ตำรับรัก เล่ม 1

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๕๐

พ่ีสาวท้งั สองคนอย่างน่าสนเท่ห์ ท้งั ใบหน้าก็ไม่สู้คล้ายคลึงกบั
พี่สาวท้งั สองเท่าใดนกั แต่กลบั ไปเหมือนพ่ีชายคนใหญ่ที่มีนาม
วา่ ศุกลวณั ณ์ดงั แกะจากพมิ พเ์ ดียวกนั

เม่ือมองดูศุกลวณั ณ์ ผูย้ ืนอย่กู บั น้องชายคนโตของเขาท่ี
ชื่อพนั ธุ์เมธางคค์ วามประหลาดใจของประณตก็เพม่ิ ข้ึนเป็ นทวีคูณ
เมื่อเห็นความแตกต่างระหวา่ งเด็กหนุ่มท้งั สองไดถ้ นดั ศุกลวณั ณ์
มีผิวขาวผ่องเกือบเท่าน้องสาวคนเล็ก หน้าตาก็ออกจะจืด ๆไม่
เหมือนพนั รุมธางค์ ผมู้ ีผวิ คล้าและหนา้ ตาคมคาย แบบเดียวกบั
สอางอปั สรและบงั อรสุวรรณี

ยง่ิ คิดก็ยง่ิ แปลก 'อยากรู้นกั วา่ ประภาสจะสังเกตเห็นความ
แปลกประหลาดของพี่นอ้ งก๊กน้ีบา้ งไหม' ขณะน้ีประภาสกาลงั
บรรยายประวตั ิ และตานานสถานที่บางแห่งใหส้ หายใหม่ท้งั สี่ฟัง
กระเช้าผูร้ ู้สึกเบ่ือหน่ายต่อตานานที่ตนเคยฟังซ้า ๆชาก ๆก็ออก
เดินแยกไปอีกทางหน่ึง โดยไม่ลืมทอดสายตาหวานเชิงชวนมายงั
ประณต แต่แลว้ หล่อนก็หยุดยืนอยู่ไม่ไกลจากที่น้นั เม่ือเห็นว่า
ประณตมิไดต้ ามไป ที่สุดหล่อนก็กลบั เดินเขา้ มารวมกลุ่มอีก เมื่อ
เห็นวา่ คนรักของหล่อนกาลงั ทรุดตวั ลงนง่ั ใกลก้ บั เด็กสาวสวยผมู้ ี
นามวา่ สอางอปั สร

"ไปเดินเล่นทางโนน้ กนั ไหมจ๊ะ ประณต?" กระเช้าเอ่ย
ชวนข้ึนตรง ๆเมื่อเห็นว่าคนรักไม่ทาท่าว่าจะสังเกตเห็นสายตา

ตำรับรัก

๕๑

ของหล่อน เสียงของเด็กสาวทาให้ประภาสหยุดเล่าตานานวดั ถ้า
แก้ว เขาหันขวบั ไปทางประณตทนั ที ประณตมองสบตาเพื่อน
อ่านสายตาขนุ่ ๆ ของเขาออกเป็นใจความวา่ 'อยา่ เชียวนะแก!" เขา
จึงยมิ้ จืด ๆ ตอบหล่อนวา่

"นงั่ เล่นอยดู่ ว้ ยกนั ดีกวา่ นะ เขา้ จะไดฟ้ ังคุณศุกลวณั ณ์เล่า
เรื่องบางกอกไงล่ะ"

"จริงซีคะ" สอางอปั สรเอย่ สนบั สนุนข้ึนอยา่ งแจม่ ใส
"ปล่อยใหค้ ุณประภาส เล่าคนเดียวจนเสียงแห้งอีก พี่ตน้ กบั คุณพี่
ใหญ่ช่วยเล่าแทนบา้ งซีคะ จะไดผ้ ลดั กนั เหน่ือยเสียบา้ ง"

"แปลกอีกแล้ว ประณตราพึง 'ช้ันแต่จะเรียกพ่ีก็ไม่ให้
เหมือนกนั คนหน่ึงเป็น 'คุณพ่ี' ส่วนอีกคนหน่ึงเป็นเพียง 'พ่ี' เฉยๆ

"ผมไม่มีอะไรจะ" ศุกลวณั ณ์ หรือ พี่ตน้ ' ยมิ้ อยา่ งอารมณ์
ดี เขาเป็ นชายหนุ่มอายปุ ระมาณยสี่ ิปี จึงดูเป็ นผใู้ หญ่ท่ีสุดในกลุ่ม
"ให้คุณหนูใหญ่เล่าดีกว่า...ว่าไงล่ะคุณมีเร่ืองสนุก ๆท่ีโรงเรียน
ออกเยอะแยะเล่าใหเ้ พ่ือน ๆฟังบา้ งซี" ตอนทา้ ยเขาพดู กบั นอ้ งชาย

"ไม่เอาละ พี่ตน้ เล่าดีกว่า เร่ืองท่ีโรงเรียนไม่เห็นมีอะไร
พวกเราก็ยงั เป็นนกั เรียนอยดู่ ว้ ยกนั ทุกคน รู้กนั ดีอยแู่ ลว้ น่ี พ่ีตน้ เล่า
เรื่องที่กรมดีกวา่ พวกเรายงั ไม่มีใครเคยรู้" พนั ธุ์เมธางค์ คา้ นเสียง
แขง็

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๕๒

"มวั แต่เก่ียงกนั อยู่นน่ั เอง" กระเช้าพูดเสียงแจ๋วมีอาการ
กระเงา้ กระงอดพองาม ทาใหช้ ายหนุ่มผมู้ ีอาวโุ สมองดูหล่อนอยา่ ง
เอ็นดูแกม้ สนใจ วนั น้ีกระเช้าแต่งตวั สวยเป็ นพิเศษ สแล็คสีแดง
เพลิงตดั กบั เส้ือสีเหลืองจ๋อยทาใหห้ ล่อนสดใสน่าดูผมเปี ยเด่ียวอนั
ใหญ่พราวไปด้วยดอกลนั่ ทมตามแบบของหล่อนส่งใบหน้าให้
แช่มชื่นชายหนุ่มกเ็ ลยพดู ลอ้ ๆวา่

"ถ้าง้ันคุณกระเช้าคุยเสียเองก็แล้วกัน ผมจะคอยฟัง"
คาพดู สุภาพและเป็ นกนั เองของเขาทาใหก้ ระเชา้ รู้สึกอาย เกิดมาก็
ยงั ไม่เคยมีใครเรียกหล่อนวา่ 'คุณ' หล่อนเคยไดย้ นิ แต่ 'อีเช้า' ถา้
ฐานกรุณาก็ 'นงั เชา้ ' หรือ 'กระเชา้ " เฉยๆ เป็ นอยา่ งไพเราะท่ีสุด
เดก็ สาวจึงพดู อาย ๆ วา่

"ไม่ละค่ะ กะเช้าไม่มีอะไรจะเล่า อ้อ...คุณศุกลวณั ณ์
ทางานแลว้ หรือคะทาไมไมเ่ รียนตอ่ ล่ะคะ?"

"ผมเรียนไม่เก่ง สอบตกบ่อย ๆ เจา้ คุณพ่อราคาญเลยให้
ออกมาทางาน" ชายหนุ่มตอบยมิ้ ๆไม่แสดงวา่ มีปมดอ้ ย
พนั รุมธางคท์ าปากแบะกบั นอ้ งสาวคนโตเป็ นทีวา่ 'ดูพี่ชายเรา เอา
เรื่องน่าขายหนา้ มาพูดไดห้ นา้ ตาเฉย' บงั อรสุวรรณี แลเห็นกิริยน้ี
โดยถนดั และอ่านความหมายออกดว้ ยความเคยชินกบั นิสยั ของ
พช่ี ายคนท่ีสอง หล่อนจึงกล่าวเสริมข้ึนโดยเร็ววา่

ตำรับรัก

๕๓

"พต่ี น้ เรียนไมเ่ ก่ง แตท่ างานก่งนะคะ คุณพอ่ ยงั ชมเปาะวา่
ถา้ เขาไม่เลิกบรรดาศกั ด์ิกนั เสียก่อน พ่ีตน้ ก็คงไดเ้ ป็ นท่านขุนไป
แลว้ "

"จริง ๆค่ะ" พ่ีสาวของหล่อนเอ่ยสนบั สนุนข้ึนบา้ ง "น่ีก็
รักษาการแทนหวั หน้าแผนกอยู่นะคะ มีหวงั ว่าจะไดไ้ ปนอกใน
ปลายปี น้ี ถ้าคุณพ่อจะอนุญาต" ว่าแล้วหล่อนก็ปิ ดปากหัวเราะ
คล้ายจะขนั อะไรสักอย่าง พ่ีน้องของหล่อนก็พากนั หัวเราะตาม
เมื่อเห็นผเู้ ป็นสหายแสดงความสงสยั ศุกลวณั ณ์ก็อธิบายดว้ ยเสียง

"คุณพ่อท่านไม่ยอมใหล้ ูก ๆไปนอกหรอกครับ ท่านกลวั
จะไปมี เอ้อ คู่รักเป็ นฝรั่ง ท่านถือเหลือเกินเร่ืองจะได้เขยหรือ
สะใภท้ ่ีต่างชาติตา่ งศาสนา"

"ผมเห็นด้วยกบั ท่าน" ประภาสสนับสนุนอย่างแข็งขนั
"ลาพงั คูแ่ ต่งงานน่ะอาจจะพอตกลงกนั ไดว้ า่ ต่างฝ่ ายจะไม่กา้ วก่าย
ในการนับถือศาสนาของกนั และกนั แต่ทีน้ีถ้ามีลูกครับ ตาน้ีคง
เดือดร้อน เพราะต่างคนต่งาก็ต้องการให้ลูกเลื่อมใสในลัทธิ
ศาสนาเดียวกบั ตน ผลสุดทา้ ยตกลงกนั ไม่ไดก้ ็อาจถึงตอ้ งแยกทาง
กนั " เม่ือพูดจบและไม่มีใครคดั คา้ น หรือสนับสนุน ประภาสก็
ขยบั เหลียวไปรอบ ๆ อยา่ งเป็นกงั วลอะไรสกั อยา่ งหน่ึง เมื่อ
พนั รุมธางคถ์ ามข้ึนวา่ มองอะไร เขาจึงวา่ "คุณแตว้ พาพรรคพวก
ไปเล่นกนั ไกล ๆ ผมเกรงจะเกิดพลดั ตกหกลม้ กนั ข้ึน"

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๕๔

คาเรียกช่ือน้องสาวของประภาส ทาให้ศุกลวณั ณ์และ
น้องชายหญิงท้งั สามของเขารู้สึกประหลาดใจ ท้งั น้ีก็เพราะเม่ือ
ฝ่ ายเจา้ ของบา้ น และอาคนั ตุกะพบกนั ท่ีสถานนีรถไฟเมื่อบ่ายวาน
น้ีน้นั ทา่ นเจา้ คุณไดแ้ นะนาให้ท่านขา้ หลวงรู้จกั บุตรธิดาของท่าน
โดยกล่าววา่

"นี่ลูก ๆของฉนั เอามาหมดท้งั ห้าคนเลย...ไหวค้ ุณอาเสีย
ซีลูก"

ส่วนท่านขา้ หลวงก็แนะนาวา่
"ของกระผมมีสองคนเท่าน้นั ขอรับ คนโตน้นั ช่ือประภาส
ส่วนยายคนเล็กนี่ช่ือแตว้ เอา้ ลูกๆกราบคุณแลว้ มารู้จกั กบั คุณพ่ีคุณ
นอ้ งเสีย จะไดพ้ ากนั ไปเที่ยวเด็ก ๆแอบหวั เราะกนั เพราะไม่ทราบ
จะลาดบั ญาติกนั อย่างไรจึงจะถูก ในเมื่อก่อนผูใ้ หญ่ท้งั สองฝ่ าย
ต่างก็จะยกยอ่ งซ่ึงกนั และกนั เด็ก ๆท้งั สองฝ่ ายจะไดเ้ ห็น
หวั เราะวา่ ใหส้ นุก"
ความผดิ ปรกติเก่ียวกบั รูปร่างหนา้ ตา ตลอดถึงผวิ พรรณของพ่ีนอ้ ง
แต่ละฝ่ ายหรือไม่น้นั ไม่มีใครทราบ เพราะไม่มีฝ่ ายใดหลุดปาก
เอ่ยขอ้ สงสัยของตนออกมาต่อหน้าธารกานลั เลย อยง่ าไรก็ดี เมื่อ
ประภาสเรียกนอ้ งสาวของเขาวา่ 'คุณ' อยา่ งเตม็ ปากเต็มคา ก็อดท่ี
จะทาใหพ้ นี่ อ้ งท้งั ส่ีหวนระลึกถึงคาเรียกช่ือกนั และกนั ในหมู่
พีน่ อ้ งของตนเองเสียมิได้

ตำรับรัก

๕๕

เม่ือประภาสแสดงความห่วงใยเด็ก สอางอปั สรก็ทาท่าจะ
ลุกจากท่ีก่อนอยา่ งวอ่ งไว

"ฉันจะไปดูซิว่าแกไปถึงไหนกัน" แต่หล่อนลุกช้าไป
นอ้ งสาวจึงยนื ข้ึนได้

"คุณพกี่ ลางอยา่ ไปเลยคะ่ เหน่ือยเปล่า ๆ หนูเล็กไปดีกวา่ "
แลว้ หล่อนก็ลุกข้ึนว่ิงปรอหายไปในหมู่ไมโ้ ดยไม่ให้โอกาสผูใ้ ด
คดั คา้ น

"เราไปดว้ ยกนั ท้งั หมดดีกวา่ ครับ" ประณตแนะข้ึน "จะได้
ช่วยกนั เท่ียวตอ้ นเด็กๆให้รวมกลุ่มกนั เสียที" ทุกคนเห็นดว้ ยจึง
พร้อมใจกนั ลุกข้ึนเดินไปตามทางที่บงั อรสุวรรณีว่ิงไป เม่ือตอ้ น
เด็ก ๆเขา้ รวมกนั ไดเ้ รียบร้อย กเ็ กิดการนบั จานวนกนั ข้ึน

"สิบสามคน!" สอางอปั สรร้องข้ึนพร้อมกบั หัวเราะ "ลคั
ก้ีนัมเบอร์ เม่ือแรกไม่ยกั รู้ว่าข้ึนเขากันมากี่คน วนั น้ีเราเห็นจะ
สนุกกนั ใหญ่ ต่อจากเขาวงั น่ีแลว้ จะไปไหนกนั ดีล่ะคะ
คุณประภาส"

"ผมต้งั ใจจะชวนไปเขาหลวง มีถ้าสวยมากครับ แต่เรา
ควรจะเที่ยวเขาวงั นี่ให้ทว่ั เสียก่อน จะได้ไม่ตอ้ งยอ้ นไปยอ้ นมา
พอรับประทานอาหารกลางวนั เสร็จแลว้ ตอนบ่ายค่อยไปหาดเจา้
สาราญ"

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๕๖

"แลว้ เขาบนั ไดอิฐละ พ่ีภาส" เด็กหญิงแตว้ ถามข้ึน "ไม่
ไปเขาบนั ไดอิฐกนั เหรอ?"

"ท่าจะไปไม่ทนั ฮะ มีเวลาเที่ยววนั เดียวเท่าน้นั " ประภาส
ตอบด้วยเสียงอ่อนโยน ออกจะเป็ นพิเศษอยู่สักหน่อยในความ
สงั เกตของประณตเด็กหนุ่มผู้ ไวต่อความผิดปรกติแมแ้ ต่พียงนอ้ ย
นิด รู้ดีว่าสาหรับน้องสาวในนามคนน้ี ประภาสจะมีน้าเสียง
'พเิ ศษ' ไวพ้ ดู กบั หล่อนเสมอ น้าเสียงน้นั ละมุนละมอ่ มแฝงดว้ ย
ความรัก เอ็นดูทนุถอมระคนความห่วงใยอยู่ในที "แต่ถา้ คุณน้อง
อยากจะไปจริงๆ เรารีบลงจากเขาวงั เด๋ียวน้ีก็อาจจะทนั "

"ย้ี เขาบนั ไดอิฐไม่เห็นมีอะไรดูเลยเด๋ียวก็เลยไปหาดเจา้
ไม่ทันเท่น้ัน"กระเช้าค้านข้ึนอย่างไม่พอใจ หล่อนเตรียมชุด
อาบน้าสีเขียวป๋ อไวช้ ุดหน่ึง จึงกลวั เหลือเกินวา่ จะไม่ไดอ้ วดร่าง
ในชุดอนั งามงดน้นั

เด็กหญิงแตว้ หน้าเสีย เม่ือไดฟ้ ังวาจาอนั ไร้ความไพเราะ
น้ัน แมจ้ ะมีกาหนดเป็ นธิดาคนเดียวของผูม้ ีบุญหนักศกั ดีใหญ่
บิดามารดาของหล่อนก็รู้จกั อบรมสังสอนเด็กหญิงผนู้ ้ี ใหป้ ็ นเด็ก
วา่ ง่ายอ่อนโยน รู้จกั เหตุรู้จกั ผล จึงไม่มีใครไดเ้ คยเห็นเด็กหญิงผนู้ ้ี
ออกฤทธ์ิตะเบง็ เสียงร้องไหห้ รือเตน้ เร่ๆ เวลาถูกขดั ใจ
บงั อรสุวรรณี มองหนา้ เด็กหญิงผอู้ ่อนวยั กวา่ ตนเล็กนอ้ ยอยา่ งเห็น
ใจแลว้ ก็พดู ข้ึนมาลอยๆ

ตำรับรัก

๕๗

"เสียแรงมาท้ังทีจะเที่ยวให้ท่วั ทุกแห่ง แห่งละนิดละ
หน่อยกย็ งั ดีกวา่ ไมไ่ ดเ้ ห็นเสียเลย"

กระเช้าสะบดั หน้าดว้ ยความโกรธ หล่อนรู้สึกวา่ สายตา
ไม่กินกบั เด็กหญิงผิวคล้าคนน้ีนัก ประณตได้สังเกตเห็นอาการ
ของคนรักก็รู้สึกวา่ ไมเ่ ขา้ ที จึงตดั บทข้ึนวา่

"กระเชา้ เธอพานอ้ ง ๆ ลงไปกินขา้ วเสียก่อนซี แกเบ่ือกนั
เต็มทีแลว้ ละ ข้ึนมาว่ิงเล่นกนั บนน้ีอยู่ทุก ทุกวนั แลว้ น่ี แล้วเวลา
พวกเราจะไปหาดเจา้ ค่อยแวะมารับ กระเช้าไปดว้ ยก็แลว้ กนั นะ
ภาส" เขาหนั มาถามเพ่ือนชายเป็ นเชิงขอร้องกลาย ๆซ่ึงประภาสก็
รับคาดว้ ยทาทางเต็มอกเต็มใจ กระเช้าจึงจาใจพาน้องท้งั ส่ีคนลง
จากเขาไป

คร้ันแลว้ ประภาสก็นาคณะไปชมเขาหลวง และเขาบนั ได
อิฐต่อไปตามลาดบั ดงั น้นั กวา่ เขาเหล่าน้นั จะพาร่างอนั กะปลกกะ
เปล้ียลงมาข้ึนรถเพ่ือกลบั ไปรับประทานอาหารกลางวนั ท่ีจวนก็
เป็ นเวลาสิบสามนาฬิกเศษ ส่วนประณตขอแยกไปรับประทาน
อาหารท่ีบา้ นของเขา โดยไม่ฟังเสียงคดั คา้ นของใคร ๆ

เมื่อถึงจวน ปรากฎว่าท่านเจา้ คุณและท่านขา้ หลวงยงั ไม่
กลับจากไปเที่ยวชมหมู่บา้ นลาวซ๋ ง ซ่ึงอยู่ทางทิศตะวนั ตกของ
จังหวัดเพชรบุรี เด็ก ๆ เห็นเป็ นโอกาสอันดีจึงรี บอาบน้ า
รับประทานอหารกนั อยง่ รวดเร็ว เพอ่ื จะไดม้ ีเวลาเล่นน้าท่ีหาด

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๕๘

เจา้ สาราญใหน้ านท่ีสุด
จี๊ปวิลล่ีส์ขาดกลาง บรรทุกเด็กหนุ่มสาวท้งั เจ็ดออกจาก

จวนเม่ือเวลาสิบสี่นาฬิกาตรง ผโู้ ดยสารทุกคนสวมชุดอาบน้าสีสด
เฉพาะเด็กผูห้ ญิงมีเส้ือคลุมสวมทบั ไวอ้ ย่างเรียบร้อย เมื่อแวะรับ
ประณตท่ีบา้ นของเขาอีกคนหน่ึง ก็ปรากฏวา่ รถแน่นพอดี
บงั อรสุวรรณี เด็กหญิงแต้ว และเด็กหญิงอ่อนนั่งข้างหน้ากับ
คนขบั เพราะเป็ นด็เกรุ่นเล็ก ส่วนเด็กหนุ่มอีกส่ีคนรวมท้งั สอาง
อปั สร นง่ั เบียดเสียดกนั อยตู่ อนหลงั เสียงพนั ธุ์เมธางคบ์ น่ ดงั ๆ

"เอ เมื่อเชา้ เราก็มากนั เท่าน้ี ทาไมรถมนั ไม่แน่นยงั ง้ีละ ดู
ซีขยบั ตวั แทบไม่ไดเ้ ลย แปลกจริง"

"ก็เมื่อเช้าเรายงั ไม่ได้รับประทานขา้ วนี่ครับ" ประภาส
หัวเราะ "ซ้าตอนน้ีเขายงั ห่มผา้ เข็ดตวั กนั ออกนุงนัง ก็เลยทาให้
รู้สึกวา่ รถแน่นมาก"

"ออกแน่นเอียดยงั ง้ี น่ากลวั จะรับกระเชา้ ไม่ไดเ้ สียแลว้ ก็
ไม่รู้" ประณตเอ่ยข้ึนอย่างไม่สบายใจ สอางอัปสรจึงพูด
ปลอบโยนแคมลอ้ เลียนวา่

"ไดซ้ ีคะ จะเป็ นไรไป ฉนั ไปนงั่ ขา้ งหน้ากบั น้อง ๆ ก็ได้
เอานอ้ งออ่ นนงั่ ตกั แลว้ ใหก้ ระเชา้ มานงั่ กบั คุณประณตขา้ งหลงั "

ตำรับรัก

๕๙

"หนูกลางพูดตรงๆ ยงั ง้ีคุณประณตก็อายแย่น่ะซี" พนั ธุ์
เมธางคเ์ อ่ยข้ึนบา้ งเขามองดูหน้าประณตท่ีกาลงั เป็ นสีแดงจดั ดว้ ย
ความขบขนั ศุกลวณั ณ์รู้สึกเกรงใจ จึงวา่

"คุณประณตอยา่ ถือเลยนะครับ เรากนั เองท้งั น้นั "
"ทาไมใคร ๆ...เออ้ ...ทาไม..." ประณตกล่าวตะกุกตะกกั
เพราะกระดากเตม็ ที
"ทาไมใคร ๆถึงรู้น่ะหรือ" ประภาสต่อรู้สึกท้งั ขบขนั ท้งั
หมนั่ ไส้ "ก็ทา่ เจา้ หล่อน 'เยมิ้ ' กบั แกยงั กะอะไรดี จะไม่ให้ใคร ๆ รู้
ไดย้ งั ไง แกเองก็ ช้ึง" หยอกอยเู่ มื่อไรล่ะ ยงั ง้ีเดก็ อมมือกด็ ูได"้
"หนูแตว้ ล่ะจ๊ะ รู้เรื่องกบั เขาหรือเปล่า?" พนั ธุ์เมธางคส์ ง
เสียงถามเดก็ หญิง ที่นงั่ ขา้ งหนา้ อยา่ งไมม่ ีเจตนอะไรมากไปกวา่ จะ
ลอ้ เลียนประณต
"รู้ค่ะ" เด็กหญิงแตว้ หนั มาตอบหนา้ ยิม้ แป้ น ท่ีจริงหล่อน
ไม่รู้เรื่องที่หนุ่มสาวเขากาลงั แหย่เยา้ กนั อยูเ่ ลย เนื่องจากกาลงั เล่า
นิทานเร่ืองเจา้ ชายกบั นางคบใหเ้ ด็กหญิงออ่ นฟังอยา่ งสนุกสนาน
"อ่อนก็รู้ค่ะ" เด็กหญิงคนเล็ก อายุเพียงเก้าปี พูดข้ึนบา้ ง
ด้วยเสียงใสแจ๋ว ของหล่อน เป็ นเหตุให้คนอื่น ๆหัวเราะกนั คน
ด้วยความขบขัน ประณตเองก็รู้สึ กขบขันจนหายอาย เขา
สงั เกตเห็นวา่ เด็กหญิงอีกคนหน่ึงท่ีนงั่ ทางตอนหนา้ รถไม่ได้

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๖๐

คงอาการขบขนั ดว้ ย แต่ขณะน้ีประณตกาลงั อารมณ์ดี จึงเอ่ยปาก
พดู เล่นเจรจากบั หล่อนเป็นคร้ังแรก

"คุณหนูเล็กล่ะฮะ รู้เรื่องกบั เขาด้วยหรือเปล่า?...ไม่ได้
ตอ้ งถามให้ทวั่ " ตอนทา้ ยเขาหันมาพยกั พยิดกบั พนั รุมธางค์ที่นั่ง
ทางขวาของเขาอยา่ งร่าเริง

"ไม่ทราบหรอกค่ะ" บงั อรสุวรรณีตอบคล้ายเสียไม่ได้
หล่อนไม่ไดห้ นั หนา้ มาทางผูถ้ ามแมต้ ่นิดเดียว ศรีษะเล็กที่มีเปี ยคู่
ยาวห้อยลงมาเกือบจะจดเข่าของประณตต้งั ตรง ตามองทิวทศั น์
ขา้ งหนา้

ประณตฉุนกึกข้ึนมาทนั ที 'เด็กอะไรยงั ง้ีไม่เคยเห็น หยิ่ง
อยา่ งวายร้ายพูดกบั เราทายงั กบั กลวั ดอกพิกุลจะร่วง' เขารู้สึกคนั
มือใคร่จะจบั เปี ยคู่ที่ดาเป็นมนั น้นั กระชากแรง ๆใหห้ นา้ หงาย

เม่ือถึงหน้าร้านขายอาหารของนางช้ัน ก็จอดรับกระเช้า
ข้ึนมาดว้ ย กระเชา้ นุ่งผา้ ถุงสวมเส้ือช้นั นอกเรียบร้อย สอางอปั สร
จึงถามข้ึนวา่

"ไม่เอาเส้ืออาบน้าไปดว้ ยหรือจะ๊ กระเชา้ ?"
กระเชา้ ทาห่ออาย เมื่อเห็นเพ่ือนหญิงทุกคนสะสวยอยใู่ น
เส้ือคลุมสีต่าง ๆ หล่อนช้ีแจงว่าได้สวมเส้ืออาบน้าไวข้ ้างใน
เรียบร้อยแลว้ เด็กสาวผูถ้ ามจึงพยกั หน้าเม่ือกระเช้าข้ึนนงั่ บนรถ
เรียบร้อยแลว้ ก็ไมม่ ีใครสนใจจะพดู ลอ้ เลียนประณตต่อไป

ตำรับรัก

๖๑

อีก รถจึงแล่นต่อไปเงียบ ๆ ดว้ ยความเร็วสูง
ไม่ถึงคร่ึงชวั่ โมงต่อมา เขาท้งั หลายก็ไดพ้ ากนั มาเดินเล่น

อยา่ งเป็ นสุข ณหาดสีหม่นๆ แต่สะอาดสะอา้ นอนั มีชื่อวา่ หาดเจา้
สาราญ ขณะน้ีแดดยงั กลา้ แต่ลมสงบลูกคลื่นเล็ก ๆ วงิ่ ไล่กนั ทาให้
เกิดเสียง ๆ แตเ่ พยี งเบา ๆ เสียงพนั ธุ์เมธางคบ์ น่ ข้ึนตามเคยวา่

"วา้ หาดไมย่ กั ขาวเหมือนหวั หิน"
"แต่สะอาดกวา่ หวั หินนะ คุณหนูใหญ่" พี่ชายของเขาพูด
ข้ึนบา้ ง "ดูซิไม่มีเศษอะไรต่ออะไรทิ้งไวก้ ล่ือนเหมือนหาดหวั หิน
ตอนหน้าร้อนเลย คงเป็ นเพราะยงั ไม่ใดมีใครรู้จกั นั่นเอง...อีก
อย่างหน่ึง เราควรจะพอใจกบั นกตวั เดียวท่ีอยู่ในมือมากกว่านก
สองตวั ท่ีอยใู่ นพุม่ ไม"้
ประภาสมองดูใบหน้าที่บอกนิสัยใจเยน็ และฉลาดรอบรู้
ของผพู้ ูดอยา่ งเลื่อมใส ขยบั ปากจะพูดสนบั สนุนขอ้ ความอนั เป็ น
คติน้นั กพ็ อดีไดย้ นิ เสียงหวาน ๆ ของสอางอปั สรครวญเพลงข้ึน
"คล่ืนซัดคร้ันคร้ืนเครง ยิ่งฟังวงั เวง ดงั เพลงกล่อมใจให้
เพลิน เสียงน้าเหมือนหน่ึงร้องเชิญ ให้ราเที่ยวเดิน เลียบเล่นท่ี
ชายหาดทราย"
พอเสียงปรบมือกราวดงั ข้ึน เสียงเพลงอนั เจ้ือยแจว้ ก็เงียบ
หายไป เดก็ หญิงแตว้ จึงร้องข้ึนวา่

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๖๒

"อา้ ว หยดุ เสียทาไมคะ พีก่ ลางร้องอีกซิคะ แตว้ ชอบฟัง พี่
กลางร้องพร้อเพราะ"

"ไม่ละค่ะ พ่ีอายเสียแลว้ อยากมาตบมือล้อกนั นี่ ให้หนู
เล็กร้องดีกวา่ เสียงหนูเลก็ เพราะนกั "

เด็กหญิงผถู้ ูกเอ่ยถึง กาลงั มองดูภาพเด็กหนุ่มสาวคู่หน่ึงที่
นงั่ จูจี๋กนั อยไู่ ม่ห่างจากท่ีน้นั เท่าใด เม่ือแรกที่ถูกขอให้เป็ นผรู้ ้อง
เพลงต่อ หล่อนก็ขยบั จะปฏิเสธ แต่แลว้ คลา้ ยจะนึกอะไรข้ึนได้
หล่อนจึงเริ่มตน้ ร้องเพลตอนต่อจากที่พ่สี าวร้องคา้ งไวท้ นั ที

"ความรักจกั ไม่เคลื่อนคลาย จวบจนชีพสลายจะรักแต่
นอ้ งนางเดียว"

กระแสเสียงทุม้ ใส เนน้ หนกั เป็นบางตอนและแผว่ เบาบาง
ตอนอย่างเหมาะเจาะ กระทบใจประณตอย่างจงั เขารู้สึกร้อนที่
หนา้ เมื่อเงยหนา้ ข้ึนพบดวงตาดาคมท่ีเขาเกลียดนกั กาลงั มองดูเขา
อยู่ เด็กหนุ่มจึงหวั เราะคลา้ ยจะเยาะ

"เน้ือเพลงท่ีคุณร้องไม่ห็นเขา้ กบั ท่ีคุณพ่ีของคุณร้องคา้ ง
ไวเ้ ลยน่ีคุณบงั อรสุวรรณี คุณคงจาผดิ กระมงั ?"

แต่บังอรสุวรรณีเฉยเสีย หาได้โต้ตอบประการใดไม่
พ่สี าวของหล่อนจึง ตอบแทนวา่

"ไม่ผดิ หรอกคะ่ คุณประณต หลวงวจิ ิตรวาทการท่านแต่ง
ไวอ้ ย่างน้นั จริง ๆ เป็ นพลงร้องระหว่างผูห้ ญิงกบั ผูช้ าย ฉันร้อง

ตำรับรัก

๖๓

ตอนที่ผหู้ ญิงเขาชมรรรมชาติ พอชมเสร็จชายเขาก็ร้องเก้ียวผหู้ ญิง
ท่ีหนูเล็กร้องน้นั แหละค่ะ....ร้องต่อไปอีกซีจะ๊ หนูเล็ก"

ไม่ละค่ะ เล็กข้ีเกียจ" บงั อรสุวรรณีลุกข้ึนเดินหนีไปเสีย
เฉย ๆ ประณตแลตามไปดว้ ยความหมน่ั ไส้ เขารู้ดีวา่ เด็กหญิงผนู้ ้นั
เจตนาร้องเพลงลอ้ เลียนเขากบั กระเช้า เขาอ่านสายตาของหล่อน
ออก 'เด็กอะไรแก่แดดลม อายุเพียงสิบสอง สิบสามทารู้เดียงสาดี
นกั มนั จบั กดน้าให้เข็ด แต่เมื่อไม่อาจทาไดด้ งั ใจเขาก็ลุก ข้ึนบา้ ง
พดู เปรยๆ วา่

“หายอิ่มขา้ วแลว้ เล่นน้ากนั ดีกวา่ ”
ทุกคนเห็นดว้ ยกบั ประณต ฝ่ ายชายพากนั ปลดผา้ ขนหนูที่
ห่มกนั แดดเผาหลงั เอาไปเหวี่ยงไวท้ ่ีรถ สอางอปั สรถอดเส้ือคลุม
ออก เส้ืออาบน้าของหล่อนสวยมากเป็ นสีดาสลบั แดง แต่หลงั ไม่
ลึกเหมือนเส้ือผใู้ หญ่ หล่อนช่วยถอดเส้ือคลุมให้เด็กหญิงอีกสาม
คนแลว้ นาไปวางที่รถ พอดีกบั กระเชา้ ซ่ึงแอบเขา้ ไปเปล้ืองเส้ือผา้
หลงั รถเดินออกมาดว้ ยทาทางภาคภูมิใจ เด็กสาวผมู้ ีนิสัยอ่อนโยน
กเ็ อย่ ชมอยา่ งเอาใจวา่
“สวยจริง กระเชา้ ฉนั อยากมีเส้ืออาบน้าสีเขียวมรกตอยา่ ง
เธอสกั ตวั หน่ึง”
คาชมของหล่อนทาใหเ้ ด็กสาวผสู้ วมปล้ืมใจนกั หล่อนขา
เลืองดูคนรักซ่ึงกาลังยืนรออยู่คล้ายจะอวดว่า เห็นไหม ฉัน

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๖๔

สามารถทาให้ชาวกรุงอิจฉาไดเ้ ซียวนะ’ แต่ประณตผมู้ องไม่เห็น
วา่ สีเส้ือของกระเชา้ จะใกลเ้ คียงกบั มรกตเมด็ ใดในโลกน้ี
กค็ า้ นซ่ือ ๆ วา่

“ไม่ใช่เขียวมรกตหรอกครับ อย่างน้ีเขาเรียกเขียวนก
กะลิงตา่ งหาก” แต่เขาก็ตอ้ งตกใจที่เห็นคนรักสะบดั หนา้ วิง่ หนีลง
ทะเลไป สอางอปั สรยมิ้ วง่ิ ตามไปบา้ งทางขวามือของเขา เด็กหญิง
แตว้ กาลังจูงมือน้องสาวคนใหม่เดินห่างออกไปเหลือ แต่บงั อร
สุวรรณียนื มองดูเขาเฉยอยู่ ดวงตาดาขลบั ของหล่อนเปล่งประกาย
ขบขนั อยา่ งไม่ซ่อนเร้น แต่เมื่อสบตากนั หล่อนก็เมินหนา้ ไปจาก
เขา และพาร่างในเส้ืออาบน้าสีน้าทะเลของตนว่ิงลงทะเลไปเสีย
เฉยๆ...

*

๕

เม่ือการสอบไล่ปลายปี ผ่านพ้นไปแล้ว ประภาสกต็ ิดตาม

ครอบครัวของท่านข้าหลวงขึ้นไปสู่กรุงเทพฯ ส่ วนประณตก็

เตรียมตัวเข้าทางานเป็ น เสมียนในศาลากลางจังหวัดตามความ

เหน็ ชอบของบดิ ามารดา
ไมม่ ีใครในจงั หวดั เพชรบุรีรู้วม่ ารดาของประณตเป็ นใคร

มาแต่ไหน ประณตเองก็เคยนึกประหลาดใจว่า ทาไมเขาจึงไม่มี
ป่ ูยา่ ตายายหรืออยา่ งนอ้ ยก็ลุง ป้ า นา้ อา เหลืออยู่แต่สักคน ผิดกบั
เพื่อนฝูงคนอ่ืน เพื่อนของเขาแทบทุกคนจะตอ้ งมีญาติผูใ้ หญ่ ถ้า
ไม่ใช่ทางฝ่ ายบิดากต็ อ้ งเป็นฝ่ ายมารดา ไปมาหาสู่กนั เป็นท่ี
อบอุ่น บางคร้ังพื่อน ๆของประณตจะช้ีให้เขาดูลูกผู้พ่ีหรื อ
ลูกผูน้ ้องของตน พร้อมท้งั ช้ีแจงว่าเป็ นบุตรของลุงท่ีช่ือน้นั หรือ
เป็ นธิดาของอาที่ช่ือน้ีเป็ นตน้ แมแ้ ต่ครอบครัวของประภาส ซ่ึง
นบั ว่าออกจะโดดเดี่ยว ก็ยงั มีลุง ซ่ึงเป็ นพี่ชายของบิดาของเขา ต้งั
รกรากอยแู่ ถวประจวบ ประภาสยงั ไดเ้ คยพาประณตไปเยย่ี มลุง
ป้ า และลูกพีอ่ ีกนบั สิบคนของเขาท่ีนนั่ ดว้ ย เหตุน้ีประณตจึงอดคิด
ไม่ไดว้ า่ เหตุไฉนเขาจึกลายเป็นคนไร้ญาติ แมจ้ ะไม่ขาดมิตรไดถ้ ึง
เพยี งน้ี เม่ือเขานาความสงสัยน้ีไปไต่ถามบิดามารดา เขาก็จะไดร้ ับ
คาตอบวา่ ท่านเหล่าน้นั พากนั ล่วงลบั ไปเสียหมดทุกคนแลว้ แลว้
ถา้ หากประณตจะชกั ไชไ้ ล่เลียงต่อไปก็จะพดู ตดั บทดว้ ย

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๖๖

คาพูดว่า 'วนั น้ีพ่อไม่มีเวลา วนั หลงั ค่อยคุยกนั ใหม่ หรือ 'แม่อุ่น
แกงไว้ เดี๋ยวจะไหม้ หรือ 'ลูกรีบไปอาบน้าเสียก่อน เด๋ียวจะได้
รับประทานขา้ ว' ฯลฯ การชกั ถามของประณตก็สะดุดยุติลงแต่
เพยี งน้นั

สิ่งท่ีก่อใหเ้ กิดความภมู ิใจแก่เด็กหนุ่มผนู้ ้ีเป็ นอนั มากก็คือ
กิริยา วาจาตลอดท้งั ผิวพรรณของบิดามารดาของเขามิได้อยู่ใน
เกณฑเ์ ดียวกบั ชาวบา้ นช้นั ปานกลาง ดงั ที่ฐานะครอบครัวของเขา
กาลงั ดารงอยู่ บิดาของเขามีผิวขาว รูปร่างสูงมีสง่าอยู่ในท่วงที
อิริยาบถ ประณตเองยงั เคยคิดวา่ พอ่ ของเขาไมน่ ่าจะตอ้ งทางาน
เป็ นเพียงสมุหบญั ชีในบริษทั คา้ ไมเ้ ล็ก ๆท่ีอยใู่ กลบ้ า้ นเท่าน้นั เลย
น่ีถา้ หากพ่อไดส้ วมเคร่ืองแต่กายที่สวยงามราคาแพง ถา้ พ่อไดน้ ง่ั
รถเชฟคนั ใหญ่ มีคนคอยปิ ดเปิ ดประตูให้เหมือนท่านขห้ ลวง เขา
ยงั สงสยั อยวู่ า่ ท่านขา้ หลวงจะสูงสู้พอ่ ไดห้ รือไม่

มารดาของเขาก็อีกคนหน่ึง ประณตรู้สึกภูมิใจมากเสมอ
เมื่อมีคนกล่าวชมมารดาให้เขา้ หูในทานองว่ามารดาของเขาน้ัน
'ผิวบาง 'เป็ นผดู้ ี' หรือ 'เหมาะจะเป็ นคุณทา้ วอยใู่ นวงั มากกวจ่ ะมา
นงั่ หลงั ขดหลงั แขง็ อยกู่ บั งานบา้ นอยา่ งน้ี" มารดาของประณตเป็ น
หญิงประเภท นุ่งเจียมห่มเจียม' และไม่เป็นคน กนั หนกั ' แมจ้ ะ
มีสาวใชท้ ่ีคล่องงานอยชู่ ่วยเหลือคนหน่ึงแลว้ ก็ตาม แต่ไม่วา่ กิจใด
ท่ีตอ้ งอาศยั ภูมิปัญญามากกว่าแรงงานแลว้ มารดาของเขาจะเป็ น

ตำรับรัก

๖๗

ผูจ้ ดั ทาเองท้งั สิ้น เป็ นตน้ ว่าการจดั ดอกไม้ประดบั บ้าน การปัก
หมอนใส่ห้องรับแขกและการฝี มือเล็ก ๆน้อย ๆอย่างอื่น ม่าน
หนา้ ตา่ งและผา้ ปโู ตะ๊ ที่บา้ นเขาจะมีลวดลายอนั วจิ ิตร
มิไปลายพ้นื ๆอนั จะหาไดง้ ่ายตามบา้ นของสมญั ชนทวั่ ไป ส่วนใน
เรื่องอาหารคาวหวานเหล่าน้ันเล่า มารดาของประณตก็มีความ
ชานาญเป็ นเลิศ ท้งั ไม่เกียจคร้านที่จะปรุงอาหารอนั มีรสโอชะข้ึน
ปรนนิบตั ิสามีและบุตรเป็นประจาทุกม้ือ เพ่อื นฝงู ของประณตมกั
จะติดใจเม่ือได้ลิ้มรสขนมชนิดต่าง ๆที่มีรสกลมกล่อมอนั เป็ น
ฝี มือมารดาของเขาแต่ฐานของครอบครัวน้ีก็มิได้มงั่ คงั พอท่ีจะ
จบั จ่ายฟ่ ุมเฟื อยเกินความจาเป็น ดงั น้นั การท่ีประณตจะนาขนมไป
แจกเพ่ือน หรือเชิญเพ่อื นสนิทมารับประทานอาหารท่ีบา้ นของเขา
น้นั จึงเป็นส่ิงที่เรียกไดว้ า่ นานที ปี หน' ทีเดียว

บิดาของประณต มิไดเ้ รียกภรรยาของท่านวา่ 'อีนน่ั ' หรือ
นงั นี่' ตามแบบที่ชาวชนบทนิยมใชเ้ รียกหญิงผูเ้ ป็ นภรรยา สิ่งท่ียงั
ค ว า ม ป ร ะ ห ล า ด ใ จ ใ ห้แ ก่ ป ร ะ ณ ต แ ล ะ ย ัง ค ว า ม ห มั่น ไ ส่ ใ ห้แ ก่
ชาวบา้ นอ่ืน ก็คือคุณเนตรผเู้ ป็ นบิดาของประณตเรียกภรรยาของ
ทา่ นวา่ 'คุณ' และเรียกตวั เองวา่ 'ผม' ส่วนมารดาของประณตกเ็ รียก
สามีว่า 'พี่เนตร และใช้คาแทนตวั เองว่า 'ฉัน' โดยสม่าเสมอ กบั
ประณตผเู้ ป็นบุตชายคนเดียววา่ 'ลูก' ท่านท้งั สองจะพดู กบั เขาดว้ ย
ถอ้ ยคาอ่อนโยน ไม่เคยมีคาผรุสวาทหลุดออกจกปากของท่านแม้

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๖๘

ในยามท่ีเขากระทาผิด นี่อาจจะเป็ นเหตุหน่ึงท่ีทาให้ประณตไม่
กระดา้ งดงั เด็กชายส่วนมาก แต่ผใู้ หญ่บางท่านก็เคยปรารภใหเ้ ขา้
หูบิดามารดาของเขาวา่ ประณตกอบรมให้ 'อ่อน' เกินสมควรไป

บ่ายวนั หน่ึง กระเช้ามาหาประณตท่ีบา้ นเ ด็กหนุ่มจึงนา
หล่อนไปทาความเคารพมารดาของเขาเสียก่อนแลว้ จึงพาไปนงั่ คุย
กนั ท่ีขา้ งกอไผท่ า้ ยบา้ นอนั เป็นท่ีปลอดคน เม่ือนง่ั ลงเรียบร้อยแลว้
กระเชา้ ก็ต่อวา่ ข้ึน

"เธอชอบเค่ียวเข็ญให้ฉันไหวเ้ ธอเรื่อย แต่เธอเองไม่เห็น
เคยไหวแ้ ม่ฉนั สักที"

"ทาไมจะไม่เคย" ประณตหัวเราะ "แต่ฉันไปหาเธอออก
บ่อย ๆ ใครจะไปนงั่ ไหวอยไู่ ดท้ ุกวนั ส่วนเธอนาน ๆ จึงจะมาบา้ น
ฉนั ซกั ที ใจคอเธอจะไม่ทกั ทายแมข่ องฉนั เชียวหรือ คอยประเดี๋ยว
เดี๋ยวท่านกเ็ อาขนมมาใหก้ ินอีกหรอก ข้ีคร้านเธอจะเลิกบ่น"

"เห็นฉนั เป็ นคนตะกละไงนกั เชียว" กระเชา้ ทาเสียงตวดั
หนา้ ก็งอง้า ประณตจึงจบั มือหล่อนมากมุ ไวป้ ลอบวา่

"เปล่านะ วนั น้ีเป็ นไงนะ โมโหเสียเร่ือยถูกใครขดั ใจมา
ล่ะ"

"เปล่าหรอก" เสียงกระเช้าค่อยอ่อนโยนลงด้วยการ
เลา้ โลมของคนรักเป็ นท่ีถูกใจ หล่อนซบหนา้ ลงกบั อกประณตเอา
มือโอบรอบเอวเขาแน่น กิ ริ ยาของหล่อนทาให้ประณต

ตำรับรัก

๖๙

กระสับกระส่าย น่ีเป็ นคร้ังแรกที่กระเชา้ แสดงความรักต่อเขาเกิน
กว่าการน่ังอิงแอบอย่างท่ีหล่อนเคยชอบทา เด็กหนุ่มวิตกกว่า
มารดาของเขาอาจจะออกมาพบเขา้ ในวนิ ทีใดวนิ ทีหน่ึง เขาจึงขยบั
จะปลดมือหล่อนออก แตก่ ระเชา้ ไดพ้ ดู ต่อไปวา่ "ฉกั ลุม้ ใจจงั " เขา
จึงไมใจแข็งพอท่ีจะทาการอนั อาจเพ่ิมความกลุม้ ของ สาวคนรัก
ใหม้ ากข้ึน

"กลุม้ เรื่องอะไรจะ๊ บอกณตซิ คนดี"
"ฉนั จะไปอยบู่ างกอกกะนา้ พนั " กระเชา้ โผล่งข้ึนอยา่ งไม่
มีป่ี มีกลอง "ราคาญ แม่ ข้ีบน่ สิ้นดี"
"อะ๊ " ประณตรู้สึกใจหาย "นา้ พนั แกจะไปบางกอกหรือน่ี
แลว้ ทาไมเธอถึง ตอ้ งไปดว้ ยล่ะ?"
"ก็บอกแล้วไงล่ะว่า ราคญแม่ ราคาญแม่" เด็กสาว
กระแทกเสียงอยา่ งหงุดหงิ "แต่ถา้ ไปแลว้ ฉันก็คิดถึงเธอ ถึงไดน้ งั่
กลุม้ อยอู่ ยา่ งน้ีไงเล่า" แลว้ หล่อนก็ลาตอ่ ไปโดยไม่เปล่ียนอิริยาบท
"นา้ พนั แกถูกหวยเบอร์ เลยไปเซง้ ร้านตดั เส้ือที่บางกอกไวไ้ ดร้ ้าน
หน่ึง แกจะยา้ ยออกไปสิ้นเดือนน้ีแหละ จะขายขา้ วของทางน้ีให้
เรียบร้อยเสียก่อน ฉนั จะตามไปหดั เป็นลูกมือแกจะไดใ้ ส่เส้ือ
สวย ๆ กะเขามงั แต่ประณต ฉันกลวั เธอลืมฉนั จงั " หล่อนรัดร่าง
เขาแน่นเขา้ เผยอหนา้ ข้ึนจบู แกม้ เขาแรง ๆ คร้ังหน่ึง

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๗๐

ประณตตวั สั่น ใจก็เตน้ แรงจนแทบจะระเบิดออกมานอก
อก ใจหน่ึงละอายต่อการประพฤติสิ่งอนั ไม่สมควรแก่กาลเทศะ
ใจหน่ึงเกรงว่ามารดาจะแลเห็น แต่อีกใจหน่ึงกาเริบรักอยาก
ตอบสนองการเสนอของฝ่ ายหญิงให้หนาใจ มโนธรรมเขากาลงั
ต่อสู้กบั ธรรมดาฝ่ ายต่าอยา่ งอ่อนแรงเต็มที ในท่ีสุดความดีก็พ่าย
แพต้ ่อความชวั่ โดยเด็ดขาด เมื่อกระเช้าโน้มศีรษะของเขาลงจน
จรดควงหน้าอนั ขาวผอ่ งและร้อนผา่ วด้วยอารมณ์อนั รุนแรงของ
หล่อน

เด็กหนุ่มสาวท้งั สองเฝ้ าแต่แสดงความรักต่อกนั ไป จน
ตะวนั ลบั ฟ้ าไปเม่ือไรไม่มีใครรู้สึก เสียงไอของบิดาท่ีดงั อยู่บน
เรือน ทาให้ประณตสะดุ้ง เขาขอร้องให้กระเช้ารีบกลบั บา้ นไป
เสียก่อน โดยใหส้ ัญญาวา่ จะหาทางติดตามไปอยกู่ รุงเทพฯ
กบั หล่อนใหจ้ งได้ กระเชา้ จึงกลบั ไปพร้อมกบั ความกระหยมิ่ ใจท่ี
แผนการของหล่อนทาท่าจะไดผ้ ล ประณตหรือจะไม่ติดใจในรส
สวาท? หล่อนรักเขา หล่อนไม่ตอ้ งการให้เขาหลุดมือไป หล่อน
จะตอ้ งล่อให้เขาติดตามหล่อนไปกรุงเทพฯให้จงได้ เพื่อเขาจะได้
เป็นของหล่อนแตผ่ เู้ ดียว!

เมื่อกระเชา้ ลบั ตวั ไปแลว้ ประณตก็แอบยอ่ งข้ึนเรือนโดย
ข้ึนบนั ไดหลงั ทนั ใดน้นั ก็ไดย้ ินเสียงบิดมารดาของเขากาลงั พูด
อะไรกนั อยใู่ นหอ้ งรับประทานอาหาร

ตำรับรัก

๗๑

'ตายละ' ประณตอุทานในใจ รู้สึกขาส่ันข้ึนมาทนั ที เรายงั
ไมไ่ ดอ้ าบน้าเลย เด๋ียวพ่อถามจะตอบวา่ อยา่ งไรดี' ยงั มิทนั ท่ีเขาจะ
แกป้ ัญหาน้นั ใหต้ ก เสียงเรียกของบิดากด็ งั ข้ึน

"ณต เขา้ มาหาพอ่ หน่อยซิ"
ประณตเดินหนา้ จ๋อยเขา้ ไปในหอ้ งรับประทานอาหาร ซ่ึง
ใชม้ ่านก้นั ใหเ้ ป็นคนละส่วนกบั หอ้ งรับแขก บิดามารดาของเขาลง
มื อรั บ ป ระ ท านอาหารไ ป บ้างแ ล้วม ารดาของเขาเ ง ย หน้า ข้ ึ น ดู
บุตรชายนิดหน่ึง ใบหนา้ ที่งดงามอ่อนหวานน้นั บดั น้ีเฉยชา เด็ก
หนุ่มรู้สึกชาวูบวาบไปทวั่ ตวั 'แม่คงจะแลเห็นเรากบั กระเชา้ แลว้
เลยฟ้ องพอ่ ' ประณตรู้สึกยากใหพ้ ้ืนหอ้ งตรงหนา้ เขาแยกออกเพื่อ
เขาจะไดแ้ ทรกตวั หนีลงไปเสียเดี๋ยวน้ี!
คุณเนตรมองดูหน้าบุตรชายนิ่งอยู่อึดใจหน่ึง ก็เดา
ความรู้สึกของเขาออก ความเมตตาบงั เกิดข้ึนในใจ จึงพูดเรียบๆ
วา่
"ไปอาบน้าอาบท่าเสียก่อน แลว้ จะไดม้ ากินขา้ ว วนั น้ีพ่อ
มีเรื่องจะพดู ดว้ ย"
ตอนค่า เม่ือประณตกางมุ้งคลุมเตียงเล็ก ๆ ของเขา
เรียบร้อยแลว้ ก็เดินออกมาจากห้อง บิดาของเขากาลงั จีบพลูเรียง
ใสโถลายครามใบใหญ่ ประณตจึงลงนงั่ พบั เพียบอยใู่ กลป้ ลายเทา้
บิดา เอ้ือมมือบีบนวดบริเวณขาของท่านอยา่ งประจบประแจง

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๗๒

ไม่ต้อง" บิดาของเขาพูดห้วน ๆ แต่แล้วก็รู้สึกตัวจึง
เปล่ียนเสียงเมื่อพูดต่อไปว่า "พ่อไม่เม่ือยหรอกคอยฟังพ่อพูด
ดีกวา่ "

"ลูกกาลังรอฟังอยู่แล้วจ้ะ" ประณตพูดอย่างอ่อนโยน
ขณะน้ีจิตใจของเขาเป็ นปรกติดีแลว้ เขาคิดวา่ ถา้ หากบิดาของเขา
วา่ เร่ืองกระเช้าเขาก็จะสารภาพความในใจให้หมดสิ้น และจะได้
ขออนุญาตใหท้ า่ นส่งเขาไปเรียนตอ่ ในกรุงเทพฯ

"พ่อลองไปถามเรื่องงานของเจา้ ท่ีศาลากลาง ไดค้ วามวา่
ความรู้ ม.๘ขนาดเจา้ จะไดง้ ินเดือนช้นั ตน้ ยสี่ ิบบาทเท่าน้นั ทีแรก
พ่อก็ไม่คิดว่ามนั จะน้อยยงั ง้ี พ่อก็เลยไปพูดกบั ท่านปลดั ใหม่ว่า
อยากจะให้เจ้าไปเรียนต่อกรุงเทพฯ เมื่อไดป้ ริญญาแลว้ ก็จะได้
ทางานดี เงินเดือนก็จะสูงกวา่ น้ีมาก ท่านปลดั ก็ไม่ขดั ขอ้ ง
พ่อจึงอยากปรึกษาเจา้ ดูวา่ จะเตม็ ใจไปเรียนต่อกรุงเทพฯ หรือจะ
พอใจแคเ่ ป็นเสมียนเงินเดือนยสี่ ิบบาท?"

ประณตดีใจจนเน้ือเต้น เขาเดาเอาว่าคาพูดที่บิดากล่าว
ออกมาท้ังหมดน้ันท่านคงเพ่ิงคิดข้ึนเม่ือได้ทราบการติดต่อ
ระหว่างเขากบั กระเช้าจากมารดาของเขาเม่ือเยน็ น้ีเอง ท่านคงจะ
คิดว่าการส่งเขาไปกรุงเทพฯเสียจะเป็ นวิธีท่ีดีที่สุดที่จะพรากเขา
ไปเสียจากหญิงยอดดวงใจ อย่างไรก็ดีประณตก็กล่าวตอบอย่าง
สุภาพขม่ ความยนิ ดีไวม้ ิใหป้ รากฏออกนอกหนา้

ตำรับรัก

๗๓

"ลูกแล้วแต่พ่อจะเห็นดีจะ้ ท่ีจริงลูกก็อยากเรียนต่อให้
สูงๆ แต่ท่ีเคยพูดวา่ อยากทางานน้นั ก็เพราะสงสารพ่อกลวั จะตอ้ ง
เหน็ดเหน่ือยมากข้ึนการส่งเสียลูกใหเ้ ล่าเรียนถึงข้นั มหาวทิ ยาลยั "

"ไม่เป็ นไหรอกลูก" บิดาของเขาตอบด้วยเสียงอ่อนโยน
เตม็ ไปดว้ ยความรัก
"พ่อทนลาบากไดเ้ สมอ ขอแต่ให้ลูกของพ่อเจริญรุ่งเรืองรอดพน้
จากสิ่งอนั จะนาความหายนะมาสู่ตวั เจา้ เท่าน้นั " ท่านลงเสียงหนกั
ในประโยคท้าย จนประณตออกสะดุดใจ กระเช้าน่ะหรือจะนา
ความหายนะมาสู่เรา เป็ นไปไม่ไดห้ รอกที่หล่อนแสดงอะไรกบั
เรากเ็ พราะหล่อนรักเรา หล่อนรักเรา ประณตราพงึ ถึงขอ้ ความอนั
มีอยคู่ าน้ีอยา่ งปลาบปล้ืม นึกถึงความสุขอนั ล้าลึกในขณะท่ีมีร่าง
อนั ละมุนมืออยู่ในออ้ มแขน แล้วประณตก็นั่งก้มหน้ายิ้มอยู่คน
เดียวในความมืดสลวั ไม่ไดโ้ ดต้ อบประการใด

"ช่วยไขตะเกียงใหส้ วา่ งข้ึนอีกนิดเถอะคุณ" คุณเนตรหัน
ไปทางภรรยา เม่ือรอทาตามท่านก็หยิหนังสือปกแข็งเล่มหน่ึง
ข้ึนมาจากพ้ืนขา้ งเกา้ อ้ี กางออกและไห้ประณตดูขอ้ ความท่ีมีเส้น
หมึกขีดใตไ้ ว้ ขอ้ ความน้นั เป็ นภาษาองั กฤษประณตเงยหน้าข้ึนดู
บิดาอยา่ งประหลาดใจ ท่านจึงยมิ้ พลางพดู วา่

"น่ีเป็ นคติพจ ท่ีพ่อยืดถือเป็ นหลักดาเนินชีวิตมาต้งั แต่
หนุ่มจนแก่ เจา้ พอจะเขา้ ใจบา้ งไหม?"

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๗๔

"พอจะแปลออกจะ้ เป็ นคติพจน์สอนคนให้มีสติ ไม่ให้ลุ
แก่ความใคร่ใช่ไหมจะ๊ ?"

"เก่งมาก ลูกรัก สมเป็ นนกั เรียนอกั ษรศาสตร์แท้ ๆ" คุณ
เนตรหัวเราะเสียงดงั เอามือตบศีรษะบุตรชายเบา ๆ เชิงสัพยอก
มารดาของเขาเงยหนข้ ้ึนยมิ้ เสริมวา่

"พี่เนตรเองเม่ือหนุ่ม ๆก็หยอกอยู่เมื่อไรล่ะคะ โคลง
กลอนภาษาอังกฤษเท่าไรๆพี่ก็ถอดเป็ นไทยได้หมด" เม่ือพูด
ออกไปแล้ว เธอก็กลบั น่ิงอ้ึงไปคล้ายจะนึกอะไรได้ แต่ประณต
กาลงั ติดใจคาพดู ของมารดา ก็ซกั วา่

"ง้นั หรือจ๊ะ พ่อคงเรียนท่ีกรุงเทพฯละซิจะ้ ถึงได้เก่งนัก
เออ ลูกรู้แลว้ ละว่าพ่อกบั แม่เป็ นชาวกรุง มีคาพดู ต้งั หลายคาท่ีพ่อ
กบั แม่ใชต้ ่างกบั คนที่นี่ บางทีลูกติดจากแม่ไปพดู บา้ ง เพื่อน ๆมนั
ยงั หาวา่ ลูกเห่ออยากเป็นผดู้ ีบางกอก"

"อา้ ว เม่ืออยู่โรงเรียนน่ะไม่ไดใ้ ช้สาเนียงกรุงเทพฯ กัน
หรอกหรือ?"ของเขาถามข้ึน พยายามจะหนั ความสนใจของลูกให้
พน้ ไปจากเรื่องท่ีเธอไมอ่ ยากตอบ

"ใช้แต่เวลาพูดกับครู หรือพูดกันในห้องเรียนเท่าน้ัน
แหละจะ้ ถา้ คุยกนั ขา้ งนอก เราก็ใชส้ านียงของเรา...วา่ แต่ลูกสงสัย
ทาไมพอ่ แม่ถึงมาเสียจากกรุงเทพฯล่ะจะ๊ ?"

ตำรับรัก

๗๕

สองสามีภรรยาสบตากนั อยา่ งจนปัญญา ในท่ีสุดคุณเนตร
กพ็ ดู ข้ึน

"ให้พ่ออธิบายคติพจน์บทน้ีเสียก่อนดีกวา่ ส่วนเรื่องท่ีเจา้
อยากรู้น่ะ เมื่อมีเวลาพอ่ จะเล่าให้ฟังเอง เวลาน้ีพอ่ อยากจะถามเจา้
วา่ ในระหวา่ งบุคคลสองคนคือ คนที่มีสติคนหน่ึง คนท่ีลุแก่ความ
ใคร่คนหน่ึง ถา้ ใหเ้ จา้ เลือก เจา้ อยากจะเป็นคนไหน?"

ประณตนิ่งอ้นั ในที่สุดเขาก็แน่ใจว่าความประพฤติของ
เขาเม่ือตอนบ่ายไม่เป็ นความลบั อีกต่อไป มิน่าล่ะ วนั น้ีแม่ไม่ยกั
เอาขนมออกมาเล้ียงกระเชา้ ' แตใ่ นที่สุดเขาก็ตอบวา่

"ก็ตอ้ งอยากเป็ นคนแรกซิจ๊ะ คนท่ีมีสติน่ะจะ้ จิตใจของ
คนมีสติจะมน่ั คงเป็นสุขไม่หวาดไหว เหมือนคนที่ลุแก่ความใคร่"

"ถูกแลว้ ลูก ไม่มีใครอยากเป็ นคนลุแก่ความใคร่ ทุกคน
อยากเป็ นคนดีอยากเป็ นคนมีสติท้งั น้นั แต่ทาไมเล่า ผูช้ ายเราต้งั
เกา้ สิบในร้อยจึงไดป้ ล่อยให้ความใคร่เขา้ ครอบงาจิตใจ ท้งั ๆที่รู้ว่
จะไมม่ ีวนั สงบสุข...ลูกรักของพอ่ ก็กาลงั จะเป็ นคนหน่ึงในจานวน
น้นั ท้งั ๆที่เจา้ เองบอกวอ่ ยากเป็ นคนดีมีสติ แต่พฤติการณ์ของเจา้
กลบั เป็ นตรงกนั ขา้ ม และพ่อแน่ใจวา่ ขณะน้ีจิตใจของเจา้ ก็กาลงั
หวาดไหวอยแู่ ลว้ พ่อขอเตือว่า มนั จะหวาดไหวไม่เป็ นปรกติสุข
เช่นน้ีเรื่อยไป จนกวา่ ความ มีสติจะกลบั คืนสู่ตวั เจา้ อีก"

"เออ้ พอ่ หมายความวา่ ..."

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๗๖

"พอ่ หมายความตามที่พดู นนั่ แหละลูก" บิดาของเขาต่อให้
ท่านจุดบุหร่ีสูบก่อนที่จะกล่าวต่อไป "เมื่อหนุ่มๆพ่อก็เคยทา
ความผดิ แต่ความผิดของพ่อไม่ไดต้ ้งั รากฐานอยบู่ นความใคร่ พอ่
ทาความผดิ น้นั เพราะความรัก และทาอยา่ งมีสติรอบคอบ มิใช่ทา
ดว้ ยความหลง ซ่ึงพอ่ ก็ไดร้ ับความสุขตอบสนองการกระทา
ของพ่อในบ้นั ปลาย" เมื่อบิดาของเขาพูดมาถึงตอนน้ี ประณต
แอบสังเกดเห็นสาตาอนั อ่อนโยนของมารดาของเขาแลไปสบกบั
บิดาของเขาอีกคร้ังหน่ึง คุณเนตรกล่าวต่อไปว่า "แต่แมว้ ่าพ่อจะ
ไดร้ ับผลดีจากการกระทาน้ันก็ตาม พ่อก็ไม่อาจยืนยนั ไดว้ า่ ส่ิงที่
พอ่ ทาน้นั มิใช่ความผดิ "

ประณตไม่สู้เขา้ ใจความหมายของคาพูดของบิดานกั แต่
เขาคิดวา่ คงจะไดท้ ราบในโอกาสหน้า ใครเลยจะรู้วา่ กวป่ ระณต
จะเติบโตใหญ่พอจะเขา้ ใจถอ้ ยคาของบิดา ก็เป็ นเวลาที่ท่านบิดา
ของเขาหาชีวิตไม่แล้ว และเป็ นเวลาท่ีประณตได้รับบทเรียน
เก่ียวกบั ความรักแลว้ หลายบทท่ีชีวติ เป็นผสู้ อน!

*

๖

วันคืนล่วงไป จากวันเป็ นเดือน จากเตือนเป็ นปี ปี ท่ีหน่ึง

ผ่านไปแล้ว ปี ที่สอง สาม ส่ี ห้า หก เจ็ด แปด เก้า และสิบ ก็ผ่าน

พ้นไปอกี วนั เวลาเหล่านี้ นามาท้งั ความเกิดและความดับ ท้งั ความ

เจริญและความเส่ือม ท้งั ความสุขและความทุกข์ อกี ท้งั ความดีและ

ความชั่ว ขณะที่วันคืนล่วงไป นามธรรมท้ังหลายเหล่าน้ันก็

หมุนเวยี นกนั ไปมิได้หยุดย้ัง ประเดี๋ยวทุก ประเดี๋ยวสุข มีเกดิ แล้ว

ก็มีดับวนเวียนกันอยู่เช่ นนี้ ตราบเท่าที่โลกยังคงเป็ นเวทีชีวิต

ท้ังหลาย...ผู้ยังไม่หลุดพันจากสังสารวัฏ...จักต้องแสดงบทบาท

เพอื่ ใช้กรรมของตนต่อไป...
"นนั่ แน่ะ เด็กสองคนนนั่ ย่องกริบจะไปไหนกนั ?" เสียง

แจ๋ว ๆ เสียงหน่ึงดงั มาจากเก้าอ้ีแถวหน้าในห้องฟังปาฐกถาของ
ช้นั ปี ท่ีสี่แห่งตึกอกั ษรศาสตร์ ทนั ใดน้ันเสียงแจ๋ว ๆ อีกสองสาม
เสียงก็ดงั ข้ึนจากตอนกลาง ๆหอ้ ง

"ฉมกบั อรจะไปไหน ไปกินน้าหรือ ไปคนซิ"
"เราไปคน หิวน้าจังเลย ฟังเลคเชอร์เสียคอแห้งแทน
อาจารย"์
เสียงเหล่าน้ี ทาให้นิสิตหญิงสองคนที่จูงมือกนั เดินหย่ง
ปลายเทา้ ออกทางหลงั หอ้ งชะงกั หยดุ เจา้ หล่อนคนหน่ึงในสองคน
น้นั หันหลงั มาทางที่มาของเสียงพลางยกนิ้วช้ีอนั เรียวงามราวลา

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๗๘

เทียนแม้จะมีสีค่อนข้างคล้าข้ึนแตะริมฝี ปากสีโอลด์โรส เป็ น
เครื่องหมายบอกให้เงียบเพราะเสียงแจ๋ ว ๆ เหล่าน้นั ทาให้นิสิต
ชายสองสามคนท่ีน่ังอยู่แถวหลังพากันชะง้อมองตามเป็ นการ
เอิกเกริก แต่ไม่ทนั ท่ีหล่อนจะพูดอะไร เจ้าหล่อนอีกคนหน่ึงก็
เอ้ือมมือขาว ๆ มาโอบเอวหล่อนไว้ และร้ังใหอ้ อก เดินตอ่ ไป

"อย่าไปมวั รอพวกน้นั อยู่เลยจะ้ หนูเล็ก อืดอาดกนั จะตาย
ไป กวา่ จะลุกจากประทบั กนั ไดแ้ ต่ละองค์ ๆ เราไปกนั ก่อน
เถอะ..." แต่เพ่ือนสาว ๆก็พากนั ว่ิงตามออกมาจากห้องเสียก่อนท่ี
ท้งั สองจะเดินล้ียวมุมตึกไป แลว้ ท้งั หมดกพ็ ากนั ลงบนั ได
มาขา้ งล่าง ขณะน้นั เสียงตอ่ วา่ ตอ่ ขานกด็ งั ข้ึน

"จะรีบไปไหนนะฉม คอยเดี๋ยวก็ไม่ได้ ยงั กบั ก๊อกน้ามนั
จะหนีไปไหนย้งั ง้นั แหละ"แตอ่ ีกเสียงหน่ึงก็แยง้ ข้ึนวา่

"รีบน่ะแหละดีแลว้ ชว่ั โมงต่อไปนื่องค์เปรมฯเสียดว้ ย ถา้
ท่านเด็จเสียแลว้ เราไม่กลา้ เขา้ หอ้ งหรอก ดีไม่ดีถือโอกาสโดดร่ม
เลย"

"เฮ่ย กลวั ทาไม ท่านทยั ดีจะตาย เสียอย่งเดียวไม่ยอม
อธิบายภาษไทย ซ้าไม่ยอมให้เราพูดไทยกบั ท่านเสียดว้ ย วนั น้ัน
เราสงสัยไอป้ ระโยคอะไรประโยคหน่ึงเลยทูลถามท่านวา่ May I
ask in Thai? ท่านรับส่ังตอบวา่ No, youmay no. เท่าน้นั แหละ เรา

ตำรับรัก

๗๙

เลยสิ้นความสงสัย หรือจะพูดให้ถูกก็ตอ้ งว่าสิ้นปัญญาจะสงสัย
เพราะไมร่ ู้จะถามทา่ นวา่ ยงั ไง"

เสียงหวั เราะคิกคกั เงียบลงเมื่อสองสาวผเู้ ดินนาลงมาก่อน
เล้ียวออกทางประตูหน้า แทนท่ีจะเล้ียวเขา้ ไปยงั ใตบ้ นั ได อนั เป็ น
ท่ีต้งั ของก๊อกน้าเยน็ แบบพิเศษ ซ่ึงมีน้าเยน็ เจ๊ียบดุจน้าแข็ง ยิหวา
ถลาไปที่ก๊อกน้าก่อนเพื่อน ยกเทา้ เหยยี บสปริงเปิ ดก๊อก น้าใสเยน็
ก็พุง่ ข้ึนมาเป็นสาย แต่แทนที่หล่อนจะรีบกม้ ลงดื่ม หล่อนกลบั
ส่งเสียงเจ้ือยแจว้ ตอ่ ไปวา่

"เอะ๊ ฉมกบั อรจะไปไหนน่ะ จะหนีไปดูหนงั ละ ระวงั เนอ้
ใครไม่ชวนเราไปดว้ ยขอให้ตาเนาหนอน" เสียงของหล่อนทาให้
นิสิตหนุ่มนอ้ ยสองสามคนท่ีเดินผา่ นมาพากนั อมยิม้ ไปตาม ๆกนั
ฉมชบาหวั เราะเห็นลกั ยมิ้ บุ๋มก้งั สองแกม้

"ยิหวาน่ีทาจะเซ้ียว ใครเขาจะไปดูหนังกนั แต่เช้าปานน้ี
เขาจะไปรับพ่ภี าสตงั หาก นี่แหละฤทธ์ิท่ีอยากดูหนงั จนตาลาย ไม
วา่ เห็นใครไปไหนเป็นหาวา่ เขาไปดูหนงั ท้งั น้นั "

"อยากดูหนงั หรือยิหวา พรุ่งน้ีไปกบั เราไหมล่ะ? พรุ่งน้ี
วนั เสาร์ให้พ่ีตน้ มารับที่นี่เลย" บงั อรสุวรรณีหรือ 'หนูเล็ก' พดู ข้ึน
บา้ งอย่างเห็นใจ ยิหวาเป็ นคนรักสนุกและก็ชอบดูหนังเป็ นชีวิต
จิตใจ แต่หล่อนไม่มีพ่ีน้องซ้าเพ่ือนฝูงก็ไม่ใคร่ชอบเน่ืองจาก
หล่อนเป็ นคนมีนิสัยโผงผางตรงไปตรงมาจนเกินพอดี ปากก็ร้าย

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๘๐

แต่สาหรับเพื่อนฝูงท่ีรู้ใจกนั ทุกคนจะตอ้ งลงความเห็นว่ายิหวา
เป็ นคนที่มีน้ าใจดีมาก

"เอา้ เสวยเสียก่อนเชียะ น้าไหลไปเปล่า ๆต้งั เท่าไรแลว้
คนอ่ืนเขาจะได้โดยเสด็จดว้ ย" สุณิสาเตือนข้ึนดว้ ยเสียงกระแทก
กระทนั โดยท่ีหาสาเหตุมิได้ ยิหวารีบกม้ ลงดื่มน้า แลว้ ก็เงยหน้า
ข้ึนหวั เราะ

"แหม แม่ลูกศิษย์คนโปรดของคุณพระ แก่ราชาศัพท์
เหลือเกิน...เออน่ี อร วนั เสาร์ตอบ่ายมีเขมรสองชวั่ โมงติดกนั เลย
นะ เราเพ่ิงเห็นท่ีบอร์ดเมื่อเช้าน้ีเอง ไม่รู้จะยา้ ยทาไม อยู่วนั พุธก็
ดีๆแลว้ "

"เป็ นไรไป ดูรอบเยน็ ก็ได.้ ..ไปกนั หรือยงั ล่ะแตว้ หรือจะ
กินน้าก่อน" บงั อรสุรรณีปรึกษาเพื่อนคู่หูของหล่อน ฉมชบามอง
เพอ่ื นสาว ๆที่กาลงั ยนื รอดื่มน้านิดหน่ึง แลว้ ก็ตอบวา่

"อยา่ กินเลยข้ีเกียจคอยคนพวกน้ี กินน้าทีหน่ึงเป็น
ชวั่ โมง ๆ"

"ไหน เม่ือก้ีฉมวา่ จะไปรับพ่ีภาสหรือ ไหนว่าไปอเมริกา
ไงล่ะ ไหงกลบั เร็วนกั " จามรีถามข้ึนบา้ ง

"เร็วอะไรได"้ ฉมชบาแยง้ เอามือปัดผมสีน้าตาลสลวยท่ี
ระอยู่ขา้ งแกม้ ไปขา้ งหลงั เป็ นกิริยท่ีหล่อนชอบทาเมื่อรู้สึกขดั ใจ
"โธ่ ต้งั สองปี เทียวนะ ท่ีจริงจะวา่ เร็วก็ไดส้ าหรับคนที่ไม่รู้จกั กนั

ตำรับรัก

๘๑

แต่สาหรับคนท่ีรักกนั คิดถึงกนั ละก็ สองปี เป็ นเวลาท่ีนานจนแทบ
จะทนไมไ่ หวทีเดียว"

"เออ๊ สาวๆสมยั ก่ึงพทู ธกาล เขาพดู วา่ รัก วา่ คิดถึงผชู้ ายได้
เต็มปากยงั ง้ีเทียวหรือ" สุณิสาพูดข้ึนอีกด้วยเสียงแกมหัวเราะ
น้าเสียงของหล่อนฟังไม่ออกวา่ เจตนาจะเยาะเยย้ หรืพูดดว้ ยความ
กินแหนงแคลงใจกนั แน่ บงั อรสุวรรณีมองสบตากบั ฉชบาอย่างรู้
ความนยั ท้งั สองคนรู้ดีวา่ สุณิสาหมายมนั่ ป้ันมือที่จะไดต้ าแหน่ง
พี่สะใภ้ของฉชบา ในทันทีที่ฉมชบาแนะนาให้หล่อนรู้จักกับ
ประภาสเม่ือประมาณสามปี มาแลว้ หากแต่สุณิสาไม่สู้จะแน่ใจใน
ความหวงั ของหล่อนนกั ท้งั น้ีเพราะเพ่ือนสนิทของฉชบาทุกคนรู้
ดีวา่ ประภาสเป็นพี่ชายแตเ่ พียงในนามของ ฉมชบาเทา่ น้นั !

เมื่อถูกเยา้ แบบ 'หยอกแกมหยิก' เช่นน้ันฉมชบาก็หน้า
เจื่อน สิ้นปัญญาจะต่อความ บงั อรสุวรรณีจึงแกแ้ ทนวา่

"ก็พี่นอ้ งกนั ทาไมจะพดู วา่ รักกนั ไม่ไดน้ ะ สุณิสา" หล่อน
เรียกชื่อเตม็ ของหญิงสาวผนู้ ้นั เป็ นการเตือนให้รู้ตวั วา่ น่ีไม่ใช่การ
พูดเล่น ดวงตาคมมีประกายกลา้ ของหล่อนจบั อยู่ท่ีหน้าผฟู้ ัง "แต่
ฉนั ยงั พดู วา่ รักพี่ตน้ พใี่ หญข่ องฉนั ไดเ้ ตม็ ปาก"

"ก็มนั เหมือนกนั เมื่อไรเล่า พ่ีชายของเธอกบั พี่ชายของ
ฉม" สุณิสา "เธอแต่งงานกับพ่ีชายของเธอเองไม่ได้แต่ฉมเขา
อาจจะแตง่ งานกบั พภี่ าสของเขาได"้

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๘๒

"บา้ จงั สุ" ยิหวาโพล่งข้ึนมาตามนิสัย ในขณะที่คนอื่น ๆ
ยนื จงั งงั เมื่อไดย้ ินถอ้ ยคาของสตรีสาผถู้ ือกาเนิดในตระกลู สูงและ
ไดร้ ับการศึกษาดีผนู้ ้นั

"ออ้ เห็นจะเป็ นเพราะเหตุน้ีเองที่ทาใหเ้ ธอเดือดร้อนนกั "
บงั อรสุวรรณีเป็นผมู้ ีปากคมตอบ ดว้ ยเสียงเรียบ ๆ หล่อนวางหนา้
เฉยขณะท่ีพูดแต่มีรอยยิ้มนอ้ ย ๆอยู่ท่ีในดวงตมีแววฉลาดเท่าทนั
คน สายตาของหล่อนทาให้สุณิสาหน้าแดง ทาเสียงอึกอกั อยู่ใน
ลาคอ คร้ันห็นวา่ 'วาจาวธุ ' ของตนไดท้ าร้ายเพ่ือนหญิงผมู้ ีความรู้
แต่ไร้ความคิดพอสมควรแก่โทษานุโทษแลว้ บงั อรสุวรรณีก็หัน
มาทางเพื่อนรักผยู้ งั ยืนตกตะลึงอยู่ เอ่ยชวนเรียบ ๆ เหมือนไม่มี
อะไรเกิดข้ึน พลางจูงมือหล่อนใหอ้ อกเดิน

"ไปกนั เถอะแตว้ นดั พ่ีตน้ ไวส้ ิบโมงสี่สิบหา้ หน้าตึก จะ
เรียนกบั องคเ์ ปรมฯอีกชวั่ โมงก็ไมท่ นั "

ท้งั สองคนเดินออกมาถึงหนา้ ตึก บงั อรสุวรรณีมองไปที่
ถนนแลว้ กย็ กนาพกิ าขอ้ มือเรือนจิ๋วข้ึนดู

"พี่ตนั ยงั ไม่มาเลย แต่เธอไม่ตอ้ งวิตก ยงั ไง ๆ ก็ตอ้ งทนั
เรือบินมาถึงต้งั เท่ียงคร่ึง"

"ถา้ พี่ตน้ ลืมล่ะ หนูเลก็ " ฉมชบาแยง้ ข้ึน "เราจะคอยอยจู่ น
ก่ีโมงดี?"

ตำรับรัก

๘๓

"รับรองไดข้ อ้ น้นั พ่ีตน้ ไม่เคยลืมที่จะช่วยเหลือน้อง ๆ"
น้าเสียงของบงั อรสุวรรณีอ่อนโยนเม่ือพดู ถึงพ่ชี ายที่รัก ฉมชบายมิ้
นอ้ ย ๆมองดูหน้าเพ่ือนพลางนึกถึงความสัมพนั ธ์ระหวง่ บุคคลใน
ครอบครัวของเพื่อนรักที่หล่อนรู้ต้ืนลึกหนาบางดีเพราะไดค้ ุน้ เคย
กนั มานานนบั สิบปี

"วา่ แตพ่ ่ีตน้ จะลาบากแยก่ ็ไม่รู้ อยู่ ๆ ก็ตอ้ งลางาน หนูเล็ก
ไม่ควรไปรบกวนเธอเลย"

"ใครบอกวา่ รบกวน ยงั ไม่ทนั เอ่ยปากขอร้องเลยเพียงแต่
ฉนั ทาเป็ นพูดเปรย ๆท่ีโต๊ะกินขา้ วเม่ือเยน็ วานวา่ แตว้ จะไปรับพี่
ภาส ทีน้ีคุณอาติดราชการ ตอ้ งใชร้ ถตอนสิบเอ็ดโมงพอดี ฉนั ทา
เป็ นขออนุญาตคุณพ่อจะไปเป็ นเพื่อนแตว้ จะไดไ้ ปแทก็ ซ่ีกนั สอง
คน พดู เทา่ น้ีแหละ พ่ตี น้ กเ็ สนอ 'บริการ' ตามเคย บอกวา่ จะลางาน
มารับ เพราะเป็นห่วงไมอ่ ยากใหเ้ ราไปแทก็ ซี่กนั ตามลาพงั "

"โถ พ่ีตน้ " ฉมชบาอุทานอยา่ งนึกเอน็ ดู "เธอดีกบั หนูเล็ก
ถึงปานน้ีแลว้ เรายงั จะทาพยศพเกียรติกบั เธออีก ทาไมจึงตอ้ งพูด
เปรย ๆ จะขอร้องเธอตรง ๆไม่ไดห้ รือ?"

"ไม่ไดเ้ ป็ นอนั ขาด ขืนทายงั ง้นั ก็เท่ากบั แกลง้ ให้พี่ตน้ ถูก
ด่าทางออ้ มเพราะบงั เอิญเมื่อวานน้ี คุณพ่ีใหญ่เกิดวา่ งจากงานเล้ียง
เลยอยกู่ ินขา้ วเยน็ ท่ีบา้ นได้ ถา้ เราขอร้องพี่ตน้ ตรง ๆ เธอก็จะหาวา่

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๘๔

เห็นเธอเป็ นหัวหลกั หวั ต่อ เคยบ่อย ๆ ไปท่ีฉนั โดนด่าวา่ จองหอง
พี่แทๆ้ ไมน่ บั ถือ ไม่ขอร้อง กลบั ไปพ่งึ พาไอล้ ูก...ข้ีขา้ "
บงั อรสุวรรณีกระแทกเสียงใส่ตอนทา้ ย เพราะสะกดความรู้สึกท่ี
พลุ่งข้ึนมาในใจไม่ไหวดวงตาดาขลับของหล่อนวาวด้วยน้ า
บริสุทธ์ิ

"โถ พ่ีตน้ " ฉชบาอุทาซ้า แต่คราวน้ีดว้ ยความสงสารจบั
ใจ "คุณพใ่ี หญก่ ็ช่างร้าย ทาไมจะตอ้ งอิจฉาพตี่ น้ ในเมื่อเวลาตวั เอง
ถูกขอร้อง ก็ไมเ่ คยท่ีจะรับช่วยเหลือใคร แลว้ ก็ช่างใชค้ าวา่ ลูกข้ีขา้
ไดเ้ ตม็ ปากเตม็ คา ไมก่ ลวั กระเทือนถึงเจา้ คุณพอ่ บา้ งหรือยงั ไง"

"ก็ดูเถอะ" บงั อรสุวรรณีรับเสียงเครือ "น่ีถา้ เป็ นคนอ่ืน
ฉนั กไ็ มก่ ลา้ เล่าใหฟ้ ังหรอกเพราะจะกลายเป็ นลาเอียงเขา้ ขา้ งพ่ีคน
ละแม่ แลว้ กน็ ินทาพี่แท้ ๆ ของตวั แต่นี่แตว้ ก็เคยเห็นเคยไดย้ ินกบั
หูบ่อย ฉันจึงไดก้ ล้าปรับทุกข์...อย่างแต่พ่ีตน้ เลย แม่วรรณองก็
โดนบ่อยๆ แต่น่ันโดนลับหลัง ต่อหน้าไม่กล้าหรอกเพราะ
แม่วรรณแกเคยเล้ียงเธอมาต้งั แต่อายแุ ปดเกา้ ขวบ อีกอยา่ งหน่ึงคุณ
พอ่ ท่านกเ็ คยคาดโทษวา่ ถา้ ไดย้ นิ วา่ ลูกคนไหนพูดจาล่วงเกินหรือ
กระทบกระแทกแม่วรรณท่านจะให้ลงกราบทขอโทษ น่ีก็เพราะ
ท่านรู้อยวู่ า่ แม่วรรณน่ะ รักพวกเรายงั กบั ลูกในไส้ เวลาเจ็บไขไ้ ด้
ป่ วยก็อุตส่าห์อดตาหลับขับตานอน คอยประคบประหงมไม่

ตำรับรัก

๘๕

รังเกียจรังงอนเลย อย่างคุณพี่กลาง ถา้ ไม่ไดแ้ ม่วรรณก็คงไม่โต
มาถึงแค่น้ี''

"แลว้ เมื่อวานน้ี พอพี่ตน้ รับอาสาน่ะ คุณพ่ีใหญ่ว่าอยง่ ไร
บา้ ง? เพอื่ นหญิงผอู้ ่อนอาวโุ สกวา่ ชกั ตอ่ ไป "อิจฉาอีกละซี''

"แน่ละเธอ แต่ไม่กลา้ พูดอะไรมาก เพราะคุณพ่อท่านนงั่
อยดู่ ว้ ย ไดแ้ ตท่ าพดู เปรยๆข้ึนมาบา้ งวา่ ใครๆก็ชอบนง่ั แต่ออสติน
เก่าๆ ทีเบนซ์ราคาร่วมแสนไม่เห็นมีใครอยากนง่ั ขาไหมล่ะแตว้ "
ผเู้ ล่าหวั เราะเสียงข่นุ

"เออแน่ะ คนอะไรยงั ง้ีก็มีดว้ ย"
"พอคุณพอ่ ไดย้ นิ ยงั ง้นั ท่านวางชอ้ นส้อมตอบทนั ทีเลยวา่
พอ่ เองก็ชอบนง่ั ออสตินเก่า ๆท่ีเจา้ ของเขาเต็มใจให้นง่ั มากกวา่ รถ
เบนซ์ที่ไอเ้ จา้ ของมนั เป็ นคนใจดา" บงั อรสุวรรณีเล่าต่อไป "เรื่อง
ที่คุณพอ่ ทา่ นพดู นี่มนั มีมลู เหตุสาคญั มาจากเมื่อเดือนท่ีแลว้ เจา้ เดอ
โซโตของคุณพ่อเขา้ อู่ เพราะไปชนกบั รถกุดงั เธอจาไดไ้ หมล่ะ"
เมื่อเพ่อื นสาวพยกั หนา้ หล่อนก็เล่าต่อไป "บงั เอิญคุณพอ่ ไดร้ ับเชิญ
ไปรดน้าแต่งงานลูกสาวเพือ่ นของท่านที่กระทรวงวฒั นธรรม งาน
เขาใหญ่หรูหรามากท่านก็เลยออกปากขอยืมรถคุณพ่ีใหญ่เพราะ
มนั ค่อยน่าดูกว่ารถพ่ีตน้ หน่อย คุณพี่ใหญ่วา่ ยงั ไงรู้ใหม เธอว่าถา้
เธอใหร้ ถคุณพอ่ ขอยมื ไปงานเสียแลว้ เยน็ วนั น้นั เธอก็ตอ้ ง

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๘๖

ข้ึนแทก็ ซี่กลบั จากออฟฟิ ตเท่าน้นั เอง ขายหนา้ เขา ลูกพระยาพิษณุ
เสนาตอ้ งนง่ั แทก็ ซ่ี ดูกระจอกงอกง่อยเตม็ ที"

"ดู๊ แหม" ฉมชบาอุทานอย่างเหลืออด "ที่ตัวเองกลัว
จะตอ้ งข้ึนแทก็ ซ่ีทีคุณพอ่ ไมม่ ีรถใช่ไม่ตอ้ งนึกถึง แลว้ ตกลงเจา้ คุณ
ทายงั ไงล่ะเธอ...โถ รถทา่ นก็ซ้ือใหแ้ ท้ ๆ ยงั ทาไดล้ งคอ"

"ก็ไม่เชิงซ้ือให้หรอกเธอ คือยงั ง้ีคุณพ่อท่านกาหนดไว้
นานแลว้ ว่า เม่ือลูกๆอายุครบย่ีสิบห้าปี เต็มท่านจะมอบเงินให้คน
ละหน่ึงแสนคล้าย ๆให้เป็ นของขวญั ในฐานที่ลูกท่านพน้ วยั ด็ก
และเริ่มปกครองตวั เอง ซ่ึงควรจะมีทุนมีรอนไวต้ ้งั ครอบครัว เงิน
นี่ไม่ใช่มรดก ท่านกนั เงินหุ้นห้าแสนน้ีไวส้ ่วนหน่ึงสาหรับพวก
เราท้งั ห้าคนซ่ึงวลาน้ีก็เหลือเพียงสามแสน ส่วนมรดกน่ะท่าน
ไมไ่ ดใ้ หล้ ูกแมว่ รรณเลย เพราะสมบตั ิส่วนมากเป็นของคุณตาท่าน
ท้งั เจา้ คุณป่ ูทนกม็ ีลูกมากคุณพอ่ ก็ไม่คอ่ ยไดอ้ ะไร ตกลงคุณพี่ใหญ่
กบั พ่ตี น้ ก็เอาเงินที่คุณพอ่ ท่านใหม้ ืออายคุ รบยส่ี ิบหา้ มาซ้ือรถคน
ละคนั "

"ออ้ เพราะยงั ง้ีเอง คุณพ่ีใหญ่จึงไม่ค่อยเกรงใจคุณป่ ู เธอ
คงจะถือเอาเงินของเราซ้ือซ่ึงท่ีจริงก็เงินคุณป๋ ูน่ะเอง แลว้ ก็ช่างซ้ือ
เสียใหญ่โต คงเจตนาจะขม่ พี่ตน้ น่ะเองไมใ่ ช่เรื่องอ่ืน"

"แน่ละซ่ี ก็พี่ตน้ ไดเ้ งินมาซ้ือรถก่อนคุณพี่ใหญ่ต้งั ปี กว่า
โอ๊ยตอนน้ัน พ่ีตน้ โดนท้งั สับท้งั โขก ท้งั ๆท่ีเธอแสนจะเจียมตวั

ตำรับรัก

๘๗

ซ้ือรถเล็ก ๆใชเ้ ท่าท่ีจาเป็ น บางทีคุณพ่ีใหญ่มาเอาของเธอไปหัด
เที่ยวชนโน่นชนนี่ เธอก็ไม่เคยปริปาก อุตส่าห์แอบเอาไปซ่อมเอง
เสียสตางคเ์ องจนเราทนดูอยไู่ ม่ไหว ตอ้ งแอบไปขอเงินคุณพ่อมา
ช่วยค่าซ่อมรถ ทีน้ีพอคุณใหญ่รู้เขา้ ว่าคุณพ่อออกสตางค์ค่าซ่อม
ให้พี่ต้นย่ิงเอาใหญ่ ด่าพ่ีตน้ ว่าสาออยคุณพ่อแกล้งเอารถไปใช้
หนกั ข้ึนอีก คุณพอ่ ท่านทนดูอยไู่ ม่ไดเ้ ลยยกเงินแสนส่วนของคุณ
พใี่ หญ่ใหเ้ ธอเสียแลว้ รู้รอด ดูเหมือนเธอจะไดก้ ่อนอายคุ รบ
ต้งั หลายเดือน"

"เธอเลยซ้ือเบนซ์ข่มพ่ีตน้ เสียราบไปเลย สงสารพี่ตน้ เธอ
คงนึกน้อยใจเหมือนกนั นะ พ่ีนอ้ งกนั แท้ ๆ มีของใชผ้ ิดกนั ราวฟ้ า
กบั ดิน"

"คงไม่หรอกแตว้ เธอจะน้อยใจทาไม ในเม่ือเงินก็ได้
เท่ากนั ถา้ เธอจะซ้ือใหห้ มดงินก็คงจะได้ แต่เธอไม่ซ้ือเองต่างหาก
เธอเป็ นห่วงน้องอ่อน เห็นยงั อายุน้อย ถ้าคุณพ่อเป็ นอะไรไป
ก่อนที่น้องอ่อนอายุครบ ก็จะพากนั ลาบาก เธอเลยเอาเงินเหลือ
ฝากแบงกไ็ วเ้ ป็นทุน"

"แลว้ คุณพี่กลางล่ะ จะครบปี น้ีไม่ใช่หรือ เธอกะแผนการ
ไวแ้ ลว้ หรือยงั วา่ จะซ้ืออะไร"

"พูดถึงคุณพ่ีกลางแล้วกลุ้ม" บงั อรสุวรรณีถอนใจใหญ่
"เวลาน้ีเธอไม่ตอ้ งการอะไรหรอกอยา่ วา่ แตเ่ งินแสนเลย ต่อใหเ้ ป็ น

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๘๘

อสงไขยเธอก็ไม่ปรารถนา เห็นเรียนคุณพ่อเมื่อสองสามวนั น้ี
ของขวญั อายคุ รบยสี่ ิบหา้ ของเธอน้นั เธอจะขอสละสิทธ์ิ ขอแต่ให้
คุณพอ่ อนุญาตใหเ้ ธอแต่งงานกบั คุณอภิชยั ก็พอแลว้ คุณพอ่ เลยพ้ืน
ใหญ่ตวาดลนั่ บา้ นวา่ ถา้ อยากจะมี...เออ้ ...ขอโทษนะ แตว้ ท่านใช้
คาไทยแทข้ องเราน่ีแหละ ท่านว่าถ้าอยากจะมีผวั เจ๊กละกอ้ เชิญ
หนีตามกนั ไป ท่านอนุญาต แต่ท่านจะไม่ยอมจดั การแต่งานให้
แลว้ ก็อยา่ มาเรียกท่านวา่ พอ่ อีกต่อไป ท่านวา่ พระยาพิษณุเสนาจะ
ไมต่ อ้ นรับเขยหรือสใภท้ ่ีเป็นคนตา่ งชาติเป็ นอนั ขาด''

''โถ คุณพก่ี ลาง" ฉมชบาอุทานตามเคย "ก็เธอไม่ควรเรียน
คุณป๋ ูนี่นาว่าคุณพ่อคุณอภิชัยเป็ นจีนทาเงียบ ๆ เสียพอแต่งงาน
แลว้ ท่านรู้ที่หลงั ท่านจะวา่ อะไร หนา้ ตาคุณอภิชัยก็คนไทยเราดีๆ
ตาก็สองช้นั ถา้ เธอไม่บอกฉนั กค็ งไมร่ ู้ดว้ ยซ้าวา่ แกมีเช้ือจีน"

"ทีแรก คุณพี่กลางก็ไม่ไดเ้ รียนคุณพ่อ ก็คุณอภิชยั น่ะเดิม
เขาใช้แซ่เสียด้วยพ่ึงมาเปล่ียนเป็ นนามสกุลไทยตอนท่ีมารักกบั
คุณพี่กลางของเรานี่เอง เรื่องมาแดงตอนท่ีเขาส่งเฒ่าแก่น่ะเป็ นถึง
อธิบดีแตแ่ กไม่รู้วา่ คุณพอ่ ถือเช้ือชาตินกั อารามจะเรียกคะแนนให้
คุณอภิชยั แกก็เลยแจงส่ีเบ้ียว่าสมบตั ิของเถ้าแก่กิมใชม้ ีอะไบา้ ง
โดยอา้ งว่าเคยเป็ นเพื่อนเก่าแก่กนั มา คุณพ่อท่านก็ถามว่ากิมใช่
ไหนพอวา่ คนเดียวกบั คนที่คุณพี่กลางวา่ ชื่อคุณชยั คุณพอ่ ของคุณ

ตำรับรัก

๘๙

อภิชยั เทา่ น้นั แหละท่านเชิญเฒ่าแก่ออกจากบา้ นแทบไม่ทนั โมโห
คุณพ่กี ลางใหญ่ หาวา่ ตม้ ท่าน"

"แลว้ คุณพี่กลางวา่ ยงั ไง เสียใจมากไหม?"
"คุณพ่ีกลางร้องไห้จนเป็ นลม ก็เธอเป็ นโรคหวั ใจอ่อนอยู่
แลว้ คุณพ่อท่านก็ไม่ยกั สงสาร เรานึก ๆ โมโหคุณพ่อ ยงั เคยยใุ ห้
คุณพ่ีกลางหนีตามคุณอภิชัยไปเสียเฉย ๆ จะดูซิว่าคุณพ่อจะว่า
ยงั ไง สงสารคุณอภิชัยก็สงสาร อุตส่าห์ปลูกตึกหอไวร้ อคุณพ่ี
กลาง จนตึกจะเก่า คุณพกี่ ลางก็ไม่ไดไ้ ปอยดู่ ว้ ย"
ฉมชบาน่ิงฟังเงียบ ๆ หน้าสลดด้วยความเห็นใจพ่ีสาว
ของเพื่อนรัก ท้งั บงั อรสุวรรณีและฉมชบามีลกั ษณะท่ีตรงขา้ มกนั
อยหู่ ลายดา้ น ในดา้ นรูปร่างหนา้ ตาฉชบาก็เป็ นคนผิวขาว ร่างทว้ ม
ในเมื่อบงั อรสุวรรณีสูงโปร่งและผิวคล้า ฉมชบาเป็ นคนซื่อ น่ิม
นวล เกลียดการพดู ใหแ้ สลงใจคน แตบ่ งั อรสุวรรณีมีฝีปากคม
และความสามารถในการที่จะใช้ฝี ปากของหล่อนป้ องกนั ตนเอง
และผูท้ ่ีหล่อนรักได้ทนั ท่วงทีเสมอ ต้ังแต่เด็กฉมชบาได้รับคา
ชมเชยวา่ ว่าง่าย ไม่ด้ือดึง ในขณะท่ีบงั อรสุรรณีถูกผใู้ หญ่ติเตียน
วา่ เป็ นเด็กหวั แข็ง ด้ือร้ันและชอบเอาชนะท้งั ๆท่ีหญิงสาวท้งั สอง
คนมีลกั ษณะแตกต่างกนั ถึงเพียงน้ี แต่หล่อนกม็ ีความรักความใคร่
กลมเกลียวกนั ปานระหน่ึงพ่ีน้อง ต่างคนต่างรู้จกั รับฟังการปรับ
ทุกข์ปรับร้อนของอีกฝ่ ายหน่ึงไดค้ ราวละนาน ๆโดยไม่ปริปาก

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๙๐

ขดั แยง้ หรือแสดงอาการเบื่อหน่าย ความทุกขข์ องบงั อรสุวรรณีจะ
เปรียบเหมือนความทุกข์ของฉมชบาในทานองเดียวกนั ความสุข
ของฉมชบาก็จะพลอยทาให้บงั อรสุวรรณีเป็ นสุขไปดว้ ย ดว้ ยเหตุ
น้ีบงั อรสุวรรณี จึงเป็ นท้งั เพื่อนและพ่ีสาวในความรู้สึกของฉม
ชบาเปรี ยบเสมือนน้องสาวและเพื่อนรักของบังอรสุ วรรณี
เช่นเดียวกนั

"แหม พ่ีตน้ ยงั ไม่มาอีก จะสิบเอ็ดโมงแลว้ รู้ยงั ง้ีเรียนอีก
ชวั่ โมงก็ยงั ทนั " บงั อรสุรรณีนพลางกม้ ลงดูนาฬิกา แต่เม่ือหล่อน
เงยหน้าข้ึนก็มองเห็นรถออสตินเล็กสีดาเก่าคร่าคร่คนั หน่ึงเล้ียว
มุมถนนเขา้ มาจอดท่ีหนา้ ตึก หล่อนจึงหวั เราะ

"แหม พี่ตน้ นี่อายุยนื แท้ พอพูดถึงก็มา เรารีบไปกนั เถอะ
แตว้ " เมื่อหนั พวงมาลยั รถออกนอกประตูจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลยั
ศุกลวณั ณ์กพ็ ดู แกมหวั เราะวา่

"เป็ นไงครับ คุณแตว้ ขายหน้าไหมที่ตอ้ งมานง่ั รถ 'โกดงั '
แทนเบลแอร์ ของคุณพ่อ มนั สมช่ือโกดงั ดีไหม จะพูดกนั ทีแทบ
ตอ้ งตะโกน"

ฉมชบาหวั เราะกิ๊ก หล่อนตอบแต่คาถามแรกวา่
"ขายหนา้ อะไรไดค้ ะ พีต่ น้ กลบั รู้สึกเป็นเกียรติน่ะไม่วา่ ที่
มีโอกาสได้น่ังรถของพ่ีชายท่ีรักของหนูเล็ก" เสียงของหล่อน
อ่อนโยน ความรู้สึกสงสารเมื่อครู่ก่อนยงั ไม่จางไปจกจิตใจของ

ตำรับรัก

๙๑

หล่อน บงั อรสุวรรณีซ่ึงนง่ั ขา้ งซ้ายของศุกลวณั ณ์แต่ตะแคงตวั มา
ขา้ งหลงั เพื่อจะไดค้ ุยกบั เพ่ือนสาวมองสบตาเพื่อนพลางยมิ้ อยา่ ง
พอใจในคาตอบน้นั

"พช่ี ายของคุณหนูเล็ก มีแต่ผมคนเดียวเม่ือไร?"
ศุกลวณั ณ์คา้ นอยา่ งสุภาพ

"แต่พ่ีชายที่รักของหนูเล็กมีเพียงคนเดียวเท่าน้นั ค่ะ คือพ่ี
ตน้ " บงั อรสุวรณีแซงข้ึนดว้ ยน้าเสียงไพเราะ เอามือที่มีนิ้วสวยวาง
บนมือของพ่ีชายที่กุมพวงมาลยั รถอยู่ ศุกลวณั ณ์ยิม้ ไม่ไดต้ อบว่า
กระไร แต่ฉชบาผูใ้ จอ่อนถึงกบั น้าตาคลอด้วย ความซาบซ้ึงใน
กิริยาวาจาของเพ่ือน ในท่ีสุดหล่อนกพ็ ดู ข้ึนอีกวา่

"หนูเล็กเขารักพ่ีตน้ จะแย่ พดู ถึงอยกู่ บั แตว้ ทุกวนั ทุกวนั พี่
ตน้ ไม่รู้ตวั บา้ ง เลยหรือคะ?"

ก่อนที่ศุกลวณั ณ์จะตอบประการใด บงั อรสุวรรณีก็ชดั ข้ึน
เสียก่อนดว้ ยน้าเสียงคลา้ ยประชดวา่ "ไม่รู้ตวั หรอกแตว้ ทายงั ไง
ได้ พ่ีตน้ เธอมีนอ้ งสาวต้งั สามคน"

"แตน่ อ้ งสาวที่รักของพีก่ ม็ ีเพียงคนเดียวเท่าน้นั คือคุณหนู
เล็ก" ศุกลวณั ณ์กล่าวตอนอ้ งสาว จบั มือน้อยที่วางทบั มือของเขา
บีบเบา ๆพลางยมิ้ อยา่ งเอน็ ดู

*

๗

ออสตินคันคร่าคร่ าแล่ นมาถึงท่ าอากาศยานดอนเมืองใน

ช่ัวโมงต่อมาเมื่อนารถเข้าจอดเรียบร้ อยแล้วศุกลวัณณ์ก็พา

สุ ภ า พ ส ต รี ใ นเคร่ื อ งแบ บ นิ สิ ต ท้ังส อ องเข้ า ไ ปเพื่อรั บ ประ ทา น

อาหาร ในห้องอาหารของโรงแรมราชธานท้ังสามคนผลักประตู

กระจกเข้าไปข้างใน กป็ รากฏว่าโต๊ะทุกโต๊ะเต็มหมดด้วยเป็ นเวลา

ใกล้เท่ียง ศุกลวัณณ์จุ๊ย์ปากเบา ๆ อย่างผิดหวัง เขามองไปรอบๆ

ห้องผ้คู นทกี่ าลงั นั่งรับประทานอาหารกนั อย่นู ้ัน ส่วนมากเป็ นชาว

ต่างประเทศ มีคนไทยอยู่ไม่กโี่ ต๊ะและเกอื บทุกโต๊ะก็มีคนน่ังกันจน

เต็ม ในทสี่ ุดศุกลวณั ณ์กพ็ ดู ขนึ้ เป็ นเชิงขอความเหน็
"ทายงั ไงดีล่ะครับ โต๊ะไม่วา่ งเลย จะทนหิวสักประเด๋ียว

จะไดไ้ หม สกั ครู่เขาก็คงอ่ิมกนั ไปบา้ ง"
ฉชบายิ้มรับคา ท้งั สามคนจึงถอยมายืนคุยกนั ทางประตู

กระจกด้านที่ติดต่อกับสนามบิน บงั อรสุวรรณีชาเลืองมองไป
ทางขวาที่โต๊ะริ มสุ ดชิดประตูกระจกชายหนุ่มคนหน่ึงน่ัง
รับประทานอาหารอยคู่ นเดียว เขาหนั หนา้ มาทางที่ท้งั สามคน
ยืนยู่ บังอรสุวรณีจึงแลห็นเขาได้ถนัด ชายหนุ่มคนน้ีมีผิวขาว
สะอาดสะอา้ นผมดาเรียบมมีรอยหยกั ศก คิ้วใหญ่ดาของเขายาว
โคง้ จนเกือบจดหางตา ริมฝี ปากรูปสวยรับกบั จมูกโด่งเป็ นสัน ท้งั

ตำรับรัก

๙๓

ยงั รับกบั คางสองลอนของเขาเสียจริง ๆท่ีมีหนา้ ตาอย่างน้ีท่ีไหน
จึงเอ้ือมมือสะกิดเพื่อนหญิง

แวบแรกที่เห็น บงั อรสุวรรณีก็รู้สึกสะดุดใจ หล่อนคิดไม่
ออกวา่ เคยเห็นคนท่ีมีมีหนา้ ตาอยา่ งน้ีท่ีไหน จึงเอ้ือมือสะกิดเพ่ือน
หญิง

"แตว้ เธอค่อยๆหนั ไปดูผชู้ ายคนท่ีนง่ั อยทู่ ี่โตะ๊ ทางขวามือ
ของเราหน่อยซิ ฉนั คิดวา่ เคยเห็นเขาที่ไหนก็ไมร่ ู้ซี"

ฉมชบาทาตาม แต่แลว้ หล่อนก็มีอาการตื่นเตน้ นิดหน่อย
เม่ือพดู เบาๆวา่

"ทาไมจะไม่เคยเห็น ก็นายประณต ดาราพิธีกรในทีวีไง
ล่ะ เธอคงเคยเห็นทางช่อง ๔ บ่อยๆน่ะเองแต่แหมตวั จริงเขาไม่
ค่อยเหมื อนในที วีเท่าไรนักหรอก และสี หน้าของฉมชบาทาให้
บงั อรสุวรรณีแปลความหมายของถอ้ ยคาว่า ไม่ค่อยเหมือน ไป
ในทางดี คือตัวจริ งของเขาสวยกว่าเมื่อเวลาปรากฎตัวใน
จอโทรทศั น์น้นั เอง ความสานึกตนว่ายงั เป็ นสาวพรหมจารีและ
การอบรมอนั ดีงามได้รับตลอดมา ทาให้ฉมชบาไม่กล้าที่จะเอ่ย
ปากติชมรูปโฉมแห่งเพศตรงขา้ มอยา่ งตรงไปตรงมาจนเกินไปนกั
ซ่ึงคุณสบตั ิขอ้ น้ีก็มีอยู่ในบงั อรสุวรรณีเช่นกนั หล่อนเพียงแต่ยิม้
อยา่ งเขา้ ใจความหมายแต่ไม่ต่อความ ควงตาใหญ่วาวของแวดรุ่น
คิด ในที่สุดหล่อนกเ็ อย่ ข้ึนวา่

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๙๔

"ฉันจาไดแ้ น่ว่าเคยเห็นเขา แต่ไม่ใช่ในทีวีหรอก เธอก็รู้
แลว้ วา่ ฉนั มีเวลาดูทีวีท่ีไหน พอค่าลงก็ตอ้ งคอยรับใชค้ ุณพ่อ กว่า
ทา่ นจะเขา้ นอนก็ต้งั สองยามตีหน่ึง..."

"ออ้ นึกออกแลว้ " ฉชบาพดู ข้ึนอีก "เม่ือเดก็ ๆ พี่ภาสเคยมี
เพ่ือนชื่อประณตคนหน่ึงหน้าตาก็คลา้ ย ๆ กบั ประณตคนน้ีแหละ
ผวิ ก็ขาว ๆ เหมือนกนั แต่ไม่ไดเ้ ยยี่ มกรายไปท่ีบา้ นต้งั หกเจด็ ปี ได้
แลว้ เอ จะใช่คนเดียวกนั หรือเปล่าก็ไมร่ ู้ซี"

ศุกลวณั ณ์ได้ยินเสียงของสองสาวท่ีพูดกนั เบา ๆก็เกิด
ความสนใจข้ึนมาบา้ งเขามองดูชายหนุ่มคนน้นั เตม็ ตา ทนั ทีน้นั เขา
ก็พดู ข้ึน

"ใช่ครับ ผมจาไดแ้ ลว้ ประณตคนน้ีแหละคนเดียวกบั ที่
เป็ นเพ่ือนคุณภาสเขาจบอกั ษรศสตร์แลว้ ไดท้ ุนไปองั กฤษตอนปี
๙๔ วนั ท่ีเขาจะเดินทาง คุณภาสยงั ชวนผมไปส่งเลย แต่ไม่ยกั รู้ว่า
เขากลบั มาต้งั แต่เมื่อไร มิน่าล่ะ เวลาเห็นเขาเป็ นพิธีกรในรายการ
B.I.S. ถึงรู้สึกคุน้ หน้าจงั เป็ นเพราะผมเคยเห็นเขาที่บา้ นคุณแตว้
บ่อย ๆ น่ะเอง"

"หนูเล็กไม่ไดเ้ คยเห็นเขาที่บา้ นคุณอาหรอกค่ะ แต่...ช่าง
เถอะ เห็นที่ไหนก็ไม่สาคญั อะไร" นอ้ งสาวของเขาตดั บทอยา่ งไม่
เอาใจใส่ ปากของหล่อนพดู วา่ ช่างเถอะ' แต่คาถามที่วา่ 'เราเคยเห็น

ตำรับรัก

๙๕

ชายคนน้ีที่ไหนหนอ? ยงั ผดุ ข้ึนในใจซ้าแลว้ เล่า ขณะน้นั ชายหนุ่ม
คนน้นั ก็เงยหนา้ ข้ึนจากอาหาร สายตาของเขาพบกบั บงั อรสุรรณี
อย่างจงั ดวงตาสีเหล็กบนพ้ืนสีฟ้ าอ่อนลอ้ มดว้ ยขนตาดกดาและ
ยาวแต่ท่าวา่ เหยียดตรงคู่น้นั มองประสานกบั ดวงตาสีนิลแจ่มจรัส
ของหญิงสาวน่ิงอยคู่ รู่หน่ึง ทนั ใดน้นั คาตอก็วิ่งเขา้ สู่จิตสานึกของ
ฝ่ ายหญิงอยา่ งรวดเร็ว

ล่อนนึกเห็นภาพเดก็ หนุ่มคนหน่ึงเดินไปมาอยบู่ นเนินเขา
ซ่ึงมีกล่ินหอมของดอกลน่ั ทมซาบซานอยู่ในบรรยากาศ เมื่อภูมิ
ภาพอนั งามล้าตอนใดปรากฏแก่สายตา เขาก็จะหยดุ น่ิงทอดสายตา
ไปยงั บริเวณน้ัน แล้วก็เอ่ยบทกวีอันไพเราะซ่ึงเขาจาได้อย่าง
แมน่ ยาออกมา ขณะที่เขาท่อง บงั อรสุวรรณีมองดูเขาไม่วางตาช่าง
หน้าฟังท้งั น้าเสียง น่าดูท้งั สีหน้าท่าทางและน่าชมท้งั แววตาอนั
แสดงความความซาบซ่ึงในความงามน้นั อยา่ งจริงใจ

อีกหลายภาพปรากฎแก่ห้วงนึกของบงั อรสุวรรณีและทุก
ภาพจะขาดเสียไม่ได้ ซ่ึงภาพของเด็กหนุ่มตาคมน้ี ดวงตาคู่น้ัน
บางคร้ังจะมีแวว่ เยาะหยนั บางคร้ังก็มีแววชิงชงั ในขณะที่มองมา
ท่างหลอน แต่บางคร้ังก็จะมีแววลุ่มหลงเมื่อเขามองไปยงั เด็กสาว
คนท่ีมีตาหวานและไวป้ ี ยอนั ใหญ่ เด็กสาวผเู้ ป็นที่รักยงิ่ ของเขา

ภาพสุดท้ายท่ีหล่อนเห็นในมโนภาพ เป็ นบริเวณสถานี
รถไฟ ตวั หล่อนเองยนื ที่หนา้ ต่างรถไฟเคียงขา้ งดว้ ยพ่ีตน้ สวนคุณ

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๙๖

พี่กลาง คุณพ่ีใหญ่และนอ้ งอ่อนอยอู่ ีกหนา้ ต่างหน่ึง เจา้ คุณพอ่ กบั
คุณอายืนคุยกนั อยู่ท่ีริมบนั ไดรถเบ้ืองล่าง ที่ใกล้หน้าต่างมีเด็ก
หนุ่มสองคนยนื เคียงกนั อยู่ คนหน่ึงผวิ ดา ส่วนอีกคนหน่ึงผวิ ขาว
คนผวิ ดาหรือ 'พภี่ าส ของแตว้ ยมิ้ และคุยกบั หล่อนบอ่ ยคร้ัง แต่คน
ผิวขาวไม่แม้แต่เลืองมา เขายืนห่างจากหล่อนไม่ถึงสองเมตร
กาลงั พดู คุยกบั พน่ี อ้ งของหล่อทางหนา้ ต่างซา้ ย บางคร้ังก็มองขา้ ม
หล่อนมาคุยกบั พี่ตน้ ต่อจากน้นั ก็มองขา้ มหล่อนกลบั ไปคุยกบั พ่ี
น้องคนอื่น ๆ ของหล่อนอีก สลบั กนั ไปมาอยู่เป็ นน้ีรู้สึกว่าเขา
บงั คบั สายตาของเขาไดเ้ ก่งมาก กล่าวคือ บงั คบั ให้มองผา่ นหล่อน
ไปโดยที่ไม่แสดงวา่ แลเห็นเด็กหญิหางเปี ยยาวคนหน่ึง ท่ียืนเอา
มือจบั ขอบหน้าต่างมองดูเขาอยู่ในระหวา่ งสายตาของเขาผา่ นท้งั
ไปและมาน้นั เลย!

เม่ือรถไฟค่อย ๆ เคล่ือนออกจากสถานี ท้งั ผทู้ ี่จะจากไป
และผูม้ าส่งต่างก็หยิบผา้ เช็ดหมาโบกลากนั อยู่ไหวๆ แมว้ า่ เวลา
จากกันได้มาถึงแล้วเขาเด็กหนุ่มท่ีช่ือประณตคนน้ัน ก็ยงั ไม่
ชาเลืองมองมาทางหล่อนอยู่ดี แต่แลว้ เม่ือพี่ตน้ ของหล่อนเอ่ยข้ึน
เป็นประโยคสุดทา้ ยเม่ือรถไฟกาลงั แล่นห่างออกไปทุกทีวา่

"อยา่ ลืมเราเสียนะครับ คุณประภาส คุณประณต หวงั ว่า
เราคงจะไดพ้ บกนั อีก"

ตำรับรัก

๙๗

เม่ือไดฟ้ ังดงั น้นั พ่ภี าสหนั มายมิ้ จนเห็นฟันขาวเกือบหมด
ปาก โบกมือเร็วข้ึนอีก แต่เด็กคนที่ช่ือประณตน้ันกลบั หยุดโบก
มือ แลว้ หนั มาตอบดว้ ยน้าเสียงมนั่ คงวา่

"ผมจะไม่ลืม และแน่ใจวา่ เราคงไดพ้ บกนั อีก"
บงั อรสุวรณียงั จาภาพน้นั ไดอ้ ยา่ งแจ่มชดั ขณะท่ีเด็กหนุ่ม
คนน้ันกล่าวถ้อยคาคล้ายสัญญาน้ัน แม้เขาจะพูดกับพ่ีต้น แต่
สายตาของเขากลับมามองสบตากับหล่อนอย่างแน่วแน่ ความ
ประหลาดใจทาใหห้ ล่อนลืมท่ีจะเมินหนีอยา่ งทุกคร้ัง แลว้ เขา
กย็ มิ้ กบั หล่นยา่ งแจ่มใส อาการเยาะเยย้ ชิงชงั ไม่เหลืออยใู่ นดวงตา
คู่น้นั อีกเลยเด็กหญิงประหลาดใจจนลืมยิ้มตอบ ไดแ้ ต่มองสบตา
เขาน่ิงอยจู่ นกระทงั่ ลบั สายตาหล่นปรารภกบั ตนเองในภายหลงั วา่
'เขาคงจะยิม้ กบั พ่ีตน้ แต่ตาเขาคงจะเหล่ เราเลยเห็นเป็ นยิ้มกบั เรา
ไป เคราะห์ดีที่ไม่เผลอยมิ้ ตอบ'
บัดน้ี ดวตาคู่น้ัน คู่ที่หล่อนไม่เคยลืมกาลังจ้องมองดู
หล่อนอยู่ บงั อรสุวรรณีรู้สึกร้อนไปท้งั ตวั หล่อนเมินหน้าไปเสีย
ทางหน่ึงอย่างไม่แยแส แต่ทนั ใดน้ันหล่อนก็ได้ยินเสียงฝี เท้า
ตอ่ จากน้นั เสียงหา้ ว ๆ แตฟ่ ังนุ่มหูกด็ งั ข้ึนใกลๆ้
"ขอโทษถอะครับ คุณท้งั สามคงกาลังคอยโต๊ะ ถ้าไม่
รังเกียจ เชิญนง่ั ที่โตะ๊ ผมก่อนเถอะครับ"

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๙๘

ขณะที่สตรีสาวท้งั สองยงั ยืนเฉยอยู่ ด้วยคิดไม่ทนั ว่าจะ
ตอบประการใด ศุกลวณั ณ์ก็ยมิ้ ตอบอยา่ งกนั เอง แตส่ ุภาพวา่

"แหม ขอบคุณครับ ผมกาลงั วิตกอยู่ที่เดียวว่าสุภาพสตรี
ท้งั สองคงจะหิวกนั แย่ ถา้ จะปล่อยใหเ้ ธอคอยจนกวา่ โตะ๊ จะวา่ ง"

'ขวางพี่ตน้ ' บงั อรสุวรรณีนึกค่อนพ่ีชายอย่ใู นใจ ขณะท่ี
พากนั เดินตามชายหนุ่มคนน้นั ไปยงั โตะ๊ ของเขา 'พอเขาเสนอป๊ ุบก็
รับป๊ับเชียว ไม่เคยที่จะปฏิเสธใหใ้ ครละข้นั คะยอ' หญิงสาวบงั คบั
ปากไมใ่ หย้ มิ้ ตอบชายหนุ่มคนน้นั ไดส้ าเร็จ แต่จะบงั คบั รอยไมตรี
จิตมิใหป้ รากฎในดวงตาอนั หวานของหล่อนน้นั หาไดไ้ ม่! ส่วน
ฉชบายิ้มน้อย ๆ ลักยิ้มอันน่ารักของหล่อนก็บุ๋มนิด ๆ ขณะที่
หล่อนพดู

"พต่ี น้ พดู ตรงๆยงั คุณประณตมิหวา่ เราตะกละแยห่ รือคะ"
คิ้วของประณตเลิกข้ึนจากท่ีนิดหน่ึงเม่ือไดย้ ินหญิงสาว
เรียกชื่อของเขา โดยที่ยงั มิไดม้ ีการแนะนา ศุกลวณั ณ์แลเห็นจึง
อธิบายวา่
"คุณคงจาพวกเราไม่ได้ แต่เราทุกคนจาคุณได้ดีไม่ใช่
เพราะคุณป็ นดาราโทรทศั น์ แต่เพราะเราทุกคนเคยเป็ นพ่ือนกบั
คุณ" ชายหนุ่มเนน้ เสียงตรงคาวา่ เพอื่ น นิดหน่ึงแมจ้ ะนอ้ ยมากก็ไม่
พน้ ความสังเกตของประณตไปได้ เขามองดูชายหนุ่มและหญิง
สาวท้งั สองคนอีกคร้ังหน่ึง เมื่อสบกบั ดวงตาดาขลบั ดบั คู่ท่ีเขาเคย

ตำรับรัก

๙๙

นึกเกลียด ความทรงจาก็กลบั คืนมาสู่ประณตทนั ทีน้นั เขานึกเห็น
ภาพเด็กหญิงไวห้ างเปี ยคนหน่ึง ที่เกาะแจอยู่กบั พี่ตน้ ของหล่อน
แต่ชอบจอ้ งดูเขาอย่างไม่วางตา แทบจะกล่าวไดท้ ุกอิริยาบถของ
เขาในอดีต ไม่เคยท่ีจะรอดพน้ ไปจากสายตาคมคู่น้ัน เขเาคยนึก
เคือง นึกราคาญ แต่ก็ไมอ่ าจปฏิเสธไดว้ า่ เจา้ ของสายตาน้นั ไม่เป็ น
ที่สนใจของเขา บดั น้ี เจา้ หล่อนผนู้ ้นั กาลงั นง่ั อยตู่ รงหนา้ เขาน่ีเอง
รู้สึกตวั วา่ ทุกคนกาลงั รอคาตอบของเขา ประณตจึงยิ้ม สารภาพ
ตามตรงวา่

"เม่ือแรกจาไมไ่ ด้ แต่เดี๋ยวน้ีจาไดแ้ ลว้ ทุกคนเลยครับ"
"ผมยงั ไมค่ อ่ ยเช่ือวา่ คุณจะจาไดท้ ุกคน" ศุกลวณั ณ์ยมิ้ อีก
"คุณอาจจะพออจาคุณแต้วได้ เพราะเธออยู่บ้านเดียวกับคุณ
ประภาสเพือ่ นรักของคุณ แต่ผมละ คุณจะจาไดเ้ ทียวหรือ?"
"แหม พ่ีตน้ เอ่ยชื่อแตว้ เสียแลว้ คุณประณตก็จาไดเ้ สียน่ะ
ซีคะ" ฉมชบาตอ่ วา่ เสียงใส
"คุณแตว้ เองกเ็ อย่ ช่ือผมเสียแลว้ เหมือนกนั น่ี เป็ นหายกนั "
ศุกลวณั ณ์ตอบโตอยา่ งรู้สึกสนุก
"แต่ผมอาจบอกช่ือจริงของคุณท้งั สองไดซ้ ่ึงแสดงว่าผม
จาคุณไดจ้ ริง ๆ คุณตน้ ก็คือคุณศุกลวณั ณ์และคุณแตว้ ก็คือ
คุณฉมชบา นอ้ งสาวที่รักของประภาส"