ตำรับรัก เล่ม 1

๑๗

"หมู่นีห้ นูเลก็ ซูบไปนะลกู " ท่านเจ้าคุณพิษณุเสนาเอ่ยทกั

ธิดาสาวคนโปรดในค่าวันหน่ึง เมื่อบังอรสุวรรณีเข้าไปคอย

ปรนนิบัติท่านตามปรกติ"อย่าคร่าเคร่งดูหนังสือนักเลย อีกไม่ก่ี

วนั กจ็ ะสอบไล่อย่แู ล้ว ฉวยเจ็บไข้ลงจะลาบาก"
บงั อรสุวรรณีเงยหนา้ ข้ึน จากตาราท่ีหล่อนกาลงั อ่านทวน

ตามปรกติ ยมิ้ กบั ท่านบิดาอยา่ งอ่อนโยน
"ลูกผอมไปหรือคะ คุณพอ่ ท่าจะจริงค่ะ หมู่น้ีลูกนอนไม่

ค่อยหลบั บทจะหลบั มนั ก็มกั จะฝันร้ายเสมอ บางคืนฝันวา่ เขาจะ
มาเอาตวั ไปประหารกเ็ คยคะ่ ตื่นข้ึนมาแลว้ ยงั ใจส่ันอยอู่ ีกนาน"

"ทีน้ีเวลาจะนอนละก็ สวดคาถายนั ทุนเสียก่อนนะลูก
คาถากนั ฝันร้ายพอสวดเสร็จก็แผเ่ มตตาจิต พ่อทาอยา่ งน้ีแลว้ หลบั
สนิทดีทุกคืน ถ้าคืนไหนข่มใจให้หลับไม่ได้ ก็ให้กาหนดลม
หายใจเขา้ ออก เพอื่ ไม่ใหใ้ จวอกแวกแลว้ กจ็ ะหลบั ได้
เร็วข้ึน"

"คาถายนั ทุนเป็นอยา่ งไรคะ ลูกไม่เคยไดย้ นิ เลย"
"เดี๋ยวพ่อจะจดให้ จะอ่านข่าวคอลมั น์น้ีให้จบเสียหน่อย
ก่อน ใจความของคาถก็มีว่า ขออานุภาพพระพุทธ พระธรรม
พระสงฆช์ ่วยขจดั ฝันร้าย สิ่งอปั มคลท้งั หลาย รวมท้งั นกท่ีมีเสียง
ไม่ไพเราะ ไม่ใหม้ ารบกวนเวลาเราหลบั "

ตำรับรัก

๒๕๑

"แหมดีจริง ลูกชอบท่องคาถา" หญิงสาวแสดงอาการ
กระตือรือร้นอยา่ งเด็กๆ ปิ ดตาราวางไวบ้ นโต๊ะเล็ก คลานเขา้ มา
ใกลท้ ่านบิดา

"คุณพ่ออ่านหนังสือก่อนเถอะค่ะ เมื่อไหร่ว่างค่อยบอก
ให้ลูกจดก็ได้ ลูกจะบียขาให้นะคะ" หล่อนพูดพลางบีบนวด
บริเวณขาของท่านเจ้าคุณอย่างต้งั อกต้ังใจท่านจึงเอ้ือมมือลูบ
ศีรษะหล่อนอยา่ งนึกเอน็ ดู

"เหนื่อยเปล่าๆลูก ไปดูทีวีกบั พี่ๆนอ้ งๆเขาดีกวา่ เห็นเจา้
ตน้ บอกพอ่ วา่ วนั น้ีมีรายการดี อยากใหห้ นูเล็กไดด้ ู"

รายการอะไรกันคะ" บงั อรสุวรรณีถามอย่างพิศวง แต่
แล้วหล่อนหน้าร้อนผ่าวเม่ือนึกข้ึนได้ว่าคืนน้ีเป็ นวนั สาร์ซ่ึงเป็ น
วนั ท่ีมีรายการปัญหาจากสานกั งานแถลงข่าวองั กฤษ ขณะที่กาลงั
นึกหมนั่ ไส้ความเจ้าก้ีเจา้ การของพี่ชายท่ีรัก หล่อนก็แลเห็นรุจี
ประกาเขา้ มาเยย่ี ม ๆ มอง ๆ อยรู่ ิมประตู

"แน่ะ เจา้ อ่อนจะมากวนอะไรพ่ีเขาล่ะ" เจา้ คุณถามเสียง
ดงั รุจีประภาจึงทรุดกายลงคุกเขา่ ตอบอยา่ งถนอมเสียงวา่

"พ่ตี น้ ใหอ้ อ่ นมาเชิญคุณพเ่ี ล็ก ลงไปขา้ งล่างประเดี๋ยวคะ่ "
"พ่ีตนั มีธุระอะไรกบั พ่ีหรือ นอ้ งอ่อน พรุ่งน้ีค่อยพดู กนั ก็
ไดก้ ระมงั " บงั อรสุวรรณีถาม ท่านเจา้ คุณจึงวา่

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๒๕๒

"ไปหาพี่เขาก่อนเถอะลูก ไม่ตอ้ งห่วงพ่อ ให้เจา้ อ่อนอยู่
กบั พอ่ ก่อนก็ได"้

บงั อรสุวรรณีจึงคลานถอยออกมาจากห้อง แต่ไม่ก่อนที่
จะสั่งนอ้ งสาวมิให้ลืมอุ่นซุปให้ท่านบิดา แต่หล่อนรู้สึกขุ่นใจนิด
ๆ เม่ือนอ้ งสาวกระซิบวา่

"ไวใ้ จอ่อนเถอะค่ะ รับรองว่าคืนน้ีจะไม่สัปหงกงกงัน
เดด็ ขาด เพราะพีต่ น้ ใหค้ า่ จา้ งออ่ นต้งั ยส่ี ิบ"

บัง อ ร สุ ร ร ณี ล ง ไ ป ข้า ง ล ง ก็ พ บ ศุ ก ล วัณ ณ์ ยื น
กระสับกระส่ายอยเู่ ชิงบนั ได พอเห็นน้องสาวเขาก็ตรงเขา้ มาจบั
ขอ้ มือร้ังจะใหเ้ ขา้ ไปในหอ้ งโถง

"ยืนคอยเสียขาแข็ง นึกว่ายายอ่อนทาเหตุเสียแล้ว รับ
คา่ จา้ งแลว้ แอบไปนอนอุตุเสียละกแ็ ย"่

"เล็กกาลงั จะพูดเรื่องน้ีกบั พ่ีตน้ อยู่ทีเดียวค่ะ" หญิงสาว
กล่าวพลางขืนตน้ ไวย้ งั ไม่ยอมเดินตามพชี่ ายไป "เล็กตอ้ งต่อวา่ ที่พ่ี
ตน้ ทาน้องอ่อนเสียนิสัย เด๋ียวน้ีไม่ว่าจะทาอะไรเป็ นตอ้ งเรียกคา
จา้ งทุกที ยกเวน้ แต่กบั เล็ก เพราะแกกลวั ถูกดุ แต่บางทีก็อดเผลอ
เล่อไมไ่ ด้ วา่ รับรางวลั จากคนโนน้ คนน้ี เลก็ กลุม้ ใจจริง"

"ทีน้ี...น้ีพี่จะไม่ให้แกอีกละ เม่ือก้ีก็จะไม่ให้แต่แค่ทวงพี่
กลวั แกจะไมย่ อมไปรับใชค้ ุณพแ่ หนรอ ก็เลยจาใจให้ พ่ีชายแกต้ วั
หนา้ เรี่ย ๆ เพราะถูกนอ้ งสาวเตือนเรื่องน้ีหลายคร้ังแลว้

ตำรับรัก

๒๕๓

"พี่มีธุระอะไรสาคญั นกั หรือคะ ถึงตอ้ งพดู กบั เลก็ เด่ียวน้ี"
"ไม่มีธุระอะไรหรอก แต่อยากใหล้ องดูปัญหาของ B.I.S.
เขาบา้ ง ของเขาให้ความรู้ดีนา ไปเถอะเด๋ียวจะจบเสียก่อน"เขาร้ัง
มือนอ้ งสาวใหเ้ ดินตามเขา้ ไปในหอ้ งจนได"้
ภาพพิธีกรหนุ่มผกู้ าลงั ยนื เด่นอยใู่ นจอโทรทศั น์ เสียงห้าว
มีกงั วานลึกของเขา ท่ีเฉลยปัญหาแก่ผตู้ อบน้นั ทาให้บงั อรสุวรรณี
หยดุ ชะงกั ต่อเม่ือพี่ชายรุนหลงั จึงเดินขา้ ไปใหอ้ ง พนั ธุ์เมธางคซ์ ่ึง
นงั่ อยทู่ ่ีโซฟาก็เหลียวมามอง และเอ่ยทกั นอ้ งสาววา่
"อา้ ว หนูเลก็ นึกวา่ ไออ้ อ่ นอีก" บงั อรสุวรรณีจึงตอบวา่
"วนั น้ีนอ้ งอ่อนช่วยไปอยกู่ บั คุณพอ่ แทนเล็ก เล็กเลยลงมา
ได.้ ..คุณพีก่ ลางนอนแลว้ หรือคะ เพง่ิ สามทุม่ เทา่ น้นั "
"คงนอนแลว้ กระมงั หมู่น้ีหนูกลางเขาไม่ค่อยดูทีวีหรอก
เขามนั คนอมทุกขอ์ มโศก" พ่ีชายตอบอยา่ งระอาใจ "น่ีพ่ีก็กาลงั จะ
ไปนอนเหมือนกนั เบื่อหน้านายประณตเจา้ ชู้นี่เต็มประดาแลว้ "
บงั อรสุวรรณีรู้สึกหน้าชาเม่ือไดฟ้ ัง แต่ก็มิไดเ้ อ่ยคดั คา้ น
ประการใด หล่อนทรุ ดกายลงนั่งข้าง พ่ีชาย ตามองไปท่ี
จอโทรทศั น์ดว้ ยอาการปรกติ มิไดแ้ สดงความสนใจจนออกนอก
หนา้ ศุกลวณั ณ์ก็ลงนงั่ ขา้ ง ๆนอ้ งสาว พลางถามดว้ ยเสียงหวั เราะ
คลา้ ยไมเ่ อาใจใส่วา่

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๒๕๔

"คุณใหญแ่ อบไปเห็นความเจา้ ของคุณณตเขา้ เม่ือไหร่ ผม
สนิทกบั แกมาต้งั นานยงั ไม่เคยเห็นแกสนใจผูห้ ญิงที่ไหน" เขา
กลืนคาพดู ที่กาลงั จะกล่าวต่อไปวา่ นอกจาก... ไวใ้ นลาคอ

"ก็ไม่ห็นหรือว่า นายคนน้ีเขากวา้ งขวางในหมู่ผูห้ ญิงแค่
ไหน ข้ึนชื่อวา่ เป็นผหู้ ญิงนายประณตเป็ นรู้จกั หมด ไม่วา่ แหม่มวา่
ไทย คิดดูซีมีผหู้ ญิงคนไหนบา้ งท่ีพวกเรารู้จกั แลว้ เขาจะไม่รู้จกั "
พนั ธุ์เมธางคพ์ ูดเสียงข่นุ เขียว ศุกลวณั ณ์จึงหวั เราะเขานึกสาเหตุท่ี
ทาให้พนั ธุ์เมธางคไ์ ม่ถูกชะตากบั ประณตออก ต้งั แต่นอ้ งชายของ
เขาพล้งั ประโยคท่ีวา่ "ไม่วา่ แหมม่ วา่ ไทย" ออกมาทีเดียว อนั ที่จริง
ความสนิทสนม ที่สหายชาวต่างประเทศของพนั ธุ์เมรางคผ์ มู้ ีนาม
ว่าลูซ่ีให้แก่ประณตน้นั ก็น่าจะทาความขวางนยั น์ตาให้แก่พนั ธุ์
เมธางคม์ ิใช่นอ้ ย เมื่อเห็นพ่ีชายไม่กล่าวคดั คา้ น พนั ธุ์เมธางคก์ ็ลุก
ข้ึนเดินจากหอ้ งโดงไป พลางวา่ "ไปนอนดีกวา่ "

ทนั ทีพี่ชายคนรองลบั ประตูหอ้ งไป บงั อรสุวรรณีก็หนั มา
ทางพ่ีชายคนใหญ่พดู อยา่ งเป็นการเป็นงานวา่

"ปิ ดทีวีเถอะค่ะพี่ต้น เล็กมีเรื่องสาคญั จะพูดกบั พ่ี" เม่ือ
พี่ชายทาตามอย่างอิดเอ้ือนไม่ค่อยจะเต็มใจนัก หล่อนก็กล่าว
ต่อไปวา่ "เห็นหน้าคุณประณตนึกข้ึนได้ ที่จริงเล็กยากพูดมานาน
แลว้ ค่ะ แตไ่ ม่กลา้ พดู กลวั พีต่ น้ จะโกรธ"

ศุกลวณั ณ์จบั มือนอ้ งสาวมากมุ ไว้ พดู เสียงอ่อนโยนวา่

ตำรับรัก

๒๕๕

"พี่เคยโกรธคุณหนูเล็กหรือ ไม่วา่ จะเป็ นเร่ืองร้ายเพียงไร
พพี่ ร้อมจะใหอ้ ภยั เธอเสมอ"

"ขอบคุณค่ะ ที่จริงเร่ืองน้ีมนั ไม่เกี่ยวกบั เล็กจนนิดเดียว
แต่พี่ก็ทราบอยู่วา่ ไม่วา่ มีเรื่องอะไรเกิดข้ึนกบั พ่ีชายท่ีรักของเล็ก
เล็กจะตอ้ งรู้สึกเดือดร้อนเทา่ ๆกบั เกิดกบั ตวั เอง"

"อารัมภบทยาวจริง" พี่ชายทาเสียงลอ้ ๆ เขาพอจะเดาได้
วา่ นอ้ งสาวกาลงั จะพดู เร่ืองอะไร และนึกอยากทราบความคิดเห็น
ของหล่อน

"พ่ีตนั รักกระเชา้ มากหรือคะ?" บงั อรสุวรรณีถามออกมา
ตรง ๆ ทาให้พ่ีชายน่ิงอ้ึงไป เขาไม่เคยคิดจะกล่าวเทจ็ กบั นอ้ งสาว
ท่ีรัก แต่ก็สุดปัญญาท่ีจะกล่าวความจริงออกมาได้ ในที่สุดก็ตอบ
ออ้ มแอม้ วา่

"รักมาก"
"พี่ต้นรักกระเช้ามาก คุณประณตก็รักกระเช้ามาก
เหมือนกนั พ่ีลองคิดดูซีว่า ใครควรจะมีสิทธ์ิในตวั ผูห้ ญิงคนน้นั
มากกว่ากนั ในเมื่อคุณประณตเขาก็รักของเขามาก่อน" เมื่อพูด
ออกไปแลว้ หญิงสาวก็รู้สึกตวั วา่ ไมส่ มควรจึงกล่าวขอลุกะโทษ
ดว้ ยเสียงอ่อย ๆ "พี่ตน้ คะ ยกโทษให้เล็กเถอะค่ะ เล็กไม่มีเจตนา
จะล่วงเกินพ่ีเลยแต่เล็กเห็นคุณประณตเศร้า ๆ เล็ก...เล็กสงสาร
เขา"

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๒๕๖

"เธอรู้หรือวา่ เขาเศร้าเรื่องอะไร" พีช่ ายถามยมิ้ ๆ ไม่แสดง
วา่ โกรธเคืองหรือแมแ้ ต่ไมพ่ อใจ

"ก็เศร้ตามธรรมดาของผชู้ ายที่กาลงั จะสูญเสียหญิงที่เขา
รักน่ะซีคะ เลก็ คงเดาไมผ่ ดิ หรอก"

"เธอคิดถูกแลว้ คุณณตคิดว่าผหู้ ญิงที่เขารักกาลงั จะหลุด
ลอยไป เขากาลงั มีคู่แขง่ น่ากลวั มาก แต่เธอรู้หรือวา่ ผหู้ ญิงท่ีเขารัก
คือใคร"

"อา้ ว ก็กระเช้าน่ะซีคะ จะมีใครเสียอีก" น้องสาวของเขา
ตอบอยา่ งแปลกใจ

"เธอแน่ใจอยา่ งน้นั หรือ คุณหนูเล็ก" ศุกลวณั ณ์ถามยิ้มๆ
อีก กงั วานประหลาดในน้าเสียงของเขาทาให้หญิงสาวนิ่งอ้ึง นึก
ถึงสายตาอนั มีแวววิงวอนอยา่ งประหลาดของชายหนุ่มผกู้ าลงั ถูก
กล่าวขวัญถึง ซ่ึ งมักทอดลงมายังหล่อนเมื่อเวลาเผลอตัว
ขณะน้นั ศุกลวณั ณ์ก็กล่าวต่อไปวา่ "พ่ีไม่ใจดาถึงกบั จะแยง่ ผหู้ ญิง
ท่ีเพ่ือนหลงรักไดล้ งคอ ท่ีพ่ีเปิ ดเผยวา่ รักกระเชา้ ก็เพราะประณต
ไม่ได้รักกระเช้า อย่างน้องพ่ีก็อาจยืนยนั ได้ว่า เดี๋ยวน้ีประณต
ไม่ไดร้ ักกระเชา้ แลว้ แน่ ๆ เธอไม่อยากรู้บา้ งหรือวา่ เด๋ียวน้ีเขารัก
ใคร"

ไมอ่ ยากทราบหรอกค่ะ ไม่ใช่ธุระของเล็ก" บงั อรสุวรรณี
ตอบอย่างถือตวั เบือนหนา้ ที่กาลงั เป็ นผิวมะยงสุกไปทางอ่ืน "แต่

ตำรับรัก

๒๕๗

ถา้ เป็นความจริงอยา่ งที่พ่ีตน้ พดู เล็กก็อดรู้สึกตาหนิความโลเลของ
เพ่ือนรักของพต่ี นั ไมไ่ ด้ มีอยา่ งหรือคะ รักกบั กระเชา้ มาต้งั สิบกวา่
ปี แลว้ อยู่ ๆก็เกิดมาเปล่ียนใจเอาง่าย ๆ อยา่ งน้ีเองหรือคะ ไมเห็น
น่านบั ถือเลย"

"อย่าเพ่ิงด่วนตาหนิโทษใคร ก่อนที่จะศึกษาเขาให้เขา้ ใจ
สาหรับเร่ืองประเภทน้ี เท่าท่ีเรารู้ๆกนั อยเู่ ขารักกบั กระเชา้ เมื่ออายุ
สกั สิบหกสิบเจด็ เธอลองคิดดูซิวา่ เดก็ อายสุ ิบหกสิบเจด็ น้นั จะรู้จกั
ความเหมาะสม ในด้านท่ีเก่ียวกบั นิสัยใจคอของอีกฝ่ ยหน่ึงได้
อย่างไร พี่คิดว่าในตอนน้ันประณตคงไม่ไดร้ ู้จกั ผูห้ ญิงก่ีคนนัก
และคงมีโอกาสได้ใกล้ชิดกระเชา้ มากกว่าคนอ่ืน เมื่อสนิทสนม
กนั มากเขา้ ต่างก็ยึดถือความสนิทสนมน้นั คือความรัก พี่เคยเห็น
มาหลายต่อหลายคู่แล้ว ที่เวลาเป็ นเด็กรุ่นก็รักกนั อย่างจี๊ดจ๊าด
ต่อเมื่อวยั สูงข้ึน จึงไดส้ านึกถึงความไม่เหมาะสมนานาประการ
ของแต่ละฝ่ าย สาหรับคู่น้ีพี่เช่ือวา่ ประณตคงจะไดร้ ู้สึกว่ากระเช้า
ไม่เหมาะสมกับเขามานานแล้ว พ่ีสังเกตเห็นบ่อย ๆที่ประณต
แสดงความละอายต่อคาพดู หรือมารยาทบางอยา่ งของกระเชา้ แต่
เธอก็คงเห็นแล้วว่ากระเช้าเป็ นฝ่ ายทนั เหออกจากประณตก่อน
ส่วนท่ีวา่ ประณตมีความรู้สูงกวา่ พ่ี และมีอนาคตท่ีกา้ วหนา้ กวา่
พ่ีน้นั หล่อนไม่คานึงถึง"

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๒๕๘

"พีต่ น้ พดู คลา้ ยกบั วา่ พ่ีไม่ไดร้ ักกระเชา้ เลย" นอ้ งสาวทว้ ง
อยา่ งฉงน

"อยา่ ใหพ้ ่ีพูดเรื่องรักหรือไม่รักดีกวา่ ทุกคนยอ่ มมีเหตุผล
ของตวั เอง ซ่ึงไม่มีวนั จะซ้ากบั ของคนอื่น"

"และการที่พี่ปลีกตวั จากคุณสุนทรี ที่พ่ีเคยพอใจ พ่ีก็มี
เหตุผลของท่ีอีกเหมือนกนั หรือคะ" บงั อรสุวรรณีถามดว้ ยน้าเสียง
ประชด

"เรื่องคุณสุนทรีตอ้ งขอพบั ไวก้ ่อน เพราะตอนน้ีมีเรื่อง
กระเช้าเข้ามาเสียแลว้ " ศุกลวณั ณ์พูดแกมหัวเราะ หรี่ตาลงเพื่อ
ซ่อนความรู้สึกสะเทือนใจ ให้พ้นจากสายตาอันคมฉาบของ
นอ้ งสาว

"แต่ความสึกของผูห้ ญิงน่า เปลี่ยนแปลงไม่ได้ง่าย ๆ
เหมือนของผู้ชายน่ีคะหัวใจของผู้หญิงไม่ได้ติดเบรกหรื อ
พวงมาลยั ไวเ้ หมือนหวั ใจของผูช้ าย จะไดห้ ยุดไดเ้ มื่อนึกจะหยุด
แลว้ กห็ นั ไปทางโน่นทางน้ีไดง้ ่าย ๆอยา่ งผชู้ าย" บงั อรสุวรรณี
วา่ พชี่ ายดว้ ยน้าเสียงแปร่ง ๆ คลา้ ยจะกระทบใครคนหน่ึง "ถา้ หาก
พี่แตง่ งานกบั กระเชา้ คุณสุนทรีจะตอ้ งเสียใจมาก และพี่ตน้ จะทน
ไดห้ รือคะหากจะมีคนกล่าวหาวา่ พี่ทรยศตอ่ ความรัก"

"คาว่าทรยศต่อความรักออกจะรุนแรงเกินไป เพราะพี่ยงั
ไมเ่ คยขอความรักจากคุณสุนทรี"

ตำรับรัก

๒๕๙

"แตเ่ ธอก็ทราบความรู้สึกของพี่ตน้ แลว้ ไม่ใช่หรือคะ และ
ดูเหมือนว่าเธอเองก็จะ..รักพี่ตน้ แลว้ ดว้ ย" หญิงสาวจบั มือพี่ชาย
ส่ันเบา ๆ กล่วดว้ ยน้าเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึก "ผูห้ ญิงดว้ ยกนั
ย่อมเขา้ ใจกนั ดี เล็กจึงคิดว่าเล็กทราบความรู้สึกของคุณสุนทรีดี
เลก็ สงสารเธอเหลือเกิน"

"อย่าใจดีเที่ยวสงสารคนโนน้ คนน้ีให้วุน่ ไปเลย จะหมด
ความสุขเปล่า ๆ นึกถึงตวั ของเราเองดีกว่า พี่ขอบอกว่าทุกส่ิงท่ีพ่ี
ทาไปแลว้ และจะกระทาต่อไป พไ่ี ดค้ ิด อยา่ งรอบคอบแลว้ "

บงั อรสุวรณีนิ่งอ้ึง มองดูพ่ีชายเฉยอยคู่ รู่หน่ึง ประกายตา
ชองหล่อนทาใหเ้ ขาตอ้ งหลบลงมองพ้นื ในที่สุดหล่อนก็ลุกข้ึนพูด
เรียบๆวา่ "เล็กจะข้ึนไปหาคุณพ่อแลว้ หล่อนก็เดินคอตรงออกจาก
หอ้ งไป

เป็ นวลานานแสนนาน กว่าศุกลวณั ณ์จะลุกข้ึนจากที่นัง่
บา้ ง เขาเอ้ือมมือหยิบบุหร่ีจากหีบเงินถมบนโต๊เล็กข้ึนมาจุดสูบ
แล้วก็เดินออกประตูไปยงั เฉลียงดา้ นขา้ ง ความรู้สึกแปลบปวด
เน่ืองจากวาจาของน้องสาวท่ีรักดูจะทวีข้ึนตามเวลาที่ล่วงแต่ละ
วินาที สายตาท่ีหล่อนมองดูเขาอย่างเสียดาย ราวกบั แลเห็นเคร่ือง
ลายครามชิ้นเอกหล่นลงมาแตกพินาศต่อหนา้ น้นั ทาใหศ้ ุกลวณั ณ์
รู้สึกคลา้ ยมีใครนาไฟมาจุดใจ

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๒๖๐

'คุณหนูเล็ก ปางไม่รู้ตวั บา้ งเลยว่า ที่พี่ทาทุกส่ิงทุกอย่าง
โดยยอมรับคาประณามมาจากทุกคนอยา่ งหนา้ ชื่นน้ีก็เพื่อความสุข
ของเธอโดยแท้ หากพี่ไมท่ าเช่นน้ี แมป้ ระณตจะรักเธอแทบขาดใจ
เขาก็คงไม่อาจทรยศต่อคนรักเก่าของเขาเพราะเขาเป็ นสุภาพบุรุษ
เกินกวา่ ที่จะทาเช่นน้นั ได้ พ่ีรักเธอ ยินดีสละทุกส่ิงทุกอยา่ งแมแ้ ต่
ความสุขของตวั เอง สละได้แมก้ ระทง่ั คนท่ีพี่รักอย่างสุดใจ เพื่อ
เธอ-นอ้ งรักคนเดียวของพ่ี'

ชายหนุ่มเงยหน้าข้ึนดูทอ้ งฟ้ าอนั มืดมิด เห็นเป็ นดวงตา
เศร้า ๆ ของหญิงสาวคนหน่ึง หญิงสาวผอู้ ยใู่ นความฝันของเขาท้งั
ในเวลาหลบั และตื่น

'สุนทรี ชาติก่อนเราคงไม่เคยทาบุญร่วมกนั ในชาติน้ีผม
จึงไม่มีวาสนาไดค้ ุณมาเป็ นขวญั ใจ ผมรักคุณแต่ผมทนเห็นความ
ทุกข์ของน้องไม่ได้ลมเย็นพดั มาวูบหน่ึง ศุกลวณั ณ์รู้สึกหนาว
สะท้านท้ัง ๆ ที่ฤดูหนาวก็ผ่านพ้นไปแล้ว เขาขยบั จะหันหลัง
เขา้ ขา้ งในตึก ก็พอดีตาเหลือบไปพบร่างขาว ๆ ร่างหน่ึงเดินผา่ น
หนา้ ไปในระยะใกลจ้ ึงร้องทกั อยา่ งแปลกใจวา่

"อา้ วคุณกลางไปอย่ทู ี่ไหนมาน่ะ จนดึกดื่นป่ านน้ีเพิ่งจะ
ข้ึนตึก"

ร่ างน้ันยังคงเคลื่อนไหวผ่านหน้าเขาไป โดยมิได้
หยุดชะงกั ศุกลวณั ณ์นึกเอะใจ เพราะสอางอปั สรผอู้ ่อนหวาน ไม่

ตำรับรัก

๒๖๑

เคยแสดงกิริยาเฉยเมยต่อเขาอยา่ งคร้ังน้ี 'เอ หรือคุณกลางจะเคือง
อะไรเรา...แต่ก็ไม่เห็นมีเร่ืองอะไรนี่ เม่ือตอนกลางวนั ก็ยงั คุยกนั
อยดู่ ีๆ' เขาจึงสาวเทา้ ตามนอ้ งสาวคนโต ร่างหญิงสาวในชุดนอนสี
ขาวเดินทชหายเขา้ ไปในเงามืดของเชิงบนั ไดที่จะข้ึนข้นั บน
ศุกลวณั ณ์จึงเดินตรงเข้าไปกดสวิตช์ไฟ ท่ีซ่อนอยู่ในผนังเชิง
บนั ไดน้นั

แสงไฟสีนวลสว่างจา้ ข้ึน คร้ันศุกลวณั ณ์เงยหนา้ มองข้ึน
ไปบนบนั ได กก็ ลบั แลเห็นบงั อรสุวรรณียืนหน้าซีดอยทู่ ่ีบนั ไดช้นั
บนสุ ดหล่ อนสวมเครื่ องแต่งกายชุ ดนอน มี เส้ื อคลุ สวมทับไว้
เรียบร้อยเส้นผมดาสนิทถูกปล่อยสยายยาวดุจคล่ืนไหมมนั และ
เล่ือม ชายหนุ่มจึงทกั วา่

"คุณหนูเลก็ น่ะเอง เมื่อก้ีพ่เี ห็นเป็นคุณกลางไปได"้
คาพูดของเขาทาให้บงั อรสุวรรณีเดินลงบนั ไดมารวดเร็ว
เกือบเทา่ วงิ่ หล่อนจบั แขนเขาเขยา่ แรง ๆ ถามอยา่ งร้อนรนวา่
ไหนคะ พ่ีว่าเมื่อก้ีห็นคุณพ่ีกลางท่ีไหน ทราบไหมคะว่า
ดึกตื่นปานน้ีแลว้ พ่กี ลางยงั ไม่ไดข้ ้ึนนอนเลยน่ะ โธ่ เธอยง่ิ ..."
"อะไรนะ" ศุกลวณั ณ์ใจหายวูบ "คุณหนูเล็กดูท่ีห้องเธอ
แลว้ หรือ"

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๒๖๒

"ดูแล้วซีคะ" น้องสาวของเขายืนยนั "เม่ือก้ีเล็กออกจาก
หอ้ งคุณพอ่ เห็นแสงไฟท่ีหอ้ งคุณพี่กลางก็เลยเดินไปดู ต้งั ใจจะไป
เตือนใหเ้ ธอนอนเสียที พีต่ น้ วา่ เห็นเธอที่ไหนคะ"

"เห็น... " ศุกลวณั ณ์อ้ึง หน้าซีดจนเกือบเขียวเม่ือนึก
สงั หรณ์ใจอะไรข้ึนมา

"พี่เห็นเธอ...เดินข้ึนบนั ไดมามืด ๆ กลวั เธอจะสะดุดพรม
ลม้ ลงไป กเ็ ลยมาเปิ ดไฟใหแ้ ต.่ .."

"แตอ่ ะไรคะ" หญิงสาวซกั แทบไม่หายใจ
"แต่ไมใ่ ช่คุณกลาง กลายเป็นคุณหนูเลก็ ไปได"้ ศุกลวณั ณ์
ตอบเร็วทนั ใจเขาควา้ ขอ้ มือน้องสาวดึงให้เดินตามไป "มาเราไป
เที่ยวหาดูซิ เธออาจจะไปเดินเล่นในสวนก็ได"้
"ไม่น่าเป็ นไปได้" บังอรสุวรรณีค้านแต่ก็รีบเดินตาม
พี่ชายไปโดยดี หล่อนให้เหตุผลว่า "คืนน้ีเดือนมืดคงไม่มีใคร
อยากจะไปเดินชมสวนหรอกค่ะ"
"เออ ศุกลวณั ณ์อุทานอย่างนึกข้ึนมาได้ "เดี๋ยวพี่จะไป
หยบิ ไฟฉายก่อน เดินมืดๆเด๋ียวงูเง้ียวกดั ตาย"
เลก็ ไปหยบิ ใหด้ ีกวา่ เอาท่ีหอ้ งคุณพีก่ ลางก็ไดค้ ่ะใกล้ ๆดี"
แลว้ หล่อนก็รีบว่ิงดว้ ยปลายเทา้ ข้ึนบนั ไดไปศุกลวณั ณ์ก็ตามข้ึน
ไปดว้ ย เขาเดินตามนอ้ งสาวเขา้ ไปในห้องสอางอปั สรก็พอดีเห็น
บงั อรสุวรรณีกม้ ลงอ่านขอ้ ความในกระดาษชิ้นหน่ึงที่วางอยูบ่ น

ตำรับรัก

๒๖๓

โต๊ะอย่างสนใจ เขาจึงชะโงกหน้าเข้าไปอ่านบ้างข้อความใน
กระดาษน้นั

"วนั น้ีโทรศพั ทป์ ็ นอะไรไม่รู้ ต่อไม่ติดจะทนรอจนพรุ่งน้ี
ก็ทนไม่ไหว กาลงั ใจเต็มที่ วนั น้ีนายแม่เคี่ยวเข็ญจะให้ผมยอม
แต่งงานกบั ศิริรัตน์ให้ได้ ผูใ้ หญ่ฝ่ ายเขาส่งทูตมาทาบทามหลาย
หนแล้วผมยืนยนั ไม่ยอมแต่งท่าเดียว อ้างว่าเรารักกัน นายแม่
โมโหเกิด เล่นงานผมใหญ่ลงทา้ ยบอกวา่ ถา้ คุณรักผมมากยา่ งท่ีผม
อวดกบั ทา่ นละก็ คุณควรจะมาอยกู่ บั ผมซี ท่านยนิ ดีจะจดั การ
แต่งานให้สมเกียรติ แต่นี่คุณไม่ยอมมา คุณรักเกียรติของคุณ
มากกวา่ ผม ฉะน้นั ผมจึงควรแตง่ านเสียกบั ศิริรัตน์ เพราะเขารักผม
มากจริง ๆ ผมจึงตอ้ งเขียนมาขอคาตดั สิ้นของคุณป็ นคร้ังสุดทา้ ย
หากคุณรักผมมากพอ เราก็จะมีความสุขดว้ ยกนั แต่ถ้าคุณยงั ห่วง
เกียรติยศของคุณอยู่ ผมกจ็ าเป็นตอ้ งทาตามความปรารถนาดีของ
นายแม่ เพราะไม่มีขอ้ แกต้ วั อยา่ งอ่ืนอีกแลว้ ....

ศุกลวณั ณ์งยหน้าข้ึนมองน้องสาว ดวงตากลมโดของ
บงั อรสุวรรณีท่ีกาลงั จอ้ งเป็งอยทู่ ี่เขามีน้าใส ๆ คลออยู่

"แปลวา่ ... เขากล่าวเสียงแหบแหง้
"ไมห่ รอกคะ่ " บงั อรสุวรรณีรีบขดั "คุณพ่ีกลางจะไม่ยอม
หนีตามคุณอภิชยั แน่นอน เล็กรู้นิสัยเธอดี เธอจะไม่ทาอะไรผิด
ประเพณีเป็นอนั ขาด แลว้ กด็ ูซิคะเส้ือผา้ ขา้ วของเธอยงั อยเู่ รียบร้อย

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๒๖๔

ไม่มีอะไรขาดหายไปสักอย่าง" หล่อนเหลียวไปรอบๆย่างเป็ น
ทุกขเ์ ป็นร้อน "เอ แตถ่ ง้นั เธอไปไหนล่ะ" หล่อนทาเสียงคลา้ ยๆ
ราพงึ กบั ตนเอง

'นั่น เธอไปไหน' ศุกลวณั ณ์ก็นึกจะพูดประโยคน้ี
เหมือนกนั แตเ่ สียงของเขาก็หาไดผ้ า่ นพน้ ลาคอออกมาไม่

''เอ๊ะไฟฉายของคุณพี่กลางหายไป เธอเคยวางไวต้ รงน้ี
ค่ะ" บงั อรสุวรรณีเอามือแตะมุมโต๊ะเขียนหนงั สือของพ่ีสาวราว
กบั ไม่แน่ใจว่าไฟฉายดวงน้นั ได้อนั ตรธานไปแล้วจริงๆ "คุณพี่
กลางตอ้ งลงไปขา้ งลงแน่ ๆ เรารีบลงไปตามเธอกนั เถอะคะ่ "
หล่อนพดู พลางฉุดมือพ่ีชายวง่ิ ออกจากหอ้ งไปทนั ที

*

๑๘

เช้าวนั รุ่งขนึ้ ณ เสื่อจันทบูรผนื ใหญ่ท่ปี ูอยู่หน้าเรือนเขียว

หลงั เลก็ ประภาส ประณต และฉมชบา ได้อาศัยเป็ นที่น่ังพกั หลบ

เล่ียงจากความอบอ้าวในตัวเรือน ประภาสนอนหนุนหมอนแพร

อ่านหนังสือพิมพ์อยู่ท่ีริมเส่ือด้านหนึ่ง ส่วนประณตนั่งขัดสมาธิ

อยู่ใกล้ ๆ ฉมชบา เขากาลังอธิบายข้อความบางตอนจากหนังสือ

ภาษาอังกฤษลมหนึ่งให้หญิงสาวฟังอย่าเต็มใจ เม่ือจบตอนหน่ึง

หล่อนกเ็ อ่ยขนึ้ ว่า
"คุณณตอยา่ ลืมทาโนต้ ให้แตว้ อีกนะคะ ทาให้หมดเลยท้งั

คาถามคาตอบ ท้งั อุปนิสัยของตวั ละครเหมือนอย่างเรื่องท่ีแลว้ ๆ
มาน้นั แหละค่ะ แหมพอแตว้ เอาโน้ตที่คุณประณตทาให้ไปจุฬาฯ
เพ่ือน ๆขอลอกกนั ใหญ่เลยค่ะ จนของแตว้ เกือบขาดพวกเพื่อน ๆ
ยงั พากนั ชมวา่ คุณลายมือสวย เน้ือความกแ็ จ่มแจง้ เขา้ ใจง่าย....

"ฮาแอม้ " เสียงประภาสกระแอมเหมือนมีอะไรติดคอ
"ระวงั ตัวหน่อยนะณต ลงคุณน้องชมแบบน้ีละก็มีหวงั ว่าแก
จะตอ้ งป่ วยทาโนต้ เล่มอื่น ๆ ต่อไปอีกอยา่ งเล็ก ๆนอ้ ย ๆก็สักสอง
เล่ม"

ประณต มองดูหญิงสาวท่ีกาลงั คอ้ นพ่ีชายพร้อมกบั เถียง
เสียงแจ๋ววา่

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๒๖๖

"ไม่มีอีกแลว้ ละค่ะ คุณณตทาให้แตว้ หมดทุกเล่มแลว้ น่ี
คะ เหลือเล่มน้ีเล่มเดียวเท่าน้นั มนั ยากกวา่ เพื่อน แตว้ ก็เลยเอาไว้
อ่านทีหลงั น่ีอีกอาทิตยเ์ ดียวกจ็ ะสอบแลว้ ยงั ไม่เขา้ ใจหมดทุกตอน
เลย ที่จริงหนงั สือยาก ๆ อยา่ งน้ีไม่น่าเอามาเป็ นหนงั สือออ่นนอก
เวลาเลยเชียว ใหอ้ าจารยส์ อนในหอ้ งก็จะดี ดูซีคะ เล่มกห็ นายงั
กับอะไร กว่าจะอ่านจบก็ตาแทบปะหุ" หล่อนทาเสียงบ่นใน
ตอนทา้ ย

"แลว้ คุณหนูเล็กล่ะครับ เธอเขา้ ใจดีไหม?" ประณตถาม
เบา ๆ หลบสายตาของเพื่อนท่ีชาเลืองลอดแวน่ มามองอยา่ งรู้เท่า
ทนั

''โอย อยา่ งหนูเลก็ ไมต่ อ้ งพดู ถึงหรอกค่ะ เขาเก่งจะตาย ยงั
เคยอธิบาบบ่อย ๆ ไป แต่เขาไม่มีเวลาจะทาโนต้ เท่าน้ัน แตว้ เคย
เอาโนต้ ที่คุณณตทาให้เขาลอก เขายงั ไม่มีเวลาจะลอกเลยค่ะ แตว้
ยงั เคยนึกจะขอใหค้ ุณณตช่วยทาใหห้ นูเลก็ อีกขดุ หน่ึง"

"ยงั ง้นั หรือครับ" ประณตทาหน้าเศร้า ๆ "แต่เธออาจจะ
ไม่ลอก เพราะไม่ชอบหนา้ ผมกไ็ ด้ เธอจึงอา้ งวา่ ไม่มีเวลา ถึงผมจะ
ทาไปใหเ้ ธอกอ็ าจจะไม่มีเวลาอ่านอีกเหมือนกนั "

"ใครบอกวา่ คุณหนูเล็กไม่ชอบหนา้ คุณณตคะ แตว้ รู้นี่นา
วา่ เขาชอบคุณณต"

ตำรับรัก

๒๖๗

ฉมชบาชะงกั ดว้ ยไดค้ ิดวา่ คาพดู ของหล่อนที่กล่าวต่อไปตามความ
คาดคะเนของหล่อนเอง อาจทาให้เพื่อนรักของหล่อนเสียศกั ด์ิศรี
ของกลุ สตรีได้ จึงกล่าวตอ่ โดยเร็ววา่ "ไม่นอ้ ยกวา่ พ่ีภาสเลย"

แต่คาปลอบประโลมของฉมชบามิไดท้ าให้สีหน้าเศร้า
หมองของประณตแช่มช่ืนข้ึน และแทนท่ีจะต่อความเขากลับ
กล่าวตดั บทเสียวา่

"คุณแตว้ รีบดูหนงั สือเถอะครับ ตรงไหนยงั ไม่เขา้ ใจอีก
ผมจะไดอ้ ธิบายให"้

"ก็คุณณตจะอยู่ไดถ้ ึงกี่ชวั่ โมงล่ะคะ แตว้ จะได้กะถูก ถา้
กลบั เร็วก็จะไดเ้ ลือกถมแต่ตอนสาคญั ๆ แต่ถา้ คุณณตจะอยไู่ ดถ้ ึง
เยน็ กจ็ ะไดถ้ ามตอนอื่น ๆ ดว้ ย" แมห้ ญิงสาวจะอนุญาตใหเ้ ขาเป็ น
ผตู้ ดั สิน แต่ดวงตากลมของหล่อนก็แลดูเขาอยา่ งขอร้อง ประณต
จึงตอบอยา่ งใจดีวา่

"ผมจะอยจู่ นกวา่ คุณแตว้ จะหมดขอ้ สงสัย"
"แหมดีใจจริง ขอบคุณคุณณตจงั ค่ะ" ฉมชบากระพุ่มมือ
ไหวเ้ ขาดว้ ยท่าทางน่ารัก หล่อนขยบั ตวั ลุกข้ึนพลางวา่ "เด๋ียวแตว้
ไปสั่งของกลางวนั ให้คุณณตก่อนนะคะ จะส่ังให้เขาทาหมี่กรอบ
ของโปรดของคุณณตดว้ ย"
"แลว้ มกั กะโรนีผดั ไก่ล่ะ" ประภาสร้องถามข้ึนมาลอย ๆ
ฉมชบาเหลียวขวบั ไปทางท่ีพี่ชายก็เห็นเขากาลังนอนกอดอก

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๒๖๘

ท่าทางน่าสบายมีหนังสือพิมพ์กางคลุมหน้าอยู่ หล่อนจึงกล่าว
ตอบดว้ ยเสียงสุภาพวา่

"ตอ้ งมีซิคะ ก็ของโปรดของคุณไภษชั ยน์ ่ีคะ เด๋ียวเธอก็คง
มา ส่วนที่รู้แน่แลว้ วา่ ไม่มีคือขา้ วตม้ กุง้ " เม่ือพดู จบหล่อนก็ลุกเดิน
จากไปโดยเร็ว เพราะถ้าขืนอยู่ป้ าก็คงจะกล้นั หัวเราะไวไ้ ม่อยู่

เมื่อหญิงสาวเดินห่างออกไปประณตก็ดึงหนงั สือพิมพ์
ออกจากหน้าประภาสพบว่าเขานอนหลบั ตาน่ิง จึงหยิบแว่นตา
ออกจากตาเขาพลางเยา้ ว่าได้ยินว่าไม่มีขา้ วตม้ กุ้งเท่าน้ันแหละ
ทาท่าจะเป็นจะตายเอาทีเดียวเพ่อื นเรา

"ก็ความหมายของมันไม่ได้อยู่ที่ข้าวต้มกุ้งเท่าน้ันน่ี
ความหมายของมนั ลึกอ้ึงกวา่ น้นั มาก ถึงพดู ไปแกกค็ งไม่เขา้ ใจ"

"ทาไมจะไม่เขา้ ใจ" ประณตตอบทนั ที "คนท่ีกาลงั มีหัว
อกอนั เดียวกนั ยอ่ มเขา้ ใจกนั เสมอ กนั เห็นใจแก"

ประภาสลุกข้ึนนัง่ ทนั ที ตาลืมโพลง แต่เม่ือสบตาเพ่ือน
เขากก็ ลบั หลบลงมองพ้นื

"ณต แกรู้....แกคงนึกตาหนิกนั มากซินะ กนั ยอมรับวา่ กนั
เลวมาก อกตญั ญูก็เท่าน้นั ใฝ่ สูงก็เท่าน้นั .."

"อย่าลงโทษตวั เองเลย ภาส" ประณตพูดขรึม ๆ "เม่ือ
ความรักจะเกิดข้ึนในใจเรามนั เคยบอกให้เรารู้ตวั เม่ือไหร่ กวา่ เรา

ตำรับรัก

๒๖๙

จะรู้ตวั ก็ต่อเม่ือมนั เกิดตน้ รักข้ึนเสียแลว้ ตนั รักตนั น้นั ไดห้ ยง่ั ราก
แกว้ ลึกลงไปในหวั ใจของเราอยา่ งไมอ่ าจถอนใหห้ ลุดเสียแลว้ "

"และแกเล่าณต เรื่องของแกกย็ งุ่ ไม่นอ้ ยกวา่ ของกนั แกจะ
ทาอยา่ งไร"

"กนั เคยไปหาหล่อน เพื่อจะปรับความเขา้ ใจกนั ถึงสอง
คร้ัง" ประณตนงั่ กอดเข่าตอบช้า ๆดว้ ยสีหน้าหมกมุ่น "แต่ไปเจอ
รถคุณตน้ อยู่หน้าบา้ นหล่อนท้งั สองคร้ังเลยตอ้ งกลบั เป็ นอนั ว่า
ไม่ไดพ้ บ แตจ่ ะอยา่ งไรก็ตามกนั เช่ือวา่ หล่อนคงเลือกคุณตน้ แวลา
น้ี หล่อนไปที่บา้ นพระโขนงเสมอ ใคร ๆ กด็ ูท่าหล่อนรู้ นอ้ ง
สาวคุณตน้ เองยงั เคยบอกวา่ เห็นใจกนั และยใุ หก้ นั รีบแต่งงานกบั
กระเชา้ เสีย เพราะตอนน้ีเขายงั ไม่มีอะไรกนั มากไปกวา่ ..."

"ถา้ แกทายงั นก็โง่เตม็ ที" ประภาสแซงข้ึนก่อนท่ีประณต
จะพูดจบ "ระหวา่ งผูห้ ญิงใจโลเลอยง่ กระเช้ากบั เพ่ือนดี ๆ อย่าง
คุณตน้ " เขากล่าวทิ้งทา้ ยไวแ้ คน่ ้นั แลว้ ถามยมิ้ ๆวา่ "แต่กนั ชกั สงสัย
วา่ นอ้ งสาวคนไหนของคุณตน้ ท่ียใุ หแ้ กทายงั ง้นั ?"

ประณตตีหนา้ เป่ิ น ๆ ตอบออ้ มแอม้ วา่
"แกคิดว่าคนไหนก็คนน้นั แหละ แต่นี่แน่ภาสกนั อยากรู้
จริงวา่ แกคิดวา่ "กนั ใจคอโลเลอยา่ งกระเชา้ หรือเปล่า?"
"เปล่าเลย" ประภาสตอบอย่างจริงใจ "ไม่ใช่เพราะกนั
ลาเอียงขา้ งแกเพราะแกเป็ นเพ่ือน แต่มนั มีเหตุผลจะตาหนิแก กนั

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๒๗๐

จาได้นี่นาว่าตอนที่หล่อนเข้ามากับแกน้ัน แกยงั เป็ นเด็กไม่รู้
เดียงสาเร่ืองผหู้ ญิงยงิ เรือสักนิด แกมนั รูปหล่อ โทษใครไม่ได้ ทีน้ี
พวกเพื่อนๆมนั ลอ้ กนั มาก แกก็พลอยเป็นไปกบั หล่อนดว้ ย แกมา
พบรักแทเ้ อาก็ตอ่ เม่ือเกือบจะสายเกินไปเสียแลว้ "

"มนั อาจจะสายเกินไปแล้วก็ไดน้ ะภาส กนั เป็ นคนมาที
หลงั ซ้าคนที่เขามายงั มีศกั ด์ิตระกูลเท่าเทียมกนั ฐานะก็เสมอกนั
เธอคงไม่เห็นกนั ดีไปกวา่ เขาหรอก" ประณตพูดอย่างทอดอาลยั
แต่ก่อนที่ประภาสจะตอบ สาวใช้คนหน่ึงก็เขา้ มาคุกเข่าใกลๆ้ ตวั
เขา รายงานวา่

"คุณหนูให้มาเชิญคุณไปที่ตึกค่ะ เห็นว่าตรงน้ีแดดร้อน
แลว้ "

"เออ จริงซี เราก็นง่ั คุยกนั อยู่ได้ จนแดดจะมาถึงตวั ยงั ไม่
รู้สึก" ประภาสลุกข้ึนยืนอย่างกระปร้ีกระเปร่า ประณตก็ลุกข้ึน
ดว้ ย เขามองขา้ มสนามเลยไปทางตึกใหญ่ก็แลเห็นวอกซ์ฮอลสีดา
คนั หน่ึงจอดอย่หู นา้ ตึก จาไดว้ า่ เป็ นรถของไภษชั ยจ์ ึงสะกิดบอก
เพ่ือน สีหน้าของประภาสเปลี่ยนไปทนั ที เขายน่ จมูกข้ึนนิดหน่ึง
และแทนท่ีจะเดินไปยงั ตึกใหญ่ เขากลบั เดินข้ึนเรือนของเขาเสีย
พร้อมกบั ส่งั สาวใชว้ า่

"ไปเรียนคุณหนูว่า ฉันจะกินของกลางวนั ที่นี่กับคุณ
ประณต ขอใหค้ ุณหนูช่วยแบ่งหมี่กรอบมาใหห้ น่อยกแ็ ลว้ กนั "

ตำรับรัก

๒๗๑

เม่ือสาวใช้นาความที่ประภาสสั่งมาเรี ยนนายสาวของ
หล่อนในห้องรับแขกฉมชบาก็ขมวดคิ้ว ขยบั ลุกข้ึนจากที่ ไภษชั ย์
ซ่ึงนงั่ คุยอยใู่ กล้ ๆ กข็ ดั ข้ึนวา่

"คุณภาสมีเพื่อนรับประทานขา้ วแลว้ คุณฉมชบาอยา่ ไป
ห่วงเขาเลยครับเขาคงอยากคุยกนั ตามประสาผูช้ ายบา้ งกระมงั
เดี๋ยวจะกลายเป็นไปขดั คอเขาเปล่า ๆ"

หญิงสาวจึงกลบั ลงนง่ั สั่งให้สาวใชไ้ ปเตรียมแบ่งอาหาร
ใหพ้ ชี่ ายและเพือ่ นของเขาโดยแถมทา้ ยวา่

"อย่าเผลอใส่พริกไทยลงไปในขา้ วตม้ กุ้งของพี่ภาสล่ะ
ลอ้ ม เธอยง่ิ ไม่ชอบอย"ู่

เม่ือสาวใชล้ บั ตวั ไปแลว้ ไภษชั ยจ์ ึงเยา้ เสียงแปร่งๆ พร้อม
กบั ขยบิ

"น่าอิจฉาคุณภาสจริง ๆครับ ท่ีมีนอ้ งสาวเอาใจใส่อยา่ งน้ี"
ฉมชบาเหลือบดูหน้าผพู้ ูดนิดหน่ึงอยา่ งพิศวง แต่หาตอบ
ประการใดไม่ หล่อนก้มลูบหัวสุนัขพนั ธุ์ไทยตวั หน่ึงท่ีหมอบ
กระดิกหางอยใู่ กล้ ๆเทา้ ทกั อยา่ งเอน็ ดู
"หิวแลว้ ยงั ตอ้ ง ไปหาลอ้ มเขาสิ จะไดก้ ินขา้ ว"
ไภษชั ย์ก้มลงมอง 'ตอ้ ง' ซ่ึงมีช่ือเต็มว่า ต้องใจ อย่าง
รังเกียจแกหมนั่ ไส้ มนั เป็ นสุนขั ไทยธรรมดาสีขาวขนเกรียน มีจุด

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๒๗๒

สีน้าตาลอ่อน ๆท่ีหนา้ ผากและใบหู ไมเ่ ห็นน่าสวาทสักนิด' เขานึก
ในใจแลว้ กล่าววา่

"คุณฉมอยากไดห้ มาดีๆมาเล้ียงไวด้ ูเล่นบา้ งไหมครับ ท่ี
บา้ นผมมีหมาฝรั่งสวยๆหลายตวั ท้งั เล็กท้งั ใหญ่อยากให้คุณไป
เลือก...."

"โอ ขอบคุณค่ะ" หญิงสาวหัวเราะขดั ข้ึน "แต่อย่าดีกว่า
ค่ะ คุณแม่ไม่ชอบเล้ียหมาหรอคะ่ ทีแรกท่ีน้ีก็ไม่มีหมาเลย เจา้ ตอ้ ง
นี่เดิมมนั เป็ นหมากลางถนนอยู่ในกรมชลประทานที่ปากเกร็ด
เวลาพีภ่ าสนงั่ รถผา่ นมนั ชอบวิ่งออกมาดกั หนา้ ดกั หลงั พ่ีภาสกลวั
มนั จะถูกรถทบั ตายเสียเปล่า ๆ เลยเอาข้ึนรถมาบา้ น ทีแรกคุณแม่
จะไม่ยอมใหเ้ ล้ียงละค่ะ ตอนน้นั มนั น่าเกลียดจะตาย สารรูปเหลือ
จะดู พอ้ มผอมจนห็นโครง น้ายงั เป็ นข้ีเร้ือนท้งั ตวั แต่ดิฉันออ้ น
วอนคุณแม่ขอเล้ียงมนั ไวท้ ่านเลยจาใจยอม เราตอ้ งช่วยกนั ประคบ
ประหงมมนั เกือบแย่ ดูซิคะ เดี๋ยวน้ีมนั น่ารักออก พี่ภาสกลบั จาก
นอกยงั จามนั ไมไ่ ดเ้ ลยค่ะ แต่มนั จาพี่ภาสไดด้ ี" หล่อนเชยคางตอ้ ง
ใจข้ึน มนั กระดิกหางเร็วข้ึนอีก แลว้ แลบลิ้นสีขมพูอ่อนออกมาเลีย
มือหล่อน ดวงตาใสสีน้าตลออนของมนั เหลือบดูนายสาวอย่าง
จงรักภกั ดี

"ครับ" ไภษชั ยข์ ยิบตาหยิบๆอีกคร้ังหน่ึงเมื่อรับคาอย่าง
เสียไม่ได้ เขากล่าวต่อไปว่า "แต่ถึงอย่างไรมนั ก็ไม่หมาะกบั คุณ

ตำรับรัก

๒๗๓

ผหู้ ญิงสวยท่าทางเก๋ ๆ อยา่ งคุณน่าจะเล้ียงหมาฝร่ังมากกว่าหมา
ไทยพ้ืน ๆอย่างน้ี ท่ีบ้านผมมีท้ังอัลเซเขียนและด็อกเคอร์ส
แปเนียล ถา้ คุณรังเกียจไม่อยากไปท่ีบา้ น ผมจะเอามาให้สักคู่หน่ึง
กไ็ ด้ เอาไหม

"ขอบคุณค่ะ" หญิงสาวกล่าวซ้ารอยยมิ้ ค่อย ๆ จางไปจาก
ใบหนา้ "แตด่ ิฉนั รักเจา้ ตอ้ งของดิฉนั แมม้ นั จะเป็นเพียงหมาไทยท่ี
ไร้ค่าและไม่มีใครตอ้ งการ หมาฝร่ังน่ะ ใครๆก็อยากเล้ียงค่ะ อยู่ที่
ไหนกไ็ มม่ ีอด แตห่ มาไทยน่ีสิคะ มนั ถูกรังเกียจไมม่ ีใครอยากเล้ียง
ที่ดิฉนั เล้ียงเจา้ ตอ้ งไวก้ ็เพราะเห็นวา่ มนั จะอดตาย ถา้ ถูกปล่อยให้
อยู่กลางถนนต่อไปหากว่าดิฉันมีสิทธิในบา้ นน้ีอย่างเต็มท่ีละก้อ
ใครจะรับรองได้คะว่าดิฉันไม่ไปเท่ียวกว้านหมากลางถนน
ท้งั หมดมาเล้ียงไวเ้ อาบุญ"

ไภษชั ยห์ วั เราะแกเ้ กอ้ เม่ือสังเกตเห็นความไม่พอใจของ
หญิงสาวไหวพริบดีทาใหเ้ ขารีบกล่าวสนบั สนุนถอ้ ยคาของหล่อน
ทนั ที

"ท่ีจริงเจ้าตอ้ งน่ีมนั ก็น่ารักดีเหมือนกนั นะครับ ดูซีอว้ น
ทว้ น ขนเป็ นเงารับเชียว สมกบั ท่ีไดร้ ับความเอาใจใส่จากคุณ อยา่
วา่ แต่รูปร่างหนา้ ตาของมนั เลยส่องมนั ก็ยงั ฟังแปลกดี ตอ้ ง...ตอ้ ง
อะไรก็ได้" เขาเอ้ือมมือทาทีจะลูบหัวของตอ้ งใจเล่นอย่างที่เห็น
คนรักของเขาทา แต่แลว้ ก็ตอ้ งหดมือกลบั ทนั ที เพราะตอ้ งใจผงก

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๒๗๔

หวั ข้ึน ทาขนชนั แยกเข้ียวขาววบั ของมนั พร้อมกบั ทาเสียงคาราม
เบาๆในลาคอ

ฉมชบาหวั เราะเสียงใสแจ๋ว แตจ่ ะดว้ ยความพึงพอใจน้นั ก็
หาไม่ แต่หากด้วยความประหลาดใจอย่งสุดแสน เมื่อได้ทราบ
อุปนิสัยอีกขอ้ หน่ึงของสหายชายอนั หล่นไม่เคยคิดวจ่ ะมีในตวั เขา
ผูน้ ้ัน กล่าวคือ เขามีความเขลาพอท่ีจะกล่าวถ้อยคา และแสดง
อาการอนั คดั คา้ นต่อความเห็นของตนเองไดใ้ นชวั่ อึดใจเดียวเพียง
เพ่ือให้ถูกใจหล่อนผูเ้ ป็ นคู่สนทนา และโดยไม่มีความกระดาก
กระเดื่องแมแ้ ต่นอ้ ยชะรอยเขาคงจะนึกถึงคาพงั เพยท่ีว่า 'รักเราก็
ตอ้ งรักหมาของเรา' ข้ึนมาไดก้ ระมงั คร้ันแลว้ หล่อนก็ตอบหนา้ ตา
เฉยวา่

"คะ่ ตอ้ งอะไรก็ไดท้ ้งั น้นั เวลามนั ดี ๆ ก็รู้สึกวา่ ช่ือตอ้ งใจ
เหมาะดีแล้ว แต่เวลมนั เที่ยวย่าโคลนแล้วมาบนบา้ น คุณแม่มกั
เรียกมนั ว่าไอต้ อ้ งตี มีอยู่คร้ังหน่ึงที่มนั คาบรองเทา้ คู่ใหม่ของพ่ี
ภาสไปแกะเล่น พ่ภี าสเลยต้งั ช่ือใหอ้ ีกช่ือหน่ึงวา่ ตอ้ งเตะ"

"คุ ณภาส ท่าจะ ไม่ค่อยรั กมันล ะซี ครั บ" เขาถาม
โดยประมาณเอาจากความรู้สึกของตวั เอง

"ท่ีไหนไดค้ ะ พี่ภาสรักมนั มากกว่าที่ใคร ๆ จะรักหมาได้
ที่ต้งั ชื่อมนั วา่ ตอ้ งเตะน่ะ ความจริงไม่เคยเตะมนั สักคร้ัง แต่พ่ีภาส
ชอบเล่นกบั มนั แรง ๆ ก็เธอแรงมากก็เลยนึกวา่ หมามนั จะทนไหว

ตำรับรัก

๒๗๕

ท่ีน้ีมนั อายตุ ้งั สามส่ีขวบแลว้ นี่คะ ไม่ใช่หมาเด็ก ๆ มนั เลยไม่ค่อย
อยากเล่นกบั พ่ภี าส หนั มาประจบดิฉนั แทน" ฉมชบากาลงั จะเล่า
เรื่องของต้องใจต่อไป แต่คร้ันนึกข้ึนได้ว่าไภษัชย์ไม่ชอบมัน
มารยาอนั ดีหล่อนยตุ ิการสนทนาเกี่ยวกบั ตอ้ งใจไวเ้ พียงน้นั โดยวธิ ี
เชิ ญแขกของหล่อนรับประทานอาหารกลางวันในห้อ ง
รับประทานอาหารระหวา่ งการรับประทาน ไภษชั ยไ์ ดเ้ อย่ ข้ึนวา่

"เดียวเราไปดูหนกั กนั ดีไหมครับ วนั น้ีร้อนจงั น่าออกไป
เที่ยวนอกบา้ น"

"ขอบคุณค่ะท่ีชวน แต่ไปไม่ได้หรอกค่ะ" ฉมชบายิ้ม
น้อยๆ เป็ นการเอาใจเพื่อนชาย "คุณไภษชั ยค์ งลืมไปว่าดิฉันจะ
สอบไล่วนั จนั ทร์หนา้ อีกอยา่ งหน่ึงดิฉนั นดั คุณประณตมาช่วยติว
Literature ดว้ ย ถา้ ขืนหนีไปดูหนงั เสียละกค็ ุณประณตคงฉิวแย"่

ชายหนุ่มขมวดคิ้วอยง่ ประหลาดใจแกมไมพ่ อใจ ถามตรง
ๆ วา่

"เอ๊ะ ทาไมตอ้ งให้คนอื่นมาติวให้ล่ะครับ คุณภาสก็ไป
นอกไปนามาแลว้ น่าจะช่วยคุณได"้

"โธ่" หญิงสาวหัวเราะอย่างขบขัน หล่อนทราบดีว่า
ไภษชั ยร์ ะแวงประณตที่มาสนิทสนมกบั หล่อนไม่น้อยกว่าท่ีเขา
ระแวงประภาสพี่ชายในนามของหล่อนเองหล่อนช้ีแจงวา่ "พี่ภาส
เรียนอกั ษรศาสตร์กบั เขาเมื่อไรล่ะคะ ถา้ จะใหเ้ ธอแปลใหฟ้ ัง

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๒๗๖

เธอก็คงจะแปลออก แต่อาจไม่เขา้ ใจ idea ของผแู้ ต่งว่าทาไมตวั
ละครตวั น้นั จึงพดู อยา่ งน้นั และทาไมตวั ละครตวั น้ีจึงแสดงอาการ
อยา่ งน้ี เราจะตอ้ งเขา้ ใจซาบซ้ึงขนาดวิจารณ์ไดด้ ว้ ยค่ะจึงจะสอบ
ได้ ส่วนคุณประณตเธอเคยผ่านมาแลว้ เกือบทุกเล่มแมบ้ างเล่มจะ
ไม่เคยเรียนแต่เธอก็อ่านเขา้ ใจดี ซ้ายงั อธิบายใหด้ ิฉนั ไดท้ ุกตอน"

"ก็ไหนคุณว่าคุณบงั อรก็เรียนเก่งไงล่ะครับ ทาไมไม่ให้
เธอช่วยติวใหล้ ่ะ?" ไภษชั ยย์ งั ไมย่ อมจานน

"โธ่" ฉมชบาหวั เราะอีก "ก็หนูเล็กเขาก็สอบเหมือนกนั น่ี
คะ ใครจะใจดารบกวนเขาไดล้ งคอ อีกอย่างหน่ึงภาระเขายิ่งมาก
อยู่ ตอนค่า ๆ ก็ตอ้ งคอยรับใชค้ ุณพอ่ เขาไม่ไดอ้ ยสู่ บาย ๆ เหมือน
ดิฉนั หรอกค่ะ"

"ง้นั หรือครับ" ชายหนุ่มรับอยา่ งไม่รู้จะพดู อะไรให้ดีกวา่
น้ัน เขายงั มีสติดีพอท่ีจะไม่เสนอช่ือของตัวเองในจานวนผู้
สามารถให้ความช่วยเหลือแก่ฉมชบาแมใ้ นใจจริงน้นั ปรารถนา
สักเพียงไรก็ตาม เขาเร่ิมรู้สึกวา่ คู่แข่งขนั ของเขากาลงั เพิ่มจานวน
ข้ึนทุกทีหากวา่ เขาจะยงั ขืนใจเยน็ อยตู่ ่อไป ดงั น้นั แทบจะกล่าวได้
ว่าในทนั ท่ีท้งั สองเสร็จจากการรับประทานอาหาร ชายหนุ่มก็
กล่าวข้ึน

"เมื่อไรคุณจะอนุญาตใหผ้ มส่งผใู้ หญม่ าขอหม้นั คุณไดล้ ่ะ
ครับ"

ตำรับรัก

๒๗๗

"อุย๊ ตายจริง"หญิงสาวหวั เราะอยา่ งเห็นขนั "ดิฉนั ยงั เรียน
หนงั สืออยนู่ ะคะแลว้ อีกอยา่ งหน่ึงดิฉนั ยงั ไมเ่ คย..." อธั ยาศยั สุภาพ
อ่อนโยน ทาให้หล่อนเปลี่ยนคาพูดที่กาลงั จะกล่าวต่อไปวา่ 'ออก
ปากรับรักของคุณ' เป็ นถอ้ ยคาวา่ "คิดถึงเร่ืองการมีครอบครัวเลย
คะ่ "

"แต่คุณกาลงั จะสอบไล่อยู่แลว้ และผมแน่ใจวา่ ปริญญา
บตั รก็กาลงั จะรอคุณอยู่ ในอีกสี่ห้าเดือนขา้ งหน้าน้ี พอคุณสอบ
เสร็จ ผมกอ็ ยากจะขอหม้นั คุณไวก้ ่อน เมื่คุณรับปริญญาแลว้ เราจึง
ค่อยแต่งานกนั " ไภษชั ยพ์ ูดเองเออเอง หญิงสาวคงหวั เราะอีกคร้ัง
หน่ึง

"แหม ทาไมจึงตอ้ งรีบร้อนนกั คะ ไม่ให้โอกาสดิฉนั ตรึก
ตรองบา้ งเลย ดิฉนั ขอบอกตามตรงวา่ ตราบใดที่ดิฉนั ยงั ไม่สาเร็จ
การศึกษา ดิฉนั จะไมย่ อมคิดถึงเรื่องคู่ครองเป็ นอนั ขาด ดิฉนั จะให้
คาตอบแก่คุณได้ ก็ตอ้ งหลงั จากวนั รับปริญญาแลว้ อีกไม่นานนกั
หรอกคะ่ "

"โอโ้ ฮ อีกต้งั หลายเดือน ผมเกรงว่า..." เขาหยุดชะงกั ไป
ทาหนา้ น่ิงอยา่ งไม่สบอารมณ์ ฉมชบาจึงกล่าวต่อดว้ ยเสียงท่ีเรียบ
จนเกือบจะเป็นชาเยน็ วา่

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๒๗๘

"ระหว่างท่ีคุณรอคาตอบ ดิฉันไม่ขอผูกมดั คุณหรอกค่ะ
คุณไภษชั ย์ไม่ตอ้ งวิตก ถา้ หากมีผหู้ ญิงคนไหนให้คาตอบแก่คุณ
ไดง้ ่าย...เออ้ ...เร็วกวา่ ดิฉนั ละก็ ดิฉนั ขอแสดงความดีใจดว้ ย"

"ไม่...ไม่มีหรอกครับ คุณฉมอยา่ เขา้ ใจผิด" เขารีบขดั ข้ึน
อย่างกระหืดกระหอบ "ผมไม่เคยคิดจะเปล่ียนใจจากคุณ นาน
เท่าไรผมก็คอยได้ ขอแต่ให้รู้ว่ามีหวงั เทา้ น้นั อีกสิบปี ผมก็รอได้
ครับ ถา้ หากวา่ ผลแห่งการรอคอยน้นั หมายถึงความกรุณาของคุณ"

"กรุณาอย่าเพิ่งคาดค้นั ดิฉัน ดิฉันขอบอกตามตรงว่า ใน
สายตาของผใู้ หญ่ของดิฉนั ทุกคนตลอดจนตวั ดิฉนั เอง ก็เห็นวา่ คุณ
ไภษชั ยเ์ ป็ นคนดี และหากดิฉนั นึกถึงการแต่งาน ดิฉันก็ยงั ไม่เห็น
ใครเหมาะสมกบั ดิฉนั มากกวา่ คุณ แต่เวลาน้ีดิฉนั กาลงั นึกถึงการ
เรียนอยา่ งเดียวเท่าน้นั และตอ้ งขอร้องมิใหค้ ุณพดู เรื่องน้ีอีก
จนกวา่ ดิฉนั จะสาเร็จการศึกษาแลว้ "

ก่อนท่ีไภษชั ยจ์ ะเซ้าซ้ีต่อไปอีกสาวใช้ก็เขา้ มาแจง้ ว่า มี
โทรศพั ทม์ าถึงฉมชบา หญิงสาวจึงลุกข้ึนกล่าวคาขอภยั ต่อเพื่อน
ชายของหล่อน แลว้ ก็เดินออกจากห้องไปปล่อยใหไ้ ภษชั ยน์ ึกแช่ง
ชกั หกั กระดูกผทู้ ี่โทรศพั ทม์ าขดั จงั หวะการสนทนาท่ีกาลงั อย่ใู น
ระหวา่ งเขา้ ดา้ ยเขา้ เขม็ น้นั อยแู่ ตผ่ เู้ ดียว

เกือบคร่ึ งช่ัวโมง ฉมชบาจึงเดินกลับเข้ามาในห้อง
ไภษชั ยร์ ู้สึกประหลาดใจแกมตกใจ ที่เห็นดวงหน้าของหล่อนขาว

ตำรับรัก

๒๗๙

ซีดแต่มีรอยสีชมพูที่ขอบตา และปลายจมูกเหมือนกบั คนร้องไห้
หล่อนผา่ นหนา้ เขาไปโดยเร็วพร้อมกบั กล่าวเสียวา่

"ดิฉนั ตอ้ งขอตวั ไปหาพ่ีภาสเดี๋ยวนะคะ มีธุระร้อนค่ะ"
ช า ย ห นุ่ ม ข ย ับ จ ะ ถ า ม ส า เ ห ตุ แ ห่ ง อ า ก า ร ผิ ด ป ร ก ติ น้ ัน
เพราะเมื่อหญิงสาวเดินใกล้เขา้ มา เขาแลเห็นน้าตาที่คลออยู่ใน
ดวงตาของหล่อนได้ถนัด แต่หล่อนไม่ให้โอกาสแก่ขาเสียเลย
หล่อนเดินลดั ออกทางประตูหลงั ลงจากตึก แลว้ วงิ่ ตดั สนาม
ไปยงั ท่ีพกั ของพ่ีชายทนั ที
เม่ือแลเห็นประภาสและประณต นงั่ คุยกันอยู่ที่ระเบียง
เรือน ฉมชบากส็ ่งเสียงข้ึนไปก่อนที่เทา้ จะกา้ วข้ึนบนั ไดวา่
"พี่ภาสคะ เร็วเขา้ เถอะค่ะ คุณพ่ีกลางเสียเสียแลว้ หนูเล็ก
โทร.มาบอกเดี๋ยวน้ีเอง"
"อะไรกนั เป็ นไปไดห้ รือ" ชายหนุ่มท้งั สองลุกทะล่ึงข้ึน
ยืนพร้อมกนั ดว้ ยความตกใจ ประภาสกา้ วพรวดลงจากเรือนมาถึง
ตวั นอ้ งสาว "คุณกลางเป็นอะไรถึงเสียเร็วนกั เป็นลมหรือ?"
"หนูเล็กเขาวา่ คุณพี่กลางคงจะเป็ นลมแลว้ พลาดลงไปริม
สระหลงั บา้ น ที่จริงหน้าน้ีน้าในสระต้ืนนิดเดียวแหละค่ะ แต่เธอ
ลม้ คว่าหนา้ ลงไป แลว้ ไม่มีแรงลุกข้ึนเลย...เลย" เสียงของหล่อน
ขาดหายไป แลว้ เสียงสะอ้ืนแรง ๆ ก็ดงั ข้ึนแทนท่ี หยาดน้าตาไหล
พรากลงอาบแกม้

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๒๘๐

"ต้งั แต่เมื่อไหร่ครับ?" ประณตถามเสียงเหมือนคนเป็ น
หวดั

"ต้งั แต่เม่ือคืนค่ะ" หญิงสาวตอบพลางสะอ้ืนพลาง "แต่
เพิ่งพบศพ...เธอตอนสายนี่เอง เม่ือคืนท่ีบา้ นโนน้ ไม่มีใครไดน้ อน
เที่ยวออกตามหาคุณพ่ีกลางไม่กลา้ บอกเรากลวั เราจะตกใจ ใคร ๆ
พากนั นึกว่าเธอหนีออกจากบา้ น ไม่มีคิดว่าเธอจะ.... เสียงสะอ้ืน
เขา้ มาขดั จงั หวะอีกคร้ังหน่ึง

"เอ สระมนั อยถู่ ึหลงั บา้ นน่ีนา คุณกลางเธอลงไปทาอะไร
ท่ีนน่ั กลางค่ากลางคืน" ประภาสถามข้ึนอีก หน้าเศร้าด้วยความ
สลดใจอยา่ งลึกซ้ึง ระคนกบั ความเวทนา และอาลยั สอางอปั สรผู้
อาภพั ผเู้ กิดมาเพียงเพื่อผจญกบั ชีวติ รักอนั เตม็ ไปดว้ ยขวากหนาม
แต่ยงั ไม่ทันที่หล่อนจะดิ้นร้นฝ่ าฟันอุปสรรคไปถึงจุดหมาย
มจั จุราชก็ยื่นหัตถ์มาปลิดชีวิตของหล่อนเสียก่อน เกมชีวิตของ
หล่อนจึงเป็นอนั ยตุ ิลงแต่เพยี งน้ี น่าอนาถนกั !

ฉมชบาตอบข้อสงสัยของประภาส ตามท่ีได้ทราบจาก
เพือ่ นหญิงของหล่อนวา่ สอางอปั สรคงจะไดไ้ ปบชู าพระภมู ิ
ณ ศาลสุดมุมสวน เพราะมีรูปเทียนดอกไมห้ ล่นอยู่ใกลบ้ ริเวณที่
พบศพของหล่อน หนทางที่จะไปยงั ศาลน้นั ตอ้ งผา่ นสระบวั
ใหญ่ หญิงสาวอาจจะเป็ นลมหรือสะดุดอะไรพลาดลงไปริมสระ
และไม่มีกาลงั กายพอจะช่วยตวั เองไดจ้ ึงตอ้ งสิ้นชีวิตลง แต่ส่วน

ตำรับรัก

๒๘๑

ปัญหาที่ว่าหล่อนไปบูชาพระภูมิเพ่ืออธิษฐานขออะไร และเหตุ
อะไรจึงตอ้ งแอบไปในตอนกลางคืนน้นั เป็นส่ิงเหลือวสิ ยั ที่
ผใู้ ดจะเดาได้ ในตอนทา้ ยฉมชบากล่าวเสริมวา่

"แตว้ สงสารคุณพ่ีกลางเหลือเกิน สงสารหนูเล็กดว้ ย เขา
เล่าพลางร้องไหพ้ ลาง แตว้ ไม่รู้วา่ จะทาอยา่ งไร คุณพ่อคุณแม่ก็ยงั
ไม่กลบั กลุม้ ใจเหลือเกิน" แลว้ หล่อนก็สะอ้ืนถ่ีข้ึนอีก

"อยา่ ร้องไหม้ ากนกั คุณน้อง ความเป็ นความตายไม่มีใคร
หา้ มได"้ ประภาสควา้ ผา้ เช็ดหนา้ ออกมา ซบั น้าตาให้นอ้ งสาวดว้ ย
อาการละมุนละม่อม "ไปลา้ งหน้าลา้ งตาเสียก่อนแลว้ ก็รีบแต่งตวั
เขา้ ว่าแต่ไปถึงบา้ นโนน้ แลว้ อยา่ ไปช่วยคุณหนูเล็กร้องให้อีกล่ะ
เธอควรจะช่วยปลอบโยนคุณพี่คุณนอ้ งท่ีโน่น ให้หายเศร้าโศกจึง
จะถูก"

เมื่อน้องสาวผละจากไปตามคาแนะนาของเขาแล้ว
ประภาสก็เหลียวแต่ปรากฏวา่ ประณตหาไดย้ ืนอยู่ตรงน้นั ไม่ เม่ือ
ชายหนุ่มเดินออ้ มเรือนไปยงั ประตูเล็กซ่ึงทะลุออกถนนใหญ่ ก็
พบว่าประตูเปิ ดอ้าอยู่ และเม่ือประภาสเย่ียมหน้าออกไปก็เห็น
หลงั ประณตไวๆอยใู่ นรถยนตร์ ับจา้ ง ท่ีกาลงั แล่นจากไปอยา่ ง
รวดเร็วราวกบั พาย!ุ

*

๑๙
ขณะที่ประภาสและฉมชบากาลังนั่งรถจะออกจากบ้านก็

พอดีกับเบลแอร์คันงาม อันเป็ พาหนะของคุณหลวงและคุณนาย
รักษ์ราชพสั ด์ุ แล่นมาพอดี ดังน้ันประภาสจึงต้องจอดรถ และสอง
หนุ่ มสาวก็ลงไปแจ้ งข่ าวอันน่ าสลดใจนี้แก่ ท่ านผู้ใหญ่ ท้ังสอง
คุณนายตลับถึงกับกล้ันน้าตาไว้ไม่อยู่ด้วความสงสาร และอาลัย
สตรีสาวผู้อาภัพ เกดิ ความรู้สึกเข้าทานอง ' ปลาตกน้า ปลาตัวโต'
ขึ้นทันที เธอเพ่ิงสานึกในบัดดลว่า สอางอัปสรน้ันเป็ นท่ีรักและ

เอน็ ดูของเธอมากกว่าน้องสาวท้งั สองของหล่อน ท้งั นีเ้ นื่องจาก
คว า ม อ่ อ น หวา น แล ะ เ ธ อก็อ ด มิ ไ ด้ ที่จะ ก ล่ า ว รา พัน ถ้ อ ย ค า อัน

คล้ายคลึงกับความรู้สึกของเธอในขณะน้ัน ฉมชบาผวาเข้ากอด
มารดาไว้ แล้วหล่อนกพ็ ลอยร่าไห้กบั เธออกี เป็ นคารบสอง

รอจนกระทง่ั ภรรยาและบุตรีค่อยสร่างโศก คุณหลวงก็
เอ่ยข้ึนเศร้า ๆวา่

"เม่ือก้ีสวนกบั รถพอ่ ไภษชั ยต์ รงส่ีแยก เห็นหนา้ ไม่ค่อยดี
พ่อยงั นึกเลยว่าท่าจะมีเร่ืองอะไรสักอย่าง พ่อไภษชั ยไ์ ม่เคยกลบั
แต่วนั อย่างน้ี นึกอย่แู ลว้ วา่ ตอ้ งมีเร่ือง แต่ไม่นึกวา่ เร่ืองจะร้ายแรง
ถึงเพียงน้ี"

"น่นั สิคะ" ภรรยของท่านเสริมพลางขยบั แว่นตาข้ึน ใช้
ผา้ เช็ดหน้าซับน้าตาอีกคร้ังหน่ึง ต่อจากน้ันก็กล่าวกับธิดา "ลูก

ตำรับรัก

๒๘๓

แต้วไปดูจัดเคร่ืองทุกข์ไว้ให้คุณพ่อก่อนลูก เสร็จแล้วแกจะ
ล่วงหนา้ ไปก่อนกไ็ ด้ แมจ่ ะตอ้ งอาบน้าเสียก่อน จะไดไ้ ปอยู่
ช่วยถึงตอนกลางคืนเลย"

ดงั น้นั กวา่ ประภาสและนอ้ งสาวของเขาจะเดินทางมาถึง
บา้ น 'อมราเวศม์'ก็ป็ นเวลาสิบห้านาฬิกาเศษ ประตูเหล็กสีเทาเปิ ด
กวา้ งท้งั สองบาน มองเห็นผูค้ นที่กาลังเดินขงักไขว่อยู่ภายใน
หนุ่มสาวท้งั สองรีบลงจากรถเดินตรงไปยงั ตวั ตึก แต่ยงั ไม่ทนั จะ
กา้ วข้ึนบนั ไดตึก ก็ได้ยินเสียงประณตเรียกอยขู่ า้ งหลงั จึงเหลียว
ไปดูปรากฏวา่ ประณตสวมเคร่ืองแตง่ กายสากล ผกู ไทสีดาและติด
แขนทุกขเ์ รียบร้อยกาลงั เดินตามหลงั เขาท้งั สองมา ประภาสจึงทกั
อยา่ งแปลกใจวา่

"เอะ๊ ณต แกก็เพิง่ มาถึงเหมือนกนั หรือ?"
"ตอนสองโมงหนหน่ึงแลว้ " ประณตตอบ "ทีน้ีมวั แต่ไป
ช่วยคุณตน้ เที่ยวเชิญแขก แล้วก็ไปกรมประชาสัมพนั ธ์ ให้คุณ
สะอาดแกช่วยออกอากาศให้เสร็จก็กลบั มาน่ีละ น่ีคุณต้นกลับ
มาแลว้ หรือยงั ?"
"ยงั ไม่เห็นเลยคะ่ " ฉชบาตอบแทนพี่ชาย แลว้ กล่าวต่อไป
ว่า"เรารีบข้ึนไปเยี่ยมคุณพี่กลางกันก่อนเถอะค่ะ พี่ภาส ป่ านน้ี
คุณหนูเล็กคงบน่ แยแ่ ลว้ "

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๒๘๔

ชายหนุ่มท้งั สองเดินตามหล่อนไปเงียบ ๆด้วยใจคอห่อ
เห่ียว พอกวั ข้ึนบนั ไดมาถึงหนา้ ประตูหอ้ งรับแขก บงั อรสุวรรณีก็
โผล่ออกมาจากหอ้ งพอดี ฉมชบาตรงเขา้ กอดเพื่อนสาวสะอ้ือฮกั ๆ
ตวั ยความสงสารอยา่ งเหลือที่จะกล่าวออกมาเป็ นถอ้ ยคาได้ บงั อร
สุ วรณี ใบหน้าแนบกับศีรษะ ท่ีปกคลุมด้วยเส้นผมสี น้ าตา
ละเอียดอ่อนของเพ่ือนรักน่ิงอยู่อึดใจหน่ึงก็เงยข้ึน ดวงตาของ
หล่อนแดงช้า และขนตางอนงามก็เปี ยกชุ่ม หล่อนฝื นยิ้มเศร้า ๆ
กบั ประภาสพร้อมกบั กล่าววา่

"เชิญในห้องนงั่ เล่นเถอะค่ะ เธอยใู่ นห้องน้นั " หล่อนกดั
ริมฝี ปากน่ิงอยอู่ ึดใจหน่ึงแลว้ จึงกล่าวต่อวา่ "เยน็ อีกหน่อยค่อยรด
น้า ตอนน้ียงั ไม่มีแขกมาเลยค่ะ เพ่ือน ๆของคุณกลางก็เพ่ิงมาสอง
คน" หล่อนเบือนหน้ามาทางประณต ถามดว้ ยเสียงอ่อนโยนกว่า
ปรกติวา่ "คุณประณตเหน่ือยมากไหมคะ พี่ตน้ กลบั มาบอก
วา่ คุณประณตช่วยแบง่ เบาภาระไปไดม้ าก ดิฉนั ..."

"ไมเ่ หนื่อยเลยครับ ผมเต็มใจที่สุด" ประณตรีบขดั ข้ึนเสีย
ก่อนที่หญิงสาวจะทนั กล่าวคาขอบคุณ ฉมชบารู้สึกไม่ค่อยสบาย
ใจจึงออกตวั วา่

"ท่ีฉนั มาชา้ ก็เพราะคุณพอ่ คุณแม่เพิ่งกลบั จากดูละคร มวั
แตจ่ ดั แจงเส้ือผา้ ใหท้ า่ นเลยมาชา้ ไป กลวั หนูเล็กจะรอแย"่

ตำรับรัก

๒๘๕

"ไม่เป็นไรหรอกจะ้ ะ ยงั มีงานใหเ้ ธอช่วยอีกเยอะไป พวก
เรางงกนั ไปหมดทาอะไรไม่ค่อยถูก" บงั อรสุวรณีตอบพลางจูงมือ
เพ่ือนเขา้ ไปในหอ้ งโถงซ่ึงจดั เป็น หอ้ งพธิ ีอาบน้าศพ

ประตหู อ้ งโถงท้งั ดา้ นหนา้ และดา้ นขา้ งเปิ ดกวา้ งมองเห็น
สรรพสิ่งภายในไดอ้ ยา่ งชดั เจน ตรงริมหอ้ งดา้ นในสุดมีเตียงเทา้ ตู้
ต้งั อยู่เป็ นเตียงไม้ดาสลักลายโปร่งสอางอปั สรนอนสงบอยู่บน
เตียงน้นั มองดูคลา้ ยคนนอนหลบั ร่างของน้ันคลุมดว้ ยผา้ สีทอง
เหลือบ ดวงหน้าเรียวงามเอียงไปทางซ้ายนิด ๆสีทองสวา่ งของผู้
คลุมขบั ผิวหน้าอนั ซีดเซียวน้ันให้ผุดผาดข้ึน มือขวาของหล่อน
ทอดอยู่เหนือขนั เชิงทองลวดลายงดงาม ซ่ึงวางอยบู่ นโต๊ะเล็ก ๆ
ทาดว้ ยไมช้ นิดเดียวกบั เตียงบนมา้ นงั่ ล้ ็กน้ียงั มีโถหอมและดอกไม้
ธูปเทียนวางอยดู่ ว้ ย ทางดา้ นหวั เตียง ต้งั ท่ีบูชาพระพุทธรูปทองคา
องคย์ อ่ ม ทรงสะพกั แถบดิ้นทองประดบั พลอยสีประดิษฐานอยใู่ น
ครอบแกว้ บางใส เหนือโตะ๊ หมไู่ มด้ าฝังมุก แจกนั แกว้ เจียระใน
ปักดอกไมช้ นิดช่อดอกยาวต้งั ลดหลนั่ ลงมา มีพานแก้วใหญ่อีก
สองคู่ ใชก้ ลีบบานไมร่ ู้โรยประดบั เป็นรูปแพะหมอบอนั เป็ นปี เกิด
ของผูว้ ายชนม์ พานอนั งดงามท้งั สองคู่น้ีต้งั กระหนาบเชิงเทียน
เจียระไนคู่หน่ึง และกระถางรูปอีกคู่หน่ึง ถัดจากโต๊ะชาเป็ น
อาสนะพระสงฆ์ลาดด้วยผ้าขาวสะอาด มีหมอนอิงทาด้วย
กามะหยี่ปักเป็ นภาพวรรณคดีเรื่องพระลอดว้ ยฝี มือประณีต กา

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๒๘๖

และถว้ ยน้าชาจดั วางไวอ้ ยา่ งเรียบร้อยในท่ีอนั ควร ส่วนพานหมาก
พลูบุหร่ีน้นั ยงั วางรวมกนั อยู่เป็ นหมู่ ตรงหนา้ สุภาพสตรีใหญ่คน
หน่ึง เธอผูน้ ้ีมีผวิ เกล้ียงเกลา อายุประมาณห้าสิบปี สวมชุดเรียบๆ
แต่มีแพรเน้ือบางน่ิมสะพายเฉียงบ่า เธอนงั่ พบั เพียบอยไู่ ม่ห่างจาก
เตียงศพ กาลงั สาละวนหยบิ หมากเจียน และพลูจีบจากถาดใหญ่ลง
ใส่พานแก้วตรงหน้าหยิบยาฝอยและบุหร่ีลงแซมไวด้ ้วย ขณะ
น้นั เองเหมือนกบั คิดอะไรได้ เธอก็เงยหนา้ ข้ึนทาอาการคลา้ ยมอง
หาสิ่งใดสิ่งหน่ึง พอดีกบั ฉมชบาคลานเขา้ ไปกระพมุ่ มือไหว้
อยา่ งเรียบร้อย ก่อนที่จะหนั ไปกราบทางเตียงศพ

ประณตยึดข้อศอกเพ่ือนชายไว้ ก่อนท่ีเขาจะก้าวตาม
นอ้ งสาวเขา้ ไปในหอ้ งกระซิบถามวา่

"ใครน่ะ ภาส กนั ห็นต้งั นานแลว้ แต่ไม่มีใครแนะนาเลย
ไม่ไดไ้ หว"

"แม่คุณตน้ " ประภาสตอบส้ัน ๆ แลว้ ก็กา้ วเขา้ ไปในห้อง
เขาคุกเข่าลงไหวส้ ตรีผนู้ ้นั แลว้ จึงหนั ไปไหวท้ างเตียงศพ ประณต
จึงตามเขา้ ไปบา้ ง เขานอ้ มตวั ลงทาความเคารพมารดาของ
ศุกลวณั ณ์อยา่ งนอบนอ้ ม คุณวรรณรับไหวช้ ายหนุ่มผนู้ ้ีโดยไม่ไต่
ถามวา่ กระไร แต่บงั อรสุวรรณีกช็ ้ีแจงวา่

"คุณประณตเป็ นเพ่ือนพ่ีตน้ จะ้ แม่ เธอเคยมาที่น่ีสองสาม
หน แตต่ รงกบั เวลาแมเ่ อนหลงั พอดี เลยยงั ไมไ่ ดม้ ารู้จกั "

ตำรับรัก

๒๘๗

คุณวรรณพยกั หนา้ มองดูชายหนุ่มอีกคร้ังอยา่ งมีไมตรีจิต
คร้ันแลว้ เธอก็ขมวดคิ้ว เพราะรู้สึคลบั คลา้ ยคลบั คลาวา่ ไดเ้ คยเห็น
เคา้ หนา้ เช่นน้ีมาก่อนท่ีสุดก็พดู ดว้ ยเสียงเรียบ ๆวา่

"เห็นมาช่วยตวั เป็ นเกลียวต้งั แต่ตอนบ่ายแลว้ น่าขอบคุณ
เหลือเกินเล็กทาไมไมพ่ าคุณพค่ี ุณนอ้ งไปรับของวา่ งเสียก่อน
ใคร ๆก็ไปรออยู่ท่ีห้องแล้วท้งั น้ัน" แทนท่ีจะใช้คาว่า 'จะ้ ' หรือ
'ค่ะ' ต่อทา้ ยคาพูด คุณวรรณใช้วิธีทอดหางเสียงยาว ทาให้คาพูด
น้ันอ่อนโยนไปในตัวหรอกจ้ะ หญิงสาวตอบมารดาเล้ียงด้วย
น้าเสียงรักใครสนิทสนม "เม่ือก้ีเล็กแวะไปบอกให้โป๋ เขาเป็ น
เจ้าภาพแทนไปก่อน..." หล่อนหยุดพูดเม่ือเห็นเพ่ือนหญิงทา
อาการกระสบั กระสาย คลา้ ยกบั อยากจะพูดอะไรแต่ไม่กลา้ พูด จึง
กล่าวต่อไปอย่างรู้ใจ "แตว้ เขามาช้าไปเพราะคุณอาท้งั สองไม่อยู่
บา้ น น่ีพอโผล่หนา้ มาถึงก็เสนอของานทาทีเดียว"

"ไปรับของวา่ งเสียก่อนเถอะ เดี๋ยวค่อยมาช่วย" คุณวรรณ
ยิม้ อยา่ งอารมณ์ดี ท้งั ๆที่ขอบตายงั ไม่หายบวม หันไปพูดกบั ธิดา
เล้ียงวา่ "แม่จะไปหยบิ ตะบนั หมากสกั หน่อย ทานเจา้ คุณท่านเค้ียว
หมากไม่ไหวแลว้ ตอ้ งตาถวาย" ก่อนท่ีเธอจะลุกข้ึน บงั อรสุวรรณี
กจ็ บั เขา่ ของเธอไว้ แยง้ วา่

"เรียกลาไยกไ็ ดน้ ่ีจะ เมื่อก้ีเลก็ เห็นนงั่ อยรู่ ิมประตู"

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๒๘๘

"อยา่ เลย เด็กพวกน้นั มนั ทางานขา้ งล่างท้งั วนั รองเทา้ ก็
ไม่ใคร่ชอบใส่เดี๋ยวจะข้ึนมาย่าพรมเสียหมด" คุณวรรณกล่าว
พลางขยบั จะลุกข้ึนอีกคร้ังหน่ึงบงั อรสุวรรณีจึงลุกข้ึนก่อนพร้อม
กบั กล่าววา่

"ง้นั เล็กไปเอง แม่นงั่ อยนู่ ่ีแหละจะ้ เดินไปเดินมาสักเด๋ียว
จะเป็ นลมไปอีกคนหน่ึง" แลว้ หล่อนก็หายออกไปทางประตูหลงั
ทิ้งให้สหายชายหญิงท้งั สามสงสัยว่า บุคคลแรกท่ีเป็ นลมไปแลว้
คือใคร ในที่สุดประภาสกเ็ อย่ ข้ึนวา่

"คุณใหญ่ไปไหนเสียครับ คุณอา คุณต้นกับคุณอ่อนก็
พลอยหายหนา้ ไปดว้ ย"

"คุณใหญ่เอารูปคุณหนูกลางไปให้ช่างทากรอบ จะเอามา
ต้งั หนา้ หีบ พ่อตน้ คุมงานโยธาอยู่ขา้ งล่าง ส่วนแม่อ่อนฝ้ าเจา้ คุณ
พอ่ อยขู่ า้ งบน ทา่ นเป็นลมมาต้งั แตเ่ ห็นคุณหนูกลาง" คุณวรรณ
กล่าวตอบพลางยกชายแพรข้ึนเช็ดน้าตา ทาอาการคลา้ ยรู้สึกเคือง
ตา แตเ่ มื่อเธอลดมือลง น้าตาสองสามหยดก็หยาดลงตอ้ งแพรน้นั
ฉมชบารู้สึกร้อนที่ขอบตาอีกคร้ังหน่ึง คร้ันแล้วน้าตาก็ไหล
ออกมาคลอหล่อนเบือนหนา้ จากมารดาเล้ียงของเพื่อนหญิงมาทาง
พ่ชี ายกล่าววา่

"พภ่ี าสข้ึนไปดูคุณป๋ ูก่อนซิคะ นอ้ งอ่อนจะไปทาอะไรถูก
เด๋ียวแตว้ จะตามข้ึนไปจะคอยหนูเลก็ ก่อน"

ตำรับรัก

๒๘๙

ประภาสลุกข้ึนแลว้ ตงั แตไ่ ดย้ นิ คุณวรรณกล่าวถึงท่านเจา้
คุณเมื่อนอ้ งสาวแนะนาข้ึน เขากพ็ ยกั หนา้ แลว้ เดินออกจากห้องไป
ส่วนประณตก็ลุกข้ึนบา้ ง ช้ีแจงกบั สตรีท้งั สองวา่

"ผมจะไปช่วยคุณตน้ ขา้ งล่าง"
ขณะท่ีประณตจะกา้ วออกจากประตูห้อง บงั อรสุวรรณีก็
เดินสวนเขา้ มาพอดีหล่อนนาตะบนั หมากไปส่งให้กบั มือมารดา
เล้ียงแลว้ พดู กบั ชายหนุ่มวา่
"คุณประณตอย่เพิ่งไปทางานอีกเลยค่ะ รับประทานของ
วา่ งเสียก่อนดีกวา่ "
แลว้ หล่อนหนั ไปชวนเพื่อนหญิง "แตว้ จะ๊ ไปกินของว่าง
กนั เถอะ พ่ีภาสไปไหนเสีย
"ข้ึนไปดูคุณป๋ ู ทาไมเธอปล่อยให้น้องอ่อนอยกู่ บั ท่านล่ะ
จ๊ะ โธ่ ย่ิงป้ าเป๋ ออยู.่ .." หล่อนหยุดชะงกั ไปดว้ ยเกรงใจคุณวรรณ
แต่มารดาของรุจีประภากไ็ ม่ไดแ้ สดงกิริยาไม่พอใจแต่อยา่ งใด เธอ
กล่าวเรียบ ๆ วา่
"แม่ออ่ นเพิง่ ข้ึนไป เขารับประทานของวา่ งแลว้ อาเลยให้
ข้ึนไปผลดั คุณพี่ลงมารับประทานบา้ ง ท่ีจริงท่านไม่ไดเ้ ป็ นอะไร
มาก เด๋ียวก็คงลงมารดน้าได.้ ..อีกอย่างหน่ึงคุณหนูเล็กอยู่ขา้ งล่าง
จะไดช้ ่วยรับแขกรับเหรือ แม่อ่อนแกไม่เป็นประสา"

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๒๙๐

ก่อนที่จะมีใครข้ึนไปตาม ประภาสก็ลงบนั ไดมา เขาตอบ
สายตาที่เตม็ ไปดว้ ยคาถามของทุก ๆ คนเป็ นคาพดู วา่

"ท่านสบายดีแลว้ กาลงั แต่งตวั เดี๋ยวก็จะลงมา"
ต่อจากน้นั หนุ่มสาวท้งั สี่ก็พากนั ไปยงั ห้องรับประทาน
อาหารเพ่ือรับประทานอาหารว่าง มีหนุ่มสาวสองสามคนกาลัง
รับประทานอยกู่ ่อนแลว้ ท้งั หมดมเป็ นเพ่ือนสนิทของสอางอปั สร
ของพ่ีน้องหล่อนและในจานวนน้นั มีบรรเลงและกระเชา้ รวมอยู่
ดว้ ย
ก่อนเวลาสิบหกนาฬิกาเพียงเล็กน้อยเจา้ พระยาบริรักษ์
สกลเขตตก์ ็มาถึงท่านผนู้ ้ีเป็ นพ่ีชายคนเดียวของเจา้ พระยานเรศวร์
ราชามาตร์ ท่านบิดาผูล้ ่วงลบั ของพระยาพิษณุเสนา นับว่าท่าน
เป็ นญาติผู้ใหญ่คนเดียวแห่งตระกูลสูงยังดารงชีวิตอยู่ ท่าน
เจา้ พระยาอยใู่ นวยั ชรามากแลว้ อายุของท่านไม่ต่ากว่าแปดสิบปี
ท่านถูกประคองจากรถก๋งคนั ใหญ่แต่เก่าคร่าพอ ๆ กบั ความคร่า
คร่าแห่งสังขารชองทานผูเ้ ป็ นเจา้ ของ ท่านนุ่งผา้ ม่วงสีขาว และ
สวมเส้ือราชปะแตนอย่างขุนนางไทยสมยั เก่า เม่ือก้าวลงถึงพ้ืน
ทา่ นกท็ รงตวั ยนื ในท่าตรง ใช่ไมถ้ ือหวั ทองคาประคองร่างไว้ พยกั
หรับเคารพจากทา้ นเจา้ คุณพิษณเสนาผเู้ ป็ นหลานนิดหน่ึงและเมื่อ
หลานชายขยบั เขา้ ใกลท้ ่านกโ็ บกมือ กล่าวทว้ งดว้ ยเสียงแหบ ๆวา่

ตำรับรัก

๒๙๑

"ไม่ตอ้ ง เจา้ อู๊ต สารรูปของเอง็ เวลาน้ีดูจะแยก่ วา่ ขา้ อีกวะ่
ขา้ กลวั จะตอ้ งเป็ นฝ่ ายประคองเอ็งเสียมากกวา่ " ดวงตาข่นุ มวั ดว้ ย
วยั ชราของทา่ นเพง่ มองดูหลานชายอยา่ งพนิ ิจพิเคราะห์

หลงั จากสูญเสียธิดาสาวเพียงไม่กี่ชั่วโมง ยงั ไม่ทนั จะ
ขา้ มคืน สังขารของเจา้ คุณพษิ ณุเสนาช่างทรุดไปไดอ้ ยา่ งไม่น่าเช่ือ
ดวงตาที่เคยแจ่มใสมีประกายกลา้ อยา่ งผทู้ ่ีมกั เชื่อถือความเห็นของ
ตนเองเป็ นใหญ่ กลบั แห้งแล้งและเลื่อนลอยปราศจากชีวิตจิตใจ
ผมของท่านที่ยงั มีสีดาแซมอยู่บา้ งน้ันก็แลดูแห้งเกราะ มุมปาก
แตกราวกบั ไม่เคยเผยอยมิ้ ท้งั อาการเดินเหินก็ดูโผเผไร้กาลงั วงั ชา

"จริง ๆวะเจา้ อู๊ด ขา้ ไม่ไดเ้ ห็นหน้าเอ็งไม่ก่ีเดือนดูเอ็งผิด
ตาไปมาก เม่ือวนั เกิดขา้ เอง็ ยงั กระชุมกระชวยกวา่ น้ีแยะ โลกเราน่ี
ก็แปลก เด็กดูแก่ ผูใ้ หญ่ดูหนุ่ม เด็กตายก่อนผูใ้ หญ่ตายทีหลัง...
ท่านหยดุ พูดเลอะเทอะโดยกะทนั หนั เมื่อเห็นน้าตาที่ซึมออกจาก
ดวงตาที่แหง้ แลง้ น้นั ร่างหลานชายของท่านเซไปขา้ งหลงั นิดหน่ึง
หากแต่ชายหนุ่มคนหน่ึงซ่ึงยืนประสานมืออยทู่ ี่เชิงบนั ไดถลนั เขา้
ประคองเสียทนั เมื่อทา่ นทรงตวั ไดแ้ ลว้ ท่านเจา้ ของบา้ นก็กล่าวแก่
ญาติผใู้ หญข่ องท่านดว้ ยเสียงส่นั เครือวา่

"เชิญเจา้ คุณลุงทางน้ีขอรับ"
แต่เจา้ พระยาบริรักษ์สกลเขตต์ หาเดินตามหลานชายไป
ไม่ ท่านเพง่ มองชายหนุ่มคนเดิม ซ่ึงยงั ยนื รีรออยใู่ กล้ ๆน้นั เขมง็

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๒๙๒

"ลูกชายเอง็ เรอะ อดู้ ขา้ จาหนา้ ไดว้ า่ เคยไปท่ีบา้ น"
ประณตทรุ ดกายลงทาความเคารพท่านสุ ภาพบุรุ ษชรา
อย่างนอบน้อม พร้อมกนั น้ันเขาได้ยินเสียงหลานชายของท่าน
ตอบวา่
"มิได้ขอรับ เขาเป็ นเพื่อนของลูก ๆ มาช่วยงาน พวก
หลาน ๆ มวั แต่ยงุ่ กยั อยขู่ า้ งใน ไม่เห็นมีใครออกมาตอ้ นรับเจา้ คุณ
ป๋ ูสกั คน" ทา่ นทาเสียงคลา้ ยบ่นมองตาประณต เขาจึงเรียนวา่
"กระผมจะเขา้ ไปบอก คุณหนูเล็กสั่งวา่ ถา้ ท่านมาใหเ้ ขา้
ไปบอกขา้ งในดว้ ย" แล้วเขาก็เดินน้อมตวั ผ่านท่านเขา้ ไปขา้ งใน
เสียงเจา้ พระยาบริรักษ์ ดงั ข้ึนอีกวา่
"ไอห้ นุ่มน้นั มนั ลูกใคร?" และขณะท่ีหลานชายของท่าน
ยงั น่ิงอ้ึง เพราะจนต่อปัญหาขอ้ น้ี ท่านก็ถามย้าอีกว่า "พ่อแม่มนั
เป็นใคร อยทู่ ่ีไหน?"
"ผมยงั ...ไม่ทราบ" เจ้าคุณพิษณุเสนาตอบอึกอัก "ดู
เหมือนผมก็เพิ่งเห็นหน้าเขวน้ น้ีเหมือนกนั เพ่ือน ลูกเขามามาก
หนา้ หลายตา จาไมไ่ ดว้ า่ ลูกเตา้ เหล่าใครกนั บา้ ง"
"ระวงั เถอะ ระวงั เถอะ" ผูเ้ ป็ นลุงบ่นพึมพา "มีลูกสาว
หลายๆคน ไม่รู้วา่ มนั ติดตอ่ กบั ใครมง่ั ระวงั เถอะ...เออ ไอห้ นุ่มคน
น้นั มนั ลูกใคร?"

ตำรับรัก

๒๙๓

พระยาพิษณุสนา ลอบถอนใจอยา่ งอึดอดั และแทนท่ีจะ
ตอบคาถามน้นั ท่านกลบั กล่าววา่

"ไดเ้ วลาแลว้ ขอรับ เชิญคุณลุงขา้ งในเถอะขอรับ"
พิธีอาบน้าศพจึงได้เริ่มข้ึน โดยท่านเจ้าพระยาบริรักษ์
สกลเขตต์เป็ นผนู้ าต่อจากน้นั ก็เป็ นญาติผูใ้ หญ่แลว้ จึงถึงช้นั ญาติ
ผนู้ อ้ ยและมิตรสหายของผตู้ าย ทุกคนมีขวดน้าอบมาดว้ ย แต่งเดิน
เรียงแถวเขา้ ไปขอขมาศพทีละคน ๆ สีดาสนิทแห่งเครื่องแต่งกาย
สตรี แทรกอยใู่ นระหวา่ งสากลสีขาวของบุรุษ ทาใหบ้ รรยากาศใน
หอ้ งโถน้นั เศร้าซึม และร่างร่างเดียวท่ีคลุมดว้ ยสีสดสวยก็ยิ่งแลดู
สดช่ืนอยทู่ ่ามกลางความหม่นหมองน้ัน แต่ร่างน้นั ก็หาอาจขยบั
เขย้ือนเคลื่อนไหว แสดงอาการภูมิใจในความงามสดใสของ
ตนเองไม่ คงไดแ้ ต่นอนนิ่งสงบไม่แสดงวา่ รับรู้ต่อความเศร้าโศก
อาลยั รักของผทู้ ่ีอยรู่ อบขา้ งแมแ้ ตน่ อ้ ย
แขกคนสุดทา้ ยเป็ นชายหนุ่มร่างผอมสูง สวมแวน่ ตาสีชา
อ่อนเขาลงจากรถจอดแอบไวห้ น้าประตูบา้ น เพราะที่ขอบสนาม
หนา้ บา้ นมีรถยนต์จอดขนาดเรียงกนั อยู่แลว้ หลายสิบคนั เขาเดิน
ตวั ตรง ศีรษะกม้ นอ้ ย ๆทอดสายตาจบั อยทู่ ี่พ้ืนถนน รุจีประภาซ่ึง
ไดร้ ับหน้าที่ให้รับแขกคู่กบั ฉมชบาก็กระซิบกบั เพ่ือนหญิงของ
พส่ี าววา่
"คุณไภษชั ยม์ าแน่ะคะ่ พีแ่ ตว้ "

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๒๙๔

ฉมชบาเงยหนา้ ข้ึนมอง คร้ันแลว้ ก็ขมวดคิ้วทาท่าจะคา้ น
แตร่ ุจีประภากลบั กล่าวคา้ นคาพดู ของตนเองเสียก่อน

"เอะ๊ คุณอภิชยั นะเอง ไม่ยกั ใช่คุณไภษชั ย์ โถ่...นึกถึงคุณ
พ่ีกลางแลว้ …."หล่อนทาตาแดง และเม่ือชายหนุ่มเดินเขา้ มาใกล้
หล่อนกย็ กมือไหว้ กล่าวเชิญดว้ ยเสียงส่ัน "เชิญในหอ้ งนงั่ เล่นเลย
ค่ะ คุณพ่ีเลก็ กาลงั คอยคุณอย"ู่

อภิชยั รับไหวห้ ญิงสาวท้งั สองดว้ ยอาการคลา้ ยหุ่นชกั รอก
หรือตุ๊กตาไขลานมากกว่ามนุษยท์ ี่มีชีวิต เขาทาปากขมุบขมิบ
คลา้ ยจะทกั ทายนอ้ งสาวของคนรักแต่ก็หามีดอ้ ยคาใด ๆหลุดออก
จากปากเขาไม่ เขาเดินเล้ียวไปตามระเบียงตึกซ่ึงปูดว้ ยกระเบ้ืองสี
แผน่ เล็ก ๆเป็นลวดลายคลา้ ยแกว้ ชิงดวง ท่าทางท่ีเขาเดินออ้ มมุม
หอ้ งรับแขกไปยงั หอ้ งโถงใหญ่ ซ่ึงอยทู่ างดา้ นขา้ งของตวั ตึกน้นั ดู
แขง็ ที่อคลา้ ยร่างท่ีปราศจากวญิ ญาณ

พอร่างของอภิชยั ลบั มุมตึกไป รุจีประภาก็ราพนั ข้ึนพร้อม
กบั น้าตาร่วงพรู

"เห็นคุณอภิชัยแล้ว ย่ิงสงสารคุณพี่กลาง โถ เธอรักเขา
มากเหลือเกินออ่ นรู้...เวรกรรมอะไรกไ็ มร่ ู้..."

ฉมชบาดึงร่างหญิงสาวท่ีหล่อนรักอยา่ งนอ้ งเขา้ ไปกอดไว้
แน่น น้าตาที่แหง้ ไปนานแลว้ ก็กลบั ไหลพรากลงมาอีก สิ้นปัญญา

ตำรับรัก

๒๙๕

จะสรรหาถอ้ ยคาใด ๆ มาปลอบประโลมสาวน้อยผูน้ ้นั ไดแ้ ต่ใช้
มือคอ่ ย ๆ ลูบศีรษะและหลงั ไหล่ของหล่อนดว้ ยความ เวทนา

เมื่อแขกไดร้ ดน้าทวั่ ทุกคนแลว้ พนกั งานก็รูดม่านสีดาบงั
เตียงเสียจากดา้ นหนา้ หอ้ งต่อจากน้นั ก็จดั การเปลี่ยนเครื่องแต่งตวั
ศพ แล้วตราสัง เม่ือเสร็จแล้วบรรจุหีบ ขณะน้ีผูเ้ ป็ นแขกที่ไม่
คุน้ เคยนักก็กลบั หมด คงเหลือแต่ญาติและสหายสนิทของผูต้ าย
เพยี งบางคนเท่าน้นั

ประณตยนื ลงั เลอยหู่ นา้ หอ้ ง เพราะถา้ จะพูดตามจริง เขาก็
ยงั เป็นคนหนา้ ใหม่สาหรับบา้ นน้ีอยมู่ าก ท้งั ไม่เคยสนิทสนมกบั
สอางอปั สรมากพอที่จะอยตู่ ลอดไปจนถึงกลางคืนเหมือนคน
อ่ืน ๆ เหมือนประภาสหรือฉมชบาและแมแ้ ตเ่ หมือน...นายบรรเลง
คนน้นั !

'แต่กระเช้าก็ยงั อยู่ได้นี่นา ทาไมเราจะอยู่ไม่ได้ เขาคิด
อยา่ งเขา้ กบั ใจปรารถนาของตวั เอง แตก่ ระน้นั ความมีเหตุมีผลก็ทา
ให้เขาคา้ นว่า ก็กระเช้าเขากาลงั จะได้เป็ นสะใภบ้ า้ นน้ีน่ีนาเขาก็
ตอ้ งอยนู่ ่ะ ส่วน...อีกคนหน่ึง เขาก็กาลงั จะเป็ นเขย...เราสิ คนไม่มี
ตาแหน่ง' เขากดั ริมฝีปากเพื่อระงบั ความนอ้ ยเน้ือต่าใจที่พลุ่งข้ึนมา
โดยกะทนั หัน เมื่อตดั สินใจได้ว่าควรลากลับ ประณตก็หันไป
ทางศุกลวณั ณ์ ผยู้ นื สนทนาอยกู่ บั บรรเลงไมห่ ่างจากท่ีท่ีเขายนื

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๒๙๖

กระสับกระสายอยเู่ ท่าใดนกั แต่ยงั ไม่ทนั ท่ีประณตจะเอ่ยปากบอก
ลาศุกลวณั ณ์ ซ่ึงดูเหมือนจะเดาอาการของเขา ก็ชิงพูดตดั หน้า
เสียก่อนวา่

"คุณหนูเล็กคงยงั อยู่ในม่านน่ันเอง ด้ือเสียจริง คุณณต
ช่วยไปพาออกมาทีเถอะ ขืนปล่อยใหเ้ ธออยดู่ ูจนเสร็จ เธออาจเป็ น
ลมเป็นแลง้ ไปก็ได"้

คราวน้ีประณตลงั เลอีกคร้ัง เขามองดูบรรเลงผยู้ ืนนิ่งเฉย
อยู่ ก็พอดีเจอะสายตาของชายหนุ่มผู้น้ันกาลังมองดูเขาอยู่
เหมือนกนั เมื่อสบตากนั บรรเลงก็ยมิ้ ใหก้ ่อนอยา่ งเป็นกนั เอง ไม่มี
ความรู้สึกเป็ นปรปักษ์ หรือแมแ้ ต่เป็ นเพียงคู่แข่งแฝงอยใู่ นสายตา
คู่น้นั แต่สกั นิด ประณตจึงจาใจยมิ้ ตอบอยา่ งเจ่ือนเตม็ ที เน่ืองจาก
ความระแวงที่ซ่อนยใู่ นใจ เขาหนั หลงั เดินเขา้ ไปในห้องตามคาสั่ง
ของศุกลวณั ณ์พร้อมกบั นึกพิศวงว่า เหตุไรชายหนุ่มผูน้ ้ันจึงไม่
แสดงอาการกนั ท่าหรือขุ่นเคืองต่อเขาเอาเสียเลย 'เขาอาจจะนึก
กระหยิ่มว่าตวั เป็ นต่อกระมงั คงแน่ใจว่าอย่างไรเสียเธอก็คงไม่
หลุดมือแลว้ ละ ถึงไดท้ าเป็ นใจกวา้ ง' ประณตคิดพาล ๆ ดว้ ยความ
ขุ่นใจ โดยที่หารู้สานึกไม่วา่ หากบรรเลงจะแสดงอาการหวงกนั
บงั อรสุวรรณีแมแ้ ตน่ ิดนอ้ ยตนก็คงจะเคืองแคน้ ไม่นอ้ ยกวา่ น้ี และ
คงจะตอ้ งกล่าวหาวา่ ชายหนุ่มคนน้นั 'อวดวิเศษ ทาตวั เป็ นเจา้ ขา้ ว
เจา้ ของ' สรุปความไดว้ ่าถึงแมบ้ รรเลงจะวางตวั สถานใดจะไม่มี

ตำรับรัก

๒๙๗

โอกาสใหเ้ ป็ นที่ถูกตาถูกใจประณตในยามที่เขากาลงั มีอารมณ์พะ
หวา้ พะภวงั คเ์ ช่นน้ีไดเ้ ป็นแน่

ประณตแหวกม่านเขา้ ไปภายใน บงั อรสุวรรณียืนนิ่งอยู่
ในมุมหน่ึงของหอ้ งหล่อนจอ้ งเขม็งไปยงั พนกั งานซ่ึงกาลงั ยกหีบ
รองใน ซ่ึงขนั เกลียวตะปูเรียบร้อยแลว้ ลงวางในหีบทองสลกั อีก
ช้ันหน่ึงในดวงตาของหล่อนมีน้าใสคลออยู่เต็มริมฝี ปากก็ส่ัน
ระริก เม่ือได้ยินเสียงเรียกของประณตหล่อนก็เหลียวมามอง
อาการไหวตวั เพียงเล็กนอ้ ย ทาให้หยาดน้าตาท่ีเอ่อลน้ อยนู่ ้นั ไหล
เป็ นทางลงมาตามพวงแก้มผิวละเอียดน้ันประณตอ้าแขนออก
คล้ายจะเขา้ ประคองร่างอนั ระทดระหวยน้นั ในวงแขน แต่อย่าง
มากท่ีสุ ดที่เขาจะทาได้ก็เพียงแต่แตะแขนหล่อนเบาพร้ อมกับ
กล่าวเสียงอ่อนโยนวา่

"ออกไปพกั ผอ่ นขา้ งนอกเถอะครับ คุณหนูเล็กพยายาม
หกั ใจไวบ้ า้ ง คุณกาลงั จะสอบไล่อาทิตยห์ นา้ น่ีแลว้ ฉวยเจ็บไขไ้ ป
จะตอ้ งเสียเวลาไปอีกปี หน่ึงเปล่าๆ"

บงั รสวรรณีเดินตามเขาออกมานอกมา่ นอยา่ งวา่ ง่าย น้าตา
ยงั คงไหลพรากลงมาท้งั ๆที่ไม่มีเสียงสะอ้ืน เมื่อสังเกตเห็นวา่ หญิง
สาวไม่มีผา้ เช็ดหน้าติดตวั อยู่เลยประณตก็ควา้ ผา้ เช็ดหน้าที่ยงั
ไม่ได้ใช้ออกจากกระเป๋ าเส้ือช้นั นอกส่งให้หล่อน บงั อรสุรรณี
มิได้รับผา้ เช็ดหน้าผืนน้ัน หล่อนมองดูเขาด้วยสายตาว่างเปล่า

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๒๙๘

อยา่ งคนใจไม่อยู่กบั ตวั ขณะน้ันเป็ นเวลาใกลค้ ่า แสงไฟในห้อง
โถงที่ยงั ไม่สู้สวา่ งนกั เพราะตา้ นกบั ลาแสงสุดทา้ ยของดวงอาทิตย์
ที่ยงั หลงเหลืออยู่ ส่องตอ้ งหยาดน้าตาบนแกม้ นวลของหญิงสาว
แลดูเป็ นประกายราวกับเพชร ไม่มีใครอยู่ในบริเวณน้ีสักคน
บริเวณหอ้ งโถงอนั กวา้ งใหญ่เงียบสงบ ไดย้ นิ แต่เพียงพนกั งานศพ
พูดกนั เบา ๆอยภู่ ายในม่าน สุดจะหักห้ามความรู้สึกชนิดหน่ึง ซ่ึง
ไมห่ ่างไกลจากความปรารถนาจะไดค้ ุม้ ครอง และปลอบประโลม
หล่อนใหค้ ลายความโทมนสั ที่พลุ่งพล่านข้ึนมาในใจของเขาโดย
กะทนั หนั ประณตก็นอ้ มตวั ลงใชผ้ า้ เช็ดซบั น้าตาใหห้ ญิงสาวอยา่ ง
แผ่วเบาทะนุถนอม บงั อรสุวรรณียืนนิ่งไม่ไหวติง ใบหน้าของ
หล่อนที่เงยข้ึนมองดูเขายงั คงเศร้าแสนเศร้า แต่ดวงตาสีนิลท่ีทอด
จบั ตาเขาน้ันไม่วา่ งเปล่าอีกต่อไป หล่อนกล่าวขอบคุณดว้ ยเสียง
เบาจนแทบไม่เป็ นเสียง ต่อจากน้นั หล่อนก็ออกเดินนาหนา้ เขาไป
ยงั ประตปู ระณตเดินตามหญิงสาวไปในระยะห่างพอสมควร
ประตูด้านข้างสายตาของเขาก็ประสานกับสายตาเยาะ ๆของ
กระเชา้ ทียนื แอบอยขู่ า้ งม่านกามะหยีพ่ อดี หล่อนปล่อยใหบ้ งั อร
สุวรรณีเดินผา่ นหนา้ ไปก่อน คร้ันประณตเดินเขา้ ไปใกลต้ วั หล่อน
กระเช้าก็กระซิบกบั เขาเบา ๆแต่ด้วยกระแสเสียงและสานวนที่
เสียดแทงความรู้สึกของผฟู้ ังยงิ่ นกั

ตำรับรัก

๒๙๙

"ไวจริ งนะ เห็นวางท่าเสียออกเลิศลอย ไม่นึกว่าจะ
ง่ายดายยงั ง้ี"

ประณตคงจะพิศวงต่อถอ้ ยคาของกระเชา้ ไม่ใช่นอ้ ย หาก
เขาจะไม่แลเห็นสาตาอนั เป็ นประกายวาวด้วยความริษยาของ
หล่อน ที่แลตามร่างอนั กลมกลึงสมส่วนที่กาลงั เดินจากไป เป็ น
ร่างของหญิงสาวผมู้ ีนามวา่ บงั อรสุวรรณี อมร นนั่

*