ถ่านไฟไม่เก่า

๓๐๐ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ทุกอย่างที่ฉันมอบให้เขานั้นเป็ นไปด้วย
ความรกั และเพื่อให้เขาเกิดความมนั่ ใจว่าฉันรกั
เขาโดยไม่คิดจะมีเงื่อนไขใด ๆ มาขวางกนั้ ความ
รักของเรา ไม่จาเป็ นต้องมีการแต่งงาน ไม่
จาเป็ นต้องมีหลกั ประกนั สาหรบั อนาคต ขอแต่
เพี ย ง ใ ห้ ฉั นมี เข า แล ะ เ ข า มี ฉั นเท่ านั ้นก็เกิ นพ อ
สาหรบั ฉันในตอนนั้น หากแต่ถ้ามีญาณทิพย์รู้
การณ์ล่วงหน้าสกั หนึ่งเดือน บางท่ี .....ฉันคงไม่
ได้ค้างท่ีนัน่

๒๒...

หลังเหตุการณ์คืนนัน้ ฉันพบว่าตัวเองมีแต่
ความสบั สนใจ ไม่รวู้ ่าเสยี ใจหรอื พอใจในสงิ่ ทเ่ี กดิ ข้ึน
แต่ทร่ี แู้ น่คอื ว่าฉันตงั้ ความหวงั ในใจว่าสกั วนั หน่ึงเขา
จะเอ่ยปากของฉนั แต่งงาน เพราะฉนั กไ็ ด้พสิ ูจน์ใหเ้ ขา
เหน็ แลว้ ว่าฉนั รกั เขามากเพยี งไหน

แต่ดูเหมอื นว่าฉันเพง่ิ จะรตู้ วั ว่าคาดการณ์ผดิ
นับแต่วนิ าท่แี รกท่ฉี ันกลบั มาถงึ กรุงเทพ ๆ เขาเงยี บ
ไปอยา่ งไมน่ ่าเช่อื หลงั จากความสมั พนั ธท์ เ่ี รามตี ่อกนั

๓๐๒ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

อย่างลกึ ซ้งึ เช่นนัน้ ฉันนอนกระสบั กระส่ายอยู่ตลอด
คนื หวั ใจเยอื กอย่างประหลาดคล้ายจะสงั หรณ์บาง
อยา่ ง

วนั ฉันทร์ ฉนั รบี ไปสอนหนงั สอื และแกลง้ ถ่วง
เวลาดว้ ย คดิ ว่าคงจะได้พบเขาแต่ก็ไม่เห็นแมแ้ ต่เงา
วนั ต่อมา ฉันพยายามนึกข้ออ้างอยู่นานก่อนจะหมุน
โทรศพั ทถ์ งึ เขาทท่ี างาน และคาตอบทไ่ี ดท้ าให้แทบ
ผงะ

"คุณพสิ ณฑไ์ ปเยอรมนั คะ่ "
"ไป...ไปตงั้ แต่เมอ่ื ไรคะ'' ฉนั ถามเสยี งแหบ
"เมอ่ื วานเชา้ "
"จะ. .. จะกลบั เมอ่ื ไรคะ""
"ยงั ไมท่ ราบเลยคะ่ มธี รุ ะอะไรคะ ดฉิ นั จะได้
ส่งสายใหผ้ ชู้ ่วย"
"ไม่ ... เป็นไรค่ะ. ..เดยี ว... เดยี๋ วคะ่ ... ช่วย
ต่อสายนธั ยาใหด้ ว้ ย"
ฉนั กาโทรศพั ทใ์ นมอื แน่น

นุชาวดี ๓๐๓

"นธั ยาพดู ค่ะ"
"นธั ..." ลาคอของฉนั ตอ้ื ขน้ึ มาเฉย ๆ
"ใครพดู คะ"
"หน่าพดู "
"เสยี งทาไมเป็นอยา่ งนนั้ มอี ะไรหรอื หน่า"
"นธั ... คุณพสิ ณั ฑอ์ ยไู่ หม"
"ไมอ่ ยู่ หน่ามอี ะไรหรอื "
"เขาไปไหน" ฉนั ถามซ้าอยา่ งไมย่ อมเชอ่ื ในสงิ่
ทต่ี นไดย้ นิ
"เยอรมนั "
"เขาไปทาไม"
นธั ยาเงยี บไป
"เขาไปทาไมนธั "
"พกั รอ้ น หน่าอยากพบพพ่ี สิ ณฑท์ าไมหรอื "
ฉนั ไมต่ อบคาถามของนธั ยา กลบั ซกั ต่อวา่
"เขาไปคนเดยี วหรอื "
"จะถามไปทาไม" นธั ยาไมเ่ ตม็ ใจทจ่ี ะบนอก
นกั

๓๐๔ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"หน่าอยากรู้ บอกหน่าซนิ ธั "
"ไปกบั คณุ แกว แลว้ กเ็ พอ่ื นเยอรมนั อกี คน"
ฉมั กดั รมิ ฝีปากจนชา
"หน่า...." นธั ยาเรยี กเมอ่ื เหน็ วา่ ฉนั เงยี บไป
นาน
"มอี ะไรเกดิ ขน้ึ หรอื หน่า"
"ไมม่ ี " ฉนั ฝืนตอบใหเ้ ป็นปกติ
"เขาจะกลบั มาเมอ่ื ไหร่"
"ไมไ่ ดบ้ อก แต่คงไมต่ ่ากว่าสองอาทติ ย"์
"ถา้ . ..ถา้ เขากลบั ...นธั โทรมาบอกหน่าทนั ที
เลยไดไ้ หม หน่ามเี รอ่ื งอยากพดู กบั เขา"
"ไดซ้ "ี
"ขอบคุณ" ฉนั นงิ่ ไปแลว้ อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะถามวา่
"นธั ...คุณพสิ ณฑก์ บั ...คณุ แกว..."
"ไมม่ อี ะไรหรอกหน่า"
นธั ยารบี ตดั บทเพระคงต้องการปลอบใจฉนั ให้
หายกงั วล ฉันเองก็ได้แต่นึกว่าเขาสองคนเป็นเพ่อื น

นุชาวดี ๓๐๕

กัน เ ท่ า นั้น ฉั น แ ล้ว ข่า ว ใ น ค อ ลัม น์ สัง ค ม ข อ ง
หนังสอื พมิ พ์ฉบบั หน่ึงท่อี ่านพบเข้าโดยบงั เอิญ ก็ทา
ใหห้ วั ใจฉนั เหมอื นจะหยดุ เตน้

"ลือกันมาจากดอนเมืองวันก่อนว่า บุตรี
สาโรจน์กาลงั จะมขี ่าวดีในไม่ช้ากับคนท่ีไปเยอรมนั
ดว้ ยกนั ครงั้ น้ี

นบั แต่เวลานนั้ ฉนั ตอ้ งทนทรมานกบั ความคดิ
ฟุ้งซ่านของตนเอง จติ ใจไมอ่ ย่กู บั เน้ือกบั ตวั เฝ้าแต่รอ
คอยการตดิ ต่อจากเขา หวงั จะไดร้ บั คาช้แี จงในความ
เมนิ เฉย หวงั ว่าอยา่ งน้อยคงมี โปสการด์ สกั ใบบอกให้
รู้ว่าฉันยงั มีความหมายสาหรบั เขา และความจาเป็น
จรงิ ๆ ท่ที าใหเ้ ราต้องห่างกนั โดยไม่ได้ร่าลา เงยี บไป
...เงยี บเหมอื นอยา่ งทฉ่ี นั เคยเงยี บหาย เม่อื สามปีก่อน
ยามทแ่ี ต่เขาหาตวั ฉนั แทบจะพลกิ แผ่นดนิ ไม่อยากจะ
คิดว่าเขากาลงั ตอบแทนการกระทาของ ฉันในอดีต
เพราะไม่ใช่วิสัยท่ีคนอย่างเขาเจ้าคิดเจ้าแค้นแต่
พฤติการณ์ ท่ีปรากฎออกมาเริ่มทาให้ฉันเข้าใจ

๓๐๖ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

เร่ืองราวต่าง ๆ ได้ท่ีละเล็กทีละน้อย เพราะสอง
สปั ดาหม์ าฉนั ไดร้ บั โทรศพั ทจ์ ากนธั ยา

"พพ่ี สิ ณฑก์ ลบั มาแลว้ "
"โอ ...หรอื ...ขอหน่าพดู กบั คณุ พสิ ณฑห์ น่อยซิ
ฉนั ละลาละลกั ไปดว้ ยความต่นื เตน้
"ไมไ่ ดห้ รอก"
"ทาไมล่ะนธั "
"พ่ีพิสณฑ์แวะมาสัง่ งานท่ีออฟฟิศครู่เดียว
แลว้ กจ็ บั เครอ่ื งบนิ ไปเชยี งใหมเ่ ลย"
ฉันมคี วามรสู้ กึ คล้ายกบั คนทก่ี าลงั จมน้า ซง่ึ มี
คนยน่ื มอื มาชว่ ยแลว้ กลบั ปลอ่ ยทง้ิ
เขามธี ุระดว่ นทเ่ี ชยี งใหมห่ รอื "
"พาเพ่อื นไปเทย่ี ว"
"คุณแกวไปดว้ ยใช่ไหม" ฉนั ถามเขาดว้ ยเสยี ง
เรยี บเลยจนแมแ้ ต่ฉนั เองยงั ประหลาดใจ
"ทาไมรลู้ ะ่ "
"เรอ่ื งธรรมดาจะตายไป นธั ไมไ่ ดม้ อกเขาหรอื

นุชาวดี ๓๐๗

วา่ หน่าอยากพดู ดว้ ย"
"บอก...ท่พี สิ ณฑเ์ ขาเองก็มเี ร่ืองจะ พูดกบั ห

น่าแต่เหน็ จะไมว่ ่าง เลยใหน้ ัธบอกแทน"
"เรอ่ื งอะไรหรอื " ใจของฉนั เตน้ แรงขน้ึ นดิ หน่งึ
"เรอ่ื งสอนพเิ ศษของป่าน พพ่ี สิ ณั ฑเ์ ขาบอกวา่

สอนอกี สองครงั้ ครบเดอื นน้ีแลว้ จะใหห้ ยดุ ใหป้ ่านพกั
สกั ระยะหน่งึ ก่อน"

ฉนั ยนื น่ิงกบั ท่ี สมองราวกนั ถูกของเขง็ ๆ ทุบ
อยา่ งแรง

"ส่วนเร่ืองค่าสอน พ่ีพิสณฑ์บอกให้นัธช่วย
จดั การให้ แลว้ นธั จะเอาไปใหน้ ะ"

ฉนั ไมไ่ ดต้ อบ
"หน่า ...ยงั ฟังนธั หรอื เปล่า"
เท่าน้ีเองคอื สง่ิ ตอบแทนทเ่ี ขาให้ฉนั เจบ็ แสบ
จนไมอ่ าจจะบรรยายเป็นถอ้ ยคา
"ทาไมเงยี บไปละ่ "

๓๐๘ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"ไม่มอี ะไรหรอก ตกลงสอนอกี สองครั้ เท่าน้ี
นะนัธ ขอบคุณท่โี ทรมาบอก หน่ามชี วั่ โมงท่ตี ้องไป
สอน

ฉันไม่ได้ไปสอนหนังสืออย่างท่ีบอก แค่
กลับไปนัง่ ท่ีโต้ะทางานในห้องพักครู หน้าฉันคง
ผิดปกติมาก เพราะครูท่ีนัง่ ข้าง ๆ ถามด้วยควาาม
ห่วงใย

"ทาไมหน้าซ่ีดอย่างนัน้ จะเป็นลมหรอื เปล่า
ยาดมไหมคะ"

ฉนั รบั ยาดมมาถอื ไว้ ในมอื
"สดู ซคิ ะ จะไดด้ ขี น้ึ "
ฉนั ทาตามคาบอกราวกบั เครอ่ื งจกั ร
"มอื ไมเ้ ยน็ ไปหมด พว่ี า่ หน่ากลบั บา้ นดกี วา่ "
"ไม.่ ..ไมป่ ็นไร"
"งนั้ ไปนอนทห่ี อ้ งพยาบาลก่อน"

นุชาวดี ๓๐๙

เม่ือถูกประคองไป ยังห้องพยาบาลของ
โรงเรยี น และเม่อื อยเู่ พยี งลาพงั ฉันกต็ ้องรบี ยกมอื อุด
ปากมใิ หห้ ลุดเสยี งสะอน้ื ออกมา

"หน่า"
เสยี งแมท่ าใหฉ้ นั สะดงุ้
"คะ แม"่ '
"เป็นอะไรหรือเปล่า ทาไมนัง่ อยู่คน เดียว
มดื ๆ"
"ไม่เป็นอะไรคะแม่ หน่านัง่ คดิ อะไรเพลนิ นิด
หน่อย"
"มเี รอ่ื งอะไรไมส่ บายใจหรอื ลกู จะไมบ่ อกแม่
บา้ งหรอื "
ฉนั มองหน้าแม่ แต่บรเิ วณระเบยี งมดื เกนิ กว่า
ทจ่ี ะเหน็ ความรสู้ กึ บนสหี น้าของแมไ่ ด้ แต่ฟังจาก
น้าเสยี งกร็ ซู้ ง้ึ ถงึ ความห่วงใยของแมท่ ม่ี ตี ่อฉนั จงึ ได้
เสยี ใจยง่ิ นกั ทท่ี าตวั ใหแ้ มผ่ ดิ หวงั ถา้ แมร่ คู้ วามจรงิ
ทงั้ หมด

๓๑๐ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"ไมม่ อี ะไรหรอกคะ่ แม่ หน่าเหน่อื ยมากวนั น้ี
เลยอยากนงั่ ปลอ่ ยอารมณ์สกั พกั "

"วนั น้ไี มไ่ ดไ้ ปสอนหนงั สอื ทบ่ี า้ นคณุ พสิ ณฑ์
ไมใ่ ช่หรอื "

ชอ่ื นนั้ กระตุกใจฉนั ไดท้ กุ ครงั้ ทไ่ี ดย้ นิ
"ไมไ่ ดไ้ ปแลว้ ค่ะ เขาเลกิ จา้ งแลว้ "
"เรอ่ื งน้หี รอื เปลา่ ทท่ี าใหห้ น่าคดิ "
คนเป็นแมม่ กั จะเขา้ ใจลกู มากกว่าทล่ี ูกคดิ
เสมอ
"ไมใ่ ชค่ ะ่ แม่" ฉนั ไดแ้ ต่กลบเกลอ่ื นเพอ่ื ความ
สบายใจของแม่" "ไมม่ อี ะไรจรงิ ๆ ค่ะ ไมเ่ ช่อื หน่าเลย
หรอื คะ"
"เช่อื จะ้ แต่แมเ่ ป็นหว่ ง หน่าแทบจะไมก่ นิ ขา้ ว
กนิ ปลาเลย ทงั้ ยงั นงั่ ซมึ บอ่ ยจนแม่ ไมส่ บายใจ"
"ไม่มีอะไรจริง ๆ ค่ะแม่ เพียงแต่ช่วงน้ีงาน
มาก ใกลจ้ ะสอบแลว้ "'

นุชาวดี ๓๑๑

แม่ลูบศรี ษะฉนั เบา ๆ ดว้ ยความรกั ใคร่ดุจฉัน
ยงั เป็นเด็กน้อยตัวเล็ก ๆ น้าตาของฉันกลบตา เม่อื
หวนนึกถึงการกระทาของตนท่ผี ่านมา แม่คงเสียใจ
มากถ้ารู้ว่าฉันได้ทาความเส่ือมเสียมาสู่ตนเอง และ
ครอบครวั

"แมไ่ ปนอนก่อน หน่าอยา่ นงั่ นานนกั นะ"
"ค่ะแม"่
ฉันกระพรบิ ตาท่เี ดยี ว หยาดน้าอุ่น ๆ ก็ไหล
เป็นทางมาตามร่องแก้ม บางหยดก็ร่วงลงบนตักซมึ
ผ่านเน้ือผ้าเข้าไปสัมผัสกับผิวเน้ือ จะโทษใครได้
นอกจากตวั เอง เพราะเขาเองกถ็ ามยา้ ในคนื นนั้
"หน่ามนั่ ใจหรอื "
ฉันพยกั หน้าทงั้ ท่ยี งั ก้มหน้างุด สนั่ สะทา้ นไป
ทงั้ ร่างเม่อื เขาวางร่างของฉันบนเตียง และก่อนท่ที ุก
อยา่ งจะดาเนนิ ไปตามคลั ลอง ฉนั ไดย้ นิ เขาถามซ้าว่า
"แน่ใจวา่ หน่าจะไมเ่ สยี ใจภายหลงั "

๓๑๒ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ฉันย้มิ แทนคาตอบ แต่ดูเหมอื นว่าเขาคง
ตระเตรยี มแผนการนัน้ ไว้เนิ่นนานแล้ว จงึ เพยี รเค้น
คาตอบจากของฉนั ใหไ้ ด้

"บอกก่อนซวิ ่าหน่าเตม็ ใจ"
"คะ่ หน่าเตม็ ใจ"
ฉันกระซิบอาย ๆ ข้างหูเขา เขาย้ิมใส่ตาฉัน
ทุกอย่างผ่านไปด้วยความอ่อนหวาน น่าจดจาจนไม่
คดิ ว่าฉันจะต้องมานัง่ ทอดอาลยั กบั ความใจง่าย ของ
ตนใน คนื นนั้
แม้วันรุ่งข้ึนขณะท่ีนัง่ รถกลับกรุงเทพ เขา
พดู คยุ กบั ฉันดว้ ยความสนิทสนม สายตาทม่ี องมาลว้ น
แต่ก่อให้เกิดความอบอุ่นในหัวใจท่ีหงอยเหงา มา
ตลอดเวลาสามปี แลว้ ใครจะคดิ บา้ งว่า ทุกอย่างทเ่ี ขา
แสดงออกมานนั้ เป็นเพยี งการเสแสรง้ เพยี งเพ่อื จะได้
หวั เราะเยาะผหู้ ญงิ คนหน่ึง ทเ่ี คยสรา้ งความผิดหวงั ให้
เขาในอดตี

นุชาวดี ๓๑๓

หากแต่ฉันก็ยงั นึกหวงั . ..หวงั อย่ตู ลอดเวลา
ว่าเขาจะตดิ ต่อมา หลงั จากทเ่ี ขามเี วลาเป็นของตวั เอง
มาก พอทจ่ี ะแบง่ ปัน่ ใหผ้ หู้ ญงิ คนหน่งึ ทร่ี กั เขา

แล้วเขาก็กลบั มา พร้อมกบั ข่าวการหมนั้

ของแกวที่จะมีขึ้นในเรว็ ๆ นี้ ถึงแม้คนเขียนข่าว

จะไม่ระบุช่ือผ้ชู ายท่ีโชคดีคนนัน้ แต่ฉันก็รู้ดีว่า
เป็ นใคร ฉันยิ้มเยาะตนเอง สมน้าหน้าท่ีหลงเช่ือ

ว่าเขาจะไม่แต่งงานอีก

๒๓...

ประจาเดือนของฉันเลยกาหนดไปหลาย
วนั ทงั้ ที่เคยมาตามปกติ

ฉันเก็บตัวอยู่แต่ ในห้ องหลังเลิ กงาน
รวมทงั้ ในวนั สุดสปั ดาท่ี ไม่กล้าออกไปพบปะผคู้ น
กลวั เหลือเกินว่าจะมีใครสงั เกตเหน็ ความผิดปกติ
ที่เกิดกบั ฉัน ทงั้ ที่ร้อู ยู่แก่ใจว่าจะยงั ไม่มี ใครร้หู าก
ฉันจะไม่บอก แต่ฉันกย็ งั อยากจะอย่บู ้านมากกว่า

นุชาวดี ๓๑๕

ทจ่ี ะออกไปไหน ๆ และแมแ้ ต่นัธยาเองฉันกป็ ฏเิ สธคา
ชวนของเธอหลายครงั้

ฉันกงั วลกบั ชวี ติ ท่ฉี นั เข้าใจเอาว่ากาลงั ก่อตวั
ขน้ึ ในรา่ งกายของฉนั แต่อาจจะต่างกบั คนอ่นื ตรงทฉ่ี นั
ไม่ไดน้ ึกถงึ ความสาคญั ท่จี ะตอ้ งมพี ่อใหก้ บั ลูก แต่ฉัน
เป็นห่วงเร่อื งความรู้สึกของคนในครอบครวั แม่และ
น้องคงผดิ หวงั ในตวั ฉันมาก ฉันจะทนรบั สภาพนัน้ ได้
อยา่ งไร

ฉันไม่กล้าแม้แต่จะไปหาหมอเพ่อื ตรวจดูให้
แน่แต่อาการวงิ เวยี นท่เี กิดข้นึ ในบางครงั้ ทาให้มนั่ ใจ
เอาเอง ลกู ...เขาเคยอยากได้ นธั ยาเป็นคนบอกฉนั เอง
วา่

" แชนดร้าเขาไม่ยอมมลี ูก แต่พพ่ี สิ ณฑ์เขา
อยากม"ี

"เลยตอ้ งหยา่ กนั หรอื " ฉนั ชกั
"คงไมใ่ ชเ่ รอ่ื งนนั้ อยา่ งเดยี ว นธั เองกไ็ ม่รมู้ ากรู้
แต่ว่าแข็งทงั้ คู่เลยไปกนั ไม่ได้ ผู้ชายอย่างพ่พี ิสณฑ์
ตอ้ งไดผ้ หู้ ญงิ อยา่ งหน่าถงึ จะเหมาะ"

๓๑๖ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"หมายความว่าหน่าอ่อนปวกเปียก" ฉันแกลง้
ทาเสยี งขงึ ขงั

"ไม่ใช่อย่างนัน้ หน่ารู้จักอ่อนเม่ือควรอ่อน
แขง็ เมอ่ื แขง็ ประการสาคญั หน่าร่าเรงิ จนจะลน้ แต่พพ่ี ิ
สณฑ์ขรึมไปมองโลกในแง่ร้าย ผสมผสานกันเข้าก็
พอดพ๊ี อด"ี

"คณุ พสิ ณฑค์ งไมค่ ดิ อยา่ งนธั "
"คดิ ซิ โธ่! ถ้าหน่าจะบอกนัธแต่ต้นไม่ต้องดนั้
ดน้ มาอยใู่ นป่าอยา่ งน้หี รอก"
"ทาไมตอนนัน้ นัธไม่บอกกบั หน่าล่ะว่า คุณ
พสิ ณฑก์ าลงั จะหยา่ "
"นธั ไม่แน่ใจน่ีนา นัธอย่ใู นสภาพของน้องและ
เลขาซง่ึ ลว้ นแต่ต้องปิดเร่อื งออ้ื ฉาวใหพ้ พ่ี สิ ณฑ์ แมแ้ ต่
กับเพ่อื นสนิทหน่าคงเข้าใจ อีกอย่างนัธไม่คิดว่าไป
คราวนนั้ จะหย่าสาเรจ็ คดิ ว่าบางทอี าจคนื ดกี นั ดว้ ยซ้า
ก็ไม่รู้น่ีนาว่ามาชอบหน่า ไม่งนั้ จะได้ปักใจได้ว่าไป
หยา่ แน่ ๆ กลบั มาแลว้ ไดข้ า่ วตามมาทหี ลงั ว่าหย่า นัธ

นุชาวดี ๓๑๗

ยงั แปลกใจเลย เพราะทางแซนดรา้ เขาแขง็ กรา้ วมาก
ไมย่ อมหยา่ เดด็ ขาด ว่าจะฟ้องเรยี กค่าเสยี หายต่าง ๆ
นานา พ่ีพิสณฑ์ไม่ยอมให้แม้แต่สลึงเตียว บทจะ
เกลยี ดก็เขา้ กระดูกเลย นัธคดิ กว่าแซนดร้าเขาคงทา
อะไรอยา่ งหน่งึ ทท่ี าใหพ้ พ่ี สิ ณฑเ์ ขาโกรธมาก แต่นัธไม่
รวู้ า่ เป็นเรอ่ื งอะไร"

"เล่าเรอ่ื งแซนดรา้ ใหฟ้ ังบา้ งซ"ิ
"สวย มเี สน่ห์ แต่หย่ากนั ได้แหละดี ก่อนแต่ง
ไม่รู้ ใครไปให้ความรู้เขาผิด ๆ เก่ียวกับเมืองไทย
มาถงึ บ่นบ่อย ๆ ว่าผดิ คาด อากาศรอ้ นทนไม่ได้กลนิ่
กระเทยี ม กลน่ิ แกงหา้ มขน้ึ โต๊ะวุ่นไปหมด เจอกบั นัธที
บนแต่ว่าอยากกลับเยอรมัน ข้างพ่ีพิสณฑ์ไม่ยอม
กลับไปตัง้ รกรากท่ีนัน่ อย่างท่ีผู้หญิงเขาต้องการ
แซนดรา้ เขาก็ไมค่ ดิ ทจ่ี ะปรบั ตวั เลยต้องแยกกนั อยกู่ ด็ ี
ไป ยังไงก็ตามตอนน้ีเขาหย่ากันแล้วหน่าควรจะ
กลับไปสอนหนังสือท่ีกรุงเทพได้สักที จะมาอยู่ท่ีน่ี
ปลอ่ ยเวลาให้ ผา่ นไปทาไมใหเ้ สยี เปลา่ "
"หน่าไมแ่ น่ ใจ"

๓๑๘ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"ไ ม่ แ น่ ใ จ ว่ า พ่ีพิส ณ ฑ์ย ัง ส น ใ จ ห น่ า อ ยู่ห รือ
เปลา่ หรอื "

ฉนั พยกั หน้า
"นธั คดิ วา่ เขายงั สนใจ ลองดกู ไ็ มเ่ สยี หายไมใ่ ช่
หรอื ถ้าเขายงั รกั หน่าจะได้มคี วามสุขสกั ที ถ้าไม่...ก็
ควงวฒั น์แทนเสยี กส็ น้ิ เรอ่ื ง"
ฉันเลอื กท่จี ะกลบั มาขอคนื ดกี บั เขา จนไดผ้ ล
ทต่ี อบแทนทส่ี ะใจทส่ี ุด ฉันคดิ หาทางออกใหก้ บั ปัญหา
ทเ่ี กิดขน้ึ จนเกอื บจะเสยี สตกิ ็ว่าได้ แต่ก็มืดมวั มองไม่
เหน็ หนทางสวา่ งสาหรบั อนาคตเลย ฉันไดร้ บั โทรศพั ท์
จากนัธยา หลงั จากท่เี ขากลบั จากเชยี งใหม่ได้เพียง
สามวนั
"พพ่ี สิ ณฑก์ ลบั มาแลว้ นะ หน่าจะพดู ดว้ ยไหม"
"เขา ... เขาบอกว่าจะพดู กบั หน่าหรอื "
"ยงั ไมไ่ ดบ้ อก เพยี งแต่นธั จาไดว้ ่าหน่าเคยสงั่
ไว"้
"ลมื มนั เสยี เถดิ ไมม่ ธี รุ ะอะไรแลว้ "

นุชาวดี ๓๑๙

"งนั้ หรอื " นัธยาเงยี บไป "คนื น้ีไปกนิ ขา้ วเยน็
ขา้ งนอกสกั มอ้ื ดไี หม"

ฉันเตรยี มจะปฏเิ สธ แต่คงน่าเกลยี ดทจ่ี ะบอก
ปัดเกอื บทกุ ครงั้

"เน่อื งในโอกาสอะไรหรอื "
"พพ่ี สิ ณฑเ์ ขาจะเลย้ี งฉลอง ทย่ี ายป่านสอบได้
ทห่ี น่งึ "
"เก่งน่ีไดท้ ห่ี น่ึง" ฉนั พดู อย่างไม่กระตอื รอื รน้
เทา่ ทค่ี วร
"เป็นผลมาจากหน่าดว้ ย นธั เลยบอกพพ่ี สิ ณฑ์
ว่าชวนหน่าดว้ ย ไปไหมหาโอกาสใหแ้ ลว้ นา"
ฉันย้มิ เศร้า โอกาส...ยงั จะมี โอกาสใดอีกท่ี
ตอ้ งการ
"ไม่ละนัธ หน่าไม่ว่าง มขี ้อสอบต้องรบี ตรวจ
บอกป่านดว้ ยนะว่าหน่าดใี จดว้ ย"
"หน่า... " นัธยาเหมอื นจะถาม แต่กถ็ ูกขดั ไว้
เพราะมเี สียงใครคนหน่ึงเรยี กช่อื เธอดังมาตามสาย
และเป็นเสยี งทค่ี ุน้ มากจนตอ้ งเมม้ ปากเมอ่ื ไดย้ นิ

๓๒๐ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"เลกิ กนั ก่อนนะหน่า นธั มงี านดว่ นทจ่ี ะตอ้ งทา
ถา้ วา่ งจะโทรไปใหม่"

ฉนั วางหลู ง ครตู่ ่อมาปณติ ากโ็ ทรมาใหฉ้ นั เอง
"เยน็ น้ีคุณลุงจะพาป่ าน ไปทานขา้ วนอกบ้าน
เพราะป่านสอบไดท้ ห่ี น่งึ คุณครไู ปดว้ ยนะคะ"
"ครดู ใี จดว้ ย ป่านเก่งจงั แต่คนื น้คี รไู ปไมไ่ ดน้ ะ
จะ๊ ครจู ะต้องรวมคะแนนสอบ เพราะจะประกาศผลวนั
จนั ทรน์ ้แี ลว้ "
"พรงุ่ น้วี นั อาทติ ยน์ ่คี ะ"
"ครตู อ้ งทาทงั้ วนั น้ีและพรงุ่ น้ถี งึ จะเสรจ็ เอาไว้
โอกาสหลงั นะ"'
"คุณลุงบอกใหป้ ่านชวนใหไ้ ด"้
ฉนั นิง่ ตอ้ งการพบเพอ่ื อะไรอกี เพ่อื เยาะเยย้
หรอื ... เขาน่าจะรวู้ า่ ฉนั ยอมรบั ความพ่ายแพอ้ ยา่ ง
เตม็ ใจ
"ครขู อโทษนะจะ๊ แต่ครไู ปไมไ่ ดจ้ รงิ ๆ"

นุชาวดี ๓๒๑

ฉนั ตดั บทเพยี งเทา่ นนั้ หยบิ งานทท่ี าคา้ งอยู่
มาทาต่อ แต่ใจคอไมเ่ ป็นปกตพิ อทจ่ี ะทา จะมที างออก
ใดบา้ งสาหรบั ภาวะคบั ขนั ทก่ี าลงั เผชญิ อยู่

และในท่สี ุด ฉันกห็ าทางออกให้ตวั เองได้ แม้
จะเป็นวิธีท่ีไม่ฉลาดนักก็ตาม หลงั ประกาศผลสอบ
และโรงเรยี นปิดในสามวนั ต่อมา ฉันก็ย่นื ใบลาออก
ทนั ที ครูใหญ่มที ่ที ่าไม่พอใจนัก เพราะคงจะมีปัญหา
ในการหาคนแทน แต่ฉนั กไ็ มม่ ที างเลอื กทจ่ี ะตอ้ งทาตวั
ดจุ คนอกตญั ญู และเมอ่ื ถกู ถามถงึ เหตุผลฉนั กต็ อบแต่
เพยี งวา่

"สขุ ภาพไมด่ "ี
อย่างไรก็ตาม ฉันได้แนะนาเพ่อื นคนหน่ึงให้
เขา้ ไปสอนแทนทฉ่ี ัน เพ่อื มใิ ห้เกดิ ความเดอื ดรอ้ นแก่
เดก็ มากนกั
เมอ่ื ตดั สนิ ใจ ฉันลงมอื กระทาอยา่ งรวดเรว็ พอ
กลบั ถึงบ้าน ฉันเก็บข้าวของเคร่อื งใช้ท่ีจาเป็น
โทรศัพท์ชวนวัฒน์ ให้ออกไปทานอาหารข้างนอก
ดว้ ยกนั วฒั น์ดจู ะลงิ โลดมากเพราะน้อยครงั้ นักทฉ่ี นั จะ

๓๒๒ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

เป็นฝ่ ายชวน เขาคงไม่รูห้ รอกว่าเป็นเพยี งการอาลา
เพ่อื นสนทิ เท่านนั้

"ไมเ่ หน็ หน่ากนิ อะไรเลย"
ฉนั ยม้ิ เซยี วๆ
"ไมส่ บายใจหรอื หน่า ผมรบู้ า้ งได้ ไหม"
"ไม่มีอะไรค่ะ ฉันสบายใจท่ีสุด ไม่งนั้ คงไม่
ชวนวฒั น์ออกมา เพยี งแต่ว่า... วฒั น์คะ...ฉันจะไม่อยู่
กรงุ เทพแลว้ ค่ะ"
"ทาไมล่ะ" เขาถามเสยี งฉงน
"ฉันเบ่ือ ...อยากจะไปสอนอยู่ต่างจงั หวัด
มากกว่า"
"เบอ่ื กไ็ มต่ อ้ งสอนซหี น่า อยเู่ ฉยๆ กไ็ ด"้
"แลว้ จะเอาอะไรกนิ ละ่ "
"ผมจะเลย้ี งเอง" เขาพดู ทเี ล่นทจี รงิ อกี ฉนั เมม้
รมิ ฝีปาก เขาดจู ะสะดดุ กบั กรยิ าของฉนั
"มอี ะไรหรอื หน่า"

นุชาวดี ๓๒๓

ฉนั สนั่ หน้า ก้อนแขง็ จุกทค่ี อปิดกนั้ มิ ใหเ้ สยี ง
ดงั ลอดออกมาดงั ใจปรารถนา

"ถ้ามปี ัญหาอะไร ผมคดิ ว่าตวั เองคงช่วยหน่า
ไดบ้ า้ ง"

"ไม่มีอะไรยุ่งยากนักหรอก ปัญหาอาจจะมี
บา้ งแต่ฉนั กห็ าทางออกได้ วฒั น์คะพรงุ่ น้ฉี นั จะไปแลว้
นะคะ"

"ทาไมเรว็ นัก หน่ากาลงั หนีอะไรหรอื " ถ้าจะ
ตอบคาถามนัน้ ให้แจ่มชัดท่สี ุด น่าจะเป็นว่าฉันกาลงั
หนีเวลา เวลาท่มี แี ต่จะประจานความโง่ของฉัน แต่
ในขณะทย่ี งั ปกปิดได้ ฉนั กพ็ ดู กลวั้ หวั เราะวา่

"เร่อื งอะไรจะหนี อยากไปกไ็ ปเท่านัน้ เอง จะ
ไปดลู าดเลาก่อนวา่ จะอยไู่ ดห้ รอื เปล่า"

"ทไ่ี หน"
"แลว้ จะบอกทหี ลงั "
"คุณแมห่ น่าว่ายงั ไงบา้ ง"
"กไ็ มว่ ่าอะไรน่ี" ฉนั ปดหน้าตาเฉย

๓๒๔ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"ผมไม่เขา้ ใจ บ้านนอกมดี ตี รงไหน ถงึ ไดช้ อบ
ไปนกั " เขาฉุนเฉยี วเป็นครงั้ แรกกว็ า่ ได้

"แลว้ หน่าจะบอกวฒั น์ถา้ มี โอกาส"
"บอกตอนน้ไี มไ่ ดห้ รอื "
"ยงั ไม่ได้ บางที ...ถึงเวลานัน้ วฒั น์อาจจะรู้
โดยท่หี น่าไม่ต้องบอกก็ได้ ถึงยงั ไง หน่าก็ยงั หวงั ว่า
วฒั น์จะยงั คงเป็นเพอ่ื นของหน่าตลอดไป "
"พดู เหมอื นวา่ จะไมพ่ บกนั อกี แลว้ "
ฉนั ยม้ิ
"น่าเสียใจนะ.. .ท่ีหน่าไม่เคยมองคนท่ีเขา
อยากใหม้ องบา้ งเลย" เขาพอ้
"ทาไมพดู อยา่ งนนั้ "
"หน่ามเี ร่อื งไม่สบายใจ ไม่เคยคดิ ถึงผมบ้าง
หน่าน่าจะรนู้ ะว่าผมรกั หน่ามากแค่ไหน"
เขาไม่ได้พดู เล่นอย่างเคย ฉันกะพริบตาถ่ี
ๆ อ่อนแอง่ายดายในยามนี้ ถ้าบอกความจริง
กับวัฒน์ เช่ือมนั่ ว่าวฒั น์คงไม่รงั เกียจฉัน หรือ

นุชาวดี ๓๒๕

แม้แต่ที่ชีวิตท่ีฉันเข้าใจว่ากาลังเติ บโต แต่ไม่
ยุติธรรมกบั วฒั น์เลย ในเมื่อฉันไม่เคยรกั วฒั น์
และกค็ งจะไม่มีวนั ที่จะรกั เพราะหวั ใจทงั้ สี่ห้องมี
คนจบั จองอยู่นานแเล้ว จนแม้ในยามท่ีควรจะ
โกรธเกลียดกย็ งั ทาไมไ่ ด้

๒๔...

วฒั น์มาส่งฉันดีกว่าทุกครงั้ ท่ีเคยออกไป
ด้วยกนั แม่และน้องยงั นัง่ ดโู ทรทศั น์อยู่ ฉันเข้าไป
นัง่ ดสู บทบ ทาท่ีสนใจกบั ภาพตรงหน้าทงั้ ท่ีแท้จริง
นัน้ ฉันต้องการเพียงได้อยู่ใกล้ชิดกบั ครอบครวั
เป็ นครงั้ สดุ ท้าย บางท่ี ...การจากไปครงั้ นี้ของฉัน
อาจจะหมายถึงการหายสาบสูญ หากคนที่บ้านไม่
อยู่ในสภาพท่ีจะยอมเข้าใจการกระทาของฉัน ฉัน

นุชาวดี ๓๒๗

มองหน้าแม่...ไมไ่ ดเ้ ดด็ ขาด ฉนั จะใหแ้ ม่รเู้ ร่อื งทงั้ หมด
ไมไ่ ด้

"แมค่ ะ"'
ฉันเรยี กแม่ด้วยเสยี งทเ่ี ค้นจากขวั้ หวั ใจ เม่อื
จบรายการโทรทศั น์
"อะไรหรอื หน่า"
"พรงุ่ น้หี น่าจะไปบา้ นแป๋ วทต่ี รงั นะคะ"
"ไปกบั ใครหรอื "
"กบั เพอ่ื นครทู โ่ี รงเรยี นคะ่ แม"่
"ทาไมไปปบุ ปับอยา่ งน้ลี ่ะ"
"ทจ่ี รงิ หน่าจะบอกแม่ตงั้ หลายวนั แล้ว มวั แต่
วุ่นเรอ่ื งตรวจขอ้ สอบ"
"จะไปสกั กว่ี นั "
"ยงั ...ยงั ไมแ่ น่ค่ะแม่ แลว้ จะบอกมาตอนใกล้
จะกลบั "
"อยา่ ไปนานนกั นะ ปิดเทอมแทนทจ่ี ะไดอ้ ยู่
พรอ้ มหน้าพรอ้ มตา หน่ากม็ กั จะไปต่างจงั หวดั ทุกท"ี
ฉนั ยม้ิ แหง้ ๆ

๓๒๘ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"หน่าไปจดั ของก่อนนะคะ"
"เดยี๋ วหน่า. ..แมจ่ ะถามอะไรสกั เรอ่ื งหน่งึ "
ฉนั ใจเตน้ แรงอยา่ งคนทม่ี ชี นกั ตดิ หลงั เหงอ่ื
ซมึ ทงั้ ทอ่ี ากาศเยน็ สบาย
"เคยคดิ บา้ งไหมวา่ หน่าอายเุ ทา่ ไหรแ่ ลว้ "
"ทาไมถามอยา่ งน้ลี ะคะ อายขุ องหน่า หน่าก็
ตอ้ งร"ู้
"ยส่ี บิ เจด็ ไมค่ ดิ บา้ งหรอื ว่าน่าจะมคี รอบครวั
ของตวั เอง"
ฉนั ไดแ้ ต่สา่ ยหน้า
"แมอ่ ยากใหห้ น่าคดิ เรอ่ื งน้บี า้ ง เป็นลกู ผหู้ ญงิ
ถา้ หมดแมส่ กั คน จะอยคู่ นเดยี วไดย้ งั ไง"
"หน่ากอ็ ยกู่ บั น้อง"
"อกี หน่อยน้องกต็ อ้ งมคี รอบครวั ของเขาเอง"
"แมพ่ ดู เหมอ่ื นกบั ว่าไมม่ ี ใครในบา้ น ตอ้ ง
การหน่า" เสยี งฉนั สนั่ เครอื

นุชาวดี ๓๒๙

"อะไรกัน ทาไมต้องทาน้อยอกน้อยใจ แม่
ไม่ไดห้ มายความอย่างนัน้ หน่ากน็ ่าจะรู้ ท่พี ูดเพราะ...
มคี นเขาสนใจหน่า สง่ คนมาทาบทาม"

มคี นสนใจ เขาช่างไม่รบู้ า้ งเลยว่าฉันไม่ใช่คน
ทค่ี วรคกู่ บั การสนใจของใครอกี แลว้

"แมอ่ ยากจะลองถามหน่าดวู า่ รกั ใคร ชอบใคร
บา้ งหรอื เปล่า"

"หน่ายงั ไมต่ อบตอนน้ไี ดไ้ หมคะ"
"ตามใจ ไวก้ ลบั มาคอ่ ยพดู กนั "
ฉันเพิ่งจะรู้ขณะท่ีจัดของลงกระเป๋ าตัวเอง
ไม่ได้เพียงอ่อนไหวในบางครงั้ อย่างท่เี ข้าใจ แต่ฉัน
อ่อนแอยง่ิ นัก เส้อื ผ้าทุกตวั เป็นคราบน้าตาท่ไี หลรนิ
อยา่ งไมข่ าดสาย แมฉ้ ันเฝ้าเชด็ แลว้ เชด็ เล่า ครงั้ ทแ่ี ลว้
ท่จี ดั ของ ความเต็มใจท่จี ะไปยงั มมี ากกว่าครัง้ น้ีเป็น
ทวีคูณ น่าประหลาดท่ีแม้จะเจ็บเพราะผลแห่งการ
กระทาของเขา แต่ฉันกย็ งั ห่วงหา ... อาลยั อาวรณ์ดุจ
คนส้นิ คดิ ต่อแต่คงมแี ต่ชวี ติ ท่เี งยี บเหงา อ้างว้างไม่
ต่างจากท่เี คยมี ห่างไกลญาตแิ ละเพ่อื นสนิท และตวั

๓๓๐ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

เขากลางคนื คงไดแ้ ต่นงั่ มองดาวและนึกถามดว้ ยความ
ฉงนใจว่าทาไมวิถีทางความรกั ของฉันจงึ ต้องจบลง
ดว้ ยความผดิ หวงั

ฉันเก็บของท่จี าเป็นเสรจ็ เม่อื ล่วงเข้าวนั ใหม่
ไปแลว้ สามชวั่ โมง ฉนั ลม้ ตวั ลงนอน แต่กร็ มุ่ รอ้ นไปทวั่
สรรพางค์กายจนแม้วินาท่ีน้ี ฉันก็ยงั ตัดใจไม่ขาด
อยากจะวงิ่ ลงไปโทรศพั ท์ถามเขาใหแ้ น่ใหไ้ ด้ยนิ กบั หู
ว่าเป็นความตงั้ ใจของเขาทต่ี อ้ งการ จะสรา้ งความชอก
ซ้าให้กบั คนท่ีรกั เขา แต่...ฉันรู้ตัวว่าไม่กล้าท่ีจะทา
เพราะคงทนไมไ่ ดถ้ า้ เขาจะประกาศวา่

"ผมกาลงั จะแต่งงานกบั คณุ แกว"
ฉันหลบั ตาลงด้วยความรวดร้าว นึกถึงภาพ
ของตนเองในชดุ เจา้ สาวสวยหรทู ม่ี เี จา้ บา่ วแสนขรมึ แต่
งามสง่าเคยี งขา้ ง ห่างกนั ครงั้ น้ีคงหมายถงึ การจากกนั
ชวั่ นิจนิรนั ดร คงไม่มวี นั จะได้เห็นเขา ตามไปถึงท่ี
อย่างครงั้ ก่อน วนั นัน้ ดูจะเป็นวนั สุดท้ายของเราใน
ความเขา้ ใจของฉนั เพราะรดู้ วี ่าฉันทาใหเ้ ขาโกรธหนกั

นุชาวดี ๓๓๑

หนาท่อี ุตส่าห์ ขบั รถมานับรอ้ ย ๆ กโิ ลเมตรเพยี งเพ่อื
จะไดร้ บั คาปฏเิ สธจากภารโรงว่า

"อาจารยน์ ินาตดิ สอนทงั้ วนั เขยี นโน้ตทง้ิ ไวจ้ ะ
สะดวกกว่า"

ฉนั รแู้ ละเขา้ ใจดวี ่าเขาจะรสู้ กึ อย่างไรกบั ความ
ใจแขง็ ของฉนั คงเหมอื นถกู ตบหน้าฉาดใหญ่เพราะดนั้
ดน้ บากหน้ามางอนงอ้ แต่กก็ ลบั ไม่มโี อกาสแมแ้ ต่จะได้
พบหน้า แต่เขาก็มไิ ด้ท้อถอยเพยี งนัน้ ให้ภารโรงมา
บอกฉนั วา่

"จะรอจนกวา่ จะว่าง เป็นวนั กร็ อได"้
ฉนั ไม่เป็นอนั สอนเลยในตอนนัน้ มอื ไมส้ นั่ ไป
หมด อยากออกมาสู้หน้าเขา ก็กลวั ว่าแทนท่จี ะเสอื ก
ใสเขาให้กลบั ไปคงวงิ่ โผเขา้ หาเขาและก็คงไม่พ้นถูก
ตราหน้าว่าเป็นมารในครอบครวั ของคนอ่นื
จาได้ว่าฉันไม่ยอม กลับไปนัง่ ท่ีห้องพกั ครู
เลยเพราะกลวั ว่าจะพบเขา แต่ขณะทก่ี าลงั ยนื ลงั เลอยู่
หน้าห้องสมุดของโรงเรยี น ก็สะดุ้งเฮือก เม่อื ได้ยิน
เสยี งเรยี กขา้ งหลงั

๓๓๒ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"หน่า"
ฉันไม่ยอมหันไปมอง จะก้าวเท้าหนีก็ใช่ท่ี
เพราะตรงนัน้ สาธารณะมากพอทจ่ี ะมคี นรบั รมู้ ากกว่า
สบิ จาตอ้ งฝืนหน้ามาทางเขาอยา่ งขลาด ๆ ใจหายท่ี
เหน็ หน้านัน้ หมองและซูบไป จนทาใหเ้ หน็ รอยเคราท่ี
คางสเี ขม้ มากขน้ึ
ดวงตาของเขาฉายแววยินดี แม้สีหน้าจะ
คอ่ นขา้ งสงบ
"จะไมท่ กั ทายผมบา้ งหรอื ขบั รถมาทงั้ คนื "
"เออ้ . ..หน่า . .. หน่าตอ้ งรบี ไปสอน"
"หน่ากาลงั ยวั่ ยุให้ผมทาในส่ิงท่ีไม่คิดจะทา
อยา่ ลมื วา่ ถา้ ผมหมดความอดทน ปึงปังออกไป เดก็ ทงั้
โรงเรยี นจะรหู้ มด จะไดอ้ าศยั กนั กค็ ราวน้ี
"คุณพสิ ณฑม์ าทาไมอกี พดู กนั รเู้ รอ่ื งแลว้ "
ฉนั เดนิ เลย่ี งออกไปจากหน้าหอ้ งสมุดเพ่อื มใิ ห้
สะดุดตาคนอ่ืนมากนักโดยมีเขาเดินตามมาห่าง ๆ

นุชาวดี ๓๓๓

ท่าทเี หมอื นคนทเ่ี ดนิ คุยกนั มาด้วยเร่อื งไม่สลกั สาคญั
อะไรนกั

"ผมไมช่ อบวธิ กี ารของหน่า ไมฟ่ ังเหตุผลของ
ผมบา้ ง"

"เหตุผล! "ฉนั หยดุ เทา้ " เหตุผลของคุณกค็ งไม่
ต่างจากของผชู้ ายคนอ่นื ๆ"

"ผมเป็นผชู้ ายคนอ่นื สาหรบั หน่าหรอื "
"กรณุ ากลบั ไปเถดิ ค่ะ ทน่ี ่ไี ม่ใช่ทๆ่ี เราจะพูด
กนั "
"จะใหผ้ มไปรอทไ่ี หน"
"ไม่ ...ไม่ว่าท่ไี หนก็ จะไม่มกี ารพูดเร่อื งน้ีกนั
อกี แลว้ ยตุ กิ นั ไดแ้ ลว้ คะ่ คุณพสิ ณฑ์ หน่าเบ่อื ความไม่
จรงิ ใจถ้าคดิ จะจดั อนั ดบั หน่าไว้เป็นท่สี องหรอื ทส่ี าขอ
บอกว่าคุณพสิ ณฑค์ ดิ ผดิ หน่าไม่ใช่สตั ว์ เป็นคน รจู้ กั
เลอื ก รจู้ กั คดิ จะใหส้ มส่ไู มเ่ ลอื กไดย้ งั ไง"
"นินา!"
แมจ้ ะกลวั จนตวั สนั่ กบั น้าเสยี งของเขา แต่ฉัน
กย็ งั เชดิ ศรี ษะอยไู่ ด้

๓๓๔ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"เอาละ ถ้าคุณคิดว่าผู้ชายตรงหน้าของคุณ
เป็นสตั ว์ ผมกเ็ หน็ จะตอ้ งเดนิ ไปตามทางของเดรจั ฉาน
จะไมแ่ ตะตอ้ งหรอื นกึ ถงึ มนุษยอ์ ยา่ งคณุ อกี "

เขาก้าวเดนิ ไปอย่างมนั่ คง ฝีเท้าสม่าเสมอจน
แทบจะดูไม่รวู้ ่าเขากาลงั โกรธจดั ฉันใจหายทเ่ี หน็ เขา
ห่างออกไปทุกที ... เกอื บจะพลงั้ ปากเรยี กเขา ถ้า....
เรยี กเขาเสยี แต่ตอนนนั้ บางทวี นั น้ฉี นั คงไมต่ อ้ งเผชญิ
กับปั ญหาท้องไม่มีพ่อ บางที... เราอาจจะเป็ น
ครอบครวั ทอ่ี บอุ่น มพี ่อทข่ี รมึ นิดๆ แต่กเ็ อาใจแม่อย่าง
ท่ไี ม่เคยเอาใจใครอ่ืนได้มากเท่า และมแี ม่ท่ีอาจจะ
บกพร่องบ้างในหน้าท่แี ม่บ้าน แต่ก็จะทาให้ทุกคนใน
ครอบครวั รา่ เรงิ อยเู่ สมอ มลี ูกเลก็ ๆ น่ารกั สกั สองสาม
คนทผ่ี สมผสานลกั ษณะนิสยั ของพ่อและแม่ออกมา คง
จะเป็นเดก็ ท.่ี ..

ฉันกดหน้ากบั หมอน . ..ความฝันทงั้ เพ เม่อื
ผิดหวัง คนช่างฝั นจะเจ็บปวกมากกว่าคนท่ีไร้
จนิ ตนาการ เพราะคนทอ่ี ยใู่ นโลกแห่งความฝันมกั จะมี

นุชาวดี ๓๓๕

ภาพของชวี ติ ท่เี ต็มไปด้วยสนี สดใส ดงั ลูกกวาดใน
ขวดแก้ว มใิ ช่ดามดื อยา่ งท่เี ผชญิ อยู่ ฉันจะทนไดแ้ ค่
ไหนกบั ชวี ติ ทอ่ี ยเู่ พยี งลาพงั

ฉันผุดลุกข้ึนยืน เดินกลบั ไปกลับมา สมอง
วา้ วุ่นจนแทบจะคลงั่ ครงั้ นนั้ ในอดตี อยากจะไปนกั ไป
ไหน ๆ ใหไ้ กลสุดขอบฟ้าเพ่อื หลกี เลยี งการเป็นบุคคล
ทส่ี ามในครอบครวั ของคนอ่ืน ครงั้ น้ีไม่มคี วามคดิ ท่จี ะ
ก้าวเทา้ ออกจากบา้ นแมแ้ ต่น้อยนิด ถ้าเพยี งแต่ว่าเขา
จะมที ่าท่เี หมอื นครงั้ นัน้ ฉันจะวิ่งเข้ากอดคอเขา
ขอรอ้ งใหเ้ ขาอยา่ ทอดทง้ิ ฉนั ไปอกี ลกู ในทอ้ งอาจจะทา
ใหเ้ ขาเปลย่ี นใจยอมแต่งงานกบั ฉนั แต่งงาน ...ช่อื ของ
คุณแกวผุดในสมองของฉัน ช่ือนั้นสามารถหยุด
ความคดิ ของฉันในบดั กลดุจกรรไกรดมท่ตี กั เส้นด้าย
ยาวใหข้ าดจากกนั อยา่ งไมอ่ าจจะต่อใหมไ่ ด้

พอฟ้าสว่างฉันก็รบี ขนข้าวของลงมาชนั้ ล่าง
เข้าครวั ช่วยแม่เตรยี มอาหารอย่างพยายามบีปิดบงั
ความเศร้าสร้อย คงเป็นครงั้ สุดท้ายท่ีจะได้อยู่กัน
พรอ้ มหน้าพรอ้ มตา

๓๓๖ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ฉนั ไมร่ รู้ สอาหารเชา้ มอื นนั้ เลย รแู้ ต่วา่ นงั่ น้า
ตาซมึ บอ่ แต่กเ็ สกลบเกล่อื นอยตู่ ลอดเวลา ชวนน้อง
ๆ คุยเรอ่ื งสนุกสนาน

"ออ้ หน่า แมล่ มื บอกไป มโี ปสการด์ มาถงึ หน่า
อยบู่ นโต๊ะ ดเู หมอื นจะเป็นของมารค์ "

ฉันอิ่มอาหารทนั ที หยบิ โปสการ์ดท่มี าร์คส่ง
มาให้พลกิ ดูด้านหลัง นอกจากกลายเซ็นของคนส่ง
แล้วก็มคี าภาษาฝรงั่ เศสคาเดียวเท่านัน้ ท่ีเขียนมา
อย่างเจาะจงใหเ้ ด่นสะดุดตา เพราะตวั ใหญ่เกอื บเต็ม
ช่องว่างท่ใี ห้เขยี น ฉันขมวดค้วิ นึกสะท้อนในใจเม่อื
แปลคานนั้

"ขอแสดงความยนิ ดดี ว้ ย"
นึกอยากขย้าโปสการ์ดฉบับนั้นท้ิง แสดง
ความยนิ ดี ในสภาพของฉันเช่นน้ีหรือท่ีมาร์คยงั จะ
แสดงความยนิ ดีด้วย เขาคงไม่รู้หรอกว่านีน่าคนน้ี
ประสบความลม้ เหลวครงั้ ยงิ่ ใหญ่ในชวี ติ จะมกี แ็ ต่คนท่ี
จะสมน้าหน้า

นุชาวดี ๓๓๗

"ใช่มารค์ หรอื เปล่า" เสยี งแม่ถามจากโต๊ะกนิ
ขา้ ว"

"ค่ะใช่ เขยี นมาบอกว่าคดิ ถงึ เท่านัน้ เอง" ฉัน
มองดเู วลาทน่ี าฬกิ า ลุกขน้ึ อย่างออ้ ยองึ ทงั้ ทร่ี ตู้ วั ว่าไม่
ทนั รถ ฉนั มองหาทุกคนทโ่ี ต๊ะ แลว้ พดู อยา่ งรา่ เรงิ วา่

"ตอ้ งไปแลว้ ละ"
แม่กาชบั กาชาให้ฉันระวงั เองระวงั ตวั เหมอื น
เช่นทุกครงั้ ท่ฉี ันจะเดนิ ทางไกล น้อง ๆ ทงั้ สองคนสงั่
ของฝากหลายชนดิ ซง่ึ ฉนั กไ็ ดแ้ ต่พยกั หน้า แลว้ รบี ควา้
กระเป๋ าเดนิ ออกจากบา้ นอยา่ งรวดเรว็
ก่อนท่ปี ระตูรวั้ จะถูกปิดลง ฉันต้องกรดี น้าตา
อีกครงั้ แหงนหน้าดูฟ้ า แล้วบอกตนเองว่าจะต้อง
เข้มแขง็ ให้มากทส่ี ุดเพ่อื ความอย่รู อดของตนเองและ
อกี ชวี ติ ทจ่ี ะตอ้ งรบั ผดิ ชอบหากจะมี
พอเริ่มก้าวเท้าออกเดิน ฉันกร็ ีบเบียงหลบ

เข้าข้างทาง เม่ือร้สู ึกว่า รถคนั หน่ึงแล่นมา อย่าง
รวดเร็วในลักษณะที่เกือบจะชิ ดกบั ตัวฉัน ฉัน
อทุ านเสียงหลงเพราะเท้าพลาดไปเหยียบก้อนหิน

๓๓๘ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ทาให้ฉันเสียหลกั พร้อม ๆ กบั ที่รถคนั นัน้ เบรค
เสียงดงั ฉันถอนใจยาว หนั ไปทางเจ้าของรถ จะ
บอก ให้ เ ขา รู้ว่ า ฉั น มิ ได้ เป็ นอัน ตร ายใ ด ๆ
เพียงแต่สดุดก้อนหินเท่านัน้ แต่...ฉันไม่เชื่อ ไม่
อยากจะเช่ือ เป็ นไปไม่ได้ จะต้องไม่ใช่รถของเขา
ไม่ใช่ตวั เขา ไม่ใช่ คณุ พิสณฑ์ ฉันคงตาฝาดไปเท่า
นัน้ เอง

๒๕...

แต่ผชู้ ายท่ีเดินอาด ๆ มาหาฉันจะเป็นใคร
อื่นไปไม่ได้ นอกจากคนท่ีฉันกาลงั อยากพบมาก
ที่สุด หน้ายุ่งจนฉันต้องถอยหลงั ก้าวหน่ึง แล้วก็
รีบกดั ริมฝี ปากมิให้หลุดเสียงอุทานออกมาเมื่อ
กระเป๋ าเดินทางในมือถกู ดึงไปถือในมือเขง็ แรง
นัน้ พร้อม ๆ กบั ท่ีมืออีกข้างถกู รงั้ ให้เดินไปที่รถ
อย่างไม่ทนุถนอมนัก

๓๔๐ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

เขาเปิดประตูหลงั โยนกระเป๋ าไวบ้ นเบาะอย่าง
ไม่สนใจนักว่ามนั จะอยู่ในลกั ษณะไหน ปิดประตูดงั
โครม แลว้ เปิดประตูหน้า ออกคาสงั่ หว้ น ๆ

"เขา้ ไป"
เพยี งขยบั รมิ ฝีปาก ฉนั กถ็ ูกจบั ใสร่ ถทนั ที ตอ้ ง
รบี หดขาขน้ึ เมอ่ื เขาทาท่าจะปิดประตูใส่แลว้ กน็ งั่ อยา่ ง
สงบเสงย่ี มเพราะยอมรบั ว่า ในส่วนลกึ ฉันเองกเ็ กรง ๆ
เขาอยไู่ มน่ ้อยเวลาทเ่ี ขาขรมึ อยา่ งไมน่ ่าดเู ชน่ น้ี
เขาขับรถค่อนข้างเร็ว และกระชากบ้างใน
บางครงั้ ตามอารมณ์ของคนขบั ท่นี าน ๆ จะแสดงให้
เหน็ ซง่ึ มกั จะเป็นกบั คนสนิทโดยเฉพาะฉัน ฉันไมร่ วู้ ่า
อะไรกาลงั จะเกิดข้นึ แต่เฝ้าแต่บอกตนเองว่าฉันทน
ไม่ไดถ้ า้ หากเขาจะยงั คงย่นื ขอ้ เสนอความรกั โดยไม่มี
เงอ่ื นไขนนั้ อกี เพราะฉนั ไมแ่ น่ใจว่าเดก็ ในทอ้ งจะพอใจ
กบั สภาพลกู นอกกฎหมายแค่ ไหน
"คณุ พสิ ณฑค์ ะ"
เขาไมไ่ ดม้ ที ที า่ ว่ารบั รตู้ ่อเสยี งของฉนั

นุชาวดี ๓๔๑

"คณุ พสิ ณฑค์ ะ"
"มอี ะไรจะพดู กพ็ ูดไปซ"ี เขาพดู เหมอื นไม่เตม็
ใจ "เรยี กช่อื อยไู่ ด"้
ฉนั ฮดึ ขน้ึ มาบา้ ง ไม่ได้เป็นฝ่ายเรยี กเขามา ...
ไมไ่ ดต้ อ้ งการใหเ้ ขาสนใจอกี
"หน่าจะตอ้ งรบี ไป"
"กไ็ ปซี ใครไปวา่ อะไร"
"แต่หน่าจะไปไดย้ งั ไง"
"ใครจบั ขาหน่าไว้" เขาถามเสยี งดขี น้ึ แต่หน้า
ยงั ตงึ ๆ อย่ถู ้าเป็นยามปกตฉิ นั คงอดหวั เราะไม่ได้ ท่ี
เขากร็ จู้ กั พดู ลอ้ เลน่
"ไมม่ ใี ครจบั ไวห้ รอกคะ่ " ฉนั ตอบสะบดั ๆ เมอ่ื
แขง็ มากต็ ้องแขง็ ไป จะไม่เอาอกเอาใจให้เปลอื งหวั ใจ
ตนเองอกี ต่อไป "หมายความว่าคุณพสิ ณฑจ์ ะใหห้ น่า
ลงทงั้ ทร่ี ถวง่ิ ใช่ไหมคะ"
เขาไมต่ อบ ฉนั เออ้ื มมอื ไปจบั ทเ่ี ปิด เป็นไงก็
เป็นกนั

๓๔๒ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"อย่าทาบา้ ๆ นะ" เขารงั้ ไหล่ฉนั "อยากจะ ลง
เดยี๋ วจะจอดใหล้ ง"

"กจ็ อดซคี ะ"
"หน่ากาลงั รบี ไม่ใช่หรอื " หางเสยี งกวน ๆ นนั้
ทาให้ฉันรบี มองหน้าเขา ไมข่ รมึ อกี ต่อไปแล้ว แต่ก็ยงั
เฉยเมย
"ค่ะ รบี " ฉนั กระแทกเสยี ง
"ถา้ รบี กจ็ ะไปส่ง"
"ไมต่ อ้ งรบกวนถงึ ขนาดนนั้ หน่าไปเองได้"
"รู้หรอกว่าไม่จาเป็ นท่ีจะต้องเป็ น นาย
พสิ ณฑ"์
เขาเรม่ิ รวนอกี
"รแู้ ลว้ กด็ ี จอดรถซคี ะ"
"เดยี๋ วจอด ทาไมใจร้อนนัก ไม่อยากอยู่ใกล้
เพราะกลวั ผมจะขอแต่งงานหรอื "
"ไม่เคยกลวั อย่างนัน้ และคุณพสิ ณฑเ์ องก็ไม่
ตอ้ งกลวั วา่ หน่าจะขอรอ้ งใหค้ ณุ พสิ ณทแ์ ต่งงานดว้ ย"

นุชาวดี ๓๔๓

"ดไี ป" เขาผกู อยา่ งโลง่ อก
ฉันนึกอยากทุบกนั แขนเขาแรง ๆ ทหี น่ึง ถ้า
ไมค่ ดิ ว่าจะก่อใหเ้ กดิ อุบตั เิ หตุโดยใช่เหตุ
"ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ถงึ ยงั ไงก็ยงั มคี นอยาก
แต่งงานกบั หน่าหลายคน เมอ่ื วาน . .. แมก่ ย็ งั บอกว่า
มคี นมาทาบทาม"
"ใครหรอื "
ฉันเชดิ ศรี ษ จะไดร้ เู้ สยี ทวี ่านินาคนน้ีไม่ใช่คน
สน้ิ ไรไ้ มต้ อก ตอบอยา่ งผยองนิด ๆ ว่า
"ไมจ่ าเป็นทค่ี ุณพสิ ณฑจ์ ะตอ้ งรไู้ มใ่ ช่หรอื "
"จรงิ ซ"ี เขาตอบอย่างคลอ้ ยตาม "ใครก็ไม่
สาคญั คดิ จะตกลงหรอื เปลา่ "
ฉนั นงิ่ อยา่ งเรมิ่ ไมเ่ ขา้ ใจเขา
"แต่งไปเสยี ซิ หน่าตอ้ งการการแต่งงานทถ่ี ูก
ตอ้ งไมใ่ ช่หรอื "
คอทต่ี งั้ ตรงตกลง เสยี แรงรกั ใคร่ เสยี แรง ถลา
ตวั ถอนใจให้กับเขา เพียงเพ่อื จะ ถูกผลกั ไสให้ออก
ห่างยามทต่ี อ้ งการเขา

๓๔๔ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ทฐิ มิ กั ทาใหค้ นเราไม่ยอมแสดงความ อ่อนแอ
ใหใ้ ครเหน็ "หน่าจะทาตามคาแนะนาของคุณ พสิ ณฑ"์

"จะว่าเป็นคาแนะนาก็ไม่ถูกเสียทีเดียว ทา
ตามความประสงคข์ องหน่าเสยี มากกว่า"

น้าตาเจียนหยด น่าจะรู้ตัวนานแล้วว่าฉัน
ไมไ่ ดม้ คี วามหมายต่อเขาอกี แลว้

ฉนั มวั แต่นงั่ น้อยใจ จงึ ไม่ทนั สงั เกตเหน็ ว่าเขา
ขบั รถไปทางไหน รูต้ วั อกี ครงั้ ก็ต่อเม่อื เขาจอกรถน่ิง
ฉนั มองไปรอบ" ขมวดคว้ิ ถามว่า

"มา ... มาทาไมคะ"'
"บา้ นผม ถา้ ไมก่ ลบั บา้ นจะใหผ้ มไปไหน"
"แต่หน่า..." ฉันลงจากรถ เปิดประตูหลงั
เตรยี มจะเอากระเป๋ าของตนออกมา จะหารถรบั จา้ งสกั
คนั แล้วจะไม่ขอพบเขาอีกต่อไป แต่ก็ไม่ได้ทาดงั ใจ
นึกเพราะขอ้ มอื ถูกรงั้ ไวก้ ่อน
"มาน่"ี

นุชาวดี ๓๔๕

เขาบอก แลว้ จูงฉันราวกบั เป็นเดก็ ๆ ให้เดนิ
ตามเขาเขา้ ไปในบา้ น ฉันตงั้ ท่าจะขดั ขนื แต่แลว้ กก็ ลบั
เปล่ยี นใจเพราะสายตาของคนสวนทม่ี องมา เป็นเร่อื ง
ประหลาดอยแู่ ลว้ สาหรบั เขาทเ่ี หน็ ผปู้ กครองจงู ผหู้ ญงิ
ทเ่ี ป็นครสู อนพเิ ศษอย่างนนั้ ถา้ ฉันจะมปี ฏกิ ริ ยิ าคงจะ
กลายเป็นเรอ่ื งน่าต่นื เตน้ สาหรบั คนรบั ใช้ จงึ ไดแ้ ต่เดนิ
ตามเขาไปโดยดี อดรสู้ กึ อบอุ่นไม่ไดก้ บั อุ้งมอื ของเขา
ทงั้ ท่ีรู้ว่า เขาไม่ได้ตัง้ ใจสกั นิดท่ีจะต้องการให้ฉันมี
ความรสู้ กึ อยา่ งนนั้

"เดยี๋ วค่ะ คุณพสิ ณฑ"์
ฉนั คา้ นเมอ่ื เขาจะพาฉนั ขน้ึ ชนั้ บน
"ไมต่ อ้ งใหล้ ากกนั นะ"
ฉนั นึกประทว้ งขน้ึ มาบา้ ง จะลงกแ็ ต่คนทเ่ี ขา
รกั ฉนั เลยทา้ เขาว่า
"จะลากกเ็ ชญิ ซคิ ะ"
เขาหนั มา กม้ ตวั นิดหน่งึ คลา้ ยจะชอ้ นรา่ งของ
ฉนั ไวใ้ นวงแขน ฉนั รบี เบย่ี งตวั หลบกระแทกเทา้ ขน้ึ ไป
เองโดยมเี ขาตามมาตดิ ๆ พรอ้ มกบั บอกวา่

๓๔๖ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

"ตรงไปทห่ี อ้ งทางาน"
"หอ้ งสว่ นตวั ทห่ี า้ มเขา้ ไมใ่ ช่หรอื คะ" ฉนั ยอ้ น
ถาม
"เดมิ มนั กเ็ ป็นหอ้ งส่วนตวั ทห่ี า้ มเขา้ แต่กม็ คี น
เขา้ ไปโดยไม่ไดร้ บั อนุญาต แล้วจะเขา้ อกี สกั ครงั้ ก็คง
ไมล่ าบากไมใ่ ช่หรอื "
"มอี ะไรกพ็ ดู กนั ตรงน้ี หน่าไมเ่ ขา้ "
"อย่าเพงิ่ ดอ้ื รไู้ หม ผมมวี ธิ ปี ราบคนดอ้ื นะ ใช้
เฉพาะกบั คนพเิ ศษเท่านัน้ " เขามองทวั่ ร่างของฉัน
อยา่ งมคี วามหมาย
ฉนั เดนิ ต่ออยา่ งเสยี ไมไ่ ดไ้ ปยงั หอ้ งทางานของ
เขา น่าแปลกทข่ี น้ึ มาเพยี งครงั้ เดยี ว ฉันก็จาทางได้ดี
จนแมเ้ ขาเองยงั พดู ใหไ้ ดย้ นิ ตามหลงั มาวา่
"สงสยั จะขน้ึ มาบ่อย เดนิ คล่องไมต่ ้องบอกเลย
นะ"
ฉันหนั ขวบั ไป มองเขาอย่างเอาเร่อื ง เขาทา
คอย่น ฉันนิ่งขงึ ไปทนั ที นึกสะท้อนใจ ถ้าเพยี งแต่ว่า

นุชาวดี ๓๔๗

เราจะเข้าใจกนั วนั น้ีฉันคงมคี วามสุขมากเพราะเขา
เป็นตวั ของเขาเองมาก ไม่มกี ารวางมาดอยา่ งทใ่ี คร ๆ
ชอบนนิ หาลบั หลงั

"เป็นอะไรไปหรอื หน่า"
ฉนั สนั่ ศรี ษะทงั้ ทก่ี ม้ หน้า
"คงไมไ่ ดก้ าลงั รอ้ งไหห้ รอกนะ"
ฉันกล้ากลนื ความเสยี ดาย เงยหน้าขน้ึ อย่าง
ผยอง ก้าวเท้าต่อไปหยุดท่หี น้าห้องทางานของเขา
เขาเอ้อื มมอื มาเปดประตูให้แล้วเบ่ยี งตวั ให้ฉันเขา้ ไป
ก่อน แลว้ เขาจงึ เดนิ ตามเขา้ มาพรอ้ มกบั ลอ็ คประตู
"ทาไมตอ้ งลอ็ คดว้ ย"
"กอ็ ยากพูดกบั หน่าตามลาพงั " เขาพดู พรอ้ ม
กบั เดนิ ไปรดู มา่ น พอใหม้ แี สงสว่างสาดเขา้ มามใิ หห้ อ้ ง
มดื สลวั อยา่ งครงั้ ก่อน
"ใครเขาจะกลา้ เขา้ มา"
กม็ คี นเขา้ มาแลว้ "
"พดู ธุระของคุณเถดิ "
"นงั่ ก่อนซ"ิ

๓๔๘ ถ่านไฟไมเ่ ก่า

ฉันยนื เก้ ๆ กงั ๆ อยู่อย่างไม่แน่ใจ เขาเลย
กดไหล่ฉันใหน้ ัง่ ลงตรงเกา้ อ้ตี วั ใหญ่ท่โี ต๊ะ ทางานของ
เขา แลว้ หมนุ มนั ใหห้ น้าของฉนั หนั ไปทางโต๊ะ

"ดเู สยี "
สง่ิ แรกทเ่ี หน็ บนโต๊ะและท่อี ยากจะเหน็ คอื รูป
ถ่ายรูปเดมิ ของฉัน ท่ยี งั ตงั้ อยู่ท่เี ดมิ ทงั้ ท่จี าได้ว่าฉัน
เป็นคนโยนมันท้ิงลงตะกร้ากับมือ ฉันถอนสายตา
มายงั สงิ่ ทอ่ี ยู่ ใกลต้ วั มากกวา่ เหน็ แวบ่ เดยี วกจ็ าได้
จดหมายฉบบั นนั้
ใจฉันเต้นระทกึ แต่กท็ าทไ่ี ม่สนใจ มองดูของ
อกี สงิ่ ทว่ี างอย่ขู า้ ง ๆ ซง่ึ ฉันไม่แน่ใจนักว่าเขาจะต้อง
การให้ฉัน เป็นสมุดปกแข็งเล่มหนาท่มี ตี ัวหนังสือสี
ทองเขยี นวา่ "ตวั อยา่ งบตั รเชญิ "
"ดเู สยี ซ"ิ
เขาบอกซ้า คราวน้ีเสยี งฟังรน่ื หู มนั เขา้ ใจว่า
คงเป็นจดหมายทเ่ี ขาตอ้ งการใหฉ้ นั ดู
"คงไมม่ ปี ระโยชน์อะไรอกี ทจ่ี ะดู"

นุชาวดี ๓๔๙

"หมายถงึ อะไร"'
"กค็ ุณพสิ ณฑจ์ ะใหด้ อู ะไรล่ะคะ"
"ชา่ งยอกชา่ งยอ้ นจรงิ นะ เหน็ วา่ ตามใจมาก
กระมงั "
ฉนั ไม่ค่อยเขา้ ใจคาพูดของเขา ผุดลุกขน้ึ โดย
ไม่แตะต้องจดหมายฉบบั นัน้ ทงั้ ท่อี ยากดูใจแทบขาด
ตงั้ ท่าจะออกจากหอ้ งนนั้ เขาขวางเอาไว้ บอกชดั ถอ้ ย
ชดั คาว่า
"หน่ายงั ออกไปไมไ่ ดจ้ นกว่าจะอ่านจดหมายท่ี
อยากอ่าน แลว้ กเ็ ลอื กแบบการด์ "
"การด์ อะไร" ฉนั ถามอยา่ งไมเ่ ขา้ ใจ
"กม็ คี นไปส่ขู อไมใ่ ช่หรอื "
ฉนั ขมวดคว้ิ
"จะแต่งงานทงั้ ทกี ็ต้องมบี ตั รเชญิ อยากได้
แบบไหนกเ็ ลอื กเอา"
"ไมจ่ าเป็นหรอกค่ะ" ฉนั ปฏเิ สธไม่เตม็ เสยี งนัก
เพราะชกั จะนึกเดาเร่อื งได้ แต่เมอ่ื ไม่แน่ใจกย็ งั ต้องไว้