ตำรับรัก เล่ม 1

๑๔

"อุ๊ย พ่ีต้น อ้าว คุณประณตก็มาด้วยหรือคะ?" ฉมชบา

รักษ์ราชพัสด์ุ ซ่ึงทาหน้าที่จาหน่ายหนังสือ เนื่องในวันท่ีระลึก

ชุมนุมนิสิตหญิงเก็บเงินบารุงการกุศล ในนามของชุมนุมนิสิต

หญิงจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เอ่ยทักชายหนุ่มสองคนที่น่ังอยู่

ทางท่ีน่ั งแถว หลังสุ ดของบรรดา ท่ีน่ั งส องสา มแถว ที่ส งว นไ ว้

สาหรับผ้ทู ไ่ี ด้รับเชิญในหอประชุมของมหาวทิ ยาลยั ซึ่งคณะ

กรรมการจัดงานได้จัดเป็ นสถานที่ชมการแสดงรีวิวของนิสิตจาก

คณะต่างๆในมหาวทิ ยาลยั แห่งนี้
ประณตยมิ้ รับคาทกั ทายน้นั ส่วนศุกลวณั ณ์เอ่ยถามข้ึนวา่

"คุณหนูเล็กไปไหนเสียล่ะ คุณแตว้ ถึงไม่มาขายหนงั สือกบั เขา
บา้ ง?"

"แหม พ่ีต้นคอยแต่จะซ้ือหนังสือของหนูเล็กคนเดียว
เท่าน้นั หรือคะ? แตว้ ไม่ยอมหรอกตอ้ งซ้ือแตว้ เล่มหน่ึงก่อน เล่ม
ละสิบบาทค่ะ หรือจะให้มากกว่าน้ันก็ไม่ขดั ขอ้ ง" หญิงสาวพูด
พลางหยิบหนังสือเล่มหน่ึงส่งให้กบั มือศุกลวณั ณ์ ประณตก็ชิง
หยบิ เงินคา่ หนงั สือส่งใหห้ ล่อนเสียก่อน

"อา้ ว คุณณตแย่งผมออกเสียแล้ว ตกลงหนังสือเล่มน้ีก็
เป็ นของคุณน่ะซ่ี" ศุกลวณั ณ์พูดยิ้ม ๆส่งหนังสือต่อให้ประณต
ทนั ใดน้นั เสียงใส ๆ อีกเสียงหน่ึงกด็ งั ข้ึนใกลๆ้

ตำรับรัก

๒๐๑

"โอโฮ พี่แตว้ ขายดีจงั เลย จวนจะหมดแล้ว คุณประณต
ช่วยซ้ืออ่อนเล่มหน่ึงซีคะ พี่ต้นน่ะข้ีหนียวจะตาย เม่ือเช้าอ่อน
เค่ียวเข็ญขายก็ไม่ยอมซ้ือค่ะ มายืนพูดแจ๋วๆอยู่ข้างๆ อา้ ว คุณ
ประณตทาไมไมพ่ าพกี่ ระเชา้ มาดว้ ยล่ะคะ เห็น แกบอกวา่ อยากมา
พ่กี ระเชา้ ชอบเท่ียวงานออกคะ่ "

คาพูดประโยดทา้ ยของรุจีประภาทาให้ชายหนุ่มท้งั สอง
ลอบขาเลืองดูกนั เองคร้ันเจอสายตาของอีกฝ่ ายหน่ึงเขา้ ก็ทาหน้า
เล่ือน ๆในท่ีสุดประณตก็ตอบวา่

"ผมมารถคุณตน้ แลว้ ก็ไม่ได้ผ่านไปทางน้นั ก็เลยไม่ได้
รับเขามาดว้ ย"

ส่วนศุกลวณั ณ์ก็รีบตดั บทดว้ ยคาพดู แกมหวั เราะวา่
"เอา้ นอ้ งอ่อนเอาหนงั สือมาใหพ้ ีเ่ ล่มหน่ึงนี่สตางค์ เอาไป
เสีย ท่ีพี่เม่ือเช้าก็เพื่อจะได้ซ้ือเอาหน้าตอนน้ีไงล่ะ" เขาหันมา
หวั เราะกบั ฉมชบาพลางว่า "น้องอ่อนแกช่างร้ายเหลือ พอผมลืม
ตาข้ึนแกกจ็ ะใหซ้ ้ือหนงั สือแลว้ ไม่ไหวจริงนอ้ งใหม่ของคุณนี่"
ฉชบาหวั เราะเบา ๆ เอามือโอบหลงั รุจีประภาอยา่ งเอ็นดู
กล่าววา่
"น้องใหม่ของเราเอางานเอาการอย่างน้ีทุกคนแหละค่ะ
ยงิ่ พวกพ่เี ก่ายงิ่ ร้ายใหญ่ อยา่ งตวั เป็นตน้ ขายคุณพอ่ เล่มหน่ึง ยงั ไม่
พอยงั ขายคุณแม่กบั พี่ภาสดว้ ยแลว้ ก็ไม่ใช่เล่มละสิบนะคะ แต่คุณ

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๒๐๒

พ่อกับพี่ภาสน่ะคงได้บุญมากหน่อยละ ส่วนคุณแม่บ่นพึมพา
อานิสงส์ก็คงลดลงไปตามส่วน" ตอนท้ายหล่อนพูดด้วยเสียง
กระซิบดว้ ยเกรงวา่ คนท่ีนงั่ ใกล้ ๆ จะไดย้ ิน เสียงรุจีประภาหวั เราะ
คิก ๆ "เราไปกนั เถอะค่ะพแี่ ตว้ ขายไดแ้ ลว้ ขืนยนื รีรออยอู่ ีก เดี๋ยวพี่
ตน้ เกิดกลบั ใจจะลาบาก" แลว้ หล่อนก็จูงมือฉมชบาเดินจากท่ีนนั่
ไป ศุกลวณั ณ์สังเกตเห็นวา่ ตลอดเวลาประณตนงั่ กระสับกระส่าย
และขณะใดท่ีมีนิสิตหญิงเดินผา่ นมา เขาก็เฝ้ าแต่ชะงอ้ มองตาม แต่
แลว้ ก็เหลียวกลบั อย่างผิดหวงั ถึงกระน้นั สุกลวณั ณ์ก็ยงั ไม่ยอม
ถามว่าเขามองหาใคร ไม่ได้ตอ้ งทรมานเสียก่อนให้อ่อนหู ศุกล
วณั ณ์ราพึงในใจ ยิ้มอยู่ในหนา้ ขณะที่ชาเลืองดูเพื่อนชายอย่างผมู้ ี
แตม้ เหนือกวา่

ประณตถอนหายใจยาวอยา่ งหมดหวงั เมื่อการแสดงบน
เวทีเริ่มตน้ ข้ึน เป็ นการแสดงรีวิวของแต่ละคณะเร่ิมดว้ ยชาวหอ
ใหม่ ต่อจากน้นั ก็เป็ นฉากของคณะวศิ วกรมศสตร์ตามลาดบั เสียง
หัวเราะและเสียงปรบมือ แสดงความพอใจของผชู้ มไม่อาจปลุก
ประณตให้ต่ืนจากภวงั ค์ได้ เขานั่งเฉยมองตรงไปที่เวทีแต่ไม่มี
ความไม่มีความรู้สึกใดๆปรากฏอยใู่ นใบหนา้ น้นั เมื่อจบฉากที่สี่
ศุกลวณั ณ์อดรนทนไมไ่ ด้ จึงสะกิดถามวา่

"เป็ นอะไรไปน่ะ คุณณต น่งั เฉยเชี่ยวไม่สนุกหรือ พวก
เดก็ ผชู้ ายทาตลกน่าขนั ดีออก เสียดายแตส่ ้นั เหลือเกินนะ ฉาก

ตำรับรัก

๒๐๓

หน่ึง ๆประเดี๋ยวเดียวก็จบ"
ประณตเหลียวไปทางสหายหนุ่ม รอยยิ้มอย่างเบื่อหน่าย

ปรากฏข้ึนท่ีริมฝี ปากบางเรียวคู่น้นั นิดหน่ึง ขณะที่ตอบคลา้ ยเสีย
ไมไ่ ดว้ า่

"กส็ นุกเหมือนกนั นี่ครับ"
อดใจรอสักประเด๋ียวก็จะได้เห็นของคณะอกั ษรศาสตร์
รับรองวา่ ตอ้ งสนุกกวา่ น้ีมากทีเดียว" ศุกลวณั พดู ยมิ้ ๆ ทาทามี
เลศนยั แต่ประณตก็ไม่มีแกใจจะสังเกตห็น อยา่ งไรก็ตามถอ้ ยคา
ของศุกลวณั ณ์ ทาใหป้ ระณตกระตือรือร้นข้ึนบา้ งอาจจะป็ นเพราะ
เกรงเพ่อื นจะเสียใจวา่ ตนไมส่ นใจงานท่ีเขาเป็นผพู้ ามาก็เป็นได้
ประณตจึงชมการแสดงในฉากต่อไปด้วยท่าทางมีชีวิตจิตใจ
กวา่ เดิม
ฉากที่หา้ เป็นฉากของคณะบญั ชีซ่ึงแสดงเป็นภาพนิ่งเรื่อง
ชานน์ ด' อาร์คกาลงั ถูกบูชายญั บนเวทีมีหญิงสาวแต่งกายสีขาว
ถูกมดั ติดกบั หลกั เหนือกองไฟที่กาลงั ลุกโซน ใกลๆ้ น้นั มีทหาร
สองสามคนยนื นิ่งอยู่ ทุกๆสิ่งนิ่งสบและเงียบสงดั มีผเู้ คล่ือนไหว
ก็แต่หญิงสาวผูถ้ ูกสมมุติเป็ นชานน์ ด อาร์คซ่ึงกาลงั บิดตวั เร่า ๆ
อยา่ งแสนทรมานเหนือกองไฟน้นั ส่วนปากก็พร่าเอ่ยพระนาม
'เยซู' อย่ตู ลอดเวลา ครู่ต่อมาม่านหน้าเวทีก็ถูกรูดปิ ดพร้อมกบั มี
เสียงปรบมือกราวใหญ่

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๒๐๔

เสี ยงนิสิตชายคนหน่ึง ซ่ึงน่ังอยู่หลังศุกลวัณณ์และ
ประณตวจิ ารณ์วา่

"อ้วั วา่ ฉากน้ีดีกวา่ เพ่ือนเลย กองไฟน่ะเขาทาดีจงั เพียงแต่
มองยงั รู้สึกร้อน ๆ"

"อยา่ เพิ่งตดั สินวา่ ฉากไหนดี ก่อนจะดูหมดแลว้ ทุกฉาก"
เสียงเพื่อนของเขาขดั คอ "ล้ือยงั ไม่ไดเ้ ห็นของอกั ษรฯ ถา้ ไดเ้ ห็น
แลว้ กลวั วา่ ล้ือจะถอนคาพดู ไม่ ทนั น่ะนา"

"ไอบ้ า้ ก็ล้ือมนั มีแฟนอยตู่ ึก Arts นี่หวา่ ล้ือก็ตอ้ งวา่ ของ
ล้ือดี อว๊ั ไม่ เห็นจะวเิ ศษยงั ไงเลย"

"วิเศษหรือไม่วิเศษ ล้ือก็ตอ้ งไปกินน้าท่ีตึก Arts ทุกวนั
น้นั แหละวา้ น้าท่ีไหนๆก็กินไม่ไดไ้ ม่อร่อย นึกวา่ ใครเขาไม่รู้ทนั
ง้นั เรอะ" เสียงคนแรกเงียบไม่โตเ้ ถียง คนหลงั จึงเอ่ยข้ึนอีกวา่ "อวั๊
แอบไปสืบรู้จากสายในวา่ แฟนล้ือจะเตน้ บลั เลตด์ ว้ ยนา เห็นเขาวา่
กนั ว่าเตน้ เก่งยงั กบั แหม่มเพราะเธอหัดมาแต่เด็ก ไม่มีการหัวทิ่ม
หวั ไถลอยางสาว ๆท่ีอยากเป็นดารา เพิง่ มาหดั เตน้ เอาเมื่อโต ๆแลว้
น่ีเลย"

ไอ้บ้า" เสียงคนแรกคารามอีก "แฟนอ้วั ท่ีไหน ไอ้เจ้า
บรรเลงมนั คุมของมนั แจ เห็นว่าเขา้ ถึงเยน็ ถึง หวั กระไดบา้ นเธอ
ไม่มีแหง้ "

"อยา่ เพ่ิงทอ้ ซีเพือ่ น ลูกผชู้ ายเหมือนกนั กลวั อะไร"

ตำรับรัก

๒๐๕

"อว๊ั ไมไ่ ดก้ ลวั นายบรรเลง แตอ่ ว๊ั ไม่ใช่ลูกเจา้ คุณ
นายรรเลงนน่ั เขาลูกเจา้ คุณหมือนกนั มีรถเก๋งข่ี ผหู้ ญิงท่ีไหนจะมา
มองอ้วั "

ประณตชกั กระส่าย เม่ือไดย้ ินคาวา่ 'ลูกเจา้ คุณหมือนกนั '
เหมือนกบั ใครหนอ? เขาชาเลืองดูศุกลวณั ณ์ก็เห็นเพ่ือนชายกาลงั
ชมรีวิวฉากต่อไปซ่ึงเป็ นของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์อย่าง
เพลิดเพลิน คล้ายกบั วา่ ไม่ไดย้ ินอะไรท้งั สิ้น ฉากน้ีเป็ นเรื่องราว
พระพทุ ธประวตั ิ ตอนพระพุทธเจา้ ชนะมาร จดั ใหผ้ แู้ สดง
เป็ นพระสิทรัตถะกุมารครองจีวรสีเหลืองคร่า ประทบั นิ่งอยู่บน
อาสน์ ณ ควงไม้โพธ์ิใหญ่ ต่อจากน้ันก็มีธิดาพญาวสั วดีมาร
ออกมาร่ายรายวั่ ยวน เม่ือเห็นพระองคไ์ ม่สพระทยั ก็ถอยหายเขา้
ไปในโรง ต่อมาพญามารก็นาไพร่พลออกมา เพื่อจะทาร้ายพระ
สิทธัตถะ แต่แม่ธรณีได้บนั ดาลให้เกิดกระแสน้าไหลท่วมพวก
มารตายหมดฉากน้ีเรียกเสียงปรบมือดงั สนน่ั หวนั่ ไหว ศุกลวณั ณ์
หลียวมาทางประณตพลางวา่

"น้าท่วมเขาทาดีจริง ๆ สมกบั เป็ นนิสิตสถาปัตยฯ์ ทีแรก
ผมยงั สงสัยวา่ จะทาไดอ้ ยง่ ไร อนั ที่จริงการใชฉ้ ากผา้ โปร่งเลื่อนให้
สูงข้ึนมาบงั เวทีไวอ้ ยา่ งน้ี เวลามองดูไกล ๆก็แลเห็นเหมือนระดบั
น้าสูงข้ึนจริง ๆ เสียดว้ ย"

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๒๐๖

"ครับ" ประณตรับคาส้ัน ๆ รู้สึกว่าความอดทนกาลงั จะ
สิ้นสุดลง เป็ นอนั ว่าการที่อุตส่าห์ลางานมาวนั น้ีไร้ผล เขาเห็นจะ
ไม่ไดพ้ บผูท้ ี่ตอ้ งการพบเสียเป็ นแน่แลว้ ราวกบั ศุกลวณั ณ์จะทา้ ย
ใจประณตออก เขาจึงพดู ข้ึนวา่

"ฉากน้ีฉากสุดทา้ ยแลว้ ครับ เห็นสูจิบตั รเขาบอกว่าของ
อกั ษรศาสตร์ ฉากสุดทา้ ยตอ่ จากสถาปัตยฯ์ "

ประณตคิดว่าเขาคงจะต้องอัดใจตายหากจะขืนนิ่งอยู่
ต่อไปจึงถามเบา ๆวา่

"คุณหนูเล็กไม่ไดม้ าหรืครับ ไม่เห็นเธอมาหาคุณเลย?"
เธอคงธุระยงุ่ เลยออกมาไมไ่ ด"้ ศุกลวณั ณ์ยิม้ อยา่ งกล้นั ไม่
อยู่ "แน่ะ ฉากเปิ ดแลว้ ดูละครดีกวา่ "
ประณตจึงจาใจหนั กลบั ไปทางเวที ฉากน้ีป็ นการแสดง
ของคณะอกั ษรศาสตร์ ขณะที่ม่านค่อยเคล่ือนจากกนั ชา้ ๆ น้นั ก็มี
เสียงผบู้ รรยายอา่ นคากลอนอนั ไพเราะดว้ ยน้าเสียงทุม้ มีกงั วานใส
ประณตชกั หูผ่งึ เมื่อรู้สึกวา่ เสียงน้นั คลา้ ยกบั เสียงใครคนหน่ึงท่ีเขา
กาลงั รอคอย แต่แลว้ ความหวงั ก็ละลายไปเม่ือศุกลวณั ณ์กระซิบ
บอกวา่
"เสียงนอ้ งออ่ นไงล่ะ คลา้ ยเสียงคุณหนูเลก็ ไหม?"
"ครับ" ประณตรับส้ันตามเคย เงี่ยหูสดบั เรื่องราวท่ีกาลงั
บรรยายน้นั ตอ่ ไป

ตำรับรัก

๒๐๗

ข้อความของคากลอนน้ันกล่าวถึงความงามของดอก
กลว้ ยไม้ ซ่ึงเปรียบเสมือนางพญาแห่งดอกไมท้ ้งั หลาย กลีบของ
มนั เป็ นสีม่วงอ่อนประดับด้วยจุดสีทองระยิบระยบั และมีกลิ่น
หอมอนั จรุงใจ ต่อจากน้นั ก็กล่าวถึงตานานของดอกกลว้ ยไม้
ท้งั หลายโดยกล่าวว ก่อนท่ีจะมีพนั ธุ์ไมด้ อกแสนสวยท่ีเราเรียกกนั
วา่ กลว้ ยไมน้ ้ียงั มีสตรีสาวนางหน่ึงซ่ึงมีสิริโฉมงดงามมาก...

ขณะที่ผูบ้ รรยายอ่านคากลอนถึงตอนน้ีม่านได้ถูกเปิ ด
กวา้ งเตม็ ท่ีแลว้ ดนตรีที่คลอเบาๆเริ่มครางกระห่ึมข้ึน พร้อม ๆกบั
ร่างโปร่งบางร่างหน่ึง ก็หมุนตวั ออกมาหยุดยืนดว้ ยปลายเทา้ อยู่
กลางเวทีเสียงคนดูปรบมือกราว ยงั แทบจะไม่กลบเสียงหวั ใจที่
เตน้ แรงของประณต ขณะท่ีมองเห็นใบหนา้ ของหญิงสาวผแู้ สดง
ซ่ึงสวมวนั พีซสีม่วงอ่อนทาดว้ ยผา้ โปร่งไนลอนบานฟู ส้ันเพียง
โคนขา ท่อนขาเรี ยวงามคู่น้ันสวมถุงตาข่ายโปร่งสีเดียวกับ
กระโปรง และรองเทา้ ซ่ึงทาดว้ ยผา้ ต่วนมนั ละเลื่อมเส้นผมสีดา
ยาวสลวยของหล่อนเกลา้ เป็ นทรงสูง รัดไวด้ ว้ ยรัดเกลา้ เป็ นทอง
สลักลายโปร่งถูกผมอ่อน ๆที่ขดเป็ นวงอยู่ตามเชิงผมบริเวณ
หนา้ ผากและจอนหูชวยใหต้ วงหนา้ รูปไข่ของหล่อนแลดูอ่อนเยาว์
ยง่ิ นกั

"เป็นไง จงั งงั เชียวหรือแก?" เสียงห้าว ๆขา้ งหลงั เกือบทา
ใหป้ ระณตสะดุง้ แลว้ เสียงเดิมก็พดู ต่อไปอยา่ งทา้ ทายวา่ "แกเคยวา่

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๒๐๘

คนผิวคล้าแต่งสีม่วงไม่ข้ึนไงล่ะ เจา้ เรศ ทีน้ีเชิญเบ่ิงตาดูซิว่าข้ึน
หรือไมข่ ้ึน"

เสียงที่สามซ่ึงเพิง่ ดงั ข้ึนเป็ นคร้ังแรก กล่าวอยา่ งเป็ นกลาง
วา่

"กน็ ่ีไมใ่ ช่สีม่วงดานี่ สีม่วงแดงอ่อน ๆไปดีกบั ผวิ ทุกสีไม่
เฉพาะแต่คนผวิ ขว"

"แต่งยงั ไงๆ อ้วั ก็ไม่ชอบคนดา ซ้ายงั หยงิ่ อยา่ งวายร้ายเสีย
ดว้ ย" เสียงชายนุ่มคนแรกซ่ึงออกจะข้ีโมโหดงั ข้ึนบา้ ง แต่สหาย
ของเขาก็เถียงเยาะ"

"อย่าทาตวั เป็ นหมาป่ าไปหน่อยเลยน่ะ เห็นพวงองุ่นอยู่
สูงก็เลยติวา่ เปร้ียวอยา่ งกนั ชะเงอ้ ไม่ถึงกนั ก็ยงั ยอมรับวา่ องุ่นพวง
น้นั หวานล้า แต่กนั ชะเงอ้ ไม่ถึงเองผวิ อย่างเธอหรือท่ีแกว่าดา เขา
เรียกวา่ คล้าอยา่ งมีน้ามีนวลต่างหาก พูดถึงหยง่ิ น่ะหย่ิงจริง แต่แก่
ไม่รู้อะไร อย่างน้ีแหละท่ีเขาเรียกวา่ 'หย่ิงในทาแต่อ่อนโยนในที
ละ' ทีทา่ อยา่ งน้ีหาไดง้ ่าย ๆหรือในผหู้ ญิงสมยั น้ี?"

ประณตอยากจะหนั ไปขอจบั มือกบั เจา้ ของคาพดู ประโยค
น้ีนกั แต่เขาก็ทาไดแ้ ต่เพยี งนงั่ น่ิง ใชต้ าดูหูฟังต่อไป

ขณะน้ีผบู้ รรยายกล่าวต่อไปวา่ หญิงงามนางน้ีมีชายหนุ่ม
มาปองรักหลายราย ชายหนุ่มเหล่าน้ีบางคนก็นาแพรสีม่วงอ่อน
บางคนก็นาเครื่องประดบั ทาดว้ ยทองคา และบางคนก็นาน้าหอม

ตำรับรัก

๒๐๙

ซ่ึงปรุงจกเกสรดอกไมอ้ นั วิเศษมามอบให้นางเป็ นของกานนั สิ่ง
เหล่าน้ีเป็ นที่โปรดปรานของเธอยิ่งนัก ในตอนน้ีบนเวทีปรากฏ
ร่างชายหนุ่มสามคนเข้ามาเต้นรวมกับหญิงสาวกลางเวที ใน
ท่วงทานองขอความรักแต่เม่ือไม่สมความปรารถนาต่างก็ถอยเขา้
โรงไปดว้ ยทา่ ทางเศร้าโศก

ต่อจากน้นั มีชายหนุ่มอีกคนหน่ึงปรากฏตวั เขา้ มาอีก เขา
เคล่ือนไหวดว้ ยปลายเท้าผ่านหน้าหญิงสาวไปอย่างไม่ใยดี ส่วน
ฝ่ ายหญิงกก็ ลบั แสดงท่าขอความรักบา้ ง คร้ันฝ่ ายชายไม่สนใจนาง
กแ็ สดงท่าเกร้ียวกราด ยกนิ้วข้ึนข้ีสาปชายหนุ่มผนู้ ้นั ทนั ที แสงฟ้ า
แลบแปลบปลาบ ดนตรีครางกระห่ึมข้ึน ไฟบนเวทีดบั มืดแลว้ ก็
กลบั สวา่ งข้ึนอีก ร่างชายหนุ่มกลบั กลายเป็ นตน้ ไม่ใหญ่ฝ่ ายหญิง
สาวก็เขา้ ไปกอดรัตและซบสะอ้ืนอยกู่ บั ไมใ้ หญ่ตน้ น้นั จนกระทง่ั
แน่นิ่งไป

ตอนน้ีฉากค่อย ๆ เล่ือนเขา้ หากนั ขณะที่ผบู้ รรยายกล่าว
ต่อไปวา่ นางผไู้ ม่สมรักน้ีเฝ้ าแต่โอบรัดลาตน้ ของไม่ใหญ่น้ีอยจู่ น
ตราบสิ้นอายุชยั ณ ที่น้นั จึงเกิดมีพนั ธุ์ไมด้ อกประหลาดชนิดหน่ึง
มีกลีบสีม่วงพลิ้วบางราวกบั แพรเน้ือดี ที่นางเคยสวมใส่ประดบั
ดว้ ยจุดสีทองระยบั ดงั สีทองของอาภรณ์ที่นางเคยใช้ประดบั กาย
และส่งกล่ินหอมออ่ นๆคลา้ ยคลึงกลิ่นเน้ือของหญิงสาว รากสีขาว
ของมนั ล้ือยรัดลาตน้ สีน้าตาลของไม่ใหญ่ตน้ น้นั ราวกบั แขนท้งั

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๒๑๐

สองของหญิงสาวที่กอดเกี่ยวร่างชู้รักของนางไวช้ ั่วกลั ปาวสาน
เสียงเพลงสรรเสริญพระบารมีดงั ข้ึน ทุกคนจึงลุกข้ึนยืน

ตรง ขณะน้นั เสียงชายหนุ่มกลุ่มเดิมก็กะซิบกระชาบกนั เบาๆ วา่
"เฮ้ย เรศ เจ้าบรรเลงมนั นั่งยู่ตรงน้ีเอง ตรงริมสุดทาง

ขวามือของแกหลงั เราแถวนึง มนั จะไดย้ ินท่ีเราพูดกนั เมื่อก้ีหรือ
เปล่ากไ็ ม่รู้ซี"

"ช่างหวั มนั ปะไร" เสียงคนข้ีโมโหกระซิบตอบ
ประณตรอจนพลงจบแลว้ จึงชาเลืองไปทางชายหนุ่มผนู้ ง่ั
อยใู่ นทิศทางที่ถูกเอ่ยถึงเม่ือสักครู่ เมื่อมองทางดา้ นขา้ งจะห็นว่า
เขาเป็ นคนผิวดาแดง ผมหยกั ดาและขนตายาวงอน แต่ราวกับ
สายตาของประณตจะมีกระแสจิตแรงเป็ นพิเศษ ชายคนน้นั เหลียว
ขวบั มาทางเขาดงั ไดย้ ินเสียงคนเรียก ต่อจากน้นั เขาก็ยิม้ แลว้ ก็ยก
มือไหว้ ประณตอกตกใจท่ีเห็นดงั น้นั เมื่อเขาเหลียวมาดูขา้ งตวั ก็
แลเห็นศุกลวณั ณ์กาลงั รับไหวช้ ายหนุ่มผนู้ ้นั แลว้ ยืนรอจนชายคน
น้นั แทรกหมู่คนเดินตรงเขา้ มาหาเม่ือเขา้ มาใกลเ้ ขากเ็ อย่ หกั
ศุกลวณั ณ์วา่
"คุณพ่ีมานานแลว้ หรือครับ ผมมองหาไม่ยกั เห็น"
"มาต้งั แต่ก่อนละครแสดงอีก" ศุกลวณั ณ์ตอบ ขณะท่ีเดิน
ตามคนอ่ืนๆออกไปนอกหอประชุม "อยากพบคุณหนูเล็กจริง

ตำรับรัก

๒๑๑

ป่ านน้ีเธอคงจะเปล่ียนเคร่ืองแต่งตวั อยู่ กะไม่ถูกวา่ เธอจะออกมา
ทางไหน"

"ถา้ ง้นั คุณพ่ีคอยอยู่ตรงบนั ไดนี่ก็แลว้ กนั ครับ ผมจะไป
ตามเลก็ มาใหน้ อ้ งอ่อนดว้ ยนะครับ" แลว้ ชายหนุ่มผนู้ ้นั ก็เดินอยา่ ง
รีบร้อน หายเขา้ ไปในหอประชุมอีก ประณตแลตามไปอดรู้สึก
ริษยาความสนิทสนมท่ีชายคนน้นั มีต่อน้องสาวท้งั สองของเพ่ือน
ไม่ได้ ศุกลวณั ณ์คงจะอ่านสายตาของประณตออก เขาจึงยมิ้
พลางกล่าวคลา้ ยพดู เล่น ๆ วา่

"ผมลืมแนะนาคุณณตให้รู้จกั กบั บรรเลง เขายื่นใบสมคั ร
เป็นนอ้ งชายเผม มานานแลว้ "

"อา้ ...แลว้ คุณตอ้ นรับใบสมคั รของเขาหรือเปล่าล่ะครับ"
ประณตกล่าวเป็ นเล่นบา้ ง ท้งั ท่ีรู้สึกหูชาเมื่อได้ยินคาว่า "ย่ืนใบ
สมคั รเป็นนอ้ งชาย"

"ก็ตอ้ งรับซีครับ ตราบใดท่ีนอ้ งสาวของผมยงั ไม่ปฏิเสธ
ผมก็ต้องรับไวพ้ ิจารณาตามระเบียบ" ศุกลวณั ณ์พูดหัวเราะ ๆ
อย่างไม่ต้งั ใจจะให้เป็ นจริงเป็ นจัง แต่ประณตเผือดไป เขาพูด
ตะกกุ ตะกกั วา่

"จะเป็ นการละลาบละลว้ งเกินไปไหมครับ ถา้ ...ถา้ ผมจะ
ถามวา่ ...นอ้ งสาวคนไหน"

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๒๑๒

"คุณหนูเล็กน่ะซีจะมีใคร น้องอ่อนน่ะแกยังเด็กนัก
บรรเลงเขาจะจบวศิ วฯปี น้ีแหละ พร้อมๆกบั คุณหนูเล็กจบอกั ษรฯ
พอดี... ศุกลวณั ณ์ชะงกั ไปเม่ือเห็นสีหน้าประณต "เอะ๊ คุณณตเป็ น
อะไรไปครับ หนา้ ซีดจา้ ง?"

"คงเป็ นเพราะเห็นคนมากไปน่ะครับ เลยเวียนหัวนิด
หน่อยผมเคยเป็ นยงั ง้ีบ่อยๆ" ประณตยิ้มแห้ง ๆ สั่นศีรษะไปมา
ประกอบคาแกต้ วั น้นั

"พี่ตน้ คะ" เสียงบงั อรสุวรรณีร้องเรียกพ่ีชาย เมื่อเดินใกล้
เขา้ มา แต่แลว้ หล่อนก็หยุดะงกั "เอ๊ คุณประณต..." หล่อนเหลียว
ไปรอบ ๆ คลา้ ยจะมองหาใครอีกสักคนหน่ึงซ่ึงไม่ไดอ้ ยู่ในท่ีน้นั

"คุณประณตมาคนเดียวหรือคะ เคราะห์ดีจริงมาพบกบั พ่ี
ตน้ ไมง่ ้นั คงเหงาแย"่

"ผมมากบั คุณตน้ " ประณตตอบทาหน้าขรึมมองดูหญิง
สาวซ่ึงอยใู่ นเคร่ืองแบบนิสิตเรียบร้อย และหน้าตาไม่มีรอยครื่อง
สาอางเหลืออยอู่ ีกเลยนอกจากที่ริมฝีปากแห่งเดียว

"อ๊ะ" หญิงสาวร้องดว้ ยความแปลกใจอีกคร้ังหน่ึง "ไหน
พี่ตน้ วา่ จะพาเพอ่ื นมาดว้ ยไงคะ เล็กยงั ใหบ้ ตั รไปอีกใบหน่ึง"

"ก็คุณณตน่ีไงล่ะเพ่ือนของพ่ี" ศุกลวณั ณ์ตอบยิ้มๆ ไม่
สนใจต่ออาการผมขวดคิ้วอย่างสนเท่ห์ของน้องสาว "ว่าแต่น้อง
ออ่ นมวั ไปทาอะไรอยลู่ ่ะ?"

ตำรับรัก

๒๑๓

"โป๋ กาลังไปตามให้ค่ะ โป๋ เขาว่าเห็นควงอยู่กับแต้ว
เมื่อก่อนละครเล่น"

'โป๋ ' ประณตคิดด้วยความขุ่นใจ 'คงสนิทสนมกนั มากซี
นะ คนหน่ึงก็เล็กหน่ึงก็โป๋ ' เม่ือทนดูทนฟังอีกไม่ไหวประณตจึง
เอย่ ปากบอกลา แต่ศุกลวณั ณ์ขดั ข้ึนวา่

"อา้ ว คอยเดี๋ยวซี คุณณต มาดว้ ยกนั ดีๆเกิดจะมาแยกกนั
กลบั เสียแลว้ "

"ประณตคงจะมีธุระกระมงั คะ คงจะมีนดั ไวก้ บั ...ที่ไหน
จึงตอ้ งรีบไป"

บงั อรสุวรรณีพูดข้ึนบา้ ง แสดงท่าเห็นอกเห็นใจชายหนุ่ม
อย่างเต็มที่ "เชิญเถอะค่ะไม่ตอ้ งเกรงใจเราหรอก น้องอ่อนคง
จะเถลไถลอยทู่ ี่ไหนอีกนานทีเดียว"

"ผมไมไ่ ดน้ ดั ใครไว้ ไม่เคยมีนดั " ประณตพดู ทวน ๆ เมิน
หน้าไปจากสาวด้วยอาการท่ีเกือบจะเรียกได้ว่า 'ค้อน' บังอร
สุวรรณีตอ้ งกล้นั ยิ้มเม่ือไดเ้ ห็นแต่พ่ีชายของหล่อนหัวเราะอย่าง
เปิ ดเผย พลางตดั สินอยา่ งอารมณ์ดีวา่

"ไมม่ ีนดั ก็รอกลบั พร้อม ๆ กนั ซิคุณณต"
เมื่อรุจีประภากับฉมชบาเดินมาถึง มีชายหนุ่มนามว่า
บรรเลง กฤษณพงศเ์ ดินตามมาดว้ ย ท้งั หมดก็พากนั ไปยงั รถของ

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๒๑๔

ศุกลวณั ณ์ชายหนุ่มเจา้ ของประตูเหมืองสาวและเพ่ือนหญิงของ
น้องนั่งตอนหลงั และเรียกประณตให้ข้ึนน่งั กบั เขาก่อนท่ีรถจะ
เคลื่อนจาก บรรเลงก็เขา้ มาเกาะประตรู ถตอนหลงั พดู กบั บงั อร-
สุวรรณี ซ่ึงนงั่ ชิดหนา้ ตา่ งรถวา่

"วนั น้ีผมไม่ไปบ้านนะ เล็ก ไม่ตอ้ งคอยกินน้าชา วนั น้ี
ตอ้ งซ้อมจดั หน่อเพราะพรุ่งน้ีตอ้ งแข่งกบั สีเหลือง เล็กอยา่ ลืมไป
เซียร์ล่ะ"

"จะ้ ไม่ลืมหรอก" บงั อรสุวรรณีตอบเสียงเบา น้องสาว
ของหล่อนเสริมดว้ ยเสียงแจ๋ววา่

"ถา้ คุณพี่เล็กลืม อ่อนจะช่วยเตือนเอง แลว้ คุณโป๋ อย่าลืม
ช็อกโกแลตนะคะ"

เมื่อรถแล่นออกจากมหาวิทยาลัย ศุกลวัณณ์ก็ถาม
นอ้ งสาววา่

"พรุ่งน้ีวศิ วฯ กบั วทิ ยาศาสตร์จะแข่งอะไรกนั ?"
"บาสเกตบอลค่ะ" บังอรสุวรรณีตอบอย่างประหยัด
ถอ้ ยคา
"ออ่ นเชียร์วิศวฯเตม็ ท่ีเลย" นอ้ งสาวคนเล็กเสริมอีกทาท่า
คึกคกั "คุณโป๋ เบอร์ ๖ อ่อนจาได้ พ่ีแตว้ ล่ะคะ พ่ีแตว้ เชียร์ใคร?"
รุจีประภาหนั ไปทางเพอ่ื นหญิงของพ่สี าวซ่ึงนงั่ อยทู่ างขวามือ

ตำรับรัก

๒๑๕

ฉมชบาสะดุง้ ข้ึนท้งั ตวั เมื่อถูกเรียกชื่อ แลว้ หล่อนก็เอ่ยปากพูดไป
อีกเรื่องหน่ึงวา่

"เออน่ี หนูเล็กอยา่ ไปบอกพี่ภาสนะจะ้ วา่ ฉนั กลบั รถพี่ตน้
ฉนั หลอกพภ่ี าสไวว้ า่ จะกลบั รถคุณไภษชั ย"์

"อา้ ว แลว้ เมื่อก้ีคุณไภษชั ยอ์ อ้ นวอนพี่แตว้ ให้กลบั รถเขา
จนฟันแทบจะร่วงทาไมพี่แตว้ ไม่ไปกบั เขาเล่คะ?" รุจีประภาร้อง
ข้ึนอยา่ งแปลกใจ

"ก็พ่ไี ม่อยากไปกบั เขาน่ี"ฉมชบาตอบอยา่ งครุ่นคิด "รู้สึก
วา่ พภี่ าสไมค่ ่อย "ชอบเขานกั พก่ี เ็ ลยไมก่ ลา้ สนิทสนมกบั เขา"

"แลว้ ทาไมตอ้ งให้หลอกพี่ภาสว่า รอกลบั รถคุณไภษชั ย์
ด้วยล่ะ แต้วนี่แผลงใหญ่แล้ว" เพ่ือนหญิงของหล่อนชักอย่าง
แปลกใจ

"ไม่รู้เป็ นไง" ฉมชบาเอามือปัดผมไปขา้ งหลงั อยา่ งใจคอ
หงุดหงิด "นึกเกลียดพี่ภาสข้ึนมาก็เลยแกล้งให้โมโหเล่นยงั ง้นั
เอง"

"อื๋อ" บงั อรสุวรรณีครางเบา ๆในลาคอ เหลือบดูเพ่ือน
สาวอย่างสนเท่ห์ต้ังแต่พบกันตอนเช้าวนั น้ี ฉมชบาออกจะมี
อาการถอนใจใหญ่อยา่ งคนมีทุกข์หนกั และบางทีก็หงุดหงิดเศร้า
หมองอย่างไม่เคยเป็ น 'หรือว่าแตว้ เกิดจะมีความรักแล้วมีคนขดั
ใจ? แต่ คนมีความรักนี่เขาจะตอ้ งทาอาการพิลึกพิลนั่ ยงั ง้ีทุกคน

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๒๑๖

หรือนี่?" หล่อนราพึในใจ แลว้ ก็อดที่จะยมิ้ มองดูเพื่อนรักอยา่ งนึก
เอ็นดูไม่ได้ 'แต้วน่ะหรือจะมีความรัก น่าขันยงั กับเด็กอุตริใส่
แวน่ ตา'

ขณะเดียวกนั ศุกลวณั ณ์ก็ราพึงว่า 'คุณภาสไปทาท่าไหน
เขา้ คุณแตว้ จึงรู้ตวั ไม่ไดร้ ักเธออยา่ งนอ้ ง ไม่ง้นั เธอคงไม่ทาอะไร
แผลง ๆอย่างน้ีหรอก อยากรู้จริงว่าคุณแต้วแกล้งพี่ชายเพราะ
รังเกียจความรักของเขาหรือเพียงแต่เพราะหมน่ั ไส้ที่เขาทาสิ่งท่ี
เธอไมค่ าดฝันเท่าน้นั ศุกลวณั ณ์คิดพลางชาเลืองดูประณต ก็พบวา่
เขากาลงั นง่ั เหมอ่ อยา่ งคนใจลอย จึงแกลง้ เยา้ วา่

"ใจลอยไปถึงไหนแลว้ ครับคุณประณต?" แต่ประณต
กลบั ตอบวา่

"คุณหนูเล็กเตน้ บลั เล่ต์งามมาก" คาตอบของประณตทา
ให้ทุกคนอดหัวเราะไม่ได้ บังอรสุรรณ์หน้าแดงและยอมเสีย
มารยาทโดยเฉยเสีย ไม่กล่าวขอบคุณสาหรับคาชมน้ัน ส่วนรุจี
ประภาซ่ึงไมเ่ ขา้ ใจอะไรเลยกร็ ้องออกมาวา่

"แหมวนั น้ีเป็ นอะไรกนั ไปหมดก็ไม่รู้ ถาม 'ไปไหนมา'
ตอบ 'สามวาสองศอก' กนั เร่ือย"

ทุกคนจึงพากนั หัวเราะอีกคร้ังหน่ึง ต่อจากน้นั ฉมชบาก็
เอย่ ข้ึนอีกวา่

ตำรับรัก

๒๑๗

"ตอนทา้ ยน่ะหนูเลก็ แอก๊ เก่งจงั ดูเศร้าแสนเศร้ายงั กบั เป็ น
เร่ืองของเธอจริง ๆเธอนึกยงั ไงน่ะหนูเล็ก?"

"ก็นึกกว่าเป็ นเรื่องของฉันจริง ๆ น่ะซี"บังอรสุวรรณี
เผลอตอบออกมา แต่คร้ันรู้สึกตวั วา่ พลาดไปหล่อนก็รีบแกว้ า่ "ท้งั
ๆ ท่ีไม่มีวนั จะเป็ นไปได้ เพราะบงั เอิญฉันเกิดพบปัญหาเหมือน
อย่างในเร่ืองตานานดอกกล้วยไมน้ ้ัน ฉันก็เห็นจะกลบั ไปเลือก
ใครคนหน่ึงในสองสามคนท่ีมารักเรามากกวจ่ ะมวั ทนทุกขท์ รมาน
รักคนท่ีเขาไม่รักเราอย่างในเร่ืองละครน่ันแน่ ๆ" น้าเสียงของ
หล่อนแมจ้ ะมน่ั คง แต่ก็ไร้กงั วานแจม่ ใส

เมื่อได้ฟังคาพูดของน้องสาว ศุกลวณั ณ์ก็ใช้หางตา
ชาเลืองดูชายหนุ่มผนู้ ง่ั ขา้ งซ้ายของเขา ปรากฎวา่ ประณตกาลงั นงั่
จอ้ งดูปลายรองเทา้ ของตนเองเขมง็ ราวกบั วา่ มนั เป็ นส่ิงมหศั จรรย์
อะไรอีกสักอยา่ งหน่ึงของโลกนน่ั ที่เดียว!

*

๑๕
สิ่งท่ีบรรจุอยู่ในซองพลาสติกสีขาวใสแจ๋ ว ที่บังอร

สุ วรรณีใช้ แทนท่ีคั่นหนังสื อน้ันเป็ นช่ อดอกไม้ ชนิดหน่ึง

ประกอบด้วยดอกเล็กกระจิริดมาก กลีบสีน้าตาลอ่อนแห้งเกราะ

ของมันยงั เหลอื เค้าให้สังเกตได้ว่า คร้ังหน่ึงเคยมีสีขาวและคงจะมี

กล่ินหอม นิ้วเรียวยาวของหญิงสาวบรรจงจับก้านของมัน ดึง

ออกมาจากซองอย่างทะนุถนอม แม้จะออกมาพ้นซองอันมีเนือ้ ท่ี
จากัด ช่อดอกไม้น้ันก็ยังอยู่ในลักษณะแบนราบ เน่ืองจากถูกทับ

ด้วยของหนักมาเป็ นเวลานานและดอกนิด ๆ สองสามตอกกย็ ังร่วง

หล่นอยู่ในซองท้งั ๆทไี่ ด้รับความกระทบกระเทอื นทส่ี ุด
สายตาของหล่อนจับอยู่ท่ีดอกไม้แห้งขอน้ัน แลดู

อ่อนโยนระคนเศร้า ท้งั ยงั มีแววตดั พอ้ และฉงนฉงายแฝงอยู่ดว้ ย
ขณะท่ีหญิงสาวราพึงว่า ต้งั แต่วนั น้นั ถึงวนั น้ี ต้งั สองอาทิตยก์ ว่า
แลว้ ทาเป็นพดู วา่ อยากมาคุยกบั เรา...คนไม่รักษาคาพดู หรือเขาจะ
โกรธที่เห็นเราสนิทกบั โป๋ ? วนั น้นั ดูทามึน ๆ ตึง ๆ กบั เราอยู่ ถา้ ง้นั
ก็แปลกมากที่ตวั เองมีคนรักได้ ทีคนอื่นเขาจะมีเพื่อนฝูงบา้ งก็จะ
มาทาโกรธ...อ้ือ คงไมใ่ ช่หรอกเขาคงมวั แต่ไปหาคนรักของเขาน่ะ
จึงไมม่ าหาเราตามที่พดู ...แต่เอ เขาจะไปหากะเชา้ ไดต้ อนไหน ใน
เมื่อหมู่น้ีกระเชา้ มาเที่ยวบา้ นเราแทบทุกเยน็ ทาที่วา่ มาหา

ตำรับรัก

๒๑๙

นอ้ งอ่อน แต่แลว้ ก็ไปคุยกบั พตี่ น้ แทน...พี่ตน้ ทาอะไรแปล๊กแปลก
เดาไม่ออกเอาเสียเลย ถา้ รักกระเช้าก็น่าจะรังเกียจคนรักของเขาซี
แต่ท่ีไหนได้ พี่ตน้ ทาทา่ หลงคู่แขง่ ของเธอยงั กบั อะไร เขาหายหนา้
ไปก็บ่นคิดถึง ส่วนฝ่ ายน้นั ก็แปลกยิ่งไปกวา่ พ่ีตน้ หรือแสดงอยา่ ง
เปิ ดเผย อยา่ งไม่ตอ้ งอาพรางกนั เลยทีเดียววา่ จะแยง่ คูร่ ักของ
ตวั ละ แทนที่จะโกรธจะเกลียดกลบั คอยติดสอยหอ้ ยตามพ่ีตน้ เอ
หรือเขาจะประจบพ่ีตน้ เพอื่ ...?

หญิงสาวเชิดหน้าข้ึนอย่างตดั ใจ รอยยิ้มอย่างเด็ดเด่ียว
ปรากฏข้ึนท่ีริมฝี ปากโก่งเรียวยาวดงั คนั ศรคู่น้ัน'ป่ วยการคิดถึง
เรื่องไร้สาระอยา่ งน้ี คนอยา่ บงั อรสุวรรณี อมร ไม่น่าจะตอ้ งคร่า
ครวญถึงผชู้ ายที่เขาไมไ่ ยดีต่อเรา ใหเ้ ปลืองใจดูสิ้นไร้ไมต้ อกเต็มที่
ราวกบั ผหู้ ญิงไม่มีราคา..." หล่อนกรีดนิ้ว ยกช่อดอกไมโ้ ยนทิ้งลง
ไปจากระเบียง พลางกล่าวอาลามนั อยแู่ ต่ในใจ 'ลาละ เจา้ ดอกไม้
น้นั เก็บเจา้ ไวน้ านเกินไปเสียแลว้ ' หล่อนแลตามช่อดอกไมแ้ หง้ ท่ี
ปลิวละล่ิวเบ้ืองล่างอยา่ งเลื่อนลอย

บงั อรสุวรรณีหันหน้ากลบั มาจากระเบียงตึกเรียน มองดู
เพื่อนสาวๆหลายคนท่ีนง่ั ลอ้ มวงท่องตาราอยา่ งขะมกั เขมน้ อยบู่ น
มา้ นง่ั ลอ้ มโต๊ะตวั ใหญ่ยาว ตวั เดียวกบั ที่หล่อนนงั อยู่ ทุกคนกาลงั
กม้ หนา้ ทาปากขมุบขมิบ สายตาจบั จอ้ งอยทู่ ี่ตวั อกั ษรภาษาฝรั่งเศส
ที่จดกนั ยกุ ขยกิ ไวบ้ นสมุดปกแขง็ เล่มใหญ่ 'ออ้ พรุ่งน้ีอาจารยจ์ ะ

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๒๒๐

Test Historie น่ีเล่า มิน่าล่ะเด็กพวกน้ีไม่ยอมเงยหนา้ เงยตา...ชอบ
นกั เทียวไอว้ ิธีหาเชา้ กินค่าน่ี' แมจ้ ะอยใู่ นอารมณ์เศร้า หล่อนก็ยงั
อดยมิ้ ดว้ ยความขบขนั เพื่อน ๆ ไม่ได้

ทุกๆคืนระหว่างเวลาประมาณยี่สิบนาฬิกาคร่ึงถึงย่ีสิบส่ี
นาฬิกา ซ่ึงเป็ นเวลาท่ีบงั อรสุวรรณีตอ้ งเขา้ ไปคอยรับใช้ท่านเจา้
คุณบิดาในห้องส่วนตวั ของท่านน้นั แทนที่จะนงั่ อย่เู ปล่า ๆ หญิง
สาวได้นาตาราที่ได้จดเรียนมาแล้วในวนั หน่ึง ๆ เขา้ ไปทบทวน
อ่านเป็ นนิตย์ ดงั น้นั เพ่ือนฝงู ของบงั อรสุวรรณีจึงมกั ประหลาดใจ
ท่ีหล่อนทาคะแนนไดเ้ ป็ นเยี่ยมในการสอบเกือบทุกคร้ัง ท้งั ๆ ที่
หล่อนไม่ตอ้ งมานง่ั คร่าเคร่งทอ่ งหนงั สือที่มหาวิทยาลยั เหมือนคน
อื่น ๆ

สายตของบงั อรสุวรรณีแลขา้ มหมู่เพื่อนสาว ๆไปยงั มุม
หน่ึงของระเบียง ซ่ึงมีมา้ นงั่ เล็กๆต้งั อยตู่ วั ดียว ฉมชบากาลงั นงั อยู่
ณ ท่ีน้นั สมุดปกแข็งสีชมพเู ล่มใหญ่วางอยบู่ นตกั แต่สายตาของ
หญิงสาวเจา้ ของสมุดเหม่อลอย บอกให้รู้ความรู้สึกนึกคิดของ
หล่อนเวลาน้ี ทอ่ งเที่ยวไปใกลจากสมุดเล่มน้นั มากนกั

'หมู่น้ีแตว้ แปลกไปมาก' บงั อรสุรรณีราพึงพลางลุกข้ึน
จากท่ี ยหิ วาจึเ เอ่ยข้ึนวา่

"คงเตม็ พงุ แลว้ ซี อร ปิ ดสมุดแลว้ ?"

ตำรับรัก

๒๒๑

''เปล่าะ จะไปห้องเล็กหน่อย"บงั อรสุวรรณีตอบตดั บท
แลว้ เดินเร่ือยๆทางมุมระเบี่ยงท่ีฉมชบาน่ังอยู่ ทกั เบาๆว่า "เป็ น
อะไรไปหรือ แตว้ หมูน่ ้ีดูเธอดูจ๋อยๆไป''

ฉมชบาสะดุง้ หนั มาทางเพ่ือนคู่หูฝื นยมิ้ อยา่ งแป้ นจนเห็น
ลกั ยมิ้ ท้งั สองขา้ งแตส่ ายตาอนั คม และเตม็ ไปดว้ ยความห่วงใยของ
บงั อรสุวรรณี ก็ยงั แลเห็นความกงั วลในดวงตาของเพ่ือนเขา้ จนได้
หล่อนจึงเอามือจบั ปลายคางเพื่อนหญิงที่หล่อน รักอย่างน้องให้
ทนั มาตรง ๆ มองซ้ึงลงไปในดวงตาท่ีเคยแจ่มใสบริสุทธ์ิคู่น้ัน
ถามซ้าอยา่ งอ่อนโยนวา่

"แตว้ ไมส่ บายใจเรื่องอะไรจะ๊ บอกเลก็ บา้ งซี ยงั ไง ๆ ก็จะ
ไดช้ ่วยกนั คิด" ฉมชบากะพริบตาถ่ีๆ กล้ากลืนน้าตาท่ีกาลงั จะหยด
มิหยดแหล่ไวจ้ นได้ ตอบเสียง

"อยากบอกเธอจะตาย แตไ่ มร่ ู้วา่ จะข้ึนตน้ วา่ ยงั ไง เวลาน้ีรู้
อยา่ งเดียววา่ กลุม้ ใจ หนงั สือหนงั หาไม่อยากดูมนั แลว้ "

"ข้ึนตน้ ไม่ถูกหรือ ง้นั ฉนั จะถามเองนะ" บงั อรสุวรรณีผมู้ ี
เทคนิคในทางเอาใจบุคคลทุกคนที่หล่อนรัก เอามือโบไหล่เพื่อน
หญิงผเู้ ศร้าสร้อยของหล่อนไว้ ในยามที่ต่างฝ่ ายต่างก็มีความทุกข์
ในใจ บงั อรสุวรรณีจะเป็ นฝ่ ายแลเห็นความผดิ ปรกติของฉมชบา
ก่อนเสมอ คร้ังน้ีก็เช่นเดียวกัน ความทุกข์ของฉมชบาไม่อาจ
ปิ ดบงั สายตอนั ไดก้ ลน่ั กรองมาจากจิตใจ อนั เต็มไปดว้ ยความอารี

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๒๒๒

ของหล่อนมิให้แลเห็นความทุกขอ์ นั แฝงอยใู่ นใจของเพ่ือนรักได้
เลย หล่อนกล่าวต่อไปวา่ "แตว้ กลุม้ ใจเร่ืองคุณพ่อคุณแม่ไม่ชอบ
คุณไภษชั ยใ์ ช่ไหม?"

"เปล่าหรอกจะ้ " ฉมชบาตอบทนั ที "คุณพอ่ ไม่วา่ อะไร แต่
คุณแม่น่ะออกจะชอบคุณไภษชั ยเ์ อามาก ๆ เสียดว้ ยซ้า"

"เอา้ ถา้ ง้นั ก็พี่ภาสไม่ชอบคุณไภษชั ย"์ บงั อรสุวรรณีเดา
ต่อไปโดยอาศยั ความท่ีเคยไดย้ ิน ไดฟ้ ังจากคาบอกเล่าของเพื่อน
ตอนน้ีฉมชบาอ้ึงไปกะพริบตาถี่ข้ึนอีก บงั อรสุวรรณีจึงทราบว่า
หล่อนคงจะจบั เร่ืองถูกแลว้ จึงกล่าวต่อไปวา่ "พี่ภาสไม่ชอบคุณ
ไภษชั ย์ เลยหา้ มไมใ่ หแ้ ตว้ ติดต่อกบั เขา"

"เปล่าหรอกจ้ะ" ฉมชบาปฏิเสธอีก "พ่ีภาสไม่ห้ามไม่
สนบั สนุน ไม่อะไร ๆท้งั น้นั เลย" ความอดทนของหญิงผูอ้ ่อนวยั
สิ้นลง หยดน้าใส ๆไหลพรากลงมาตามพวงแกม้ อนั อ่ิมเอิบแลเห็น
สีชมพอู ่อนคูน่ ้นั แลว้ เสียงสะอ้ืนเบาๆก็ตามมา

"อา้ ว อย่าร้องไห้ซีจะ แต้ว เดี๋ยวเด็กพวกน้นั เห็นเข้าจะ
มากเร่ืองใหญ่กนั " บงั อรสุวรรณีประคองเพ่ือนสาวให้ลุกข้ึน"ไป
คุยกนั ทางโน้นดีกวา่ ฉับบอกยิหวาจว่าะไปห้องเล็ก เด๋ียวจะเกิด
สงสยั " หญิงสาวท้งั สองพากนั เดินต่อไปจนเล้ียวมุมตึกจึงหยุด หัน
หนา้ ออกพิงระเบียงไว้ คร้ันแลว้ บงั อรสุวรรณีก็ซกั ต่อไปเสียใจวา่
พี่ภาสไมเ่ อาใจใส่คุณไภษชั ยง์ ้นั หรือจะ๊ ?"

ตำรับรัก

๒๒๓

"เปล่าจะ๊ " ฉมชบาปฏิเสธอีก "ฉนั โกรธกบั พภี่ าสแลว้ ละ"
"อะไร พ่ภี าสน่ะะหรือจะกลา้ โกรธกบั แตว้ ได้ เธอรักแตว้
ยงั กบั แกว้ ตา..นี่แลว้ เม่ือเขา้ เธอมารถใครล่ะ รถคุณอาหรือ?"
"เปล่าหรอก มารถพภ่ี าสนน่ั แหละ"
"อา้ ว โกรธกนั แลว้ มารถดว้ ยกนั ยงั ไงล่ะ?" บงั อรสุวรรณี
กล้นั ยิ้ม โล่งอกไปถนดั เมื่อทราบสเหตุแห่งความทุกข์ของเพื่อน
หญิงผนู้ ่ารักและเป็นเด็กกวา่ วยั ผนู้ ้ี
"ทีแรกฉนั จะไม่มารถพ่ีภาสแลว้ ละ ต้งั ใจทนรอมาพร้อม
คุณพอ่ แต่พภี่ าสกจ็ อดรถรออยนู่ ้นั เอง ไม่ยอมออกรถจนสายฉนั ก็
เลย..."
"ใจออ่ น" บงั อรสุวรรณีต่อให้ ยมิ้ อยใู่ นหนา้
"เปล่า ไม่ใจออ่ น" ฉมชบาปฏิเสธทนั ควนั "แต่กลวั คุณพ่อ
ถามว่าทาไมไม่มากับพี่ภาส แล้วเราก็ไม่รู้จะอธิบายกับท่าน
อยา่ งไร เลยจาใจตอ้ งมาดว้ ยกนั ..เออ้ เยน็ น้ีฉนั ขอกลบั รถหนูเล็ก
ดว้ ยคนนะจะ๊ ไม่อยากกลบั รถพ่ภี าส"
"ไม่ได้หรอก จนกว่าแตว้ จะบอกว่าโกรธกบั พี่ภาสเรื่อง
อะไร"
"กอ้ ..ไม่มีเร่ืองอะไร" เป็นคาตอบท่ีตะกุกตะกกั เตม็ ที
"แน้ ไม่มีเร่ืองอะไรแล้วจะโกรธกนั ได้ยงั ไง ไม่ยอมนะ
ตอ้ งบอกมาเชียว"บงั อรสุวรรณีทาเสียงขเู่ ขญ็

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๒๒๔

"เอาเถอะบอกก็ได.้ ..คือวา่ ...เม่ือวนั อาทิตยค์ ุณไภษชั ยเ์ ขา
มาชวนฉนั ไปดูหนงั ทีน้ีฉนั กไ็ ปชวนพ่ภี าส แต่พ่ภี าสบอกไมไ่ ป
ท้งั ๆที่รู้อยวู่ ่าเธอไมไปฉันก็ไม่กลา้ ไปกบั คุณไภษชั ยส์ องต่อสอง
ฉนั ก็เลยต่อวา่ ว่าพี่ภาสจะแกลง้ ไม่ให้ฉันไปน่ะซิ ถึงไม่ยอมไป
เป็นเพื่อน ทีน้ีพี่ภาสทาหนา้ บ้ึงบอกวา่ ไม่ไดห้ า้ มไม่ให้ฉนั ไป เธอ
บอกให้ไปกบั คุณไภษชั ยส์ องคน ฉันโมโหข้ึนมาบา้ งก็เลยไปขอ
อนุญาตคุณพ่อคุณพ่อถามว่าพ่ีภาสไปดว้ ยหรือเปล่าเราได้ทีก็ถือ
โอกาสฟ้ องวา่ พี่ภาสไม่ยอมไป คุณพ่อเลยเรียกพี่ภาสเขา้ ไปพดู ว่า
อะไรก็ไมร่ ู้ ในที่สุดพี่ภาสก็ยอมไป"

"อา้ วก็ดีแลว้ น่ี"
"ดีอะไรได้ พอไปถึงโรงหนงั ฉนั ก็นั่งกลาง คุณไภษชั ย์
นง่ั ขวา พี่ภาสนง่ั ซ้ายแต่ดู ๆ ไปแลว้ ก็เหมือนกบั ว่าฉนั ไปกบั คุณ
ไภษชั ยส์ องต่อสองอยดู่ ีแหละ
"อา้ ว" บงั อรสุวรรณีอุทาน "ทาไมยงั ง้นั ล่ะ?"
"ก็พี่ภาสไปทานง่ั อมภูมิ ไม่ยอมเผยปากพูดกบั เราสักคา
ฉนั เกิดโมโหเลยแลก้ งพดู หวาน ๆกลบั คุณไภษชั ยใ์ หญ่เลย ลงทา้ ย
โกรธกนั " ฉมชบาลงเอยดว้ ยเสียงติดจะร่าริง แต่น้าตาสองสาม
หยดก็ยงั คงกลิ้งลงมาเปรอะพวงแกม้ สีเดียวกบั ชมพู่แกม้ แหม่ม
น้นั

ตำรับรัก

๒๒๕

บงั อรสุวรรณีถอนใจยาว สิ่งท่ีหล่อนเคยนึกเกรงว่าวนั
หน่ึงมนั จะมาถึงก็ได้มาถึงแล้ว หล่อนเคยวิตกว่าฉมชบาจะตอ้ ง
สะเทือนใจเมื่อทราบความรู้สึกอนั แทจ้ ริง ท่ีประภาสมีต่อตน และ
น่ีเองที่เป็นเหตุใหฉ้ ชบาออกจะมีอาการผิดปรกติไปในระยะ
หลงั ๆน้ี

"แตว้ จะ๊ ขอถามอะไรเธอตรง ๆ สักอยา่ งไดไ้ หม?"
"ถามอะไรจะ๊ หนูเล็ก ฉนั ไมเ่ คยปิ ดบงั อะไรเธอเลย"
"เธอคิดบา้ งไหมว่า พี่ภาสอาจจะ...เออ้ อาจจะไม่ไดร้ ัก
เธออย่างน้องแท้ ๆคือว่า....เออ้ ... " บงั อรสุวรรณีพูดตะกุกตะกกั
ดว้ ยความเกรงใจเพ่ือน
"แต่ก่อนก็...ไม่เคยคิดหรอก เพิ่งจะมาคิดเม่ือสองสาม
วนั น้ีเอง มีอะไรหลายอย่างทาให้ฉันสงสัย" เพ่ือนสาวตอบ คิ้วสี
น้าตาลไหมท้ ่ีไมเ่ คยขมวดก็ขมวดเขา้ หากนั อยา่ งครุ่นคิด
"แลว้ เธอนึกอยา่ งไรกบั พ่ีภาส เธอโกรธเกลียดพี่ภาสมาก
ไหม?"
"ถา้ เป็ นจริงอย่างท่ีฉันคิด ฉนั ก็เกลียดพ่ีภาส เกลียดดว้ ย
โกรธดว้ ย" ฉมชบาตอบไม่ใคร่เตม็ ปาก
"อือ" บงั อรสุวรรณีครางเบา ๆ มองดูตาเพื่อนสาว แต่ฉม
ชบาไม่ยอมสบตาเพื่อน หล่อนมองออกไปยงั ทอ้ งฟ้ าท่ีว่างเปล่า
บงั อรสุวรรณีจึงถามคลา้ ยจะเยา้ วา่ "ใจคอเธอไม่สงสารพ่ีภาสบา้ ง

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๒๒๖

หรือ พ่ีภาสรักแตว้ ยงั กบั อะไร ฉนั รู้มานานแลว้ ละ แต่ไม่กลา้ บอก
แตว้ กลวั เธอจะวา่ ฉนั คิดอกุศลอยา่ งสุณิสา"

"เธอก็สังเกตเห็นเหมือนกนั หรือ?" ฉมชบาซักอย่าง
ต่ืนเตน้ "ฉนั ซีไม่รู้ตวั แต่เม่ือสองสามวนั น้ี คุณแม่เตือนใหร้ ะวงั ตวั
เพราะพ่ีภาสน่ะเอ้อ..." หยุดชะงกั ไปแก้มแดงก่า "ฉันก็เลยเริ่ม
สังเกตพี่ภาส ถึงไดน้ ึกสงสัย เออ เธอยงั ไดบ้ อกเลยวา่ เยน็ น้ีจะให้
ฉนั กลบั ดว้ ยคนไดไ้ หมอยากจะแกลง้ ใหพ้ ภ่ี าสมารับเกอ้ "

"ไม่ได้หรอ" บงั อรสุวรณีตอบยิ้มๆ หล่ิวตาดูเพื่อนสาว
อยา่ งลอ้ เลียน

"เธอใจร้ายไปคนเดียวเถอะ ฉันน่ะไม่ร่วมมือดว้ ยหรอก
สงสารพภี่ าส" แกลง้ พดู ท้งั ๆที่รู้วา่ มชบาไมม่ ีวนั จะใจร้ายกบั
'พี่ภาส' ของหล่อนไดเ้ ลยถา้ หากเขาผูน้ ้นั ไม่มีความสาคญั ต่อใจ
หล่อนแล้วไซร้ ไฉนเลยฉมชบาจึงจะตอ้ งเป็ นทุกข์เป็ นร้อนต่อ
อาการเฉยเมยของเขานกั !

"แน่ คุณพ่มี าแอบอยนู่ ี่เอง อ่อนตามหาเสียแทบตาย" เสียง
รุจีประกาดังข้ึนข้างหลัง ทาให้หญิงสาวท้งั สองคนหันมามอง
บงั อรสุวรรณีจึงถามวา่

"หาพที่ าไมจะ๊ นอ้ งออ่ น?"
"คุณโป๋ ซีคะ คุณโป๋ ใหน้ อ้ งออ่ นมาชวนคุณพี่ไปเชียร์ วิ
ศวฯ จะแขง่ บาสเกตกบั วทิ ยาศาสตร์ พี่แตว้ ไปดว้ ยนะคะ"

ตำรับรัก

๒๒๗

"เอ๊ะ ทาไมแข่งกนั บ่อยนกั ล่ะจ๊ะ เมื่ออาทิตยก์ ่อนพี่ก็ไป
เชียร์ท่ีหน่ึงแลว้ น่ีนา" พส่ี าวทาเสียงบ่น

"กน็ ี่ชิงชนะเลิศไงล่ะคะ วศิ วฯกบั วทิ ยาศาสตร์ไดค้ ะแนน
เท่ากนั เลยตอ้ งแข่งขนั อีก" แลว้ รุจีประภาก็เซ้าซ้ีต่อไปวา่ "คุณพี่
ตอ้ งไปนะคะ ดูซีคะ คุณโป๋ ให้ช็อกโกแลตอ่อนมาหีบหน่ึงดว้ ย"
เด็กสาวชูกล่องสี่เหล่ียมแบน ๆ คาดริบบิ้นสีสวยท่ีเม่ือแรกหล่อน
ถือซ่อนไวข้ า้ งหลงั ใหพ้ ่สี าว บงั อรสุวรรณีขมวดคิว้ เม่ือเห็น

"คอร์รัปชน่ั อีกแลว้ ยายอ่อน เสียนิสัยจริง พี่เตือนหลาย
หนแลว้ ไม่เห็นฟังวา่ ถา้ โป๋ เขาใหข้ องกานลั พร้อมกบั ใชท้ าโนน้ ทา
นี่ละกอ้ อยา่ รับ จะกลายเป็นรับคาจา้ ง เขาจะดูถูกเอาได"้

"อ่อนก็บอกเขาแลว้ วา่ ไม่รับ แต่คุณโป๋ วา่ ต้งั ใจจะให้อ่อน
เฉยๆ และถึงอ่อนไม่มาชวนพ่ีให้ไปเชียร์ เขาก็จะให้อ่อนอยู่ดี"
น้าเสียงของนอ้ งสาวแฝงความภูมิใจอยใู่ นที บงั อรสุวรรณีจึงพยกั
หนา้ ใหไ้ ปได้

เสียงกองเชียร์ของคณะวทิ ยาศาสตร์และวศิ วกรรมศาสตร์
ท่ีดงั ประสานกนั ไดย้ ินถึงช้นั บนของตึกอกั ษรศาสตร์ทาใหเ้ พื่อน
สาว ๆ พากนั วง่ิ กรูมาหาบงั อรสุวรรณีและฉมชบา

"ไปดูบาสเกตชิงชนะเลิศกนั ไหม อร" จามรีร้องถามมาแต่
ไกล หลิ่วตาขา้ งหน่ึงอยา่ งลอ้ เลียน เห็นเขาวา่ เบอร์ ๖ ชูต้ แม่นราว
กบั จบั วาง" ช่อแกว้ ก็เสริมวา่

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๒๒๘

"อรน่ะเขาตอ้ งไปแน่ละ ว่าแต่ฉมเถอะจะไปไหม ท่ีจริง
เราข้ีเกียจดูจะตายบาสแกต แต่ยงั ข้ีเกียจดูหนงั สือมากไปกวเ่ ลยจะ
ไปดูใหห้ ายง่วงสกั หน่อยเด๋ียวจะไดม้ ีแรงกลบั มาเรียนบาลีกบั ท่าน
มหาฯ" หล่อนเหลียวไปขา้ งหลงั พลางบ่นวา่ "แม่ยิหวาน่ากลวั จะ
ชิง Top แน่ ยงั ไม่ยอมลุกมาเลย"

"จะไปก็รี บไปกันเถอะ มัวชักช้าไปถึงทีหลังก็จะ
กลายเป็นเจตนาเอาเด่น เราราคาญ" บงั อรสุวรรณีวา่ พลางออกเดิน
เพื่อนสาว ๆก็เดินตามกนั ไปเป็ นพรวนเสียงเพลงเชียร์ของคณะ
วทิ ยาศสตร์ ซ่ึงเงียบไปครู่หน่ึงก็ดงั สน้นั หวนั่ ไหวข้ึนอีก เมื่อกลุ่ม
นิสิตสาว ๆ สวย ๆ ของคณะอกั ษรศาสตร์เดินเขม้ าใกลส้ นามแข่ง
ขนั บาสเกตบอล

"วทิ ยาฯ ตอ้ งมีชยั ไมแ่ พเ้ ขา ใครมาช่วยเชียร์เราขอขอบใจ
เอย..."

"เฮย้ ๆ กลุ่มน้ีเขาไม่ไดม้ าเชียร์เราวะ่ เขามาเชียร์สีเลือดหมู
ตงั หาก"

"ไม่เป็ นไรน่ะ ขอบใจล่วงหน้า เผื่อเขาสงสารจะไดช้ ่วย
แบ่งใจมาเชียร์เรามงั่ ไงล่ะ"

"ฮะแอม้ ...อยา่ ป่ันใจให้กบั ฉนั เมตตาฉนั ก็จะเชียร์ฉนั ให้
หมดใจ..." เสียงฮาครืนเม่ินิสิตหนุ่มนิ้ยหนา้ ตาร่าเริงคนหน่ึงครวญ

ตำรับรัก

๒๒๙

เพลงของ 'รวงทอง" ข้ึนมาอยา่ โหยหวน แต่นิสิตหญิงในกลุ่มของ
บงั อรสุรรณีพกนั ทาหูทวนลม เสียงช่อแกว้ พมึ พาเบา ๆ วา่

"หม่ืนชะมดั เลย อีตาดามพ"์
"กลับกันเถอะ ชักไม่อยากดูแล้วซี" บังอรสุวรรณีพูด
หน้าตาเฉย ไม่ยอมสบสายตาบรรเลงซ่ึงแลมาอย่างวิงวอนจาก
กลุ่มนกั กีฬากลางสนาม เพราะไม่กล้าเขา้ มาหา ด้วยเกรงจะเป็ น
เหตุใหฝ้ ่ ายคู่แขง่ ขนั ลอ้ เลียนเพอ่ื นหญิงของเขา
"กลบั ไม่ไดห้ รอก" ยิหวาคา้ น ทาตาเขม็งจอ้ งไปยงั นิสิต
ชายปากเปรอะกลุ่มน้นั "ขืนเดินกลบั เดียวน้ีพวกน้นั จะไดโ้ ห่กนั
ใหญ่ เดก็ อะไร ปากยงั ไม่สิ้นกล่ินน้านมเลย"
"แหม คุณทวด" จามรีอดหวั เราะไม่ได"้ แก่แลว้ ก็อยู่ส่วน
แก่เถอะ เด็กเขาล้อเลียนนิด ๆหน่อย ๆ เป็ นอะไรไปนะ สีชมพู
ดว้ ยกนั แทๆ้ "
"จริง ๆ ครับ สีชมพูดว้ ยกนั ...ถึงลอ้ ก็ลอ้ เพียงกลเย่ียงมิตร
สหาย...อยา่ โกธรเลยครับ" เสียงห้าวๆของชายหนุ่มคนหน่ึงสอด
ข้ึนใกล้ ทุกคนจึงเหลียวไปดู
"อุ๊ แหม ผแู้ ทนสีหลืองมาแอบฟังเรานินทาอยตู่ รงน้ีเอง"
ฉมชบาร้องเบาๆ ส่วนบงั อรสุวรรณียมิ้ นิด ๆ ตอบชายหนุ่มวา่
"พวกเรไม่ได้โกรธหรอกค่ะคุณนเรศ แต่ราคาญพวก
นอ้ งชายท้งั หลายของคุณชอบทาใหเ้ ราขาขวดิ เสมอ"

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๒๓๐

"เขาก็เฮฮกานเรื่อยไปยงั ง้ีแหละครับ" นเรศกล่าวแกแ้ ทน
นิสิตชายในคณะของเขา "ดูแต่พวกวศิ วฯ ไม่วา่ เห็นนิสิตหญิงกลุ่ม
ไหนมาเชียร์สีเหลือง เขาก็โห่กนั กลุ่มไปเลยเหมือนกนั "

"แตเ่ รสไมไ่ ดม้ าเชียร์วศิ วฯขา้ งเดียวน่ีคะ เรามาเชียร์เท่า ๆ
กนั ท้งั สองขา้ งนนั่ แหละ" ช่อแกว้ เถียง "แต่ถา้ แข่งกบั อกั ษรฯ ละก็
เรายอมรับวา่ ตอ้ งเชียร์สีเราขา้ งเดียว"

"ง้นั หรือครับ ผมตอ้ งขอขอบคุณที่สีเหลืองยงั ไดร้ ับน้าใจ
จากพวกคุณบา้ ง" นเรศพูดพร้อมกบั หัวเราะ แมจ้ ะโตต้ อบกบั ช่อ
แก้ว แต่สายตาของเขาก็จับอยู่ที่หญิงสาวผิวคล้าผูย้ ืนหน้าเฉย
มองดูหมู่นกั กีฬา ที่กาลงั ซอ้ มโยนถูกบอลลงห่วง เน่ืองจากยงั ไม่
ถึงเวลาแขง่ ขนั

เยน็ วนั น้นั เมื่อประภาสขบั รถมารับนอ้ งสาวของเขาตาม
ปรกติ กพ็ บบงั อรสุวรรณียนื ยมิ้ อยขู่ า้ งๆ ฉมชบา

"พ่ภี าสคะ พภ่ี าสโกรธแตว้ เร่ืองอะไรคะ วนั น้ีแตว้ ร้องไห้
ใหญ่เลย บอกดิฉนั วา่ เสียใจที่พ่ีภาสโกรธ" บงั อรสุวรรณีพูดเรื่อย
ๆโดยไมส่ ะดุง้ สะเทือนตอ่ การหยกิ 'ประทว้ ง' ของเพอ่ื นหญิง

"ใครวา่ " ประภาสยมิ้ เจ่ือนๆ ตอบเสียงเบากวา่ ปรกติ "คุณ
นอ้ งต่างหากท่ีโกรธผม"

ตำรับรัก

๒๓๑

"อา้ ว เลยซดั กนั เอง" บงั อรสุวรรณียมิ้ อยา่ งขบขนั รุนหลงั
เพื่อนสาวผกู้ าลงั พริบตาเฉยอยใู่ หเ้ ขา้ ไปนงั่ ขา้ ง ๆ พ่ีชาย ปิ ดประตู
รถให้เสร็จแลว้ จึงกล่าวต่อไปว่า "ถา้ พ่ีภาสไม่ไดโ้ กรธแตว้ ละกอ้
เย็นน้ีตอ้ งพาแตว้ ไปเล้ียงไอศกรีมทาขวญั สักสองถว้ ยนะค่ะ เขา
เสียน้าตาไปเป็ นหลายป๊ี บ"หล่อนโบกมืออาลาเพื่อนรัก อดยิ้ม
อยา่ งเอน็ ดูไม่ไดท้ ี่เห็นฉมชบากม้ หนา้ น่ิง จนกระทง่ั รถลบั สายตา
ไป

"คุณน้องกลุ้มใจเร่ืองอะไรหรือ?" ประภาสพูดกับ
น้องสาวด้วยเสียงอ่อนโยนเมื่อรถแล่นออกจากหาวิทยาลยั ไป
แล้วแต่ไม่มีเสียงตอบจากฉมชบา หล่อนน่ังนิ่งขนตายาวงอน
กะพริบถ่ีข้ึนอีกตอ่ เม่ือพ่ีชายถามซ้า จึงตอบเสียงส่ัน ๆวา่

"เปล่านี่คะ"
"แตค่ ุณนอ้ งร้องไห.้ ..ดูซิ นี่กก็ าลงั จะร้องอีก ผมไม่ไดเ้ ห็น
น้าตาคุณน้องมาต้งั หลายปี แล้ว อย่าทาให้ต้องเห็นวนั น้ีเลย อีก
อย่างหน่ึงผมคงเป็ นบา้ ตายถา้ ไม่รู้สาเหตุ" หยดน้าใส ๆสองสาม
หยดกลิ้งลงมาตามพวงแกม้ อนั มีผวิ ผอ่ งเป็นยองใยน้นั
อีกคร้ังหน่ึง หญิงสาวตอบเสียงปนสะอ้ืนวา่
"อยา่ มาเอาใจใส่กบั คนอยา่ งแตว้ เลยค่ะ"

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๒๓๒

"คุณน้อง" ชายหนุ่มเรียกดว้ ยเสียงอ่อนโยนย่ิงข้ึน "พูด
อะไรอย่างน้ัน ถ้าไม่เอาใจใส่คุณน้องแล้วจะให้ผมไปเอาใจใส่
ใคร?"

"ฮึ เอาใจใส่ อ่ายพดู ดีกวา่ ค่ะ ขนาดเอาใจใส่ยงั ไม่พดู ไม่จา
หนา้ กไ็ ม่มองถา้ ไม่เอาใจใส่จะถึงขนาดไหน น่ีถา้ หนูเล็กไม่ถามพี่
ภาสกค็ งยงั ไม่ยอมพดู กบั แตว้ "

"โธ่ ผมห็นคุณน้องโกรธก็เลยไม่กลา้ รบกวน" ประภาส
ทาเสียงออด แล้วรีบประจบประแจงต่อไปว่า "เออ้ เราจะไปกิน
ไอศกรีมกนั ที่ไหนดี ท่ีเฉลิมไทยดีไหมคุณน้อง แลว้ จะได้เลยดู
หนงั ดว้ ย?" แต่ฉชบายงั คงนิ่งอยา่ งสงวนทีทา เพราะจะตอบรับ
ง่ายๆกก็ ลวั จะเสียเชิงคลา้ ยกบั จะทวงค่าทาขวญั ดงั ที่บงั อรสุวรรณี
วา่ แตก่ ารน่ิงของหญิงสาวทาใหป้ ระภาสเขา้ ใจไปอีกทางหน่ึง เขา
จึงชะลอรถทนั ทีจะหนั พวมาลยั กลลั แลว้ กพ็ ดู ข้ึนอยา่ งเอาใจวา่
"ออ้ ผมลืมไปวส่ คุณนอ้ งคงอยากจะรีบกลบั บา้ น ป่ านน้ีไภษชั ยค์ ง
มารอแลว้ "

"ก็ช่างเขาปะไรคะ" ฉชบาตอบสะบดั หางเสียง ประภาส
จึงขบั รถไปตามจุดหมายเดิมแลว้ พดู ยมิ้ ๆ วา่

"คุณนอ้ งพดู ยงั กบั วา่ ไภษชั ยไ์ ม่ใช่คนสาคญั ของคุณนอ้ ง
ยงั ง้ันแหละ ท้งั ๆที่เธอก็...เอ้อ...ก็รับรักของเขาแล้ว" เมื่อพูด
ออกไปแล้วเขาก็ใจเตน้ รอฟังคาคดั คา้ นของน้องสาว แต่ฉมชบา

ตำรับรัก

๒๓๓

มิได้คดั คา้ น ดวงตากลมสีน้าตาลเป็ นเงาเหลือบสีทองอ่อนๆซ่ึง
บดั น้ีมีประกายแจ่มใสเพราะตาแห้งสนิทแลว้ เหลือบดูเขาอย่าง
รู้เทา่ ทนั

"อ๊ะ พี่ภาสทราบไดอ้ ย่างไรคะ ว่าแตว้ รับรักคุณไภษชั ย์
แลว้ ?"

"ผมเดาผิดไปยังน้ันหรื อ?" ชายหนุ่มพูดอย่าง
กระตือรือร้นเล็กน้อย แต่แล้วหน้าของเขาก็เผือดไป เมือฉมชบา
กล่าวตอบดว้ ยเสียงประชดวา่

“ผดิ ท่ีไหนไดค้ ะ แตว้ กาลงั จะชมวา่ พี่ภาสเดาเก่งไม่มีใคร
สู้ทีเดียว!”

*

๑๖

ขณะน้ันเป็ นเวลาเย็น แสงสีแดงเจิดจ้าของอาทิตย์อัสดง

สาดส่ องสายน้าพุอันใสบริสุทธ์ิหลายสาย ท่ีพุขึ้นจากเขาหิน

จาลองเล็ก ๆ ทกี่ ่อไว้กลางละอองนา้ อนั ละเอยี ดที่กระเซ็นซ่าลงมา

โดยรอบปริมณฑล แสงตะวันพรอนแลดูประหนึ่งม่านแก้วสีขม

พระยบิ ระยบั
ที่พ้ืนสนามใกล้ ๆ กบั พุประดิษฐน์ ้ี มีเกา้ อ้ีไมท้ าสีขาวสอง

สามตวั ต้งั ลอ้ มโต๊ะขนาดยอ่ ม บนโต๊ะมีน้าชาและอาหารวา่ งต้งั อยู่
สองที่ และบนเกา้ อ้ีสองตวั ในจานวนน้นั หนุ่มสาวคู่หน่ึงกาลงั นงั่
คุยกนั พลางรับประทานไปพลางอย่างเพลิดเพลิน ตอนหน่ึงแห่ง
การสนทนา ฝ่ ายชายไดก้ ล่าววา่

"อยากร้องเพลง Tea for two จงั นานๆจะไดโ้ อกาสคุย
แลว้ ก็กินน้าชากบั เล็กแต่ลาพงั สองคนอยา่ งน้ีสักทีหน่ึง แลว้ ก็ดูซิ
ไอเ้ กา้ อ้ีน่ีก็ต้งั อยหู่ ่างจากน้าพุพอดิบพอดีเลย อยใู่ กลท้ ี่สุดจนไดไ้ อ
เยน็ ชื่นใจ แตก่ ็ไมใ่ กลจ้ นตวั เปี ยก"

"แหม โป๋ พูดยงั กบั ว่าเพ่ิงไดม้ านั่งกิน้าชาตรงน้ีเป็ นคร้ัง
แรกยงั ง้ันแหละ"บังอรสุวรณีพูดยิ้ม มองดูอาการเบิกบานของ
เพ่ือนชายอยา่ งนึกเอน็ ดู "ทุกทีไม่เคยห็นชมเกา้ อ้ีท้งั ๆ ที่มนั ต้งั อยู่
ตรงน้ีมาต้งั แต่เธอเหยยี บยา่ งมาท่ีน่ีเม่ือสามปี ก่อน"

ตำรับรัก

๒๓๕

"กท็ ุกทีผมไม่เคยเป็ นสุขเท่าวนั น้ีนี่เวลามีบุคคลที่สามที่สี่
อยดู่ ว้ ย ธรรมชาติอนั สวยงามก็กลายเป็ นของธรรมดาไป แต่ถา้ ได้
อยกู่ บั คนท่ีเรา...อา้ ...พอใจละก็ แมอ้ ยใู่ นป่ าชา้ ก็รู้สึกเหมือนอยใู่ น
สวนสวรรค"์

"เอ๊ะ โป๋ จะซ้อมฝี ปากไวพ้ ูดกบั ใครกนั จ๊ะ?" หญิงสาว
ชวนออกนอกทางหล่อนยกกาน้าชารินเติมในถว้ ยของเพื่อนชาย
รินนมสดแลว้ หยิบคีมคีบน้าตาลก้อนหน่ึงใส่ลงไปดว้ ย บรรเลง
มองตามมือท่ีมีนิ้วเรียวของเพือ่ นสาว รอจนหล่อนใส่น้าตาลลงไป
ในถว้ ยเรียบร้อยแลว้ จึงแสร้งพดู วา่

"จะห้ามเล็กไม่ให้ใสน้าตาลก็ไม่ทนั เวลาอยู่ใกล้ ๆ เธอ
น้าตาลไม่จาเป็นรู้สึกวา่ น้าชามนั หวานอยเู่ องแลว้ "

"เอ วนั น้ีเกิดอะไรข้ึนกบั โป๋ จ๊ะนี่ ดูสานวนเสนาะนัก"
บงั อรสุวรรณีหวั เราะเสียงใส ไม่มีอาการเอียงอาย "จะโรแมนติกก็
ไม่ยกั บอกใหร้ ู้ตวั ล่วงหนา้ มง่ั ...ดิกินน้าชาไม่ใส่น้าตาลซีดี เขาจะ
ไดไ้ มเ่ ปลือง"

บรรเลงถอนหายใจเฮือกใหญ่ ดวงตาหม่นหมองลง ทาที่
ของบังอรสุวรรณีแสดงให้เห็นอย่างขดั ๆ ว่า หล่อนไม่เคยมี
ความรู้สึกต่อเขาเป็นพิเศษกวา่ การรักเขาฐานเพ่ือนเลย ทาไมเขาจะ
ดูไม่ออก แต่เขายงั ไม่สิ้นความพยายามต่างหากหนุ่มสัญญากบั
ตวั เองวา่ เขาจะพยายามตอ่ ไปจนกวา่ ...ความสาเร็จจะเป็นของ

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๒๓๖

ตราบใดบงั อรสุวรรณียงั ไม่พบชายในอุดมคติของหล่อนตราบน้นั
เขายอ่ มมีความหวงั ขอ้ น่าวติ กมีเพียงประการเดียว คือบรรเลงหารู้
ไม่ว่า หญิงสาวผูก้ าหัวใจของเขาไว้ ได้พบชายในอุดมคติของ
หล่อนแลว้ หรือยงั เม่ือเห็นเพื่อนชายน่ิงไป บงั อรสุวรรณีก็กล่าว
ตอ่ ไปวา่

"เกือบลืมไปวจ่ ะตอ่ วา่ โป๋ เร่ืองไปทาท่าเขม่นคุณนเรศเขา
วนั น้นั วนั แข่งบาสเกตน่ะ น่าเกลียดเหมือนจะตาย เขาไม่ไดม้ าทา
อะไรใหเ้ ธอสักหน่อย"

"ทาไมจะไม่ไดท้ า มนั อยากมาจีบคุณเล็กน่ี ผมเห็นตาตา
เลย โมโหชู้ตผิดถูก วิศวฯเลยแพ้ น่ีน่ะหรือที่ว่มานไม่ไดท้ าอะไร
ผม" บรรเลงตอบเสียงข่นุ อยา่ งฉุนเฉียว

"นี่แหละเราเรียก 'ข้ีแพช้ วนตี' ละ มีอยา่ งที่ไหนตวั ชูต้ ไม่
ลงเอง ไปเท่ียวโทษคนโนน้ คนน้ี อีกอยา่ งหน่ึงถึงคุณเรศเขาจะมา
...จีบ มนั กเ็ รื่องของเขาน่ี วา่ ฉนั ไปเออออกบั เขาเม่ือไหร่"

"ก็เพราะเห็นเล็กไม่ชอบมนั น่ะซี ผมจึงได้เขม่นมนั นัก
จริง ๆนาเล็ก ถ้าเล็กแสดงสักนิดเดียวว่าพอใจมันผมหรือจะ
ขดั ขวาง ส่ิงที่ผมตอ้ งการเห็นคือความสุขของเลก็ " เขาตอบเศร้า ๆ
บงั อรสุวรรณีไม่กลา้ สบสายตาละห้อยของขายหนุ่ม หล่อนมอง
เหม่อไปไกล

ตำรับรัก

๒๓๗

"ขอบใจจะ้ โป๋ แต่เธอจะไม่มีโอกาสไดเ้ ห็นความสุขของ
ฉนั หรอก"

"เล็กหมายความวา่ อยง่ ไร ท่ีพดู อยา่ งน้ี" บรรเลงถามเสียง
ร้อนรน "เธอพดู ยงั กบั คนอกหกั ยงั ง้นั แหละ"

''ไม่มีอะไรหรอกจะฉันพูดส่งเดชไปยงั ง้นั เอง" หญิงสาว
ยมิ้ เกอ้ ๆรอยเศร้ายงั ปรากฎในดวงตาคู่ที่เคยประกายแจ่มจรัสและ
เต็มไปดว้ ยชีวิตจิตใจน้นั ทาให้บรรเลงรู้สึกสนเท่ห์ อยา่ งไรก็ตาม
เขาก็ขวนคุยตอ่

"ผมคิดเสมอวา่ ท่ีเล็กไมช่ อบผมกห็ ็นจะเป็นเพราะผมเป็ น
คนดาน่ีเอง เขาวา่ ผหู้ ญิงมกั จะชอบผชู้ ายผวิ ขาว ๆ"

"เอ๊ะ เธอไปเอาคติน้ีมาจากไหนน่ะ ที่ว่าผหู้ ญิงตอ้ งชอบ
ผชู้ ายขาว ๆ ถา้ ง้นั ทาไมฉนั ไม่ขอบคุณนเรศเสียล่ะผวิ เขาออกขาว
จว๊ กเป็นหยวกก

"ก็เธอชอบคนอ่ืนเสียแล้วน่ะซี ผูช้ ายขาว ๆ ผิวบางมีแต่
นายนเรศคนเดียวเมื่อไหร่" บรรเลงเถียงโดยไม่ไดต้ ้งั ใจ แต่เขาก็
ออกเอะใจท่ีเห็นบงั อรสุวรรณีหนา้ แดงแต่กระน้นั หล่อนก็ยงั แยง้
วา่

"ฉนั จะไปเท่ียวเลือกชอบคนขาว ๆ ไดย้ งั ไงนะ ในเมื่อตวั
ฉนั เองออกดาป๋ี ยงั ง้ี ใครๆเขาจะไดว้ า่ ไมเ่ จียมสงั ขาร"

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๒๓๘

"อยา่ งเล็กเขาไม่เรียกคนดาหรอก ผวิ อยา่ งเธอเขาเรียกผิว
สีน้าผ้งึ ไงล่ะ ท้งั หอมท้งั หวานน่า...น่าทาขนมปังกินนกั " ตอนทา้ ย
ชายหนุ่มไถลพูดแกเ้ กอ้ เมื่อถูกหญิงสาวปรามด้วยสายตา บงั อร
สุวรรณีอดหวั เราะขนั คาพดู ประโยคทา้ ยของเพ่ือนชายมิได้

"โป๋ นี่ถา้ จบั คู่กบั ช่อก็คงจะสมกนั ดี แม่คนน้นั คนหน่ึงละ
ไม่วา่ เป็นอะไร ดูน่ากินไปเสียทุกส่ิง"

"ถ้าอย่างน้ันผมก็ไม่เหมาะสมกับคุณช่อแก้วน่ะซี จา
ไม่ได้เสียแล้วหรือว่าเล็กเองเคยพูดว่า คนที่มีอะไรเหมือนกัน
เกินไป ไม่ควรจะร่วมชีวิตกนั และนี่เองเป็ นเหตุผลที่เล็กใชย้ นื ยนั
จะใหเ้ ราเป็นแตเ่ พยี งเพือ่ นกนั ตลอดไป"

"แต่ช่อมีนิสัยเหมือนโป๋ อยู่แต่ในเร่ืองเห็นอะไร ๆ เป็ น
อาหารอยา่ งเดียวเท่าน้นั นี่จ๊ะ นอกน้นั ก็ไม่ห็นมีอะไรเหมือน คนที่
จะอยรู่ ่วมกนั อยา่ งราบร่ืนเป็ นสุขน้นั ควรจะตอ้ งมีนิสัยเหมือนกนั
บา้ ง มีคุณสมบตั ิเหนือกว่ากนั และต่ากว่ากนั อย่างพอสมควรใน
บางสิ่ง ชีวิตคู่จึงจะดาเนินไปอย่างมีรสมีชาติ ถา้ มีอะไรแตกต่าง
กนั ไปเสียทุกส่ิงก็จะแตกร้าวกนั ง่าย แต่ถ้าเหมือนกนั ไปเสียทุก
อยา่ งชีวติ ก็จะจืดชืดไร้ความหมาย...ท่ีพูด ฉนั สังเกตจากคู่แต่งงาน
ท่ีไดผ้ า่ นพบมาเป็นส่วนมาก''

''โอไ้ ฮ พดู เสียยดื ยาว เอา้ ไหนลองบอกซิวา่ เราสองคนท่ีมี
นิสัยและคุณสมบตั ิขอ้ ไหนคลา้ ยกนั บา้ ง"

ตำรับรัก

๒๓๙

''ทุกอยา่ งเลย" บงั อรสุวรรณีตอบทนั ที "พูดถึงคุณสมบตั ิ
เรามีพอ่ เจา้ คุณหมือนกนั ฐานะกพ็ อทดั เทียมกนั พูดถึงการเรียนเรา
ก็มกั สอบได้เปอร์เซ็นต์ไล่ๆกนั ส่วนทางด้านสังคมเราก็เป็ นท้งั
นกั กีฬาของคณะและเป็ นกรรมการสโมสรดว้ ยกนั เห็นไหมวา่ ไม
วา่ โป๋ ทาอะได้ ฉนั กต็ อ้ งทาไดห้ มือนกนั ท่ีน้ีพดู ถึงน้ีสัย โป๋ เป็ นคน
เปิ ดเผย ใจร้อน โผงผาง ปากอย่างไร ใจอย่างน้นั ก็เหมือนกบั ฉนั
อีก"

"มีไม่หมือนกนั อยอู่ ยา่ งหน่ึง" บรรเลงแซงข้ึนยมิ้ ขนั ท้งั ๆ
ที่แววตาหมม่ หมอง "คือผมรักเลก็ แต่เล็กก็ไม่ยอมรักผม"

''โธ่" บงั อรสุวรรณีหัวเราะ เห็นฟันซ่ีเล็กๆ เป็ นระเบียบ
กล่าวแกว้ ่า "โป๋ พูดอย่างน้ีทาให้ฉันนึกไดว้ ่านิสัยท่ีเหมือนกนั อีก
ขอ้ หน่ึงของเราก็คือ เราพดู เร่ืองรักกนั ไดอ้ ยา่ งเป็ นเรื่องธรรมดาท้งั
สองคน เป็นอนั วา่ ..."

"เราไม่มีวนั จะอย่ดู ว้ ยกนั ได้ เพราะมีทุกสิ่งเหมือนกนั ไป
มาก" ชายหนุ่มรีบดกั คอ พลางหวั เราะเสียงสั่นพร่า "แต่ถา้ หากผม
จะเปล่ียนนิสัยให้ผิดไปจากเดิมบา้ งพอจะมีหวงั บ้างไหมว่าวนั
หน่ึงเล็กจะ...

"ไมม่ ีหรอกจะ้ เพราะ...ออ้ ...เพราะ..."
"เพราะเล็กรักคนอื่นเสียแลว้ อยา่ งน้นั หรือผมไม่เชื่อหรอ
กวา่ มนั จะเป็นไปไดผ้ มไมเ่ ห็นเลก็ สนิทกบั ใครเท่าผมสกั คน"

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๒๔๐

" ถ้าคนเราจะรักกนั จะต้องสนิทสนมกนั เสียก่อนอย่าง
น้นั หรือจะ๊ " หญิงสาวพูดท่ีเล่นทีจริง หล่อนมองดูถว้ ยน้าชาท่ีวา่ ง
เปล่าตรงหนา้ เพ่อื นชายแลว้ พดู ตอ่ ไปอยา่ งกนั เองวา่ "น้าชาอีกถว้ ย
ไหมจ๊ะ ทีน้ีจะไดไ้ ม่ใสน้าตาล ดูซีแซนด์วชิ ก็ยงั ไม่หมดเลย วนั น้ี
ทาไมไม่ 'ทาเวลา' ล่ะ หรือเยน็ ใจวา่ ไม่มีใครแยง่ "

"วนั น้ีเป็ นยงั ไงไม่รู้เกิดอิ่มเร็ว...คนเราก็มกั เป็ นยงั ง้ีแหละ
อะไรที่แน่ใจวา่ เป็ นของตวั ก็ไม่ค่อยกระตือรือร้น ต่อเม่ือมีคนอื่น
มาคอยแย่งคอยชิงจึงจะรู้สึกหวงแหน" เขาตอบไปอีกทางหน่ึง
มองสบตาฝ่ ายหญิงอย่างมีความหมาย แต่บงั อรสุวรรณีกลบั ตอบ
อยา่ งซื่อที่สุดวา่

"ถา้ ง้นั ฉนั จะแยง่ โป๋ เอง" หล่อนเอ้ือมมือหยิบแชนด์วิชคู่
หน่ึงทาทีจะใส่ปากคร้ันเห็นเพื่อนชายนง่ั เฉยก็ชะงกั แลว้ กลบั วาง
มนั ลงในจานอีก "ทาเสียงบน่ เล็ก โธ่ เรายวั่ ใหแ้ ยง่ ก็ไมย่ กั แยง่ "

"เล็ก ถามจริงๆ เถอะ เล็กรักคนอื่นเสียแลว้ จริงๆหรือ"
ดวงตาเศร้า ๆของบรรเลงทาใหห้ ญิงสาวใจแข็งพูดเป็ นเล่นไปอีก
ไม่ได้ หล่อนน่ิงเงียบไป ตามองแค่ยอดหญา้ เพื่อซ่อนแววรันทดมิ
ให้เพ่ือนชายเห็นการนิ่งของหล่อนคือการยอมรับอยู่ในตวั ชาย
หนุ่มจึงถามเสียงแหบๆวา่ "เขาคือใครน่ะเล็ก เขาคงมีพร้อมท้งั รูป
สมบตั ิ คุณสมบตั ิ แลว้ ก็ทรัพยส์ มบตั ิละซี"

ตำรับรัก

๒๔๑

"เปล่าเลยจะ้ " หญิงสาวมองสบตาเพ่ือนชายอยา่ งเปิ ดเผย
จนเขารู้สึกสนเทห่ ์ที่เห็นแววเศร้าในดวงตาของหล่อนอยา่ งชดั เจน
"ถา้ เขาเลิศมนุษยอ์ ยา่ งโป๋ วา่ ฉนั เห็นจะรักเขาไม่ลงแน่ ฉนั เคยอ่าน
โคลงบทหน่ึง กวผี แู้ ต่งเคยกล่าววา่ ท่ีเขารักคนรักของเขาน้นั ไม่ใช่
เพราะหล่อนสวย รวย หรือเป็ นคนดี เพราะถ้ารักด้วยหตุผล
เหล่าน้ันก็ไม่เรียกว่ารักแท้ ความรักท่ีแท้จริงย่อมไม่ต้องการ
เหตุผลใด ๆท้งั สิ้น"

"ใครหนอ คือผู้ชายโชคดีคนน้ัน ผมรู้จักเขาไหม?"
บรรเลงทาเสียงคลา้ ยราพงึ

"ฉันจะไปรู้เธอหรือ เธออาจจะรู้จกั หรือไม่รู้จกั ก็ได้ แต่
เคยเห็นน่ะ เธอเคยเห็นแน่" หญิงสาวพูดเป็ นเล่น หล่อนเช่ือวา่ การ
แยม้ พรายเพียงเท่าน้นั ไม่อาจทาให้บรรเลงทราบวา่ ใครคือชายผู้
น้นั แต่ในครู่ต่อมาบงั อรสุวรรณีก็ไดท้ ราบวา่ หล่อนเขา้ ใจผดิ ถนดั !

"ยนิ ดีดว้ ยนะเล็ก" บรรเลงพดู เศร้า ๆ
"เธอควรจะเสียใจกบั ฉันตงั หาก โป๋ เพราะเร่ืองของฉัน
เป็ น Tragedyไม่ใช่ Comedy เธอเคยเห็นใครตบมือขา้ งเดียวแลว้ มี
เสียงดงั บา้ ง" หญิงสาวพดู ในเสียงหวั เราะ
"เล็กหมายความวา่ ..." ชายหนุ่มออกตกใจ แต่เขาก็พดู ต่อไปอยา่ ง
ร้อนรน"ผมไม่เช่ืหรอกวา่ ผชู้ ายคนไหนในโลกท่ีไดร้ ู้จกั เล็กอยา่ ง

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๒๔๒

ผมรู้จกั น้ี จะอดใจไมใ่ ห้ รักเล็กได้ ยิ่งถา้ เขาเป็ นคนที่เล็กรักดว้ ยย่ิง
แลว้ ใหญ่ ผมวา่ เขาตอ้ งบชู าเล็กอยา่ งลืมหูลืมตาไม่ข้ึนดว้ ยซ้า"

"เคราะห์ร้ายของฉัน ท่ีคนน้ันไม่ใช่โป๋ " บังอรสุวรรณี
หวั เราะเสียต่าๆ

"เล็กจะไมย่ อมบอกช่ือเขาใหผ้ มรู้จกั จริง ๆหรือน่ี?"
"บอกไม่ไดห้ รอกจา้ ขืนบอกเด๋ียวเธอเกิดเจา้ ก้ีเจา้ การไป
เลคเซอร์ให้เขาฟังถึงคุณงามความดีอะไรต่ออะไรใหเ้ ขาฟังเขา้ ละ
ก็ เขาจะไดด้ ูถูกฉนั แย"่
"โธ่ ใครจะไปทายงั ง้นั ไดน้ ะเล็ก เพียงแต่ผมคิดวา่ เล็กคง
จะเขา้ ใจผดิ ท่ีแทเ้ ขาอาจหลงรักเล็กจนหวั หมุนไปแลว้ ก็ได้ ผมคิด
วา่ ถา้ ไดร้ ู้วา่ เขาคือใครเดาความรู้สึกของเขาไดไ้ ม่ยากนกั มนั แน่ใจ
อยา่ งไรไม่รู้วา่ เลก็ ตอ้ งเขา้ ใจผดิ "
"แต่ฉนั ก็แน่ใจวา่ ฉนั เขา้ ใจถูกแลว้ " หญิงสาวยืนยนั "แต่
เราเลิกพูดเรื่องน้ีดีกวา่ ไม่มีประโยชน์อะไรฉนั ไม่เคยคิดจะของอ้
ให้ใครมารักฉัน และคนอยา่ งฉันคงไม่ถึงกบั ตรอมใจตายเพราะ
ความรักหรอก" หล่อนพูดพร้อมกับยกศีรษะข้ึนอย่างทระนง
ดวงตาเป็นประกายอยา่ งไวต้ วั
ประณตชะงักฝี เท้า เม่ือแลห็นภาพหนุ่มสาวสองคนท่ี
กาลงั สนทนากนั อยา่ งเพลิดเพลิน เขาเหลียวมาทางศุกลวณั ณ์ผเู้ ดิน
อยเู่ คียงขา้ ง พดู ค่อย ๆวา่

ตำรับรัก

๒๔๓

"คุณหนูเล็กกาลังมีแขก อย่าเข้าไปรบกวนเธอดีกว่า
กระมงั ครับ"

ไม่เป็ นไรน่า แขกเหร่ือท่ีไหน บรรเลงตงั หากเล่า เขามา
คุยที่นี่แทบทุกวนั ส่วนคุณณต ร้อยวนั พนั ปี ไม่เคยโผล่มาเลย"
ศุกลวณั ณ์พดู พลางจบั แขนประณตร้ังใหอ้ อกเดินตอ่ ไปจนได้

กระแสจิตของประณตคงจะแรงเป็ นพิเศษ บงั อรสุวรรณี
จึงเหลียวบวบั มาทางเขา ท้ังๆท่ีชายหนุ่มท้งั สองยงั เดินอยู่ใน
ระยะไกลจนไม่ไดย้ ินเสียงฝี เทา้ เมื่อสบตากนั ประณตก็เป็ นฝ่ าย
ยมิ้ ทกั ทายก่อนตามเคย ดว้ ยความเคยชิน หญิงสาวขยบั จะเมินหนา้
หนี แต่คร้ันนึกถึงมารยาทเจา้ ของบา้ นข้ึนมาได้ จึงลุกข้ึนแสดง
อาการตอ้ นรับพลางพดู กบั เพอื่ นชายเชิงแนะนาวา่

"พตี่ น้ พาเพ่อื นมาคุยดว้ ยแน่ โป๋ "
บรรเลงจึงลุกข้ึนดว้ ย เขาเหลือบมองหนา้ อาคนั ตุกะเพียง
แวบเดียว ก็จาได้ว่าเป็ นชายหนุ่มคนเดียวกับที่ไปเท่ียวงานท่ี
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลยั กบั ศุกลวณั ณ์ เม่ือสองสามสัปดาห์ที่แลว้
มา ท้งั ยงั เป็นคนเดียวกบั พิธีกรในรายการ B.I.S. ท่ีเขาเคยติดใจอีก
ดว้ ยสายตาที่แฝงรอยไมตรีจิตอนั ลึกซ้ึงของประณต ท่ีทอดมายงั
เพ่ือนหญิงของเขาทาใหบ้ รรเลงออกสะดุดใจ เขาอดช้าเลืองดูหญิง
สาวท่ียืนอยู่เคียงขา้ งเสียมิได้ บงั อรสุวรรณีวางหน้าเฉยชาอยา่ งท่ี
เขาไม่ค่อยจะไดเ้ คยเห็นบ่อยหนกั แต่กระน้นั ชายหนุ่มก็ยงั แลเห็น

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๒๔๔

ความปราโมทยท์ ่ีฉายอยู่ในดวงตาวาวหวานปานจะหยดอยู่น้ัน
อยา่ งแจม่ ชดั เขาจึงกล่าวกบั หล่อนเบา ๆ

"ผมรู้จกั เขาผูน้ ้ันของเล็กแล้วละ และรับรองไดว่าเล็ก
ไม่ไดต้ บมือขา้ งเดียวแน่นอน"

บงั อรสุวรณี เหลือบตาดูเพ่ือนชายอย่างฉงน แต่แกม้ ของ
หล่อนก็มีสีเร่ือ ๆข้ึน เมื่อห็นสายตาของเขาจบั อย่ทู ่ีประณตอย่าง
แน่นิ่ง ยงั มิทนั ที่หล่อนจะแกต้ วั วก่ ระไร ศุกลวณั ณ์ซ่ึงเดินเย้ืองมา
ขา้ งหนา้ ประณตก็เอย่ ข้ึน

"วนั น้ีไปพบคุณณตเขา้ ที่บา้ นคุณภาส เลยฉุดมาดว้ ยจะไม่
ยอมมาทา่ เดียวอา้ งวา่ เกรงใจคุณหนูเลก็ "

เม่ือไดฟ้ ังคาพดู ของพีช่ าย บงั อรสุรรณีก็เลิกคิ้วนิด ๆอยา่ ง
ประหลาดใจ และแทนการโตต้ อบ บรรเลงยนื่ มือไปก่อนประณต
จึงจบั มือของเขาสั่นเบา ๆ สายตาของชายหนุ่มท้งั สองประสนกนั
อยคู่ รู่หน่ึง นานพอที่ท้งั สองฝ่ ายต่างก็นึกสนเทห์ที่ไดส้ ังเกตความ
ขื่นขมท่ีแฝงอยใู่ นดวงตาของกนั และกนั ไดถ้ นดั !

"เชิญนงั่ ก่อนสิคะ คุณประณต ดิฉนั ตอ้ งขอตวั สักครู่หน่ึง
จะไปบอกเด็กให้ดูจดั น้าชาเติม" บงั อรสุวรรณีพูดพลางขยบั จะ
ออกเดิน ประณตจึงชิงพดู ข้ึนวา่

"อยา่ เป็นกงั วลเลยครับ คุณหนูเล็ก คุณแตว้ เล้ียงเรามาเสีย
อิ่มแลว้ "

ตำรับรัก

๒๔๕

บังอรสุวรรณีเหลียวมามองพี่ชาย ศุกลวณั ณ์จึงกล่าว
สนบั สนุนคาพดู ของประณต

"จริงของคุณณต เรากินกนั มาเรียบร้อยแลว้ จริง ๆ"
ท้งั สี่คนจึงลงนง่ั คุยกนั ดว้ ยเร่ืองสัพเพเหระอยตู่ รงน้นั อง
สักครู่หน่ึงบรรเลงจึงออกปากลา แต่ประณตก็แยง้ ข้ึนทนั ที เขา
มองผ่านใบหน้าเรี ยวอันมี ผิวสี น้ าตาลอ่อนละอองนวลไปยงั
ใบหนา้ ของชายหนุ่มผนู้ ้นั
"ทาไมรีบกลบั นกั ล่ะครับ แหมผมชกั เกรงใจคุณบรรเลง
เสียแลว้ อนั ที่จริงผมต้งั ใจกาลงั จะลากลบั ...."
"อยา่ เกรงใจเลยครับผมมาคุยกบั เล็กอยทู่ ุกวนั แลว้ พรุ่งน้ี
ถา้ วา่ งก็จะมาอีก คุณประณตซีครับ น่าจะอยู่คุยนาน ๆ" เขามอง
ผา่ นใบหนา้ ของหญิงสาวมายงั ประณต แลว้ กล่าวต่อไปอยา่ งหน้า
เฉยตาเฉยวา่ "เม่ือก้ีเล็กก็ยงั พดู ถึงเลย"
บงั อรสุวรรณี เหลือบมองเพ่ือนชายอย่างฉงนแกมไม่
พอใจ เดาไม่ออกวา่ เขาจะมาไมไ้ หน ส่วนศุกลวณั ณ์กลบั หวั เราะ
ถามเชิงเยา้ นอ้ งสาววา่
"ยง้ ง้นั หรือ คุณหนูเลก็ นิทาคุณณตวา่ อยา่ งไรบา้ ง"
บรรเลงอึกอกั เขาหลบสายตาเยาะ ๆ ของหญิงสาวซ่ึง
หากจะแปลเป็ นถอ้ ยคาก็จะไดค้ วามวา่ กลา้ ดีลองพูดออกมาซี ใน
ที่สุดเขาก็ตอบออ้ มแอม้ วา่

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๒๔๖

"เล็กเขาว่า....คุณประณตเวลาออกทีวีสู้ตวั จริงไม่ได้ คุณ
ประณตตวั จริงหล่อกวา่ ในทีวเี ยอะ"

ประณตมิไดแ้ สดงความประหลาดใจใหป้ รากฏในสีหนา้
ท้ัง ๆ ที่เขาจาได้ดีว่าบังรสวรรณีเคยพูดว่าหล่อนไม่เคยชม
โทรทศั น์ในรายการท่ีเขาเป็ นพิธีกรเลยแมแ้ ต่คร้ังเดียว ศุกลวณั ณ์
เองกลบั เป็นผซู้ กั อยา่ งฉงนวา่

"เอะ๊ คุณหนูเลก็ เคยดูรายการปัญหา B.I.S. เมื่อไร"
คาถามของศุกลวณั ณ์ ทาให้บรรเลงหันมาสบตาเพ่ือน
หญิงอยา่ งจะขอให้ช่วยเหลือ หนา้ จ๋อย ๆที่แสดงอาการรับผิดของ
เขา ทาใหบ้ งั อรสุวรรณีใจออ่ น จึงช่วยกล่าวแก่ใหช้ ายหนุ่ม
"แตว้ เคยบอกเล็กนี่คะวา่ คุณประณตเวลาออกทีวดี ูผวิ คล้า
กว่าตวั จริง ขอตวั ไปส่งโปี ล๋ก่อนนะคะ เดี๋ยวจะกลบั มาคุยใหม่"
แลว้ หล่อนก็ลุกข้ึนจากท่ี บรรเลงก็ลุกข้ึนเดินเคียงขา้ งหล่อน ลดั
สนามไปทางตวั ตึกซ่ึงหนั หนา้ ออกสู่ถนนใหญ่
สักครู่หน่ึง ก็เดินกลับมาด้วยสีหน้าเป็ นกังวลเล็กน้อย
หล่อนกล่าวแก่ชาย หนุ่มท้งั สองวา่
"กระเชา้ มาแน่ะค่ะ เห็นคุยกบั น้องอ่อนอยู่ที่หน้าตึก เรา
จะไปคุยกนั ท่ีโน่น ดีไหมคะ หลายๆคนจะไดส้ นุก"

ตำรับรัก

๒๔๗

"ไม่ต้องไปหรอก คุณหนูเล็กอยู่เป็ นเพ่ือนคุณณตที่นี่
ประเด๋ียวหน่ึงซี พจ่ี ะไปชวนกระเชา้ มาเอง" ศุกลวณั ณ์พดู พลางลุก
ข้ึนเดินจากไปโดยเร็ว บงั อรสุวรรณีจาตอ้ งนง่ั ลงตรงหนา้ ประณต
หล่อนเหลือบดูหนา้ หมน่ หมองของชายหนุ่มความสงสารจบั ใจ

"ดิฉันเห็นใจคุณประณตเหลือเกิน" หล่อนกล่าวอย่าง
อ่อนโยนดว้ ยความรู้สึกอนั แทจ้ ริง "และอยากขอร้องให้คุณอภยั
ใหพ้ ี่ตน้ ดว้ ย

"เร่ืองอะไรกนั ครับ ผมยงั ไม่เขา้ ใจ" ประณตขดั ข้ึน ตาจบั
อยทู่ ี่ใบหนา้ ของหญิงสาว "ไดโ้ ปรดพดู ตรง ๆ เถอะครับ"

"คุณประณตคงจะสังเกตเห็นแลว้ ว่าพี่ตน้ กบั กระเชา้ ....
เออ้ ดิฉนั มิทราบจะพดู อยา่ งไรถูก" ดวงตาดาขลบั ท่ีมองสบตาชาย
หนุ่มเตม็ ไปดว้ ยความร้อนใจจึงถามเรียบ ๆ วา่

"คุณกาลงั จะบอกผมวา่ คุณตน้ รักกระเชา้ ใช่ไหมครับ?"
"ฉนั เพียงแต่นึกสงสยั แตส่ ิ่งที่ดิฉนั กาลงั วติ กอยใู่ นขณะน้ี
กค็ ือ ดิฉนั เกรงวา่ กระเชา้ ก็อาจจะ..."
"รักคุณตน้ ดว้ ย?" ประณตต่อให้ "ถา้ เป็ นเช่นน้นั จริงผมก็
เห็นว่า กระเชา้ ตดั สินใจถูกตอ้ งแลว้ ระหวา่ งผมกบั คุณตน้ คนโง่
เท่าน้นั ที่จะเลือกผม"
"แต่เราไม่ไดก้ าลงั พูดกนั เร่ืองความโง่ หรือความฉลาด
ดิฉัน..." หล่อนแสดงอาการเกรงใจเมื่อกล่าวต่อไป "ดิฉัน

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๒๔๘

จาเป็ นตอ้ งพูดเรื่องน้ี เพราะไม่อยากเห็นพ่ีชายของดิฉนั ก่อความ
เดือดร้อนใหใ้ คร เฉพาะอยา่ งยง่ิ กบั คุณประณตซ่ึงเป็นเพื่อนก่าของ
เราเอง ดงั น้ันดิฉันจึงอยากขอร้องคุณประณตให้รีบใช้สิทธ์ิของ
คุณเสียก่อนที่เหตุการณ์ท้งั หมดจะสายเกินแก"้

"หมายความว่า ให้ผมฉวยโอกาสแต่งงานกบั กระเช้าเสีย
ก่อนท่ีเขาจะหันไปตกลงกบั คุณตน้ อย่างง้นั หรือ?" ประณตถาม
เสียงต่า มองสบตาหญิงสาวน่ิงอยจู่ นหล่อนตอ้ งเบือนหนา้ ไปทาง
อื่น

"ค่ะ ดิฉนั ไม่กลา้ ตกั เตือนพี่ตน้ เพราะเธอเป็ นพี่ จึงไดแ้ ต่
...."

"ขอบคุณคุณหนูเล็กเหลือเกิน แต่ผมไม่อาจทาตามความ
ปรารถนาดีของคุณได้ เพราะมนั ออกจะเป็ นการเห็นแก่ตวั เกินไป
สักหน่อย ถ้าผมมีฐานะหรือศักด์ิตระกูลเท่าเทียมกับคุณต้นก็
พอทาเนา แตน่ ี่ผมไม่มีอะไรเทียบกบั คุณตน้ ไดส้ ักอยา่ ง"

"แต่ดิฉันเห็นว่าฐานะไม่ใช่ส่ิงสาคญั หรอกค่ะ ความรัก
และความเขา้ ใจกันต่างหากคะท่ีเป็ นส่ิงสาคญั แต่สองสิ่งน้ีคุณ
ยอ่ มจะมีใหก้ ระเชา้ มากกวา่ พ่ีตนั แน่"

"สมมุติว่าคุณเป็ นกระเช้า" ประณตพูดดว้ ยสีหน้าปรกติ
"ในระหวา่ งชายสองคน คนหน่ึงมีแต่ตวั เช่นผมน้ี ส่วนอีกคนหน่ึง

ตำรับรัก

๒๔๙

เป็ นลูกเจา้ คุณอยา่ งคุณบรร....เอ๊ยคุณตน้ ซ่ึงมีพร้อมท้งั ฐานะศกั ด์ิ
ตระกลู และความรู้ คุณจะเลือกคนไหน?"

"ดิฉนั เลือกคนที่ดิฉันรัก" บงั อรสุวรรณีตอบดว้ ยน้าเสียง
มน่ั คง

"สมมุติว่าคนที่คุณหนูเล็กรักเป็ น...เป็ นคนท่ีมีแต่ตวั ล่ะ
ครับ คุณจะอายเพอ่ื นฝงู บา้ งหรือ?"

"ดิฉันจะกลบั ภูมิใจเสียดว้ ยซ้าค่ะ ว่าดิฉันไม่ได้หวงั แต่
งานกบั เงินหรือศกั ด์ิตระกลู "

"ผมดีใจท่ีได้ทราบความเห็นของคุณ" ประณตพูดด้วย
น้าเสียงมีกงั วานประหลาดจนหญิงสาวรู้สึก หล่อนหลือบตาดูเขา
อย่างแคลงใจ และย่ิงรู้สึกฉงนที่ได้เห็นประกายวาววามอย่าง
ประหลาดในดวงตาของเขาดว้ ย จึงแยง้ วา่

"แต่ความเห็นของดิฉนั อาจไมต่ รงกบั ของกระเชา้ ก็ไดน้ ะ
คะ คุณประณตอยา่ เพ่งิ ดีใจ"

"ผมดีใจเพราะเหตุน้ีแหละครับ" ประณตยืนยนั เสียงเดิม
บงั อรสุวรรณีซอ้ นตาข้ึนดูเขาอีกคร้ังหน่ึงอยา่ งอศั จรรย์ ในคาตอบ
อนั กากวมน้ัน และแล้วแก้มของหล่อนก็เป็ นสีชมพูเรื่อข้ึนเมื่อ
เขา้ ใจความหมายของถ้อยคาของเขา จากประกายอันลึกซ้ึงของ
ดวงตาสีเหล็กท่ีทอดมายงั หล่อนอยา่ งวงิ วอนคูน่ ้นั ! !

*