั ตอนนัน้ คิดแต่เพียงว่าขอให้ ได้รกั ก็พอ ไม่แคร์
ดว้ ยซ้าว่าจะไม่ได้แต่งงานด้วย แต่เม่อื มโี อกาสก็เห็น
ว่าไม่เลวท่จี ะอยู่ร่วมกัน คิดจะแต่งงานด้วย แต่คุณ
กลบั เตลิกไปเสียก่อนอย่างไม่สนใจว่าคนอยู่หลงั จะ
เป็นยงั ไง สามปีมนั นานเหลือเกิน นานจนผมชกั จะ
เลอื นแลว้ วา่ เคยคดิ จะแต่งงานใหม่ "

"หน่าทาใหค้ ุณพสิ ณฑผ์ ดิ หวงั มากใชไ่ หม"

๒๕๒ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"ผดิ หวงั !" เขาทวนคาเสยี งเยาะ "ยงั ไมส่ าใจ
หรอก สน้ิ หวงั ดจู ะเป็นคาทเ่ี หมาะสมกบั ผมในตอนนัน้
แต่ ...ทุกอย่างก็เป็นเพียงอดีต บอกคุณแล้วว่าไม่มี
ประโยชน์ ทจ่ี ะรอ้ื ฟ้ืนอกี เพราะผมไมค่ ดิ จะแต่งงานกบั
ใครอกี อยากรเู้ หมอื นกนั ว่าคนเราจะรกั กนั ไม่ได้ ถ้าไม่
มกี ารแต่งงาน"

"หน่ากลบั มา... เพ่อื . . . จะปรบั ความเขา้ ใจ"
"ไมม่ อี ะไรทจ่ี ะตอ้ งชแ้ี จงหรอื อธบิ าย คุณเลอื ก
ทจ่ี ะเขา้ ใจผมอยา่ งทค่ี ณุ ตอ้ งการ และผมกจ็ าต้องเลอื ก
ทจ่ี ะเขา้ ใจคณุ อยา่ งทค่ี ณุ ตอ้ งการ"
"แมว้ า่ จะรกั ใครใหมส่ กั คนมาก . . . มากกว่าท่ี
เคยรกั คนอ่นื ๆ สตรงี ามสง่าคนนนั้ อยใู่ นความนึกคดิ
ของฉนั "คณุ พสิ ณฑก์ ไ็ มค่ ดิ จะแต่งงานหรอื คะ"
เขาผงกศรี ษะเป็นเชงิ รบั
"หน่าไมค่ ดิ วา่ จะมผี หู้ ญงิ คนไหนทาอย่างทค่ี ุณ
พสิ ณฑต์ อ้ งการได"้

นุชาวดี ๒๕๓

"ผหู้ ญงิ ไม่เหมอื นกนั สกั คน อย่างน้อยคงมสี กั
คนทจ่ี ะเขา้ ใจ"

สกั คนท่จี ะเข้าใจ...เคยคดิ เสมอว่าฉันเข้าใจ
เขาดกี ว่าคนอ่นื แต่ขณะน้ีเขาเปรยี บเหมอื นคนแปลก
หน้าทเ่ี สนอแนวความคดิ เกย่ี วกบั ความรกั ในแงท่ ฉ่ี ัน
รบั แทบไมไ่ ด้ ความผดิ หวงั จากการแต่งงาน และความ
เสยี ใจทเ่ี กดิ จากความตงั้ ใจทจ่ี ะแต่งงานกบั ฉนั ลม้ เหลว
กระมงั ทท่ี าใหเ้ ขาไมค่ ดิ ทจ่ี ะแต่งงานอกี

ฉันออกจากห้องนัน้ อย่างหงอย ๆ แทบจะ
หมดแรงเดนิ จาตอ้ งทรดุ นงั่ ทนั ทที เ่ี หน็ เกา้ อ้ี รวู้ ่ายากท่ี
จะใหค้ วามสมั พนั ธแ์ น่นแฟ้นดจุ เดมิ แต่ไมเ่ คยคดิ ว่าจะ
มืดมิดหมดหนทางเช่นน้ี นึกถึงคาพูดของนัธยาท่ี
ชกั ชวนใหฉ้ ันกลบั มาสอนหนังสอื ท่กี รุงเทพอย่างเดมิ
วา่

" ถ่านไฟเก่าคเุ มอ่ื ไหรก่ ไ็ ด้ ใครจะร"ู้
ยามนัน้ ยงั นึกยอ้ นในใจว่า ถ้าจะเปรยี บความ
รกั ของฉนั เป็นถ่านไฟในเตากค็ งจะเป็นถ่านพเิ ศษทไ่ี ม่
มวี นั เก่าหรอื มอดหมดส้นิ เพราะเป็นความรกั ท่ยี งั มี

๒๕๔ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

พลงั เสมอตราบชวั่ กาลนานแม้ ว่าจะเหนิ ห่างไปเพราะ
ระยะเวลาหรือหนทางอันแสนไกลก็ตาม แต่จาก
ถ้อยคาของเขาในวนั น้ี สนั่ คลอนความเช่อื มัน่ ของฉัน
ได้มาก ฉันเรม่ิ ไม่แน่ใจว่าถ่านทค่ี ดิ ว่ายงั ลุกโพลงนัน้
ไดก้ ลายเป็นเถา้ ไปหรอื ยงั

ความรกั ในทศั นคตใิ หม่ของเขา ทาใหฉ้ ันตอ้ ง
ครนุ่ คดิ หนกั อยหู่ ลายวนั แลว้ จู่ ๆ กม็ เี หตุการณ์หน่ึงท่ี
ทาใหฉ้ ันตดั สนิ เลอื กทางชวี ติ ใหก้ บั ตนเอง เยน็ ต่อมา
ขณะทส่ี อนหนงั สอื อยู่ กไ็ ดย้ นิ เสยี งรถของเขาแล่นเข้า
มา ว่าจะไม่สนใจ แต่ก็ไม่ใช่เร่อื งง่ายท่จี ะทาเช่นนัน้
พอเรม่ิ จะรวบรวมสตมิ ใิ หก้ ระเจงิ ออกนอกหนงั สอื กไ็ ด้
ยนิ เสยี งฝีเทา้ หนักย่าเขา้ มาใกล้ แล้วประตูห้องสมุดก็
ถูกเปิดอย่างถอื วสิ าสะผดิ เคย ทงั้ ฉันและปณิตาต่าง
หนั ไปทางผทู้ เ่ี ขา้ มาใหมพ่ รอ้ มกนั

ความคุ้นเคยทาให้ฉันรู้ตงั้ แต่แว่บแรกท่เี ห็น
หน้าว่าเขามกี งั วล แต่เสยี งของเขาเรยี บ ขณะบอกฉัน
ว่า

นุชาวดี ๒๕๕

"ทบ่ี า้ นโทรศพั ทม์ า"
"คะ" ฉนั ถามอยา่ งประหลาดใจ
"น้องคนเล็กของคุณถูกรถชนท่หี น้าโรงเรยี น
ตอนน้อี ยโู่ รงพยาบาล"
ฉนั อุทานเสยี งหลง พอไดส้ ตกิ ร็ บี ออกจากหอ้ ง
นนั้ ไปยงั เครอ่ื งรบั โทรศพั ท์
"เขาวางหไู ปแลว้ "
คนทต่ี ามหลงั ฉนั มารบี บอก ฉันหนั ไปทางเขา
ต่นื ตระหนกมากจนเกนิ กวา่ ทจ่ี ะตงั้ คาถามได้
"เ ห็น น้ อ ง คุ ณ อีก ค น บ อ ก ว่ า เ พ่ือ น พ า ไ ป ท่ี
โรงพยาบาลแล้ว ทางบ้านคุณกาลงั ไปดู ให้คุณตาม
ไป"
"โรงพยาบาลอะไรคะ"
"โรงพยาบาลตารวจ"
"หน่าตอ้ งของดสอน"
"ผมจะไปสง่ "
ฉันมองเขาด้วยความซาบซ้ึงใจ เพราะทงั้ สี
หน้า และน้าเสยี งของเขาแสดงความห่วงใยในตวั น้อง

๒๕๖ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ของฉันไม่น้อยไปกว่าฉัน ฉันพยักหน้า เขาแตะ
ขอ้ ศอกของฉนั ใหเ้ ดนิ ไปดว้ ยกนั ทร่ี ถ

"เขาบอกวา่ เป็นอะไรมากหรอื เปล่าคะ"
ฉนั ถามเมอ่ื อยใู่ นรถดว้ ยกนั
"ไม่ได้บอกรายละเอียด ดูเหมอื นว่ากาลงั รบี
เหมอื นกนั และคุณแมข่ องคุณกไ็ มอ่ ยบู่ า้ น"
"ตายจรงิ โหน่งจะเป็นอะไรมากหรอื เปลา่ "
"อยา่ เพงิ่ คดิ ในแงร่ า้ ย อาจจะไมร่ นุ แรง"
ฉันนึกภาวนาในใจไปตลอดทาง ขออย่า
ให้โหน่งเป็นอะไรเลย ครอบครวั ของเรามีกนั เพียง
สี่คน ที่อยู่ร่วมกนั มาด้วยความรกั ใคร่และผกู พนั
หากขาดใครไปสักคน ก็เหมือนกบั ว่าร่างกายท่ี
ขาดอวัยวะท่ี สาคัญไปส่ วนหน่ึ ง ชี วิ ตคงไร้
ความหมายไปอีกมาก

๑๙...

น้ องชายของฉันสลบไปเพราะศีรษะ
กระแทกกับพื้น ส่วนอ่ืนของร่างกายนั้นอยู่ใน
สภาพปกติ มีเพียงรอยถลอกบ้างบริเวณแขนขา
เพื่อน ๆ ของน้องที่อยู่ ในเหตุการณ์เล่าให้ฟังว่า
คนขบั รถหัก มาลยั หลบเกือบพ้นจึงถกู ร่างของ
โหน่งไม่แรงนัก แต่กม็ ีผลทาให้เขาเสียหลกั ล้มลง
หวั ฟาดพื้น คนขบั ยอมรบั ผิดทุกอย่าง และพร้อม
จะจ่ายค่ารกั ษาให้

๒๕๘ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ช่างเป็นโชคดี ท่หี มอซ่งึ ให้การรกั ษานัน้ เป็น
เพ่ือนของคุณพิสณฑ์ จึงทาให้ฉันวางใจลงได้มาก
เพราะได้ยนิ เขาฝาฝัง่ น้องไว้กบั หมอ แต่ก็ยงั ไม่หาย
กงั วลเสยี ทเี ดยี วเพราะโหน่งยงั ไม่ได้สตเิ ลย แม้ว่าจะ
อยใู่ นหอ้ งไอซยี มู าหลายชวั่ โมงแลว้ แมข่ องฉันเองเดนิ
กลบั ไปกลบั มาอยา่ งเป็นห่วงดวงตาแดงเรอ่ื

"ผมว่ากลบั ไปพกั ผ่อนก่อนดกี ว่า พรุ่งน้ีค่อย
มาใหม่ ดกี มากแลว้ " คุณพสิ ณฑเ์ ปรยขน้ึ

"แต่...ดฉิ นั เป็นห่วง" แม่ของฉันตอบพรอ้ มกบั
ถอนหายใจ

"วางใจเถดิ ครบั ผมบอกหมอทเ่ี ป็นเพ่อื นแล้ว
ว่าถ้าอาการดีข้นึ หรือไม่ดขี ้นึ ยงั ไงให้ โทรไปบอกท่ี
บา้ น"

"ขอบคุณคณุ พสิ ณฑม์ ากทใ่ี หค้ วามช่วยเหลอื "
"ไม่เป็นไรครบั เร่อื งนัน้ แต่น่ีดึกแล้ว ถ้าไม่
พกั ผอ่ น พรงุ่ น้อี าจจะไมม่ แี รงมานงั่ เฝ้าถ้าเกดิ โหน่งได้
ยา้ ยออกมาหอ้ งธรรมดา"

นุชาวดี ๒๕๙

แมข่ องฉนั ลงั เล
"อยู่ตรงน้ีก็ไม่มีประโยชน์อะไร เพราะหมอ
หา้ มเยย่ี ม ไปเถดิ ครบั ผมจะไปส่ง"
"อย่าต้องให้คุณพสิ ณฑล์ าบากอกี เลยค่ะ" แม่
ของฉนั บอกอยา่ งเกรงใจ
"ไมล่ าบากเลยครบั ผมยนิ ดบี รกิ าร"
เขามาส่งแมแ่ ละฉนั จนได้ แมเ่ ลอื กนงั่ ขา้ งหลงั
ฉั น นั่ง เ งีย บ ก ริบ ส่ ว น เ ข า คุ ย ใ ห้แ ม่ ฟั ง เ ร่ือ ง
ความสามารถของหมอท่ีรักษาโหน่ ง รู้ดีว่าเ ขา
พยายามจะทาใหแ้ ม่ลดความห่วงใยลง ฉันอดมองเขา
ไมไ่ ด้ ชน่ื ชมกบั น้าเสยี งสภุ าพและอ่อนน้อมทเ่ี ขาใชก้ บั
แมข่ องฉนั ไมต่ ่างจากทเ่ี ขาเคยปฏบิ ตั ใิ นอดตี เช่นน้ีเอง
ทาให้แม่ของฉันเรยี กช่อื ของเขาถูก นับแต่เห็นหน้า
ของเขาทโ่ี รงพยาบาลเม่อื ครู่ โดยทฉ่ี ันยงั ไมไ่ ดแ้ นะนา
ฉันจาได้ดวี ่าเม่อื ยงั สนิทสนมกนั เขาเคยถามฉันครงั้
หน่งึ ว่า
"จะใหผ้ มแนะนาตวั กบั คุณแมข่ องหน่าหรอื ยงั "
ฉนั ยม้ิ

๒๖๐ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"หรอื หน่ายงั จะใหค้ อย"
"หน่าอยากจะให้รู้จกั ตัง้ นาน แค่ไม่รู้ว่าคุณ
พสิ ณฑอ์ ยากรจู้ กั หรอื เปล่าเท่านนั้ จงึ ไมไ่ ดแ้ นะนา"
"ถามได้ พาลูกสาวเขาไปเท่ียวเกือบทุกวนั
ขนื หลบหน้าหลบตาอย่างน้ี อกี หน่อยคุณแม่เกิดหวง
ลกู สาวขน้ึ มาจะทายงั ไง"
"ก.็ ..หาคนใหมเ่ สยี กส็ น้ิ เรอ่ื ง"
"ความคดิ ทด่ี ี จะรบั ไวพ้ จิ ารณา"
ฉันหวั เราะ พอใจท่เี ขาเรม่ิ จะรจู้ กั พูดเล่นบา้ ง
และเขากไ็ ดร้ จู้ กั กบั แม่ของฉันในวนั นัน้ เอง เขาอย่คู ุย
ด้วยนานพอควร และขอตัวกลบั เม่อื ได้เวลาอาหาร
วนั รุ่งขน้ึ ท่พี บกนั เขาพยายามจะพูดโยงไปถงึ แม่ของ
ฉันด้ว ยคงอ ยาก รู้ว่าต นเ องจะ เ ป็ น ท่ีถู ก ใ จขอ งว่าท่ี
หรอื ไม่ แต่ฉนั กแ็ กลง้ ทาเป็นไมร่ ไู้ ม่ชเ้ี พราะอยากจะให้
เขาตงั้ คาถามตรง ๆ เสยี บ้าง แทนท่จี ะอ้อมค้อมทุก
ครงั้ ดว้ ยความเคยตวั
"วนั น้เี ราพดู ไมต่ รงเรอ่ื งสกั ท"ี เขาเปรย

นุชาวดี ๒๖๑

"หน่าก็ว่าตรงเร่อื งทุกที ถ้าคุณพิสณฑ์จะไม่
วกไปวกมา"

เขาทาหน้าตุ เพราะคงไม่เคยถูกใครต่อว่าตรง
ๆ อยา่ งน้ี แต่ดวงตาไมไ่ ดข้ งึ ขงั อยา่ งสหี น้า

"ถามตรง ๆ กไ็ ด"้
"กถ็ ามมาซคี ะ"
"รา้ ยจรงิ หน่าน่ี" เขาโน้มตวั มาใกล้ ฉันรบี
หลบคางเขยี วครมึ นนั้
"อยา่ เลน่ ซคี ะ ไหนว่าจะถามตรง ๆ ถามเรว็ ๆ
ซคี ะ
"ถา้ ไมถ่ ามจะไมบ่ อกใช่ ไหม"
ฉนั สนั่ หน้า
"คดิ จะดดั สนั ดานนายพสิ ณฑห์ รอื เปล่า" เขา
ถามเรยี บ ๆ จนฉันชกั ไม่แน่ใจความรูส้ กึ ของเขา รบี
ชแ้ี จงวา่
"ไม่ใช่ค่ะ ดดั สนั ดานไม่ใช่คาท่เี หมาะสมท่จี ะ
ใช"้
"ผมเรยี นภาษาไทยมาน้อย หน่ากร็ "ู้

๒๖๒ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

เอาละ เรม่ิ ขรมึ อกี แลว้ ตามประสาคนทไ่ี ม่เคย
มใี ครกลา้ โตเ้ ถยี งดว้ ย

"แน๊ คุณพสิ ณฑ์ ทาไมต้องทาเสยี งอย่างนัน้
ด้วย หน่าล้อเล่นบ้างไม่ได้หรอื จะให้บอกเร่อื งแม่ใช่
ไหมคะ"

หน้าของเขาดขี น้ึ ยอมถามโดยดวี า่
"คุณแมว่ า่ ยงั ไงบา้ ง"
"ว่าเร่อื งอะไรคะ" ฉันอดกวนเขาไม่ได้สกั ที
คนอยา่ งนนั้ น่ากวนออก
เขาทาท่าเข่นเข้ียวเค้ียวฟั น เอ้ือมมือมา
เหมอื นจะบบี คอฉัน แต่กลบั เล่อื นไปไล้ท่แี ก้มเบา ๆ
ถามยม้ิ ๆ ว่า
"บอกไดห้ รอื ยงั วา่ ผมพอจะมหี วงั บา้ งไหม"
ฉนั พยกั หน้า
"ท่พี ยกั หน้าน่ีเป็นคาตอบของคุณแม่หรอื ว่า
คณุ ลกู "
"ของทงั้ สองคน"

นุชาวดี ๒๖๓

เขาถอนหายใจคล้ายโล่งอก พลอยทาให้ฉัน
ยม้ิ อยา่ งเป็นสขุ ดว้ ย

"ขอบคุณคุ ณพสิ ณฑม์ าก" เสยี งแม่ทาใหฉ้ ัน
รสู้ กึ ตวั แต่ก็เผลอถอนหายใจยาวจนคนขบั หนั มามอง
อยา่ งลมื ตวั

"ขอบคุณค่ะ"
ฉันบอกเขาบ้างขณะลงจากรถ แล้วเดนิ เคยี ง
ข้างไปกับคุณแม่ เขารอจนเราปิดประตูบ้านแล้วจงึ
แลน่ รถออกไป
"ไปพบกบั เขาไดย้ งั ไงอกี "
แมถ่ ามอยา่ งคนทม่ี ปี ระสบการณ์ ในชวี ติ คงจะ
พอเดาความนัยบางอย่างออก เพราะเคยเหน็ ฉันเสยี
น้าตาเพราะคนๆ น้ี แมฉ้ นั จะไมเ่ คยบอกแมต่ รง ๆ ว่า
ฉนั และเขาเคยรกั กนั
"หน่าไปสอนหนงั สอื หลานของเขาคะ่ "
"เป็นคนมนี ้าใจมาก ถา้ ไมไ่ ดเ้ ขา หมออาจจะ
ไมส่ นใจโหน่งมากเท่าน้ีกไ็ ด้"
"ค่ะ"

๒๖๔ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ฉนั รบั คาสนั้ ๆ
"ตอนหน่าไปสอนหนงั สอื ทข่ี อนแก่นตดิ ต่อกบั
เขาบา้ งหรอื เปลา่ "
"ไมไ่ ดต้ ดิ ต่อค่ะ"
"เขาดกี บั เรามากจน แมน่ กึ ว่า...''
"ไมม่ อี ะไรหรอกค่ะ แม่"
ฉนั ชงิ ตดั บทก่อน ไมร่ เู้ หมอื นกนั ว่าทาไม แต่
ว่ายงั อยากปิดเรอ่ื งระหวา่ งฉนั และเขาใหเ้ ป็นความลบั
กับแม่ เพราะแม่ไม่รู้เร่อื งทัง้ หมดมาทงั้ แต่ต้น ไม่รู้
แมแ้ ต่ว่าเขาเป็นสาเหตุทท่ี าใหฉ้ ันต้องอย่หู ่างไกลจาก
แมถ่ งึ สามปี
รงุ่ ขน้ึ โหน่งไดส้ ติ พูดจาสนุกสนานเหมอื นเช่น
เคย แม้ทีท่าจะอ่อนเพลีย เราทุกคนต่างดใี จท่หี มอ
บอกว่าเป็นการหมดสตไิ ปธรรมดา เพราะไดร้ บั ความ
กระทบกระเทอื นและความตกใจ แต่เพ่อื ใหเ้ กิดความ
แน่ใจจะให้อย่โู รงพยบาลอกี สองวนั เพ่อื ดูอาการ และ

นุชาวดี ๒๖๕

ทนั ทที ่โี หน่งถูกยา้ ยออกมาอยู่หอ้ งคนไขธ้ รรมดา คน
รถของคณุ พสิ ณฑก์ ห็ ว้ิ กระเชา้ ของเยย่ี มมาให้ เป็นราย
แรก

"คุณพสิ ณฑ์ทาให้แม่ชกั ลาบากใจ ช่วยเหลอื
ตงั้ มากมายแลว้ ยงั ตอ้ งเอาของมาใหอ้ กี "

"เจอกนั พรงุ่ น้เี ยน็ หน่าจะขอบคุณเขาค่ะ"
"ดแี ลว้ ลกู คนเขามบี ญุ คณุ "
เขามบี ุญคุณ ฉนั เองกท็ วนประโยคน้ี ในใจ
"หน่าไปก่อนนะคะ มชี วั่ โมงจะตอ้ งสอน"
ฉนั ออกจากโรงพยาบาล เตรยี มจะไปโรงเรยี น
เผอญิ สวนทางกบั วฒั น์ ซง่ึ หอบแจกนั ดอกไมส้ วยหรู
ตรงทางเขา้
"น้องยงั เป็นไงบา้ ง"
"ดขี น้ึ มาก ทาไมรลู้ ะคะ"
"นธั โทรไปบอก"
ไมต่ อ้ งสงสยั เลยว่าทาไมนธั ยาถงึ รู้
"หน่าจะไปไหน"
"กาลงั จะกลบั ไปสอน"

๒๖๖ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"อยา่ เพง่ิ ไป เดยี๋ วผมจะไปส่ง ขอขน้ึ ไปดโู หน่ง
เดยี๋ วเดยี ว"

ฉันนัง่ รถเคียงคู่ไปกบั วฒั น์ คุยกันด้วยเร่อื ง
สพั เพเหระท่ที าให้ต่างฝ่ ายต่างหวั เราะได้ ครนั้ ผ่าน
แถวบา้ นหมอ้ เขาถามฉนั ว่า

"ลงไปช่วยกนั ดแู หวนสกั วงดไี หม"
"ดทู าไม"
"อยากไดส้ กั วง"
"เอาไปหมนั้ ใคร" ฉนั ถามลอ้ ๆ
"คนไมใ่ กลไ้ มไ่ กล ตกลงไหมจะไดจ้ อดรถ"
"เอาไวว้ นั หลงั ดกี วา่ ตอ้ งรบี กลบั ไปสอนให้ทนั "
"เม่อื ไหร่ก็ได้ หน่าเป็นคนใส่น่ีก็ต้องตามใจ
หน่าเป็นธรรมดา"
"โธ่ ! วฒั น์"
"อย่าทาเสยี งปลงอย่างนัน้ ฟังแล้วหวั ใจห่อ
เหย่ี ว"
"น่าปลงไม่ ใช่หรอื "

นุชาวดี ๒๖๗

"แม่ผมเขาบ่นอยากให้ผมเป็นฝัง่ เป็นฝาลอง
ชวนหน่าดู ลองแต่งงานกนั ดไู หมหน่า"

"ไปชวนคนอ่นื เถดิ "
"แลว้ หน่าจะเสยี ใจ"
หวั ใจมนุษยซ์ บั ซอ้ นเกนิ กว่าทจ่ี ะเขา้ ใจ แมฉ้ ัน
จะปรารถนาการแต่งงาน การมีครอบครวั เล็ก ๆ ท่ี
อบอุ่น ฉนั กลบั ปฏเิ สธขอ้ เสนอของผชู้ ายทพ่ี รอ้ มจะให้
ทุกอย่างท่ฉี ันไฝ่ หา แต่กลบั เฝ้างอนง้อผู้ชายอกี คนท่ี
อย่าว่าแต่อนาคตอนั สดใสทจ่ี ะใหก้ นั เลย เพราะแมแ้ ต่
อดีตอนั หวานช่นื ก็ไม่เคยอยู่ในความทรงจาของเขา
เลย
รถติดสญญาณไฟแดงตรงสี่แยก ใกล้จะถึง

โรงเรียนที่ฉันสอนอยู่ วฒั น์เอื้อมมือไปเปลี่ยน
สถานีวิทยุ ฉันมีความร้สู ึกคล้ายกบั ว่ามีคนกาลงั

จบั จ้องอยู่ทาให้ฉันหนั ไปมองรถที่ข้าง ๆ แล้วก็

วาบไปถึงสันหลัง เมื่อเห็นเค้ าหน้ าคมสันท่ี
ค่อนข้างบึ้งได้ชดั ฉันเตรียมจะยิ้ม แต่ช้ากว่ารถ

๒๖๘ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

คนั นัน้ ท่ีพุ่งออกไปอย่างรวดเรว็ ทนั ที่ท่ีสญั ญาณ
ไฟเปลี่ยนสี

๒๐...

ฉันตงั้ ใจจะหาทางขอบคุณเขา แต่กไ็ ม่ได้
พบเขาอย่างตัง้ ใจ ทัง้ ที่อุตส่าห์ถ่วงเวลารออยู่
หลายเยน็ จนกระทงั่ โหน่ง ออกจากโรงพยาบาลมา
อยู่บ้านได้เกือบสปั ดาห์ ฉันจึงมีโอกาสได้พบเขา
โดยท่ี ฉันเป็ นฝ่ ายถามหา เขาเม่ือออกจาก
ห้องสมุด เพราะได้ยินเสียงรถของเขาขณะท่ีสอน
อยู่เม่ือครู่ แต่คาตอบที่ได้ทาให้ทัว่ ใจห่อเหี่ยว
พอควร

๒๗๐ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"คุณผชู้ ายอยใู่ นหอ้ งทางานคะ่ "
เพราะอยากจะพบ ทาใหฉ้ นั กลา้ พอทจ่ี ะบอก
คนรบั ใชว้ ่า
"ช่ว ยเ รีย นคุ ณ พิส ณ ฑ์หน่ อ ย นะ จ๊ะ ว่ า ฉัน ข อ
พบ"
"รอสกั ครนู่ ะคะ หนูจะไปเรยี นใหท้ ราบ"
ฉันนัง่ รอใจระทกึ และก็ต้องเลกิ ค้วิ ด้วยความ
ประหลาดใจเมอ่ื เหน็ เขาลงมาพบฉนั เองในหอ้ งรบั แขก
หน้าขรมึ ทงั้ ทฉ่ี นั ยม้ิ ใหอ้ ยา่ งอ่อนหวาน
"มธี ุระอะไรหรอื ครบั "
เขาถามอยา่ งห่างเหนิ อกี แลว้ ฉนั แทบจะตาม
อารมณ์ของเขาไมท่ นั เลยในระยะหลงั น้ี
"หน่าอยากขอบคณุ คุณพสิ ณฑท์ ช่ี ว่ ยจดั การ
เรอ่ื ง โหน่ง รวมทงั้ ของเยย่ี มทส่ี ่งไปให้"
"ไมเ่ ป็นไร เท่าน้หี รอื "
"หน่า..." ฉนั กดั รมิ ฝีปาก หน้ารอ้ นขน้ึ "หน่า
อยากจะไดค้ าตอบ"

นุชาวดี ๒๗๑

"คาตอบอะไรหรอื " เขาถามเสยี งซอ่ื
"คุณพสิ ณฑม์ เี วลาวา่ งจะใหห้ น่าหรอื ยงั "
ฉนั จอ้ งหน้าเขาเขมง็ ไมไ่ ดห้ ลอกตวั เองทเ่ี หน็
จมกู ของเขาบานออกนิดหน่ึงคลา้ ยคนทก่ี ลนั้ ยม้ิ
"ถา้ ว่าง..." เขาหยงั่ เสยี งฉัน
"หน่าอยากชวนออกไปทานขา้ วขา้ งนอก แลว้
คยุ กนั นิดหน่อย"
"เดยี๋ วน้หี รอื "
ฉนั พยกั หน้า
"คุณแน่ใจว่าจะไมม่ ใี ครอ่นื มารอรบั หรอื "
ฉนั นกึ ไปถงึ วนั ทร่ี ถตดิ สญั ญาณไฟแดง ทท่ี า
ใหพ้ บกนั โดยบงั เอญิ กอปรกบั หางเสยี งแขง็ ๆ นนั้ ทา
ใหอ้ ยากจะคดิ ว่าเขาไมพ่ อใจฉนั เรอ่ื งวฒั น์อกี แลว้
"เทา่ ทร่ี หู้ น่าไมเ่ คยเรยี กใครมารบั แต่ถา้ เขาจะ
มารบั แลว้ ไมม่ ใี ครอ่นื อยากไปส่งหน่า หน่ากต็ อ้ งไป
กบั เขา"
"ผมร.ู้ .." เขากระแทกเสยี ง "มคี นหอ้ มลอ้ ม
มากมายจนไมร่ วู้ า่ จะเลอื กคนไหน"

๒๗๒ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"ทาไมเราไมพ่ ดู กนั ดๆี บา้ ง ในเมอ่ื หน่าเชอ่ื วา่
ความรสู้ กึ ทเ่ี รามตี ่อกนั ยงั เหมอื นเดมิ ขอใหห้ น่าไดพ้ ูด
อยา่ งทห่ี น่าตอ้ งการในวนั น้ีแลว้ ทุกอยา่ งทเ่ี หลอื จะ อยู่
ทก่ี ารตดั สนิ ใจของคุณพสิ ณฑ"์

เขาน่งิ
"ไมอ่ ยากรบู้ า้ งหรอื กะว่าหน่าจะพูดอะไร"
เขามองหน้าฉนั ฉนั ยม้ิ ให้ เขาหลบตาคงกลวั
ว่าจะเผลอยม้ิ ตอบฉนั
"วา่ ยงั ไงคะคุณพสิ ณฑ"์
"คุณไปรอทป่ี ากทางไดไ้ หม"
ฉนั ยม้ิ กวา้ ง พยกั หน้า แลว้ เดนิ ออกมาอยา่ ง
ชา้ ๆ ไมร่ เู้ หมอื นกนั ว่าสงิ่ ทค่ี ดิ จะทาถกู หรอื ไม่ แต่เมอ่ื
รกั แลว้ คนเรามกั จะยอมทาทกุ อยา่ งแมว้ ่าจะไมม่ ี
เหตุผลนกั กต็ าม
"น้องชายของคณุ เป็นยงั ไงบา้ ง"
เขาถามเมอ่ื เรานัง่ รถออกมาไดค้ รหู่ น่งึ

นุชาวดี ๒๗๓

"ดขี น้ึ แลว้ คะ่ เกอื บเป็นปกติ คณุ หมอเพอ่ื น
คณุ พสิ ณฑเ์ อาใจใส่ดมี าก เป็นเพราะคณุ พสิ ณฑแ์ ท้ ๆ
เชยี ว แมฝ่ ากใหข้ อบคณุ คณุ พสิ ณฑด์ ว้ ย"

"ผมกไ็ มไ่ ดช้ ว่ ยอะไรมากมาย" เขานิ่งไปแลว้
ถามวา่ "จะไปไหนด"ี '

ฉัน เ อ่ ย ช่ือ ส ถ า น ท่ีฟั ง เ พ ล ง แ ห่ ง ห น่ึ ง ท่ี
บรรยากาศ เหมาะแก่การปรบั ความเขา้ ใจ

"ไปบ่อยหรอื "
"ไมบ่ ่อยค่ะ สองครงั้ เอง มารค์ เป็นคนพาไป"
"คุณยงั ตดิ ต่อกบั เขาหรอื "
"เรยี กหน่าซคิ ะ คุณพสิ ณฑ"์
"มนั กไ็ มไ่ ดแ้ ตกต่างอะไรมากมาย"
"ตามใจค่ะ" ฉันครา้ นท่จี ะโต้เถยี งเขา "ค่ะ
หน่ายงั ตดิ ต่อกบั มารค์ "
"เขารกั คุณน่ี"
"คะ่ หน่าร"ู้
"เขาบอกคณุ หรอื "
"เขาบอกวนั ทเ่ี ขาจะไปบงั คลาเทศ"

๒๗๔ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"เขาอาจจะกลบั มาขอคณุ แต่งงาน"
"ถา้ ถงึ เวลานัน้ ทเ่ี ขามา ...หน่ายงั โสดอยู่ บาง
ทหี น่าจะตอบรบั เขา" ฉนั เลยี นคาพูดของมารค์ อย่าง
เจตนามผี ลใหห้ วั รถเบนออกนอกทางนิดหน่งึ
เขาเงยี บนับแต่วนิ าทน่ี ัน ฉันเอง แมอ้ ยากจะ
เอาใจเขา แต่ก็พยายามห้ามตวั เองใหท้ าต่อเม่อื แน่ใจ
ในความรสู้ กึ ของเขาทม่ี ตี ่อฉนั
เราต่างรบั ประทานอาหาร อย่างเงยี บ ๆ โดย
มเี สยี งเพลงจากนักรอ้ งสาวมชี ่อื คอยขบั กล่อม เขาไม่
ค่อยยอมแตะต้องอาหารมากนัก เอาแต่ด่มื เบียร์สด
ของโปรดเสยี มากกว่า เม่อื ถงึ เวลาของกาแฟ ฉันจงึ
เป็นฝ่ายเอ่ยขน้ึ น้าเสยี งเขาแปรง่ พกิ ล
"อาจจะเป็นครงั้ สุดทา้ ยทเ่ี ราจะไดพ้ ูดกนั คุณ
พิสณฑ์ต้องการให้เป็นอย่างนัน้ แต่อาจจะเป็นการ
เรมิ่ ตน้ ใหม่ ถา้ คุณพสิ ณฑจ์ ะยอมเขา้ ใจ"
เขาหยบิ บุหร่จี ุดสูบ มองฉันไม่ผิดกบั เวลาท่ี
เดก็ นักเรยี นในชนั้ กาลงั ฟังฉันสอนบทเรยี น ฉันนึกใน

นุชาวดี ๒๗๕

ใจว่าขอใหน้ งั่ ฟังอยา่ งนนั้ ใหไ้ ดต้ ลอด อย่าไดข้ ดั จนเสยี
เรอ่ื งอยา่ งกราวก่อน ๆ

"หน่ากาลงั จะพูดเร่อื งเม่อื สามปีก่อน ขอรอ้ ง
ใหค้ ุณพสิ ณฑท์ นฟังหน่าอธบิ ายนิดหน่ึง ตอนนนั้ ท่ี...รู้
จากนธั ว่าคุณพสิ ณฑแ์ ต่งงานแลว้ หน่าผดิ หวงั มาก คดิ
โกรธคุณพิสณฑ์ไปต่างๆ นานา ไม่ยอมท่ีจะฟังคา
ช้ีแจง และก็ไม่รู้ว่าจะทายังไงดีกับตัวเอง ถ้าอยู่ก็
คงทนไม่ไดท้ จ่ี ะพบกบั คุณพสิ ณฑอ์ กี หนทนไม่ไดจ้ รงิ
ๆ ทจ่ี ะยุ่งเก่ยี วกบั คนทม่ี คี รอบครวั แลว้ รหู้ วั อกของ
ผู้หญิงท่สี ามมี คี นอ่ืนนอกเหนือไปจากตวั ได้ดี จงึ ไม่
อยากใหใ้ ครเดอื ดรอ้ นในเรอ่ื งน้เี พราะหน่า"

เขาขยบั ปาก ฉนั รบี ยกมอื หา้ ม
"ค่ะ หน่าเพงี รวู้ ่าคุณพสิ ณฑ์มวี ธิ ขี องคุณท่ีจะ
ไม่ทาใหห้ น่าสรา้ งความเดอื ดรอ้ นใหก้ บั ครอบครวั ของ
คุณได้ แต่ตอนนัน้ ...หน่าอยากจะเช่อื ว่า เรากาลังจะ
แต่งงานกัน หน่าถึงได้ผิดหวังมากนักท่ีคิดว่าคุณ
พสิ ณฑค์ งคดิ จะให้หน่าเป็นเพยี งเมยี น้อยหรอื เมยี ลบั
เท่านนั้ หน่าถงึ หนีเตลดิ ไปเพราะคดิ ว่าเป็นทางเดยี วท่ี

๒๗๖ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

จะไม่ให้ตวั เองทาบาป และเพ่อื ไม่ให้ใจอ่อนหน่าไม่
ยอม ฟังคาอธบิ ายของคุณพสิ ณฑ์ หลีกเล่ยี งการ
พบปะ รวมทัง้ ไม่ยอมอ่านจดหมายฉบับนัน้ ท่ีคุณ
พสิ ณฑ์ส่งให้ ถึงตอนน้ี ...หน่าอยากจะได้ จดหมาย
ฉบบั นนั้ คนื มากทส่ี ุด"

"คณุ ยงั คดิ วา่ ผมจะเกบ็ มนั ไวอ้ กี หรอื "
ฉันคิดว่าเขายังเก็บมนั ไว้ แต่ก็ไม่กล้าย้อน
เช่นนัน้ เพราะเกรงว่าจะทาใหอ้ ารมณ์ของเขาเสยี โดย
ใช่เหตุ
"หน่าไมร่ วู้ ่าคุณพสิ ณฑย์ งั จะเกบ็ ไว้ หรอื เปลา่
แต่อยากจะอ่านเท่านนั้ เอง เป็นเพยี งความหวงั "
เขายม้ิ ทม่ี มุ ปาก
"ตอนหน่าไปขอนเก่น ไม่มีใครรู้สาเหตุ แม้
แต่นัธ คุณพสิ ณฑค์ งไมร่ วู้ ่าสภาพของหน่าตอนนนั้ แย่
แคไ่ หน ทอ้ แทแ้ ละเบอ่ื หน่ายไปหมด"
"แต่คุณกอ็ ยไู่ ดไ้ มใ่ ชห่ รอื "
"คะ่ อยอู่ ยา่ งคนทส่ี น้ิ หวงั "

นุชาวดี ๒๗๗

"คดิ ว่าผมจะเชอ่ื หรอื "
"แล้วแต่คุณพิสณฑ์ ตอนนัน้ ไม่ได้ข่าวคราว
ของ คุณพสิ ณฑอ์ กี เลย หลงั จากทพ่ี บกนั ครงั้ สุดท้าย
ท่ีโรงเรียน เวลาท่ีเข้ากรุงเทพแต่ละครงั้ ก็ไม่ยอม
ออกไปไหนขลุกอย่แู ต่ในบา้ น กลวั ว่าจะพบ ...กลวั ว่า
จะหา้ มใจตวั เองไม่ได้ วนั เวลาผ่านไปช้าเหลอื เกนิ ใน
ความรู้สกึ จนกระทงั่ ย่างเข้าปีท่สี าม นัธเขาไปเท่ยี ว
ขอนแก่น อุตส่าห์ดนั้ ด้นไปหาหน่าถึงโรงเรยี นด้วย
อ ย าก จ ะ รู้ว่ าท า ไ ม ห น่ า ถึง ท าตัว รา ว กับ ไ ม่ มีตัว ต น
สาหรบั เพ่อื นฝงู หน่าถงึ ไดร้ วู้ า่ ..."
"ผมหย่ากับเมียหลังจากท่ีคุณไปขอนแก่น
สปั ดาหเ์ ดยี ว
ฉนั พยกั หน้า
"หน่า ..หน่าเลยเล่าความจรงิ ทงั้ หมดใหน้ ธั ฟัง
ว่าทไ่ี ปอย่ขู อนแก่น เพราะได้ยนิ นธั พูดวนั นัน้ ว่าคุณ
พสิ ณฑ์แต่งงานแล้ว นัธเองก็เสยี ใจมากท่ที าให้หน่า
ตอ้ งลาบากโดยไมต่ งั้ ใจ รบี ชแ้ี จงใหห้ น่ารวู้ ่า ...เอ้อ... รู้
เร่อื งในครอบครวั ของคุณพสิ ณฑ์ และบอกด้วยว่าท่ี

๒๗๘ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ไม่ได้บอกแต่ต้น เพราะนัธเองก็ไม่แน่ใจใน เร่อื งของ
คุณพิสณฑ์นัก รู้ว่ามีเร่ือง... บาดหมางกับภรรยา
แต่นธั กไ็ ม่กลา้ บอกใคร ๆ เพราะเป็นเร่อื งส่วนตวั ของ
คุณพสิ ณฑ์ แต่ถา้ นธั รเู้ รอ่ื งของหน่า เสยี ตงั้ แต่ตอนนนั้
นัธคงจะบอกหน่าไดอ้ ย่างมนั่ ใจว่าคุณพสิ ณฑก์ าลงั จะ
ไปหย่าแต่เผอญิ หน่าปิดเร่อื งของเราไม่ให้นัธรู้เพราะ
คุณพสิ ณฑ์ ยงั ไมต่ อ้ งการใหเ้ ปิดเผยโดยเฉพาะ กบั นัธ
นธั กเ็ ลยบอกหน่าแต่ว่าคุณพสิ ณฑจ์ ะไปเยอรมนั โดยท่ี
ปิดสาเหตุทไ่ี ปไมใ่ หห้ น่ารเู้ พราะกลวั ว่าจะเส่อื มเสยี กบั
คุณพสิ ณฑถ์ า้ ความเขา้ ใจของนัธไมถ่ ูกตอ้ ง"

เขายกแก้วเบยี รข์ น้ึ ด่มื หน้าเขม้ ข้นึ นิดหน่ึง
เพราะผวิ ทข่ี าวค่อนขา้ งมาก

"หน่าเลยตดั สินใจกลบั มาหลงั จากท่ีถามนัธ
แลว้ วา่ คุณพสิ ณฑ์ ยงั ไม่ได้ มคี วามผกู พนั กบั ใคร เป็น
พเิ ศษ ซง่ึ หน่ากไ็ ม่รวู้ ่า เป็นความเขา้ ใจทถ่ี ูกต้อง หรอื
เปล่าตลอดเวลา นบั แต่กลบั มา ถา้ มี ใครรพู้ ฤตกิ ารณ์
ของหน่าโดยละเอยี ด หน่าคงจะถูกตราหน้าว่า. ..หน้า

นุชาวดี ๒๗๙

ด้าน แต่หน่าก็จะทา หน่าต้องการเพยี งขอโทษคุณ
พสิ ณฑท์ ่ไี ม่ไดใ้ หโ้ อกาสแก่ความรกั ของเราเลย ถ้า. .
คุณพสิ ณฑ์ ยงั อยากจะให้เราเขา้ ใจกนั ได้อกี สกั ครงั้
หน่า... หน่า ยนิ ดจี ะทาทุกอยา่ ง ไมใ่ ช่แกต้ วั เพ่ือชดใช้
ความผดิ ทห่ี ุนหนั ไปครงั้ นนั้ แต่... เพ่อื ความรกั ...โดย
ไม่มเี ง่อื นไขอย่างท่คี ุณพสิ ณฑต์ ้องการจากผู้หญงิ สัก
คนว่าจะเขา้ ใจ"

เขากดบุหรก่ี บั จานรอง
"แต่...ถา้ คณุ พสิ ณฑ์ ไมต่ อ้ งการเพราะมคี นอ่นื
อยแู่ ลว้ หน่ากไ็ มว่ ่าอะไร"
"ใครกนั ทม่ี คี นอ่นื "
"หน่ าไม่มีใครอ่ืน แต่ไม่แน่ ใจในตัวคุณ
พสิ ณฑ"์
"ถา้ ผมจะมคี นอ่นื ผดิ ดว้ ยหรอื "
"ไมผ่ ดิ คะ่ แต่ถา้ ...มี หน่าจะไดไ้ มต่ อ้ งหวงั "
"คุณกย็ งั มเี งอ่ื นไขในสมองตลอดเวลา"
"คุ ณ พิส ณ ฑ์ไ ม่ เ ข้า ใ จ ค ว า ม ห ม า ย ข อ ง ห น่ า
หน่ายงั ทนไม่ไดอ้ ย่ดู ไี ม่ว่าจ เป็นเม่อื ก่อน หรอื เดยี๋ วน้ี

๒๘๐ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ในปัญญหาเร่อื งชายหน่ึงหญงิ สองหรอื หญงิ หน่ึงชาย
สอง ท่ีหน่าบอกว่าไม่มเี ง่อื นไขคือ ... หน่า. . . ยอม
ค ล้ อ ย ต า ม คุ ณ พิ ส ณ ฑ์ ใ น เ ร่ือ ง ท่ี จ ะ ไ ม่ ต้ อ ง มีก า ร
แต่งงาน"

แก้วเบยี รท์ ่กี าลงั ยกขน้ึ จรดรมิ ฝีปากค้างนิด
หน่ึงก่อนท่เี ขาจะด่มื ส่วนท่เี หลือรวดเดียวหมดแล้ว
เรยี กแกว้ ใหม่

"ดูเหมือนว่าคุณ จะคิดภาพของ อนาคตไว้
เสรจ็ หมด ไหนลองบอกมาซิ ถา้ น่าสนใจพอผมอาจจะ
เหน็ ดว้ ยกบั คณุ "

"หน่ากลบั มาเพ่อื อะไรเก่า ๆ ซ่งึ หน่าเสยี ดาย
ทจ่ี ะปล่อยมนั หลุดลอยไปอกี อยากใหเ้ ราสนิทสนมกนั
เหมือนเดิม คงมีความสุขมากสาหรับหน่าท่ีเราจะ
เขา้ ใจกนั ไดอ้ กี ครงั้ โดยลมื เสยี ว่า สามปี ทผ่ี ่านมาน้ี มี
เร่อื งอะไรเกดิ ข้นึ เราจะเรมิ่ ต้นใหม่หมด คราวน้ีเพ่อื
พสิ ูจน์ให้คุณพิสณฑ์รู้ว่าหน่าไม่ได้ต้องการอะไรจาก

นุชาวดี ๒๘๑

คุณพสิ ณฑม์ ากเท่าความคุน้ เคยเก่า ๆ หน่าจะไม่พูด
ถงึ เรอ่ื งการแต่งงานเลย"

"แลว้ คุณจะไดอ้ ะไรขน้ึ มา"
"ไดส้ ง่ิ ทส่ี ญู เสยี ไปคนื มา"
ฉันพดู เพยี งเท่านนั้ รดู้ วี ่ากาลงั เสย่ี งมากในสง่ิ
ทท่ี าอยู่ ทย่ี นิ ยอมยน่ื ขอ้ เสนอน้ีใหเ้ ขาเพราะยงั เช่อื มนั่
ในส่วนลกึ ว่าเขายงั มเี ย่อื ใย หากได้มโี อกาสสนิทสนม
กันเหมือนเดิม สักวันหน่ึงฉันคงทาให้เขาขอฉัน
แต่งงานได้
"คณุ หวงั ว่าถ่านไฟเท่าจะคอุ กี หรอื "
"มนั เก่าแลว้ หรอื คะ"
"สามปีกน็ ่าจะเก่าไมใ่ ชห่ รอื "
"สาหรบั คนบางคนเท่านนั้ เอง"
"คุณจะทาไดอ้ ยา่ งทพ่ี ดู หรอื "
"คิดว่าได้ ตราบใดท่ีคุณพิสณฑ์ยังยืนยัน
ความคดิ ท่จี ะไม่แต่งงานใหม่อกี หน่าเสยี ดายเวลาท่ี
ผ่านไปโดยทเ่ี ราไม่ไดใ้ ชป้ ระโยชน์กบั มนั เตม็ ท่ี เพราะ

๒๘๒ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

เช่นนัน้ ถึงได้ตามอ้อนวอนคุณพสิ ณฑอ์ ย่างคนไรย้ าง
อยา่ งน้เี ขาถอนหายใจยาว

"หน่าทาใหค้ ุณพสิ ณฑล์ าบากใจหรอื คะ"
เขาเงยี บไปนาน
"กลบั เถดิ "
"เเต่... "
"กลบั เถดิ " เขาพดู ซ้าเสยี งหนกั
เขาเรยี กบริกร จ่ายเงนิ แล้วเดินนาฉันออก
จากท่นี ัน้ เขาไม่ปรปิ ากพูดอกี สกั คา ฉันแนบหน้ากบั
กระจก ตาทงั้ สองขา้ งร้อนผ่าวดว้ ยความน้อยใจท่เี ขา
ปฏเิ สธขอ้ เสนอทแ่ี สนจะลบหล่เู กยี รตติ นเองของฉนั
"เอ๊ะ! " ฉันอุทานเม่อื สงั เกตเหน็ ว่าเขากาลงั
ขบั ไปคนละทางกบั ทจ่ี ะกลบั บา้ นฉัน "เราจะไปไหนกนั
คะคณุ พสิ ณฑ"์
เขาเรง่ ความเรว็ ของรถขน้ึ
"คุณพสิ ณฑค์ ะ เรากาลงั จะไปไหน"

นุชาวดี ๒๘๓

ฉนั ถามซา้ แต่กไ็ มไ่ ดค้ าตอบ รถยงิ แล่นยง่ิ เรว็
โดยเฉพาะเมอ่ื ออกมาบรเิ วณชานเมอื ง

"ดกึ แล้ว หน่าต้องกลบั บ้าน เดยี๋ วแม่จะเป็น
ห่วง ไมไ่ ดบ้ อกเอาไวก้ ่อน"

วลที า้ ย ๆ นนั้ คงทาใหเ้ ขาไดค้ ดิ ขน้ึ มาบา้ ง จงึ
จอดรถขา้ งทางใกล้ ๆ กบั ตูโ้ ทรศพั ทอ์ อกกาสงั่ ว่า

"โทรไปทบ่ี า้ นของคุณ จะอา้ งเหตุผลยงั ไงกไ็ ด้
แต่คุณจะกลบั ต่อเมอ่ื วนั อาทติ ยเ์ ยน็ "

"คุณพสิ ณฑจ์ ะพาหน่าไปไหน "
"ผมบอกใหไ้ ปโทรศพั ท"์
ฉนั ลงจากรถ นึกชงั่ ใจขณะยกโทรศพั ทเ์ ตรยี ม
จะหยอดหรยี ญ หวั ใจหวาดหวนั่ พกิ ล ง่ายนิดเดยี วถ้า
จะผละหนี เพยี งเรยี กรถรบั จ้างสกั คนั ท่กี าลงั วิ่งผ่าน
แต่ฉกั ลบั หยอดเหรยี ญหมนุ หมายเลข บอกแม่ว่าจะไป
ค้างท่ีบ้านเพ่อื นครูคนหน่ึงท่ีเมืองนนท์เพ่ือช่วยเขา
ตรวจขอ้ สอบกลางปีซ่งึ ฉันเคยปฏบิ ตั อิ ยู่แล้วแม่ของ
ฉนั จงึ ไมไ่ ดซ้ กั ไซรม้ ากนกั

๒๘๔ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ฉันถือหูโทรศพั ท์ค้างอย่แู มว้ ่าแม่ระวางลงไป
แลว้ ฉนั กาลงั กลวั เพราะไมแ่ น่ใจรว่าคนในรถ กาลงั จะ
คดิ บญั ชกี บั ฉนั ดว้ ยวธิ ไี หน

แต่ฉันรกั เขา บอกตนเองซ้าซาก จะยงั ไงก็ได้
ขอเพียงแต่ให้เราเข้าใจกันอย่างเดิม ให้วันเวลาใน
ปั จจุบันเป็ นเหมือนเม่ือสามปี ก่อนท่ีเต็มไปด้วย
ความสขุ อยา่ งยากทจ่ี ะลมื เลอื น

เขาแล่นรถ ออกจากท่อี ย่างรวดเรว็ เม่อื ฉัน
นงั่ ประจาท่ี ไม่ถามสกั คาว่าฉันบอกแม่ไปว่าอย่างไรสี
หน้าเครง่ เครยี ดอยา่ งคนทใ่ี ชค้ วามคดิ หนัก

"ไปไหนคะ"
ฉนั ถามอกี ครงั้ ดว้ ยความอยากรู้ และเพราะไม่
อยากใหค้ วามเงยี มลอ้ มรอบเรานานจนเกนิ ไป
"ไมไ่ กล หลบั เสยี ถ้างว่ ง"
เขาบอกเท่านัน้ แล้วไม่ยอมให้ความกระจ่าง
ฉนั มองภาพของถนนหนทางไปเร่อื ย ๆ แลว้ กเ็ รม่ิ ง่วง

นุชาวดี ๒๘๕

เพราะฤทธเิ ์ บยี ร์ท่ีด่มื ไปเม่อื ครู่ แต่ก็ตงั้ ใจไว้ว่าจะไม่
หลบั เพราะอยากรวู้ า่ เขาจะพาฉนั ไปทไ่ี หน

ห า ก แ ต่ ค ว า ม อ่ อ น เ พ ลีย ร ว ม ทั้ง ฤ ท ธิ ์
แอลกอฮอล์ทาให้ฉันผล็อยหลบั ไปจนได้ และรู้สกึ ตวั
อกี ครงั้ เมอ่ื อย่บู นเตยี งนอมนุ่มสบาย ฉันผลุดลุกขน้ึ นงั่
ด้วยความตกใจในความขเ้ี ซาของตนเองท่ไี ม่รู้สกึ ตวั
สกั นิดว่าได้ถูกจบั ย้ายท่นี อนจากในรถมาเป็นห้องท่ี
ตกแต่งอย่างง่ายๆ แต่น่าสบาย แต่ก็ไม่มเี งาของคน
ท่มี าด้วย ใจหายวูบรบี ลุกจากเตยี งทงั้ ท่ยี งั งวั งยั มอง
ออกไปนอกหน้าต่างเหน็ แต่ความมดื แต่กพ็ อจะรไู้ ดว้ ่า
ตนเองกาลงั อยู่ใกล้กบั ทะเลเพราะได้ยนิ เสยี งคล่นื ไม่
ห่างตวั นกั

ฉันกาลงั จะลงไปชนั้ ล่างก็พอดปี ระตูห้องน้า
เปิดกวา้ งออก ถอนหายใจอย่างโล่งอกเม่อื เหน็ ว่าเขา
ยงั อยแู่ มจ้ ะอยใู่ นชดุ นอนกต็ ามท่ี

"ทไ่ี หนคะ คุณพสิ ณฑ"์
"ชะอา"
ฉนั เหลอื บดนู าฬกิ าขอ้ มอื เกอื บจะตสี อ่ี ยแู่ ลว้

๒๘๖ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"อาบน้าเปล่ยื นเส้อื ผ้าเสยี มเี ส้อื นอนของนัธ
อยใู่ นตู้ คงใชไ้ ด"้

"เออ้ ..."
"งงอะไรอกี หรอื ไมต่ อ้ งการอาบน้า"
เขาถามเสยี งขนุ่ อารมณ์เสยี ง่ายจนฉันชกั จะมี
อาการของโรคประสาทอยแู่ ลว้

ฉั น ม อ ง ไ ป ที่ เ ตี ย ง ก ว้ า ง นั ้น อ ย่ า ง เ ริ่ ม ไ ม่
ไว้ใจ ร้ทู งั้ ท่ีร้วู ่าเขาไม่ใช่ผชู้ ายประเภทฉวยโอกาส
แต่ดวงตาคมเข้มท่ีกาลงั มองฉันนั้นไม่น่าไว้ใจ
ทีเดียวนัก

๒๑...

ฉั น อ อ ก จ า ก ห้ อ ง น้ า พ บ เ ข า น อ น เ อ า มื อ
ประสานกันรองใต้ท้ายทอยอยู่บนเตียง ด้วย
ท่าทางคร่นุ คิดหนักจนเหมือนกบั ว่าเขาจะไม่เหน็
ว่าฉันได้ออกมาแล้ว ฉันเดินไปที่กระจกอย่างไม่
สบายใจนัก ทรดุ นัง่ ตรงเก้าอี้เลก็ หยิบหวีจากกระ
เป้าถือมาหวี่ผมนัง่ ตวั ค่อนข้างลีบ เพราะแม้ว่าชุด
นอนของนัธยาจะไม่บาง แต่ฉันกไ็ ม่เคยอยู่ในชุด
อย่างนี้ต่อหน้าเขา

๒๘๘ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ฉันแกลง้ หวผี มอย่นู าน ตาสว่างทงั้ ท่ีเป็นเวลา
ท่เี คยหลบั สบาย นาน ๆ ครงั้ จะปรายตาไปยงั คนท่ี
นอนมองเพดานอยู่ เกือบจะถอนหายใจด้วยความ
หนกั ใจ กใ็ ครจะคดิ บา้ งว่าคนขรมึ ๆ อย่างเขาจะทาได้
ถงึ เพยี งน้ี

"หวผี มเสรจ็ มานอนไดแ้ ลว้ "
คาสงั่ นนั้ เกอื บทาใหห้ วที ถ่ี อื ไวอ้ ย่างออ้ ยอิ่งใน
มอื รว่ งลส่พู น้ื
"แต่..เออ้ .. หน่ายงั ไมง่ ว่ ง"
"ผมบอกใหน้ อน"
เขาขน้ึ เสยี งนิดหน่งึ ตาไมไ่ ดเ้ ปลย่ี นทศิ ทาง
" แต่.. "
"จะตอ้ งให้ ไปอุม้ มาใชไ่ หม"
เขาสปริงตัวข้ึนนัง่ ฉันคาหวีในมือแน่ น
ดวงตาทม่ี องฉนั แวววาวอยา่ งทไ่ี มเ่ คยเหน็
"หน่าจะมานอนดๆี ไหม"

นุชาวดี ๒๘๙

ฉนั ส่ายหน้าอยา่ งขลาด ๆ
เขาขยบั ตวั ลุกขน้ึ เดนิ ตรงมาหาฉนั
"ไมน่ ะคะ คุณพสิ ณฑ"์
เขาไม่ฟังเสียงห้าม ช้อนร่างฉันข้นึ ไว้ในวง
แขนตาทงั้ คู่จอ้ งหน้าฉัน เขมง็ อย่างเอาจรงิ เอาจงั จน
ฉนั ไมก่ ลา้ แมแ้ ต่จะขดั ขนื
เขาวางฉันลงบนเตียง แล้วท้ิงตวั ลงนอนข้าง
ๆ ฉนั เขยบิ ตวั จะถอยหนีแต่กช็ ้ากว่าแขนแขง็ แรงของ
เขาทร่ี บี โอบเอวฉนั ไว้ กระชบิ ขา้ งหเู สยี งเขม้ วา่
" นอนเสยี "'
ใครจะนอนลงไดใ้ นสภาพเช่นนนั้ ฉนั มองหน้า
เขา แล้วก็รบี เบนหน้าหนี แต่กช็ ้ากว่ารมิ ฝีปากอุ่น ๆ
ท่ที าบลงตรงขมบั แรง ๆ แล้วไลไ้ ปตามผวิ แก้มอย่าง
อ่อนโยนข้ึน มาหยุดนิ่งท่ีริมฝีปาก น่ิงนานจนฉัน
หายใจไมอ่ อก อ่อนเปลย้ี ไปทงั้ รา่ งกบั สมั ผสั แปลกใหม่
ทไ่ี มค่ ุน้ เคย
" คุณพสิ ณฑ"์

๒๙๐ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ฉันครางช่อื ของเขาเสยี งกระเส่า เม่อื มอื อุ่น ๆ
ไล้ไปตามเรือนร่างของฉันอย่างถือสิทธิ ์ ฉันกลัน้
หายใจ พยายามหลบหลกี รมิ ฝีปากของเขา พรอ้ มกบั
ผลกั เขาออกหา่ ง

"ไมค่ ่ะ'' ฉนั พดู เสยี งรวั่ เรว็ "ตอ้ งไมใ่ ชอ่ ยา่ งน้"ี
เขาไม่ยอมแม้แต่จะฟัง ท้ิงตวั ลงบนร่างของ
ฉัน ฉันพยายามหลบแต่ดูเหมอื นจะไม่เป็นผล และ
ขณะทร่ี สู้ กึ อ่อนปวกเปียกไปทงั้ รา่ ง เขากผ็ ละออกห่าง
ไปนอนจนสุดเตียงพร้อมกับเอ้ือมมือไปดับไฟ ใน
ความมดื ฉนั ไดย้ นิ เสยี งเขาดงั ชดั เจนว่า
"อย่างน้ีแหละท่ผี มต้องการในความรกั ท่ไี ม่มี
เงอ่ื นไข มคี วามสมั พนั ธ์ โดยไม่มกี ารแต่งงาน ถ้าหน่า
อยากให้เราคนื ดีกนั เหมอื นเดิมก็เป็นโอกาสอยู่แล้ว
ผมให้หน่าตัดสินใจคืนหน่ึง คืนพรุ่งน้ีผมต้องการ
คาตอบ"
หวั ใจของฉันเต้นแรงจนต้องยกมอื กุมอก ยง่ิ
ได้ยินคาพูดเช่นนัน้ ยิ่งทาให้ฉันหวาดหวัน่ มากข้ึน

นุชาวดี ๒๙๑

คาพดู ของเขาวนเวยี นอย่ใู นสมองบอกตนเองว่าไมใ่ ช่
อย่างน้ีท่ตี ้องการ แต่...ฉนั หนั ไปทางคนทน่ี อนหายใจ
สม่าเสมอเหมอื นหลบั นนั้ ฉันรกั เขามาก . ..มากจนไม่
รวู้ า่ จะตดั สนิ ใจเช่นไรสาหรบั คนื พรงุ่ น้ี

อาหารเชา้ วนั รงุ่ ขน้ึ ตระเตรยี มโดยคนเฝ้าบา้ น
ซ่ึงตัง้ บ้านเรอื นใกล้บริเวณนัน้ เราต่างรบั ประทาน
อาหารกนั เงยี บ ๆ ฉนั เองไมค่ ่อยกลา้ สบตากบั เขามาก
นัก ไดแ้ ต่ก้มหน้าก้มตากบั อาหารราวกบั อดอยากเสยี
เตม็ ประดา

เขาชวนฉันนัง่ เล่นตรงระเบียงหลังอาหาร
ตวั เองนอนดว้ ยท่าสบาย ๆ บนเก้าอ้พี ลาสติก ตาของ
เขามองทอดออกไปไกลอยา่ งไรจ้ ดุ หมาย แลว้ จู่ ๆ เขา
ก็หนั มาทางฉันราวกบั รู้ว่าฉันกาลงั มองเขาอยู่ หน้า
ของฉนั คงเรอ่ื ขน้ึ เขายม้ิ ใหด้ ว้ ยรอยยม้ิ เก่า " พรอ้ มกบั
เออ้ื มมอื มากุมมอื ฉนั

"มอื เยน็ เชยี ว''
"ลมแรงน้คี ะ"

๒๙๒ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"ลมแรงหรอื ว่ากลวั ทจ่ี ะต้องใหค้ าตอบ" ถาม
ยม้ิ ๆ เป็นตวั ของตวั เองมากทส่ี ุด นับแต่การกลบั มา
ของฉนั จากขอนแก่น

ฉนั ไมต่ อบรบั หรอื ปฏเิ สธ
"หน่าคดิ เลกิ จะสอนหนงั สอื บา้ งไหม"
"ยงั ไม่คดิ เลยค่ะ ถ้าไมส่ อนหนังสอื กไ็ มร้ จู้ ะทา
อะไร"
"คงทนไมไ่ ดถ้ า้ ตอ้ งอยบู่ า้ นเฉย ๆ "
"ไม่รเู้ หมอื นกนั ค่ะ เพราะยงั ไม่เคยลอง แต่คง
น่าเบอ่ื ถา้ จะไมม่ อี ะไรทาเลย"
"แต่ผู้หญงิ บางคนก็ชอบอยู่เฉย ๆ มากกว่า"
เขาพดู เสยี งขน่ื นิด ๆ
ฉันมองหน้าเขา นานทเี ดยี วกว่าจะหลุดปาก
ถามออกมาได้
"เล่าเร่ืองคุณพิสณฑ์กับ ..กับผู้หญิงคนนัน้
ใหห้ น่าฟังบา้ งไดไ้ หม"
" คนไหน "

นุชาวดี ๒๙๓

"คนทค่ี ุณพสิ ณฑเ์ คยอยดู่ ว้ ย"
"เป็นเพยี งความลม้ เหลวเทา่ นนั้ เอง"
"ทท่ี าใหค้ ณุ พสิ ณฑเ์ ขด็ ใชไ่ หม"
เขาไมย่ อมตอบ
"คุณพสิ ณฑเ์ คยพูดว่าผู้หญงิ ไม่เหมอื นกนั ทุก
คนทาไมไมใ่ หโ้ อกาสผหู้ ญงิ อ่นื บา้ ง สกั คนเดยี วกพ็ อ"
"หน่ารู้ ไหมว่าคนท่รี กั กนั น่ะ มคี วามสุขมาก
ท่สี ุดก็ตอนท่ีช่วงท่ยี งั รกั กนั แบบคนรกั พอแต่งงาน
แลว้ ความรกั มกั จะแปรเปลย่ี นไป กลายเป็นความจาเจ
ทท่ี าใหเ้ บอ่ื หน่ายซง่ึ กนั และกนั "
"หน่าไมค่ ดิ ว่าคุณพสิ ณฑจ์ ะเป็นคนเบ่อื งา่ ย"
"ผหู้ ญงิ บางคนทาใหผ้ มเป็นอยา่ งนนั้ "
"รวมทงั้ ตวั หน่าดว้ ยใช่ไหม"
เขาบบี มอื ฉนั เบา ๆ " อยา่ พดู ถงึ เรอ่ื งแต่งงาน
อกี เลยได้ไหม ผมไมพ่ รอ้ ม แซนดรา้ เขาเป็นคนรบเรา้
ให้ผมแต่งงานด้วย แต่พออยู่กนั ได้ไม่ถึงปี เขาก็เบ่อื
ชวี ติ แต่งงาน เบ่อื เมอื งไทยเพราะปรบั ตวั ไมไ่ ด้ ผมเอง
ก็เบ่ือชีวิตท่ีมีแต่ปัญหา ยอมปล่อยให้เขากลับไป

๒๙๔ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

เยอรมนั สกั พกั หน่ึง เพยี งหวงั ว่าระยะห่างอาจจะทาให้
เรารสู้ กึ คดิ ถงึ ความหลงั พอทจ่ี ะหวนกลบั มาเรม่ิ ตน้ แต่
ทไ่ี หนได้ .. เขามชี ู้"

ฉนั อง้ึ กบั ความรใู้ หม่ทไ่ี ดย้ นิ เขายม้ิ หยนั ๆ
ฉนั บบี มอื ตอบเขาอยา่ งเหน็ ใจ
"ความรกั เกยี รตยิ ศ ไมม่ เี หลอื อย่เู ลย แต่เขา
กไ็ ม่ยอมหย่า เพราะผมคนเดยี วท่จี ะทาให้เขาใช้จ่าย
อยา่ งฟุ่มเพอ่ื ยได้ เมอ่ื เขาไม่หย่างา่ ย ๆ ผมกไ็ มอ่ าจจะ
ให้ความมนั่ ใจกบั ผู้หญิงคนใหม่ได้ ไม่อาจจะเปิดเผย
กบั คนอ่นื ว่าตดิ ต่อหน่า รวมทงั้ ขอใหห้ น่าเกบ็ เรอ่ื งของ
เราไวก้ ่อน ไม่ต้องบอกแมแ้ ต่กบั นัธ เพราะผมกลวั ว่า
จะกลายเป็นปัญหาทถ่ี กู เขาแบลด์ เมลเ์ อาได"้
"เขาจะทาไดย้ งั ไงคะ"
"ทาไมจะไม่ได้ เขารวู้ ่าผมเตรียมจะฟ้องหย่า
แต่มีหลักฐานไม่เพียงพอ เม่ือไหร่ท่ีผมฟ้ องได้ก็
หมายความว่าทกุ บาททุกสตางศ์ทเ่ี ขาเคยไดจ้ ะต้องไม่

นุชาวดี ๒๙๕

มอี ีกต่อไป มที างเดยี วคอื เขาจะกลบั มาฟ้องหย่าผม
เพอ่ื เรยี กค่าเสยี หายในฐานะทผ่ี มนอกใจ"

"ทาไมไมต่ กลงกนั ดี ๆ ละคะ"
"ผมเคยพูดแล้ว แต่เขาอ้างโน่นอ้างน่ี ถ้าไม่
จาเป็นเขาไม่ต้องการหย่า อยากใช้ชีวิตอย่างท่เี ขา
พอใจซ่งึ ผมทนไม่ได้เพราะเพ่อื นฝงู ท่นี ัน่ ก็มมี าก ไม่
อยากจะถูกนนิ ทาลบั หลงั ตลอดชวี ติ ว่าเมยี สวมเขาให"้
เขาถอนหายใจ
"และท่ีไม่บอกหน่า ก็ไม่ได้ตัง้ ใจเลยท่ีจะ
หลอกลวง เพยี งแต่เหน็ ว่าตวั เองมีปัญหามากพอแล้ว
ถ้าบอกความจริงอาจจะมีปัญหามากข้ึนอีก หน่า
อาจจะไมย่ อมเขา้ ใจ สู้ปิดเป็นความลบั ไวด้ กี ว่า เพราะ
ทนายของผมส่งขา่ วมาว่าผมกาลงั จะเป็นอสิ ระอยแู่ ลว้ "
"แต่ถา้ คณุ พสิ ณฑบ์ อกความจรงิ หน่าตงั้ แต่ต้น
หน่าไมค่ ดิ ว่าจะมปี ัญหา"
"หน่าจะเช่อื ผมหรอื "
ฉนั น่ิง

๒๙๖ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"หน่าอาจจะเทย่ี วถามใคร ๆ ว่าเป็นจรงิ อยา่ ง
ท่ีผมพูดหรือเปล่า แล้วเร่ืองของเราก็จะมีคนรู้ทัว่
อาจจะเข้าหูเขาเพราะแม้ว่าจะอยู่ไกลถึงคนละทวีป
เพ่อื นฝงู ของเขาท่นี ่ีท่สี นิทกนั กย็ งั มี และทผ่ี มกลวั อกี
อย่างถ้าบอกหน่าอาจจะไม่ยอมฟังจนจบเร่อื ง ในเม่อื
..แค่ หน่ารู้จากนัธก็ ไม่เปิดโอกาสใหผ้ มช้แี จง เลย
ไม่ใช่หรอื ในความรกั ผมหวงั ว่า จะมคี วามเขา้ ใจ และ
การใหอ้ ภยั แต่กเ็ ป็นเพยี งความนึกคดิ ใหม่ ๆ ผมแทบ
จะรบั กบั ความจรงิ ไม่ไหว ผิดหวงั เร่อื งแซนดร้า แล้ว
มาเรอ่ื งหน่าอกี พอเวลาผ่านไปไดค้ ดิ ไดไ้ ตรต่ รองมาก
ข้นึ ก็เลยรู้ว่าการแต่งงานคือปัญหาใหญ่ เพราะการ
แต่งงานหมายถงึ การรวมเป็นหน่ึงของคนสองคน แต่
ผมคงไมอ่ ยใู่ นสภาพทจ่ี ะเป็นหน่งึ กบั ใครได้ "

เป็นเพียงคาพูดของคน ท่ีล้มเหลว จากการ
แต่งงานเท่านนั้ เอง แต่คงจะไมแ่ ฝงความขมข่นื ไวม้ าก
เท่าถ้าฉันจะไม่เป็นคนซ้าเตมิ เขาในตอนนัน้ ยงิ่ คดิ ก็
ยง่ิ มองเหน็ ความผดิ ของตนเองมากขน้ึ ในความรกั เขา

นุชาวดี ๒๙๗

หวงั ว่าจะมีความเข้าใจและการให้อภยั แต่ความรกั
ของฉนั ขาดซง่ึ คุณสมบตั เิ หล่านนั้ ฉันไมย่ อมเขา้ ใจ ไม่
เคยคดิ จะให้อภยั โกรธข้ึงเขานานถงึ สามปี แล้วเม่อื
หวนกลบั มาจะเป็นไปได้อยา่ ไรท่จี ะให้เขาเอ่ยปากขอ
แต่งงานดว้ ย

"ใหม่ๆ ผมตามหาหน่าจนท้อ เพราะหน่าทา
เหมอื นไม่มตี วั ตนอยู่ในโลก แมแ้ ต่นัธเองยงั ไม่รู้ว่าท่ี
ไหน รู้แต่ว่าขอนแก่น จนกระทงั่ พบเพ่อื นท่ีเป็นปลดั
อย่จู งั หวดั นัน้ เขาพูดถงึ ครูคนใหม่ท่อี าเภอนัน้ ว่าเก่ง
ฝรงั่ เศสชอ่ื นนิ า ดใี จจนบอกไมถ่ ูก บากหน้าไปหา.."

เขายม้ิ ทม่ี ุมปาก ดวงตายงั มรี ว้ิ รอยของความ
ผดิ หวงั "หน้าหงายกลบั มา แล้วจงึ มาไดค้ ดิ ว่าทาไม
จะต้องผูกพนั ชีวติ ของตวั เองกับความรกั จอมปลอม
อกี "

"คณุ พสิ ณฑค์ งเกลยี ดหน่ามาก"
"ไม่เคยเกลยี ด เพยี งแต่รสู้ กึ เฉย...เฉยมากขน้ึ
ทุกวัน คนอย่างผมจะไม่สนใจในสง่ิ ท่ไี ม่ต้องการให้

๒๙๘ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

สนใจ และแมว้ ่าอยากจะใหผ้ มสนใจ แต่ถ้าไม่ใช่สง่ิ ท่ี
ผมสนใจ สองตากจ็ ะไมแ่ ล"

"เรอ่ื งของเรามาถงึ จดุ น้แี ลว้ หรอื คะ"
"อยู่ท่ีหน่า อยู่ท่ีคาตอบท่ีหน่าจะให้กับผม"
เขาพูดและมองฉันอย่างมคี วามหมาย "ผมต้องการ
ความมนั่ ใจจากหน่า"
"คุณพสิ ณฑย์ งั ไมแ่ น่ใจในตวั หน่าหรอื คะ"
"ตัง้ สามปี คนห้อมล้อมหน่ามากมาย ยงั จะ
เช่อื ไดห้ รอื วา่ หวั ใจของหน่าจะไมห่ วนั่ ไหว"
ฉนั กม้ หน้า
"ผมขอหน่ามากเกนิ ไปใชไ่ หม"
"หน่า.. หน่าไม่กล้าตัดสินใจ เพราะหน่าไม่
เข้าใจคุณพสิ ณฑม์ ากนัก ทาไม..เราจะต้องทาแบบน้ี
ทาไมไ่ มแ่ ต่งงานใหถ้ ูกตอ้ ง"
เขาขบกรามเมอ่ื ไดย้ นิ คาว่าเต่งงาน
"หน่าไม่ได้ตัง้ เง่ือนไข" ฉันรีบช้ีแจง
"เพยี งแต่หน่าคดิ ว่าเราน่าจะอยรู่ ว่ มกนั ได้ "

นุชาวดี ๒๙๙

"ตามใจคณุ "
เขาผดุ ลกุ ขน้ึ ยนื ฉนั รมี ลุกตาม รงั้ แขนเสอ้ื
"อยา่ เพงิ่ โกรธซคิ ะ คณุ พสิ ณฑ"์
"ผมจะส่งหน่ากลับบ้าน เพราะผมแน่ใจว่าดู
หน่าไมผ่ ดิ หน่าไมไ่ ดร้ กั เพราะอยากจะรกั แต่รกั เพราะ
มคี วามเหมาะสม เพราะผู้ชายคนนนั้ เป็นโสด มสี ภาพ
ทค่ี ณุ จะไมต่ อ้ งน้อยหน้าผหู้ ญงิ คนอ่นื เทา่ นนั้ เอง"
"หน่า.." ฉนั จบั ตาอยทู่ แ่ี ขนเสอ้ื ของเขา "หน่า..
ไม่เข้าใจคุณพิสณฑ์นัก แต่หน่า... ก็อยากให้เรา
เหมอื นเดมิ แมว้ า่ สงิ่ ทจ่ี ะตอ้ งทานนั้ ขดั กบั ความเชอ่ื
ของหน่ากต็ าม"
เขามองฉนั ถามยา้ เสยี งเบา
"แน่ใจหรอื หน่า"
วูบหน่ึงท่ีฉันนึกถงึ แม่ คงจะผิดหวงั มากถ้ารู้
ความประพฤติของลูกสาว แต่ฉันก็ได้แต่ภาวนาว่า
ขอให้การตัดสินใจครัง้ น้ี ได้ผลตอบแทนอย่างท่ี
ประสงค์