ตำรับรัก เล่ม 1

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๑๐๐

"เก่งจงั ค่ะ" ฉมชบาหวั เราะเบา ๆ "เราไม่ไดพ้ บกนั ต้งั หก
ปี กวา่ กระมงั คะคุณประณตยงั อุตส่าห์จาได้ สมกบั ท่ีเคยคดั ลายมือ
หนา้ ปกสมุดเรียนใหด้ ิฉนั บ่อย ๆ เพราะพ่ีภาสลายมือไมส่ วย"

เมื่อบริ กรคนหน่ึงเดินผ่านมา ศุกลวัณณ์ก็สั่งอาหาร
สาหรับสุภาพสตรีท้งั สองและของตนเอง และถามประณตว่าจะ
ตอ้ งการอะไรเพิ่มเติมอีกบา้ งหรือไม่ เมื่อประณตปฏิเสธ เขาจึง
พยกั หนา้ ใหบ้ ริกรไปได้

"ผมยงั ทายชื่อไม่หมดทุกคนเลย" ประณตพดู ข้ึนอีกเมื่อ
บริกรเดินจากไป สายตาของเขาจับอยู่ที่วงหน้ารูปไข่ ซ่ึงมีผิว
น้าตาลอ่อนเกล้ียงเกลา เจา้ ของใบหน้าน้นั อยตู่ รงกนั ขา้ มกบั เขาก็
จริง แต่สายตาของหล่อนมกั จะมองขา้ มไหล่เขาไปทางอื่นเสีย
เสมอ แต่เม่ือไดฟ้ ังคาพดู ของประณตดวงตาสีประกายนิลคูน่ ้นั
สบตาเขาอย่างต้งั ใจเป็ นคร้ังแรกประณตจึงยิ้มกบั หล่อนอีกคร้ัง
หน่ึงหลังจากได้เพียรยิ้มโดยมิได้รับการตอบมาหลายคร้ังแล้ว
เนื่องจากคร้ังน้ีประณตยมิ้ กบั หล่อนโดยต้งั ใจ

ประณตราพึงในใจว่ 'คุณหนูเล็ก เป็ นสาวแล้วสวยข้ึน
แทบ จะจาไม่ได้ผิวหน้าเธ อเวลาน้ี ช่ าง สมช่ื อสา วเน้ื อทองเสี ย
เหลือเกิน เสียแตน่ ิสยั ยมิ้ ยากนี่แหละแก่ไมห่ ายเอาเสียจริง ๆ แต่ใน
ตอนตอ่ มา ความช่างสังเกตของประณตก็บอกตวั เขาวา่

ตำรับรัก

๑๐๑

บงั อรสุวรรณีจะยิม้ ยากเฉพาะกบั เขาเท่น้นั เอง แต่กบั เพ่ือนฝูงคน
อื่น ๆของหล่อน บงั อรสุวรรณีจะหวั เราะดว้ ยบ่อยคร้ัง ถึงกระน้นั
ประณตก็อดท่ีจะแอบปล้ืมใจอยู่เงียบๆมิได้ ในเม่ือเขาพบว่า
ลกั ษณะยิ้มในแบบท่ีเขาไดร้ ับแต่ละคร้ังน้นั แมจ้ ะมีจานวนนอ้ ย
แตก่ ็ไมม่ ีใครเคยไดร้ ับ!

เม่ือฉมชบากล่าวเตือนใหเ้ ขาทายชื่อเพื่อนหญิงของหล่อน
ประณตก็ทาเล่น

"คุณเจา้ ของชื่อยงั ไมไ่ ดอ้ นุญาต ผมก็ไมก่ ลา้ ทาย"
"เธอก็ อนุญาตเสียหน่อยซีจ๊ะ ดูซิวา่ คุณประณตจะจาเธอ
ได้ไหม" ฉมชบาเร่งร้าเพ่ือนหญิง บงั อรสุวรรณีจึงแกลง้ พูดตดั
หนา้ เสียวา่
"ดิฉนั ช่ือบงั อรสุวรรณีค่ะ ไมก่ ลา้ ใหค้ ุณประณตทาย เด๋ียว
ผดิ ดิฉนั จะเป็นฝ่ ายขายหนา้ "
"อา้ ว ทาไมล่ะ?" ฉมชบาถามข้ึนอยา่ งชื่อ ๆ "คุณประณต
ทายผดิ ทาไมเธอถึงกลบั เป็นฝ่ ายขายหนา้ ?"
"โธ่ คุณแตว้ ก็การที่ผหู้ ญิงคนหน่ึงให้ผชู้ ายคนหน่ึงทาย
ช่ือของเธอแล้วทายผิด ผูห้ ญิงคนน้นั จะไม่ขายหน้าหรือครับ ใน
เมื่อมนั แสดงวา่ ฝ่ ายเขาไมไ่ ดส้ นใจ ดงั ที่เธอเขา้ ใจเอาเองเลย"

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๑๐๒

ศุกลวณั ณ์อธิบายตรงๆ มองดูหนา้ นอ้ งสาวอยา่ งจะหยงั่ ความรู้สึก
ความรักและความเขา้ ใจในนอ้ งสาวของตนเป็ นอนั ดี ทาหนุ่มรู้วา่
มีอะไรผดิ ปรกติเกิดข้ึนในใจของนอ้ งสาวที่รักของเขาแลว้ เพราะ
บงั อรสุวรรณีจะไม่เป็นคนมีช้นั เชิงมากนกั กบั ผทู้ ่ีหล่อนไม่รู้สึกใย
ดี แต่จะกลายเป็ นคนคิดเล็กคิดน้อยระมดั ระวงั ทีท่าไปเสียทุกสิ่ง
ทุกอยา่ งกบั ผทู้ ี่มีความสาคญั ต่อหวั ใจขอหล่อน อุปนิสัยอนั น้ีของ
นอ้ งสาว เป็นส่ิงท่ีศุกวณั ณ์รู้ดีเพราะไดป้ ระสบกบั ตนเองบ่อยคร้ัง

"แต่คุณหนูเล็ก จะไม่ต้องขายหน้าเป็ นอันขาด ถ้าจะ
ปล่อยให้ผมประณตรีบพูดข้ึนอย่างอ่อนโยนแจ่มใส "เห็นไหม
ครับ แมแ้ ต่ช่ือเล่นของคุณ ผมก็ยงั ไม่ลืม" ตอนทา้ ยเขาเจาะจงพูด
กบั บงั อรสุวรรณีโดยตรง

"แต่คุณอาจจะแอบไดย้ ินเราเรียกนั เม่ือครูน้ีก็ได้" บงั อร
สุวรรณีติง ทาหนา้ เฉย

"ถา้ ง้ันผมจะแสดงหลกั ฐนต่อไป...คุณเอาผมเปี ยคู่สวย
ของคุณไปทิ้งเสียที่ไหนล่ะครับคุณหนูเล็ก" ประณตพดู ยมิ้ ๆมอง
สบตาหญิงสาวที่วางหน้าบรึม แต่สีส้มอ่อนก็กาลงั ปรากฏข้ึนท่ี
แก้มอนั มีผิวละเอียดน้ันอีกคร้ังหน่ึง บงั อรสุวรรณีเอียงหน้านิด
หน่ึง เพื่อให้ประณตแลเห็นเส้นผมสีดาสนิทของหล่อนที่ขมวด
เป็ นเกลียวยาวทบไวก้ ลางศีรษะแลว้ ยึดไวด้ ว้ ยห่วงพลาสติกสีดา
เรียบกลืนกบั สีผมพลางตอบเรียบ ๆ

ตำรับรัก

๑๐๓

"ยงั ไม่ได้เอาไปทิ้งไหนหรอกค่ะ หน้าดิฉันเหมือนคน
โบราณ อยากจะตดั ผมส้ัน ๆอยา่ งแตว้ ก็กลวั จะไม่รับหนา้ เลยตอ้ ง
ไวผ้ มยาวเรื่อยไป"

"เสียดายคุณประณตไม่คยเห็นหนูเล็กเวลาสยายผม ยาว
ถึงเอวแน่ะคะ่ ซว้ ยสวย ผมสลวยสวยขาคาเงา..."

"อาหารมาแลว้ รับประทานกนั เสียก่อนดีกว่าค่ะ อีกสิบ
หา้ นาทีเรือบินกจ็ ะมาถึงแลว้ " บงั อรสุวรณีตดั บท แลว้ ลงมือตกั ซุป
การสนทนาจึงยุติลงชว่ั คราวประณตจิบกาแฟพลางมองดูนิ้วเรียว
เล็ก ท่ีปลายนิ้วมีเล็บสีชมพูอ่อนสะอาดเจียนไวเ้ ป็ นรูปมน นิ้วน้นั
หยบิ ซอ้ นดว้ ยทาทางน่าดู แมเ้ มื่อเปลี่ยนเป็นมีดและส้อมใน
การรับประทานอาหารจานต่อไป นิ้วเล็กๆน้นั ก็ใชม้ ืดและส้อมได้
อยา่ งไมข่ ดั เขิน ไมม่ ีอาการเกร็งขอ้ หนั่ อาหารในจานอยา่ งท่ีเขาเคย
เห็นสตรีบางคนทาเมื่ออาหารชิ้นน้นั ค่อนขา้ งเหนียวประณตมอง
เพลินจนเกือบไม่ไดย้ นิ เมือฉมชบาถามข้ึน

"เออ ลืมถามไป คุณประณตมารับใครคะ ส่วนพวกเรามา
รับพี่ภาสกนั " เสียงของหล่อนแสดงความภูมิใจเม่ือพูดต่อไปว่า
"คุณประณตทราบหรือเปล่าคะวา่ พ่ีภาสไดท้ ุนกรมชลประทานไป
อเมริกา"

"ผมกม็ ารับภาสเหมือนกนั " ประณตยมิ้

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๑๐๔

"เอ๊ะ คุณยงั ติดต่อกับพี่ภาสอยู่อีกหรือคะ ดิฉันรู้สึกว่า
ไม่ไดเ้ ห็นหนา้ คุณมาต้งั หกเจด็ ปี แลว้ "

"ผมไปองั กฤษเสียส่ีปี " ประณตช้ีแจง "พอจะกลบั ตอนปี
๙๘ ก็พอดีภาสไปอมริกาเสียก่อน เป็ นอนั ว่าสวนทางกนั ถึงผม
ไม่ได้พบกับภาสต้ังหกปี กว่า แต่เราก็ติดต่อกันทางจดหมาย
เร่ือยมา"

"ยงั มีอีกคนหน่ึงค่ะ" ฉมชบาทาท่าคิด "กระเช้าาน่ะค่ะ
กระเช้าไปไหนเสียถึงไม่มากบั คุณประณต? ดิฉันจะตอ้ งฟ้ องว่า
พอคุณประณตหายหนา้ ไปคงเป็ นตอนไปนอกน่ะค่ะ กระเชา้ เขาก็
พลอยหายไปดว้ ย ไม่ไดไ้ ปท่ีบา้ นอีกเลย เดี๋ยวน้ีเขายงั ติดตกบั คุณ
ประณตอยหู่ รือเปล่คะ?". ฉมชบาถามดว้ ยเสียงซ่ืออยา่ งไมร่ ู้
ความนยั แต่ประณตรู้สึกกระสับกระส่าย เขาคิดวา่ ตวั เขากาลงั ตก
เป็นเป้ าสายตาของหญิงสาวผนู้ ง่ั อยตู่ รงหนา้ แต่เมื่อเขาเงยหนา้ ข้ึน
มองหล่อน กก็ ลบั ปรากฏวา่ บงั อรสุวรรณีรับประทานอิ่มแลว้ และ
หล่อนกาลงั มองผ่านประตูกระจกดา้ นหลงั เขาออกไปชมทิวทศั น์
ขา้ งนอกอยอู่ ยา่ งเพลิดเพลินทีเดียว!!

"ยงั ติดต่อกนั อยคู่ รับ" เขาตอบคาถามน้นั เบา ๆ และอยา่ ง
ไม่เต็มเสียง พลางเหลือบตาดูศุกลวณั ณ์ผูน้ ัง่ นิ่ง ไม่ไต่ถามหรือ
ออกความเห็นวา่ กระไร ก็พบวา่ สายตาของชายหนุ่มผนู้ ้นั กาลงั จบั
อยู่ที่น้องสาวของเขา และดูเหมือนว่าเขาจะแลเห็นแววแห่ง

ตำรับรัก

๑๐๕

ความเห็นอกเห็นใจแฝงอยู่ในสายตาน้นั ดว้ ย บงั อรสุวรรณีไม่ได้
มองสบตาพ่ีชาย สายตาของหล่อนมองเหม่อไปยงั หมู่คนท่ีเดิน
ผา่ นไปมานอกประตูกระจกน้ันแต่กระน้นั ความเคล่ือนไหวของ
คนเหล่าน้นั ก็หาทาให้สายตาของหล่อนเคล่ือนตามไปดว้ ยไม่ จึง
เป็ นท่ีน่าสงสัยว่า สมองของหล่อนจะรับรู้ต่อภาพที่สายตาของ
หล่อนจบั อยมู่ ากนอ้ ยเพยี งไรหรือไม่?

น่ีหมายความว่ากระไร? ประณตคิดอย่างฉงน
ขณะเดียวกนั เขาก็อดที่จะลอบถอนใจลึก ๆ อยา่ งแสนเสียดายไได้
ท้งั ๆ ท่ีตนเองก็ยงั ไม่สู้เขา้ ใจชัดนกั และพราะเหตุอะไร แต่เมื่อ
ประณตถอนสายตาจากภาพหญิงสาวตรงหน้า เขาก็รู้สึกตวั ว่า
ตนเองกาลงั นึกถึงคาพงั เพยท่ีวา่ 'พบไมง้ ามเม่ือยานขวานบิ่น' น้นั
อยใู่ นใจ!

*

๘
อากาศยานลามหึมา จารึกตัวอักษร P.A.A. ร่อนลงสู่

สนามบินเม่ือ ประมาณทีย่ งคร่ึง ผู้โดยสารทีท่ ยอยกันลงบันไดมา

ส่ วนมากเป็ นชาวต่างประเทศ มีคนไทยอยู่เพียงสองสามคน
ดังน้ันชายหนุ่มไทยสองคนซ่ึงเดินปะปนอยู่ในหมู่ผู้โดยสาร

เหล่าน้ัน จึงเป็ นที่สะดุดตาอยู่ ชายคนหน่ึงในสองคนน้ันค่อนข้าง

สูงสะโอดสะองผวิ ขาว สวมแว่นตาสีชาอ่อน ส่วนอกี คนหนึ่ง
ผิวคล้าร่างสูงใหญ่ สวมแว่นสายตาส้ัน กรอบเป็ นพลาสติกใสสี

ขาวสะอาด เม่ือคนเหล่าน้ันเดินจากเงามืดมาสู่แสงแดด ประณต

จึงเอ่ยขึน้ กบั ชายหนุ่มและหญงิ สาว ทยี่ นื อยู่ใกล้ๆอย่างร่าเริง
"ใครเห็นภาสแล้วมงั่ ครับ ผมห็นแล้วใส่แว่นเสียดว้ ยจา

เกือบไมไ่ ด"้
"ไหนคะ ไหน ดิฉันยงั ไม่เห็น" ฉมชบาชะเง้อมองตาม

สายตาประณต บงั อรสุวรรณีจึงช่วยบอกให้
"พี่ภาสคนที่แต่งสีเทานน่ั ไงล่ะแตว้ ที่เดินคู่กบั ผูช้ ายคน

ผอม ๆสูงๆนน่ั น่ะ"
"ออ้ ผมห็นแลว้ ละ" ศุกลวณั ณ์พูดข้ึนบา้ ง เขาหันไปมอง

ประณตอยา่ งท้ึง "คุณประณตจาคนแม่นจริง คุณไม่ไดพ้ บกบั คุณ

ตำรับรัก

๑๐๗

ภาสต้งั หลายปี พวกเราเสียอีก จากกนั เพียงสองปี ยงั มองหาแกไม่
คอ่ ยพบ"

"ไม่ใช่จาแม่นหรอกครับ" ประณตแยง้ "บงั เอิญผมมอง
ไปพบภาสเขา้ ก่อนน่ะเอง ส่วนคุณ ๆมองไปที่คนอื่นก่อน กวา่ จะ
หาภาสเจอก็เลยชา้ กวา่ ผม"

"คุณประณตไม่กลา้ รับว่าจาคนแม่นหรอกค่ะ กลวั จะถูก
ต่อว่าท่ีเมื่อก้ีจาพวกเราไม่ได้ ต้องให้พวกเราทักก่อน" บังอร
สุวรรณีพูดกบั พ่ีชายด้วยเสียงเรียบ ๆโดยมิไดห้ ันมาทางผูท้ ี่ตน
กล่าวขวญั ถึง

"แหม คุณหนูเล็ก" ประณตอุทาน หัวเราะอย่างจะต่อ
ถ้อยคาของหญิงสาว เขามองดูผูพ้ ูดท่ียืนหันข้างให้เขา ก็พบว่า
หล่อนกาลงั ยิม้ นอ้ ย ๆ แต่ตามมองไป ยงั กลุ่มคน ที่กาลงั เดินใกล้
เขา้ มาทุกที ขณะน้นั ฉมชบาก็เอ่ยข้ึนอยา่ งต่ืนเตน้

"แน่ พภ่ี าสเดินอยนู่ น่ั เอง แหม อว้ นข้ึนต้งั เยอะ"
ทุกคนอมยิ้ม มองดูหญิงสาวผอู้ ่อนอาวุโสท่ีสุด ซ่ึงกาลงั
เพ่งมองไปทางกลุ่มผูโ้ ดยสาร ซ่ึงเดินใกล้ขม้ ามากจนแลห็นได้
ถนดั บงั อรสุวรรณีจึงพดู ลอ้ เล่นอยา่ งเอน็ ดูวา่
"โถ แตว้ เพ่ิงเห็นพี่ภาสหรือจ๊ะ สมคงเพ่งมากเกินไปเลย
มองไม่เห็น"

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๑๐๘

"โธ่ จริงนะ หนูเล็ก ฉันม้องมองจนตาแทบปะทุ เห็น
ผูช้ ายคนผอมๆ น้ันต้ังนานแล้ว แต่ไม่ยกั เห็นพี่ภาส" ฉมชบา
หวั เราะ ตายงั แลตามประภาส จนเขาเดินหายไปทางแผนกตรวจ
คนเขา้ เมือง

"เราไปค่อยรับทางโน้นดีกวา่ ครับ" ประณตเอ่ยชวนข้ึน
"อยทู่ างน้ีเดียวภาสมองหาเราไมเ่ ห็นก็จะคลาดกนั เสีย"

ท้งั สามคน จึงเดินตามประณตมายืนคอยอยู่ตรงทางท่ี
ผโู้ ดยสารจะตอ้ งเดินผา่ น หลงั จากรับการตรวจพาสปอร์ตและเช็ก
ของแลว้ สักครู่หน่ึงประภาสก็เดินยมิ้ แตต้ รงเขา้ มา มีชายหนุ่มผิว
ขาวร่างสูงเดินตามมาดว้ ย ฉมชบาเขา้ ไปกระพุ่มมือไหวท้ ่ีอกของ
ประภาส ทกั เสียงแจ๋วดว้ ยความดีใจ

"แตว้ คิดถึงพ่ีภาสจงั เลยค่ะ พ่ีภาสล่ะคะ คิดถึงแตว้ บา้ ง
หรือเปล่า?"

"โธ่ คุณนอ้ ง ช่างถามได"้ ประภาสพึมพา รู้สึกต้ืนตนั ใจ
จนพูดอะไรไม่ออก ได้แต่จบั มือเล็ก ๆท่ีพนมไหวน้ ้ัน บีบเบา ๆ
แทนคาตอบ ต่อจากน้นั กห็ นั มารับไหวบ้ งั อรสุวรรณี แลว้ จบั มือ
ศุกลวณั ณ์เขยแรง ๆ พร้อมกบั กล่าวขอบคุณท่ีมารับเขา เมื่อแลห็น
ประณตท่ียนื อยขู่ า้ งหลงั ศุกลวณั ณ์ เขาก็หวั เราะตรงเขา้ มา ตบหลงั
เพ่อื นรักดงั ป้ าบใหญ่

ตำรับรัก

๑๐๙

"เป็ นไง ณต ไม่ได้พบกนั เสียหลายปี หล่อข้ึนจนจากัน
แทบไม่ได"้

"พูดยงั ง้ีก็เสียใจแน่ะซี เพราะแปลว่าแต่ก่อนกนั ไม่หล่อ
เลย" ประณตหวั เราะบา้ ง คนอื่นๆกพ็ ากนั หวั เราะตาม ประภาสนึก
ข้ึนไดถ้ ึงเพ่ือนร่วมทางของ เขา จึงหนั ไปฉุดแขนชายหนุ่มที่เดิน
ตามมาน้นั ใหเ้ ขา้ มาใกลพ้ ร้อมกบั แนะนาวา่

"ขอแนะนาให้รู้จักกับเพ่ือนใหม่คนหน่ึงครับ นี่คุณ
ไภษชั ยเ์ ป็ นนายช่างของกรมชลประทาน เราพบกนั ท่ีเดนเวอร์"
ตอ่ จากน้นั ประภาสกแ็ นะนาใหไ้ ภษชั ยร์ ู้จกั นอ้ งสาว และเพ่ือนท้งั
สามคนของเขา

"ยนื ดีมากครับที่ไดร้ ู้จกั คุณท้งั ส่ี" ไภษชั ยพ์ ูดข้ึนก่อนดว้ ย
ท่าทางคล่องแคล่ว เม่ือหนุ่มสาวท้งั สี่คนตอบรับอยา่ งสุภาพแลว้
เขาก็พูดข้ึนอีก พร้อมกบั ขยิบตายิบๆ อยู่เบ้ืองหลงั แว่น อนั เป็ น
ความเคยชินของเขา "ผมยงั ไม่ได้พบกับพ่ีน้องของผมเลย ไม่
ทราบวา่ ไปยนื อยทู่ างไหนกนั เ ลยถือโอกาสคุยกบั กลุ่มของคุณไป
พลาง ๆก่อน คงไม่รังเกียจนะครับ"

"ไม่ป็ นไรหรอกครับ" ศุกลวณั ณ์ตอบแทนคนอ่ืน ๆ "เรา
ยนิ ดีอยเู่ ป็นเพ่อื นคุณ จนกวา่ คุณจะไดพ้ บกบั ทางบา้ น" ขณะท่ีศุกล
วณั ณ์พดู เขาสงั เกตเห็นวา่ ไภษชั ยห์ าไดม้ องหนา้ เขาไม่ สายตาของ

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๑๑๐

ไภษชั ยจ์ บั อยู่ท่ีใบหนา้ ของฉมชบา และบงั อรสุวรรณีสลบั กนั ไป
มา ราวกบั จะเปรียบเทียบความงามสตรีสาวท้งั สองทาให้
ศุกลวณั ณ์รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย เม่ือเขามองดูประภาสก็พบว่า
จมูกใหญข่ องประภาสยน่ ข้ึนไปนิดหน่ึง ซ่ึงกิริยาท่ีเขาชอบทาเม่ือ
รู้สึกไมถ่ ูกใจ และเมื่อศุกลวณั ณ์มองไปทางประณตก็เห็นหนา้ สวย
ของประณตเฉยเป็ นปรกติ แต่เมฆแห่งความขุ่นเคืองกาลงั ต้งั เคา้
ข้ึนในดวตดาคมคู่น้นั ยงั ไม่ทนั ที่ศุกลวณั ณ์จะคล่ีคลายสถานการณ์
ใหด้ ีข้ึน ไภษชั ยก์ เ็ อ่ยข้ึนอยา่ งร่เริง อาการยมิ้ อยา่ งแจ่มใสท่ีปรากฏ
อยใู่ นใบหนา้ ของเขาน่าดูข้ึนอีกมาก

"เม่ือผมมองดูคุณนิสิตหญิงท้งั สอง ใครทราบบา้ งครับว่า
ใจผมกาลงั นึกถึงอะไร?" เขาพูดพร้อมกบั ทาตาขยบิ ๆ เป็ นภาพที่
น่าขนั จนทาให้ประภาสอดยิ้มไม่ได้และความไม่พอใจของศุกล
วณั ณ์กค็ ลายลง เมื่อไดย้ นิ ถอ้ ยคาเปิ ดเผยน้นั แต่ประณตกล่าวสวน
ข้ึนทนั ทีวา่

"ผมกาลงั สงสัยอยคู่ รับ ถา้ คุณไภษชั ยก์ รุณาบอกใหท้ ราบ
ดว้ ยก็จะดี" น้าเสียงของชายหนุ่ม ทาใหบ้ งั อรสุวรรณีชายหางตาดู
เขานิ ดหน่ ึ งอย่างประหลาดใจประณตพูดด้วยเสี ยง ห้วนเกิ นไป
สาหรับผูท้ ี่เร่ิมรู้จกั กนั ใหม่ๆ และไม่มีสาเหตุโกรธเคืองกันเช่น
นายไภษยั ช์ผนู้ ้ี เขาคงไม่พอใจท่ีไภษชั ยแ์ สดงความสนใจกบั แตว้
กระมงั ?'บงั อรสุวรรณีถามตวั เองแต่ตวั ก็มีคู่รักอยแู่ ลว้ น่ี เร่ืองอะไร

ตำรับรัก

๑๑๑

จึงจะตอ้ งทามากนั ทาคนอ่ืนเขาอีก พิลึกคนจริงๆ หญิงสาวหาเหตุ
ค่อนอยู่ในใจ แต่บงั อรสุวรรณีหาได้ล่วงรู้ไม่วา่ สาหตุแห่งความ
ข่นุ เคืองของประณตแทจ้ ริงน้นั มิไดอ้ ยทู่ ี่ความสนใจของไภษชั ยท์ ี่
มีตฉ่ มชบา แต่เป็นความสนใจท่ีไภษขั ยมีตอ่ ตวั เองตา่ งหาก!

"สุภาพสตรีท้ังสอง ทาไมผมนึกถึงภาพดอกกุหลาบสี
ชมพแู ละดอกบวั สีน้าเงินที่บงั อิญมาบานอยคู่ ู่กนั ทาใหไ้ ม่รู้จะมอง
ดอกไหนถูก" ไภษชั ยย์ มิ้ นอ้ ย ๆไม่แสดงว่ารู้สึกถึงอาการข่นุ เคือง
ของประณต ฉมชบาผเู้ ห็นโลกในแง่ดีเสมอจึงหวั เราะเบาๆ
พดู อยา่ งไมม่ ีจริตสาวปนอยเู่ ลยวา่

"คุณไภษชั ย์เปรียบดิฉันเป็ นถึงกุหลาบสีชมพูเทียวหรือ
คะ อย่าให้ถึงยงั น้ันเลย แต่ดอกมะลิก็ดีเกินเป็ นไหนๆ ส่วนหนู
เล็กน่ะ ดิฉนั วา่ บวั สีน้าเงินก็ยงั เป็ นรอง เขานจะถูกเปรียบกบั ดอก
กลว้ ยไมด้ อกงามที่สุด..."

"แหม แต้ว กิเดเฟื่ องอะไรข้ึนมาน่ะ อยู่ดีๆก็มาน่ังยอ
กนั เอง" บงั อรสุวรรณีขดั ข้ึน คิ้วโก่งเรียวของหล่อนขมวดเขา้ กนั
นิด ๆ ท้งั น้ีกเ็ พื่อกลบเกลื่อนอาการวางหนา้ ไม่ถูกของตนอง เพราะ
ขณะที่ชายหนุ่มสามคนในส่ีคน กาลงั อมยิ้มมองคุณฉมชบาพูด
แจ๋วๆดว้ ยความเอน็ ดูน้นั สายตาของชายหนุ่มอีกคนหน่ึงกลบั มอง
มาท่ีหล่อน สีหนา้ ของเขาบอกวา่ เห็นดว้ ยกบั การเปรียบเทียบของ
ฉมชบาเป็ นที่สุดพลานุภาพแห่ดวงตาคมภายใต้คิ้วดกดาคู่น้ัน

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๑๑๒

แล่นปราดถึงหัวใจบงั อรสุวรรณีหญิงสาวรู้สึกร้อนผ่าวไปท้งั ตวั
อีกคร้ังหน่ึง ไม่เห็นว่าวิธีใดจะแก้เก้อได้ดีกว่า เอ่ยปากพูดกับ
ไภษชั ยว์ ่า "คุณไภษชั ย์คะ ดิฉันเห็นคนกลุ่มน้ันเขามองคุณกัน
ใหญ่คงเป็ นพวกทางบ้านของคุณกระมังคะ" หล่อนพูด พลาง
เบือนหนา้ ไปทางร้านขายเคร่ืองถมไทยซ่ึงอยทู่ างขวามือแทนการ
ใชน้ ิ้วข้ึน ซ่ึงหญิงสาวเห็นวา่ เป็นกิริยาท่ีไม่น่าดูสาหรับสุภาพสตรี

ไภษชั ยห์ ันหน้ามาจากการคุยกบั ฉมชบา และมองตาม
สายตาของบงั อรสุวรณี ทนั ทีน้นั เขาก็หวั เราะโบไมโ้ บกมือแลว้ กม้
ลงยกกระเป๋ าเดินทางที่วางไว้ ขา้ งกายข้ึน ปากกพ็ ดู วา่

"ใช่จริงๆครับ คุณแมก่ บั พี่สาวนอ้ งสาวผมเอง ถา้ ง้นั ผมลา
ก่อนละนะครับวนั หลงั มจะไปยี่ยมคุณที่บา้ น" ตอนทา้ ยเขาพดู กบั
ประภาสแต่ตามองไปทางฉมชบาและยิ้มกบั หล่อน ฉมบายิ้มรับ
สายตาของหล่อนมองไปทางกลุ่มพ่ีสาว น้องสาว ของภชั ยด์ ้วย
ความสนใจ 'ทาไมเขาจึงมีพี่สาวน้องสาวหลายคนนกั และดูไม่
คลา้ ยกนั หญิงสาวราพึงในใจแต่เมื่อรู้ตวั หล่อนก็เบือนหน้ากลบั
เสียทนั ที!

เม่ือกลุ่มของประภาสเดินมาดว้ ยกนั จนถึงบริเวณที่
ศุกลวณั ณ์จอดรถไว้ ประณตเห็นเป็ นรถยนต์ขนาดเล็กจึงเอ่ยปาก
บอกลา แตป่ ระภาสคา้ นวา่

ตำรับรัก

๑๑๓

"อา้ ว กลบั ดว้ ยกนั ซีณต เด๋ียวออกไปหาแท็กขี่ขา้ งนอกก็
ได้ ถา้ กลบั รถคุณตน้ เบียดกนั แย"่

"ไม่เป็ นไรหรอกครับ" ศุกลวณั ณ์พดู ข้ึนตามนิสัยเอ้ือเฟ้ื อ
"เบียดกนั นิดจะไดค้ ุยกนั สนุกดี คุณภาสตวั โตมานง่ั กบั ผมขา้ งหนา้
ใหค้ ุณประณตนงั่ ขา้ งหลงั กบั นอ้ ง ๆ...เอากระเป๋ าของคุณมาไวท้ า้ ย
รถน่ีเถอะครับ" เขากล่าวพลางไขกุญแจเปิ ดที่ไวข้ องยกรถข้ึน ควา้
กระเป๋ าจากมือประภาสวางลงไปแล้วดึงปิ ดโดยเรี ยบร้อย
ต่อจากน้นั ก็เปิ ดประตูขา้ งหนา้ เรียกให้ประภาสข้ึนไปนง่ั คู่กบั เขา
ส่วนฉมชบาเมื่อเห็นบงั อรสุวรรณียงั ยืนเฉยอยหู่ ล่อนก็เปิ ดประตู
หลงั กา้ วข้ึนไปนง่ั เสียก่อน พลางพดู อยา่ งร่าเริง

"เบียดกนั ซีดี ไม่เหงา เม่ือขามาแตว้ นงั่ ขา้ งหลงั คนเดียว
เหงาจงั ...อา้ ว หนูเล็ก ข้ึนมาซิจะ้ " หล่อนร้องเรียกเพื่อนหญิงเมื่อ
เห็นยงั ยนื เฉยอยบู่ งั อรสุวรรณีจึงจาใจกา้ วข้ึนมา นง่ั เบียดกบั
ฉมชบาเพ่อื เหลือที่ไวใ้ หป้ ระณตนงั่ ขา้ งซา้ ยของหล่อน

"ข้ึนมาเร็ว ๆ เถอะณต เดี๋ยวคุณตน้ เสียเวลาแย"่ ประภาส
ร้องเรียกประณตเม่ือห็นเขายืนลงั เลอยู่ ประณตจึงจาใจกา้ วข้ึนมา
นง่ั ตวั ลีบขา้ ง ๆ หญิงสาว ต่อจากน้นั รถกเ็ คลื่อนจากบริเวณน้นั มา

"คุณประณตถอยเขา้ มานง่ั พิงซีคะ จะไดไ้ ม่ค่อยเบียดกนั "
ฉมชบาเจ้าก้ีเจ้าการจัดท่ีนั่งเมื่อประณตทาตามอย่งคนใจลอย
หล่อนก็พูดข้ึนอีก "เห็นไหมค่อยแน่นเท่าไร เราสองคนไดน้ งั่ พิง

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๑๑๔

หนูเลก็ อดพิงคนเดียวสงสารจงั หนูเลก็ พิงแตว้ ก็ไดน้ ่ีจะ๊ เด๋ียวเม่ือย
แย"่

"ไม่เป็ นไรหรอกจะ้ แตว้ ไม่เม่ือยหรอก" บงั อรสุวรรณี
ตอบเสียงเบา ไม่ยอมหนั หนา้ ไปทางซ้ายอยา่ งเด็ดขาด แต่กระน้นั
หล่อนก็รู้ไดด้ ว้ ยประสาทสัมผสั ว่าหนุ่มผนู้ งั่ ชิดกบั ตวั หล่อนทาง
ดา้ นซ้ายน้นั มิไดน้ ง่ั อยา่ งเป็ นปรกติสุขนกั เขาตอ้ ง เขาตอ้ งบีบเขา
ท้งั สองเขา้ หากนั เพื่อมิใหข้ าเบียดสะโพกของหล่อน ซ้ายงั เก็บมือ
ของตวั เอง อยา่ งมิดชิด มิให้ออกมาให้ยุ่มยา่ ม เหมือนมือของฉม
ชบาซ่ึงมักจะสัมผัสกับเอวหรื อสะโพกของหล่อนอยู่เกือบ
ตลอดเวลา

"พี่ภาสคะ" ฉมชบาร้องเรียกพ่ีชายของหล่อนประภาส
มิไดข้ านรับ แต่ตะแคงหนา้ มาทางหล่อนเป็ นเชิงถาม ดวงตาสีน้า
เงินเขม้ ของเขาแลคูหล่อนดว้ ย ความรักอยา่ งเปิ ดเผย "พ่ีภาสรู้ไหม
คะ วา่ พอ่ จะใหอ้ ะไรพภ่ี าสเป็นของขวญั ?"

"ของขวญั เร่ืองอะไรกนั คุณนอ้ ง" ประภาสทาหนา้ สนเท่ห์
"อา้ ว ก็ของขวญั ในการกลบั เมืองไทยของพี่ภาคน่ะซีคะ
แหม " ฉมชบา คอ้ นขวบั "พี่ภาสไม่รู้หรือคะว่า พ่อเห่อพี่ภาสยงั
กะอะไรเที่ยวไดไ้ ปบอกใครๆ มารับพ่ีภาส ดีแต่แตว้ แกลง้ บอกวนั
กลบั ของพี่ภาสเป็ นวนั พรุ่งน้ีเสีย ไม่ง้นั ป่ านน้ี พวกญาติๆก็คงมา
เตม็ แลว้ แตว้ คงราคาญตาย"

ตำรับรัก

๑๑๕

"อา้ ว" ทุกคนร้องพร้อมกนั ประภาสหวั เราะแต่ไม่แสดง
อาการประหลาดใจ เพราะชินต่อการทาะไรแผลงๆของนอ้ งสาว
"คุณนอ้ งไปบอกวา่ ผมมาพรุ่งน้ี แลว้ ถา้ เผ่ือเขาเกิดมารับกนั ล่ะ จะ
ทายงั ไง"

"ไมเ่ ป็นไรหรอกค่ะ วนั น้ีแตว้ จะโทร.ไปบอกเสียทุกบา้ น
เลยวา่ พี่ภาสมาก่อนกาหนดสิ้นเรื่องไป"

"คุณพอ่ คุณแม่สบายดีหรือ คุณนอ้ ง?" ประภาสถามข้ึนอีก
"ตามเคยของท่านค่ะ นี่ถา้ คุณแม่รู้วา่ พี่ภาสจะมาวนั น้ีก็คง
มารับดว้ ยแลว้ แตค่ ุณพอ่ น่ะมาไม่ไดเ้ พราะติดประชุม แหม พี่ภาส
ไมเ่ ห็นสนใจกบั ของขวญั ที่คุณพอ่ จะใหเ้ ลยนะคะ แตว้ อุตส่าห์ดีใจ
แทนแทบตาย" ฉมชบาทาเสียงตดั พอ้ "นี่ถา้ พร่ี ู้วา่ เป็นอะไรพี่ตอ้ งดี
ใจแยท่ ีเดียว"
"อะไรหนอ" ประภาสรู้สึกต่ืนเต้นข้ึนมาบ้าง "มีชีวิต
หรือไม่มี?"
เม่ือประภาสหลุดปากประโยคหลงั ออกมา สายตาของ
ศุกลวณั ณ์กม็ องจบั อยทู่ ี่ใบหนา้ ของผพู้ ดู อยา่ งเห็นใจ ศุกลวณั ณ์ได้
ทราบดว้ ยความสังเกตมาเป็นเวลา หลายปี แลว้ วา่ ประภาสไดม้ อบ
ชีวติ จิตใจของเขาไวแ้ ก่นอ้ งสาวในนามของเขาแตผ่ เู้ ดียว แต่
ศุกลวณั ณ์มิไดเ้ อ่ยปากพูดเร่ืองน้ีแก่ผใู้ ดความหวงั ของประภาสคง
ไม่มีทางประสบความสาเร็จ ท้งั น้ีเพราะเขาคาดเอาเองวา่

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๑๑๖

"มีชีวติ ซีคะ สวยเสียดว้ ย" ฉมชบาพดู พลางหวั เราะ
"อา้ ว" ศุกลวณั ณ์อุทาน "ถ้าง้นั ก็ไม่ใช่ที่คุณแตว้ บอกกบั
ผมเมื่อสองสามวนั นี่น่ะซีครับ"
"สองอยา่ งค่ะ" ฉมชบาหวั เราะอีก "มีชีวติ อยา่ งหน่ึง"
"โอโ้ ฮ" ประภาสทาตลก แต่ใจเริ่มเตน้ แรง "คุณนอ้ งลอง
บอกอยา่ งมีชีวติ ก่อนไดไ้ หมวา่ เป็นอะไร"
"เป็ นคนค่ะ ผหู้ ญิง สวยเสียดว้ ย แตว้ บอกเสร็จเลย จะได้
ไมต่ อ้ งถามบอ่ ยๆ" ฉมชบาตอบยมิ้ ๆ "ดีใจไหมคะ?"
"จริงๆหรือคุณนอ้ ง อยา่ ลอ้ ผมเล่นนะ" ประภาสชกั ใจหาย
หนา้ เผอื ดไปทนั ที ฉมชบาหวั เราะชอบใจที่พ่ีชายหลงเช่ือ แต่
ศุกลวณั ณ์ไม่รู้สึกสนุกดว้ ย เขามีความสงสารประภาสเตม็ ที่จึงแซง
ข้ึนวา่
"อยา่ ลอ้ คุณภาสเลยครับ คุณแตว้ เดี๋ยวแกช็อคตายเสียคุณ
จะตอ้ งนงั่ ร้องไห"้
"อะไร จะถึงช็อคเทียวหรือคะ?" ฉมชบาทาหน้าไม่เชื่อ
"พ่ีตน้ พูดยงั กบั วา่ พี่ภาสมีคนรักแล้วยงั น้ันแหละ พอรู้ว่าคุณพ่อ
หาผหู้ ญิงไวใ้ หเ้ ป็นของขวญั กเ็ ลยตกใจ
"วา่ ไดห้ รือ" ศุกลวณั ณ์ไดโ้ อกาสที่จะช่วยเหลือเพ่ือนเดา
ใจหญิงที่เขารักเผอื่ วา่ คุณภาสแกมีคนรักของแกแลว้ ล่ะ อาจเจอเขา้
ที่อเมริกากไ็ ด้ จริงไหมคุณภาส?"

ตำรับรัก

๑๑๗

ประภาสยมิ้ มองดูหนา้ นอ้ งสาว ไม่ยอมตอบวา่ กระไร แต่
ฉมชบาเข้าใจว่าอาการนิ่งคือการสารภาพ หล่อนจึงซักอย่าง
ต่ืนเตน้

"จริงหรืคะ พภ่ี าส แหม แตว้ ดีใจจงั พี่สะใภใ้ นอนาคตของ
แตว้ สวยไหมคะ?"

ประภาสหน้าเผือดลงอีกเมื่อเห็นอาการยินดี อย่างสุ จริ ต
ของน้องสาว ศุกลวณั ณ์ก็พลอยนิ่งอ้ึงไปด้วยความสงสารเพ่ือน
ทนั ใดน้นั มีจกั รยานยนต์คนั หน่ึงแล่น ปราดจากซอยซ้ายมือแลว้
ตดั หนา้ รถไปในระยะกระช้นั ชิด ศุกลวณั ณ์หกั พวงมาลยั
หลบพร้อมกบั เหยียบเบรกทนั ที รถกระชากอย่างแรง ศีรษะของ
บงั อรสุวรรณีก็ กระแทกบั ริมฝี ปากของประณตเสียงดงั กึ หญิง
สาวอุทานบาๆ เหลียวหน้ามาดู เขาด้วยความตกใจ ลืมความ
ประหม่าเสียสิ้น

"ตายจริง ถูกตรงไหนคะคุณประณต ดิฉันก็นงั่ ไม่มีหลกั
เสียดว้ ย"

ประณตยิ้ม อาการแสบทีริมฝี ปากยงั น้อยกว่าความรู้สึก
แสบที่หัวใจ ที่บังอรสุวรรณีเอ้ียวตัวมาดูเขา ไหล่ของหล่อนก็
สัมผสั กบั อกเบ้ืองขวาของเขาและแก้มนวลของหล่อนก็อยู่ห่าง
จมูกเขาไมถ่ ึงคืบ ชายหนุ่มฝืนใจตอบดว้ ยเสียงธรรมดาวา่

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๑๑๘

"ถูกที่ปากครับ แต่ไม่เป็ นไรนิดหน่อยเท่าน้ัน ว่าแต่
คุณหนูเลก็ คงเจบ็ ศรีษะแย"่

"ไม่เลยค่ะ ดิฉนั หวั แขง็ " บงั อรสุรรณียมิ้ อยา่ งแจม่ ใส และ
ประณตก็รู้สึก วา่ อาการแสบริมฝี ปากของเขาหายไปในทนั ทีที่ได้
เห็นยมิ้ น้นั แต่ความรู้สึกแสบท่ีหวั ใจกลบั ทวขี ้ึนมื่เอสานึกถึงความ
ไม่มีสิทธ์ิของตนเอง เขาพยายามจะฆ่าความรู้สึก ที่ไม่ควรเกิดข้ึน
แตก่ ็ไดเ้ กิดข้ึนแลว้ ในหวั ใจที่ไร้อิสรภาพน้นั ท้งั ๆ ท่ีรู้ตวั ดีวา่ ความ
พยายามของเขาไมม่ ีวนั ท่ีจะบรรลุผลสาเร็จ! ขณะน้นั เสียงฉมชบา
บน่ เบา ๆวา่

"แตว้ ซี หวั โนเลย"
"ขบั รถบา้ ๆอะไยงั ง้ีก็ไม่รู้ ศุกลวณั ณ์บ่นข้ึนบา้ ง ทาใหท้ ุก
คนพากนั ยมิ้ อยใู่ นหนา้ ประภาสจึงพดู ข้ึน
"เกิดมาก็เพ่งิ เคยไดย้ นิ คุณแตน้ บ่นวนั น้ีเอง แต่ก็น่าบ่นนะ
ครับ เจอคนขบั รถแบบน้ีจะทาให้เราตอ้ งกลายเป็ นอาชญากรไป
โดยไม่รู้ตวั "
"เม่ือก้ียงั พูดกันคา้ งอยู่เลยค่ะ" ฉมชบาเอ่ยข้ึนอีก "เร่ือง
ของขวญั ที่คุณพอ่ จะให้พี่ภาสน่ะ แตว้ ขอเฉลยเลยนะคะ อดั ใจจะ
ตายอยูแ่ ลว้ ท่ีแทก้ ็ไม่ไปผหู้ ญิง แต่เป็ นรถยนตค์ ่ะ พี่ภาสดีใจไหม
คะ?"
"ดีใจซีคุณนอ้ ง สีอะไรล่ะ?" ประภาสซกั

ตำรับรัก

๑๑๙

"สีฟ้ าค่ะ แตว้ เลือกเอง แตวั รู้นี่นาว่าพี่ภาสชอบสีฟ้ า เป็ น
เฟี ยตหกร้อยคนั นิดเดียวแตว้ บอกใหพ้ ่อซ้ือคนั โตๆ แต่พอ่ บอกจะ
เก็บไวส้ ร้างคลินิกให้พี่ภาส จะต่อด้านหน้าเรือนพี่ภาสออกไป
นอกร้ัวค่ะ"

"แหม คุณพอ่ ท่านช่างกรุณาผมเหลือเกิน" ประภาสพึมพา
ดว้ ยความต้ืนตน้

"รถเฟี ยตหกร้อยก็ดีเท่าไรแลว้ ลาพงั ผมเก็บไวซ้ ้ือเองท่ี
สิบปี จึงจะได้ " เม่ือสังเกตเห็น ชายหญิงอีกคู่หน่ึงของเขานง่ั อยู่
เงียบ ๆ ประภาสจึงทกั ข้ึนวา่ "เป็นไง ณตนง่ั นิ่งเงียบเชียว ดูเหมือน
แกยงั ไมไ่ ดค้ ุยกบั กนั สักคา คุณหนูเล็กก็พลอยเงียบไปดว้ ย เป็ นไง
ครับทางบา้ นอยสู่ บายดีหรือ"

"กนั จะอาศยั ไปลงบา้ นแกดว้ ย เด๋ียวค่อยไปคุยกนั ท่ีบา้ นก็
ได"้ ประณตตอบ แลว้ กล่าวกบั บงั อรสุวรณีว่า "คุณหนูเล็กคุยกบั
ภาสบา้ งซีครับ" บงั อรสุวรรณีจึงเอ่ยข้ึนอยา่ งคนวา่ ง่าย

"ท่ีบา้ นสบายดีทุกคนค่ะ วา่ แต่พ่ีภาสเด๋ียวกลบั ไปถึงบา้ น
จะตอ้ งแปลกใจ แตว้ เขาจดั เรือนเขียวเสียสวยหรูทีเดียวค่ะ น่ารัก
ยงั กับเป็ นเรือนหอ แต่แม่คนจดั แอบมากระซิบบอกดิฉันว่า จะ
คอยทวงรางวลั จากพภี่ าส"

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๑๒๐

"ยงั ง้ันหรือครับ" ประภาสหัวเราะมองดูหน้าน้องสาว
อย่างปลาบปล้ืมในความเอาใจใส่ของหล่อน "บงั เอิญของรางวลั
ส่งมาทางเรืออีกต้งั สองเดือนกวา่ จะถึง"

"อะไรคะ พ่ีภาส จะให้อะไรเป็ นรางวลั แตว้ " ฉมชบาชกั
ดว้ ยความยนิ ดี

"เยอะแยะ ของคุณนอ้ งคนเดียวหีบหน่ึงแลว้ บอกไม่ถูกวา่
อะไรบา้ ง แตร่ ับรองวา่ ป็นของสวย ๆงาม ๆ ท่ีคุณนอ้ งชอบท้งั น้นั "
พ่ชี ายของหล่อนตอบยมิ้ ๆ

"แหม แตว้ ดีใจจริง พ่ีภาสส่งมือมาใหแ้ ตว้ หน่อยค่ะ" เม่ือ
ประภาสแบมือยื่นมาข้างหลัง ฉมชบาก็ก้มลงกราบท่ีมือน้ัน
ขณะที่ฉมชบาเคล่ือนไหว ไหล่ของหล่อนเบียดร่างของบังอร
สุวรรณีเขา้ มาประชิดประณตมากข้ึนอีก ในชวั่ ระยะเวลา
เพียงสองสามวนิ าทีน้นั ประณตก็เผลอตวั สูดกลิ่นหอมอ่อน ๆจาก
เกลียวผมสีดา เป็ นเงาท่ีเคล่ือนเขม้ าเคลียจมูกของเขาเข้าไปเต็ม
ปอด แต่คร้ันรู้สึกตวั เขากม็ ี
สีหนา้ แดงจดั ดว้ ยความละอายใจ!

*

๙

"สีกลบี บวั โรยน่ีฉันใส่ได้ไหมจ๊ะแต้ว?" เสียงทุ้มมีกังวาน

อ่ อ นโยนพู ด ต รี ส า ว นางหนึ่ งดังขึ้นใ นบ ริ ษั ทจา หน่ า ยอ า ภ รณ์

สาหรับสตรีแห่งหน่ึงใน ถนนพาหุรัด เจ้าหล่อนผู้พูดกาลังคลีแ่ พร

สีชมพหู ม่นออกจากพบั และวางทาบกบั หลงั มืออนั เกลยี้ ง
"ทาไมจะไม่ไดน้ ะ หนูเล็ก สีสวยดีอ็อก" ฉมชบากล่าว

ตอบ ละมือจากผา้ แพรดอกสีขาวบนพ้ืนฟ้ าอ่อนที่หล่อนกาลงั จบั
ตอ้ งอยู่ หนั มาทางเพ่ือนสาวผกู้ ล่าวความห็นพร้อมกบั เอ้ืมมือหยิบ
แพรผืนน้นั ข้ึนมาพิจารณาดูเน้ือ "เน้ือก็ละเอียดดีเสียดว้ ย ยงั กบั ผา้
ไหมไทย ดูซีเขา้ กบั แสงไฟแลว้ สวยจงั " เสียงแจ๋ว ของฉมชบาทา
ใหช้ ่อแกว้ ซ่ึงยนื อยไู่ ม่ห่างหนั มาดูบา้ งพลางกล่าววา่

"แหม สีน่ากินจงั เห็นแลว้ ช่ืนตา อรนี่ตาเขาแน่มาก หยิบ
แต่ละชิ้นๆเราเห็นแลว้ น้าลายแทบหก"

เสียงรุจีประภา จามรี และยิหวา ซ่ึงยืนเลือกซ้ือผา้ อยู่ใน
บริเวณใกลๆ้ น้นั หัวเราะคิกคกั ต่อจากน้นั ยหิ วาก็พูดแกมหัวเราะ
วา่

"เออแน่ะ กลวั ใครเขาจะไม่รู้ว่าตะกละ ไม่ว่าเห็นอะไร
สวยน้าลายจะหกเสีย ท้งั น้นั นี่ถา้ กินผา้ ได้ แม่ช่อคงแอบกินเขา้ ไป
ซกั เมตรสองเมตรแล้วละ เห็นวา่ ชิ้นน้ีก็สีชมพไู อศกรีม ข้ึนน้นั ก็สี
แดงลิ้นจี่ ส่วนข้ึนโนน้ ก็ลายเหมือนลูกกวาด...

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๑๒๒

"เบาๆหน่อยเธอ" บังอรสุวรรณีเตือนข้ึนท้ัง ๆ ที่อด
หวั เราะไม่ได้ "มากนั หกคนเท่าน้ีเสียงยงั กบั นกกระจอกแตกรัง?"
แลว้ หล่อนกห็ นั กลบั ไปหาฉมชบา "ที่ถามแตว้ เมื่อก้ีไม่ไดถ้ ามวา่ สี
สวยหรือไม่สวย สีผา้ น่ะสวยจริง แต่ฉนั จะใส่ไดห้ รือ ฉนั มนั ออก
ดาเป็นเหน่ียงยงั ง้ี?"

"โอย! นี่นะเหรอหน่ียง" จามรีอุทานท่าทาเหมือนจะเป็ น
ลม " เรายนิ ดีจะป็นเหน่ียงสองตวั รวมกนั เลย ขอแต่ใหส้ วยเหมือน
อรกแ็ ลว้ กนั "

"เอาอีกแล้ว" บังอรสุวรรณีหัวเระแต่คิ้วขมวด "นี่เรา
ไมไ่ ดถ้ อมใหย้ อนะรี"

คุณพี่เล็กไม่ชอบให้ใครชมหรอกค่ะ หาว่าทุกที" รูจี
ประภาหรือ 'น้องอ่อน' ของบังอรสุวรรณีเอ่ยข้ึนบา้ ง ยิ้มมองดู
พ่ีสาวแลพูดต่อไปอยา่ งเป็ นงานเป็ นการ "อ่อนกวา่ สีน้ีเขา้ กบั ผิว
คุณพี่ดีออกค่ะ แตถ่ า้ คุณพไ่ี มช่ อบละกส็ ีทรายทองนี่กส็ วยดี
เหมือนกนั " หล่อนจบั แพรอีกชิ้นหน่ึงชูใหพ้ ี่สาวดู

"ถ้าสีกลีบบัวน่ีใช้ได้ พี่ก็จะเอาสี กลีบบัวน่ีแหละ สี
ประเภทเหลือง ๆทอง ๆมีหลายตวั แล้ว" บงั อรสุวรรณีสรุปแล้ว
หนั ไปตกลงราคากบั คนขาย เม่ือจ่ายเงินและรับถุงผา้ มาเรียบร้อย
แลว้ หล่อนก็ถอยมายนื คอยเพ่อื น ๆ ซ่ึงยงั กาลงั เลือกกนั อยู่

ตำรับรัก

๑๒๓

ขณะน้นั สายตาของหล่อนแลไปเห็นรุจีประภายืนอยู่หนา้ กระจก
เงาท่ีติดกบั ผนงั ตึกกาลงั คล่ีแพรสีแดงเขม้ จากพบั พนั เข้ากบั ตวั
และหันหน้าหันหลังพิศโฉมตัวอยู่ ข้างกายหล่อนมีชายหนุ่ม
หนา้ ตาดี ซ่ึงเป็นคนขายกาลงั ยนื แบกผา้ ที่เหลืออยใู่ นพบั คอยติชม
อยู่ใกล้ บงั อรสุวรรณีได้ยินชายหนุ่มผูน้ ้ันพูดกับน้องสาวของ
หล่อนดว้ ย สีหนา้ ยมิ้ ยอ่ ง และหูตาก็ประปรายวา่

"สีน้ีเหมาะกบั ผวิ ของคุณหลือเกินครับ ผวิ คุณขาวผอ่ งยงั ง้ี
ถา้ สวมชุดสีแดงก็ยิ่งจะงามเด่นยิ่งข้ึน" และนอ้ งสาวของหล่อนก็
ตอบดว้ ยท่าทางกระตุง้ กระติ้ง พองามวา่

"อือ อย่ามายอฉันเลย ฉันรู้หรอก ยอจะให้ฉันซ้ือมาก ๆ
ใช่ไหมล่ะ?"

บงั อรสุวรรณีกดั ริมฝี ปาก ข่มความไม่พอใจมิให้ปรากฎ
ในสีหนา้ การท่ีสุภาพสตรี...เฉพาะอย่างยิง่ ผกู้ าลงั อย่ใู นวยั สาว...
ละเสียซ่ึงความสารวมและไวต้ นด้วยเจตนาที่จะให้เด่นสะดุดตา
และเป็ นที่ตอ้ งใจเพศตรงขา้ มน้นั เป็ นส่ิงที่บงั อรสุวรรณีทนดูได้
ยากยิ่ง และสิ่งที่ทาให้หญิงสาวทนไม่ได้ย่ิงข้ึนอีกก็คือ สตรีผู้
ประพฤติท่ีมิควรน้ันเป็ นน้องสาวของหล่อนเอง หาใช่คนอื่นท่ี
ไหนไม่ หล่อนจึงเดินเขา้ ไปใกลน้ อ้ งสาว พดู เสียงเบา ๆ แต่เฉียบ
ขาดวา่

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๑๒๔

"อย่าเอาผา้ ไปพนั ตวั อยา่ งน้นั ถา้ อยากจะดูวา่ สีเหมาะกบั
ผวิ ของเธอไหม ก็วางทาบกบั มือหรือแขนดูก็พอแลว้ ....จริงพ่ีวา่ สี
น้ีเธอใสข้ึนดี" คาพดู ของหล่อนทาใหห้ นา้ บานระรื่นของ
รุจีประภาม่อยลง เด็กสาวค่อย ๆ ดึงผ้าออกท้ังที่ใจอยากจะ
กระชากออกมาแรง ๆ เพื่อประชดพี่สาว แต่หล่อนก็หากล้าทา
อะไรตามใจตนไม่เม่ืออยตู่ ่อหน้าพี่สาวคนน้ี ผูซ้ ่ึงหล่อนเคารพยา
เกรงมากกวา่ 'คุณพี่ใหญ่' ซ่ึงชอบดุหล่อนดว้ ยเสียงอนั ดงั มากกวา่
'คุณพ่ีกลาง' ผซู้ ่ึงอ่อนหวานแต่ไม่เอาเร่ืองกบั นอ้ งๆ และมากกว่า
'พ่ีตน้ ' พ่ีชายผใู้ จดีเป็นเลิศของหล่อน

"คุณพี่เล็ก" ของหล่อนจะไม่เอ็ดเสียงดังล่ันเม่ือเวลา
หล่อนทาผดิ เหมือน 'พ่ใี หญ่' เธอจะไมห่ วั เราะแหะ ๆ อยา่ งอารมณ์
ดีเหมือน 'พี่ตน้ ' แลว้ ก็พดู เพียงแต่วา่ "อยา่ ทาอยา่ งง้นั ซินอ้ งอ่อน"
และเธอจะไม่ยมิ้ อยา่ งอ่อนหวาน และพดู เสียงเยน็ ๆวา่ "ช่างเถอะ
นอ้ งอ่อนแกยงั เด็ก" เหมือน 'คุณพ่ีกลาง' คาวา่ "ช่างเถอะ ยงั เป็น
เด็ก" เคยมีปทานุกรมของ 'คุณพ่ีเล็ก' เธอมกั จะพูดเสมอว่า "คนท่ี
ถูกปล่อยปละละเลยให้ทาผิดอยู่เสมอเม่ือเป็ นเด็กน้นั จะเติบโต
เป็นผใู้ หญท่ ่ีดีไมไ่ ด"้

ดงั น้นั คราวใดท่ีรุจีประภากระทาผดิ คุณพี่เล็กของหล่อน
จะไม่เพียงแต่พูดว่า สิ่งน้นั ไม่ดีหรือสิ่งน้ีไม่งามเท่าน้นั แต่เธอจะ

ตำรับรัก

๑๒๕

ช้ีแจงต่อไปว่าควรจะปฏิบตั ิอย่างไรจึงจะดี หรือควรประพฤติ
อยา่ งไรจึงจะงามอีกดว้ ย

เม่ื อรุ จี ป ระภา ตก ล งราคา ค่าแพรชิ้ นน้ ันกับผู้ขายแล้ว
บงั อรสุวรรณีก็เป็ นผูจ้ ่ายเงินค่าผา้ ชิ้นน้ันให้น้องสาว ซ่ึงทาให้สี
หนา้ ของรุจีประภาดีข้ึนกว่าเดิม แมว้ ่าวยั ของหญิงสาวท้งั สองจะ
ตา่ งกนั ถึงสามปี เศษ แตเ่ บ้ียเล้ียงที่ท้งั สองคนไดร้ ับจาก
บิดาก็มีจานวนเท่ากนั แต่การที่บงั อรสุวรรณีมกั จะออกเงินซ้ือของ
ให้นอ้ งสาวเสมอน้นั ก็เพราะความเคยชินของหล่อนน้นั เอง ท้งั น้ี
เน่ืองจากบงั อรสุวรรณีเคยไดร้ ับ เบ้ียเล้ียงมากกวา่ นอ้ งสาว มาต้แั ต่
หล่อนเร่ิมเขา้ มหาวทิ ยาลยั และรุจีประภายงั เป็ นนกั เรียนช้นั มธั ยม
อยู่ แต่คร้ันรุจีประภาไดเ้ ขา้ เรียนในช้นั อกั ษรศสตร์ปี ท่ีหน่ึงเม่ือ
ต้นปี น้ี ท่านบิดาก็ได้เพิ่มเบ้ียเล้ียงให้ ทากับพ่ีสาวคนเล็กของ
หล่อนในฐานะที่เป็ นนิสิตมหาวิทยลยั หมือนกนั ซ่ึงตามเหตุตาม
ผล บงั อรสุวรรณีน่าจะเลิกการออกเงินแทนน้องสาวในการซ้ือ
ขา้ วของเคร่ืองใช้ และแมก้ ารเขา้ ชมมหรสพไดต้ ้งั แตบ่ ดั น้ี
แต่บงั อรสุรรณีหาไดร้ ะลึกถึงเหตุผลขอ้ น้ีไม่ หล่อนยงั คงจ่ายเงิน
แทนนอ้ งสาวอยู่ทุกคราวที่ไปเท่ียวหรือไปจบั จ่ายช้ือของดว้ ยกนั
ดงั น้ันจึงเป็ นธรรมดาอยู่เองท่ีเบ้ียเล้ียงของบงั รสวรรณีในตอน
ปลายเดือนมกั จะเหลือนอ้ ยกวา่ นอ้ งสาว และบางคร้ังก็เกือบจะไม่
พอใชจ้ ่ายเอาทีเดียว

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๑๒๖

หญิงสาวท้งั หกคนเดินออกมาท่ีรถคอโซโตสีเขียวใบไม้
ค่อนขา้ งเก่าคนั หน่ึงจอดรออยู่ริมถนน บงั อรสุวรรณีกม้ ลงพูดกบั
ชายหนุ่มซ่ึงนงั อยใู่ นท่ีคนขบั ดว้ ยเสียงแจม่ ใส

"พ่ีตน้ คอยนานไหมคะ เล็กบอกแลว้ ไม่เช่ือวา่ ให้นายสน
ขบั ก็ได้ พ่ีจะไดไ้ มต่ อ้ งลาบาก"

"ไม่เป็ นไรหรอก วนั น้ีพ่ีว่างท้งั วนั นายสนแกจะไดพ้ กั
บา้ ง" ศุกลวณั ณ์ตอบอยา่ งเอ้ือเฟ้ื อตามนิสัย รุจีประภายงั มีอารมณ์
หงุดหงิดหลงอยนู่ ิดหน่อย ก็พาลชาเลืองคอ้ นพ่ีชายแลว้ ก็พูดเสียง
ข่นุ ๆวา่

"เห็นไหมคะ พอคุณพ่ีเล็กจะตัดเส้ือร้านเดียวกับอ่อน
อ่อนเลยไดพ้ ่ึงใบบุญ ไม่ตอ้ งนงั่ รถมล์เสียเม่ือยกนั อยา่ งทุกคราว"
เม่ือไดฟ้ ังดงั น้นั ศุกลวณั ณ์ก็ขมวดคิ้วมองดูหนา้ นอ้ งเล็ก แต่บงั อร
สุวรรณีกลบั หวั เราะ

"โธ่ น้องอ่อน ก็ทีเวลาพี่ข้ึนรถเมล์ไปตดั ท่ีร้านบา้ นญวน
แทบทุกทีล่ะ พ่ีเคยบ่นใหใ้ ครฟังท่ีไหน...เอา้ รีบ ๆข้ึนรถเถอะ อยา่
มวั ชกั ชา้ อยเู่ ลย"

บงั อรสุวรรณี และรุจีประภาข้ึนนง่ั ขา้ งหนา้ กบั พ่ีชาย และ
ใหเ้ พ่ือนหญิงท้งั สี่นง่ั ขา้ งหลงั ขณะท่ีรถเคลื่อนจากที่เพ่ือจะไปยงั
ร้านตดั เส้ือสตรีท่ีมีชื่อเสียงร้านหน่ึงซ่ึงอยทู่ างฝ่ังธนฯ ศุกลวณั ณ์ก็
แลเห็นรถเบนซ์กลางเก่กลางใหม่สีแดงหลงั คา

ตำรับรัก

๑๒๗

ดาดนั หน่ึงเล้ียวมุมสะพานหนั มา เขาจึงทกั ข้ึนวา่
"แน่ะคุณใหญ่เอาแหมม่ ที่ไหนนงั่ มาดว้ ยกไ็ มร่ ู้ซี"
บงั อรสุวรรณีและรุจีประภา เหลียวตามสายตาของพี่ชาย

สตรีสาวชาวตะวนั ตกท่ีนงั่ คู่มากบั พนั ธุ์เมธางค์มีใบหน้าสวย ผม
ของหล่อนเป็นคลื่นสีทองงดงามและดวงตาเป็นสีฟ้ าสดใส
รุจีประภาถึงกบั อุทานวา่ "โอโ้ ฮ สวยจงั ยงั กบั นางเอกหนงั แน่ะ"
ขณะน้ันบงั อรสุวรรณีรู้สึกสังหรณ์ใจว่า บิดาของหล่อนน่าจะ
ได้รับความเดือดร้อนใจเรื่องสะใภอ้ ีกเป็ นคารอบสอง ท้งั ๆท่ี
ความเดือดร้อนในเร่ืองเขยกห็ าไดส้ ิ้นสุดลงไม่

เม่ือรถของพนั รุมธางคล์ บั สายตาไปแลว้ รุจีประภาก็ถาม
พส่ี าวข้ึนเม่ือเพง่ิ นึกข้ึนได้

"เออ คุณพ่ีคะ พี่สุทาไมไมม่ าดว้ ยล่ะ?"
บงั อรสุวรรณีอ้ึงไป เมื่อนอ้ งสาวถามถึงสุณิสาซ่ึงเคยเป็ น
เพื่อนในกลุ่มเดียวกับหล่อน และมกั จะไปไหนมาไหนด้วยกัน
เสมอ หล่อนไม่ประสงค์จะช้ีแจงให้น้องสาวรู้ ถึงสาหตุท่ีทาให้
สุณิสาแยกจากกลุ่มไป ท้งั น้ีเพราะบงั อรสุวรรณีเกลียดการพูดถึง
คนอ่ืนในแง่ร้าย โดยมิใช่เป็นการปรับทุกขแ์ ละถา้ บงั อรสุวรรณีจะ
ร้ายต่อผใู้ ดหล่อก็จะร้ายต่อหนา้ มิใช่ลบั หลงั เม่ือเห็นบงั อรสุวรรณี
นง่ั นิ่ง ยหิ วาก็อยแู่ ทนวา่

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๑๒๘

"สุน่ะ เขาโกรธกบั พวกเราแล้วละน้องอ่อน เขามนั คน
พดู จาไมค่ อ่ ยคิดแลว้ ก็ชอบพดู แต่เรื่อบา้ ๆ พออรเขาวา่ ใหม้ งั่ ก็แอ๊ก
ทาโกรธ คนอะไรก็ไม่รู้หน้าตาสวยความรู้ก็ดี ตระกูลก็สูง ไม่น่า
เป็นยงั ง้ี"

"เร่ืองอะไรกนั คะ ไม่ห็นคุณพีเ่ ลก็ เล่ใหอ้ ่อนฟังเลย"
รุจีประภาชกั บงั อรสุวรรณีไม่อยากให้กระเทือนใจฉมชบาอีกจึง
ตดั บทวา่

"เรื่องไม่เป็ นเร่ืองน่ะ น้องอ่อน เธออย่าไปสนใจเลย" แต่
ทนั ใดน้นั จามรีก็ท่องโคลงสุภาษิตบทหน่ึงข้ึนมาลอย ๆ
"ฝงู ชนกาเนิดคลา้ ย คลึงกนั
ใหญย่ อ่ มเพศผวิ พรรณ แผกบา้ ง
ความรู้อาจเรียนทนั กนั หมด

ยกแต่ชว่ั ดีกระดา้ ง อ่อนแก ฤๅไหว"
"แหม รี ตวั ท่องโคลงกลอนเก่งยงั ง้ีทาให้เรานึกถึง..."
บังอรสุวรรณีเผลอตัวพูดออกมาแล้วก็หยุดชะงัก ศุกลวัณณ์
ชาเลืองมองน้องสาวพลางยิ้มอยู่ในหน้าเขานึกชื่อชายหนุ่มคน
หน่ึงต่อทา้ ยประโยคของนอ้ งสาวอยใู่ นใจ แต่แลว้ ยมิ้ ในหนา้
ของศุกลวณั ณ์ก็จางลเม่ือนึกถึงว่า น้องหญิงท่ีรักของเขาจะตอ้ ง
ประสบความทุกขอ์ นั เนื่องมาแตค่ วามรักที่ไม่สมหวงั

ตำรับรัก

๑๒๙

บงั อรสุวรรณีกล่วต่อประโยคที่คา้ งไวว้ ่า "เออ้ ..นึกถึงศรีปราชญ์
แต่นนั่ ทา่ นวา่ เป็นโคลงสด ไม่ใช่จาของคนอื่นมาท่องอยา่ งตวั "

"หนอย โคลงสด เกิดมาก็เพิ่งเคยไดย้ ินนี่แหละ" ช่อแกว้
วา่ ฉมชบาจึง หวั เราะ พลางกล่าวสนบั สนุนเพือ่ นรัก

"อา้ ว ก็จะให้เรียกว่ายงั ไง ท่ีกลอนที่คนเราคิดพูดข้ึนเอง
ในทนั ทีทนั ควนั ยงั เรียกกลอนสดเลยแลว้ ทีโคลงท่ีคิดพูดข้ึนใน
ปัจจุบนั ทาไมจะเรียกโคลงสดไม่ได้ เมื่อจนต่อถอ้ ยคาของฉมชบา
ช่อแกว้ กเ็ อ้ือมมือมาสะกิดบงั อรสุวรรณีพลางวา่

"นี่อร ตวั รู้ไหม ต้งั แต่เกิดเรื่องตีฝี ปากกนั เมื่อวานซืนแลว้
แม่สุเขากระทบกระแทกเราเรื่อยท้งั ๆท่ีตอนน้นั เราก็ไม่ไดป้ ริปาก
ซกั คา เขาไม่กลา้ วา่ ตวั ตรงๆ คงกลวั ตวั จะศอกกลบั ให้อีก เลยหัน
มาเล่นงานเราแทน"

"เราก็โดน" เพื่อนหญิงอีกสองคนกล่าวสนบั สนุน
ฉมชบาจึงพดู ข้ึนบา้ ง พลางหวั เราะอยา่ งไม่ถือสา

"ไอ้เราไม่รู้เป็ นยงั ไง สมองมนั แล่นช้าท้ัง ๆรู้ว่าเขาว่า
เสียดสีให้ แตค่ ิดตอบไมท่ นั กวา่ จะนึกออกเจา้ หล่อนเดินสะบดั ไป
เสียไหน ๆ แลว้ "

"เราตรงขา้ มกะฉมชบา" ยหิ วาพูดข้ึนบา้ ง "เรามนั ปากไว
เขาว่ามาป๊ับเราตอบป๊ ุบแต่ตอบเซ่อ ๆไปง้นั แหละ เวลามาคิดดูที
หลงั รู้สึกวา่ ไอท้ ่ีเราวา่ เขาไป ไม่เห็นมนั จะเจ็บตรงไหน สู้อรไม่ได้

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๑๓๐

อรเขาตอบอย่างสุภาพทุกท่ีเลย แต่คิดแล้วเจ็บแสบ เหมือนถูก
ลูกศรปักใจ"

ทุกคนพากนั หวั เราะขนั คาเปรียบเทียบน้นั ในที่สุด จามรีก็
พดู ข้ึนวา่

"ลูกศรปักใจกอ้ ทาให้เกิดความรักน่ะซี แต่นี่สุเขาเกลียด
อรยงั กบั อะไร ฐานท่ีไปพดู แทงใจดาเขา"

"เรานี่กม็ ีกรรมนะ" บงั อรสุวรรณีพดู คลา้ ยราพงึ "ทาไมจะ
ไม่รู้ว่า พูดอย่างน้ีเขาจะเกลียด พูดอย่างน้ันเขาจะรัก แต่มนั อด
ไม่ไดล้ งใจมนั รู้สึกไม่ดีแลว้ จะใหค้ าพดู ดี ๆหลุดจากปากไดย้ งั ไง"

"อรเป็ นคนตรง เราถึงขอบคบค้าด้วย" ยิหวาทาเสียง
ปลอบโยน เพราะรู้สึกว่า อารมณ์เศร้ากาลงั เขา้ ครอบงาจิตใจของ
เพือ่ น แมจ้ ะเป็ นคนที่เรียกไดว้ า่ มีนิสัยพูดโพล่ง แต่บางคร้ังนิสัยน้ี
ก็ทาใหห้ ล่อนสรรหาคาพูดท่ีนาฟังไดเ้ ร็วกวา่ เพ่ือนคนอื่นๆในเมื่อ
ถึงคราวตอ้ งการ และในขณะท่ีใจของหล่อนอ่อนโยนเหลือเกิน
อยา่ งในเวลาน้ี หล่อนกล่าวต่อไปว่า "เกลียดจะตายคนท่ีต่อหน้า
หวานจ๋อย แตล่ บั หลงั ขมป้ี "

"อีกอย่างหน่ึง" ชอแก้วเสริมข้ึนอีก "เราไม่ยกั รู้สึกแคร์
หากจะรู้วา่ กนั แม่อเนกคุณนี่แกเกลียดเรา?"

"ใครกนั แมอ่ เนกคุณ? " ฉมชบาถามอยา่ งงงเตม็ ที

ตำรับรัก

๑๓๑

บงั อรสุวรรณีจึงแปล ให้เพื่อนสาวฟังยา่ งเป็ นกลางโดยมิไดแ้ สดง
วา่ เห็นดว้ ยกบั ผพู้ ดู

"อเนกคุณ เป็ นคาสุภาพ คนสามญั เขาเรียกวา่ 'ตาแย' ลืม
เสียแลว้ หรือแตว้ ดูเหมือนเราจะเคยเรียนในหมวดศพั ท"์

"อุย๊ แหม ช่อนี่ปากจดั จริง" เม่ือเขา้ ใจความหมาย
ฉมชบาก็อดตาหนิ เพื่อนสาวไม่ได้ ช่อแกว้ จึงแกต้ วั วา่

"ก็เขาไม่สมกบั ช่ือน้ีหรือ ปากละก็คนั ยิบๆ อยตู่ ลอดเวลา
น่ีก็ไม่ใช่อะไร เป็นพระตวั อุตส่าห์ชื่อต้งั สุณิสา เลยกลวั วา่ จะไม่ได้
เป็นสุณีสาใหส้ มช่ือ ถึงตอ้ งใชค้ วามพยายามอยา่ งเตม็ ที่..."

"แต่ถ้าเขาเกิดได้เป็ นสุณิสาบ้านไหนละก้อ น่ากลวั จะ
ทะเลาะกับพระสัสสุแย่ไปเลย" จามรีกล่าวต่ทา้ ย บงั อรสุวรรณี
รู้สึกราคาญขยบั ปากจะหา้ ม พอดีกบั รุจีประภาร้องข้ึนวา่

"อุ๊ย เลยร้านพรรณรายไปแลว้ ละค่ะ แหม อ่อนมวั แต่ฟัง
พี่ๆ คุยกนั เลยลืมบอกพี่ตน้ ...ถอยหลงั ไดไ้ หมคะ เลยมาต้งั ไกล
แลว้ ซี"

"ถา้ เลยมาไกลแลว้ กก็ ลบั รถยอ้ นกลบั ไปก็แลว้ กนั "
ศุกลวณั ณ์พูดพลางทาตามคาพดู ของตน ในท่ีสุดรถก็มาจอดสนิท
ทีหนา้ ร้านตดั เส้ือสตรีแห่งหน่ึงที่มีชื่อวา่ "พรรณราย'

รุจีประภาเดินหนา้ พีส่ วาและเพอ่ื นหญิงท้งั สี่ของพี่สาวเขา้
ไปในร้าน ดว้ ยเป็ นคนเดียวท่ีเคยมาตัดเส้ือทีร้านน้ีตามคาชกั ชวน

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๑๓๒

ของเพือ่ นหญิงร่วมช้นั ของหล่อนถดั จากตโู้ ชวเ์ ขา้ ไปเป็ นท่ีรับแขก
มีเกา้ อ้ีหวายต้งั อยรู่ ิมผนงั ไม่มีคนอยใู่ นหอ้ งน้ีเลย รุจีประภาจึบอก
ใหห้ ญิงสาวท้งั หา้ คนนงั่ รอ แลว้ หล่อนกแ็ หวกม่านสีเขียวออ่ นที่
หอ้ ยบงั ประตดู า้ นขวาเขา้ ไปภายในร้าน พร้อมกบั ส่งเสียงเขา้ ไปวา่

"พี่กระเช้าอยู่ไหมคะ หนูพาลูกคา้ มาใหม่ต้งั ห้าคนแน่ะ
ค่ะ"

ทนั ทีท่ีไดฟ้ ังคาว่ 'กระเช้า' บงั อรสุวรรณีก็มองสบตากบั
ฉมชบาอย่าง แปลกใจ แต่ยงั ไม่ทนั ท่ีใครจะเอ่ยปากกล่าวความ
สงสัยของตน สตรีสาวผหู้ น่ึงกเ็ ดินออกมาจกประตูที่บงั ดว้ ยม่านสี
เขียวอ่อนน้นั หล่อนเป็นหญิงร่างอวบอดั อายไุ ม่เกินย่ีสิบปี ผิวขาว
เปล่งปลงั่ สวมชอร์ตสแล็คลายทาง ๆ สีม่วงสลบั เหลือง และ
สวมเส้ือตวั ยาวหลวม ๆ สีจาปา ขณะท่ีหล่อนเย้ืองกรายออกมา
ภายนอก เน้ือผา้ บริเวณอกและสะโพกของหล่อนก็กระเพื่อมนอ้ ย
ๆ อยา่ งน่าดู

บงั อรสุรรณีมองสบตาเลก็ ๆดาเป็ นมนั ของหญิงสาวผนู้ ้นั
เพียงแวบเดียว ความแน่ใจก็เกิดข้ึน ต่อจากน้นั รุจีประภาซ่ึงเดิน
ตามกระเช้าออกมา ก็กล่าวแนะนาให้กระเช้ารู้จกั กบั พ่ีสาวของ
หล่อนและเพื่อนหญิงสาวของพ่ีสาวท้งั ส่ีคน

ตำรับรัก

๑๓๓

"ขอบคุณนะคะท่ีกรุณามาอุดหนุน" กระเช้าพูดยิม้ ๆ ตา
มองดูฉมชบานิ่งอยคู่ รู่หน่ึงจึงกล่าวต่อไป "ดิฉนั คิดว่าเคยรู้จกั กบั
คุณแตว้ มาก่อน"อฉมชบายมิ้ เป็นเชิงรับคาและกล่าวเสริมวา่

"เม่ือวานคุณประณตไปที่บา้ น เรายงั พูดกนั ถึงเธออยเู่ ลย
คุณประณตว่าเธออยฝู่ ั่งธนฯ ฉนั นึกไม่ถึงวจ่ ะเป็ นร้านน้ี...ออ้ เธอ
จาหนูเล็กไดไ้ หม หนูเล็กน้องพ่ีตน้ ไงล่ะ เธอคงจาพี่ตน้ ไดเ้ พราะ
พบกนั ที่บา้ นฉันบ่อย ๆ" หล่อนกล่าวพลางเอามือวางท่ีเข่าบงั อร
สุวรรณี กระเชา้ มองดูหญิงสาวผถู้ ูกกล่าวนามอยคู่ รู่หน่ึงแลว้
กย็ มิ้ บงั อรสุวรรณีกย็ มิ้ ตอบแต่ไมพ่ ดู วา่ กระไร กระเชา้ จึงวา่

"ถา้ ไม่บอกก็จาไม่ไดห้ รอกค่ะ คุณหนูเล็กเปลี่ยนแปลง
ไปเยอะ แต่พอบอกแล้วก็นึเคา้ หน้าออก...แหมวนั น้ีมากนั หลาย
คน จะตดั เส้ือไปงานไหนกนั หรือคะ?"

"เราสามคน หนู คุณพ่ีเล็ก แล้วก็พี่แตว้ จะตดั ใสไปงาน
เล้ียงฉลองพ่ีภาสกลบั เมืองไทยวนั เสาร์ที่จะถึงนี่ละค่ะ คุณพี่ท้งั
สองจะไปตดั ที่ร้านบา้ นญวนที่เธอเคยตดั เสมอ ๆ ก็ไม่ทนั ท่ีนนั่ ตดั
ช้านกั พอหนูบอกวา่ พ่ีกระเช้าเคยตดั ให้หนูเร็วเป็ น พิเศษบ่อย ๆ
เธอกเ็ ลยจะมาขอพิเศษบา้ ง ส่วนพี่ พ่รี ี และพ่ีช่อตดั เร็วรรรมดา
เพราะเธอไม่ไดร้ ับจะไปไหน" รุจีประภาช้ีแจงเสียยืดยาว กระเช้า
จึงพยกั หนา้ แสดงวา่ เขา้ ใจ แตพ่ ดู คลา้ ยปรารภวา่

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๑๓๔

"ออ้ จะเล้ียงฉลองประภาสกลบั จากนอก ถา้ ง้นั ประณตก็
คงไดร้ ับเชิญดว้ ยกระม้งั คะ" คาเรียกช่ือ 'ประภาส' ลอยๆไม่มีคาวา่
'คุณ' นาหน้า ทาให้ฉมชบารู้สึกไม่พอใจเพราะมนั อาจจะทาให้
เพอื่ นฝงู ของหล่อน หยอ่ นความนบั ถือในตวั พ่ชี าย ท่ีรักของหล่อน
ได้ แตด่ ว้ ยมารยาทหล่อนก็ตอบวา่

"ไดร้ ับซิจ๊ะก็คุณประณตกบั พ่ีภาสรักกนั จะตายไป...อ้า
ฉนั เลยถือชวนเธออีกคนหน่ึนะจะ๊ กระเชา้ พ่ีภาสคงจะดีใจมากถา้
เธอไปได"้

เม่ือการเลือกแบบและวดั ตวั เสร็จสิ้นลงแลว้ หญิงสาวท้งั
หกคนกก็ ลบั มาข้ึนรถ ขณะที่รถเคล่ือนจากท่ี ฉมชบากเ็ อ่ยข้ึนกบั
ศุกลวณั ณ์วา่

"พี่ตน้ ทราบไหมคะ คนรักของคุณประณตเขาทางานอยู่
ในร้านพรรณรายน่ีเองแหละค่ะ"

"กระเช้าหรือ?" ศุกวณั ณ์ชาเลืองดูหนา้ นอ้ งสาวคนกลาง
นิดหน่ึงก่อนจะกล่าวตอ่ ไปวา่ " เอ ออ่ นกต็ ดั เส้ือที่นี่อยตู่ ้งั นาน ไม่
ยกั ปริปากใหร้ ู้มงั "

"โธ่ กอ็ อ่ นรู้เสียเม่ือไรล่ะ วา่ เขาเคยรู้จกั กบั พ่ีๆ" รุจีประภา
ร้องอุทธรณี "ที่จริงพ่ีกระเช้ารัตน์เขาเป็ นหลานเจา้ ของร้านนะคะ
ไมใ่ ช่ลูกจา้ ง เจา้ ของร้านเป็นนา้ แกช่ือพนั "

ตำรับรัก

๑๓๕

"แหม ชื่อกระเช้ารัตน์เชียวหรือ เพราะจงั แต่ท่าจะมีเช้ือ
จีน เห็นตาก่ิม" ยหิ วาทกั ข้ึน

"ใช่ซี พ่อเขาเป็ นจีน เมื่อเด็กๆ เขาก็ช่ือแต่กระเช้าเท่าน้นั
คงเพิ่งมาเดิมรัตน์" เขา้ ไปทีหลงั เราเคยรู้จกั กบั เขามาต้งั แต่สมยั
คุณพอ่ ยงั ไมไ่ ดย้ า้ ยมาจากเมืองเพชร" ฉมชบาอธิบาย

"แลว้ นา้ แกที่ชื่อพนั น่ะ 'พนั ผกู ' หรือวา่ พรรณผวิ '?"
ช่อแกว้ ต้งั ปัญหา

"มาอีกแลว้ แม่นักภาษาศาสตร์ เขาจะพนั ไหนก็ช่างเขา
เถอะน่า" จามรีขดั ข้ึน ศุกลวณั ณ์อมยิม้ ขนั สาว ๆที่เถียงกนั ไม่ค่อย
ไดห้ ยดุ ปาก แตใ่ นที่สุดเขาก็นึกถึงบงั อรสุวรรณีผนู้ ง่ั งียบ ๆอยทู่ าง
ริมซ้ายข้ึนมาได้ เม่ือชาเลืองดูหล่อนก็พบว่าบังอรสุวรณีกาลัง
ทอดสายตาออกไปนอกรถ ไมแ่ สดงวา่ รู้ตอ่ ถอ้ ยคาท่ีเพ่ือน ๆ กาลงั
วจิ ารณ์กนั อยนู่ นั ลย ขณะน้นั ความคิดหน่ึงก็เกิดข้ึนในใจของ
ศุกลวณั ณ์ เขาสัญญา กบั ตนเองวา่

'เราจกั ตอ้ งทาอะไรสักอยา่ งหน่ึง เพื่อช่วยเหลือนอ้ งสาวที่
รักของเราให้จงได้แมค้ นท้งั โลกจะเห็นว่าเราเป็ นคนชั่วชาเลว
ทรามอย่งไรก็ตามที เรายินดีสละทุกสิ่งทุกอย่าง ขอแต่ให้เธอ
ไดร้ ับความสุขกพ็ อแลว้ ศุกลวณั ณ์คิดพลางยมิ้ เศร้าๆกบั ตนเอง!

*

๑๐
ห้องโถงช้ันล่างของคฤหาสน์ ‘อมราเวศม์ เป็ นห้องกว้าง
ใหญ่ ที่สุ ด ในบร ร ดา ห้ องท้ังหลายใ นคฤหาสน์ หลังน้ั น
ประกอบด้ วยเฟอร์ นิเจอร์ แบบโบราณอันมีลักษณะทึบหนาและ
หนักซ่ึงถึงทุกขึ้นจะเป็ นสีดา แต่ก็แลดูเป็ นเงางามเน่ืองจากได้รับ
การดูแลความสะอาดเป็ นอย่างดี นับต้งั แต่เปี ยโนอนั ใหญ่ซ่ึง
ต้ังอยู่มุมห้อง โซฟาสองสามตัวท่ีต้ังชิดผนังตึกด้านหนึ่ง คั่นด้วย
โต๊ะเล็ก ๆต้ังกระถางปาล์มตลอดจนตู้เคร่ืองรับวิทยุโทรทัศน์
ขนาดย่ีสิบสี่นิ้วตู้ใหญ่ ซ่ึงต้ังอยู่ท่ีผนังตึกด้านตรงกันข้ามโซฟา
ตรงกลางห้องเป็ นท่ีว่าง ปูพรมขนสัตว์ผืนใหญ่อันเคยเป็ นสีแดง
เข้ม แต่บัดนีซ้ ีดจาง เป็ นสีเดียวกับม่านกามะหยี่ที่ห้อยประดับริม
หนต่างและประตู ท้งั ยงั เป็ นสีเดียวกับหนังท่ีบุเก้าอีน้ วมทุกตัวใน
ห้องน้ันอกี ด้วย
มีสตรีวยั สาวสองคนอยู่ในห้องน้ี คนหน่ึงยงั เป็ นเด็กสาว
อายุไม่เกินยี่สิบปี ร่างทว้ มหล่อนสวมกางเกงขาส้ันสีขาวและเชิ้ต
ปล่อยเอวสีสด กาลงั ผดุ ลุกผดุ นง่ั อยทู่ ่ีโซฟาริมหนา้ ต่างดา้ นที่หนั สู่
ถนหน้าบา้ น ปากก็เค้ียวอะไรหยบั ๆ อยู่ตลอดเวลาส่วนอีกคน
หน่ึงอายไุ ม่ต่ากวา่ ยี่สิบ และไม่เกินย่ีสิบสามปี กาลงั นงั่ อยทู่ ี่มา้ นงั่
หนา้ เปี ยโน ทรวดทรงท่ีเห็นดน้ หลงั ในกระโปรงชุดเรียบ ๆ อยา่ ง
อยกู่ บั บา้ นมีลวดลายดอกไมส้ ีเหลืองอ่อนน้นั งดงามราวกบั รูปศิลา

ตำรับรัก

๑๓๗

ท่ีสลกั ดว้ ยฝีมือจิตรกรผชู้ านาญ ทรงผมสีดาท่ีถูกรวบไวส้ ูง เผยให้
เห็นตน้ คออนั กลมกลึงอีกท้งั ไหล่อนั ลาดเต็ม ที่โผล่พน้ เส้ือคอ
กวา้ งแต่ต้ืนข้ึนมาน้นั ก็มีผิวสีน้าตาลอ่อนละเอียดนวล เจา้ หล่อน
นงั่ ตวั ตรงศีรษะเอียงไปขา้ งขวานอ้ ย ๆ และนิ้วยาวเรียวของหล่อน
ก็กาลงั พรมอยบู่ นคีย์ ที่ใหเ้ กิดเสียงเพลงอนั ไพเราะ
“พ่ีตน้ ยงั ไม่มาอีกหรือจ๊ะนอ้ งอ่อน?” สอางอปั สรเอ่ยถามนอ้ งสาว
คนเลก็ ซ่ึงนงั่ อยรู่ ิมหนา้ ตา่ ง พลางกา้ วเทา้ เขา้ มาในหอ้ ง รูปร่างของ
หล่อนคลา้ ยคลึงกบั สตรี สาว ผกู้ าลงั ดีดเปี ยโนอยนู่ ้นั แค่แบบบาง
กวา่

“ยงั เลยค่ะ อ่อนกลุม้ ใจจริง ไม่รู้ว่าพ่ีตน้ ไปเถลไถลเสียท่ี
ไหน เพียงไปรับเส้ือที่ฝ่ังธนฯเท่าน้ี ต้งั สามชว่ั โมงแลว้ ยงั ไม่กลบั
น่าทุบจงั ” เด็กสาวนง่ั ขดั สมาธิ ตอบพ่ีสาวคนใหญ่ ทาหนบ้ ูดอยา่ ง
อดั ใจ ทนั ทีน้นั เสียงเพลง ‘Love in my heart is waking’ ก็
หยุดชะงกั บังอรสุวรรณีหันหน้ามาจากเปี ยโนมองดูน้องสาว
พลางพดู อยา่ งตาหนิวา่

“ฟังน้องอ่อนว่าพี่ตน้ เข้าซี ท่ีหลังไม่เอานะจ๊ะสานวน
อย่างน้ีเขาใจผูใ้ หญ่ว่าด็ก แล้วก็ไอท้ ่าเค้ียวหมากฝรั่งพลางพูด
พลางนี่พี่ขอไม่ให้สักที นาเกลียดยงั กบั เด็กทีนเอจอเมริกนั ไม่ใช่
สุภาพสตรีไทย”

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๑๓๘

รุจีประภาคอย ๆเลื่อนขาออกจากทาขดั สมาธิก้มลงคาย
หมากฝร่ังทิ้งในกระโถนปากแตรที่ต้งั อยู่ใกล้ๆ ขณะน้ันสอาง
อปั สรก็พูดกบั นอ้ งสาวคนโตดว้ ยเสียงบา แต่ซ่อนความต่ืนเตน้ ไว้
ไมม่ ิดวา่

“เม่ือก้ีคุณภิชยั โทร.มาหาพ่ีบอกวา่ คุณประภาสชวนแกไป
กินเล้ียงดว้ ย ถมวา่ พ่ีจะไปไห โธ่! ทาไมถึงเพ่ิงมาชวนพี่ก็ไม่รู้ซี พี่
จะเตรียมตวั อะไรทนั เส้ือผา้ ก็ไมไ่ ดต้ ดั ”

“อ้าว” บงั อรสุวรรณีอุทาน เกือบจะต่อด้วยประโยคว่า
‘ไหนคุณพ่ีกลางว่าจะไม่ไปไงคะ’ แต่แล้วหล่อนก็เปล่ียนเป็ น
ถอ้ ยคาวา่ “แลว้ คุณพ่ีตอบไปวา่ ยงั ไงล่ะคะ?”

“พ่ีตอบไปแลว้ ว่าจะไป” สอางอปั สรพูดอยา่ งกระดาก ๆ
สีโลหิตซ่านข้ึนที่ พวงแกม้ อนั ซีดเซียวน้นั “แลว้ ก็เลยกลุม้ ใจเร่ือง
ไม่มีเส้ือผา้ ”

“เส้ือผา้ คุณพ่ีกลางออกเต็มตู้ รุจีประภาอดสอดไม่ได้
“ของคุณพี่เล็กกบั ของอ่อนรวมกนั ยงั ไม่ถึงคร่ึงของคุณพี่กลางเลย
คะ่ ”

“ก็มนั มีแต่ที่ใส่แล้วท้งั น้ันเลยน่ี น้องอ่อน” สอางอปั สร
แกด้ ว้ ยเสียงอ่อนๆ “พ่ีกลวั คุณอภิ...เออ้ ...ใคร ๆ เขาจาได”้

ตำรับรัก

๑๓๙

“โอย ทีอ่อนใส่ตวั นึงต้งั ยสี่ ิบคร้ัง.... “ รุจีประภาแยง้ ต่อไป
แต่เด็กสาวไม่มีโอกาสได้พูดจนจบ เพราะพี่สาวคนเล็กขดั ข้ึน
เสียก่อนวา่

“หยุดต่อยหอยเสียประเด๋ียวเถอะนอ้ งอ่อน ผูใ้ หญ่เขาจะ
ปรึกษากนั ” แลว้ หล่อนก็หนั ไปทางพี่สาวพูดอยา่ งตดั ใจวา่ “ถา้ ง้นั
คุณพี่ใส่ชุดที่เล็กไปตดั มาใหม่ก็แลว้ กนั นะคะ เล็กจะเนาตรงอก
กบั สะโพกเขา้ ไปอีกหน่อย คุณพ่ีก็จะใส่ได้ เพราะช่วงเอวของเรา
เทา่ กนั อยแู่ ลว้ ”

“แลว้ เธอจะใส่ชุดไหนล่ะหนูเล็ก ไม่เอาละรออุตส่าห์ไป
ตดั มาท้งั ที” สอางอปั สคา้ นอย่างเกรงใจ แต่สีหน้าแชมช่ืนข้ึนจน
บงั อรสุวรรณีสังเกตเห็น หล่อนจึงถอนใจยาวและตอบอย่างไม่
สนใจวา่
“เล็กใส่ชุดเก่า ๆ กไ็ ดค้ ่ะ เล็กไมม่ ีความหมายในงานน้นั เลย ท่ีไปก็
เกรงใจแตว้ เทา่ น้นั แลว้ ท่ีอุตส่าห์ตดั เส้ือใหมก่ ็เพราะกลวั วา่ แตว้ จะ
หาวา่ ไมใ่ หเ้ กียรติพชี่ ายเขา”

“แหม พี่ขอบใจเธอเหลือเกินนอ้ งเล็ก” สอางอปั สรกราก
เขา้ กอดนอ้ งดว้ ยความดีใจ “ถา้ ง้นั พไี่ ปเซ็ทผมละนะ เธออยทู่ างน้ีก็
ช่วยเนาเส้ือไวใ้ ห้พี่ดว้ ยก็แล้วกนั ออ้ แต่ว่าเธอจะไปเซ็ทผมดว้ ย
ไหมล่ะ?”

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๑๔๐

“ผมเลก็ ไม่ตอ้ งเซ็กหรอกค่ะ” นอ้ งสาวตอบอยา่ งไม่เอาใจ
ใส่ แลว้ หนั ไปทางนอ้ งคนเลก็ “นอ้ งอ่อนจะไปไหมล่ะจะ๊ ?”

“ไม่ละค่ะ” รุจีประภาตอบเสียงแจ๋ว หล่อนดึงผมท่ีตดั ส้ัน
จนเกือบจะเป็ นผมผูช้ ายให้พี่สาวดูพลางหัวเราะ “ของอ่อนก็ไม่
ตอ้ งเซ็ท”

แต่คร้ันสอางอัปสรลับตวั ไปแล้ว เด็กสาวก็ตรงเข้ามา
กระซิบกระซาบกบั พ่ีสาวคนเลก็ วา่

“ท่ีแทอ้ ่อนอยากไปเซ็ทแทบตาย แต่ไม่อยากไปกบั คุณพี่
กลาง”

“อา้ ว ทาไมล่ะจะ๊ ?” พี่สาวอุทานดว้ ยความแปลกใจ
“ก็อ่อนไม่มีตงั ค์ เดือนน้ีอ่อนช่วยค่าไฟไหมบ้ า้ นศรีสมร
ไปต้งั ห้าสิบ แลว้ อีกอย่างคุณพี่กลางชอบเขา้ แต่ร้านแพง ๆ อ่อน
เคยโดนมาแลว้ เข็ดแทบตาย เซ็ทสิบห้าบา ฉีดสปรยเ์ น็กอีกห้า
บาทรวมเป็ นยีส่ ิบ ขนาดไม่นบั ค่าอาหารกลางวนั ก็ยงั เกินเบ้ียเล้ียง
ของออ่ นไปต้งั หา้ บาท”
“อะไร คุณพี่กลางไม่ได้ออกให้น้องอ่อนหรอกหรือ?”
บงั อรสุวรรณีทาหนา้ แปลกใจหนกั ข้ึน
“ไม่เคยคยเลยค่ะ” รุจีประภาทาหน้านิ่ว “แลว้ เวลาไปกบั
คุณพน่ี ่ะ คุณพีก่ ลางเคยออกใหค้ ุณพี่หรือคะ?”

ตำรับรัก

๑๔๑

“เปล่าเหมือนกนั ” พ่ีสาวตอบหน้าเจ่ือนๆ “เธอคงเห็นพ่ี
ไดเ้ บ้ียเล้ียงเดือนละส่ีร้อยสิบ ส่วนเธอตอ้ งทางานแลว้ ก็ไดม้ ากกวา่
เราไมก่ ี่ร้อย”

“อา้ ว เด๋ียวน้ีเบ้ียเล้ียงของอ่อนก็ทากบั คุณพ่ีแลว้ นี่คะ เรื่อง
อะไรคุณพ่ีกลางจะตอ้ งมาออกให้อ่อนดว้ ยล่ะ แต่แหม ที่คุณได้
เบ้ียเล้ียงเท่าอ่อน ยงั ค่าอะไรๆใหอ้ ่อนไดท้ ุกทีเลย” นอ้ งสาวยงั บ่น
ต่อไป บงั อรสุวรรณีจึงตดั บทวา่

“เอาเถอะๆ ไม่เซ็ทก็ไม่เซ็ทด้วยกัน ตังค์พี่ก็เอาไปซ้ือ
เส้ือผา้ เสียหมดแลว้ ยงั อยู่อีกต้งั หลายวนั กว่าจะสิ้นเดือน นี่ค่าตดั
เส้ือกย็ งั ไม่รู้เลยวา่ เทา่ ไร”

“แต่แหม อ่อนโมโหคุณพ่ีกลางจงั ที่จะมาเอาเส้ือคุณพี่ไป
ใส่ แลว้ คุณพ่ีจะเอาอะไรใส่กนั ล่ะ” เด็กสาวยงั ไม่ยอมจบเร่ือง “ท่ี
แรกชวนก็วา่ ไม่ไป ๆ แลว้ ก็เกิดจะไปข้ึนมาอีก”

“เงียบเถอะน่า น้องอ่อน” พ่ีสาวดุ แต่เมื่อนึกถึงว่า
นอ้ งสาวพดู ดว้ ยความเห็นใจตนจึงยิ้ม และช้ีแจงดว้ ยเสียงอ่อนลง
ว่า”พี่จะสวยหรือไม่สวยไม่สาคญั อะไรหรอก แต่คุณพี่กลางเธอ
จะตอ้ งสวย เพราะคุณอภิชยั จะไปดว้ ย รู้ไหมล่ะจ๊ะ?” หล่อนเอานิ้ว
ดีปลายจมูกของนอ้ งสาวสั่นอยา่ งเอน็ ดู

ขณะน้นั มีเสียงรถยนตค์ นั หน่ึงแล่นเขา้ มาในบา้ น

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๑๔๒

รุจีประภาถลาไปมองทางหน้าต่าง เห็นรถบอ๊ กวาร์ดสีบรอนซ์เงิน
ใหมเ่ อ่ียมคนั หน่ึงจอดอยหู่ นา้ บนั ไดตึก กร็ ้องออกมาวา่

“พี่ตน้ มาแลว้ ละค่ะ แหมรถใหม่ของพ่ีตน้ นี่ดูไกล ๆ สวย
จงั ” บงั อรสุวรรณีเดินมาดูบา้ งยิ้มพลางนึในใจว่า ‘หมู่น้ีพ่ีต้นมี
อะไรแปลก ๆ

‘อะไรแปลก ๆ’ ของศุกลวณั ณ์ เร่ิมต้งั แต่วนั อาทิตยท์ ี่แลว้
เป็ นตน้ มา เขามกั จะทาอาการครุ่นคิดอยู่เสมอเมื่อเวลาเผลอตวั
แลว้ จู่ ๆก็เกิดเอารถออสตินคนั เก่าไปแลกเอาบ๊อกวาร์ดใหม่เอ่ียม
จาากอู่มาไดค้ นั หน่ึง โดยตอ้ งแถมเงินให้เขาอีกต้งั ร่วมห้าหม่ืน
อะไรก็ไม่น่าประหลาดใจเทก่ บั วา่ ศุกลวณั ณ์มาเสนอตอ่ นอ้ งสาว
ท้งั สองว่า เส้ือท่ีไปตดั ไวท้ ีร้านพรรณรายน้ัน ถึงกาหนดเสร็จ
เมื่อไร เขาจะขอ อาสาไปรับให!้

เสียงฝี เท้าเดินเข้าประตูมา หญิงสาวท้งั สองก็หันไปดู
ปรากฏวา่ เป็นศุกลวณั ณ์เดินยมิ้ ประคองถุงกระดาษใหญ่สองถุงเขา้
มา รุจีประภาก็ตอ่ วา่ ข้ึนทนั ที พร้อมกบั วง่ิ ไปรับถุงจากมือพ่ชี าย

“แหม พ่ีต้น มวั ไปทาอะไรอยู่คะ?อ่อนรอเสียแทบเป็ น
ลม”

“มวั แต่คุยกบั กระเชา้ ไม่ไดพ้ บกนั เสียหลายปี ” ศุกลวณั ณ์
ตอบหน้าตาเฉยแต่พอสายตาอันเป็ นเครื่องหมายคาถาม ของ
น้องสาวคนกลางเขา้ เขาก็พูดต่อไปวา่ “พอดีกบั ลูกมือเขายงั สอย

ตำรับรัก

๑๔๓

ไม่เสร็จ เลยต้องนั่งรอ นี่เขารีดมาให้เสร็จแล้วนะ พี่อุตส่าห์
ประคองมาไม่ใหย้ บั ”

“อุ๊ย สวยจงั ” รุจีประภาคล่ีกระโปรงสีแดงเขม้ ของหล่อน
ทาบเขา้ กบั ตวั อยา่ งพอใจ ศุกลวณั ณ์จึงหยิบชุดชมพอู อกมาจากถุง
อีกใบหน่ึงส่งใหน้ อ้ งสาวคนโต พลางวา่

“เอา้ รีบเอาไปลองเสียเถอะ: คุณหนูเล็กเผอ่ื ขดั ขอ้ งยงั ไง
จะไดแ้ กท้ นั พ่ยี งั ไม่ไดเ้ อารถเก็บ”

บงั อรสุวรรณีเอ้ือมมือมารับเส้ืออย่างว่าง่าย หล่อนกล่าว
คาขอบคุณและถามวา่

“ค่าตดั เทา่ ไรคะ พี่ตน้ ?”
“นิดหน่อย ไม่ตอ้ งใชพ้ หี่ รอก” ศุกลวณั ณ์ยิม้ อยง่ อารมณ์ดี
พลางว่า “ของคุณหนูเล็กคงสวยมาก เห็นกระเช้าเขาชมว่าเธอ
รูปร่างดีกว่าใคร ๆ ที่เคยตัดมา” แต่ทันใดเขาก็หยุดยิ้มเม่ือรุจี
ประภาจีบปากเล่าวา่
“คุณพี่เล็กไม่ได้ใส่เส้ือสีชมพูน่ีหรอกค่ะ เธอให้คุณพี่
กลางขอยมื ใส่เสียแลว้ คุณพก่ี ลางเกิดจะไปข้ึนมามงั่ ”
“อา้ ว ไหนว่าคุณกลางจะไม่ไปไงล่ะ” ศุกลวณั ณ์ทาหน้า
แปลกใจ นอ้ งสาวคนกลางจึงฝืนยมิ้ ทาพดู เป็นเล่น ๆ เสียวา่
“ท่ีแรกก็ว่าจะไม่ไป ทีน้ีพระเอกเขาจะไปเธอก็เลยจะไป
บา้ ง”

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๑๔๔

“อา้ ว” ศุกลวณั ณ์อุทานอีก “แลว้ คุณหนูเล็กจะเอาอะไรใส่
กนั ล่ะ วา้ ...ยงั ง้ีก๊อแยน่ ่ะซี”
“ไม่แยห่ รอกคะ่ ” บงั อรสุวรรณียมิ้ อีก “เล็กไม่สวยไม่เป็ นไรหรอก
คะ่ ไม่มีความสาคญั อะไร ถึงจะสวยกไ็ ม่มีใครมอง”

ทาไมจะไม่มีคนมอง ว่าแต่คุณหนูเล็กจะไม่ยอมมอง
เขาน่ะซี” พ่ีชายคา้ นหนา้ ไมถ่ ูกอารมณ์ เขายกมือข้ึนเกาศีรษะอยา่ ง
ใช้ความคิดแต่บงั อรสุวรรณี ไม่ตอบวา่ กระไร หล่อนหนั หลงั ดิน
จากไปเสียทนั ทีท่ีไดย้ นิ คาพดู ของพชี่ ายประโยคน้นั !”

คุณพเ่ี ล็กใจดีแบบน้ี น่าโมโหเหลือเกิน” รุจีประภาบ่นอีก
ทาหนา้ ง้าแล้วหล่อนก็ตอ้ งอา้ ปากคา้ ง เมื่อเห็นพี่ชายหมุนตวั เดิน
ออกจากห้องไปอยา่ งรวดเร็วต่อจากน้นั ก็มีเสียงรถยนตแ์ ล่นออก
จากบา้ นไป

ศุกลวณั ณ์ขบั รถเร็วปานลมพดั ในที่สุดก็กลบั มายงั ร้าน
พรรณรายอีกคร้ังหน่ึงเขาตรงเขา้ ไปหากระเชา้ และออกปากขอให้
หล่อนจดขนาดตวั ของบงั อรสุวรรณีให้ซ่ึงกระเช้าก็ทาตามอย่าง
ประหลาดใจ เม่ือไดส้ ิ่งท่ีตอ้ งการแลว้ ชายหนุ่มก็ขบั รกไปทาง
สีลม ตรงไปยงั ร้านตดั เส้ือสตรีแห่งหน่ึง ซ่ึงเจา้ ของเป็ นชาวยโุ รป
เหตุที่ศุกลวณั ณ์ตดั สินใจมาทีร้านน้ีก็เพราะเขาจาไดว้ า่

ตำรับรัก

๑๔๕

บงั อรสุวรรณีเคยออกปากชมความงามของเส้ือชุดต่าง ๆ ท่ีสวมอยู่
ในหุ่นโชวเ์ ส้ือผา้ หนา้ ร้านตดั เส้ือ ท่ีมีนามวา่ La Beaue น้ีแทบทุก
คร้ังที่เขาพาหล่อนนง่ั รถผา่ นมาทางถนนสายน้ี

เมื่อถึงร้าน เขาก็ตรงเขา้ ไปหาเจา้ ของร้านซ่ึงเป็ นสตรีชาว
ฝร่ังเศสแต่สามารกพูดภาษาองั กฤษไดด้ ี และแจง้ ความจานวาจะ
ขอซ้ือกระโปรงราตรี สักหน่ึงชุดขนาดตัวท่ีเข้าได้แปลเป็ น
ภาษาองั กฤษแลว้ น้นั แต่แลว้ เขาก็หนา้ เสีย เมื่อเจา้ ของร้านตอบวา่
ไมม่ ีเส้ือไวข้ าย เป็นแตร่ ับตดั เท่าน้นั แต่ขณะท่ีกาลงั พดู กนั อยนู่ ้นั
ชาวยุโรปร่างสูงโปร่งคนหน่ึง ก็เดินออกมาจากขา้ งใน เม่ือหล่อน
ไดท้ ราบความประสงคข์ องชายหนุ่ม ก็พดู กบั เขาเป็ นภาษาองั กฤษ
มีใจความวา่ หล่อนเป็นบุตรสาวของเจา้ ของร้าน ซ่ึงกาลงั เจรจากบั
เขาอยนู่ ้นั หล่อนเพ่งิ เดินทางมาจากปารีสเพอื่ เยยี่ มดามารด และได้
เตรียมตัดเส้ือผา้ มาไว้ใช้ในเมืองไทยหลายชุด หล่อนยินดีจะ
ช่วยเหลือเขาโดยจะขายชุดราตรีที่หล่อนยงั ไม่ไดใ้ ช่ให้เขาสักหน่ึง
ชุด เพราะขนาดตวั ท่ีเขาจดมาน้นั ใกลเ้ คียงกบั ของหล่อนมาก ซ่ึง
ศุกลวณั ณ์กร็ ีบตกลงดว้ ย ความยนิ ดี

สตรีสาวผูม้ ีใจอารีผูน้ ้ันดินหายข้าไปหลงั ร้าน เพียงครู่
เดียวกเ็ ดินกลบั ออกมาพร้อมดว้ ยหีบกระดาษขนาดท้งั ใหญ่ท้งั ยาว
สามใบ หล่อนเปิ ดหีบใบแรกออกปรากฏว่ามีชุดราตรีสีแดงเพลิง

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๑๔๖

วางแผ่อยู่ เส้ือชุดน้นั ประดบั ผา้ โปร่งสีดาตรงเอวและปักลูกปัดสี
ดาตามคอและแขนเมื่อเห็นสีหนา้ เบข้ องศุกลวณั ณ์ แหม่มสาว
คนน้นั กย็ มิ้ แลว้ เปิ ดหีบใบที่สอง มีชุดราตรีสีเขียวใบไม่วางอยใู่ น
น้นั ทาดว้ ยผา้ มนั วบู วาบ ปักไข่มุกเมด็ เล็ก ๆเป็ นดอก ๆทว่ั ตวั เมื่อ
เห็นดงั น้นั ศุกลวณั ณก็ทาหนา้ เบอ้ ีก เขารู้สึกหมดหวงั ขณะที่ช้ีแจง
กบั หญิงสาวชาวฝรั่งเศสผนู้ ้นั วา่ ผทู้ ่ีเป็ นเจา้ ของขนาดตวั ที่จดมาน้ี
เป็ นคนผิวคล้า จึงไม่เหมาะกบั กระโปรงท้งั สองชุดน้นั เมื่อหล่อน
ไดฟ้ ังดงั น้นั ก็ยิ้ม ไม่พูดวกระไร แต่กลบั เปิ ดฝ่ าหีบใบที่สามออก
เพียงแต่ไดเ้ ห็นสีของกระโปรงชุดน้นั เพียงแวบเดียว ศุกลวณั ณ์ก็
ยมิ้ ออกมาได้ เขาตกลงซ้ือชุดราตรีชุดน้นั และขอให้ทางร้านช่วย
สอยชายกระโปรงใหส้ ้ันข้ึนอีกเล็กนอ้ ยเพระเขาสังเกตเห็นวา่ ช่วง
ขาของแมส่ าวผนู้ ้นั คอ่ นขา้ งยาวกวา่ นอ้ งสาวของเขา

ศุกลวณั ณ์ขบั รถมาถึงบา้ นที่พระโขนง เม่ือเวลาประมาณ
สิบเจด็ นาพิกาเขาอุม้ หีบกระดาษเดินกะเร่อกะร่าไปที่หอ้ ง
บงั อรสุวรรณี แตไ่ ม่พบเจา้ ของหอ้ ง จึงเดินเลยไปยงั ห้องของสอาง
อปั สรก็พอดีไดย้ นิ เสียงเจา้ ของหอ้ งพดู อยภู่ ายในวา่

“หนูเล็กเนาเส้ือให้พี่กาลงั ดีเลย ยงั กับเส้ือของพ่ีเองแต่
ตรงอกนี่น่ากลวั จะตอ้ งเสริมนิดหน่อยกระมงั ?” แลว้ ก็มีเสียงบงั อร
สุวรรณีตอบวา่

ตำรับรัก

๑๔๗

“เสริมเสียหน่อยก็ดีค่ะ ไม่ง้นั เน้ือผา้ มนั จะหยอ่ นไม่สวย”
เสียงเงียบไปครู่หน่ึงสอางอปั สรกพ็ ดู ข้ึนอีก

“หนูเล็กน้ีโชคดีจงั นะ เกิดเป็ นคนรูปร่างสวย ไม่ตอ้ งรัด
ไม่ตอ้ งเสริมกบั ใครเขา ดูแต่นอ้ งอ่อน อายุเท่น้นั เริ่มจะลงพุงแลว้
...เออแต่วา่ เธอน่ะ อาบน้าอาบท่าแลว้ ทาไมไม่รีบไปแต่งตวั เสียล่ะ
ตกลงเธอจะแต่งชุดไหนจ๊ะ” เสียงเงียบไปนานพอดูกว่าบังอร
สุวรรณีจะกล่าวตอบ

“เล็กยงั ...ไม่ทราบเลยค่ะ มัน...แต่ไม่เป็ นไรหรอกค่ะ
เดี๋ยวเล็กจะลองไปคน้ ดู คุณพี่เสร็จแลว้ ไม่ช่หรือคะ ง้นั เล็กไปละ
คะ่ ”
เสียงฝี เทา้ เดินมาที่ประตูศุกลวณั ณ์รีบเดินหยง่ ปลายเทา้ กลบั มารอ
อยู่ที่ประตูห้องน้องสาวคนกลาง สักครู่หน่ึงบังอรสุรรณีก็เดิน
มาถึง เมื่อเห็นพ่ีชายหล่อนก็ฝื นยิม้ นิดหน่ึงเพ่ือกลบเกลื่อนความ
หม่นหมองในดวงตาพลางร้องทกั ข้ึนวา่

“อา้ ว พ่ีตน้ เอะ๊ นน่ั กล่องอะไรคะ?”
“เส้ือ” ศุกลวณั ณ์พูดยมิ้ ๆ แต่ค่อนขา้ งตะกุกตะกกั “พี่ซ้ือ
มา...ใหค้ ุณหนูเล็ก”
“ซ้ือเส้ือมาให้เล็กอุ๊ยตาย” บงั อรสุวรรณีอุทานอย่งตกใจ
แกมประหลาดใจ “เรื่องอะไรกนั คะ? หล่อนเปิ ดประตูห้องเขา้ ไป

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๑๔๘

ขา้ งใน ศุกลวณั ณ์ก็ถือกล่องเดินตามเขา้ ไปดว้ ย เขาวางมนั ลงบน
เตียงนอน ยงั คงอธิบายตะกุกตะกกั ต่อไป

“พ่เี ห็น...คุณกลางเอาเส้ือคุณหนูเล็กไปใส่เลย...เลยไปซ้ือ
มาใหใ้ หมข่ นาดตวั คุณหนูเล็กไปวดั ดว้ ย คงจะพอใส่ได”้

“โถ พ่ีต้นช่างกรุณาเล็กเหลือเกิน” หญิงสาวน้าตาคลอ
ด้วยความสานึกในน้าใจอารีของพี่ชายท่ีรัก “เล็กใส่ตวั เก่า ๆก็
ได้นี่ะ...ไหนดูซิว่าเส้ือฝี มือพ่ีคนั ซ้ือจะสวยแต่ไหน” หล่อนพูด
พลางบรรจงเปิ ดฝากล่องข้ึน แลว้ หยบิ กระโปรงชุดน้นั
ออกมาวางแผบ่ นเตียง

กระโปรงราตรีชุดน้ัน ทาด้วยแพรฝรั่งเศสอย่างบางสี
เปลือกข้าวโพดแต่ค่อนไปทางสี เหลืองมากกว่าเขียว เป็ น
กระโปรงชุดเขา้ รูปทาพลีตตามขวางตลอดตวั จึงไม่น่ากลวั ว่าจะ
บางแนบเน้ือ เฉพาะตรงเอวทาจีบใหญ่ ๆ แบบ drape จึงทาให้
เห็นส่วนอกและสะโพกผายงาม มีดอกกุหลาบเทียมดอกใหญ่
ประดิษฐ์ดว้ ยผา้ กามะหยี่สีน้าเงินเขม้ ติดอยู่ที่เอว เป็ นกระโปรง
ราตรีส้นั ที่มีสีและแบบแปลกตา ท้งั ยงั น่าดูที่สุดที่บงั อรสุวรรณีเคย
เห็นหญิงสาวตกตะลึงอยเู่ ป็นครู่จึงพดู ออกมาได้

“แหม สวยอะไรยงั ง้ี” หล่อนผวาเขา้ ไปกอดพ่ีชายไวแ้ น่น
แทนการกล่าวขอบคุณ “เล็กดีใจจนพูดไม่ถูก แต่มนั คงแพงมากซิ

ตำรับรัก

๑๔๙

นะคะ พ่ีตน้ คงตอ้ งแพงมากทีเดียว” หล่อนพึมพาอยู่กบั อกของ
พี่ชาย

ศุกลวณั ณ์เอามือเชยคางนอ้ งสาวข้ึน พดู ดว้ ยเสียงน่าฟังวา่
“ไม่แพงเลย เมื่อเปรียบกบั ความพอใจและความสุขของ
คุณหนูเล็ก”
เมื่อไดฟ้ ังดงั น้นั บงั อรสุวรรณีก็พดู ตอ่ ไปอีกวา่
“เล็ก จะ ตอบแทนน้ า ใจของพ่ี อย่าง ไรถึ ง จะ สม กับ ท่ี พ่ี
กรุณาเล็กคะ พี่ตน้ ? “ ศุกลวณั ณจึงจบั มือนอ้ ย ๆที่โอบกอดเขามา
กมุ ไวท้ ้งั สองมือ พดู ทีเล่นทีจริงวา่
“อยากจะตอบแทนพ่ีหรือ ง่ายนิดเดียว คืนน้ีคุณหนูเล็ก
ตอ้ งพยายามแต่งตวั ให้สวยที่สุดท่ีจะทาได้ คือแต่งอย่างประณีต
ที่สุด ไอก้ ารรวบๆ ผมแลว้ ก็เอาห่วงรัดหรือว่าผดั หน้าด้วยแป้ ง
นวลน่ะ ขอเสียทีเถอะ แลว้ ก็อยา่ ลืมใส่น้าหอมดว้ ยเอาขวดท่ีพ่ีให้
แน่ะกล่ินนุ่มนวลดี”
“แหม” บงั อรสุวรรณีหัวราะเสียงใส “เกิดอะไรข้ึนหรือ
คะ? พี่ตน้ ส่ังยงั กะมีแผนการอะรอยใู่ นใจยงั ง้นั แหละค่ะ” คาพูด
สนุก ๆ ของน้องสาวทาให้สีหน้าของศุกลวณั ณ์ผิดปรกติไป
เล็กนอ้ ย แตเ่ ขากต็ อบแกมหวั เราะวา่
“มีซี แผนการใหญ่เสียดว้ ย...ว่าแต่คุณเล็กรีบแต่งตวั เขา้
เถอะ พ่ีจะไปแต่งมง่ั ละเด๋ียวจะไดร้ ีบมาดูคนสวย คอยดูนะถา้ ไม่