ตำรับรัก เล่ม 1

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๔๐๐

สามีอย่างง ๆด้วยยงั จบั ตนั ชนปลายไม่ถูก ไภษชั ยก์ ล่าวต่อไปว่า
"คราวน้ีถา้ เธอช่วยฉนั คิดวา่ คงสาเร็จแน่"

"คุณผชู้ ายจะให้ดิฉนั ทาอะไรเขาคะ?" แหวนถามย้าดว้ ย
เสียงไม่แสดงความรู้สึก

"ฟังนะฉนั จะวา่ ให้ คือเจา้ หมอประภาสนี่น่ะมนั รักกบั แม่
ผหู้ ญิงคนที่ยืนควงน้นั ทีน้ีวิธีแกผ้ ด็ มนั ก็คือเธอตอ้ งช่วยฉนั ทาให้
ผหู้ ญิงคนน้นั เกลียดมนั หล่อนทิ้งมนั ไปแต่งงานกบั คนอ่ืนเสีย มนั
จะไดอ้ กหกั ฉันก็จะไดส้ บายใจ...เธออยากให้ฉนั สบายใจใช่ไหม
จ๊ะแหวน?" ไภษชั ยท์ อดเสียงอ่อน เป็ นน้าเสียที่เคยชนะใจหญิง
สาวผนู้ ้ีมาแลว้

"ดิฉันตอ้ งตอบคาถามน้ีดว้ ยหรือคะ?" หล่อนยอ้ นถาม
ดว้ ยเสียงเครือๆ มองสามีอยา่ งตดั พอ้ "การท่ีดิฉนั ปิ ดเร่ืองท้งั หมด
เป็นความลบั น้ีไมไ่ ดแ้ สดงเห็นแลว้ หรือคะวา่ ดิฉนั ยอมสละทุกสิ่ง
ทุกอยา่ ง ขอแตใ่ หค้ ุณสบายใจเทา่ น้นั เป็นพอ"

"ขอบใจเธอเหลือเกินแหวน" ไภษชั ยต์ บไหล่หล่อนเบาๆ
ขยิบตาถ่ีข้ึน เพราะความดีใจที่แผนการของตนมีหวงั จะบรรลุผล
สาเร็จ แหวนเหลือบตาข้ึนดูสามีอีกคร้ังหน่ึง น้าตาคลออยทู่ ี่ดวงตา
ซ่ือๆ คู่น้นั ชายหนุ่มมองสบตาหล่อนเพียงแวบเดียวแลว้ เมินหน้า
หนี ดว้ ยไม่อาจสู้สายตาท่ีบอกซ้ึงถึงความจงรักภกั ดีของหญิงสาว

ตำรับรัก

๔๐๑

ผเู้ ปรียบเหมือนดอกหญา้ ริมทางท่ีเขาไดเ้ ด็ดมาเชยชมแลว้ ก็ขย้ีทิ้ง
เสียอยา่ งปราศจากความปรานี

ขณะน้ัน เสียงฝี เทา้ เตาะแตะเดินใกลเ้ ขา้ มา พ่อหนูภูษิต
เดินมาเกาะที่ประตูห้อง เม่ือเห็นมาดาแกก็เดินตรงเขา้ มาหาโอบ
ไหล่มารดาไวด้ ว้ ยแขนกลมเป็นปลอ้ ง ๆเอย่ ปากชวนวา่

"ไปเต้ียว"
"เต้ียวไหนต๊ะ?" ไภษชั ยท์ าเสียงพูดไม่ขดั ลอ้ เด็กนอ้ ย เขา
ทราบดีวา่ วธิ ีท่ีดีที่สุดท่ีจะโนม้ เหนี่ยวใจแหวนใหป้ ฏิบตั ิตามคาสั่ง
ของเขา ก็คือการแสดงความเมตตาต่อเด็กนอ้ ยลูกของหล่อน หรือ
อีกนยั หน่ึงก็คือ ลูกของเขานนั่ เอง!
พอ่ หนูนอ้ ยเหลียวมาทางชายหนุ่ม ตาเล็ก ๆคาขลบั มองดู
เขาอยา่ งยนิ ดี ในถอ้ ยคาคลา้ ย ๆ จะสนองคาชวนของแก
"เต้ียวนูน้ " แกตอบพลางช้ีนิ้วป้ อม ออกไปนอกห้อง คร้ัน
แลว้ คงจะเป็ นเพราะมารดามิไดข้ ยบั เขย้อื น พอ่ หนูก็ละจากหล่อน
เดินเตาะแตะเขา้ มาหาชายหนุ่ม กอดขาเขาไวอ้ ยา่ งประจบประแจง้
แล้วเงยหน้าข้ึนทาตาหวานมองดูเขาพร้อมกบั เปล่งเสียงใส ๆ
ออกมาอีกวา่
"ไปกาป้ อ"
แวหนสะดุง้ สุดตวั เงยหนา้ ข้ึนมองสามีอยา่ งตกใจพร้อมที่
จะเขา้ ประคองลูกหากจะถูกบิดาผลกั กระเด็นออกมา แต่ไภษชั ย์

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๔๐๒

กม้ ลงดูเด็กน้อย ดวงตาเล็ก ๆของเขาซ่ึงมีลกั ษณะคลา้ ยคลึกบั ตา
ของเด็กกลบั ฉายแสงอ่อนโยนกวา่ ปรกติ แหวนไม่เขา้ ใจว่าสามี
นึกอย่างไรจึงได้โอบร่างอ้วนกลมน้ันไวแ้ นบอกเป็ นคร้ังแรก
พึมพาวา่

"ลูกรักของพอ่ !"
*

๒๖

มันเทศนน้ัน ถูกคุณวรรณใช้มืดคมฝานเร็ว ๆจนเป็ นรูป

กลมยาวมือซ้ายเธอคอยขยบั มนั ขนึ้ น้ันอย่างคล่องแคล่ว ในขณะที่

มือขวาซ่ึงถือมีดลดความเร็วลง จนกลายเป็ นการเกลาที่ละน้อยๆ

ในที่สุดก็เป็ นรูปปรียาวประมาณสองนิ้วฟุต ปลายท้ังสองข้าง

แหลม ลกั ษณะคล้ายรูปเรือยาวทยี่ งั มไิ ด้ขุด ต้นบนปาดแบน ๆ

คุณวรรณใช้ก้านรูปทเ่ี หลาและเสี้ยมปลายไว้แล้วเสียบลงตรงกลาง

ด้านแบนน้ัน แล้วจุ่มลงไว้ในอ่างนา้ ใสสะอาด
"ทาไมตอ้ งจุ่มน้าดว้ ยคะ? แม่" รูจีประภาซ่ึงนอนพงั พาบ

อยกู่ บั พ้ืนกระดานเรือนพกั ของมารดาถามข้ึน ขณะที่มือลว้ งหยิบ
ขนมดอกลาดวนที่มารดาทาแลว้ เรียงใส่ขวดโหลใหญ่อบควนั
เทียนไวอ้ อกเค้ียวตุ้ย ๆ คุณวรรณเหลือบดูธิดานิดหน่ึงก่อนจะ
กล่าววา่

ไปหาชามมาแบ่งกินซิลูก เปิ ดฝ่ าโหลทิ้งไวอ้ ยา่ งน้นั มนั ก็
จะข้ึนหมดอร่อยแมว่ า่ จะแบง่ ข้ึนไปให้เป็ นของหวานในโตะ๊ เยน็ น้ี
ทีเดียว"

รุจีประภาขยบั ลุกข้ึนอยา่ งเกียจคร้าน หยบิ ฝาขวดโหลปิ ด
อยา่ งไม่ใคร่เตม็ ใจแลว้ ถามซ้าวา่

"แมเ่ อาพิมพจ์ ุม่ น้าทาไมคะนนั่ ?"

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๔๐๔

"สาหรับกันไม่ให้ข้ีผ้ึงติดพิมพ์น่ะ ถ้าไม่แช่นาเสียก่อน
เวลาเอาจุ่มในข้ีผ้ึงก็จะติดแน่นแกะไม่หลุด" คุณวรรณตอบพลาง
เกลามนั ข้ึนใหม่ เธอตดั มนั เป็ นชิ้นค่อนขา้ งบางรูปส่ีเหลี่ยมผนื ผา้
แลว้ จกั ดา้ นหน่ึงเป็นหยกั แหลมลึกตลอดดา้ น

"อนั น้ีพิมพอ์ ะไรคะ?" เด็กสาวถามอีก
"พมิ พเ์ กสร เกสรบวั เป็ นเส้นยาว ๆ สีเหลืองอ่อน เคยเห็น
แลว้ ไมใ่ ช่หรือลูก?"
"แลว้ น่ีพมิ พอ์ ะไรอีกล่ะคะ? หนา้ ตาน่าเชื่อมจงั อนั
กลม ๆ"
"พิมพใ์ บบวั ไงล่ะ แกละมนั นึกถึงแต่เรื่องกินเท่าน้นั เอง
ยงั ง้ีถึงไดอ้ ว้ นตุ"๊ คุณวรรณวา่ พลางหวั เราะขนั ธิดาคนเล็ก
"อื๋ออย่างอ่อนไม่เรียกคนอว้ นหรอกค่ะ วนั น้นั คุณโป๋ ยงั
วา่ อ่อนรูปร่างกาลงั ดี วนั น้นั น่ะค่ะ แม่จาไม่ไดห้ รือคะ วนั ท่ีคุณโป๋
มาเจออ่อนเล่นฮูลาฮปู อยขู่ า้ งเรือนแมน่ ี่น่ะ"
คุณวรรณมิไดต้ อบคาธิดาเธอมองดูเด็กสาวอยา่ งพิจารณา
กว่าปรกติ รุจีประภากาลงั เป็ นสาวเต็มตวั งามเปล่งปลงั่ น่ารักทุก
ส่วนสดั ผวิ ขาวละเอียดของหล่อนช่วยส่งเสริมใหเ้ คร่ืองหนา้ เรียบ
ๆ งามผุดผาดข้ึน 'อ่อนของแม่เป็ นสาวแลว้ จริงๆ' คุณวรรณราพึง
อย่างปลาบปล้ืมระคนห่วงใยเธอสังเกตเห็นว่ารุจีประภาออกจะ
เอย่ ช่ือ 'คุณโป๋ บ่อยคร้ัง แตเ่ ธอกก็ ม้ หนา้ ทางานต่อไป พร้อม

ตำรับรัก

๔๐๕

กับท่ีใ จคิ ดว่า จะ เอ่ยเดื อนธิ ดาสาวอย่างไรจึ งจะไม่ใ ห้
กระทบกระเทือนใจเพราะเธอเองกท็ ราบจุดประสงคท์ ี่บรรเลงกา้ ว
เขา้ มาสนิทสนมกบั พ่ีนอ้ ง'อมร' ดีอยู่

เธอเอาขนั อะลูมิเนียมบรรจุข้ีผ้ึงแขง็ ที่ผสมสีม่วงอ่อนไว้
แลว้ ข้ึนดงั บนเตาไฟฟ้ าเล็ก ๆจดั แจงเสียบปลก๊ั แลว้ ออกคาสั่งแก่
เดก็ สาว

"อ่อนเอ้ือมหยิบไมก้ า้ นบวั ให้แม่ที แม่จะจบั ปลายเตรียม
ไวก้ ่อน"

"อู้ฮู้" รุจีประภาร้องพร้อมกับเลื่อนกองไม้ท่อนเล็ก ๆ
ส้นั ๆ ท่ีเกลาเตรียมไวเ้ ขา้ ไปใกลม้ ารดา "กวา่ จะไดด้ อกบวั สักดอก
หน่ึงมิเหน่ือยตายหรือคะแม่ งานมากจงั เลย ท้งั แกะท้งั ชุบ แลว้ ยงั
จะตอ้ งเขา้ ดอกอีก ออ่ นชกั ข้ีเกียจหดั แลว้ "

"แม่ก็นึกแล้วว่าคนอย่างแกจะหัดทาอะไรได้ ข้ีเกียจก็
เทา่ น้นั ใจร้อนก็เท่าน้นั แกไม่เอาอยง่ าคุณพ่ีเล็กบา้ งน่ี เธอหดั สอง
สามคร้ังก็ทาไดด้ ีทีเดียว ไมว่ า่ ดอกบวั ดอกกุหลาบ"

"แต่คุณพี่เล็กก็ยงั ตอ้ งให้แม่แกะพิมพใ์ ห้ ไม่ง้นั เธอก็ทา
ไม่ได"้ รุจีประภาทาปากเชิด หล่อนไม่ชอบให้ใครชม 'คุณพ่ีเล็ก'
ว่าดีกว่าหล่อน แต่ในทางตรงกนั ข้ามถ้าใครนินทา 'คุณพี่เล็ก'
หล่อนก็จะกลบั เถียงแทนจนคอเป็นเอน็ ทีเดียว

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๔๐๖

"ทาไมจะทาไม่ได"้ คุณวรรณกล่าวเสียงเยน็ ๆ ไม่แสดง
วา่ เห็นอาการเงา้ งอดธิดาสาว "เพียงแต่เธอยงั ไม่ชานาญเท่าน้นั อีก
อยา่ งหน่ึงพมิ พไ์ มท้ ่ีเขาทาขายมีถมไป ที่บางลาพแู น่จะตอ้ งการลกั
เท่าไร ซ้ือชุดเดียวก็ทาไปไดต้ ลอดชาติ

"แหมอ่อนไม่อยากหดั แลว้ " เด็กสาวทางอน "อ่อนไม่ใช่
คนเก่งประโยชน์ จะบอกคุณโป๋ วา่ อยา่ เอาฝี มืออ่อนเลย ให้คอยชม
ฝีมือคุณพี่เล็กดีกวา่ "

"ออ้ " คุณวรรณเร่ิมเดาไดร้ าง ๆ ถึงจุดประสงคท์ ่ีเด็กสาว
มารบเร้าขอหัดทาดอกบวั ดว้ ยข้ีผ้ึง "น่ีแกรับปากจะทาให้คุณโป๋
เขาละซี เขาวานแกทาหรือลูก? "

"เปล่าค่ะ อ่อนบอกคุณโป๋ ไวว้ ่า เขาให้ช็อกโกแลตอ่อน
บ่อย ๆ อ่อเขาตอบแทนเลย เขาก็ว่าไม่เป็ นไรอ่อนยงั เด็กอยู่"
ตอนทา้ ยหล่อนทาเสียงข้ึนจมูกอยา่ งไม่ค่อยพอใจนกั มารดาของ
หล่อนตอ้ งกม้ ลงซ่อนยมิ้ กบั งานในมือเมื่อเขา้ ใจความรู้สึกของเด็ก
สาว แลว้ รุจีประภาก็จีบปากเล่าต่อไป"แต่อ่อก็เถียงวา่ ถึงอ่อนเป็ น
เด็ก ก็อยากจะแสดงความกตญั ญูบา้ ง อ่อนถามเขาวา่ ชอบขนม
อะไร ออ่ นจะซ้ือใหเ้ ขาบา้ ง"

"แลว้ คุณโป๋ เขาวา่ เขาชอบขนมอะไรล่ะ?" มารดาซกั พลาง
ยมิ้ อยา่ งเอน็ ดูความไร้เดียงสาของบุตรี

ตำรับรัก

๔๐๗

"เขาหวั เราะใหญ่ค่ะ เขาบอกขอบใจอ่อน แลว้ บอกว่าถา้
อ่อนอยากจะตอบแทนเขาจริง ๆละก็เด็ดดอกไมท้ ี่บา้ นน้ีใหเ้ ขาสัก
คอกกพ็ อแลว้ อ่อนนึกข้ึนไดว้ า่ แมท่ าดอกไมข้ ้ีผ้งึ เก่ง เลยนึอยากจะ
หัดทาไปให้เขาแทนดอกไม้จริง ๆ มนั จะได้ไม่เหี่ยว...อุ๊ย ข้ีผ้ึง
ละลายแลว้ คะ่ ชุบไดห้ รือยงั คะ?"

"แหม อ่อนอยากทากุหลาบแดงให้คุณโป๋ จงั " เด็กสาวเอ่ย
ข้ึนอีก "ดอกบวั ไมเ่ ห็นจะสวย"

คุณวรรณเหลือบดูหนา้ สาวน้อย ซ่ึงกาลงั ขะมกั เขมน้ ต้งั
อกต้งั ใจชุบพิมพล์ งไปในข้ีผ้ผึ สมสีและน้าหอมแลว้ ก็เอาลงแกวง่
ในอ่างน้าใส กลีบสีม่วงบาง ๆ ก็หลุดจากพิมพ์ ลอยอยูใ่ นอ่างน้า
เป็ นแพ แมค้ ุณวรรณจะมีอายุอยู่ในปูนกลางคน แต่เธอก็ทนั สมยั
พอที่จะเขา้ ใจว่ากุหลาบแดงน้นั ก็คือ 'เครื่องหมายแห่งความรัก'
เธอจึงตดั บทวา่ "อยา่ เพิง่ ดอกกุหลาบยากกวา่ ดอกบวั เยอะแยะ หดั
ทาของง่าย ๆ เสียก่อนเถิด"

พอข้ีผ้งึ สีเหลืองละลาย คุณวรรณก็หยิบลงจากเตาแลว้ เอา
ขนั ข้ีผ้ึงต้งั แทน จากน้นั ก็หยิบพิมพเ์ กสรลงชุบในข้ีผ้ึงสีเหลืองไป
พลางๆ พอข้ีผ้ึงเขียวก็ยกลงถอดปล้าไฟแลว้ ลงมือชุบใบบวั คร้ัน
ไดพ้ อแก่ความตอ้ งการลว้ ก็หยดุ ออกคาสั่งอีกคร้ัง

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๔๐๘

"กลีบสีมว่ งพอแลว้ ลูกทีน้ีแกชุบสองข้นั นะ ชุบสีม่วงแลว้
ก็รีบเอามาชุบสีเขียวอีกที จะทากลีบเล้ียงข้นั นอก...เร็ว ๆ เขา้ ลูก
ข้ีผ้งึ จะเยน็ เสียหมด

"เยน็ แลว้ เป็นยงั ไงคะ?"
"อา้ ว เยน็ แลว้ มนั ก็แขง็ ทีน้ีชุบก็ติดกลีบหนาไม่สวยนะ
ซี....เทา่ น้นั ละ พอแลว้ ทีน้ีแม่จะเขา้ ดอกใหด้ ูดอกหน่ึงก่อนแลว้ อีก
สองดอกแกทาเองนะ เอา้ ลงมือทาไปพร้อม ๆ กนั กไ็ ดน้ ่ีลูก"
คุณวรรณหยิบไม้ก้านบวั ท่ีเตรียมจกั ปลายไวแ้ ล้วเป็ น
เส้นๆข้ึนมาค่อยๆงา้ งตรงปลายให้แผ่ออกเป็ นรูปกลมตรงกลาง
กลวงแลว้ เอาลงชุบในข้ีผ้ึงสีเหลือง พอข้ีผ้ึงจบั ก็เอาข้ึน หยิบแผ่น
เกสรสีหลืองซ่ึงซ้อนข้ึนจากน้า และซับน้าแห้งสนิทแล้วริ่ ม
ประกอบเขา้ กบั คอเกสรช้นั ในน้นั ต่อจากน้นั ก็ติดกลีบ ระหวา่ งที่
มือทาเธอกถ็ ามดว้ ยเสียงเร่ือย ๆ คลา้ ยกบั ไมเ่ อาใจใส่วา่
"เวลาน้ีแกมีเพื่อนผชู้ ายหลายคนไหม ไม่เห็นเล่าใหแ้ ม่ฟัง
บา้ งเลย ตอนเขา้ จุฬาฯใหม่ ๆเห็นคุยฟ้ ุง"
"ก็..มีไม่ก่ีคนหรอกค่ะ ท่ีเรียนช้นั เดียวกนั มีสิบกวา่ คนถึง
นับห้องอื่นคณะอื่นด้วยก็ยงั ไม่เกินสามสิบ คุณพ่ีเล็กซีคะมีเป็ น
ร้อย ๆ ใคร ๆ ก็อยากรู้จกั กบั คุณพี่เลก็ ท้งั น้นั ท้งั ๆท่ีเธอเองไม่ห็น
อยากรู้จกั ดูแต่คุณโป๋ ยงั ตอ้ งเพียรติดตามแทบตายกวา่ เธอจะยอม
รู้จกั ดว้ ย"

ตำรับรัก

๔๐๙

"คุณพี่เล็กของแกรู้จักวางตัวดี เธอไม่ใช่คนเย่อหย่ิง
จองหอง แต่เธอก็ไม่เหลาะแหละให้คนดูถูก น่ีแหละเป็ นเสน่ห์ที่
ทาใหผ้ ชู้ ายสนใจและอยากสมาคมดว้ ยผหู้ ญิงเราน่ะ ไม่ไปสาคญั
ท่ีความสวยอย่างเดียว ความงามจริตกิริยา งามวาจาง่ามน้าใจ
สาคญั กว่า ความสวยภายนอกเป็ นสิ่งลวงตาไม่คงทนถาวร แต่
ความงามภายในนั่นมนั่ คงสงคานานิยม และเป็ นที่พึงปรารถนา
ของคนทวั่ ไป

"แต่คุณพ่ีเล็กเธองามท้งั ขา้ งนอกขา้ งใน ถึงยงั ไง อ่อนก็สู้
เธอไม่ได้ ใครๆก็รักแต่คุณพ่ีเล็กท้งั น้นั ไม่เห็นมีใครรักอ่อนสัก
คน" เด็กสาวพูดอ่อย ๆอย่างทอดอาลัย คราวน้ีไม่มีความริษยา
แมแ้ ต่นอ้ ยในน้าเสียง หรือแมแ้ ตใ่ นแววตา

"ไมจ่ ริงหรอกลูก ท้งั ลูกท้งั คุณพ่ีเล็กเปรียบไดเ้ ท่ากบั เพชร
สองเม็ด แต่คุณพ่ีเป็ นเพชรที่ไดเ้ จียระไนแลว้ จึงเปล่งรัศมีสุกใส
กวา่ อ่อนของแม่ยงั เป็ นเด็กความคิดอ่านยงั มีน้อย เปรียบเหมือน
เพชรที่ยงั ไม่ไดเ้ จียระใน ยงั ไม่มีใครเห็นคุณค่า เป็ นหนา้ ทีของลูก
ท่ีจะเพิ่มค่าตวั ของลูกเอง ไม่มีใครจะช่วยลูกได้ แมแ้ ต่แม่ก็ไดแ้ ต่
เพยี งแนะนาเทา่ น้นั "

"ทายงั ยงั ไงดีคะ แม่" รุจีประภาทาท่ากระตือรือร้นแทบจะ
วางมือจากงานที่ทาเสียให้ได้ "ทายงั ไงอ่อนจึงจะนิ่มนวลแลว้ ก็

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๔๑๐

สง่าเหมือนคุณพเี่ ล็ก ออน่ ทาอะไรชา้ ๆ ไมเ่ ป็ น เคยรีบร้อนหกคว่า
ยงั ไงเด๋ียวน้ีมนั ก็เป็นอยอู่ ยา่ งเก่า"

"ข้อน้ันไม่ต้องวิตก" มารดาว่าพลางยิ้ม "อ่อนไม่ต้อง
พยายามหัดวางท่าให้เหมือนคุณพี่ หรือเหมือนใคร ๆท่ีลูกชอบ
กิริยามารยาทของเขา การเลียนแบบที่ดีเป็ นของดีก็จริง แต่ตอ้ ง
รู้จกั วา่ แบบไหนจะเหมาะสมกบั ตวั เธอคนเดียว ไม่เหมาะกบั อ่อน
ถา้ ลูกจะหัดเดินช้า ๆให้ดูงามแชมช้อยอย่างคุณพ่ีเล็ก ใคร ๆเขา
มองปราดเดียวเขาก็ว่า เราจงใจจะให้งามไม่ใช่งามด้วยกิริยา
ธรรมชาติเหมือนคุณพ่ี และอะไรจะมาน่าเกลียดเท่ากับทาท่า
เรียบร้อยโดยให้เขารู้ท่าวา่ เราต้งั ใจระมดั ระวงั จะให้ดูเรียบร้อย
เป็นไมม่ ี"

"เป็ นอนั ว่า อ่อนต้องยอมกระโดกกระดากอยู่อย่างเก่า
แกไ้ ขไมไ่ ดเ้ สียแลว้ "เด็กสาวพดู อยา่ งละเห่ียใจ

"ก็ไม่เชิงยงั ง้นั หรอกลูก แม่หมายความเพียงจะให้ลูกร่า
เริ งตามธรรมชาติของลูกอย่างเก่าน่ะแหละ เว้นแต่ควรรู้จัก
กาลเทศะให้มากข้ึน สมกบั ท่ีวยั สูงข้ึนทุกที เป็ นเด็กทาท่าสาวแก่
แดดนกั ก็ไม่น่าดู เป็ นผูใ้ หญ่ทาลิงโลดเกินไปก็น่าเกลียด ถา้ กเรา
รู้จกั วยั ของเรา แลว้ พยายามทาตวั ให้สมกบั วยั กิริยามารยาทของ
เราก็จะค่อย ๆเรียบร้อยไปเอง และโดยเป็ นตวั ของเราเองดว้ ย ไม่
ตอ้ งเลียนแบบใคร"

ตำรับรัก

๔๑๑

"อ่อนจะจาคาแม่ไวค้ ่ะ อ่อนจะเป็ นตวั ของอ่อนเอง จะไม่
เอาอยา่ งใคร ใครจะรักอ่อนก็ขอให้รักเพราะอ่อนเป็ นอ่อน เด็กบา้
ๆ คนน้ีแหละ ไม่ต้องมารักพราะอ่อนคล้ายกับคนที่ถูกใจเขา"
หล่อนพดู ดว้ ยเสียงพิกล

"ลูกคิดถูกแลว้ จะอีกอยา่ งหน่ึงซ่ึงแมอ่ ยากจะให้อ่อนจาไว้
คือราคาของผูห้ ญิงอยู่ท่ีควรรู้จกั ไวต้ วั รู้จกั ข่มอารมณ์ความรู้สึก
ไม่กล่ววาจาเพอ้ เจอ้ แสดงกิริยให้ปรากฏโล่งแจง้ เป็ นที่ยิ้มหวั แก่
ผอู้ ื่น ยิ่งในเรื่องความรัก ผหู้ ญิงไดแ้ ต่ฝ่ ายสนองเท่าน้นั ไม่ใช่ฝ่ าย
เสนอ"

"แต่แม่คะ" รุจีประภากล่าวข้ึนอยา่ งขลาด ๆ "อ่อนเคยได้
ยิน...เขาว่า...วนั ที่ย่ีสิบเกา้ กุมภา ซ่ึงส่ีปี จึงจะมีคร้ังหน่ึงน่ะค่ะ ผู้
หญิง...เออ้ ขอความรักผชู้ ายไดก้ ่อน และจะไม่มีใครถือเป็ นเรื่อง
เสียหายถา้ เป็นวนั น้นั "

"แม่ไม่เคยได้ยิน" คุณวรรณตอบพลางปักดอกบวั ท่ีทา
สาเร็จแล้วลงบนรังผ้ึงกลางอ่างแก้วเจียระไน รินน้าลงในอ่าง
พอสมควรแลว้ ก็หยิบใบบวั ลงลอยพอธิดาทาเสร็จดอกแรกเธอก็
รับไปพิจารณาดู แล้วก็พยกั หน้าให้ทาอีกดอกหน่ึง คร้ันแล้วเธอ
กล่าวตอ่ ไปวา่ "ถึงแมจ้ ะมีคากล่าวอยา่ งน้นั จริง แม่กไ็ มเ่ ห็นดว้ ย
เพราะถึงหากคนอ่ืๆจะไมถ่ ือเป็นเรื่องเสียหาย อยา่ งนอ้ ยผชู้ ายคนที่
เราไปขอความรักนนั่ เขาก็ตอ้ งนึดถูกเห็นเราเป็ นผหู้ ญิงไรราคาไม่

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๔๑๒

มียางอาย และเราจะรู้ไดอ้ ยา่ งไรเล่า วา่ เขาจะรักเราหรือไม่ ถา้ เขา
เกิดปฏิเสธแลว้ ไปแต่งงานกบั คนอื่นเสียล่ะ จะอยดู่ ูหนา้ มนุษยไ์ ด้
อยา่ งไร"

"อ่อนคงตายแน่" รุจีประภาพูดลอย ๆ หน้าของหล่อน
เศร้าผิดปรกติ คุณวรรณเหลือบดูหน้าธิดาน้อยอีกคร้ังหน่ึง ให้
โอวาทต่อไป"และถึงหากบงั เอิญโชคดี เขารับรัก แต่มนั ก็จะเป็ น
รักระคนสมเพช ไม่ไปรักอยา่ งเทิดทูนบูชา" เธอเวน้ ระยะนิดหน่ึง
แลว้ หนั เรื่องเขา้ จุดทนั ที "แต่แม่แน่ใจวา่ อ่อนของแม่จะไม่มีวนั ไป
เท่ียวขอความรักจากผูช้ ายคนไหนก่อน ลูกเป็ นถึงลูกพระยาพาน
ทองหลานเจา้ พระยามหาเสนาบดีไดร้ ับการศึกษาข้นั มหาวทิ ยาลยั
ลูกคงไม่ลดราคาตวั ให้ต่าอย่างผหู้ ญิงไม่มีสกุลรุนชาติ ไม่ได้รับ
การศึกษานะจะ๊ "

"อ่อนรับรองค่ะ แม่ อ่อนยอมตายเสียดีกว่าท่ีจะทาอะไร
น่าอบั อายอยา่ งน้นั " เด็กสาวรับคาอยง่ าแน่นแฟ้ น ส่งดอกบวั ดอก
ท่ีสองซ่ึงทาสาเร็จแล้วให้มารดา คุณวรรณปักลงในอ่างรวมกับ
สองดอกแรกโดยมิไดก้ ล่าวติใหเ้ สียกาลงั ใจ พอเธอวางมือจากงาน
รุจีระภาก็ผวาเขากอดเธอไวแ้ น่น พยายามซ่อนหยาดน้าตากับ
ทรวงอกอนั อบอุ่นของมารดา คุณวรรณลูบศีรษะธิดาอยา่ งรักใคร่
ระคนกบั ความสงสาร

ตำรับรัก

๔๑๓

"เกิดเป็ นลูกผหู้ ญิงตอ้ งอดทน หากเราหา้ มใจไม่ให้นึกรัก
ใครก่อนไม่ไหว เราตอ้ งยอมทนทุกข์ทรมานเงียบ ๆ คนเดียวโดย
ไม่ปริ ปาก ไม่เที่ยวว่ิงโร่ไปบอกคนน้ันคนน้ี เพ่ือขอให้เขา
ช่วยเหลือเพราะไม่มีใครสามารถบงั คบั คนอ่ืนให้นึกรักคน้นั คนน้ี
ได้ นอกจากเขาจะรักของเขาเอง"

"ค่ะ แม่ อ่อนจะเชื่อแม่ จะเขม้ แขง็ ท่ีสุดอดทนท่ีสุด ต่อให้
อ่อนจะตายไปเพราะทรมานใจไม่ไหวอ่อนก็จะไม่ทาให้ใครดูถูก
เด็กสาวรับคาด้วยเสียสะอ้ืนจึงกล้ันไม่อยู่ แต่แล้วหล่อนก็รี บ
เกลือกหนา้ ซบั น้าตากบั อกมารดา เมื่อไดย้ นิ ฝีเทา้ ข้ึนบนั ไดเรือนมา
เสียงมารดาของหล่อนกระซิบวา่

"คุณพ่ีเล็กมาแน่ะลูก คุณพี่แต้วก็มาด้วย ทาหน้าช่ืน ๆ
หน่อย"

รุจีประภาจึงเงยหน้าข้ึนส่งยิ้มไปทางประตูซ่ึงมีใบหน้า
แจม่ ใสของบงั อรสุวรณีและฉมชบาโผล่เขา้ มา ฉมชบาส่งเสียงทกั
เขา้ มาก่อนตวั วา่

"สวสั ดีจะ้ นอ้ งอ่อน คิดถึงจงั " แลว้ หล่อนก็เขา้ มาทาความ
เคารพถึงตวั คุณวรรณ พอแลเห็นอ่างบวั ก็ทกั ข้ึน "เออเดี๋ยวแตว้ จะ
ขอหดั ทาดอกบวั ดีกวา่ ไดไ้ หมคะ คุณอา"

คุณวรรณยิม้ แทนคาตอบ เธอเล่ือนโหลขนมดอกลาดวน
เขา้ มาใกลธ้ ิดาเล้ียงและเพอ่ื นหญิงของหล่อน

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๔๑๔

"รับประทานขนมเสียก่อน เดี๋ยวคอ่ ยหดั ก็ได"้
"แหม ดอกลาดวนดอกนิด ๆน่ารักจงั " ฉมชบาชม ขณะท่ี
บงั อรสุวรรณีเล่ียงไปทางหลงั เรือน สักครู่หล่อนก็กลบั มาพร้อม
กบั ชามแกว้ ใบยอ่ ม หล่อนเอ้ือมมือท่ีมีนิ้วเรียวยาวเปิ ดฝาขวดโหล
ข้ึน แบ่งขนมใส่ชามแกว้ น้นั แลว้ ปิ ดฝายกโหลไปต้งั บนช้นั ริมฝา
ซ่ึงมารดาเล้ียงใช้เป็ นท่ีต้งั โหลขนมชนิดต่งๆ รวมท้งั ของจุกจิก
เช่นโถใส่พลูจีบ เช่ีนหมากและอื่น ๆ แลว้ หล่อนก็กลบั มาร่วมวง
กบั เพื่อนและนอ้ ง ๆหล่อนหยบิ ดอกลาดวนดอกหน่ึงใส่ปากเค้ียว
พลางพยกั หนา้ ชวนเพ่ือนหญิง
"กินซิ แตว้ อร่อยอร่อยหอมดว้ ย...กล่ินลาดวนหวนหอม
เหมือนกลิ่นเจา้ ที่คลึงเคลา้ ชมชิดยงั คิดได.้ .." แลว้ หล่อนก็หวั เราะ
เบา ๆ
"ไอ้ กล่ินเจา้ ' น่ะมนั กล่ินใครกนั จะ๊ หนูเล็ก" ฉมชบาถาม
ลอ้ ๆ แต่บงั อรสุวรรณีหัวเราะเฉยเสีย รุจีประภามองตามมือพี่สาว
ที่หยิบขนมใส่ปากทีละชิ้นอย่างนึกอดั ใจแทน ท่ีสุดก็พูดข้ึนดว้ ย
เสียงท่ียงั ไม่ทนั จะหายเครือดีกวา่
"รับประทานคาละดอกจะไปรู้รสอะไรล่ะคะ คุณพี่เล็ก
เม่ือก้ีอ่อนเค้ียวคาละต้งั สาม"
" คุณวรรณคอนบุตรีนิดหน่ึง ประชดวา่
"ปากคุณพไ่ี ม่กวา้ งเหมือนปากแกน่ีนะ ยายอ่อน"

ตำรับรัก

๔๑๕

ฉมชบาหัวเราะขนั น้องสาวของเพื่อนช่วยแก้แทนด้วย
ความเอน็ ดู

"จริงของนอ้ งอ่อนค่ะ คุณอา รับประทานคาละดอกรู้สึก
ไม่ค่อยพอคา"

"คุณพี่ไปไหนกันมาคะ หายไปท้งั วนั เชียวอ่อนอยู่คน
เดียวเหงาแทบตายตอ้ งวงิ่ มาหาแม่" รุจีประภาถามข้ึน

"คุณพ่ีแอบไปฟังผลสอบมา ที่แรกก็ไม่ทันนึกว่าจะ
ประกาศหรอก ลองไปดูยงั ง้นั พ่ีสาวตอบดว้ ยเสียงธรรมดา ฉมชบา
จึงกล่าวเสริมข้ึนอยา่ งร่าเริง

"นอ้ งออ่ นรู้ไหมจะ๊ พ่สี าวเธอไดเ้ กียรตินิยมอนั ดบั สองน้นั
แน่ะ นี่ถา้ ไม่ติดงานคุณพ่ีกลางหนูเล็กเป็ นตอ้ งไดอ้ นั ดบั หน่ึงแน่
ใคร ๆ พากนั เสียดายกนั ท้งั น้นั พลาดไปเพยี งสองเปอร์เซ็นต"์

"แลว้ พี่แตว้ ล่ะคะ ไดอ้ นั ดบั ไหน?"
"ไมไ่ ดส้ ักอนั ดบั เดียว" ฉมชบาบอกพลางหวั เราะอยา่ ง
ขนั ๆ "ท่ีสอบไดก้ ็ดีเท่าไหร่แลว้ ดีแต่คุณณตช่วยติวให้บา้ งนะไม่
ง้นั มีหวงั ตอ้ งแกต้ วั แน่ๆ"
"แลว้ ก็พ่ีช่อ พีย่ ิ พี่รีล่ะคะ เป็นยงั ไงกนั บา้ ง"
"ได้ทุกคน" ฉมชบายิ้มแกม้ แทบปริ แล้วกล่าวต่อไปว่า
"แตม่ ียหิ วาคนเดียวท่ีไดเ้ กียรตินิยมอนั ดบั สอง"

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๔๑๖

"โอ้โฮ อ่อนดี ใจจัง ย้งง้ีเขาเรี ยก 'บรรยากาศไม่
เปลี่ยนแปลง' คือไม่ตอ้ งดีใจกบั คนน้ีแลว้ ไปเสียใจกบั คนโนน้ วา่
แต.่ ..วศิ วฯ เขาประกาศหรือยงั คุณโป๋ สอบ ไดไ้ หมกไ็ ม่รู้"

"เอ พกี่ ย็ งั ไม่รู้เหมือนกนั " พี่สาวของหล่อนตอบมองหนา้
น้องอย่างพินิจแล้วก็ยิ้มกบั ตวั เอง "คงยงั ไม่ประกาศกระมงั ถ้า
ประกาศแลว้ ปานน้ีโป๋ ก็คงหนา้ เริด มาบอกแลว้ ละ"

"หน้าเริดมาอยู่นี่แล้วไงล่ะ ล็ก" เสียงห้าวๆ ชองบรรเลง
ดงั ข้ึนท่ีริมประตูทาใหท้ ุกคนเหลียวไปมองดว้ ยความประหลาดใจ
เพราะไม่ไดย้ ินเสียงฝี เทา้ เขาเดินกม้ ตวั ผา่ นหนา้ หญิงสาวท้งั สาม
คนเขา้ มาคุกเขา่ ทาความเคารพคุณวรรณอยา่ งเรียบร้อย แลว้ จึงหนั
เขา้ หาเพอ่ื นสาว "ยนิ ดีดว้ ยนะ เลก็ คุณแตว้ กบั นอ้ งดว้ ยฮะ"

หญิงสาวท้งั สองก็แสดงความยินดีตอบเขาเกือบพร้อมกนั
โดยเดาเอาจากสีหนา้ ร่าเริงของเขา แตร่ ุจีประภากลบั ต่อวา่

"นอ้ งออ่ นประกาศต้งั แต่วานซืน คุณโป๋ เพ่งิ มาแสดงความ
ยนิ ดีวนั น้ีเอง"

"โธ๋ ก็ผมเพ่ิงเห็นนี่ฮะ....เอาเถอะ เพื่อเป็ นการทาขวญั ที่
แสดงความยินดีกบั น้องอ่อนช้าไป วนั น้ีผมมีช็อกโกแลตมาฝาก
ดว้ ย" เขาแกห้ ่อกระดาษที่ถือติดมือมาหยบิ ช็อกโกแลตสามเหล่ียม
แทง่ ใหญ่ออกมาส่งใหเ้ ดก็ สาว รุจีประภาลงั เลเหลือบดูพี่สาวคลา้ ย
จะขออนุญาต บงั อรสุวรรณีจึงยิ้ม พยกั หน้าให้น้องสาวรับของ

ตำรับรัก

๔๑๗

กานัลน้ัน คร้ันบรรเลงแสดงอาการสนเท่ห์ในกิริยาของหล่อน
หญิงสาวจึงแกว้ า่

"นอ้ งอ่อนบ่นปวดฟันบ่อย ฉนั เลยแกลง้ วา่ แกวา่ อยากกิน
ช็อกโลแลตบ่อย าฟันถึงไดเ้ สีย ทีน้ีพอใครให้ช็อกโกแลตแกเลย
ไมก่ ลา้ รับ"

"นอ้ งออ่ นฟันเสียหลายขี่หรือฮะ?" บรรเลงหนั มาถามโดย
พาซ่ือ "ปล่อยไวไ้ ม่ดีนะฮะ อีกหน่อยจะเป็ นมาก ทรมานแย่ เรียน
หนงั สือก็ไมร่ ู้เรื่อง...ไหน นอ้ งออ่ นอา้ ปากดูชิฮะ ฟันเสียกี่ซ่ี"

แต่รุจีประภากลบั หุบปากแน่น ลนั่ ศีรษะคิกๆ แกม้ แดงก่า
ทุกคนจึงพากนั หวั เราะ และบงั อรสุวรรณีกท็ าเสียงดุเพ่ือนชายวา่

"มีอยา่ งที่ไหน สุภาพบุรุษหนุ่มมาขอใหส้ ุภาพสตรีสาวอา้
ปากให้ดู ใครจะยอม ฉันน่ะไม่ยอมคนหน่ึงละ จะยอมก็แต่กบั
หมอฟันเท่าน้ัน แลว้ น้องอ่อนแกยอมไปหาหมอท่ีไหน แกกลัว
หมอจะตาย"

"ถึงกลวั ยงั ไงก็ควรจะไป ปล่อยให้ทนปวดฟันอยอู่ ยา่ งน้ี
ไม่ดีแน่ ผมจะพานอ้ งออ่ นไปหาหมอเอง ไปหาพบี่ นั ลือไงล่ะ
เลก็ ...นอ้ งอ่อนไปนะฮะ พี่ชายผมเป็นหมอฟันท่ีใจดีมากทีเดียว ถา้
คนไขค้ นไหนยอมใหก้ รอดี ๆโดยไม่คร่าครวญมากนกั ก็มกั จะได้
รางวลั เป็นช็อกโกแลตหีบใหญ่"

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๔๑๘

ทุกคนพากนั หัวเราะอีก รุจีประภาชาเลืองคอ้ นชายหนุ่ม
ขยบั ปากจะต่อวา่ บรรเลงดีแต่จะเห็นหล่อนป็ นเด็กตะกละอยเู่ ร่ือย
แต่แล้วก็เกิดอายุฟันข้ึนมา จึงเปล่ียนไม่พูด หล่อนก้มลงมอง
ช็อกโกแลตในมือตนเองทาอาการเหมือนจะส่งคืนให้เจา้ ของแต่
เมื่อนึกข้ึนไดว้ า่ 'ผใู้ หญ่เขาตอ้ งไม่งอน นนั่ เป็นกิริยาของเด็ก'
จึงนง่ั เฉยเสียเมินหนา้ ไปทางอ่ืน

"คุณอาอนุญาตให้ผมพาน้องอ่อนไปหาหมอนะครับ
พรุ่งน้ีผมจะไปนดั เขาไวก้ ่อน แลว้ จะมารับนอ้ งอ่อนที่หลงั "

"ก็ตอ้ งแลว้ แต่เจา้ ตวั เขาจะยอมไหม ขอบใจคุณโป๋ ท่ีเอาใจ
ใส่นอ้ ง"

"ว่าไงฮะนอ้ งอ่อน คุณแม่อนุญาตแลว้ ละ" บรรเลงเขา้ ซ้ี
แต่รุจีประภายงั คงส่ังศรีษะไม่ยอมโตต้ อบวา่ กระไรคุณวรรณนึก
ราคาญความแสนแง่แสนงินของธิดาจึงเปล่ียนเรื่องเสีย เธอเล่ือน
อ่างแกว้ เจียระไนปักดอกบวั สีม่วงอ่อนเขา้ มาใกลช้ ายหนุ่ม และวา่

"แมอ่ ่อนทาดอกบวั ไวใ้ หค้ ุณโป๋ อา่ งหน่ึง น่ีไงล่ะ"
"ง้ันหรือครับ แหมผมดีใจริง ๆ อยากได้มานานแล้ว"
บรรเลงเหลือบมอง เด็กสาวอยา่ งรู้สึกซาบซ้ึงในน้าใจของหล่อน
"ขอบคุณมากนะฮะ น้องอ่อน ในห้องผมไม่มีดอไมป้ ระดบั เลย
โชดดีท่ีไดฝ้ ี มือนอ้ งอ่อน...ทาเก่งจงั สวยกวา่ ของจริงเสียอีก..หอม

ตำรับรัก

๔๑๙

เสียด้วยซี" เขากล่าวประโยคท้าย หลังจากที่ก้มลงดมดอกบัว
ประดิษฐน์ ้นั แลว้

ขณะที่เขาพิศบัวท้ังสามดอกในอ่างน้ัน ชายหนุ่ม
สังเกตเห็นว่า ดอกหน่ึงในจานวนน้นั งดงามประณีตกว่าอีกสอง
ดอกอย่างเปรียบเทียบกนั ไม่ได้ กลีบอนั ซับซ้อนของมนั เรียงสับ
หวา่ งกนั อย่างพอเหมาะพอเจาะ และริมกลีบก็เสมอกนั ไม่ส้ันๆ
ยาวๆเบ้ียวบูดเหมือนอีกสองดอก เขาขยบั ปากจะทกั แต่เมื่อนึก
อะไรข้ึนไดก้ ็กลบั หุบปากเสีย นง่ั อมยิม้ เฉยอยู๋ ฉมชบาซ่ึงนง่ั เงียบ
อยนู่ านกพ็ ดู ข้ึนดว้ ยเสียงหวั เราะวา่

"พ่ีวา่ อ่างเล็กไปนะ นอ้ งอ่อน บวั สามดอกมนั จะแน่นไป
ใหพ้ ่แี ตว้ เสียดอก หน่ึงเถอะ"

บงั อรสุวรรณีจึงเยา้ วา่
"จะขอก็ขอตรงๆเถอะ แตว้ นอ้ งอ่อนแกข้ีคร้านจะรีบให้
ออกเป็ นแฟนกันเฉยเสียเมินหน้าไปทางอ่ืนคุณวรรณยิ้มอย่าง
อารมณ์ดี ตอบวา่ มาแต่เลก็ แต่นอ้ ย"
รุจีประภายมิ้ อยา่ งไมย่ อมใหเ้ ห็นฟัน พดู อุบอิบวา่
"คุณโป๋ หยบิ ใหพ้ แ่ี ตว้ ดอกหน่ึงซีคะ"
บรรเลงจึงกม้ ลงพิจารณา บวั ท้งั สามดอกน้นั อีก คร้ังหน่ึง
ทาเป็นเลือกหยบิ ดอกไหนใหฉ้ มชบาจึงจะดี จากหางตา บรรเลงก็

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๔๒๐

เห็นสายตาของรุจีประภาจบั อยทู่ ่ีมือของเขาซ่ึงแตะตอ้ งดอกบวั อยู่
ทาท่าคลา้ ยจะไมห่ ายใจเอาที่เดียว เขาจึงพดู ยมิ้ ๆกบั ฉมชบา

"วนั ผมยอมเสียมารยาทตอ้ งขอเลือกก่อน ผมชอบสอง
ดอกนี่ คุณแตว้ เอาดอกน้ีแลว้ กนั นะครับ" เขากรีดนิ้วหยบิ ดอกบวั
ดอกงามส่งให้ลมชบา และดว้ ยหางตาอีกน่ะแหละท่ีเขาแอบเห็น
ว่า รุจีประภาเผยริมฝี ปากยิ้มแป็ นด้วยความดีใจจนแลเห็นเข้ียว
เล็กๆขาวเป็ นเงาท้งั สองซี่ที่มุมปาก ฉมชบารับดอกบวั จากชาย
หนุ่มมาหมุนพิจารณาดูใกล้ ๆ แลว้ ชมวา่

"ฝีมือนอ้ งอ่อนนี่วเิ ศษจริง ดีกวา่ ท่ีหนูเลก็ ทาเสียอีก"
"ออ้ ...ดอกน้นั ไม่ใชฝี มืออ่อนหรอกค่ะ ฝี มือแม่น่ะ ที่อ่อน
ทา...อยใู่ นอ่างน่ีท้งั สองดอก คุณโป๋ ...ตาไม่มีศิลป์ ถึงไดช้ อบดอก
ท่ีออ่ นทา"
บรรเลงยิม้ อยใู่ นหนา้ มองดูกิริยาร่าเริงของเด็กสาวอยา่ ง
นึกเอ็นดู โดยไม่คิดจะแก้ตวั ในคาตาหนิน้ัน ฉมชบาเห็นบงั อร
สุวรรณีกาลังยิ้มน้อย ๆ มองดูเพ่ือนชายทีหน่ึง น้องสาวทีหน่ึง
สลบั กนั ไป จึงแอบสะกิดท่ีเทา้ เบา ๆ บงั อรสุวรรณีเหลียวมา
ทางเพ่ือนหญิง ฉมชบาก็แลเห็นวา่ ดวงตาดาขลบั มีเงาซ้ึงเหมือน
กามะหยเี่ น้ือดีคู่น้นั มีแผนการอะไรบางอยา่ งซ่อนอย!ู่ !
*

ตำรับรัก

๔๒๑

๒๗
เสียงฝี เท้าขึ้นบันไดเรือนมา ยังมิทันที่เจ้าของฝี เท้าจะ
ปรากฏกายกม็ อี าการสะดุ้งแรง เหลยี วขวบั ไปทางประตู พร้อมกับ
ปรารภว่า
"แหม ฝี เท้าใคร เม้ือนหมือน..." หล่อนพูดยงั ไม่ทนั จบ
ประโยค ประภาสก็โผล่เขา้ ประตูมา เขาทาความคารพคุณวรรณ
และรับไหวห้ นุ่มสาวทุกคนพลางทกั วา่
"วนั น้ีผมโชคดีจริง ไดพ้ บทุกคนท่ีอยากพบ"
"พี่ภาสอยากพบใครมากที่สุด บอกได้ไหมคะ? บงั อร
สุวรรณีลอ้ แลว้ ก็หวั เราะ เมื่อเห็นหนา้ ของฉมชบกลายเป็ นสีชมพู
แก่
"ออ่ นทายวา่ พี่ภาสยากพบพีแ่ ตว้ มากกวา่ ใครเพ่ือนเลยถูก
ไหมคะ" รุจีประภาสพดู ยมิ้ ๆ ประภาสไดแ้ ต่หวั เราะ ไม่รับแต่ก็ไม่
ปฏิเสธ แต่ฉมชบากลบั คา้ นวา่
"ไม่จริหรอก น้องอ่อน ถ้าอยากพบพ่ีทาไมพ่ีภาสถึงมา
ท่ีนี่ล่ะ ทาไมไมไ่ ปท่ีบา้ น?"
"ผมไปแลว้ แต่ไม่พบคุณนอ้ ง..." ประภาสแยง้ เสียง
ออ่ น ๆ
"เห็นไหมคะ อ่อนทายถูกแล้ว พี่ภาสให้อะไรอ่อนเป็ น
รางวลั มง่ั ?"

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๔๒๒

"ไม่มีใครจา้ งให้ทายสักหน่อย ยายอ่อน" คุณวรรณขดั ข้ึน
ขมวดคิ้วเป็ นเชิงปรามธิดาสาว รุจีประภาหลบตามารดาพดู แกเ้ กอ้
วา่

"พ่ีภาสคะ พี่แตว้ สอบได้แลว้ พ่ีภาสไม่แสดงความยินดี
หรือคะ?"

พวกเราที่นงั่ อยู่น่ีสอบไดท้ ุกคนค่ะ" ฉมชบาพูดพลางยิม้
ตอบสายตาแสดงความปล้ืมปี ติของพี่ชาย "พ่ีภาสตอ้ งพาพวกเรา
ไปเล้ียงฉลองนะคะ เล้ียงนะคะ่ พภี่ าสจะไดไ้ มต่ อ้ งกลบั ค่า"

"ตกลง ที่ไหนดีล่ะคุณน้อง ที่รัตนโกสินทร์ดีไหม?"
ประภาสถามความเห็น เม่ือทุกคนตกลงเห็นดว้ ยก็ชวนกนั ลาคุณ
วรรณลงจากเรือน รุจีประภาขอตวั ไปปล่ียนเครืองแต่งกายบนตึก
ครู่หน่ึง ก็กลบั ลงมา ต่อจากน้นั หนุ่มสาวท้งั หมดก็เดินไปยงั หนา้
ตึก ซ่ึงบรรเลงและประภาสจอดรถไว้ บงั อรสุวรรณีชวนนอ้ งสาว
ข้ึนรถบรรเลงแต่รุจีประภากลบั หนั มาร้องเรียกฉมชบา

"พี่แตว้ ไปกบั อ่อนดีกว่าค่ะจะได้คุยกนั ปล่อยพี่ภาสไป
คนเดียวเถอะคะ่ "

ฉมชบากาลงั เดินอยใู่ กล้ ๆ ประภาส เม่ือไดย้ ินเสียงเรียกก็
ชะงกั ประภาสเหลือบดูน้องสาวรู้สึกใจหายวาบ เม่ือเห็นหล่อน
ขยบั จะเดินแยกทางไปจริงๆกบั บงั อรสุวรรณีขดั ข้ึนวา่

ตำรับรัก

๔๒๓

"แตว้ ไปกบั พี่ภาสดีแลว้ ละจะ้ พอไปถึงโน่นค่อยคุยกนั ก็
ไดน้ ่ีนอ้ งอ่อน เดี๋ยวพ่ภี าสเหงาแยซ่ ี"

ฉมชบาจึงหวั เราะ
"เลยไมร่ ู้วา่ จะตามใครถูก เด๋ียวคุณนอ้ งวา่ อยา่ งน้ีเดี๋ยวคุณ
พวี่ า่ ยงั น้นั "
"ทาตามใจคุณน้องเองดีกว่า อยากไปกบั ใครก็แลว้ แต่ใจ
คุณน้อง" ประภาสแนะด้วยเสียงเบากว่าปรกติ แต่มองสบตา
นอ้ งสาวอยา่ งวงิ วอน ฉมชบาจึงตอบวา่
"ถา้ ง้นั แตว้ กจ็ ะไปกบั พีภ่ าส นา้ นนานกวา่ จะไดพ้ บพ่ีสักที
คิดถึงแย่" หล่อนยิ้มองดูเขาด้วยสายตหวานฉ่า ประภาสใจเต้น
โครมครามข้ึนมาทนั ที อยากจะหยุดเดิน เพื่อคน้ หาความจริงใจ
จากคาพูดทานองทีเล่นทีจริงน้นั แต่ฉมชบาไม่ให้โอกาส หล่อน
จบั ปลายแขนเส้ือของเขาร้ังใหอ้ อกเดินเร็วข้ึน พลางหวั เราะๆ "เร็ว
เขา้ เถอะคะ่ เราตอ้ งไปก่อนคนั โนน้ ใหเ้ ขาแล่นตามเราเสียมง่ั "
เม่ือไปถึโรแรมรัตนโกสินทร์ ปรากฎว่ากาลงั มีงานเล้ียง
จากเสียงการสนทนาหยอกลอ้ กนั พอจะทราบไดว้ า่ เป็ นงานฉลอง
การหม้ันของหนุ่มสาวคู่หน่ึง มีแขกน่ังเต็มโต๊ะยาวท่ีประดับ
ดอกไมส้ ดไวง้ ดงาม เสียงสรวลเสเฮฮาเยา้ หยอกดงั อยไู่ ม่ขาดระยะ
ชายหนุ่มและหญิงสาวผเู้ ป็ นเจา้ ภาพนง่ั เคียงคู่ยิ้มระร่ืนอยู่ ณ หัว
โต๊ะดา้ นหน่ึง ฝ่ ายหญิงเป็ นคนขาว ค่อนขา้ งทว้ ม สวมชุดราตรีสี

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๔๒๔

แดงสด ตดั แบบท่ีอวดทรวดทรง และผิวเน้ือมากท่ีสุดที่จะเป็ นไป
ได้ แสงจากมณีมีค่าท่ีหู คอ แขน นิ้ว และแมท้ ี่ทรงผมทอประกาย
วบู วาบอยใู่ นแสงแดดของเวลาบา่ ย

รุจีประภา ซ่ึงกาลงั เดินตามเพื่อนชายหญิงของพี่สาวไปยงั
โต๊ะวา่ ง ซ่ึงอยไู่ ม่ไกลนกั เผอิญเหลือบเห็นเจา้ สาวในอนาคตเขา้ ก็
บ่นข้ึนเบา ๆ

"แหม เจา้ สาวเขาเชง้ วบั เลย เสียแต่แต่งอีฟนิ่งเดรสหลงั ลึก
ถึงเอวท้งั ๆที่ยงั กลางวนั แสกๆ เล่นเอาพวกเราปอนไปถนดั ใจ"
บงั อรสุวรรณีเหลือบดูเส้ือผา้ ของน้องสาวและเพ่ือนรวมท้งั ของ
ตวั เองดว้ ย ท้งั สามคนอยใู่ นเคร่ืองแต่งกายสีดาเรียบๆไม่หรูรา แต่
ก็ไม่ถึงกบั จะเรียกวา่ 'ปอน' จึงกล่าวคลา้ ยจะทว้ ง

เส้ือผา้ ไวท้ ุกข์จะให้โก้ส้กแค่ไหน..." หล่อนหยุดชะงัก
เมื่อสายตาแลเลยไปยงั ใบหน้าของชายหนุ่ม ผูจ้ ะเป็ นเจา้ บ่าวใน
อนาคตโดยบงั เอิญ ชายหนุ่มผนู้ ้นั ก็เงยหนา้ ข้ึนมาจากอาหารพอดี
เมือสบตากบั บงั อรสุวรรณี ใบหน้าอนั ช่ืนบานของเขาก็เผือดลง
เขากม้ หนา้ หลบสายตาคมมีประกายเยาะ ๆ ของบงั อรสุวรรณี รุจี
ปะภาบีบแขนพ่สี าวแน่น กระซิบวา่

"อุ๊ย คุณอภิชัยน่ะเอง นึกว่าใคร...อ่อนนึกถึงคุณพ่ีกลาง
แลว้ ..." เสียงของหล่อนเครือลงแลว้ ขาดหายไป บงั อรสุวรณีจึงรีบ
ขดั ข้ึนเสียก่อนท่ีนอ้ งสาวจะราพนั ตอ่ ไป

ตำรับรัก

๔๒๕

"อยา่ เพิ่งพดู อะไรเลย นอ้ งอ่อน รู้จกั กาลเทศะเสียบา้ ง...พี่
ภาสคะ เราไปหาโตะ๊ ไกล ๆหน่อยไดไ้ หมคะ?"

"ถา้ ง้นั ไปโตะ๊ มุมน้นั กแ็ ลว้ กนั นะครับ" ประภาสพูดพลาง
นาคณะเดินต่อไปอีก จนถึงโต๊ะที่ต้องการ ทุกคนจึงลงน่ัง
ประภาสเป็ นผูส้ ่ังน้าชาและอาหารวา่ งระว่างการรับประทาน รุจี
ประภากเ็ อย่ ถึงเร่ืองที่ยงั ติดใจต่อไป

"อ่อนไม่คิดเลย ว่าคุณอภิชัยจะเป็ นคนหน้าไหว้หลัง
หลอกอย่างน้ี โธ่ต่อหน้าพวกเราทาท่าเหมือนคนจวนจะตาย พ่ี
แตว้ จาวนั ที่เขามารดน้าคุณพี่กลางไดไ้ หมคะ?" คร้ันฉมชบาพยกั
หนา้ เด็กสาวก็กล่าวต่อไป "วนั น้นั อ่อนกบั พ่ีแตว้ สงสารพี่แกแทบ
แย่ นี่ยงั ไมท่ นั ไร เพียงสองเดือนเท่าน้นั ก็มาแต่งงานเสียกบั คนอ่ืน
หนา้ ง้ี บานเป็นจานเชิง"

"ไม่ใช่แต่งงานหรอกจะ้ น้องอ่อน เม่ือก้ีพ่ีแตว้ ไดย้ ินเขา
พดู กนั ถึงวนั แตง่ งานท่ีกาลงั จะมาถึง นี่เป็นเพียงหม้นั เทา่ น้นั "
ฉมชบาวา่

"ถึงหม้นั ก็เถอะค่ะ มนั รวดเร็วเกินไป ซ้าอ่อนยงั ไดย้ นิ
คุณอภิชยั พูดกบั คุณพี่เล็กอีกดว้ ยว่า ในชาติน้ีเขาจะไม่แต่งงานกบั
ใครเลย เขาสงสารคุณพี่กลาง เขารู้ค่ะวา่ คุณพี่กลางเสียเพราะรัก
เขามาก เธอกลวั ว่าเขาจะไปแต่งงานกบั คนอื่นเสียจึงตอ้ งไปบน
บานพระภูมิตอนดึกคืนน้นั "

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๔๒๖

"เอาที่ไหนมาพูดน่ะ คุณพ่ีกลางจะทาอะไรเหลวๆยงั ง้นั
เทียวหรือ?" บงั อรสุวรรณีขดั คอนอ้ งสาว คิ้วเรียวยาวของหล่อน
ขมวดนิด ๆ หล่อนไม่ปรารถนาให้เร่ืองราวอันน่าสมเพชของ
พ่ีสาวที่รักถูกขดุ คุย้ ข้ึนมากล่าวถึงอีกไม่วา่ ในแง่ใด ๆ

"คุณพี่จาไม่ไดห้ รือคะ อ่อนจาได้ คุณอภิชัยเล่าว่าคุณพี่
กลางชอบแอบไปอธิษฐานที่ศาลพระภูมิตอนดึก ๆ เสมอเลย เธอ
เช่ือว่าพระภูมิจะช่วยดลบนั ดาลให้เธอไดแ้ ต่งงานกบั เขา เธอไม่
กลา้ เขา้ ไปอธิษฐานในหอ้ งพระ เพราะกลวั คุณพอ่ จะถามและเธอก็
ไม่กลา้ พดู ปด"

"คุยเรื่องอื่นดีกว่าน่ะ น้องอ่อน" บงั อรสุวรรณีขัดข้ึน
บรรเลงจึงช่วยเปลี่ยนเรื่องคุยเสีย

"เมื่อตอนบ่ายฟังผลสอบแล้วเพ่ือนมันฉุดไปดูหนังถึง
ไดม้ าหาเลก็ ชา้ ไป"

"หนังเร่ืองอะไรครับ" ประภาสถามข้ึน เขายินดีที่การ
สนทนาไดห้ นั ไปจากเรื่องท่ีจะทาใหท้ ุกคนข่นุ ใจ

"เร่ือง รักตอ้ งห้าม' ครับ หนงั ดีมากทีเดียวผมดูแลว้ ตอ้ ง
กล้นั ใจหลายหน"

"หวาดเสียวหรืคะ เอ ฟังชื่อก็ไม่นจะเป็ นหนงั บู๊" ฉมชบา
ปรารภ

ตำรับรัก

๔๒๗

"ไม่ใช่หนังบู๊หรอกครับ เป็ นหนังชีวิตเก่ียวกับความ
ผูกพนั ระหว่างแม่กบั ลูกบางตอนมนั หนกั ขนาดผมเป็ นผูช้ ายยงั
หายใจไม่ค่อยออก"

"จบดีไหมคะ ของอ่อนไม่กลัวว่าหนังจะหนักแค่ไหน
นางเอกพระเอกจะทนทุกขท์ รมานเท่าไหร่ ขอใหจ้ บดีเท่าน้นั เป็ น
พอ" รุจีประภาถามข้ึนบา้ ง

"จะเรียกว่าจบดีก็คงได้ คือนางเอกกบั พระเอกเขาเขา้ ใจ
กนั ดี แต่ไม่ไดแ้ ต่งานกนั เร่ืองก็เพราะนางเอกแต่งงานแล้วมีลูก
แลว้ แต่สามีตายลูกโตรู้ความแลว้ ก็เฝ้ าออ้ นวอนไม่ให้แม่แต่งงาน
ใหม่ นางเอกรักลูกมากก็เลยยอมสละความสุขของตวั เองเพื่อลูก
ส่วนพระเอกกร็ ักนางเอกจนไมค่ ิดแตง่ งานกบั หญิงอ่ืนๆ ตกลง
ก็เลยรักกนั อยอู่ ยา่ งน้นั เอง"

"โอ แยจ่ ริง" รุจีประภาร้องอยา่ งเป็ นทุกขแ์ ทนราวกบั เป็ น
เรื่องของหล่อนเอง"อย่างน้ีเขาไม่เรียกจบดีหรอกค่ะ ถ้าจบดี
พระเอกกบั นางเอกก็อตอ้ งไดแ้ ต่งงานกนั ซีคะ ไม่ง้นั จะมีความสุข
ไดย้ งั ไง จริงไหมคะพ่แี ตว้ "

ฉมชบาวางถ้วยน้ าชาลง สายตาของหล่อนจับอยู่ท่ี
แซนดว์ ชิ ในจาน ขณะท่ีตอบเรียบ ๆ วา่

"ไม่จริงหรอก น้องอ่อน คนเราไม่ใช่จะมีความสุขดว้ ย
การแต่งงานเสมอไป เราอาจเป็ นสุขเม่ือรู้ตวั วา่ คนที่เรารักก็รักเรา

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๔๒๘

ดว้ ย ถึงจะมีอุปสรรคขดั ขวางไม่ให้ราได้แต่งงานกนั ก็ไม่ห็นจะ
แปลกอะไร เราก็เป็นสุขอยกู่ บั ความรักในหวั ใจของ

"นี่เป็ นคร้ังแรกที่อ่อนกับพี่แต้วมีความเห็นขดั แยง้ กัน
ต้งั แต่เป็นแฟนกนั มา โธ่ จะมีใครเห็นดว้ ยกบั อ่อนสักคนหน่ึงไหม
คะ พ่ีภาสวา่ ยงั ไง" เดก็ สาวร้องอุทธรณ์

ประภาสเหลือบดูนอ้ งสาวของเขา บงั เอิญพบสายตาของ
ฉมชบากาลงั มองอยแู่ ลว้ ในดวงตากลมสีน้าตาลเหลือบทองคู่น้นั
มีความหมาย ท่ีถา้ เขาจะอ่านก็คงจะออก แต่ประภาสก็หากลา้ อ่าน
ไม!่ ! ในท่ีสุดเขาก็ตอบวา่

"ผมตอ้ งขอเขา้ ขา้ งคุณแตว้ ผมเห็นดว้ ยที่วา่ คนที่รักกนั มี
แต่อุปสรรคขัดขวางไม่ให้แต่งานกัน ท้ังคู่ก็อาจเป็ นสุ ขได้
เวน้ เสียแตว่ า่ ..." เขาเวน้ ระยะนิดหน่ึงก่อนจะกล่าวต่อไปดว้ ยเสียง
คอ่ นขา้ งพร่า "เวน้ เสียแต่วา่ ฝ่ ายหน่ึงจะไปแต่งงานเสียกบั ผชู้ ายอ่ืน
เสียก่อนเท่าน้นั "

"อ๊ะ" บงั อรสุวรณีทว้ งด้วยเสียงหัวเราะ "พี่ภาสใช้คาว่า
"ผูช้ ายอื่น" ก็แปลว่า ฝ่ ายท่ีจะแต่งงานก่อนน้นั เป็ นผหู้ ญิงน่ะซีคะ
พี่ภาสดูถูกผหู้ ญิงวา่ ใจโลเลกวา่ ผชู้ ายง้นั หรือคะ?"

"มิได้ ผมไม่ไดต้ ้งั ใจจะพูดอย่างน้นั แต่เออ้ พูดโดยทวั่ ๆ
ไปแล้ว..." ประกาสออกจะตะกุกตะกกั ฉมชบาเงยหน้าข้ึนมอง

ตำรับรัก

๔๒๙

ชายหนุ่ม ตาของหล่อนเป็ นประกาย แวววาว หล่อนกล่าวแซงข้ึน
วา่

"พูดโดยทั่วๆไปแล้ว ผู้หญิงใจคอม่ันคงกว่าผู้ชายค่ะ
ผูห้ ญิงเราลงรักผู้ชายคนไหนแล้วเกิดอุปสรคขัดขวางไม่ให้
แตง่ งานกนั ผหู้ ญิงจะครองตวั อยเู่ ป็ นโสดไดต้ ลอดชาติ แต่ผชู้ ายซี
คะร้อยก็ท้งั ร้อย พอผูห้ ญิงท่ีเขารักแก่ตวั ลง ความรักของผชู้ ายก็
จางลง ในท่ีสุดก็หนั ไปหาสาว ๆสวย ๆ คนอ่ืนต่อไป โดยลืมความ
ต้ังใจเดิมของตนเองท่ีว่า จะไม่แต่งานเสียสนิท แต้วเคยเห็น
ตวั อยา่ งมานกั ต่อนกั แลว้ "

"แตช่ ายประเภทน้นั จะตอ้ งไมใ่ ช่ผม" ประภาสยนื ยนั อยา่ ง
มน่ั คง ทาให้ทุกคนพากนั หัวเราะ บรรเลงพดู ยิม้ ๆ อยา่ งลอ้ เลียน
วา่

"คุณภาส พูดทาทางจริงจงั ยงั กบั เป็ นเรื่องของคุณเองแน่ะ
ครับ"

ประภาสตีหนา้ เจ่ือนๆ แกต้ วั วา่
"ผมหมายความเพียงว่า หากผมรักใครแล้วไม่สม
ปรารถนา ผมแน่ใจว่าจะอยู่เป็ นโสดได้ตลอดชีวิต แมว้ ่าผูห้ ญิงท่ี
ผมรักจะไปแต่งงานกบั ผอู้ ่ืนก็ตาม
"คุณโป๋ เห็นดว้ ยกบั พภ่ี าสไหมคะ?" รุจีประภาถามข้ึนดว้ ย
เสียงธรรมดาสีหนา้ ราบเรียบของเด็กสาวทาให้หล่อนดูเป็ นผใู้ หญ่

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๔๓๐

ข้ึน บรรเลงเหลือบดูบงั อรสุวรรณีเห็นหล่อนยมิ้ แลว้ บุย้ ใบก้ บั เขา
ดว้ ยสายตาเป็ นเชิงยุให้ตอบ เขาจึงกล่าวดว้ ยเสียงธรรมดาเช่นกนั
วา่

"ผมยงั ไม่เห็นดว้ ย สาหรับผมตอ้ งมีหมายเหตุคือถ้าหาก
ผหู้ ญิงท่ีผมรักก็รักแต่มีอุปสรรคขดั ขวางการแต่งงาน ผมก็ยนิ ดีจะ
ไม่แตง่ งานตลอดชาติเหมือนคุณภาส แต่ทีน้ีกวา่ เธอไม่รักผม และ
ไปแต่งงานเสียกบั คนอ่ืน ผมก็อาจแต่งานกบั ใครอีกคนหน่ึงได้
เหมือนกนั " เม่ือกล่าวจบบรรเลงกล็ อบเลิกคิ้วกบั บงั อรสุวรรณีเป็ น
ทีถามว่า ตอบอย่างน้ีใช่ไดห้ รือยงั ? บงั อรสุวรรณียิม้ ตอบสายตา
เพื่อนชายพร้อมกบั พยกั หน้านิด ๆ แลว้ มองเลยไปยงั ใบหนา้ ของ
นอ้ งสาว รุจีประภาวางหนา้ ขรึม ถามต่อไปวา่

"อา้ ว ก็ถา้ คุณโป๋ ไม่รักคนอื่นอีกล่ะ คุณจะแต่งงานกบั เขา
ไดอ้ ยา่ งไร"

"นนั่ ไมใ่ ช่เร่ืองสาคญั มติของผมมีวา่ ผมจะแต่งงานแต่กบั
คนท่ีผมรักเท่าน้นั " บรรเลงยนื ยนั ดว้ ยน้าเสียงและแววตาอ่อนโยน
กว่าปรกติ บงั อรสุวรรณีมองดูน้องสาวอีกคร้ังหน่ึง แล้วหล่อนก็
นึกภมู ิใจท่ีนอ้ งสาวของหล่อนวางสีหนา้ เฉย ท้งั ๆที่แกม้ เป็นสีชมพู
เรื่อๆ รุจีประภาไม่ไดแ้ สดงอาการยินดีจนออกนอกหน้าอย่างที่
หล่อนเคยแสดงเม่ือมีใครพดู ถูกใจ ซ้าเม่ือบรรเลงกล่าวจบหล่อนก็

ตำรับรัก

๔๓๑

เพยี งแตพ่ ยกั หนา้ นิดหน่ึง คลา้ ยกบั ไมส่ ู้สนใจนกั และแทนที่จะต่อ
ความ หล่อนกลบั เปลี่ยนเร่ืองพดู เสีย

"เคก้ อยา่ งน้ีอร่อยดีนะคะ พ่ีแตว้ " หล่อนพูดพลางใชส้ ้อม
จิ้มขนมหนา้ ครีมชิ้นหน่ึงข้ึนพิจารณา "อ่อนจะไปบอกให้แม่ทา
บ้าง พี่แต้วจารสไว้ให้ดีนะคะ จะได้คอยบอกแม่ว่าเหมือน
หรือไม่"
ชูวงศ์ ฉายะจินดา

"ไม่เป็ นไร เหมือนหรือไม่หมือน พ่ีแตว้ วา่ ฝี มือคุณอาจะ
อร่อยกวา่ เสียดว้ ยซ้า"

"แต้วยอเก่งอย่างน้ีเอง มิน่าล่ะ พอโผล่ไปทีไรแม่ตอ้ ง
เรียกกินขนมบงั อรสุวรรณีวา่ พลางหวั เราะ

ขณน้นั สียง "ไชโย " ดงั สนนั่ มาจากโตะ๊ ท่ีมีงานมงคลน้นั
สี่คนมองดูตากนั แลว้ ก็ยิ้มอยู่ในหน้า รุจีประภาคนเดียวที่รู้สึกขดั
แค้น เม่ือนึกถึงพี่สาวคนโตผูอ้ าภพั หล่อนชาเลืองค้อนพ่ีสาว
คนล็กนิดหน่ึงท่ีไม่แสดงอาการเหมือหล่อน บงั อรสุวรณีแลห็น
สายตาของนอ้ งจึงพดู เบา ดว้ ยน้าเสียงมีหวั เราะแกม

"เป็ บุญของพ่ีกลาง ที่เธอจะไม่ตอ้ งเสียใจกบั นิสัยใจเร็ว
ด่วนไดข้ องนายคนน้ี"

ขากลบั จากการเล้ียงน้าชา ประภาสขบั รถมาส่งนอ้ งสาวที่
บา้ น ถามคนใช้ที่มาเปิ ดประตูไดค้ วามว่าคุณหลวงและคุณนาย

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๔๓๒

รักษ์ราชพสั ดุ ยงั ไม่กลบั จากไปธุระนอกบา้ น ประภาสจึงไม่ลง
จากรถ เขาพดู กบั ฉมชบาวา่

"คุณพ่อคุณยมั ่งไม่กลบั เมื่อตอนบ่ายผมมาก็ไม่ได้พบ
คุณนอ้ งช่วยเรียนท่านวา่ วนั หลงั ผมจะมากราบเทา้ ใหม่ วนั น้ีจวน
ค่าแลว้ ตาผมไม่ดีไม่อยากขบั รถกลางคืน"

ฉมชบาประนมมือไหวล้ าพี่ชาย แล้วจึงก้าวลงจากรถ
หล่อนเตือนวา่

"พ่ภี าสอยา่ ลืมนะคะ วนั แตว้ รับปริญญาพี่ภาสตอ้ งมาดูให้
ไดน้ ะคะ วนั ท่ีหา้ เดือนหนา้ นี่แลว้ "

ประภาสกม้ ศีรษะรับคา แลว้ ก็เคลื่อนรถจากไป ฉมชบา
แลตามจนรถเล้ียวลบั ประตูบา้ นไป แลว้ จึงหนั กลบั ข้ึนตึก พอดีกบั
สาวใชค้ นหน่ึงเขา้ มารายงานวา่ มีหญิงคนหน่ึงมาคอยอยตู่ ้งั แต่บ่าย
ฉมชบารู้สึกประหลาดใจจึงถามวา่

"เอะ๊ ใครนะ ผอ่ ง แกรู้จกั เขาหรือเปล่า?"
"ผ่องไม่เคยห็นค่ะ ทาทาง...ยงั ไงไม่ทราบ ที่จริงผ่องก็
บอกเขาแลว้ วา่ คุณ ไมอ่ ยใู่ หก้ ลบั ไปก่อน แต่เขากย็ งั ..."
"เอาเถอะๆ ไม่ป็ นไรหรอก" ฉมชบาตดั บท "เด๋ียวฉนั ขอ
ลา้ งหนา้ หน่อยเดียว แลว้ ก็จะลงมาพบ เขาอยใู่ นห้องรับแขกไม่ใช่
หรือ? "

ตำรับรัก

๔๓๓

คร้ันสาวใชร้ ับคาหญิงสาวก็พยกั หนา้ ให้ไปไดแ้ ลว้ รีบว่ิง
หยง่ ปลายเทา้ ข้ึนไปยงั ห้องน้าช้นั บน จดั แจงลา้ งหนา้ แลว้ ผดั ใหม่
แต่พอนวล ๆ หยิบหวีข้ึนหวีตกแต่งทรงผมให้หายกระจายเพียง
สองสามคร้ังแลว้ ก็รีบลงมาขา้ งล่าง

พอยา่ งเทา้ กา้ วเขา้ มาในห้องรับแขก หญิงสาวคนหน่ึงซ่ึง
นงั่ กระสับกระส่ายอยู่บนพ้ืนขา้ งเกา้ อ้ีหวายรับแขกก็เงยหน้าข้ึน
มองหล่อน ลงั เลอยอู่ ึดใจเดียวก็ยกข้ึนไหว้ ฉมชบารับไหวแ้ ลว้ ทกั
วา่

"นง่ั เสียบนเกา้ อ้ีเถอะจะ้ ใครก็ช่างปล่อยให้นง่ั อยู่กบั พ้ืน
ได"้ หล่อนทาเสียงบ่นในตอนทา้ ย

หญิงคนน้นั ขยบั ตวั นิดหน่ึง แต่แลว้ ก็ยงั คงนง่ั อยใู่ นท่าเดิม
หล่อนพดู ออ้ มแอม้ วา่

"คนใชข้ องคุณเขาก็บอกให้ดิฉนั นงั่ ขา้ งบนค่ะ แต่ดิฉนั วา่
นง่ั ตรงน้ีสบายดีแลว้ "

"ไม่ดีหรอกจ้ะ" ฉมชบายิ้มอย่างอ่อนหวาน เดินเขา้ ไป
ใกลห้ ล่อน ร้ังแขนใหล้ ุกข้ึนอยา่ งละมุนละม่อม "มาเถอะจะ้ มานง่ั
เกา้ อ้ีดว้ ยกนั ดีกวา่ เธอตอ้ งการพบฉนั ไมใ่ ช่หรือจะ๊ ?"

หญิงสาวคนน้นั จึงลุกตามมานง่ั บนเกา้ อ้ียาวขา้ งกายฉม
ชบาอยา่ งวา่ ง่าย

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๔๓๔

หล่อนนงั่ กม้ หนา้ นิ่งอยคู่ รู่หน่ึงต่อเมือฉมชบาเตือนให้เล่า
เร่ืองธุระจึงพดู ตะกุกตะกกั วา่

"ดิฉนั เออ้ ช่ือแหวนค่ะ ดิฉนั อยากจะ...ถา้ ..."
ฉมชบายมิ้ อีก หล่อนช่วยกล่าวนาใหว้ า่
"เธอมีอะไรหรือจ๊ะ แหวน ถึงไดม้ าหาฉัน ลองเล่าไปซี
จะ๊ "
แหวนเงยหน้าข้ึนมองสบตาหญิงสาวเจา้ ของบา้ น ความ
อ่อนโยนและความมีไมตรีจิตท่ีปรากฎในดวงตากลมบริสุทธ์ิผุด
ผ่องที่ทอดมายงั หล่อน ทาให้แหวนลงั เลแวบหน่ึงท่ีมโนธรรม
เยย่ี มกรายเขา้ มาในดวงความคิด หล่อนอยากจะลุกข้ึนวงิ่ หนีไปให้
พน้ หน้าสตรีสาวหน้าตาสดใสคนน้ีนัก แต่คร้ันแลว้ ถ้อยคาของ
ไภษชั ยก์ แ็ วว่ ข้ึนในโสตประสาท
"อยา่ ลืมนะจ๊ะ แหวน ถา้ เธอช่วยฉนั สาเร็จโดยทาใหน้ าย
ประภาสอกหักหงายไปได้ละก็ ฉันจะตอบแทนเธอโดยไปจด
ทะเบียนกบั เธอทนั ที แลว้ เรากจ็ ไดอ้ ยดู่ ว้ ยกนั อยา่ งเปิ ดเผย ที่สาคญั
กวา่ อะไรหมดก็คือ ตาภจู ะไดม้ ีพอ่ เสียที"
ถ้อยคาว่า "ตาภูจะได้มีพ่อ" กึกก้องอยู่ในหู ช่างเป็ น
ถอ้ ยคาอนั ศกั ด์ิสิทธ์ิเสียนี่กระไร! เสียงแห่งมโนธรรมที่กระซิบ
เดือนอยเู่ มื่อครู่เงียบลงทนั ที หล่อนเงยหนา้ ข้ึนมองฉมชบาเม่ือเห็น

ตำรับรัก

๔๓๕

อาการเตือนจากดวงตาอนั เป็ นประกายแจ่มใสคู่น้นั หล่อนจึงตดั ใจ
เอย่ ปากข้ึน

"ดิฉนั มีเร่ืองเดือดร้อน อยากจะขอความช่วยเหลือจากคุณ
คะ่ "

"เล่าไปเถอะจะ้ ฉนั กาลงั คอยฟัง"
"ดิฉนั ...เออ้ ...สามีของดิฉัน...เราไม่ไดแ้ ต่งงานกนั หรอก
ค่ะ แต่ดิฉันมีบุตรกบั เขาคนหน่ึง เป็ นผูช้ ายค่ะ" แหวนเล่าไม่ได้
เน้ือถอ้ ยกระทงความ ฉมชบาเมม้ ปากกล้นั เสียงถอนใจมิให้ดงั จน
อีกฝ่ ายหน่ึงสังเกตได้ หล่อนอดใจไม่ยอมเอ่ยซกั ปล่อยให้งแหวน
เล่าเร่ือราวของหล่อต่อไป "ทีแรกสามีของดิฉนั ก็สัญญาวา่ จะเล้ียง
ดูดิฉัน แต่พอดิฉันทอ้ งข้ึน เขาก็หนีไปเมืองนอกเสีย ดิฉนั คลอด
ลูกแลว้ กอ็ ุดส่าห์หาล้ียงลูกรอเขา แตร่ ้ันเขากลบั มาเขาก็ไม่ไปเย่ยี ม
ดิฉันและลูกเลย ดิฉัมไปขอความกรุณาจากเขาวา่ ไม่มีเงินค่าเช่า
บา้ นค่ากินอยู่ เขาก็พาดิฉนั ไปฝากไวบ้ า้ นเพื่อน แลว้ ก็ไม่เคยเย่ียม
กรายไปหาดิฉนั สักคร้ัง ดิฉนั สืบไดค้ วามวา่ เขากาลงั ไปติดผหู้ ญิง
คนใหม่ ดิฉันกลุ้มใจเหลือเกินค่ะ" ท้ัง ๆที่แหวนไม่ใช่คนเจ้า
มารยา แตเ่ ม่ือเอ่ยคาวา่ 'กลุม้ ใจ' น้าตาของหล่อนก็ไหลพรากลงมา
จริง ๆ เน่ืองจากความขมขื่นทีซ่อนอยู่ในอก แม้จะเป็ นคนละ
สาเหตุกบั ท่ีหล่อนกล่าวถึง ฉมชบาขยบั เขา้ ไปใกล้ แตะไหล่แหวน
เบาดว้ ยความสงสาร ปลอบวา่

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๔๓๖

"อยา่ ร้องไหซ้ ิจะ๊ แหวน ทาใจใหส้ บาย ๆไว้ ฉนั จะหาทาง
ช่วยเธอ แต่วา่ ฉันยงั ไม่ค่อยเขา้ ใจเร่ืองที่เธอเล่านกั เธอวา่ สามีเธอ
ไปติดผหู้ ญิงที่ไหนจ๊ะ ฉนั จะไดไ้ ปช่วยบอกเขาใหร้ ู้ตวั เขาอาจจะ
ยงั ไม่ทราบเรื่องของเธอกไ็ ด"้

แหวนไม่ตอบ หล่อนมองดูฉมชบาดว้ ยแววตาประหลาด
ความรู้สึกอดั อ้นั ตนั ใจของหล่อนฉายออกมาให้เห็นอยา่ งเด่นชัด
ฉมชบาออกจะสะดุดใจเมื่อเห็นดงั น้นั หล่อนอุทานวา่

"เอ๊ะ เธอหมายความวา่ ผูห้ ญิงคนน้นั คือฉนั อย่างน้นั หรือ
จะ้ "

แหวนตอบไม่ไดใ้ นทนั ที อีกคร้ังหน่ึงที่มโนธรรมสะกิด
ใจหล่อน หล่อปากจะปฏิเสธ แต่ฉมชบาเดาอาการน่ิงอ้ึงเป็ นการ
ตอบรับ หล่อนจึงกล่าวตอ่ วา่

"ขอบอกตามตรง ฉนั ไม่รู้ตวั เลยวา่ ...ใครที่มาติดต่อกบั ฉนั
ไดแ้ อบมีภรรยาท่ีไหนกนั บา้ ง ขอโทษนะจ๊ะแหวน สามีของเธอ
ชื่ออะไรจะ๊ "

"ช่ือ" แหวนชะงกั อีก ฉชบาจึงยิ้มอยา่ งอ่อนโยนรอฟังอยู่
อยา่ งสงบ ชื่อชายหนุ่มติดอยทู่ ี่ริมฝี ปากของหล่อน ไภษชั ย?์ วฑิ ูร?
ชลิต? หรือมาโนช แต่แลว้ หญิงสาวก็รู้สึกว่าพ้ืนห้องท่ีหล่อนนง่ั
น้ันได้ยุบฮวบลง แสงไฟลีนวลสร่ างจ้าในห้องรับแขกก็ดู
เหมือนวา่ ดบั วบู ไปในบดั ดล เม่ือแหวนตอบวา่

ตำรับรัก

๔๓๗

"เขาช่ือประภาสคะ่ หมอประภาสไงล่ะคะ่ เวลาน้ีเขากาลงั
ติดต่อกบั คุณอยไู่ มใ่ ช่หรือคะ"

ฉมชบาไม่ไดต้ อบคาถามน้นั หล่อนนง่ั ตะลึงหนา้ ขาวซีด
ปราศจากสีโลหิดหลายวินาทีต่อไป หล่อนก็ยงั คงน่ังนิ่งอยู่อยา่ ง
น้นั ขณะเดียวกบั ท่ีหัวใจของหล่อนกาลงั คร่าครวญเป็ นขอ้ ความ
วา่

"โอ พีภ่ าสของแตว้ !!"