ตำรับรัก เล่ม 1

๒๐
กระเช้ารัตน์ก้าวลงจากบ๊อกวาร์ดสีเงิน ที่เข้ามาจอดเทยี บ

ให้ถึงร้าน เม่ือเวลาประมาณยี่สิบสองนาฬิกา หล่อนเพ่ิงกลับจาก
ฟังสวดท่ี 'อมราเวศม์' การต้อนรับอนั ดีปานประหน่ึงต้อนรับศรี

สะใภ้แห่งสกลุ ทท่ี กุ คนในบ้านน้ันให้แก่หล่อน ทาให้หญิงสาวปลมื้
ใจนัก หล่อนโบกมอื ให้แก่ชายหนุ่มผู้ขับยานคันงามน้ันด้วยท่าทาง
กระชดกระช้อย ยนื คออ่อนรออย่จู นเขานามันเคล่อื นลับสายตาไป
...แล้วก็หันกลบั หล่อนผลักประตูร้านที่ปิ ดแง้มไว้น้ันให้เปิ ดกว้าง
พร้อมกับนึกสงสัยว่าใครเป็ นคนเปิ ดไฟทิ้งไว้ แต่แล้วหล่อนก็
สะดุ้งเกอื บสุดตวั เมื่อแลเห็นประณตน่ังหน้าบอกบุญไม่รับอย่คู น
เดียว บนเก้าอหี้ วายในห้องรับแขกของร้าน

"เอะ๊ ณต เธอมาทาไมนะ ดึกตื่นป่ านน้ีแลว้ ?" หล่อนทกั
อยา่ งประหลาดใจ

ชายหนุ่มมองสบตาหล่อนอยา่ งมึนเขา ตอบเสียงหว้ นวา่
"มาถามความหมายของคาพดู ของเธอประโยคน้นั น่ะซี"
"เอ๊ะ คาพูดประโยคไหนกนั จ๊ะ" กระเช้าฝื นหัวเราะกลบ
เกลื่อน "วนั น้ีท้งั วนั ฉนั พดู กบั เธอต้งั หลายประโยค ฉนั จะไปรู้หรือ
วา่ เธอหมายถึงประโยคไหน แลว้ ก็ทาไมถึงตอ้ งรีบร้อนมาไต่ถาม
กนั กลางดึกอยา่ งน้ีดว้ ยล่ะ ใครเห็นเขา้ เขาจะเอาไปนินทาได"้

ตำรับรัก

๓๐๑

"เธอพูดยงั กับว่า ฉันไม่เคยมาคุยกับเธอจนดึกยงั ง้ัน
แหละ" ประณตแยง้ เรียบๆ อาการยมิ้ อยา่ งปรามาสปรากฏข้ึนท่ีมุม
ปาก และท่ีดวงตาสีเหล็กคู่น้นั "แต่จริงซินะแต่ก่อนกบั เดี๋ยวน้ีมนั
ไม่เหมือนกนั และฉนั กไ็ มไ่ ดต้ ้งั ใจจะมาเทา้ ความถึงเรื่องท่ีผา่ นไป
แลว้ ดว้ ย นี่เธอจะไม่นงั่ ก่อนหรือเชา้ ?" เขาถามเมื่อเห็นหล่อนยงั คง
ยืนจงั งงั อยู่ริมประตู กระเช้าจึงจาใจเดินเขา้ มาน่ังที่เกา้ อ้ีตรงกนั
ขา้ มกบั เขา คร้ันหญิงสาวนง่ั ลงเรียบร้อยแลว้ เขาจึงกล่วาเตือนข้ึน"
เธอยงั ไม่ไดอ้ ธิบายเหตุไรเธอจึงพูดอย่างน้นั อย่าปฏิเสธวา่ ไม่รู้วา่
คาพูดประโยคไหนอีกนะเช้า ฉันดูตาเธอก็รู้ว่า เธอรู้ดีทีเดียวว่า
คาพดู ประโยคไหนท่ีฉนั ถามถึง"

"ฉนั เออ้ ฉนั ไม่ไดต้ ้งั ... กระเชา้ กม้ หนพ้ ดู ตะกุกตะกกั เอา
ปลายเล็บเคลือบสีชมพู่ม่าเหม่ียว แกะปลอกเบาะเกา้ อ้ีสีเขียวสลบั
เหลืองเล่นอยา่ งเกอ้ ๆ "ฉันอดหมนั่ ไส้แม่คนน้ันไม่ได้ เขาให้ท่า
เธอยงั กะอะไรกเ็ ลย..

"หยุดนะ" ประณตตวาดในลาคอ กัดกรามจนเป็ นสัน
ดวงตาเป็ นประกายดว้ ยความโกรธ "คุณหนูเล็กไม่ใช่คนท่ีเธอจะ
มาระบายอารมณ์พล่อยของเธอเล่นง่ายๆ อยา่ ลืมวา่ เธอกบั คุณหนู
เล็กน่ะเปรียบกนั ไมไ่ ด้ ไม่วา่ ในแง่ไหน ๆท้งั น้นั " เขาเวน้ ระยะนิด
หน่ึง แล้วจึงกล่าวต่อไปดว้ ยเสียงอ่อนลงเล็กน้อย "อนั ที่จริงเธอ

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๓๐๒

เห็นเม่ือตอนหวั ค่า ก็เป็นความบงั อาจของฉนั เพียงคนเดียว คุณหนู
เล็กมิไดร้ ู้เห็นเป็นใจดว้ ยเลย"

"อ้ือ ขนาดไม่รู้เห็นเป็ นใจ" กระเช้าคอ้ นขวบั ขยบั ปากจะ
พดู ตอ่ ไป แตป่ ระณตขดั ข้ึนเสียก่อนวา่

"แต่สมมุติวา่ คุณหนูเล็กจะ..ไมร่ ังเกียจการกระทาของฉนั
ฉันก็ไม่เห็นว่าจะเกี่ยวขอ้ งกบั เธอท่ีไหนในเม่ือ..." เขาชะงกั นิด
หน่ึงยิ้มอนั มีลกั ษณะอธิบายยากปรากฏข้ึนทีมริมฝี ปากเรียวงาม
น้นั ก่อนจะกล่วต่อไปวา่ "ในเม่ือเราก็ไม่มีอะไรเก่ียวขอ้ งกนั แลว้
ยงั ง้นั ไมใ่ ช่หรือ?"

กระเชา้ สึกวาบหววิ ราวกบั ถูกควกั ดวงใจไปจากร่างเม่ือ
ไดฟ้ ังคาพูดตอนทา้ ยของชายหนุ่ม ความสานึกวา่ กาลงั จะสูญเสีย
ของรัก ทาใหห้ ล่อนลุกพรวดข้ึนจากที่ผวาเขา้ หาคนรัก เอามือโอบ
รอบคอเขาไว้ แลว้ ก็ซบหนา้ ลงทบั ทรวงอกอนั ผื่งผายของเขา อกที่
เคยใหค้ วามอบอุน่ แก่หล่อนตลอดมา กระซิบเสียงแผว่ วา่

"ทีหลงั อยา่ พดู อยา่ งน้ีอีกนะจะ๊ ณต ฉนั ทนฟังไม่ได้ ฉนั ยงั
รักเธอ ฉนั ทนดูเธอสนิทสนมกบั ผอู้ ่ืนไม่ไหว เพียงแต่คิดวา่ เธอจะ
ไปเป็นของหญิงอื่น ฉนั กแ็ ทบ...ใจจะขาด"

ประณตกม้ ลงมองศีรษะที่ปกคลุมด้วยผมส้ันทรงสมยั ที่
กลิ้งเกลือกอยกู่ บั อกของเขาดว้ ยความรู้สึกอดั อ้นั ตนั ใจอยา่ งบอก
ไม่ถูก ความผูกพนั ทางกายต่อสตรีที่เขาเคยตระกองกอดไวแ้ นบ

ตำรับรัก

๓๐๓

อกจนนบั คร้ังไม่ถว้ น ทาให้ชายหนุ่มอดมิไดท้ ่ีจะรัดเรือนร่างอนั
อวบอดั น้นั เขา้ ไวใ้ นออ้ มแขนอีกคร้ังหน่ึง กระเชา้ เงยหนา้ ข้ึนมอง
คนรัก ดวงตาหวานเยิม้ ของหล่อนแลสบตาเขาอยา่ งออดออ้ น ริม
ฝี ปากท่ีกาลังแยม้ เย้ือนอยู่น้ันอ่ิมเต็ม ทาสีชมพู่ม่าหมียวเพ่ือให้
กลมกลื นกับสี เล็บและสี ดาของเครื่ องแต่งกายของประณตก้ม
ต่าลงทุกที ริมฝี ปากของเขาเกือบจะสัมผสั กบั ริมฝี ปากจิ้มลิ้มท่ี
เผยอรออยา่ งเชิญชวนน้นั อยแู่ ลว้ !

ทนั ใดน้นั ความผูกพนั ทางใจอนั ลึกซ้ึงที่มีต่อสตรีอีกผู้
หน่ึงไดช้ ่วยรวบรวมสติที่กาลงั กระจดั กระจายของชายหนุ่มไวไ้ ด้
ทนั ทว่ งที เขากลบั เงยหนา้ ข้ึนพร้อมคลายแขนออก

"ขอโทษถอะครับ เราไม่ควรทาอย่างน้ี เธอ...เธอไปนั่ง
เกา้ อ้ีตวั โนน้ เถอะ"

แตก่ ระเชา้ กลบั ผวาเขา้ กอดชายหนุ่มไวอ้ ีก เบียดแกม้ ของ
หล่อนเขา้ กบั บา่ อนั กวา้ งสมส่วนของเขา ชอ้ นสายตาอนั หวานจ๋อย
ข้ึนสบตาคนรัก ทาปากยนื่ นอ้ ยๆอยา่ งมีแง่งอน

"ไม่ไป อยา่ มาไล่เสียให้ยาก ฉนั จะนง่ั ที่น่ีแหละใครจะมา
หา้ ม"

"เหลวไหลน่ะ" ประณตขบกรามแน่นเบือนหนา้ ไปคนละ
ทางกบั ใบหน้าหวานท่ีย่ืนเขา้ มาใกล้ ไม่กล้าแมแ้ ต่จะขยบั มือข้ึน
แกะวงแขนขาว ๆ ท่ีกาลงั โอบรอบคอตนอยู่ ดว้ ยไม่ไวใ้ จมือของ

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๓๐๔

ตนเอง ว่าจะไม่กลบั กอดร่างท่ีอิงแอบอยูน่ ้นั เขา้ ไวอ้ ีก แต่กระน้นั
เขาก็ทาเสียงแข็งตรงขา้ มกบั ใจท่ีกาลงั อ่อนลงทนั ที "ปล่อยฉนั ถา้
เธออยากจบั ปลาสองมือละก็ เชิญไปหาปลาโง่ ๆ ท่ีอ่ืนเถอะ"

วงแขนของกระเช้าคลายออกทนั ที หล่อนขยบั ออกห่าง
ดว้ ยทา่ ทีกระบึงกระบอน

"หยาบคายจงั ณต จริงสิฉันจบั ปลาสองมือ ก็ปลาตวั แรก
ในมือฉนั น่ะมนั ลื่นยงั กบั ปลาไหล ฉนั ก็ตอ้ งจบั สารองไวอ้ ีกตวั น่ะ
ซี"

"น่ีเธอหมายความวา่ เธอไม่ไวใ้ จฉัน เธอจึงหันไปติดต่อ
กบั คุณตน้ ง้นั หรือ?'

กระเช้าตอบไม่ไดใ้ นทนั ที ท้งั น้ีเพราะหล่อนเองก็รู้ดีว่า
ถอ้ ยคาท่ีหล่อนกล่าวออกมาน้นั เป็นเพียงคาพดู แกเ้ กอ้ หากไดอ้ อก
จากใจจริงของหล่อนไม่ คร้ันประณตถามย้า หล่อนจึงแสร้งตอบ
กระแทกเสียงวา่

"ก็แน่ละซี ฉันดูสายตาที่เธอมองแม่บงั อรสุวรรณีก็รู้ว่า
ฉันอยู่ในฐานะไม่ ปลอดภยั เสียแล้ว เพราะอย่างน้ีแหละ ฉันจึง
ตอ้ งทาเป็นสนใจคุณตน้ เพอ่ื ใหเ้ ธอหึงไงล่ะ"

"กระเช้า" ประณตแทบพูดไม่ออกด้วยความแคน้ เคือง
"เธอช่าง ช่างพูดออก เธอจาไดไ้ หมว่า ฉันขอแต่งงานกบั เธอต้งั กี
คร้ังมาแล้วแต่เธอก็อา้ งเหตุโน้นเหตุน้ี ขอผดั ผ่อนไปได้ทุกคร้ัง

ตำรับรัก

๓๐๕

คร้ันแลว้ เธอกลบั สับปลบั อะไรอย่างน้ี ฉันนึกไม่ถึงว่าเธอจะพูด
ออกมาได"้

กระเช้านิ่งอ้ึง รู้สึกหว่ันใจระคนพอใจ อาการโมโห
โกรธาของประณตเป็ นสิ่งแปลกตาสาหรับหล่อน เขาเคยแต่
อ่อนหวานนุ่มนวลต่อเธอเสมอมา จนหล่อนนึกภาพในยามโกรธ
ของเขาไม่ออก แต่คราวน้ี...! น้าเสียงของเขาห้วน วาจากระด้าง
ซ้าสีหนา้ ก็บ้ึงตึงข้ึงเคียด แต่กระน้นั กระเช้าคิดว่า หน้าตาของเขา
กลบั คมคายน่าดูข้ึนอีก ในสายตาของหล่อน

เม่ือเห็นหญิงสาวไม่ตอบ ประณตก็จบั ไหล่หล่อนเขย่า
แรง ๆ เสียงที่พดู เกือบจะเป็นเสียงคาราม

"ฟังนะเชา้ เม่ือเธอวา่ เธอไม่แน่ใจในตวั ฉนั ฉนั จะพิสูจน์
ให้เธอเห็นว่าฉนั ไม่ใช่คนโลเล เป็ นไมห้ ลกั ปักเลนอย่างที่เธอคิด
ฉนั จะแต่งงานกบั เธอทนั ที ถา้ เธอไมข่ ดั ขอ้ ง"

"แต่ ณต..."
"ไม่ตอ้ งมีแต่ ถา้ เธอเลือกฉนั เราจะแต่งงานกนั ทนั ที เร่ือง
ท้งั หมดจะได้สิ้นสุดกนั เสียที แต่เธอจะตอ้ งเลิกติดต่อกบั คุณตน้
โดยเด็ดขาด ฉนั จะยอมใหเ้ ธอทาร้ายจิตใจคนดี ๆ อยา่ งคุณตน้ อีก
ต่อไปไมไ่ ด"้
"แตถ่ า้ ฉนั ไม่เลือกเธอล่ะ ณต ถา้ ฉนั เลือกคุณตน้ ล่ะเธอจะ
วา่ ยงั ไง" กระเชา้ ลอยหนา้ ถามอยา่ งเป็ นต่อพร้อมกบั นึกวา่ ประณต

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๓๐๖

จะดึงหล่อนเขา้ ไปจูบแรง ๆ เป็ นการลงโทษเหมือนอยา่ งที่เขาเคย
ทา เม่ือหล่อนแกลง้ เยา้ ให้เขาขดั ใจ แต่หล่อนก็ตอ้ งหน้าเสียด้วย
ความผดิ หวงั เมื่อประณตตอบดว้ ยเสียงที่กลบั เรียบราบลงอยา่ งน่า
อศั จรรย์

"เราก็เลิกติดต่อกนั แต่เพียงน้ี ฉันรับรองจะไม่ขวางทาง
ความสุขของหล่อนลอ้ เธอ…"

"ฉนั ลอ้ เล่นน่ะ ณต" หล่อนรีบขดั "ฉนั จะเลือกคนอื่นได้
ยงั ไงรักเธอคนเดียวเท่าน้ัน แต่ฉัน ฉันกลัว...ยากจน" หล่อน
เหลือบตาข้ึนดูเขาอย่างหมดพยศ น้าตาคลออยู่ในดวงตาเล็ก ๆคู่
น้นั "ฉนั ยอมสนิทสนมกบั คุณตน้ ท้งั ๆท่ีไม่มีความรัก ก็เพราะฉนั
หวงั จะไดแ้ ต่งงานกบั เขา คุณตน้ เป็ นลูกคนโต พ่อเขาตายลงเขาก็
คงจะไดม้ รดกมากพอดู ฉันจะหาทางกอบโกยไวใ้ ห้มากแลว้ ฉัน
จะหย่ากบั เขา แลว้ เราจะไดม้ ีความสุขดว้ ยกนั เธอตอ้ งรอฉันนะ
ณต ไมร่ ังเกียจฉนั ไม่ใช่หรือจะ๊ ?"

ประณตหวั เราะออกมาทนั ทีดว้ ยความสงั เวช
"ทาไมเธอจึงฉลาดยงั ง้ีนะ เชา้ แต่ก็ยงั ไม่ฉลาดนกั ท่ีคิดวา่
ฉนั จะไมร่ ังเกียจเธอ ฉนั ไมช่ อบกินน้าใตศ้ อกใครหรอก ต่อให้เธอ
โกยสมบัติของคุณต้นมากองให้สูงท่วมตัวเธอ ก็จะลบความ
รังเกียจของฉนั ไมไ่ ดแ้ น่ ๆ"

ตำรับรัก

๓๐๗

"ถา้ ง้นั ก็ยงั มีอีกทางหน่ึง" กระเช้าพูดยิ้มย่อง ไม่แสดงวา่
กระทบกระเทือนดว้ ยวาจาของชายหนุ่ม "เธอหาทางแต่งงานกบั
แม่บงั อรสุวรรณีให้ได้ซี ทีแรกก็ป้ อยอให้หล่อนหลงรักแล้วก็
ไวใ้ จเธอ พอไดท้ าก็หาเหตุขอหย่าเสีย ยงั ไง ๆ เธอก็คงจะไดบ้ า้ ง
หรอก อยา่ งนอ้ ย ๆ กท็ ่ีดินหรือตึกแถว..."

"เธอจะไม่รังเกียจฉันหรือ ถา้ ฉนั จะไปเป็ นสามีหญิงอ่ืน
ก่อนที่จะมาแต่งงานกบั เธอ" ประณตขดั ข้ึนบา้ ง ยิ้มอยู่ในหน้า
ความขดั เคืองสลายไปดว้ ยความสลดใจในโมโหจริตของหญิงสาว
ผนู้ ้นั

"ไม่ใช่ยงั ง้นั " หล่อนทาท่ากระตือรือร้น "ก็เธออย่าไป
เกี่ยวขอ้ งกบั เขาจริงๆซี เธอเป็ นฝ่ ายผชู้ าย ถา้ เธอไม่ยงุ่ ไม่เกี่ยวดว้ ย
ผหู้ ญิงที่ไหนจะมา.... "

"ไม่แน่นักหรอกนะ ขอ้ น้ัน" ชายหนุ่มพูดยิ้ม ๆ "ผูห้ ญิง
บางคนอาจแสดงความรักต่อผชู้ ายไดก้ ่อน เธอไม่คยเห็นบา้ งหรือ
เชา้ และฉนั ก็ไมไ่ ปพระอิฐพระปูน เสียดว้ ยนา"

กระเช้าไม่เขา้ ใจวาจาถากถางของชายหนุ่ม ด้วยอาราม
ต้งั ใจจะโนม้ เหนี่ยใหเ้ ขาเห็นดว้ ยกบั แผนการของหล่อน

"แต่แม่บังอรสุวรรณีคงไม่หน้าด้านยงั ง้ันหรอกนะ"
หล่อนยนื ยนั โดยลืมนึกถึงตวั เองเสียสนิด

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๓๐๘

ประณตยิ้มกวา้ งข้ึนแลว้ รีบรับคาทนั ที คร้ันแลว้ หล่อนก็
กล่าวตอ่ ไปอีกวา่

"แต่ถึงแมเ้ ธอจะอดใจไม่ได้ ฉันก็ไม่ถือหรอก เธอเป็ น
ผชู้ ายนี่ อีกอยา่ งหน่ึงฉนั รักเธอมากพอที่จะไม่รังเกียจเธอ ขออยา่ ง
เดียววา่ เธออย่าไปหลงหล่อนเสียจนไม่ยอมหยา่ เลย ฉนั อาละวาด
ตายเลย" หล่อนทาเสียงขู่ "และถึงแมว้ ่าเธอจะไม่ไดเ้ กี่ยวขอ้ งกบั
หล่อนจริง ๆ แม่บงั อรสุวรรณีหรือจะกลา้ โพนทะนาวา่ เธอไม่ได้
เป็นผวั หล่อน"

"พดู จาให้มนั น่าฟังหน่อยเถอะ" ชายหนุ่มเตือนเสียงเขียว
หนา้ แดงตลอดใบหูเมื่อไดฟ้ ังวาจาอนั ไม่ไดร้ ับการขดั เกลาน้นั ไม่
มีแก่ใจจะลองใจหล่อนต่อกล่าวตดั บทวา่ "แต่ยงั ไง ๆฉันก็ทาตาม
คาแนะนาของเธอไม่ไดท้ ้งั สองอยา่ งนน่ั แหละฉนั ไม่เห็นแก่ตวั ถึง
ขนาดน้นั "

"โธ่ เธอไม่รักฉันแลว้ หรือจ๊ะ ณต เธอไม่อยากให้ฉันมี
ความสุขหรอกหรือ?" กระเชา้ ใช่ไมอ้ อด น้าตไหลพรากลงแต่ใจ
ของประณตแข็งเสียแล้ว อาการสะอึกสะอ้ืนของหญิงสาวไม่มี
ผลกระทบกระเทือนความรู้สึกของเขาแตอ่ ยา่ งใด

"ฉนั ยงั ไม่ลืมหอก วา่ ฉนั เคยบอกรักเธอ และยินดีพิสูจน์
ความมนั่ คงของฉนั ดว้ ยการแต่งงานกบั เธอทนั ที ถา้ เธอไมข่ ดั ขอ้ ง"

ตำรับรัก

๓๐๙

"แต่ ฉันจ ะไม่ พิสู จน์ค วาม รั ก ของ ฉันด้วย การ แต่ง งา น
หรอกจ้ะ ณต ฉันยงั ไม่กล้าแต่งงานกับเธอ แม้ว่าฉันจะรักเธอ
เหลือเกิน ฉนั เคยลาบาก จนมาต้งั แต่เกิดถึงกบั สาบานไวว้ ่าจะไม่
ยอมแต่งงานกบั คนจน ๆ เป็ นอนั ขาด เดี๋ยวจ๊ะ ณต ฟังฉนั ใหต้ ลอด
ก่อน" หล่อนวา่ เม่ือเห็นเขาขยบั จะพดู "เมื่อฉนั รับรักเธอ ฉนั กเ็ ห็น
ว่าเธอเป็ นคนจน แต่ฉนั รักเธอเสียแลว้ ยงั ไง ๆ ก็เปลี่ยนใจไม่ได้
ฉันจึงคอยเป็ นกาลงั ใจสนับสนุนเธอให้ก้าวหน้าทุกวิถีทาง แต่
กระน้นั ..."

"ฉนั ก็ยงั รวยไม่ทนั ใจเธอ" ประณตกล่าวต่ออยา่ งเยาะเยย้
"รายได้ของฉันมีเพียงเดือนละสามพนั กว่า ฉันจะบีบท้องสัก
เท่าไหร่ก็ยงั เก็บเงินได้ไม่พอเนรมิตที่ดินตึก และรถยนต์ให้เธอ
ฉนั จนปัญญาแลว้ ไม่เขา้ ใจวา่ เธอรักฉนั แบบไหน ฉนั เคยนึกสงสัย
บ่อย ๆวา่ เธออาจจะไม่ไดร้ ักฉนั เลย เธอไม่เคยพิสูจน์ให้ฉนั เห็น
เลยวา่ เธอรักฉนั "

"ฉันจะพิสูจน์ให้เธอเห็นวนั น้ีแหลจ๊ะ ณตจ๊ะ ฉันรักเธอ
และเต็มใจเป็ นของเธอขออย่างเดียวเท่าน้ัน ขอแต่ว่าเราอย่เพ่ิง
แตง่ งาน"

"ฉนั ไม่เขา้ ใจคาพดู ของเธอ ลองพดู ให้ชดั กวา่ น้ีหน่อยจะ
ไดไ้ หม?" ประณตกระแทกเสียงถาม

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๓๑๐

"เพ่อื พิสูจน์ใหเ้ ธเอห็นวา่ ฉนั รักเธอจริง ๆ ฉนั ยนิ ดีจะเป็ น
เมียของเธอในคืนน้ี และในคืนไหน ๆ อีกก็ไดถ้ า้ เธอตอ้ งการ ขอ
อย่างเดียวว่าเราจะยงั ไม่แต่งงานกนั จนกว่าฉันและเธอจะมีเงิน
มากพอที่เราจะอยู่ร่วมกนั อย่างสมบูรณ์พูนสุข"กระเช้าตอบตรง
"ฉนั อาจจะตอ้ งแต่งงานกบั คุณตน้ หรือใครก็ไดท้ ี่ร่ารวย แต่จะเป็ น
ใครก็ตาม เขาจะไม่อาจแยง่ ความรักของฉนั มาจากเธอได้ ฉนั จะ
หยา่ ทนั ทีท่ีมีโอกาส แลว้ เราจะไดแ้ ตง่ งานกนั อยา่ งเปิ ดเผย" หล่อน
โผเข้าซบชายหนุ่มอีกคร้ังแล้วกระซิบว่า "คราวน้ีเธอคงจะไม่
ขดั ขอ้ งนะจ๊ะในเม่ือเธอจะไดเ้ ป็ นเจา้ ของฉนั ก่อน คนอื่นต่างหาก
ที่มากินน้าใตศ้ อกเธอ"

ประณตถึงกับตกตะลึง เม่ือได้ฟังวาจาของหญิงที่คร้ัง
หน่ึงเคยเป็ นยอดดวงใจของเขา เกิดความสึกขยะแขยงต่อความไร้
ยางอายของหล่อนข้ึนมาโดยปัจจุบนั ทนั ด่วน เขาผลักร่างของ
หล่อนกระเด็นไปพร้อมกบั ทะล่ึงพรวดข้ึนยนื

"ถา้ ฉนั ทาตามคาพดู ของเธอ ก็เท่ากบั ฉนั เป็ นผชู้ ายแมงดา
ที่เคยเกาะผูห้ ญิงคนช่วั กินเท่าน้ันเอง แต่ฉันตีราคาตวั เองสูงกว่า
น้นั มาก จึงไม่อาจทาตามความปรารถนาดีของเธอได"้ เม่ือกล่าว
จบเขาก็ออกเดินไปยงั ประตู

กระเชา้ คงจะกรีดร้องออกมาดว้ ยความเจบ็ แสบ เนื่องจาก
ถอ้ ยคาของคนรักหากจะไม่เกรงวา่ นา้ พนั ซ่ึงนอนหลบั อยู่ขา้ งบน

ตำรับรัก

๓๑๑

จะตกใจต่ืน และลงมาขัดขวางแผนการของหล่อนเสีย หล่อน
หวาดกลวั เหลือเกินว่า ประณตชายหนุ่มรูปงามหนา้ ตาคมสัน ที่
หล่อนนั่งใฝ่ ฝันถึงมาต้ังแต่เริ่มแตกเน้ือสาวจะหลุดมือไป ถ้า
หล่อนจะทิ้งไพใ่ บสุดทา้ ยไม่ทนั การ ทาไมหล่อนจะไม่รู้นิสัยของ
ประณตวา่ เขาเป็ นคนที่มนั ในความรับผดิ ชอบต่อการกระทาของ
ตนยงิ่ นกั เพยี งแต่การท่ีหล่อนยอมใหเ้ ขาล่วงเกิน
หล่อนในฐานคนรักยงั สามารถยึดเขาไวไ้ ด้นานกว่าสิบปี ก็ถ้า
แมว้ า่ หล่อนยอมเป็ นของเขาโดยสมบูรณ์ ประณตก็จกั ตอ้ งราลึก
ถึงความรับผิดชอบที่มีอยู่ต่อหล่อนตลอดไป หล่อนรักเขาน้ัน
แน่นอนนกั แต่หล่อนกไ็ ม่ตอ้ งการสามีที่มีแต่ตวั ดงั น้นั วธิ ีการ
ที่กระเชา้ จะทาไดก้ ็คือ ยึดประณตให้อยใู่ นกามือของหล่อนให้ได้
เพ่ือเขาจะได้มอบความรักให้แก่หล่อน ในขณะเดียวกบั ท่ีชายผู้
หล่อนจะแต่งงานดว้ ย จะตอ้ งยน่ื ความร่ารวยใหแ้ ก่หล่อน

เสียงครางเบา ๆของกระเช้า ทาให้ประณตซ่ึงเดินไปถึง
ประตแู ลว้ กลบั เหลียวหลงั มามอง กระเชา้ นง่ั ฟุบอยทู่ ี่ริมพนกั เกา้ อ้ี
ดว้ ยทาเดิมท่ีถูกเขาผลกั ออกไปหล่อนไม่ขยบั เขย้อื นร่างกายคงส่ง
แต่เสียงครางเบา ๆ แต่พอได้ยินเสียงฝี เท้าของชายหนุ่มเดิน
กลบั มาก็ดูเหมือนวา่ อาการเจ็บปวดของหล่อนจะทวีข้ึน ประณต
กม้ ลงไปถามดว้ ยความประหลาดใจ

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๓๑๒

"เป็นอะไรไปน่ะเชา้ เธอเจบ็ ตรงไหนหรือ?"
กระเช้าเอามือกุมศีรษะ น่ิวหน้าตอบ เคน้ น้าตาให้ไหล
พรากลงมาอีก
"เธอไม่ต้องมาห่วงฉันหรอก เธอเกลียดฉันก็ทิ้งฉันไว้
อยา่ งน้ีเถอะ ฉนั จะเป็นจะตายกไ็ มท่ าใหเ้ ธอเดือดร้อนอะไรหรอก"
ข้ึนชื่อว่าสตรีเพศ โบราณท่านว่า มารยามีถึงร้อยเล่ม
เกวียน และข้ึนช่ือว่าบุรุษน้นั ต่อให้เป็ นบุรุษอาชาไนย ผูฉ้ ลาด
แสนฉลาด มีไหวพริบมีสติปัญญาเลิศก็ยงั หารู้เท่าทนั มารยาของ
สตรีไม่ เหมือนกบั ประณต ในขณะน้ีเขารู้สึกตกใจที่เห็นอาการ
เจ็บปวดของกระเช้า และนึกเสียใจที่ทารุนแรงต่อหล่อนไปเม่ือ
สักครู่เขาโอบร่างของหล่อนเข้ามาใกล้ ปลอบถามด้วยเสียง
อ่อนโยน
"เมื่อก้ีฉันผลกั เธอกระแทกเก้าอ้ี เธอเจ็บตรงไหนบา้ งจ๊ะ
ที่ทา้ ยทอยน่ีหรือ?" เขาเดาเมื่อเห็นอาการคลาทา้ ยทอยของหล่อน
กระเชา้ ไม่ตอบ หล่อนซบน่ิงอยู่กบั อกชายหนุ่ม ปล่อยให้เขาคลึง
ทา้ ยทอยให้ ส่วนสมองก็วางแผนข้นั ต่อไป เมื่อเห็นว่าประณต
ทาท่าจะคลายแขนออก หล่อนกก็ ระซิบเสียงเครือ ๆ วา่
"ฉนั สึกเวียนหวั เหลือเกิน คล่ืนไส้ดว้ ย เธอช่วยพาฉันข้ึน
ไปขา้ งบนหน่อยไดไ้ หมจะ๊ ณต ฉนั คงข้ึนบนั ไดไม่ไหวแน่"

ตำรับรัก

๓๑๓

"ไดซ้ ีจ๊ะ" ชายหนุ่มรับคาอยา่ งเต็มใจ ชอ้ นร่างของหล่อน
ข้ึนไปส่งห้องนอนของหล่อน ระหว่างท่ีข้ึนบนั ไดไป เขาถาม
หล่อนอย่างห่วงใย "เธอหิวดว้ ยหรือเปล่าจ๊ะเช้า เธอคงไม่ไดก้ ิน
ซปั เปอร์ที่บา้ นโนน้ กระมงั ?"

"ไม่หิวหรอกจะ้ " กระเชา้ ตอบเร็ว ใจเตน้ ระทึกกลวั วา่ เขา
จะทิ้งหล่อนไป เพ่ือหาอาหารมาให้รับประทาน "เธออยา่ ไปปลุก
นา้ พนั ะจะ๊ ฉนั เกรงใจแกวนั น้ีแกทางานอยคู่ นเดียวท้งั วนั ฉนั นอน
พกั สกั ตื่นกค็ งสบายข้ึน"

เม่ือข้ึนมาถึงห้องนอนของหญิงสาว ประณตก็ใชห้ ลงั ดนั
ประตูให้เปิ ดออกไปที่เตียงนอนซ่ึงแลเห็นไดร้ าง ๆ ในความมืด
สลวั เพราะมีแสงไฟจา้ ใหญ่ลอดบานเกร็ดกระจกเขา้ มา เขาค่อย ๆ
วางร่ างกระเช้าลงบนเตี ยงอย่างทะนุ ทะถนอมจนหญิงสาวรู้ สึ ก
สะท้อนใ จแทบจะยอมเลิ กล้มแผนก ารที่ วา ดไว ้เสี ย ให้ได้เสี ย ง
กระซิบเบา ๆ อยรู่ ิมหู

"นอนเสียให้หลบั นะ เช้า พรุ่งน้ีจะไดส้ บายข้ึน....สวิตช์
ไฟอยู่ท่ีไหนละ จะเอามุ้งลงให้" เขาพูดพลางขยบั จะเดินห่าง
ออกไปแต่กระเชา้ ฉวยขอ้ มือเขาไวเ้ สียก่อนพดู เสียงกระเส่า

"อย่าเปิ ดไฟเลยจะ้ เคืองตาออก...เธอจะไม่อยู่เป็ นเพ่ือน
ฉันสักประเด๋ียวหรือจ๊ะ พอฉันค่อยสบายฉันก็กางเองได้หรอก
มุง้ น่ะ"

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๓๑๔

แต่ประณดมิไดร้ ับคา เขารู้ว่า การเขา้ มาอยู่ในท่ีรโหฐาน
เพียงสองต่อสองกบั หญิงสาวน้ี เป็ นการไม่หมาะและอาจเกิดการ
ครหานินทาได้ ดงั น้ันแมจ้ ะเกิดความรู้สึกปรานีต่อน้าเสียงออด
ออ้ นของหล่อนสักเพยี งไรเขากพ็ ยายามทาใจแขง็ ไวด้ ึงมือออกจาก
การเกาะกุมของหล่อนพลางวา่

"ไม่เป็ นไรหรอก ฉนั กางให้ดีกวา่ ขืนคอยจนเธอสบายดี
ยุงมนั จะกดั เธอแย"่ เขาแก้มุง้ ลงมาคลุมเตียงจนได้ โดยไม่ฟังคา
คดั คา้ นของหล่อน แต่คร้ันเขาก้มลงจะเหน็บมุง้ ให้ ก็ไดย้ ินเสียง
หล่อนสะอ้ืนกระซิก ๆ เขาจึงแหวกชายมุง้ ออกถามอย่างเป็ นห่วง
"ร้องไหท้ าไมจะ๊ ปวดหวั ดว้ ยหรือ" ไม่มีคาตอบจากฝ่ ายหญิง
เสียงสะอ้ืนดงั ถี่ข้ึน เขาจึงโนม้ ตวั ลงเอามือแตะหนา้ ผากของหล่อน
แตใ่ นทนั ทีน้นั เองวงแขนของกระเชา้ กย็ นื่ ออกตะวดั ร่างของเขาไว้
แน่น ช่างรวดเร็วราวกบั งูรัดเหย่ือเร่ียวแรงจากลาแขนอวบท้งั สอง
ขา้ งที่รัดร่างของเขาไวท้ าให้ประณตรู้ไดใ้ นหนั ใดน้นั ว่า เขาหลง
กลหล่อนเสียแลว้ อาการป่ วยของหล่อนเป็นเพียงมารยาที่ถูกแสร้ง
แตง่ ข้ึนเพอื่ หล่อนจะไดม้ ีโอกาสพสิ ูจน์ความรักตามแบบฉบบั ของ
หล่อนเท่าน้นั !

ขณะท่ีประณตยงั ตกตะลึงพรึงพริดอยู่ในวงแขนของ
หล่อน กระเชา้ กก็ ระซิบกล้วั หวั เราะอยา่ งคนมีแตม้ เหนือกวา่

ตำรับรัก

๓๑๕

"ร้องเรียกใหน้ า้ พนั ช่วยซิจะ๊ ณต ถา้ เธออยากจะหนีฉนั ไป
ใหไ้ ดล้ ะก"็

ประณตขบกรามแน่น เบือนหนา้ หนีพวงแกม้ น่ิม ๆหอม
กรุ่นที่เอียงชิดจมูก แขง็ ใจรวบรวมสติไวไ้ ดก้ ่อนท่ีมนั จะเตลิดไป
อีกคร้ัง เขาแกะมือหล่อออกแมจ้ ะไม่ได้ง่ายนกั เพราะกระเช้าใช้
ความวอ่ งไวของหล่อนเขา้ ช่วยในการการยึดตวั เขาไวเ้ ป็ นพลั วนั
แต่ในท่ีสุดประณตก็ปลดมือท้งั สองขา้ งของหล่อนออกไดส้ าเร็จ
เขายึดมือหล่อนไวก้ ่อน แต่เมื่อเขาถอยห่างจากเตียงแล้วออก
โดยเร็ว ชายหนุ่มรีบสาวเทา้ ไปยงั ประตู รู้สึกสลดใจ ไม่นึกจะ
กล่าวบริภาษาการกระทาของหล่อน แต่ก่อนท่ีเขาจะเดินถึงประตู
ชายหนุุ่มหยดุ ชะงกั เมื่อไดย้ นิ เสียงเยอื กเยน็ ของกระเชา้

"เธอใจดากบั ฉนั มากไปแลว้ ณต ถา้ เธอขืนกา้ วเทา้ ต่อไป
อีกกา้ วเดียว ฉนั จะร้องกรี๊ด ๆใหน้ า้ พนั ตื่นเดี๋ยวน้ี"

แต่ประณตกลับหัวเราะ เขาขยับไหล่อย่างไม่หวั่น
น้าเสียงที่ตอบกเ็ ตม็ ไปดว้ ยอาการทา้ ทาย

"เอาซิจะ๊ ฉนั จะไดบ้ อกนา้ พนั วา่ เธอคลงั่ เพราะฉนั ไม่ยอม
...ตามใจเธอไงล่ะ" เขากม้ ศีรษะใหห้ ล่อนก่อนจะหนั หลงั กลบั เดิน
ออกไปจากห้องอย่างสง่าผ่าเผยเขาเดินทอดน่องลงบันไดมา
ขา้ งล่างอยา่ งโล่งอก ถึงกระน้นั แมเ้ ม่ือเขาเดินออกจากประตูหน้า

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๓๑๖

ร้านไปจนถึงถนนใหญ่แลว้ ก็ตาม เขาก็ไม่ไดย้ ินเสียงกระเช้าร้อง
ออกมาสักกร๊ีดเดียว!

หากประณตจะมีตาทิพย์ เขาจะไดเ้ ห็นกระเขา้ ลุกพรวด
ข้ึนนงั่ ขึงอยบู่ นเตียง ดวงตาของเธอลุกวาวอยา่ งน่ากลวั ความเคียด
แคน้ อบั อาย และพยาบาทฉายแสงแรกลา้ อยใู่ นดวงตาคู่ที่อารมณ์
ร้ายไดช้ ่วยขยายใหม้ ีขนาดโตกวา่ ปรกติมาก และหากชายหนุ่มจะ
มีหูทิพย์ เขาคงไดย้ นิ เสียงจากหวั ใจของหล่อนราพึงวา่

ฝากไวก้ ่อนเถิดนายประณต ฉนั จะเอาชนะเธอใหจ้ งได!้
*

ตำรับรัก

๓๑๗

๒๑
"พ่ีภาสคะ" ฉมชบาเรียกพ่ีชายขณะท่ีเขาจอดรถส่ ง
หล่อนท่ีหน้าตึกท้ังสองเพิ่งกลับจากงานบาเพ็ญกุศลสัตมวารศพ
นางสาวสอางอัปสร อมร ที่บ้านพระโขนง ประภาสเหลยี วมาทาง
หญงิ สาวแทนการขานรับ หล่อนจึงกล่าวต่อไปว่า "เดี๋ยวพีภ่ าสเอา
รถเก็บแล้วมาดูทีวีเป็ นเพื่อนแต้วหน่อยซีคะวันนี้คุณณตออก
รายการพเิ ศษด้วยนะคะ"
"ผม.... ประภาสลงั เล เขาจะบอกหล่อนไดอ้ ยา่ งไรวา่ เขา
ไม่อยากจะข้ึนไปบนตึกในเวลาวิกาลเลย ท้ังน้ีเพราะเขาเกรง
'สายตา' ของมารดาของหล่อนมกั แลตามเขาอยา่ งจะคอยจบั ผดิ อยู่
ตลอดเวลา ประภาสเพิ่งสังเกตเห็นความผิดแปลกแห่อาการมอง
ของคุณนายรักษร์ าชพสั ดุ์ กเ็ ม่ือเขาขา้ มฟากไปอยหู่ อพกั นิสิต
แพทย์ท่ีศิริราชเม่ือห้าหกปี ก่อน ขณะน้ันฉมชบากาลังรุ่นสาว
ความงามเปล่งปลงั่ น่ารักของหล่อน เปรียเสมือนดอกไมท้ ่ีกาลงั
แยม้ กลีบรับแสงแดด ในยามรุ่งอรุณและบงั เอิญไมง้ ามดอกน้ี เป็ น
สิ่งที่เจา้ ของหวงแหนยิ่งนัก อุตส่าห์เฝ้ าบารุงเล้ียงรักษาหมายมนั่
จะให้เป็ นเคร่ืองเชิดชูสง่าราศีของบ้าน คร้ันแลว้ เมื่อถึงเวลาอนั
สมควรก็จะไดถ้ ูกตดั ไปประดบั ไวใ้ นแจกนั ทองซ่ึงคู่ควรแก่ความ
งามอนั ล้าค่น้นั จึงเป็ นธรรมดาอยู่เองท่ีเจา้ ของมาลีงามดอกน้ีจะ
รังเกียจผ้งึ ภมรต่า ๆ ที่เฝ้ าบินวนเวียนอยใู่ กลๆ้ ดว้ ยความระแวงว่า

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๓๑๘

มนั อาจจะทาใหด้ อกไมง้ ามน้นั เส่ือมค่าลง ประภาสไดส้ านึกวา่ เขา
ถูกตีราคาเพียงสัตวม์ ีปี กช้นั เลวน้นั มานานแลว้ ต้งั แต่เขาเริ่มเขา้ ใจ
ความหมายแห่งสายตาของภรรยาท่านผมู้ ีพระคุณเป็นตน้ มา

ต้งั แต่น้นั มาถึงบดั น้ี ประภาสไดห้ ลีกเล่ียงการท่ีจะข้ึนไป
บนตึกในเวลาค่าคืนหลงั เวลาอาหารยน็ ทุกวนั เม่ือท่านผูใ้ หญ่ลุก
จากโต๊ะข้ึนขา้ งบน เขาจะกลบั ลงไปพกั ผ่อนยงั เรือนพกั ของเขา
และมิไดเ้ หยียบยา่ งข้ึนไปบนตึกอีก จนกระทง่ั เวลาอาหารเชา้ ของ
วนั ตอ่ ไปเมือฉมชบาเซา้ ซ้ีใหเ้ ขาคุยกบั หล่อนในตอนค่าบา้ ง
มกั จะปฏิเสธโดยอา้ งวา่ มีงานมาก นอกจากในบางคร้ังที่คุณหลวง
และคุณนายบนแต่หวั ค่า ประภาสจึงจะอยคู่ ุยกบั น้องสาวสักพกั
หน่ึง ก่อนจะขอตวั ไปยงั ท่ีของตน

อาการอ้ึงของประภาสทาให้ฉมชบาท้งั ไม่เข้าใจและ
นอ้ ยใจ หล่อนจึงกล่าวดว้ ยเสียงมชท่ีเรียบกวา่ ปรกติวา่

"ออ้ แตว้ ก็ลืมไปวา่ ตอนกลางคืนพี่ภาสงานมาก ขอโทษ
เถอะค่ะ"ล่อนก็ขยบั จะหนั หลงั ข้ึนบนั ไดไปแต่ประภาสยึดมือไว้
เสียก่อน แลว้ รีบแกต้ วั โดยเร็ว

"คุณน้อง อย่าเพิ่ง...ผมกลัวว่าคุณน้องจะต้องนอนดึก
มะรืนน้ีกจ็ ะสอบอยแู่ ลว้ "

"โธ่ ก็แตว้ ไม่ไดด้ ูทีวมี าต้งั เดือนกวา่ แลว้ แตว้ เชื่อพี่ภาสไง
คะ ไม่ยอมนอนดึก" ฉมชบาตอบเสียงใส อาการขุ่นเคืองหายไป

ตำรับรัก

๓๑๙

ทนั ที "วนั น้ีอยากจะขออนุญาตพิเศษสักวนั อยากดูคุณณตเต็มที
ไดไ้ หมคะคุณหมอ" หล่อนเอียงคอมองลอดหน้าต่างรถดูหน้าเขา
อยา่ งลอ้ ๆ ดวงตาแจ๋วของหล่อนทอประกายสุกใสอยใู่ นความ
มืดสลวั หวั ใจของประภาสเตน้ แรงกวา่ ปรกติ นึกข้ึนมาไดว้ า่ ยงั กุม
มือหล่อนอยจู่ ึงปล่อยออก เขาชาเลืองปราดไปยงั ห้องนงั่ เล่น ซ่ึง
อยู่ทางดา้ นซ้ายของตึก เห็นแสงไฟลอดบงั ตาลูกไมโ้ ปร่งออกมา
แสดงวา่ คุณหลวงหรือคุณนายคงจะกาลงั ชมโทรทศั น์อยใู่ นห้อง
น้นั จึงตอบเบา ๆ วา่

"ถา้ ง้นั เด๋ียวผมจะมา" แลว้ ชายหนุ่มก็นารถออ้ มสนามไป
ยงั ท่ีอยขู่ องเขาเอารถเขา้ เก็บในโรงรถเล็ก ๆ ซ่ึงสร้างติดกบั คลินิก
ปิ ดประตูโรงรถเรียบร้อยแล้วก็ข้ึนไปเปล่ียนเครื่องแต่งตวั บน
เรือน เขาหยิบเอาเส้ือฮาวายสีนวลและกางเกงแพรสีน้าตาลอ่อน
ออกจากตูอ้ ย่างเช่ืองช้า ตรองไม่ตกว่าจะทาอยา่ งไรจึงจะไม่ตอ้ ง
ไปท่ีตึกในคืนน้ี คืนที่ใจของเขากาลังวาบหวามไม่เป็ นปรกติ
เหมือนทุกวนั ระหว่างที่เปล่ียนเคร่ืองแต่งตวั เขาก็หวนนึกถึง
เหตุการณ์เม่ือตอนหวั ค่าที่บา้ นอมราเวศม์

คืนน้ีมีแขกมาในงานมากกว่าเมื่อหกวนั ก่อน และมีหลาย
คนท่ีเขาและฉมชบาไม่เคยรู้จกั บงั อรสุวรณีจึงแนะนาให้แขก
เหล่าน้ันรู้จกั ฉมชบาในฐานะเพื่อนหญิงของหล่อน และเขาใน
ฐานะเพ่ือนชายของศุกลวณั ณ์ประภาสรู้สึกพิศวงต่อวิธีแนะนาตวั

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๓๒๐

ของบงั อรสุวรรณีย่ิงนัก เพราะแต่ก่อนหล่อนจะแนะนาเขาแก่
เพื่อนฝูงและญาติของหล่อนโดยใช้คาว่า พ่ีชายของฉมชบา ทุก
คราวไปฉมชบาเองกค็ งจะรู้สึกประหลาดใจไม่นอ้ ย หล่อนจึงทว้ ง
วา่

"หนูเล็กแนะนาแบบน้ี ยงั กบั ฉนั กบั พี่ภาสไม่ไดเ้ ป็ นอะไร
กนั ยงั ง้นั แหละ แลว้ อยู่ๆก็เดินควงกนั มาอย่างน้ี ใคร ๆ เขาจะไม่
รู้สึกยงั ไงหรือ?"

"ไม่แปลกอะไรหรอก คนอื่น ๆ เขาก็มาดว้ ยกนั ถมเถไป
ดีกว่าบอกว่าเธอกบั พี่ภาสเป็ นพ่ีน้องกนั อีก" บงั อรสุวรรณีตอบ
เรี ยบๆแต่สายตาที่หล่อน ประภาสแวบหน่ึงน้ัน มีประกาย
ประหลาด ต่อจากน้นั หล่อนก็หนั ไปวนุ่ อยกู่ บั แขกเหรื่ออื่นๆโดย
ไม่อธิบายต่อไปวา่ ที่ ดีกวา่ น้นั คืออยา่ งไรและเหตุไร!?

ดว้ ยใจท่ีมีแผล ประภาสรู้สึกวา่ สายตาของบงั อรสุวรรณี
เป็ นเสมือนปลายมืดท่ียื่นมาสกิดแผลน้นั ทาให้เขาหนช้ าวบู วาบ
ข้ึนทนั ใด เขาไม่ไดม้ องสบตานอ้ งสาวท่ีหลียวมาทางเขา คลา้ ยจะ
ขอใหช้ ่วยอธิบายคาพดู ของเพ่อื นหญิง เพราะเกรงวา่ หล่อนจะรู้สึก
เสียใจและรังเกียจ หากจะอ่านสายตาของเขาออก

เมื่ออาบน้าแต่งตวั เรียบร้อยแล้ว ประภาสก็เดินเอื่อย ๆ
ข้ึนตึกมาจนถึงหอ้ งนงั่ เล่น ขณะท่ีกาลงั นึกประหลาดใจวา่ เหตุไร

ตำรับรัก

๓๒๑

จึงยงั ไม่ไดย้ นิ เสียงจากจอโทรทศั น์ก็พอดีไดย้ ินเสียงคุณนายรักษ์
ราชพสั ดุ์ ดงั ลอดออกมาวา่

"อยา่ มาวา่ ดิฉนั เขียนดว้ ยมือลบดว้ ยเทา้ นะ ใครบอกวา่ เมื่อ
แรกดิฉันเต็มใจให้คุณเอามนั มาเล้ียงไว?้ " เสียงน้ีทาให้เทา้ ของ
ประภาสชะงกั เหมือนถูกตรึง เขาขยบั จะถอยกลบั แต่ไม่มีแรงแม้
จะถอนเทา้ ข้ึนจากท่ี คงยนื จงั งงั อยตู่ รงน้นั เอง ขณะเสียง
คุณหลวงก็พดู ข้ึนบา้ งอยา่ งออกจะมีโมโหแกม

"แต่ฉนั ก็ไม่เห็นหล่อนคดั คา้ นอะไรน่ี แลว้ กเ็ ม่ือตาภาสมา
อยู่ใหม่ๆ ฉันก็เห็นหล่อนกุลีกุจอกบั มนั ดี เห็นเอาใจใส่ตกั เตือน
ราวกบั รักใครเอ็นดูมนั เสียเต็มประดา เพิ่งจะมากระแนะกระแหน
ทาโนน้ ทาน้ีกบั มนั ก็เมื่อไมก่ ี่ปี มานี่เอง"

"ที่ดิฉันไม่คดั คา้ นตอนแรกๆ ก็เพราะรู้นิสัยคุณว่าลงทา
อะไรแลว้ ต่อใหช้ ้างมาฉุดก็ไม่ยอมเลิกลา้ คุณลองคิดดูซิคะวา่ ถา้
ดิฉนั เต็มใจเล้ียงมนั เป็ นลูก เร่ืองอะไรดิฉันจึงจะห้ามไม่ให้มนั ใช้
นามสกุลของเรา เชอะ" เธอทาเสียงดูแคลนแล้วก็กล่าวต่อไป
โดยเร็ว ไมใ่ หโ้ อกาสสามีคดั คา้ น "พ้ืนเพของมนั น่ะต่าแค่ไหน เรา
อุตส่าห์ขุนมนั จนไดด้ ีถึงแค่น้ี ยงั คิดเนรคุณเจา้ ขา้ วแดงแกงร้อน
มนั คิดจะรวบสมบตั ิโดยวธิ ีเขา้ ครองยายหนูของเรา ถา้ ฉนั ไม่ตาย
เสียก่อนก็อย่าหวงั เลยคะ อะไร...กินบนเรือนแล้วยงั ข้ึนไปทา
สกปรกบนหลงั คา" แต่ทนั ใดน้นั เสียงพดู ของคุณนาย

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๓๒๒

ก็หยดุ ลงทนั ที พร้อมกบั ที่ประภาสไดย้ นิ เสียงฝี เทา้ คนวง่ิ เขา้ ไปใน
หอ้ งจากประตอู ีกดา้ นหน่ึง ต่อจากน้นั เสียงของฉมชบาก็ดงั ข้ึน

"แมข่ า แมว่ า่ พ่ีภาสทาไมคะ พี่ภาสทาผดิ อะไรแมถ่ ึง…"
"ทาผดิ อะไร" คุณนายแหวข้ึนอีก "ยงั จะมายอ้ นถาม ก็เม่ือ
ก้ีมนั จบั มือเก้ียวแขน ฉนั ห็นอยกู่ บั ลูกตา ยงั มีหนา้ ถามได้ หรือแก
พอใจมนั แกเตม็ ใจใหม้ นั ..."
"แม่ตลบั " เสียงคุณหลวงดงั ขดั ข้ึน "หล่อนยงั ไม่ทนั ได้
ไต่สวนก็จะด่วนกล่าวโทษ คนอยา่ งน้ี ไม่ใช่ผใู้ หญ่ที่ดีเลย คนจบั
มือกนั ไมใ่ ช่วา่ จะตอ้ งเก้ียวกนั เสียท้งั หมด"
"จริงค่ะ พ่อ พี่ภาสไม่ได้...อย่างน้ัน พ่ีภาสไม่เคย...ทา
อะไรอย่างท่ีแม่ว่ากบั แตว้ เลยสักคร้ัง อย่างเมื่อก้ีแตว้ จะข้ึนตึกพ่ี
ภาสก็ดึงมือไว้ บอกวา่ อยา่ นอนดึกเพราะมะร้ืนน้ีจะสอบแลว้ "
"พดู แคน่ ้นั ฉนั ไม่เห็นจาเป็ นจะตอ้ งจบั มือถือแขนกนั พดู
เฉย ๆ กไ็ ด"้ มารดาหล่อนแยง้
"กอ้ " คราวน้ีหญิงสาวอ้ึงไป เพราะไม่รู้จะแกแ้ ทนพี่ชาย
วา่ กระไร แต่คุณหลวงก็ช่วยเหลือธิดาสาวโดยเปลี่ยนเร่ืองเสียใหม่
วา่
"นี่ ลูกแตว้ พอ่ ขอถามหน่อยเถอะวา่ ลูกรักพอ่ ไภษชั ยเ์ ขา
หรือเปล่า?"

ตำรับรัก

๓๒๓

"ลูกยงั ไคยคิดเร่ืองรักเลยค่ะ ทาไมคะพ่อ ลูกทาอะไรให้
พอ่ ไม่ไวใ้ จหรือคะ?

"ไม่มีอะไรหรอกลูก" บิดาของหล่อนกล่าวตอบดว้ ยเสียง
อ่อนโยน "เพียงแต่วา่ ถา้ ลูกรักเขา พ่อก็อนุญาตให้ลูกบอกเขาให้
ส่งผใู้ หญ่มาสู่ขอลูกได้ เพราะเท่าที่พอ่ สังเกตเขาก็เป็ นคนดีพอใช้
ตาแหน่งการงานก็สูง คงจะเป็นหลกั ของครอบครัวได"้

"ทาไมพ่อต้องเร่งร้อนนักคะ พ่อขา ลูกแต้วยงั ไม่ได้
ตดั สินใจ"

"พ่อก็ไม่ไดเ้ ร่งร้อนหรอกลูก เห็นวา่ ลูกยงั เด็กแต่แม่ของ
ลูกน่ะซี เขาวนุ่ วายพอ่ ก็เลยอยากใหล้ ูกหม้นั เสียเร็วแมเ่ ขาจะไดส้ ิ้น
ห่วง ท้งั คนอื่นเขาไม่ตอ้ งมาพลอยรับเคราะห์" ท่านลงเสียงหนกั
ในประโยคทา้ ย

"ก็ถา้ ไม่มีนายภาสคอยวอแวอยู่ ดิฉันก็ไม่ค่อยห่วงแกนกั
หรอกค่ะเห็นยายหนูแกซ่ือแสนซื่อ รักเขาไวใ้ จเขา บางทีก็ข้ึนไป
ขลุกอยู่บนเรือนเขาได้ท้งั วี่ท้งั วนั ไม่ให้ดิฉันเป็ นห่วงหรือคะ ใน
เม่ือเราก็รู้ๆกนั อยู่วา่ นายคนน้นั คอยจอ้ ตะครุบยายหนูของเราอยู่"

"แต่เดี๋ยวน้ี ลูกแตว้ ไม่เคยนี่คะ ต้งั แต่แม่เตือนวนั น้นั แลว้
ลูกแตว้ ก็ไมไปห้องพ่ีภาสอีกเลย แต่แหม...แตว้ ไม่อยากหรอก แม่
พดู ยงั กบั วา่ ถา้ พี่ภาสมีโอกาส เธอเป็ นตอ้ งเล่นงานแตว้ ที่เดียว แม่
ช่างไม่ใหเ้ กียรติพีภ่ าสเสียเลย"

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๓๒๔

"แม่ก็ไม่ไดห้ มายถึงอยา่ งน้นั แต่แม่คิดวา่ แกควรระวงั ตวั
ไวบ้ า้ ง อย่าไวใ้ จเขานกั ถา้ หากเกิดพลาดพล้งั ข้ึน ชีวิตลูกจะเป็ น
ยงั ไง พอ่ แมจ่ ะเอาหนา้ ไปไวท้ ่ี…"

เหลือที่ประภาสจะอดทนฟังต่อไปได้ เลือดแห่งความรัก
เกียรติยศเดือดพล่าน เขาสาวเทา้ จากเงามือดริมประตูเขา้ ไปยนื เด่น
อยู่ตรงหน้าคนท้งั สาม คร้ันแล้วก็ทรุดกายลงกราบแทบเท้าคุณ
หลวงและคุณนายซ่ึงกาลงั นงั่ ตะลึงอยู่ พดู ดว้ ยน้าเสียงแน่นแฟ้ นวา่

"ผมขอประทานโทษท่ีบงั เอิญได้ฟังคาปรึกษาของคุณ
พ่อคุณแม่ ผมเสียใจมากครับที่เป็ นต้นเหตุแห่งความยุ่งยาก
ท้งั หมดน้ี เพ่ือให้ความกงั วลใจของคุณแม่สิ้นสุดลง ผมจะขอ
กราบลาไปอยทู่ ี่อ่ืนต้งั แตพ่ รุ่งน้ีเลยทีเดียว"

"แกจะไปอยู่ที่ไหนน่ะ ภาส มนั จะสะดวกสบายเหมือน
บา้ นเราหรือ?" คุณหลวงพูดข้ึนอย่างห่วงใย ท่านไม่กล่าวคา้ น
คาพดู ของชายหนุ่ม กเ็ พราะเห็นดว้ ยกบั เขาวา่ ความยุง่ ยากที่เกิดข้ึน
บ่อยๆน้ี ก็เนื่องมาจากชายหนุ่มผนู้ ้ีทุกคร้ัง แม้ เขาจะมิไดต้ ้งั ใจก่อ
ข้ึนกต็ าม

"บา้ นพกั หมอท่ีปากเกร็ดว่างอยู่หลังหน่ึงครับ หัวหน้า
กองยงั เคยชวนใหผ้ มไปอยู่ น่าสบายมากทีเดียวครับ ไดโ้ ปรดอยา่
เป็ นห่วง" เสียงของเขาเริ่มส่ันดว้ ย ความอ้ึงใจในความเมตตาของ
บิดาเล้ียง

ตำรับรัก

๓๒๕

"พี่ภาสคะ" ฉมชบาเอ่ยข้ึนบา้ งหล่อนขยบั เข้าไปนัง่ พบั
เพียบขา้ งๆพชี่ าย "พี่ภาสอยา่ ไปเลยค่ะ แตว้ ..."

"แม่แต้ว" คุณนายขดั ข้ึนตวั เสียงเฉียบขาด "น่ีเป็ นเรื่อง
ของผใู้ หญ่ แกข้ึนไปนอนไดแ้ ลว้ "

หญิงสาวจึงจาใจลุกข้ึนจากท่ี น้าตาจะหยดเสียให้ได้
หล่อนรีบว่ิงข้ึนไปยงั ตามคาส่ังมารดา พอเขา้ ห้องไดห้ ล่อนก็โผ
เขา้ ไปท่ีเตียง ซบหน้าร้องไห้เป็ นวรรคเป็ นเวร จนกระทง่ั อ่อนใจ
หนกั เขา้ ก็หลบั ไปในท่ีสุด

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงสีขาวลาแรกเพ่ิงเร่ิมหอจบั ขอบฟ้ า ฉม
ชบาพลิกตวั ต่ืนคาวมกงั วลที่ติดคา้ งอยใู่ นสมองต้งั แต่เมื่อคืนทาให้
หล่อนผวาลุกข้ึนทนั ที แต่แลว้ ตอ้ งนงั่ งงอยบู่ นเตียงครู่หน่ึงก่อนจะ
ลงจากเตียงเดินไปท่ีหน้าต่าง แหวกม่านลูกไมโ้ ป่ งออกจากกัน
แลว้ ก็มองลอดมุง้ ลวดท่ีบุหนา้ ต่งไปยงั เรือนเขียวหลงั เล็กซ่ึงยงั
เห็นตะคุม่ ๆ อยใู่ นความมืดสลวั

หญิงสาวเพง่ มองอยคู่ รู่หน่ึง ใจหายวบู เมื่อเห็นวา่ หนา้ ต่าง
ทุกบานปิ ดสนิท "เอ หรือพภี่ าสจะไปแลว้ " หล่อนว่ิงไปที่หนา้ ต่าง
อีกบานหน่ึง ซ่ึงจากหน้าต่างบานน้ีหญิงสาวสามารถมองเห็น
โรงรถของประภาสไดถ้ นดั ขณะน้ีประตูโรงรถเปิ ดกวา้ งออกท้งั
สองบาน ประภาสกาลงั ยนื กม้ ๆ เงย ๆอยทู่ า้ ยรถ พอเห็นดงั น้นั ฉม
ชบาก็รีบวิ่งเขา้ ห้องน้า รีบทาความสะอาดใบหน้าโดยเร็วท่ีสุด

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๓๒๖

แลว้ ก็กลบั เขา้ มาในหอ้ งนอน ฉวยเส้ือคลุมสวมทบั เส้ือนอนแลว้ ก็
วง่ิ ลงจากตึกลดั สนามตรงไปยงั ที่อยขู่ องพช่ี ายทนั ที

"พี่ภาสคะ"
เสียงเรียกของหล่อนทาให้ประภาสเหลียวมามอง หน้า
ของเขาอิดโรยคลา้ ยคนอดนอน เขาขยบั แวน่ ราวกบั ไม่แน่ใจท่ีเห็น
หญิงสาวตรงหนา้ หล่อนสวมเส้ือคลุมตวั ยาว ทาดว้ ยผา้ มนั สีมุก
เม่ือตอ้ งแสงสีชมพูของรุ่งอรุณก็กลบั สะทอ้ นจบั ผิวเน้ือที่ใบหน้า
ลาคอของหล่อนเป็นสีกุหลาบออ่ น และผมสลวยของหล่อนก็แลดู
เป็นสีทอง ประภาสออกราคาญตวั เองเม่ือรู้สึกวา่ ใจของเขาเร่ิมเตน้
แรงผิดจงั หวะเสียอีกแล้ว ดงั ท่ีมกั เป็ นอยูบ่ ่อยๆในระยะหลงั ๆน้ี
อยง่ ไรกต็ าม เขาเอย่ ทกั หล่อนอยา่ งไมม่ ีความหมาย
"คุณนอ้ งตื่นแต่เชา้ เทียว"
ฉมชบาเดินตรงเขา้ มาเกาะแขนเขา ดวงตาที่เคยแจ่มใส
บริสุทธ์มีน้าตาคลออยู่
"พี่ภาสจะไม่อยู่ท่ีน่ีแล้วหรือคะ แตว้ ไม่ยอมหรอก แตว้
คิดถึงพภี่ าส"
"ผม" ประภาสฝื นกล้ากลืนก้อนอะไรลงในลาคออย่าง
เยือกเยน็ เสียงให้เป็ นปรกติท่ีสุดเมื่ออธิบายว่า "ผมจาเป็ นตอ้ งไป
อยู่ที่อ่ืน เพ่ือความสบายใจของคุณพ่อคุณแม่ ถ้าผมขืนอยู่ท่ีน่ี
ต่อไป ทา่ นก็จะตอ้ งราคาญใจอยเู่ รื่อยๆ"

ตำรับรัก

๓๒๗

"โธ่ ก็ทาไมพ่ีภาสไม่บอกกบั ท่านล่ะคะว่าพ่ีภาสไม่ได้
เป็นอยา่ งที่ท่านกล่าวหาพ่ีถือแตว้ เสมือนนอ้ งแท้ ๆ ซ่ึงพ่ีไม่มีวนั ท่ี
จะคิด..."

"ผมพดู อยา่ งน้นั ไมไ่ ดห้ รอกคุณนอ้ ง ผมไม่เคยพูดอะไรท่ี
ไมต่ รงกบั ใจ" ชายหนุ่มขดั ข้ึนดว้ ยน้าเสียงพิกล ฉมชบาเงยหนา้ ข้ึน
มองสบตาพ่ีชายอยา่ งพิศวงและหล่อนกต็ อ้ งปล่อยมือจากแขนของ
เขาทนั ที ท่ีไดเ้ ห็นดวงตาสีน้าเงินเขม้ ของเขาที่มองผา่ นแว่นมายงั
หล่อนอยง่ วงิ วอน คลา้ ยจะสารภาพในใจน้นั

"พ่ีภาส" หล่อนหลุดปากเรียกเขาออกมาแลว้ ก็อ้ึงไป ตา
ตกดูพ้ืน เลือดว่ิงข้ึนสู่พวงแกม้ เป็ นสีชมพแู ก่ ท้งั ใบหูเล็ก ๆบาง ๆ
ของหล่อนก็กลายเป็นสีเดียวกบั แกม้

"คุณน้องคงเสียใจและผิดหวงั มาก" เขาพูดข้ึนอีกด้วย
เสียงพร่า ๆ "เพราะคิดไม่ถึงวา่ คนที่คุณนอ้ งรักใคร่ไวใ้ จเหมือนพี่
แท้ ๆ จะใจต่าถึงเพียงน้ี แต่ผมจะทนให้คุณน้องหลงนึกถึงผมใน
แง่ดีอีกตอ่ ไปไม่ได้ ใจของคุณนอ้ งบริสุทธ์ิเพยี งไรผมทราบดี
และไม่ตอ้ งการให้จิตใจอนั ผ่องแผว้ ของคุณนอ้ งตอ้ งหม่นหมอง
ไปเพราะความเศร้าโศกคิดถึงพ่ีชายแสนเลวเช่นผมน้ี ท่ีผม
สารภาพความจริง ไม่ใช่เพ่ือขอความเมตตาจากคุณนอ้ ง แต่เพียง
เพือ่ ใหค้ ุณนอ้ งเลิกเสียใจที่ผมจะจากไป ผมเชื่อวา่ เมื่อคุณนอ้ ง

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๓๒๘

ไดท้ ราบความสึกของผมแลว้ คุณนอ้ งคงท้งั โกรธท้งั เกลียดและคง
นึกโล่งอกดว้ ยซ้า ที่ผมจะไปอยทู่ ี่อ่ืนเสียได"้

"พูดอะไรอย่งน้ันคะ พ่ีภาส" ฉมชบาท้วงด้วยเสี ยง
อ่อนโยน ตามองจบั เพียงปลายคางของพ่ีชาย "ถึงอยา่ งไร...แตว้ ก็
ไม่อยากให้พ่ีภาสไปจากท่ีน่ีอยดู่ ีแหละค่ะพี่ภาสไม่ไปไม่ไดห้ รือ
คะ คุณพอ่ คุณแมไ่ ม่ไดไ้ ล่พ่สี กั หน่อย"

"แต่ผมตอ้ งไป เขายืนยนั อย่างหนักแน่น "ย่ิงคุณน้องได้
ทราบความรู้สึกของผมแลว้ อยา่ งน้ีผมยงิ่ ไม่ควรอยู่ ผมทนไม่ไดท้ ี่
จะคิดวา่ คุณนอ้ งกาลงั รู้สึกรังเกียจหรือขยะแขยงเม่ือผมเขา้ ใกล้

"พี่ภาสคะ" หล่อนกล่าวขดั ข้ึนอีก พลางจบั มือเขาไวท้ ้งั
สองขา้ ง "ทีหลงั อย่าพูดอย่างน้ีอีกนะคะแตว้ ทนฟังไม่ไดถ้ ึงพ่ีจะ
คิดอยา่ งไรในแตว้ แตว้ ก็ยงั รู้สึกตอ่ พี่เหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนแปลง"
หล่อนบีบมือเขาแน่น ราวกบั จะให้ชายหนุ่มเขา้ ใคจวามรู้สึกอนั
สุจริตของหล่อนจากแรงสมั ผสั น้นั

"คุณนอ้ ง" ประภาสพึมพา ยกมือนอ้ ย ๆท่ีกุมมือเขาอยขู่ ้ึน
จุมพิตท้งั สองแทนการกล่าวขอบคุณ ฉมชบาเงยหนา้ มองสบตาเขา
ดวงตาอนั งดงามของหล่อนพร่าพราวไปด้วยน้าใสหล่อนกล่าว
ต่อไปดว้ ยเสียงอ่อนโยนยงิ่ ข้ึน

ตำรับรัก

๓๒๙

"หากพ่ีจะไปอย่ทู ่ีอื่นให้ได้ ก็ขอให้ไปเพราะตอ้ งการให้
คุณแม่สบายใจเถอะอย่าไปเพราะกลวั ว่าแตว้ จะรังเกียจพี่เลย พี่
ภาสรับคาไดไ้ หมคะ"

"ไดซ้ ิคุณนอ้ ง" เขารับดว้ ยเสียงและสีหนา้ แจ่มใสข้ึน ค่อย
ๆ ดึงมือออกจากหล่อน "แต่ตอนน้ีคุณนอ้ งควรข้ึนตึกเสียก่อน เธอ
มาอยทู่ ่ีนี่นานนกั จะไม่เหมาะเดี๋ยพอคุณพอ่ คุณแม่ตื่นผมจะข้ึนไป
กราบลา เราคงจะไดพ้ บกนั อีกคร้ังก่อนผมจะไป"

ฉมชบาขยบั จะเดินจากไปตามคาของพี่ชาย แต่แลว้ หล่อน
กห็ นั กลบั มา พดู เสียงเครือๆ วา่

"พภ่ี าสตอ้ งมาเยย่ี มแตว้ นะคะ มาใหท้ ุกวนั เลย"
"ผมจะมา แต่เห็นจะมาทุกวนั ไม่ได้หรอก คุณแม่ต้อง
ตะเพิดผมแน่ แต่ถ่หากคุณน้องแต่งงานแล้วเมื่อไร ถึงผมจะมา
บอ่ ย ๆ กค็ งไม่น่าเกลียดอะไรนกั "
"ถ้าอย่างน้ัน" หญิงสาวกล่าวแซงข้ึนด้วยเสียงแปร่ง ๆ
"แตว้ ก็จะรีบแต่งงานเสียเร็วๆ...อีกไม่นานนักหรอกค่ะ พอแตว้
สอบเสร็จก็ใหค้ ุณไภษชั ยเ์ ขามาหม้นั พอรับปริญญาแลว้ ก็แต่งงาน
เลย พี่ภาสจะได้มาหาแตว้ ได้บ่อย ๆ ไงล่ะคะ ขอบคุณค่ะที่ช่วย
แนะนา" หล่อนน้นั เสียงตรงคาวา่ 'ขอบคุณ' หนกั เป็ นพิเศษแลว้ ก็
หนั หลงั วง่ิ จากไปทนั ที ท้งั ใหป้ ระภาสยนื งงอยตู่ รงน้นั เอง

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๓๓๐

เม่ือประภาสข้ึนไปบนตึกในตอนสาย ปรากฎวา่ บิดาและ
มารดาเล้ียงของเขาอยู่ในหอ้ งรัประทาอาหาร แต่นอ้ งสาวของเขา
หาไดอ้ ยู่ในห้องน้นั ไม่ คุณหลวงเอ่ยทกั ข้ึนเมื่อเขาเดินไปนงั่ ยงั ท่ี
ของเขาทางปลายโตะ๊

"วันน้ีทาไมมาสายนักล่ะ ภาส ข้าวต้มจะเย็นเสี ย
หมดแลว้ "

"วนั น้ีมีขา้ วตม้ กุง้ ของไปรดของพ่อภาสดว้ ยนะ" คุณนาย
พูดข้ึนบา้ งดว้ ยใบหน้ายิ้มแยม้ 'ดูท่านอารมณ์ดีข้ึนมากต้งั แต่เรา
บอกว่าจะไปอย่ทู ่ีอื่น' ประภาสคิดในใจแลว้ เขาก็ตอบดว้ ยเสียง
แสดงคารวะตามปรกติ

"ผมมวั จดั ของอยคู่ รับ เพิ่งจะเอาใส่รถเสร็จ"
"เอะ๊ รถเท่าน้นั จะไปพอใส่อะไร้ ทาไมไม่เรียกรถกุดงั มา
ขนล่ะ" คุณนายพดู ข้ึนอีกดว้ ยเสียงแสดงความห่วงใย แต่ประภาส
คิดวา่ เขาพอจะเดาความหมายท่ีซ่อนอยใู่ นคาพดู ประโยคน้นั ได้ จึง
ตอบวา่
"ผมเอาไปแต่เส้ือผา้ ของผมเท่าน้นั ครับ ส่วนเครื่องเรือนท่ี
คุณพอ่ คุณแมจ่ ดั หาให้ ผมไมต่ อ้ งเอาไปเพราะท่ีบา้ นหลวงมีพร้อม
แลว้ สาหรับรถผมของขบั เอาไปไวท้ ่ีโน่นก่อน แลว้ ยน็ ๆจะขบั เอา
มาเก็บไวท้ ่ีนี่" เมื่อพูดจบเขาก็เหลือบตาดูหน้ามารดาเล้ียง เห็น
หนา้ ของเธอแจม่ ใสยง่ิ ข้ึน แต่คุณหลวงกลบั คา้ นวา่

ตำรับรัก

๓๓๑

"จะตอ้ งเอามาเก็บท่ีน่ีทาไม ท่ีน่ีก็ใช้คนั ใหญ่อยู่แล้ว แก
เอาไปไวใ้ ช้ที่โน่นก็แลว้ กนั น่ี เขามีโรงรถให้หรือเปล่าเล่า บา้ น
หลวงน่ะ?"

"มีครับ แต่ท่ีโน่นไม่จาเป็ นตอ้ งใช้รถพราะบา้ นหมอกบั
โรงพยาบาลก็อยู่ติดๆกนั นน่ั เอง เอาไวท้ ี่ คุณนอ้ งจะไดใ้ ช้เพราะ
เธอกพ็ อจะขบั ไดแ้ ลว้ "

"ไม่ตอ้ งหรอก ยายหนูน ใชค้ นั ใหญ่ก็ได้ ดนั เล็กแกเอาไป
ใช้ท่ีโน่นก็แล้วกัน เผื่อมีธุระจะข้ากรุงเทพฯ จะได้ไม่ต้องข้ึน
รถเมล์" เม่ือกล่าวจบ คุณหลวงก็ตกั ขา้ วเขา้ ปากเป็ นการปิ ดฉาก
การโต้แยง้ ประภาสจึงต้องน่ิง เพราะถ้าจะคดั ค้านต่อไปท่าน
ผใู้ หญ่อาจเขา้ ใจผดิ วา่ เขาพูดดว้ ยความจองหองก็ได้ เขารู้สึกไม่สู้
จะสบายใจนกั เงยหน้าข้ึนมองมารดาเล้ียง คลา้ ยจะขอใหเ้ ธอช่วย
คดั คา้ นแทน เพราะเขาทราบดีวา่ มารดาเล้ียงของเขาไม่เต็มใจเลยที
สามีสละเงินถึงสี่หม่ืนกวา่ เพือ่ ซ้ือรถยนตใ์ หล้ ูกกาฝากเช่นเขาน้ี แต่
คุณนายก็นิ่งเฉยไม่ได้เอ่ยปากคดั ค้านประการใด พอดีกับคุณ
หลวงเห็นประภาสยงั ไมล่ งมือรับประทานอาหารก็เตือนวา่

"ลงมือเถอะ ภาส ไม่ต้องคอยน้อง วนั น้ียายหนูบอกว่า
ปวดหวั ข้ีเกียจลงมาพอ่ เลยใหเ้ ขายกของกินข้ึนไปใหแ้ ลว้ "

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๓๓๒

ประะภาสรู้สึกเป็ นห่วงอาการของน้องสาวมิน่าล่ะเห็น
เธอหน้าแดง ๆ คงกาลงั เป็ นไขน้ ่ะเอง เขาราพึงในใจแลว้ เอ่ยถาม
ข้ึน

"มีไขด้ ว้ ยหรือเปล่าครับ?"
คุณหลวงหันไปทางภรรยา คล้ายจะขอให้ตอบแทน
คุณนายจึงตอบอยา่ งเสียไม่ได้
"ก็ตวั รุมๆหน่อยเท่าน้นั แต่พอถามวา่ เป็ นยงั ไงมง่ั ก็ทาตา
แดงๆ ลูกคนน้ี
"คุณแมใ่ หร้ ับประทานยาแลว้ หรือยงั ครับ?"
"ยงั เลย ยายหนูแกด้ือออกจะตาย ใหย้ าแกป้ วดหวั ก็ไม่กิน
ยาแกไ้ ขก้ ไ็ ม่เอา เค่ียวเขญ็ ก็จะร้องไห้ ไมร่ ู้จะทายงั ไง"
ประภาสมีอาคชการกระสับกระส่าย คุณหลวงเห็นจึงวา่
"เดียวแกกินขา้ วแลว้ ข้ึนไปดูนอ้ งหน่อยซีภาส พรุ่งน้ีเขา
จะสอบแลว้ ไมน่ ่าไวใ้ จ"
"ผมข้ึนไปดูก่อนก็ได้ครับ ยงั ไม่หิวเลย" เขากล่าวพลาง
มองดูบิดาเล้ียง ดงั จะขออนุญาตโดยไม่ชาเลืองไปทางภรรยาของ
ท่าน
"ก็เอาซี" ท่านตอบอย่างไม่เอาใจใส่ ผลกั ชามขา้ วตม้ ไป
พน้ หน้า พยกั หนา้ ให้คนใชน้ ากาแฟมาต้งั ให้แลว้ ก็ชวนภรรยาคุย
เร่ืองอ่ืน ๆ ต่อไป ประภาสจึงค่อย ๆลุกจากเกา้ อ้ีเดินข้ึนไปขา้ งบน

ตำรับรัก

๓๓๓

ประตูห้องนอนของฉมชบาเปิ ดกวา้ ง แต่มีประตูมุง้ ลวด
ปิ ดอยู่อีกข้นั หน่ึงหญิงสาวเจา้ ของห้องน่ังอยู่ท่ีเกา้ อ้ีชิดหน้าต่าง
ตรงหน้หล่อนมีโต๊ะเล็กต้งั อาหารเช้าไวพ้ ร้อม แต่หญิงสาวมิได้
กาลงั รับประทาน สายตาของหล่อนมองเหมอ่ ไปนอก

ประภาสเอานิ้วเคาะท่ีกรอบมุง้ ลวดเบา แต่ฉมชบาก็ถึงกบั
สะดุง้ ข้ึนท้งั ตวั หล่อนหลียวขวบั มา คร้ันเห็นวา่ เป็ นใครก็ลุกข้ึนยนื
วางหนา้ เฉยท่ีสุดเมื่อถามวา่

"มีธุระอะไรหรือคะ"
ประภาสอดนึกสงสัยว่า เขาคงจะได้ทาส่ิงใดให้หล่อน
โกรธ เพราะฉมชบาไม่เคยทาหน้าอยา่ งน้ีกบั เขาเลย เมื่ออยกู่ บั เขา
หน้าปรกติของฉมชบาคือหนา้ ยิม้ น้อยๆลกั ยิ้มบุ๋มนิด ๆ เสมอ แต่
เดี๋ยวน้ีเขามองหาลกั ยิม้ ของหล่อนไม่พบ แต่เมื่อนึกเท่าไรก็นึกไม่
ออกวา่ ตนไดท้ าผดิ อะไร เขาก็ตอบพร้อมกบั ผลกั ประตูมุง้ ลวด
ไปขา้ งใน
"คุณแม่บอกว่าคุณน้องไม่สบาย เลยข้ึนมาดู ดูซิคุณน้อง
ยงั ไม่ไดร้ ับประทานอะไรเลย สายจนป่ านน้ี" เขาทกั ข้ึนเมื่อเห็น
อาหารยงั ไม่พร่อง
"ช่างเถอะค่ะ พ่ีภาสไม่ตอ้ งมาเป็ นกงั วลกบั แตว้ หรอก"
หล่อนตอบด้วยเสียงไม่ยินดียินร้าย แต่ประภาสก็แลเห็นว่าริม
ฝีปากของหล่อนส้นั ระริก "อีกจะแต่งานแลว้ คุณไภษชั ยเ์ ขาก็คอย

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๓๓๔

ดูแลแตว้ เอง พ่ีภาสไม่ตอ้ งลาบาก" หล่อนพูดเฉออกนอกเรื่องดว้ ย
ความนอ้ ยใจ

ประภาสก้าวเท้าเข้าไปชิดตัวหญิงสาวทันที จับไหล่
หล่อนใหห้ นั มาทางเขาพดู เสียงต่าๆ วา่

"ถูกของคุณนอ้ ง อีกหน่อยไภษชั ยเ์ ขาก็จะเป็ นผูด้ ูแลเธอ
แต่เวลาน้ีเธอยงั อยใู่ นความดูแลของพีภ่ าส จะมาห้ามไม่ให้ผมห่วง
น้นั ไมไ่ ดห้ รอก"

ฉมชบาเบนสายตไปทางอ่ืน ไม่ยอมตอบว่ากระไร
ประภาสจึงเอามือองั ที่หนา้ ผากของหล่อน

"เอ๊ะ หน้าผากก็ไม่ร้อนเท่าไร แต่คุณนอ้ งหนา้ แดงยงั กบั
ลูกตาลึง" เขาเลื่อนมือมาแตะท่ีแกม้ หล่อนเบา ๆ แลว้ พึมพาว่า"
แกม้ ร้อนจี๋ เด๋ียวจะไปหยิบปรอทมาลองดูซิ" เขากล่าวพลางขยบั
จะเดินออกจากห้อง แต่ฉมชบายึดมือเขาไวท้ าเสียงดุแต่ตาเป็ น
ประกาย

"อยา่ วนุ่ นกั เลยคะ่ แตว้ ไม่ไดเ้ ป็ นอะไรหรอก พ่ีภาสรีบลง
ไปรับประทานขา้ ว ดีกวา่ "

"โอโ้ ฮ มือคุณนอ้ งเยน็ เช้ียบ" เขาฉวยมืออีกขา้ งหน่ึงของ
หล่อนข้ึนมาคลาดูมองสบตาหล่อนน่ิงอยู่จนหญิงสาวตอ้ งเบือน
หนี "สงสยั จริงวา่ คุณนอ้ งเป็นโรคอะไร แน่ หนา้ ร้อนแตม่ ือเยน็ "
ฉมชบาดึงมือไปเสีย ตอบงอนๆวา่

ตำรับรัก

๓๓๕

"ก็แตว้ บอกแลว้ บอกอีก วา่ ไม่ไดเ้ ป็ นอะไร ๆ พ่ีภาสก็ไม่
เชื่อ"

"ถ้าไม่ไดเ้ ป็ นอะไรทาไมไม่ลงไปขา้ งล่างล่ะ ทาให้เป็ น
ห่วงแทบแย่" เขาทาเสียงตดั พอ้ หญิงสาวอดหัวเราะไม่ได้ ตอบ
อยา่ งกระดาก

"ก็แตว้ ไม่อยากลาพ่ีภาสต่อหน้าแม่น่ีคะเดี๋ยวจะมามอง
ลอดแว่นดูเรา...พี่ภาสลงไปข้างล่างเถอะค่ะ แต้วขอลาพี่เสีย
เดี๋ยวน้ี" หล่อนประนมมือกราบที่อกกระซิวา่ "ถึงแตว้ ไม่แต่งงาน
พี่ภาสก็ตอ้ งมาหาแตว้ บ่อย ๆนะคะ" แล้วหล่อนก็รุนหลงั ให้เขา
ออกจากห้องพร้อมกบั ปิ ดประตูเสียท้งั สองช้ัน ปล่อยให้ประกา
สยนื งงอยคู่ นเดียวเป็นคร้ังท่ีสองในเชา้ วนั น้นั !!

*

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๓๓๖

๒๒
ท่ีเชิงบันไดหินอ่อนหน้าตึกอักษรศาสตร์ ซ่ึงสลักเป็ นรูป
นาดเจ็ดเศียรทอดตัวไปตามความยาวของราวบันไดน้ัน มีนิสิต
สาวสามสี่คนยืนอยู่อาการคล้ายกับกาลังรอใครคนหนึ่ง ซ่ึงยังไม่
เสร็จธุระภายในตกึ ต่างคนต่างกเ็ ฝ้ าชะเง้อมองไปตามเฉลียงยาวที่
แล่นรอบตัวตึกคร้ังแล้วคร้ังเล่า และทุกคนต่างก็ถอนใจเฮือกใหญ่
ราวกบั นัดกนั เม่ือร่างท้วมของฉมชบาโผล่มุมตึกมา
"เออ้ เฮอ ฉม" ช่อแกว้ ร้องออกมา "หมดเวลาต้งั นานแลว้
ยงั ทาอยไู่ ดอ้ าจารยไ์ ม่วา่ เอาเหรอ"
"ทาอะไรได้" ฉมชบาเถียพลางหัวเราะอย่างขนั แกมฉิว
"พอหมดเวลาเราก็ส่ง ทีน้ีมวั แต่ไปห้องน้าพอออกมาแม่ชุบก็มา
บอกวา่ คุณแมโ่ ทร. มาบอกวา่ วนั น้ีรถไมว่ า่ ง ใหเ้ รากลบั แทก็ ซ่ี"
"อา้ ว" เพ่ือนๆทุกคนร้องพร้อมกนั แลว้ บงั อรสุวรรณีก็พดู
ข้ึนว่า"วนั น้ีเราก็บอกพี่ตน้ ไม่ให้มารับเสียแลว้ ต้งั ใจจะกลบั กบั
แตว้ แตไ่ ม่เป็นไรโทร. ไปส่งั ใหม่กไ็ ด"้
"อย่าเลยอร ยุง่ เปล่าๆ" จามรีว่าแลว้ ท้งั หมดก็พากนั ออก
ประตูมหาวทิ ยาลยั ไป ระหวา่ งน้นั ยหิ วาก็พูดข้ึนกบั บงั อรสุวรรณี
วา่
"นี่อร วนั น้ีพวกเราต้งั ใจจะฉุดตวั ไปดูหนงั ที่คิงส์ดว้ ย เรา
เต๊ียมกนั ไวแ้ ตว่ านน้ีแลว้ จะฉลองสอบเสร็จสักหน่อย"

ตำรับรัก

๓๓๗

"อย่เพ่ิงเลยนะ เรากาลงั อยูใ่ นระหวา่ งทุกข์ ไปดูหนงั น่า
เกลียดออก แลว้ เราก็ไม่มีกะใจจะดูดว้ ย"

"โธ่ หนูเล็ก" ฉมชบาทาเสียงออด เอามือโอบเอวเพ่ือน
สาวไว้ "พวกเราสงสารเธอ เห็นวนุ่ หนา้ ดาคร่าเครียดอยกู่ บั งานคุณ
พี่กลางยงั ไม่เท่าไร ก็ตอ้ งมาวุ่นเร่ืองสอบอีก พอสอบเสร็จเราก็
อยากเห็นเธอร่าเริงเสียบา้ ง ไปดูหนงั ให้สมองโปร่งๆเท่าน้นั ใช่วา่
เราไปเท่ียวร้องราทาเพลงท่ีไหนเม่ือไรล่ะ นะจ๊ะ หนูเล็กไปหน่อย
นะ ขาดเธอเสียคนหน่ึงพวกเรากห็ มดสนุกกนั เท่าน้นั "

บงั อรสุวรรณีมองดูหน้าเพื่อนหญิงที่หล่อนรักอย่างนอ้ ง
เห็นตาแจ๋วๆมองดูหล่อนอย่างออ้ นวอนก็ใจอ่อนจึงพยกั หน้านิด
หน่ึงอย่างไม่เต็มใจนัก เป็ นผลให้เพื่อนสาวๆอีกสามคนแอบ
ซุบซิบกนั บงั อรสุวรรณีหนั ไปมองเพอ่ื นอยา่ งงง ๆ

"หวั เราะเยาะเราเรื่องอะไรน่ะ?"
"รีเขานินทาตวั ว่า โดนไม้ออดของฉมชบาเขา้ ก็ใจอ่อน
เป็ นข้ีผ้ึงลนไฟเลย" ยิหวาตอบพลางหัวเราะ "ที่กะเราละทาใจ
แขง็ "
บงั อรสุวรณีจึงพลอยหวั เราะไปดว้ ย ดูเหมือนจะเป็ นการ
หวั เราะคร้ังแรกในระยะสองสปั ดาห์น้ี ยอมรับวา่
"ก็แน่ละ ใครจะใจแขง็ กบั แตว้ ไดล้ งคอ"

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๓๓๘

"น้นั ซิ นี่ถ้าเราเป็ นผชู้ าย เราเป็ นตอ้ งขอความรักฉมแน่"
ช่อแกว้ เสริม "ลูกตาง้ีหวานยงั กบั น้าตาลเมืองเพชร"

"น่ากินอีกละซี" ยิหวาขดั คอ แล้วกล่าวต่อไปว่า "ถา้ เรา
เป็ นผชู้ าย เราก็เห็นจะตอ้ งชกกบั ช่อแน่ ๆ เหมือนกนั มีอยา่ งหรือ
จะมาแยง่ นางเอกของเรา"

จามรีรู้สึกสนุกจึงวา่
"เอาละซี เกิดศึกชิงนางข้ึนแลว้ อยากรู้จริงว่าฉมจะรับรัก
ใคร ช่อ หรือ ย?ิ "
"เราไมร่ ับรักใครท้งั น้นั ละ" ฉมชบาตอบเสียงปร่า ๆ "เรา
ต้งั ใจไวแ้ ลว้ วา่ ชาติน้ีจะไมร่ ับรักใครเลย"
บงั อรสุรรณีถอนใจ พลางมองดูเพื่อนหญิงผูน้ ่ารักด้วย
ความสงสาร ระคนกบั ความเห็นใจ หล่อนเขา้ ใจความรู้สึกของฉม
ชบาในระยะน้ีดี หล่อนทราบดีวา่ อาการหม่นหมอง และบางคร้ังก็
เหมอ่ ลอยของฉมชบาอนั เน่ืองมาจากเหตุอะไร แต่ยหิ วาผไู้ ม่เขา้ ใจ
อะไรเลย กร็ ้องข้ึนอยา่ งตกใจนิด ๆขนั หน่อยๆวา่
"ตายละ เรากบั ช่อก็ตอ้ งอกทกั ดว้ ยกนั ท้งั สองคนละซี ไม่
แต่เท่าน้นั คุณวิฑูรกบั ชลิตก็จะพากนั เป็ นโรคหัวใจวายไปตาม ๆ
กนั บญั ชีกบั สถาปัตยเ์ ขายงั สอบไม่เสร็จนะ ฉมอย่าเพ่ิงไปพูดยงั ง้ี
ใหเ้ ขาฟัง เดี๋ยวจะพานม่องกนั หมด"
"ยลิ ืมคนสาคญั เสียคนหน่ึงแลว้ คุณไภษชั ยไ์ งล่ะ

ตำรับรัก

๓๓๙

คุณไภษชั ยต์ อ้ งหน้าแห้งกว่าเพื่อนเลย เสียแรงบากบนั่ เขา้ ถึงคุณ
พอ่ คุณแม่น้ามนั รถก็เสียไปแลว้ ต้งั หลายป๊ี บ จามรีต่อใหอ้ ยา่ งรู้สึก
สนุกสนาน โดยไม่เขา้ ใจสีหนา้ เศร้าสร้อยของเพ่อื ผอู้ ่อนวยั กวา่

"แต่เรายงั ไม่เคยรับรักเขานะ คุณไภษชั ยน์ ่ะ" ฉมชบารีบ
ออกตวั "เด๋ียวพวกตวั จะมาวา่ เราร้ายกาจ เขาอยากมารักเราเอง เรา
เพียงแต่นึกถูกชะตา ท่ีจรองเราก็เคยคิดว่า ถา้ หากจะแต่งงานกบั
เขาน่ีแหละเพราะเห็นเขาเป็ นผใู้ หญ่ดี แต่พอนานๆเขา้ เกิดปลงตก
ยงั ไงก็ไม่รู้ เราเกิดความคิดข้ึนมาวา่ ถา้ เราอยเู่ ป็ นโสตไปจนตายก็
จะดูโก้ดีเหมือนกัน" ฉมชบาหยุดพูดเมื่อรู้สึกว่านิ้วของบังอร
สุวรรณียื่นมาสะกิดท่ีขอ้ ศอก หล่อนเหลือบดูเพ่ือนสาวก็ห็นว่า
บงั อรสุวรรณีสั่นศีรษะนิดๆเป็ นเคร่ือหมายให้หยุดพูด หล่อนจึง
รีบเปลี่ยนเร่ืองเสีย "เออ ตกลงเราจะไปกนั ยงั ไงยงั ไม่รู้เลย"

"ไปแท็กซี่ก็แลว้ กนั เบียดกนั หน่อย เรานัง่ ขา้ งหน้าเอง"
ยิหวาตดั สินง่ายๆพลางกา้ วเทา้ ออกไปริมถนนโบกมือเรียกรถคนั
แรกที่แล่นผ่านมา บงั เอิญเป็ นรถยนต์ขนาดใหญ่ แต่ออกจะคร่า
คร่า เมื่อตกลงราคาเรียบร้อยแล้วยิหวาก็กา้ วข้ึนไปน่ังขา้ งหน้า
และใหเ้ พ่อื นสาวท้งั ส่ีเขา้ ไปเบียดกนั อยตู่ อนหลงั

ขณะรถหยุดไฟแดงท่ีส่ีแยกปทุมวนั ช่อแกว้ มองเห็นชาย
ชราคนหน่ึง รูปร่างผอมสูงฟันเขยนิ และที่คางมีเครายาวสองสาม
เส้นจึงหวั เราะแลว้ สะกิดบงั อรสุวรรณี

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๓๔๐

"หนูเล็ก ดูนน่ั แน่ะ ลุงโกร่งของตวั ไงล่ะ"
บังอรสุวรรณีเหลียวไปทางที่เพ่ือนบอกท้ัง ๆ ท่ีออก
แปลกใจ เพราะในหมเู่ พ่ือนคู่หูท้งั หมด คาวา่ 'หนูเล็ก' เป็ นคาท่ีฉม
ชบาเคยใช้เรียกหล่อนแต่ผูเ้ ดียวมาต้งั แต่ก่อนเข้ามหาวิทยาลัย
เพอ่ื นคนอ่ืน ๆ จะใชแ้ ตค่ าวา่ 'อร' เทา่ น้นั
"ใครกนั ลุงโกร่ง?"
"นน่ั ไงล่ะ ท่ียนื อา้ ปากหวออยนู่ น่ั แหละ หนอยเป็น
'หนูเล็ก' แล้วทาไม่รู้จกั ลุงโกร่ง" ช่อแกว้ ต่อว่าพร้อมกบั หัวเราะ
แล้วอธิบายว่า "หนูเล็กกับลุงโกร่งเป็ นชื่อการ์ตูนน่ะ น้องๆเรา
ชอบอ่านนกั ตวั เอกมีสองตวั คือตวั หนูเล็กเป็นเด็กผชู้ าย กบั
ลุงโกร่งเป็ นตาแก่ หน้าตาก็เหมือนลุงคนน้ันเปี๊ ยบ เราเคยแย่ง
นอ้ งๆอ่านเหมือนกนั "
"เราก็ชอบแยง่ การ์ตูนนอ้ ง ๆ อ่านเหมือนกนั แต่นอ้ งๆเรา
เป็ นผูห้ ญิงแกชอบอ่านการ์ตูนตุ๊กตา" จามรีพูด ยิหวาจึงเสริมข้ึน
บา้ งวา่
"แต่เราไม่มีน้องจะแย่ง เพราะง้นั เราตอ้ งซ้ืออ่านเอง แต่
เราไม่คอ่ ยชอบการ์ตูนหรอก ชอบแต่เร่ืองผเี รื่องเคานตแ์ ดรกคิวล่า
ชอบมากท่ีสุด อ่านคร้ังแรกเมื่อเด็กๆยงั จาไดว้ า่ กลวั จนจบั ไข"้

ตำรับรัก

๓๔๑

คร้ันแล้วการสนทนาเรื่ องหนังสื อก็ดาเนิ นต่อไป
จนกระทงั่ ถึงโรงภาพยนตร์คิงส์ ขณะท่ีหญิงสาวท้งั ห้าลงจากรถ
ช่อแก้วตาเหลือบไปเห็นรถยนต์ของบรรเลงจอดอยู่หน้าโรง
ภาพยนตร์แกรนด์ จึงสะกิดบอกบงั อรสุวรรณีแต่บงั อรสุวรรณี
กลบั พดู วา่

"เรารีบไปหาอะไรกินกนั เถอะ ไม่อยากเจอะโป๋ เดี๋ยวจะ
เกิดมาทาเป็นเจา้ มืออีก"

แต่ก่อนท่ีทุกคนจะเดินไปยงั ร้านอาหาร บรรเลงก็เดินกา้ ว
ยาว ๆ ตรงเขา้ มาหาพร้อมกบั ร้องทกั อยา่ งร่าเริง

"ใจจืดจงั เลก็ จะมาดูหนงั กไ็ มย่ กั ขวนดว้ ย"
บงั อรสุวรรณีเหลียวไปมองแลว้ ออกอุทานวา่
"เอะ๊ เธอโผล่มาทางไหน โป๋ ยงั กบั ขอมดาดิน"
เพ่ือนสาว ๆ ของหล่อนพากนั หวั เราะแลว้ ช่อแกว้ ก็กล่าว
วา่
"ตอ้ งฟ้ องคุณโป๋ วา่ เม่ือก้ีอรเขาต้งั ท่าจะหนีคุณอยแู่ ลว้ พอ
เห็นรถคุณกจ็ ดั แจงหนั หลงั ใหเ้ ลย"
บรรเลงเหลือบตาดูหญิงสาว ผถู้ ูกเอ่ยนามอยา่ งตดั พอ้ แต่
ปากก็พดู อยา่ งร่าเริงอยา่ งเก่า

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๓๔๒

"แต่ก็น้ีไม่ยกั พน้ รู้ไหมเล็ก วา่ เม่ือก้ีผมไปหาท่ีตึกพบคุณ
กิริยา แกบอกว่าเล็กมาดูหน้ัง เห็นคุณช่อพูดอยู่เมื่อวาน แต่จา
ไม่ไดว้ า่ ที่คิงส์หรือแกรนดแ์ น่ผมกเ็ หาะมาดกั อยทู่ ี่น่ีเลย"

"เอะ๊ คุณโป๋ มาทางไหน ทาไมเราไมเ่ ห็นคะ" ฉมชบาซกั
"ผมออกทางประตหู นา้ เพ่ือน ๆ มนั ขอให้ไปส่งข้ึนรถมล์
หนา้ โรงเรียนเตรียมฯ พอส่งเพื่อนแลว้ ก็พ่ึงมาน่ีเลย เหยียบเสียรถ
แทบควา่ มาถึงหาไมเ่ ห็นยงั ใจเสียนึกวา่ ไมท่ นั เสียแลว้ "
"โถ" ฉมชบาคนใจออ่ นอุทานดว้ ยความเห็นใจ "เคราะห์ดี
ท่ีพวกเรามนั โอเ้ อค้ ุยกนั เสีย แลว้ กบ็ งั เอิญไม่ใช่วนั หยุดคนไม่แน่น
ไมง่ ้นั คุณโป๋ คงหาหนูเล็กยงั ไมเ่ จอ"
"ต่อให้วนั เสาร์ตน้ เดือนดว้ ย" บรรเลงพูดข้ึนอยา่ งทา้ ทาย
"ก็ตอนที่เล็กไม่ยอมรู้จกั กบั ผมน่ะ ผมดอดไปรู้วา่ เล็กไปดูหนงั ท่ี
เฉลิมไทยกบั คุณแตว้ วนั เสาร์ที่หน่ึงพฤษภาปี ๙๗ ผมยงั ตามหา
จนเจอนี่นายงั เขา้ มาเสนอขอเล็กถึงใจอ่อนยอมรับผมเป็ นเพ่ือน
คุณแตว้ จาไมไ่ ดแ้ ลว้ ซี"
"อ๋อ นึกออกแล้วค่ะ" ฉมชบาหัวเราะแป็ น ส่วนบงั อร
สุวรรณีเพยี งแคย่ มิ้ แลว้ กล่าวตดั บทวา่
"โป๋ กินขา้ วกลางวนั แลว้ หรือจะ๊ "
"ยงั ลย กาลงั จะมาขอใหเ้ ล็กเล้ียงสักม้ือ" บรรเลงพดู ยมิ้ ๆ
คาพูดของเขาป้ องกนั การปฏิเสธในตวั บงั อรสุวรรณีแมจ้ ะรู้เท่า

ตำรับรัก

๓๔๓

ทันก็จาต้องรับคา คร้ันแล้วทุกคนก็เดินตามบรรเลงไปยัง
ร้านอาหารท่ีคอ่ นขา้ งโอ่โถงกวา่ ร้านอื่นในบริเวณน้นั เม่ือสัง่
อาหารกนั เรียบร้อยแลว้ บรรเลงก็กม้ ดูนาฬิกาขอ้ มือ แลว้ ก็ลุกข้ึน
ยนื กล่าววา่

"บ่ายโมงแล้ว ผมจะไปซ้ือตั๋วก่อนดีกว่า จะได้ท่ีดี ๆ
หน่อย ตกลงดูโรงไหนแน่ครับ"

"คิงส์" ยหิ วาตอบแทนเพ่ือน ๆ แลว้ กล่าวต่อไปพร้อมกบั
ส่งธนบัตรสองสามฉบบั ให้ชายหนุ่ม "แต่ขอให้พวกเราออก
สตางคก์ นั เองเถอะนะคะ นี่คะ เราเรี่ยไรกนั ไวเ้ รียบร้อยแลว้ คนละ
สิบบาท คุณโป๋ อยา่ นึกอะไรเลย"

"ไม่ตอ้ งหรอกครับ" เขาตอบพร้อมกบั ยมิ้ "ก็ผมไดก้ ินขา้ ว
ฟรีแลว้ นี่ ผมก็ตอ้ งออกค่าหนงั จึงจะถูก" แลว้ เขาก็เดินออกจาก
ร้านไป โดยไม่ฟังเสียงคดั คา้ นของใคร ๆ

"ช่างเขาเถอะ" บงั อรสุวรรณีว่า "เขาเป็ นยงั ง้ีเสมอแหละ
ทาเป็ นขออะไรจากเรานิด ๆหน่อยๆเพ่ือจะไดม้ ีโอกาสตอบแทน
มาก ๆ แลว้ ใครอย่าได้ไปโตแ้ ยง้ เขาให้เมื่อยปากเลย เขาไม่มีวนั
ยอมแพห้ รอก"

"ไม่ไหวละ" ช่อแก้วทาเสียงบ่น แลว้ ลดเสียงลงเม่ือจะ
กล่าวตอ่ ไป "นี่ถา้ อรแต่งงานกบั เขา ตวั มิตอ้ งลาบากใจแยห่ รือใน

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๓๔๔

เมื่อแฟนตวั เขาใชเ้ งินเป็ นเบ้ียแบบน้ีดูหนงั ที่หน่ึง เสียค่าตว๋ั ต้งั หก
สิบเจด็ สิบ ขนาดยงั หาเงินเองไม่ไดส้ กั บาท

"นนั่ ซี เราจึงไม่คิดจะแต่งงานกบั เขาไงล่ะ" บงั อรสุรรณี
ตอบหนา้ ตาเฉย

"อ๋ือ อยา่ พดู เลย" ฉมชบาวา่ พลางคอ้ นเพื่อนสาว "ลองเขา
เป็ นคนท่ีหนูเล็กรักซี ขอ้ บกพร่องของเขาก่ีสิบขอ้ เธอจะมองไม่
เห็นเลย น่ีดีแต่เธอไมไ่ ดช้ อบคุณโป๋ น่ะซี เธอจึงกลา้ มีเสียง"

"อา้ ว ถา้ อรเขาไม่ชอบคุณโป๋ แลว้ เขาชอบใครล่ะ?" ยหิ วา
ถามอยา่ งแปลกใจเพ่ือนสาวอีกสองคนก็ทาท่าคลา้ ยกบั จะกล้นั ใจ
ฟังคาตอบ สายตาทุกจบั อยทู่ ่ีฉมชบา บงั อรสุวรรณีเห็นดงั น้นั จึง
รีบตดั ความวา่

"พดู เรื่องอื่นกนั ดีกวา่ นะ ข้ีเกียจกระซิบเม่ือยท้งั ปากท้งั หู
แล้วท่าทางของพวกเราน่ะใครเห็นเขา้ เขาตอ้ งเขา้ ใจวา่ กาลงั คิด
แผนการจะทารัฐประหาร หรืออะไรทานองน้นั แน่ ๆ"

พอดีกับบริกรในร้านนาอาหารมาต้งั ทุกคนจึงเปล่ียน
เรื่องคุย พอลงมือรับประทานกนั ไดค้ นละชอ้ นสองชอ้ นบรรเลงก็
เดินกลบั มา มีชายหนุ่มคนหน่ึงเดินตามมาด้วย บงั อรสุวรรณีซ่ึง
กาลังก้มลงตกั อาหารใส่ปาก เกือบจะสาลักเม่ือได้ยินฉมชบา
อุทานวา่

"อุ๊ คุณณตกม็ าดว้ ย"

ตำรับรัก

๓๔๕

สายตาของบงั อรสุวรรณีเล่ือนมาจบั ที่ขากางเกงสีเทาของ
ใครคนหน่ึง ท่ียืนคู่อยู่กบั ขากางเกงสีขาวของบรรเลง หล่อนใช้
กระดาษเยื่อซับปากก่อนจะเงยหน้าข้ึนเต็มที่ เมื่อเงยหน้าข้ึน
สายตาของหล่อนกพ็ บกบั สายตาของประณตเขา้ พอดี เขากม้
ศีรษะใหล้ ่อนอยา่ งสุภาพ ส่วนบรรเลงก็รีบช้ีแจงข้ึนดว้ ยทาที่คลา้ ย
จะร้องอุทธรณ์วา่

"พอผมจะเขา้ ไปซ้ือตัว๋ ก็พบคุณประณตเข้าพอดี คุณ
ประณตรู้ว่าเรามาดูดว้ ยกนั หกคนลยซ้ือตว๋ั ให้ดว้ ย ผมไม่รู้จะทา
ยงั ไง ใชเ้ งินใหก้ ไ็ มย่ อมรับ"

"ง้นั ก็เป็ นเคราะห์รายของคุณประณตเองที่มาเจอเอาพวก
เราเขา้ " ช่อแกว้ พูดข้ึนอย่างขนั เพื่อนสนิทของบงั อรสุวรรณีทุก
คนไดร้ ู้จกั ชายหนุ่มผนู้ ้ีแลว้ ต้งั แต่คราวงานศพสอางอปั สร และทุก
คนก็พอใจท่ีจะสนิทสนมกบั เขา

"แต่ผมกลบั เห็นว่า วนั น้ีผมเคราะห์ดีมาก" ประณตแยง้
ข้ึนดว้ ยเสียหา้ วกงั วานน่าฟังของเขาแลว้ ก็หนั ไปทางฉมชบา ถาม
วา่ "หมนู่ ้ีไม่ไดพ้ บภาสเลย คุณแตว้ ไดพ้ บเขาบา้ งหรือเปล่าครับ?"

"ต้งั แต่ไปอยู่ปากเกร็ดแล้ว พ่ีภาสยงั ไม่เคยไปท่ีบา้ นเลย
ค่ะ เธอคงจะไม่ว่าง" ฉมชบาตอบเรียบ แต่ดวงตากลมท่ีเคยมี
ประกายแจ่มใสกลบั หมองลงประณตออกจะเสียใจจึงเปล่ียนเรื่อง
เสีย "คุณบรรเลงยงั ไม่ไดร้ ับประทานอาหารหรือ ถา้ ง้นั ผมจะไป

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๓๔๖

เดินเล่นแถวร้านขายหนงั สือก่อน ผมบงั เอิญรับประทานอาหรเสีย
แลว้ "

"อา้ ว นงั่ เป็ นเพื่อนกนั ก่อนครับ โธ่อย่างนอ้ ยก็ขอให้ผม
ไดเ้ ล้ียงไอศกรีมคุณสักถว้ ยยงั ดี" บรรเลงวา่ ดึงมือประณตไวด้ ว้ ย
ท่าทางของน้องชายที่กาลงั ออ้ นวอน พ่ีชายให้ตามใจตน ประณต
มองผ่านใบหน้าของบงั อรสุวรรณีแวบหน่ึง เม่ือเห็นรอยยิ้มใน
ดวงตาคู่ท่ีกาลงั มองเขาอยนู่ ้นั จึงรับคาง่าย ๆ แลว้ ก็เลยลงนงั่ ขา้ ง ๆ
บรรเลงนน่ั เอง

เม่ือทุกคนรับประทานอาหารเสร็จ บรรเลงก็เป็ นผจู้ ่ายเงิน
โดยทาลืมคาพูดของตนท่ีว่าจะให้บงั อรสุวรรณีเป็ นผูเ้ ล้ียงอาหาร
เสียสนิท ขณะที่ทุกคนกาลงั เดินออกจากร้าน พนั ธ์เมธางค์ก็เดิน
สวนเขา้ มา ขา้ งๆ เขามีสตรีสาวชาวตะวนั ตกคนเดิมผูม้ ีนามวา่ ลูซี
เดินเคียงมาดว้ ย หล่อนมองไม่เห็นประณต บงั อรสุวรรณียิ้มและ
ขยบั ปากจะทกั พชี่ ายแตก่ ็ตอ้ งชะงกั เพราะพนั ธุ์เมธางค์ ผเู้ ดินสวน
กบั หล่อนจนเกือบจะชนกนั นน่ั มิไดแ้ สดงท่าวา่ เห็นหล่อนสักนิด
เขาเดินหนา้ เฉยตามองตรงไปขา้ งหน้า หล่อนเหลือบตาดูเพ่ือน ๆ
ทุกคนก็แสดงอาการพิศวง แต่ก็มิไดม้ ีใครเอ่ยทกั ข้ึน คงต่างก็เดิน
กนั เงียบ ๆ จนถึงประตูเขา้ โรงภาพยนตร์ ประณตซ่ึงป็ นผถู้ ือตว๋ั ก็
เป็ นคนเดินนาเขา้ ไปก่อน เพ่ือสละที่ตอนกลาง ๆให้สุภาพสตรี
บรรลงแสดงอาการลงั เลนิดหน่อย ก่อนจะเดินตามประณตเขา้ ไป

ตำรับรัก

๓๔๗

ส่วนบงั อรสุวรรณียงั ยนื เฉยอยู่ ต่อเม่ือฉมชบารุนหลงั เบา ๆพร้อม
กบั กระซิบวา่ ''เขา้ ไปเถอะน่าหนูเลก็ ''หล่อนจึงเดินเขา้ ไปนงั่ ขา้ ง ๆ
บรรเลง ต่อจากน้ันก็เป็ นฉมชบา จามรี ยิหวา และ ช่อแก้ว
ตามลาดบั

เม่ือนงั่ ลงเรียบร้อยทุกคนแลว้ ฉมชบาก็ถามบงั อรสุวรรณี
ข้ึนเบาๆวา่

''เธอโกรธกบั คุณใหญ่หรือ หนูเล็ก เห็นคุณพี่ใหญ่ท่าตึงๆ
กบั เธอ''

บงั รสวรรณีเห็นบรรเลงกาลงั คุยกบั ประณต และเพ่ือน
สาวอีกสามคนกม็ วั แต่คุยกนั อยา่ งเพลิดเพลินจึงตอบวา่

"เรื่องมนั คือว่าเม่ือเชา้ น้ี คุณพี่ใหญ่โผล่หน้าต่างเห็นนอ้ ง
อ่อนกาลงั ฮูลาฮูปอยูค่ นเดียวที่กลางสนามที่จริงนอ้ งอ่อนแกสอบ
เสร็จเม่ือวานน้ีแลว้ แกคงอยากร่าเริงบา้ ง เพราะตอนน้ีท่ีบา้ นเรา
เหงาจะตาย แผน่ เสียงก็ไม่มีใครไข วิทยุหรือทีวีก็ไม่มีใครเปิ ด อีก
อยา่ งนอ้ งออ่ นแกอยากลดความอว้ นดว้ ย แกเลยแอบลงไปส่ายคน
เดียวที่กลางสนามแตเ่ ขา้ มืด คุณพ่ีใหญ่เรียกมาดุใหญ่ หาวา่ ทาท่า
ล่อผชู้ าย แลว้ ยงั วา่ เจบ็ ๆแสบๆอีกเยอะ ไม่อยากเอามาทวนใหแ้ ตว้
ฟังหรอกระคายหูเปล่า ฉนั ทนไม่ได้ เห็นนอ้ งอ่อนแกร้องไห้ก็เลย
เถียงแทนวา่ น้องอ่อนแก่ไม่ไดไ้ ม่ล่อชายที่ไหน บา้ นเราก็ร้ัวรอบ

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๓๔๘

ขอบชิด ผูช้ ายในบา้ นก็มีแต่คนใช้ น้องอ่อนจะใฝ่ ต่าถึงกบั คิดล่อ
ผชู้ ายที่เป็นคนใชใ้ นบา้ นของแกเองเทียวหรือ"

"เธอพดู คาแรง ๆ อยา่ งน้นั คุณพีใ่ หญ่โกรธเธอแยซ่ ี"
"แน่ละ เธอ คุณพี่ใหญ่เพย้ ฉันใหญ่เสียงยงั กบั วิทยุแปด
หลอด หาวา่ ฉันเขา้ กบั น้อง พูดดูถูกดูแคลนทานองว่าอีกหน่อยก็
คงไดด้ ีท้งั พี่ท้งั นอ้ งหรอก ฉนั ก็เลยว่าจะดีหรือไม่ดี อนาคตของพ่ี
ตน้ ฉนั และนอ้ งอ่อนก็จะตอ้ งดีกวา่ คุณพี่ใหญ่แน่ เพราะเราไม่ได้
ติดการพนนั จนเป็นหน้ีเป็นสินรุงรังเหมือนเธอ..."
"อุ๊ แหม หนูเล็กกลา้ จงั " ฉมชบาพมึ พา
"คุณพี่ใหญ่ออกพิโรธใหญ่ แต่เสียงลดลงไปหลายหลอด
ความท่ีกลวั คุณพ่อจะได้ยิน หาวา่ ฉันกาเริบชอบเขา้ กบั พวกเช้ือ
สายข้ีขา้ แลว้ ก็ขยนั ด่าพ่ีแทๆ้ ของตวั ท่ีจริงเธอฟังแค่น้ี เธอก็อาจ
นึกวา่ ฉนั อวดดีจริง ๆ แต่ฉนั ไมไ่ ดเ้ ล่าคาพดู เเทเๆของคุณพ่ีใหญ่ให้
เธอฟังเลยนะ เธอรู้แต่ท่ีฉันตดั เอาแต่เฉพาะประโยคท่ีพอฟังได้
เท่าน้นั ถเธอไดย้ ินท้งั หมด เธอจะกลบั คิดวา่ ท่ีฉนั ยอ้ นคุณพี่ไหญ่
ไปน้นั นอ้ ยกวา่ ความร้ายของเธอมากนกั "
"แลว้ พ่ตี น้ ไมร่ ู้เรื่องหรือ"
"รู้ซิ โธ่ เสียงคุณพี่ใหญ่เธอดงั ยงั กบั อะไร พี่ตน้ ไดแ้ ต่กดั
กรามหนา้ เผือดไม่เถียงสักคาตามเคย ส่วนคุณพ่อไม่ไดย้ ิน ห้อง
ท่านอยไู่ กล ซ้าท่านหูก็ไม่ค่อยดีคุณพี่ใหญ่ถึงไดใ้ จ ด่ากราดพ่ีตน้

ตำรับรัก

๓๔๙

ด่ า ฉัน ด่ า น้อ ง อ่ อ น แ ล้ว ยัง ไ ม่ พ อ แ ม่ ว ร ร ณ พ ล อ ย โ ด น
กระเส็นกระสายไปดว้ ย"

"โถ"
"ดูเถอะแตว้ บา้ นฉันมนั มีเรื่องยุง่ ๆยงั ง้ีเสมอเมื่อสองสาม
วนั ก่อนท่ีบา้ นไดล้ ูกจา้ งมาใหมค่ นหน่ึง ชื่อแจ๋น มนั แจ๋นสมชื่อ ไม่
รู้ความนยั ของบ้านเราไปเรียกแม่วรรณว่าคุณหญิง เคราะห์ร้าย
ของแม่วรรณท่ีมนั ไป 'แจ๋น' เขาต่อหน้าคุณพ่ีใหญ่ ท่ีน้ีแม่วรรณ
เลยได้สมญาใหม่ คุณใหญ่เรียก 'นังคุณหญิง' ทุกคา''เสียงของ
บงั อรสุวรรณีออกจะเครือ ๆเมื่อเล่าถึงตอนน้ี
"แหม ร้ายกาจจริง" ฉมชบาพึมพาอย่างรู้สึกเจ็บใจแทน
เพ่ือน
"คุยอะไรกนั น่ะเล็ก เห็นจีปากจีบคอน่าสนุก" บรรเลงหนั
มาถาม บงั อรสุวรรณีจึงพดู กลบเกล่ือนเสีย
"เร่ืองนอ้ งอ่อนแกคิดจะลดความอว้ น"
"อะไร นอ้ งอ่อนน่ะหรืออว้ น" บรรเลงวา่ อยา่ งแปลกใจ
"แกตุม้ ๆน่ารักดีออก"
ฉมชบาจึงหวั เราะ เอียงหนา้ เขา้ ไปถามวา่
"อยา่ งดิฉนั ล่ะคะ อว้ นไหม?"