ตำรับรัก เล่ม 1

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๓๕๐

"อยา่ งคุณเรียกทว้ มครับ ส่วนอยา่ งนอ้ งอ่อนเขาเรียกอวบ
สมยั น้ีเขานิยมท้งั สองอย่างจริง ๆ นะครับ อว้ นไวน้ ่าดูดีกวา่ ผอม
เป็นกอง" บรรเลงทาท่าขึงขงั

ประณตขาเลืองดูเพื่อนชายคนใหม่ แลว้ นึกในใจวา่ ถึงแม้
คน 'ทว้ ม' หรือ'อวบ' จะเป็ นท่ีนิยมของใครก็ตาม น่าประหลาด
ที่วา่ ผูห้ ญิงท่ีบรรเลงนิยมก็กลบั เป็ นคน 'โปร่ง' เหมือนกบั ท่ีเขา
นิยมเขา้ ได!้

เม่ือภาพยนตร์เริ่มแสดง ไฟในโรงดบั มืด บรรเลงทาท่า
กระสบั กระส่ายเมื่อเห็นไมม่ ีใครสนใจกเ็ ปรยข้ึนเบา ๆวา่

"วา้ ผมน่ีวิบากไม่ดี ดูซิ ดูหนงั ก็ไม่ไดน้ ่งั ที่ดีๆ นงั่ ตรงน้ี
หวั คนขา้ งหนา้ บงั คาบรรยายหมด"

ประณตเหลียวมาทางเพ่ือนชายซ่ึงนั่งทางซ้ายของเขา
เกือบจะหลุดปากพูดว่าท่ีน่งั ของเขามองเห็นถนัดแต่ก็ย้งั ปากไว้
ทนั เพราะผทู้ ี่นงั่ ซา้ ยมือของบรรเลงน้นั กค็ ือบงั อรสุวรรณี

เม่ือเห็นประณตนงั่ เฉย บรรเลงก็เอนศีรษะไปใกลเ้ พ่ือน
ชาย แลว้ ก็เอ่ยข้ึนวา่

"เออ ที่นั่งคุณประณตดีจริงเห็นถนัด คุณประณตแลกท่ี
กบั ผมเถอะครับคุณไม่ตอ้ งดูคาบรรยายก็รู้เร่ืองแลว้ น่ีผมซีแยเ่ อา
มาก ๆ ขืนให้ฟังอยา่ งเดียวเป็ นไม่รู้เรื่องกนั "แลว้ เขาก็ลุกข้ึน เซ้าซ้ี
วา่ "นะครับไหวล้ ะ อยา่ วา่ ผมเป็นคนเห็นแก่ตวั เลย"

ตำรับรัก

๓๕๑

ประณตจึงจาใจต้องขยบั มาน่ังที่ของบรรเลง เสียงชาย
หนุ่มผอู้ ่อนอาวโุ สถอนใจยาวอยา่ งโล่งอก พร้อมกบั กล่าวขอบคุณ
แต่เม่ือประณตเงยหน้าข้ึนมองจอภาพยนตร์ เขาก็รู้สึกวา่ เลือดวิ่ง
ข้ึนหนา้ จนร้อน เพราะที่นง่ั ของบรรเลงตรงกบั ที่วา่ งระหวา่ งศีษะ
คนดูขา้ งหนา้ พอดี ประณตสามารถมองเห็นภาพยนตร์รวมท้งั
คาบรรยายไดโ้ ดยตลอด ดีกวา่ ที่นง่ั ของเขาเองเสียอีก ประณตเร่ิม
รู้สึกว่า บรรเลงเป็ นชายท่ีอยู่ห่างไกลจากคาว่า เห็นแก่ตวั มาก
ทีเดียว! เขาชาเลืองไปทางซา้ ยบงั อรสุวรรณีหยดุ คุยแลว้ และกาลงั
ชมภาพยนตร์อยา่ งเพลิดเพลินโดยไม่แสดงวา่ เห็นการสับเปลี่ยนท่ี
นงั่ ของเขาท้งั สองเลย

"วนั น้ีสอบเป็นอยา่ งไรบา้ งครับ คุณหนูเล็ก" เขาถามเบาๆ
บงั อรสุวรรณีเหลียวมาทางเขา ดวงตาของหล่อนเป็ น
ประกายแจ่มจรัสเหมือนดวงดาวในคืนขา้ งแรม หล่อนตอบเรียบๆ
วา่
"พอทาได้ค่ะ ว่าจะขอบคุณคุณประณตท่ีฝากโน้ต
วรรณคดีไปใหด้ ิฉนั แลว้ กล็ ืมเสียได"้
"โธ่" ประณตทาเสียงคล้ายตดั พอ้ "ผมไม่ไดถ้ ามเพ่ือทวง
ขอบใจสกั หน่อย"
"แต่ถึงอย่างไรดิฉันก็ตอ้ งขอบคุณ โน้ตของคุณประณต
ช่วยดิฉนั ไดม้ ากทีเดียว"

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๓๕๒

"ผมดีใจท่ีเป็นเช่นน้นั แต่ผมเสียดายท่ี...จะไม่มีโอกาสทา
โนต้ ใหค้ ุณอีกเพราะคุณจะสาเร็จเสียในปี น้ีแลว้ " ประณตตอบเม่ือ
พูดจบ เขาก็สังเกตเห็นคิ้วของหล่อนขยบั ข้ึนสูงเล็กน้อยแล้ว
หล่อนก็ทว้ งวา่

"ฟังเสียงคุณประณต คลา้ ย ๆ จะเสียใจที่ดิฉนั เรียนจบ
"ท้งั ดีใจและเสียใจครับ ที่ดีใจก็คือคุณจะได้มีอนาคตท่ี
กา้ วหนา้ แต่ท่ีเสียใจก็เพราะ ผมเกรงวา่ เมื่อคุณเรียนจบแลว้ ผมคง
ไมใ่ คร่มีโอกาสไดพ้ บคุณบ่อยเหมือนเดี๋ยวน้ี"
"ทาไมล่ะคะ" หล่อนทาเสียงแปลกใจหนักข้ึน "ดิฉนั ไม่
เขา้ ใจว่า การเรียนของดิฉนั จะไปเป็ นอุปสรรคไม่ให้คุณประณต
มาหาดิฉนั ไดอ้ ยา่ งไร มีแตว่ า่ เรียนจบแลว้ ก็ไม่ตอ้ งไปโรงเรียน ไม่
ตอ้ งดูหนงั สือ น่าจะมีเวลาสาหรับเพ่อื นๆมากข้ึนเสียอีก"
"มิได้ ผมหมายความวา่ พอคุณเรียนสาเร็จอีกไม่เท่าไรคุณ
ก็คงตอ้ งแต่งงานแลว้ คุณก็คงไม่มีเวลาใหแ้ ก่เพื่อนฝงู มากเหมือน
เด๋ียวน้ี"
"ดิฉันคงไม่แต่งานเร็วนกั หรอกค่ะ และถึงแมจ้ ะแต่ง คู่
แต่งงานของดิฉันก็คงจะใจกวา้ งพอท่ีจะไม่รังเกียจเพื่อน ๆ ของ
ดิฉนั วา่ แต่คุณประณตเองเถอะค่ะ... "

ตำรับรัก

๓๕๓

หล่อหยุดไวเ้ พียงแค่น้ัน เพราะคิดได้ว่าไม่ควรพูดแสดงความ
สนใจในตวั เขามากไปเพราะเขาเป็ นเพียงเพื่อนชายคนหน่ึงของ
หล่อนเท่าน้นั !

"สาหรับผม รับรองได้ ผมจะไม่แต่งงานก่อนคุณแน่"
ประณตไม่ทราบว่าอะไรทาให้เขาพูดออกมาอย่างน้ัน บังอร
สุวรรณีเลิกคิ้วดว้ ยความประหลาดใจอีกคร้ังหน่ึงในคาพูดแปลก
ๆของเขา แต่หล่อนกม็ ิไดโ้ ตต้ อบประการใด คงชมภาพยนตร์
ต่อไปเงียบ ๆ โดยไม่ตอ่ ความ

เม่ือภาพยนตร์เลิก ทุกคนออกมาขา้ งนอกโรงแลว้ ประณต
กล็ ากลบั โดยปฏิเสธความเอ้ือเฟ้ื อของบรรเลงท่ีอาสาจะเอารถไป
ส่งถึงบ้าน โดยการอ้างว่า เขาจะเลยไปเยี่ยมประภาสที่กรม
ชลประทานปากเกร็ด และกล่าวแถมทา้ ยกบั ฉมชบาวา่

"คุณแตว้ มีอะไรสั่งถึงภาสไหมครับ วนั น้ีออฟฟิ ศปิ ดเลย
ถือโอกาสไปเยยี่ มเขาเสียที เห็นหายหนา้ ไปชกั เป็นห่วง"

"โอ จริงแหละค่ะ" ฉมชบาพูดคลา้ ยหายใจไม่ทนั "พ่ีภาส
อาจจะไม่สบายก็ได้ แหมแตว้ อยากไปเยี่ยมพ่ีภาสกบั คุณณตดว้ ย
จงั แต่..." หล่อนชะงกั หนั มาทา หนา้ จ๋อย ๆ กบั บงั อรสุวรรณี

"อย่าเพิ่งเลยครับ" ประณตทว้ ง "ทางไกลมากผมกะว่า
อยา่ งนอ้ ย ๆก็ต้งั ชว่ั โมง แลว้ ผมก็ยงั ไม่แน่วา่ จะหาท่ีอยขู่ องเขาพบ
เห็นเขาวา่ กรมชลฯท่ีโน่นใหญโ่ ตยงั กบั เมืองเมืองหน่ึงทีเดียว"

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๓๕๔

"ถา้ ง้นั ราไปด้วยกนั ก็สิ้นเรื่อง" บรรเลงพูดข้ึนเพื่อเอาใจ
เพอ่ื นหญิงสองคนท่ีเขารัก "ผมจะขบั รถไปส่ง จะไดเ้ อารถตระเวน
หา เล็กไปดว้ ยนะ เดี๋ยวขะแวะส่งคุณสามคนท่ีบา้ น แลว้ ก็เลยไป
ปากเกร็ดเลย"

"แต่จะไปกนั หมดหรือครับ?" ประณตแยง้ ด้วยความ
เกรงใจ

"หมดซีดรับ ผมรับรอง" บรรเลงพูดพร้อมกบั ออกเดิน
นาหน้า เม่ือถึงท่ีจอดรถเขาก็ควกั กุญแจออกมาไขเปิ ดประตู ไข
กระจกลงแลว้ เชิญใหห้ ญิงสาวท้งั หา้ เขา้ ไปนง่ั ตอนหลงั แต่ปรากฎ
วา่ นง่ั กนั ไม่พอ เพราะรถของบรรลงเป็นรถโอเปิ้ ลขนาดธรรมดา

"เอา้ หนูเล็กข้ึนมานั่งตกั ฉันก็แล้วกนั ตวั เบา ๆ หน่อย"
ฉมชบาว่าพลางหัวเราะกิ๊ก สอดมืออกมากอดเอวเพ่ือนหญิงท่ี
หล่อนฉุดมานง่ั บนตกั เพ่ือนสาว ๆอีกสามคนก็พากนั หวั เราะคิก
คกั ประณตจึงวา่

"ผมคนเดียวทายงุ่ ใหญ่ คุณหนูเล็กมานง่ั ขา้ งหนา้ ให้สบาย
เถอะครับ ผมไปรถเมล์ไดไ้ ม่ลาบากอะไรเลย ส่วนคุณแตว้ ...ถา้
ภาสป่ วยผมจะมาบอก วนั หลงั ค่อยไปเยยี่ มกไ็ ด"้

บงั อรสุวรรณีจึงลุกมานั่งข้างหน้าอย่างขนั แกมราคาญ
ความโกลาหลน้ัน แต่แล้วความขันก็ละลายไปเหลือแต่ความ

ตำรับรัก

๓๕๕

ราคาญ เมื่อบรรเลงกลบั ร้องเชิญประณตให้ข้ึนนง่ั ยงั ที่วา่ งขา้ งตวั
หล่อน ถึงกระน้นั หล่อนก็จาตอ้ งขยบั ท่ีให้ พร้อมกบั เชิญซ้า
ประณตจึงกา้ วข้ึนมานง่ั ตวั ลีบขา้ ง ๆหญิงสาว แลว้ ก็ปิ ดประตูเมื่อ
เห็นเรียบร้อยแลว้ บรรเลงก็ข้ึนนง่ั ยงั ที่คนขบั ต่อจากน้นั รถก็แล่น
ออกจากที่ บงั อรสุวรรณีย่ิงรู้สึกโมโหเมื่อเห็นบรรเลงยิ้มอยู่ใน
หนา้ และหล่ิวตากบั หล่อนอยา่ งลอ้ เลียน แตค่ วามโมโหก็ลดลงเมื่อ
หล่อนเหลือบเห็นประณตวางหนา้ ขรึมราวกบั พระธรรมยตุ หล่อน
ราพงึ ในใจวา่ 'บรรเลงน่ีมีอะไรแปลก ๆ ดูไมอ่ อกเอาเสียเลย!'

*

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๓๕๖

๒๓
ประภาสยืนกอดอกพิงกรอบหน้ าต่ างห้ องช้ั น ล่ างของ
บ้านพกั ซึ่งอย่ใู นบริเวณเดียวกบั โรงพยาบาลของกรมชลประทาน
ทป่ี ากเกร็ด ทอดสายตาไปยงั ทุ่งหญ้าอนั กว้างใหญ่ไกลออกไปทาง
หลังบ้าน เขายื่นน่ิงอยู่ในท่าน้ัน ร่างสูงผึ่งผายของเขาไม่ขยับ
เขยอื้ น ดวงตาสีนา้ เงินเข้มเบือ้ งหลงั แว่นใส ก็ดูสงบน่ิง แต่ใครเลย
จะล่วงรู้ว่าภายใต้อาการเงียบสงบน้ัน หัวใจของเขาน้ันจะหาสิ่ท่ี
เรียกกนั ว่า 'ความสงบ' ไม่ได้แม้แต่สักขณะจิตเด่ยี ว!
คร้ังหน่ึงในยามเย็น เม่ือเขาย้ายจากบ้านหลวงรักษ์
ราชพสั ดุ์ มาได้เกือบหน่ึงสัปดาห์ หลงั จากเลิกงานและอาบน้า
แต่งตวั ใหม่สะอาดสะอา้ นแลว้ ชายหนุ่มไดต้ รงปร่ีไปที่รถนตค์ นั
เลก็ ของเขา แลว้ กน็ ามนั ออกจากโรงแล่นออกนอกบริเวณกรม ขบั
เร่ือยๆไปตามถนนติวานนท์ มุ่งหน้าเขา้ สู่กรุงเทพฯ พร้อมกบั นึก
ในใจวา่ "ตอ้ งไปเยย่ี มคุณนอ้ งสกั ที เธอคงคอยเราอย"ู่ พร้อมกบั ใจ
คิดเทา้ ของเขาก็เหยียบคน้ เร่งน้ามนั จนเกือบมิด หวั ใจโลดลอยไป
ก่อนตวั คะนึงนึกวา่ หญิงสาวจะดีอกดีใจสักเพียงไรเมื่อไดพ้ บเขา
แต่ในอึดใจตอ่ มาอีกใจหน่ึงก็คา้ นวา่ นอ้ งสาวของเขาอาจไม่ยนิ ดีที่
ไดพ้ บหนา้ เขาเลยก็ได้ เพราะทุกเวลาเยน็ ไภษชั ยจ์ ะไปหาหล่อน
และหนุ่มสาวท้งั สองกไ็ ดเ้ วลาในยามเยน็ น้ีเป็นเวลาสาราญของตน
ประภาสคิดว่าเขาคงทนไม่ได้ หากฉมชบาจะได้แสดงให้เห็น

ตำรับรัก

๓๕๗

แม้แต่ นิ ดเดี ยวว่าหล่ อนรู้ สึ ก รา ค ญใ นก ารที่เขา ไ ปข ัดข วา งก า ร
สนทนาของหล่อนและชายคนรัก ความอาลยั รักที่หล่อน
แสดงต่อเขาในวนั ที่จะจากกันน้ันหล่อนอาจมีเจตนาเพียงเพื่อ
ปลอบโยนเขา หรือไม่ก็เพียงเพ่ือล่อให้เขาออกจากบา้ นดว้ ยความ
เตม็ ใจยงิ่ ข้ึนเทา่ น้นั กไ็ ด้

วนั น้นั ประภาสไม่รู้ตวั ว่าเขาหักพวงมาลยั กลบั รถแล้ว
แล่นกลบั ที่พกั ไดอ้ ย่างไร และวนั ต่อๆมา เขาจะลืมตาตื่นข้ึนใน
ตอนเชา้ ดว้ ยความรู้สึกเหนื่อยหน่ายแกมประหลาดใจวา่ เขามีชีวติ
อยใู่ นโลกทุกวนั น้ีเพือ่ อะไร?

ประภาสไดพ้ ยายามต่อสู้กบั ความปรารถนาในหัวใจจน
สุดความสามารถ แต่วธิ ีการต่อสู้ของเขาผิดกบั ของชายหนุ่มทว่ั ไป
ซ่ึงเขาเหล่าน้นั มกั จะดบั ความกลุม้ ดว้ ยสุรา นารี และบางคนก็อาจ
ใชพ้ าชี และกีฬาบตั รเขา้ ช่วยดว้ ย แต่ประภาสใชง้ านเป็ นเคร่ืองดบั
ความกระวนกระวายเร่าร้อน เขาทางานหนกั ข้ึน ทุ่มเทกาลงั กาย
กาลังใจและกาลังความคิด ให้กบั งานทุกชิ้นท่ีไดร้ ับมอบหมาย
คนไข้ทุกคนจะอุ่นใจ เม่ือถูกส่งตัวไปยงั ห้องตรวจโรคซ่ึงมี
นายแพทยป์ ระภาส พงศ์ไท เป็ นนายแพทยเ์ วร คนไขผ้ า่ ตดั ใหญ่
ทุกคนจะแน่ใจในความปลอดภัยของตน เม่ือฝากชีวิตไวก้ ับ
นายแพทยห์ นุ่มผูน้ ้ี มิใช่แต่งานที่ตอ้ งใช้วิชาชีพที่ได้สาเรียนมา
เท่าน้นั แมแ้ ต่งานเล็กน้อยอ่ืน ๆ เป็ นตน้ ว่า การตกแต่งก่ิงใบของ

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๓๕๘

ตน้ ไม่ในบริเวณบา้ นพกั ตลอดจนการรดน้าพรวนดิน ประภาสก็
ลงมือทาเองดว้ ยความต้งั ใจงานเหล่าน้ีทาให้สมองของเขาคลาย
ความตึงครียดลงบา้ ง แต่เม่ือใดท่ีเขาวา่ งจากงานเหล่น้นั ความรู้สึก
ที่ดิ้นรนอยภู่ ายในกเ็ ริ่มบีบค้นั ใจเขาอีกวาระหน่ึง

เสียงรถแล่นเข้ามาในถนนหน้าบ้าน แล้วดับเครื่ อง
ตอ่ จากน้นั ก็เป็นเสียงฝีเทา้ คนกา้ วข้ึนมาบนเรือน เสียงพดู กนั เบา ๆ
ทาให้ชายหนุ่มเหลียวมาจากหน้าต่างหลงั บา้ นดว้ ยอาการเนือย ๆ
แตแ่ ลว้ สีหนา้ ของเขากเ็ ปล่ียนไป เขาเดินออกมาตอ้ นรับอาคนั ตุกะ
ทุกคนดว้ ยทา่ ทางกระฉบั กระเฉง เสียงประณตกระซิบเยา้ วา่

"ไปตากอากาศที่ไหนมานะ ภาส หนา้ แดงแซด้ เทียว"
ประภาสหวั เราะ รับไหวห้ ญิงสาวท้งั สองคนและบรรเลง
พลางเชิญใหห้ นุ่มสาวท้งั หมดนง่ั ที่เกา้ อ้ีรับแขกซ่ึงใชฉ้ ากเล็ก ๆก้นั
ให้เป็ นคนละส่วนกบั ห้องรับประทานอาหาร แต่ท่ีนงั่ กา้ อ้ีรับแขก
ก็ยงั สามารถมองเห็นบางส่วนของโต๊ะอาหารได้ถนัดฉมชบา
หมายตาไวว้ ่า หล่อนจะหาโอกาสมาช่วยจดั ที่อยู่ของพ่ีชายให้
เรียบร้อยข้ึนแต่เมื่อเห็นหน้าของเขาสดชื่นนัก หล่อนก็อดต่อว่า
ไม่ได้
"พ่ีภาสใจดา ไม่โผลไปท่ีบ้านบ้างเลย แต้วนึกว่าพ่ีไม่
สบายเสียอีก"

ตำรับรัก

๓๕๙

"ผม เออ้ ... ประภาสอึกอกั คิดหาขอ้ แกต้ วั ไม่ทนั ฉมชบาจึง
แสร้งดกั คอวา่

"ไมว่ า่ ง" แลว้ หล่อนก็หวั เราะอยา่ งแจ่มใส ความไม่มีตระ
แหน่แง่งอนน้ีเองที่ทาหล่อนเป็ นท่ีรักของทุกคนท่ีได้สนิทสนม
ด้วย เม่ือเหลียวมาเห็นเพื่อนรักน่ังอมยิ้มอยู่ใกล้ ก็พูดข้ึนอีกว่า
"สงสารหนูเล็กจงั อุตส่าห์มาเย่ยี มพ่ีภาสเป็ นเพ่ือนแตว้ ท่ีแทพ้ ี่ภาส
กไ็ มไ่ ดเ้ ป็นอะไรสักหน่อย"

"ดีแลว้ ละท่ีพภี่ าสไมไ่ ดเ้ ป็นอะไร" บงั อรสุวรรณีตอบ "ถา้
พ่ีภาสเกิดป่ วยข้ึนมากจริงๆ ฉนั กลวั วา่ จะตอ้ งมาเป็ นเพ่ือนแตว้ ทุก
วนั จนโครงรวนน่ะซี รถกระเทือนออกจะตาย"

ฉมชบาหัวเราะกลบเกล่ือน อาการที่แกม้ เป็ นสีชมพูเรื่อ
ข้ึนตอบออ้ มแอม้ วา่

"อือ ใครจะมาไดท้ ุกวนั "
"คุณโป๋ ไม่เห็นคุยบา้ งน่ีครับ"ประภาสเอ่ยทกั บรรเลงเม่ือ
เห็นเขานงั่ เงียบบรรเลงยมิ้ แหง้ ๆ แลว้ โยนกลองไปที่ประณต
"ใหค้ ุณประณตคุยดีกวา่ ครับ คุณประณตคุยสนุก"
ประณตนึกหัวข้อการสหนาไม่ออก จึงเหลียวมองไป
รอบๆ แลว้ ก็ทกั ข้ึน
"ม่านหนา้ ต่างของแกสวยจงั ภาส ซ้ือที่ไหนน่ะลายยูงรา
แพนน่ี กนั เพิง่ เคยเห็นน่ีแหละ"

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๓๖๐

ทุกคนจึงพากนั ดูม่านหน้าต่างของประภาส ซ่ึงทาดว้ ยผา้
ขาวเน้ือละเอียดปักแบบฉลุเป็ นลายนกยูงแผแ่ พนหางเป็ นวงกลม
กวา้ งดว้ ยฝี มือประณีต ประภาสกล่าวตอบเพ่ือนชายด้วยสีหน้า
ปรกติวา่

"ไม่ไดซ้ ้ือหรอก คุณมยุรี พยาบาลท่ีนี่เป็ นคนทา ทีแรกก็
ต้งั ใจจะทาใหช้ ิแของขวญั แตง่ านเพือ่ นของเธอ แต่พอกนั มาอยทู่ ่ีน่ี
เธอเห็นไม่มีม่านหน้าต่างเธอก็เลยเอามให้กนั ใชก้ ่อน กนั เลยออก
สตางคซ์ ้ือของขวญั แต่งงานเพื่อนใหเ้ ธอ"

"หวั คิดดีจริง ชื่อมยุรี เลยทาลายนกยงู " บงั อรสุวรรณีชม
แตฉ่ มชบาพดู เรียบๆวา่

"พี่ภาสมีเพ่ือนใจดีท้ังน้ัน ถ้าง้ันพ่ีคงไม่เหงานะคะ"
น้ าเ สี ย งเ รี ย บๆ ขอ งห ล่ อ นก ลับท าใ ห้ป ระ ภา ส รู้ สึ ก ว่า มี ค วา ม
ผดิ ปรกติเกิดข้ึน เขาจึงรีบตอบวา่

"โธ่ ทาไมจะไม่เหงา พอเลิกงานกลบั บา้ นแลว้ ก็ไม่รู้จะคุย
กบั ใคร เพ่ือนที่นี่ส่วนมากเขาก็มีครอบครัวกนั แลว้ ท้งั น้นั ไม่อยาก
ไปรบกวนเขา"

ขณะท่ีชายหนุ่มตอบ ประณตก็มองดูหน้าเพื่อนแลว้ ก็แล
เลยไปยงั ใบหนา้ ของฉมชบา พลางนึกตอบแทนเพ่ือนชายอยใู่ นใจ
วา่ ถึงมีเพื่อนก็เหมือนพี่ไม่มีเพ่ือน เพราะไม่เหมือนนุชนาฏท่ีมาด
หมาย แต่เมื่อสายตาของเขาเล่ือต่าลงเบ้ืองซ้ายของฉมชบาพบกบั

ตำรับรัก

๓๖๑

น่องเรียวท่ีมีสีคล้าแต่ผิวเน้ือละเอียดเนียน ประณตถอนใจยาว
สารภาพกบั ตวั เองว่า คากลอนที่เขานึกถึงเมื่อสักครู่น้นั กลบั มามี
เน้ือตรงกบั ความรู้สึกในใจของเขาเองเขา้ ได!้

"ทาไมคุณภาสไม่ข้ึนสโมสรละครับ จะได้แก้เหงา"
บรรเลงถาม

"สโมสรยงั ไม่ไดส้ ร้างครับ เห็นว่าปี หน้าถึงจะสร้าง แต่
ผมไมช่ อบข้ึนสโมสรไมเ่ ห็นมีอะไรนอกจากเหลา้ กบั บิลเลียด"

"ตกลงพ่ีภาสก็เลยยอมเหงา" ฉมชบาพูดอย่างเป็ นกงั วล
"เอาอย่างง้ีซีคะเม่ือไรพี่ภาสวา่ งก็ขบั รถไปเย่ียมแตว้ บา้ ง ต้งั แต่พ่ี
ภาสมาอยทู่ ่ีนี่ แตว้ ก็เหงาแทบแยเ่ หมือนกนั "

ประภาสอยากจะออกปากถามอะไรน้องสาวของเขาสัก
ประโยคหน่ึง แต่ย้งั ปากไวท้ นั แต่ราวกบั บงั อรสุวรรณีจะล่วงรู้
ความคิดของเขา จึงเอ่ยถามข้ึนเสียเอง

"อา้ ว ก็ตอนเยน็ ๆคุณไภษชั ยเ์ ขาก็ไปคุยกบั แตว้ อยทู่ ุกวนั
แลว้ ไมไ่ ปหรือ?"

"ก็ไปทุกวนั น่ะแหละ แต่ก็ไม่ทาให้หายคิดถึงพ่ีภาสน้ี"
ฉมชบาตอบอย่างจริงใจ สีหน้าของหล่อนเศร้าหมอง ประณตจึง
ถามข้ึนดว้ ยความสงสยั วา่

"กนั ยงั ไมร่ ู้เลยวา่ เรื่องอะไรแกถึงยา้ ยมาอยเู่ สียที่นี่ คลินิก
ของแกกเ็ ลยวา่ งอยเู่ ปล่า ๆ แลว้ กลบั มาบ่นวา่ เหงา"

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๓๖๒

"กนั อยากมาอยู่ใกลท้ ่ีทางาน ข้ีเกียจขบั รถไปกลบั วนั ละ
ต้งั เกือบหกสิบกิโลทุกวนั เสียดายรถ" ประภาสตอบเสียงธรรมดา
แต่ประณตผูม้ ีความละเอียดลออในการสังเกตสีหน้าและแววตา
ของผูอ้ ื่นก็พบว่า มีอะไรอย่างหน่ึงสะดุดใจเขาเขามองสบตา
ประภาส อา่ นสายตของเพอื่ นออกเป็นใจความวา่ 'อยา่ เพ่งิ ชกั ' เขา
จึงนิ่งเสีย ขณะน้นั ฉมชบาก็กล่าวข้ึนอีกวา่

"พี่ภาสคะ ตอนน้ีคุณแม่ไม่สบายอีกแล้วค่ะ เห็นบ่นว่า
ปวดอีกแลว้ แตว้ สงสารจงั "

"ผมกาลงั คิดจะไปยย่ี มอยทู่ ีเดียว...วา่ แต่ หมอประชาแกวา่
อยา่ งไรบา้ งล่ะคุณนอ้ ง?"

"แกก็ว่าไม่มีหวงั หายขาด นอกจากจะผ่าตดั แต่แกไม่
อยากทาผ่าตดั เพราะคุณแม่เป็ นมากเสียแลว้ กลวั วา่ จะเป็ นการเร่ง
ให้คุณแม่จากเราไปเร็วข้ึน คุณพ่อเดือดใหญ่ ว่าหมอประชากลบั
กลอก เมื่อแรกรู้วา่ คุณแม่เป็ นมะเร็งท่านก็ขอทาผา่ ตดั ให้ แต่หมอ
ประชาแกวา่ เป็ นนอ้ ยอยู่ ฉายแสงเอาก็ไดไ้ ม่ตอ้ งผ่าพอไม่หาย แก
กลบั พดู เป็นอีกอยา่ งหน่ึง พภ่ี าสยงั คงไม่ทราบวา่ ตอนท่ีพ่ไี ปนอก
ท่านพ่อตอ้ งเสียงิเนให้หมอประชาเป็ นหมื่น ถา้ นบั ต้งั แต่แรกคุณ
แมเ่ ป็นก็เป็นแสนแลว้ นะคะ"

"อยา่ เพ่ิงไปคิดโทษหมอเลย คุณนอ้ ง เขาก็ตอ้ งวนิ ิจฉยั ไป
ตามอาการของโรค มะร็งท่ีปากมดลูกไม่ใช่โรคท่ีจะรักษาใหห้ าย

ตำรับรัก

๓๖๓

ได้ง่าย ๆ อีกอย่างหน่ึง หมอที่ชานาญทางผ่าตดั ก็ไม่มีใครอยาก
เส่ียง มนั เก่ียวกบั ชื่อเสียง" ประภาสกล่าวเป็นกลาง

"ทาไมพ่ีภาสไม่ลองผ่าตดั ให้คุณอาละคะ พ่ีภาสก็ไปดู
งานดา้ นน้ีมาไม่ใช่หรือคะ?" บงั อรสุวรรณีแนะข้ึน

"คุณแม่ท่านไม่ยอมให้ผมทาหรอก ท่านไม่เชื่อมือผม"
เขาตอบเป็ นเล่ยๆ แต่ก็แฝงความนอ้ ยใจไวด้ ว้ ย ฉมชบาเห็นดงั น้นั
จึงคา้ นว่าไม่ใช่ไม่เช่ือมือพี่ภาสหรอกค่ะ แต่คุณแม่เกรงใจหมอ
ประชา แกรักษาท่านมาต้งั หลายปี แลว้ เด๋ียวแกจะนอ้ ยใจวา่ พอลูก
ชายกลบั จากฝึกงานเมืองนอกกจ็ ดั แจง เฉดแกทีเดียว"

ต่อจากน้นั การสนทนาก็เปล่ียนเป็ นเรื่องอ่ืน อีกสักครู่ฉม
ชบากช็ วนเพื่อนชายหญิงกลบั ประภาสจึงร้องข้ึนวา่

"อา้ ว จะกลบั กนั เสียแลว้ น้าท่ายงั ไมไ่ ดเ้ อามาเล้ียงเลย"
"พี่ภาสพูดยงั กบั เราเป็ นคนอ่ืน" น้องสาวของเขาวา่ พลาง
คอ้ นให้ "ถา้ เราหิวน้าก็ลุกข้ึนไปหยิบเองไดห้ รอกค่ะ ขวดน้าบน
โต๊ะนนั่ มีเป็ นหลายขวด..เออ เมื่อวานซืน คุณพ่อดาริจะซ้ือตูเ้ ย็น
เล็กๆให้พี่ภาส แต่คงตอ้ งรออีกสักหน่อย เห็นคุณพ่อว่าตอนน้ี
กาลงั ทรัพยจ์ าง" หล่อนหวั เราะประกอบคาพดู ทุกคนเลยพากนั
หวั เราะตามโดยไมม่ ีใครนึกวา่ เป็นเร่ืองจริงจงั
"ถ้าง้นั วนั น้ีผมจะแวะไปเย่ียมคุณแม่เสียเลย จะได้เลย
เรียนคุณพ่อว่าผมไม่อยากได้ตูเ้ ย็นหรอก ไม่ใช่ของจาเป็ น โรง

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๓๖๔

อาหารก็อย่ใู กล้ น่ีเอง น้าแข็งก็มีขายท้งั วนั "ประภาสพูดพลางลุก
ข้ึนขอตวั ไปเปลี่ยนเคร่ืองแตง่ กายเป็นชุดออกนอกบา้ น

"แหม ดีใจจงั พ่ีภาสจะไปบา้ น คุณพ่อบ่นถึงพี่ภาสทุกวนั
ทุกวนั " ฉมชบาแสดงอาการดีใจอยา่ งเปิ ดเผย ทาให้ทุก ๆ คนพา
กนั ยมิ้ อยา่ งนึกเอน็ ดูความไม่มีจริตน้นั ประณตออกรู้สึกเสียดายท่ี
เพ่ือนของเขามิไดม้ ีโอกาสไดเ้ ห็นสายตาของฉมชบาท่ีแรตามร่าง
ของเขา้ ไป คิดแลว้ ประณตก็อมยิม้ อยใู่ นหน้า และยิม้ กวา้ งข้ึนจน
เห็นไรฟัน เม่ือหล่อนเหลียวมาพดู กบั บรรเลงวา่ "ถา้ ง้นั ดิฉนั กลบั
รถพ่ีภาสนะคะคุณโป๋

"เชิญเถอะครับ" บรรเลงตอบยิ้มๆ หันมาทางประณต
"คุณประณตกลบั รถผมกแ็ ลว้ กนั นะครับ"

"ขอบคุณครับ แต่ผมกลบั รถภาสก็ได้ วนั น้ีรบกวนคุณ
บรรเลงมามากแลว้ "

ประณตอบอยา่ งสุภาพ เมื่อประภาสเดินกลบั ออกมา ทุก
คนก็ลุกข้ึนเดินตามเขาก่อนจะเดินไปยงั รถของประภาส ประณต
หนั ไปกม้ ศีรษะใหบ้ รรเลงพร้อมกบั ขอบคุณอีกคร้ังหน่ึง กบั บงั อร
สุวรรณีเขากล่าววา่

"ลาก่อนครับ คุณหนูเลก็ "

ตำรับรัก

๓๖๕

เม่ือบงั อรสุวรรณีข้ึนนงั่ คู่กบั เขาเรียบร้อยแล้ว บรรเลงก็
ขบั รถออกจากที่น้ันมา โดยมีรถของประภาสแล่นตามมาติด ๆ
ระหวา่ งทาง หญิงสาวอดตอ่ วา่ เพ่ือนชายมิได้

"เมื่อตอนดูหนัง เธอเกิดอะไรข้ึนมานะโป๋ อยู่ ๆก็ลุกข้ึน
เปล่ียนท่ีนง่ั คุณประณตเขาจะนึกยงั ไงบา้ งก็ไมร่ ู้"

"จะนึกยงั ไง" บรรเลงทาเสียงรวน อาการร่าเริงเมื่อครู่ไม่
เหลือรอยใหเ้ ห็นอีกเลย "เขาก็ดีใจไปเท่าน้นั น่ะ ผมเห็นเขาขาเลือง
มองดูเล็ก คิดเฉล่ียแลว้ ตกนาทีะสามคร้ัง นึกเม่ือยลูกตาแทนก็เลย
เสียสละที่ให้ นึกวา่ เล็กจะขอบใจผมเสียอีก"

"แน้ เรื่องอะไรฉันจะตอ้ งขอบใจ" หญิงสาวข้ึนเสียงทา
อาการคล้ายคอ้ น "วนั น้ีเธออพูดอะไรน่าเกลียดต่างๆนานา ฉัน
แปลกใจจริงวา่ เธอ... "

"เสียสติหรือยงั ไง" บรรเลงรีบต่อให้หวั เราะเสียงกร้าวๆ
"แน่ละ ผมเสียสติท่ีๆ คนท่ีตกอยใู่ นฐานะเป็ นผม ใครบา้ งจะไม่
เสียสติ แต่เล็กไม่ตอ้ งกลวั ว่าผมจะทาอะไรบา้ ๆ เช่นย่งิ ตวั ตาย ผกู
คอตาย ไม่ง้นั ก็ไปโดดสะพานพุทธฯ หรืออะไรทานองน้นั หรอก
ผมเคยบอกเล็กแลว้ วา่ สิ่งท่ีผมตอ้ งการเห็นกค็ ือความสุขเลก็ "

"เธอพดู อะไร ฉนั ไม่เห็นเขา้ ใจเลย"

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๓๖๖

"เล็กก็รู้แลว้ ว่าผมรักเล็ก" ชายหนุ่มกล่าวต่อไปดว้ ยเสียง
เศร้าๆ ตาเหม่อมองไปตามถนนอนั วา่ งเปล่ายาวเหยียดสุดสายตา
"และผมก็รู้แลว้ ว่าเล็ก เล็กรักคนอ่ืนเสียแลว้ และเขาคนน้นั ก็คือ
คุณประณตคนน้ีเอง"

"โป๋ !"
"อย่าปฏิเสธเลย เล็ก ความรู้ของผมจะไม่ทาความเสื่อม
เสียให้แก่เล็กแม้แต่ปลายก้อย ผมพูดเรื่องน้ีข้ึนไม่ได้ต้ังใจจะ
ลอ้ เลียนหรือต่อว่าเล็ก แต่เพ่ือจะบอกให้เล็กรู้ว่า เล็กเข้าใจคุณ
ประณตผดิ อยา่ งลิบลบั ความจริงคุณประณตเขารักเล็กไม่นอ้ ยกวา่
ท่ีผมรัก ผมดูรู้ สายตาที่เขามองดูเล็กน่ะ...ถา้ เธอตวั เล็กกวา่ น้ีเขาคง
กลืนเธอไวใ้ นอกเสียนานแลว้ "
"โป๋ !"
"เล็กคิดวา่ เขารักกระเชา้ ใช่ไหมล่ะ เธอถึงวา่ เธอตบมือขา้ ง
เดียว ท่ีจริงกระเชา้ ต่างหากที่เป็ นฝ่ ายรักคุณประณต หล่อนไม่ได้
รักพ่ีตน้ สักหน่อย ระหวา่ งงานศพพ่ีกลาง ผมเฝ้ าสังเกตหล่อนจน
แน่ใจ สายตาที่หล่อนลอบมองคุณประณตมีท้งั รักท้งั แคน้ บาท่ีก็มี
เลศนยั ยงั ไงชบกล ผมออกเป็ นห่วงพ่ีตน้ ไม่รู้วา่ กระเชา้ มีแผนการ
อะไรท่ีเขา้ มาประจ๋อประแจ๋ดว้ ย"
"พี่ตน้ ไม่ใช่คนโง่" หญิงสาวขดั ข้ึน ยิ้มอย่างเชื่อมน่ั แต่
บรรเลงก็กล่าวสวน ข้ึนอีกวา่

ตำรับรัก

๓๖๗

"แต่พ่ีตน้ เป็ นคนซ่ือ เล็กคงไม่เถียงในขอ้ น้ี พ่ีตน้ เห็นโลก
ในแง่ดีเสมอ...แต่นน่ั แหละพี่ตน้ เป็ นผชู้ าย โอกาสเสียหายมีน้อย
กวา่ ผหู้ ญิง ถา้ จะพดู ถึงเร่ืองเป็ นห่วงผมห่วงเล็กมากกวา่ พี่ตน้ เยอะ
เพราะเธอเป็นผหู้ ญิง"

"ขอบใจเธอจะ้ โป๋ ที่เป็ นห่วงฉัน เธอเป็ นเพื่อนท่ีดีที่ฉัน
เคยมี" บงั อรสุวรณีพูดเสียงเครือดว้ ยความต้ืนตนั ใจ ความสงสาร
และเห็นใจชายหนุ่มซ่านอยใู่ นน้าสียงของหล่อนง่ายนกั ขณะที่พดู
หญิงสาวรู้สึกราคาญอะไรอย่างหน่ึงโดยไม่ทราบสาเหตุ ในที่สุด
หล่อนก็เอ้ือมมือจบั กระจกเงาบานเลก็ ซ่ึงใชส้ าหรับดูรถขา้ ง
หลงั มาทางหล่อนในระยะที่แลเห็นรถขา้ งหลงั ไดถ้ นดั เป็ นความ
จริงดงั ที่ีหล่อนคาด สายตาของประณตผนู้ งั่ คู่กบั ประภาสทางตอน
หน้ากาลงั จบั อยู่ท่ีหล่อน เห็นดงั น้ัน บงั อรสุวรรณีก็หันกระจก
บานน้นั ไปทางบรรเลงอยา่ งเดิมพร้อมกบั พดู วา่

"เด๋ียวถึงทางแยกไปพระรามหก โป๋ รีบเล้ียวเลยนะจ๊ะ...
อยา่ เปิ ดไฟเล้ียวนะ"

บรรเลงทาตามคาของเพ่ือนหญิงท้งั ๆ ที่รู้สึกประหลาดใจ
เขาหกั พวงมาลยั เล้ียวออทางแยกไปสะพานพระรามหกโดยมิทา
สัญญาไฟ เขาหักพวงมาลยั ไม่ทนั จึงแล่นตรงไปตามทางสายเดิม
บงั อรสุวรรณีถอนใจอย่างโล่งอก ตอบคาถามแสดงความสงสัย
ของเพอ่ื นชายดว้ ยเสียงแกมหวั เราะวา่

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๓๖๘

"ก็ฉันอยกคุยกับโป๋ สบาย ๆ โดยไม่ต้องนึกราคาญว่า
กาลงั มีคนเฝ้ าดูเราอยนู่ ่ะซี"

บรรเลงจึงหวั เราะบา้ ง พดู ลอ้ ๆ วา่
"เออเฮอ คุณประณตน่ีกระแสจิตแรงจริง ส่งทะลุกระจก
มาถึงคนั น้ีได้ ผมสงสัยวา่ ป่ านน้ีเขาคงตอ้ งรวบรวมสมาธิแทบแย่
เพื่อจะไดส้ ่งรังสียอ้ นมาใหไ้ ดถ้ ึงน้ี!"
เมื่อถึงบา้ น 'อมราเวศ' บรรเลงก็นารถออ้ มสนามเขา้ ไป
จอดหน้าตึก ยงั มิทนั ที่บงั อรสุวรณีจะลงจากรถ รุจีประภาก็ว่ิงลง
มาจากตึกมาเกาะประตูรถ พดู เสียงกระหืดกระหอบวา่
"เร็วขา้ เถอะค่ะ คุณ คุณพ่อโกรธคุณพี่ใหญ่จนเป็ นลมไป
แลว้ แม่ใหอ้ อ่ นมาเร่งใหค้ ุณพีข่ ้ึนไปเร็ว ๆ"
บงั อรสุวรรณีรีบลงจากรถขาแขง้ ส่นั พลางหนั มากล่าวแก่
เพือ่ นชายวา่
"โป๋ กลับไปก่อนนะจ๊ะ วนั น้ีขอโทษที่ไม่ได้เล้ียงน้าชา
พรุ่งน้ีค่อยมาใหม"่
บรรเลงพยกั หนา้ จดั แจงเขา้ เกียร์เตรียมจะออกรถ แต่แลว้
ก็กลบั ชะงกั ถามรุจีประภาวา่
"ตามหมอมาแลว้ หรือฮะ นอ้ งออ่ น"
แม่ให้อ่อนโทร.ไปชิญคุณอาหมอ แต่ท่านไม่อยู่ ทาไงดี
ล่ะคะ"

ตำรับรัก

๓๖๙

ง้นั ผมไปรับคุณภาสท่ีบา้ นคุณแตว้ มาเลยก็แลว้ กนั จะได้
เร็วหน่อย"

"ดีเหมือนกนั ขอบใจนะจะ๊ โป๋ " บงั อรสุวรรณีวา่ พลางจูง
มือนอ้ งสาวจะ
ข้ึนตึก แตร่ ูจีประภากลบั ดึงมือออกจากพ่ีสาว กม้ ลงพดู กบั บรรเลง
กระตือรือร้นวา่

"อ่อนไปดว้ ยคนไดไ้ หมคะ คุณโป๋ อ่อนอยากนง่ั รถเท่ียว"
บรรเลงมองดูหนา้ เพื่อนหญิงอยา่ งจะถามความเห็น บงั อรสุวรรณี
ขมวดคิว้ นิดหน่ึง เมื่อเห็นอาการลุกล้ีลุกลนของนอ้ งสาว แต่แลว้ ก็
คลายออก พดู อยา่ งชาเยน็ วา่

"อยากไปเที่ยวก็ไปเถอะ แต่ขอให้พาพี่ภาสมาให้ไดก้ ่อน
แลว้ จะไปนงั่ รถเท่ียวอีกนานเท่าไรก็ตามใจต่อจากน้นั หล่อนก็เดิน
ข้ึนตึกไปโดยไม่เหลียวกลบั มาอีกบรรลงรู้สึกไม่ใคร่สบายใจ เขา
มองดูสาวนอ้ ยผยู้ ืนเกาะรถยมิ้ แป็ นอยู่ใกลๆ้ แลว้ จึงกล่าวเตือนข้ึน
ดว้ ยเสียงดุแกมเอน็ ดูวา่

"นอ้ งอ่อนนี่นาช่าตีจริง มีอยา่ งท่ีไหน คุณพ่อไม่สบายยงั
วา่ อยากไปเท่ียว คุณพโ่ี กรธเอาแลว้ รู้ตวั ไหมฮะ?"

"หรือคะ?" เด็กสาวทาหนา้ เหลอ หนา้ ที่กาลงั บานเผอื ดลง
ทนั ที "ตายจริงง้นั อ่อนไม่ไปละ หมู่น้ีนกาลงั ชะตาตกโดนคุณพี่
ใหญโ่ กรธไปคนหน่ึงแลว้ ไม่อยากให้คุณพ่ีเล็กโกรธอีกคน คุณโป๋

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๓๗๐

ไปคนเดียวเถอะค่ะ แลว้ รีบกลบั มานะคะ" วา่ แลว้ หล่อนก็หนั หลงั
วง่ิ ข้ึนตึไปโดยเร็ว บรรเลงตอ้ งสั่นศีรษะเม่ือเห็นความไม่เคียงสา
ของเด็กสา แลว้ ก็ขบั รถออกจากที่น้นั มุ่งตรงไปยงั บา้ นของหลวง
รักษร์ าชพสั ดุด์ ว้ ยความเร็วสูง

*

๒๔

"คุณพ่อสบายดีแล้วหรือคะ คุณต้น?" กระเช้ารัตน์เอ่ย

ถามขึ้นเม่ือก้ าวขึ้นนั่งบนรถที่ศุ กลวัณณ์ นามาจอดรอหน้ าร้ าน

'พรรณราย' ในเยน็ วนั หน่ึง
"สบายดีแลว้ " ศุกลวณั ณ์ตอบเรียบ ๆ "ว่าแต่วนั น้ีเราจะ

ไปใหนกนั ดี ยงั นึกไมอ่ อกเลย"
"ดูหนงั ดีกว่าค่ะ ดิฉันไม่ไดด้ ูหนังมานานแลว้ ดูเหมือน

ต้งั แต่คุณกลางเสียคุณกไ็ ม่ไดพ้ าดิฉนั ไปดูหนงั ที่ไหนอีกเลย"
"ตกลง ดูที่เฉลิมเขตร์กแ็ ลว้ กนั นะ วนั น้ีมีโปรแกรมดี" เขา

ตกลงง่ายๆพลางรถคล่ือนจากท่ีมายงั สะพานพุทธยอดฟ้ าฯ เพ่ือ
ข้ามฟากมายงั ฝ่ังพระนครระหว่างทางกระเช้าคุยเรื่องที่หล่อน
กาลงั สนใจ

"คุณพ่อคุณโกรธคุณใหญ่ แกไปรักกบั แหม่มใช่ไหมคะ
คุณตน้ คุณออ่ นเล่าใหด้ ิฉนั ฟังเมื่อวนั คุณพอ่ คุณลม้ เจบ็ "

"ใช่" เขาตอบส้ัน ๆตามเคย กระเชา้ รู้สึกอึดอดั ใจในความ
พดู นอ้ ยของคนรัก แต่ความอยากรู้ในเรื่องสาคญั ทาใหห้ ล่อนเลียบ
เคียงถามต่อไป

"คุณอ่อนยงั เล่าใหด้ ิฉนั ฟังอีกดว้ ยวา่ คุณพอ่ คุณใหญ่โกรธ
คุณใหญ่ ถึงกบั ตดั ช่ืออกจากกองมรดก ตกลงมรดกก็เป็ นของคุณ
กบั นอ้ งสาวอีกสองคนเท่าน้นั น่ะซีคะ"

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๓๗๒

ถึงตอนน้ี ศุกลวณั ณ์ชายตาดูหญิงสาวอย่างดูแคลนแวบ
หน่ึง ก่อนจะตอบเรียบ ๆ ตามเคยวา่

"คุณเขา้ ใจผดิ เสียแลว้ กระเชา้ ผมและนอ้ งอ่อนไม่มีสิทธ์ิ
ในมรดกของคุณพ่อสักชิ้นเดียว เพราะเราไม่ใช่ลูกคุณหญิง ผม
ไดง้ ินทุนจากคุณพ่อกอ้ นหน่ึงเมื่อครบยส่ี ิบหา้ แต่ก็เอามาซ้ือรถสีย
เกือบหมดแลว้ ตกลงเวลาน้ีเท่ากบั ผมไม่มีอะไรติดตวั นอกจากรถ
คนั น้ี นอ้ งออ่ นยงั ดีกวา่ ผมที่เงินทุนของแกยงั อยคู่ รบทุกบาทเพราะ
อายยุ งั ไมค่ รบยสี่ ิบหา้ "

"อา้ ว ง้นั ก็แปลว่า เมื่อตดั คุณใหญ่จากกองมรดกเสียแลว้
มรดกก๊อตกอย่กู บั คุณหนูเล็กคนเดียวยงั ง้นั หรือคะ?" หญิงสาว
รู้สึกวาบหวิวคลา้ ยเป็ นลมดว้ ยความเสียดาย หล่อนกระแทกหลงั
พงิ พนกั รถโดยแรงไม่มีแก่ใจจะชูคอกวาดตาดูหมู่คนท่ีเดินอยขู่ า้ ง
ถนนอีกต่อไป เสียงชายหนุ่มตอบวา่

"ก็น่าจะเป็ นเช่นน้ัน ถ้าคุณพ่อท่านจะไม่เปลี่ยนแปลง
พินยั กรรมเสียอีก เป็ นอนั ว่าในขณะที่คุณล็กมีสิทธิในมรดกคน
เดียว แต่ไม่มีใครทราบวา่ คุณพ่อตดั ช่ือคุณใหญ่ออกจากผูม้ ีสิทธ์ิ
ในกองมรดก เพ่ือให้คุณใหญ่เลิกติดต่อกบั แหม่ม หรือเป็ เพราะ
ท่านเจตนาจะไม่ใหม้ รดแก่คุณใหญ่จริงๆ เพราะท่านไดท้ ราบแลว้
วา่ คุณใหญ่หลงใหลการพน้นั แน่"

ตำรับรัก

๓๗๓

"คุณพ่อคุณนี่ชางลาเอียงจริง รักลูกก็ไม่เท่ากนั ท่ีลูกสาว
คนโปรดละก็ประเคนสมบตั ิให้ สวนลูกคนอื่นๆ จะอดตายก็ช่าง
มนั " กระเชา้ กดั ฟันพูดอยา่ งแคน้ เคืองศุกลวณั ณ์หลือบดูหญิงสาว
อีกคร้ังหน่ึงดว้ ยแววประหลาด พลางพดู เสียงหนกั ๆวา่

"คุณไม่ควรพดู ล่วงเกินคุณพอ่ ผมอยา่ งน้นั กระเชา้ "
"ดิฉันพูดนี่ก็เพราเะห็นใจคุณนะคะ" หญิงสาวรีบแกต้ วั
เมื่อเห็นสีหนา้ ตึงๆของเขา "คุณพ่อทายงั กะคุณอ่อนไม่ใช่ลูกแท้ ๆ
ยงั ง้นั แหละ"
"ถา้ ทา่ นไม่คิดวา่ ผมและนอ้ งอ่อนเป็ นลูกแท้ ๆ เรื่องอะไร
ท่านจึงให้เงินทุนเราคนละแสน ผมผิดเองที่ใช้เงินที่ท่านให้เสีย
เกือบหมด แต่ก็ยังไม่หมดที่เดียวหรอกคุณไม่ต้องวิตก ยังมี
เหลืออยอู่ ีกสักสองหมื่นเห็นจะได"้ เขาขยบั ยมิ้ ที่มุมปากนิด
หน่ึงเมื่อพดู ถึงตรง คร้ันแลว้ รอยยมิ้ ก็จางลงเมื่อกล่าวต่อไปวา่ "ผม
คิดวา่ เงินจานวนน้นั คงจะพอใชจ้ า่ ยในการแต่งงานของเรา"
"อุ๊ยตาย" กระเช้าแสร้งหัวเราะอายๆ ท้งั ๆที่หน้ายงั เสีย
เพราะความผดิ หวงั
"คุณตน้ พูดอะไรไม่มีปี มีกลองเลย ว่าแต่...เงินสองหม่ืน
เท่าน้นั จะพอหรือคะ ทาไมคุณไม่ขอคุณพ่ออีกล่ะ เรือนหอก็ยงั ไม่
มี บา้ น 'อมราเวศม์' ก็จะเป็ นของคุณหนูเล็กเสียแลว้ ถา้ เราแต่งาน

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๓๗๔

จะไปอยทู่ ี่ไหนล่ะ....คุณขอใหค้ ุณพอ่ ซ้ือท่ีปลูกบา้ นใหเ้ ราสักหลงั
ซีคะ"

"ท่ีจริง ท่ีดินของคุณพ่อมีถมไป ที่ปลูกตึกแล้วก็มีสอง
สามแห่ง แต่มีคนเช่าอยแู่ ลว้ ท้งั น้นั ผมเองไม่ตอ้ งการรบกวนคุณ
พ่อมา กกว่าท่ี ท่ านไ ด้เมตตา เพรา ะถ้า จะพูดกันตาม จริ ง สมบัติ
พสั ถานต่าง ๆ ที่คุณพ่อมีในปัจจุบนั ล้วนแต่เป็ นของคุณหญิง
มารดาคุณหนูเลก็ ท้งั น้นั คุณป่ ูของผมท่านมีภรรยาหลายคน ลูกก็มี
ต้งั ยสี่ ิบกวา่ คน คุณพอ่ เคราะห์ดีที่เป็ นลูกชายคนแรกท่ีเกิดกบั ท่าน
ผหู้ ญิง จึงไดบ้ า้ นมรดกไว้ สวนสมบตั ิอื่นๆก็แบ่งเฉล่ียกนั ไปหมด
ในหม่คู ุณป้ าคุณอาต้งั ร่วมยสี่ ิบนนั่ ... "

"แลว้ คุณป่ คู นที่มารดน้าคุณกลางล่ะคะ แกเป็นพห่ี รือนอ้ ง
คุณป่ ูของคุณ ดูท่าแกจะรวย" กระเช้าสอดข้ึน ศุกลวณั ณ์รู้สึกขดั หู
คาวา่ 'แก' ท่ีหญิงสาวใช้แทนช่ือญาติผใู้ หญ่ของเขาจึงกล่าวตอบ
โดยเนน้ คาวา่ 'ท่าน' ในประโยคตอ่ ไปใหห้ นกั เป็นพิเศษ

"ท่านเป็นพี่ชายคุณป่ ูของผม ท่านไดร้ ับมรดกมากกวา่ คุณ
ป่ ูของผมเยอะแต่ท่านมีภรรยาคนเดียว ซ้าลูกก็ยงั มีคนเดียวเสียอีก
ทรัพยส์ มบตั ิเลยลน้ เหลือเพราะไมม่ ีทางกระจดั กระจายไปไหน"

''โอโ้ ฮ" กระเช้าแสดงอาการต่ืนเตน้ จนเห็นได้ชัด "แล้ว
ลูกของ เออ้ ทา่ นเป็นผหู้ ญิงหรือผชู้ ายคะ วนั น้นั ไม่เห็นมาดว้ ย"

ตำรับรัก

๓๗๕

ศุกลวณั ณ์ยมิ้ นอ้ ย ๆเมื่อเห็นหล่อนเปลี่ยนสรรพนามแทน
ช่ือคุณป่ ูของเขาไดใ้ นทนั ที แสดงวา่ หล่อนไม่ใช่คนโง่นกั 'พอจะ
อบรมใหด้ ีข้ึนได'้ เขาปรารภกบั ตวั เองอยา่ งขาแกมสมเพชก่อนจะ
ตอบหล่อนวา่

"ลูกคนเดียวของคุณป่ ูใหญ่เป็ นผู้หญิง ผมไม่ทราบ
เรื่องราวของท่านมากนกั เพราะทา่ นออกจากบา้ นคุณใหญ่ไปต้งั แต่
ผมยงั ไม่เกิด จนเด๋ียวน้ีกย็ งั ไม่มีใครทราบข่าวคราวของทา่ นเลย"

"เอ๊ เกิดเร่ืองอะไรทา่ นถึงออกจากบา้ นไปล่ะคะ"
''เร่ืองน้ีผมไม่ทราบ ไม่มีใครเล่ใหฟ้ ัง" ชายหนุ่มตดั ความ
เสีย กระเชา้ จึงหนั เร่ืองเขา้ สู่จุดสนใจของหล่อนทนั ที
"แปลว่าคุณใหญ่ของคุณก๊อไม่มีลูกหลานแท้ๆ จะรับ
มรดกน่ะซีคะ ลงท้ายสมบัติของท่านก็ต้องตกอยู่กับพวกคุณ
นนั่ เอง คราวน้ีละคุณพ่อคุณจะอา้ งวา่ เป็ นของคุณหญิงแม่คุณหนู
เล็กอีกไม่ไดแ้ น่" หล่อนพูดอย่างกระหยิ่มยิม้ ยอ่ ง ชายหนุ่มจึงว่า
"อย่าลืมว่า หลานของคุณใหญ่ท่ีอยู่ในช้ันเดียวกบั ผมมี
ร่วมร้อยคนจะพูดถึงมีสิทธ์ิทุกคนก็มีสิทธ์ิเท่ากนั นี่ขนาดผมยงั
ไม่ไดน้ บั หลานๆ ลูกของลูกพ่ีลูกนอ้ งของท่านนะ...อยา่ ไปคิดหวงั
อะไรดีกวา่ จะเสียใจเปล่าๆ ผมเองแมแ้ ต่สมบตั ิของคุณพ่อผมยงั
ไม่เคยคิดหวงั อะไร มากไปกวา่ ที่ท่านเมตตาชุบเล้ียงอยทู่ ุกวนั น้ี

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๓๗๖

ผมเจียมตวั ว่าแม่ของผมเป็ นคนจน ถึงผมจะแต่งงานผมก็จะไม่
รบกวนเงินของคุณพ่อเพราะมนั เท่ากับเบียดเบียนน้อง ๆ ลูก
คุณหญิงโดยตรง"

"คุณคิดมากไปเองน่ะค่ะ คุณตน้ " กระเช้าทว้ งใจคอไม่ดี
ระแวงวา่ หล่อนคงจะเดินทางผิดแลว้ "ก็ถา้ คุณไม่ยอมกวนคุณพ่อ
แลว้ เราจะไปอยทู่ ี่ไหนกนั ล่ะคะ เมื่อแต่งงานกนั แลว้ ?"

"ผมปรึกษาคุณพ่อดีแล้ว ทีแรกท่านก็จะให้ตึกท่ีสีลมท่ี
ฝร่ังเช่าอยเู่ ป็ นเรือนหอแต่ผมเสียดายค่าเช่าต้งั เดือนละหลายพนั ก็
เลยปฏิเสธท่านไป ผมเรียนท่านวา่ ถึงแต่งงานแลว้ ก็จะขอยใู่ นบา้ น
น้นั แหละ...เรื่องควรระวงั มีอยู่ขอ้ เดียวเท่าน้นั คือตอ้ งอยา่ ให้คุณ
พอ่ ทราบเป็นอนั ขาดวา่ คุณพอ่ ของคุณเป็นจีน"

"ดิฉันรับรองค่ะ ดิฉันจะทาเป็ นว่ากาพร้าพ่อ ดีไหมคะ
คุณพ่อคุณจะได้ไม่มีโอกาสเห็นเตี่ย" หล่อนตอบโดยไม่ตอ้ งคิด
ศุกลวณั ณ์แทบจะกล้นั หัวเราะไม่อยู่ แต่เขาก็วางหน้าเฉยกล่าว
ต่อไปดว้ ยเสียงธรรมดาวา่

"พอคุณหนูเล็กทราบว่า ผมอยากจะอยู่ในบา้ น เธอก็เลย
รีบจะจดั เรือนริมสระใหเ้ ป็นเรือนหอของเรา"

"ดีน่ี" กระเชา้ ทาหนา้ กระเงา้ กระงอด "คุณหนูเล็กกลวั เรา
จะไดอ้ ยู่บา้ นสวยๆ กลวั ตวั จะชวดคาเจา้ บา้ นนะซีถึงไดเ้ สนอให้
เราไปอยทู่ ี่เรือนโปเกหลงั น้นั "

ตำรับรัก

๓๗๗

"อยา่ คิดอย่างน้นั น่ะ กระเช้า ผมเองเป็ นคนเอ่ยปากอยาก
ไดเ้ รือนเลก็ ริมสระนนั่ ทีแรกคุณหนูเล็กก็ชวนใหอ้ ยบู่ นตึกดว้ ยกนั
แตผ่ มไม่ชอบเกรงจะครกะ คุณพอ่ ..."

"รวมความว่าคุณยากจะอยูเ่ รือนโปเกริมสระนนั่ ใช่ไหม
ล่ะคะ?" กระเชา้ สอดข้ึนอยา่ งประชดประชนั แมศ้ ุกลวณั ณ์จะมิได้
ละสายตาจากถนน อนั มียวดยานแต่ก็เดารู้ว่าหล่อนกาลงั คอ้ นขา
ดว้ ยดวงตาเลก็ คูน่ ้นั จึงหวั เราะเบาๆ

"เรือนโปเกท่ีไหน นี่คุณยงั ไม่เคยห็นใกลๆ้ ละซี ขา้ งบนมี
สามห้อง มีดาดฟ้ าหนั ออกสระบวั ขา้ งล่างก็โปร่งน่ารักดีออก ผม
ทาสีตกแตง่ ใหส้ วย คุณชอบสีอะไรล่ะ กระเชา้ ?"

หญิงสาวมิไดต้ อบคาถามน้นั หล่อนสะบดั หน้าหนีอยา่ ง
ขดั ใจ ขณะน้นั รถตอ้ งจอดเพราะการจราจรคบั คง่ั เมื่อเกือบจะถึง
โรงภาพยนตร์เฉลิมเขตร์อญุ่แลว้ ทนั ใดน้นั สายตาของหล่อนก็
ประสานกบั สายตาของหญิงคนหน่ึง ซ่ึงยืนอยทู่ ี่ป้ ายรถประจาทาง
หล่อนรูปร่างแบบบางหน้าตาค่อนขา้ งซีดเซียว เส้ือผา้ ท่ีหล่อน
สวมเป็ นแบบเรียบๆ แต่สมรูปสมร่าง ไม่มีอะไรในใบหน้าหรือ
ทา่ ทางท่ีสะดุดตากระเชา้ นอกจากดวงตาเศร้าแฝงแววประหลาดที่
มองหล่อน กระเชา้ รู้สึกสะดุดใจลืมความ โมโหเมื่อครู่เสียสิ้น หนั
มาสะกิดถามศุกลวณั ณ์

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๓๗๘

"คุณตน้ คะ รู้จกั ผหู้ ญิงคนน้นั ไหมคะ? เขามองดิฉนั อยา่ ง
แปล๊กแปลก"

ศุกลวณั ณ์มองตามมือกระเชา้ ที่ช้ีออกไปนอกรถพลางวา่
"อยา่ ไปช้ีเขาอยา่ งน้นั ซี เด๋ียวเขาจะ...เอะ๊ นน่ั คุณสุนทรีน่ี"
เขาเปิ ดประตูรถ กา้ วพรวดลงไปโดยเร็ว กระเช้าแลตามไปดว้ ย
ความประหลาดใจ เห็นเขาเดินก้าวยาวๆตรงไปที่หญิงสาวผูน้ ้ัน
เขากม้ ลงพูดอะไรกบั หล่อนทาท่าชกั ชวน แต่หล่อนก็แสงอาการ
ปฏิเสธ ใบหนา้ ของหล่อนเศร้า หล่อนแลมาทางกระเชา้ พลางพดู
โตต้ อบ เพียงสองสามคาต่อจากน้นั ก็ขยบั จะเดินหนีไป แต่ศุกล
วณั ณ์ยดึ มือหล่อนไวจ้ ูงมาท่ีรถจนได้ เมื่อเห็นกระเชา้ จอ้ งเขม็งดว้ ย
ความประหลาดใจ เขาก็ช้ีแจงวา่
"นี่คุณสุนทรีเพ่อื นผม เธอกาลงั ไมส่ บายผมจะพาเธอกลบั
บา้ นเสียก่อน เออ้ ....คุณให้คุณสุนทรีนงั่ กลางไดไ้ หมกระเชา้ เธอ
จะไดไ้ ม่ถูกลมเพราะเธอเป็นไขห้ วดั ใหญเ่ สียดว้ ย"
กระเช้าเปิ ดประตูลงมาอย่างไม่เต็มใจนกั แต่คร้ันหล่อน
ไดย้ นิ คาวา่ 'ไขห้ วดั ใหญ่' ก็แสดงอาการ 'แขยง' ข้ึนมาทนั ที ข่าว
เรื่องไขห้ วดั ใหญ่กาลงั ระบาดเป็ น ข่าวที่หล่อนหวาดกลวั ไม่น้อย
กว่าการระบาดของอหิวาตกโรคทีเดียว หล่อนไม่เข้าใจสาเหตุ
ไรศุลวณั ณ์ จึงวติ กกงั วลเป็ นห่วงเป็ นใยเพ่ือนหญิงของเขานกั ท้งั
ท่ีหล่อนก็มิใช่คนสะสวย แต่ในขณะน้ันรถคันหน้าเริ่มสตาร์

ตำรับรัก

๓๗๙

เคร่ื องจะเคล่ือนจากที่ ไม่มีเวลาจะเจรจาทักท้วงแต่อย่างใด
กระเชา้ พดู หว้ น ๆ วา่

"ถา้ ง้นั ดิฉนั จะไปรอคุณท่ีร้านอาหารนน่ั ก่อน คุณไปธุระ
เสร็จแลว้ ก็รีบมาก็แลว้ กนั "

ศุกลวณั ณ์พยกั หน้าอยา่ งไม่อิดเอ้ือน เขาพยงุ หญิงสาวผมู้ ี
นามวา่ 'สุนทรี' ข้ึนนง่ั ยงั ท่ีท่ีกระเชา้ นงั่ อยเู่ ม่ือสักครู่ กระเชา้ อดนึก
หมนั่ ไส้อยใู่ นใจไม่ได้ เมื่อเห็นอาการประคบั ประคองท่ีศุกลวณั ณ์
แสดงต่อเพอ่ื นหญิงของเขา เขาไขกระจกข้ึนกนั ลมแลว้ ก็ปิ ดประตู
ให้ ต่อจากน้นั ก็รีบเดินออ้ มไปนง่ั ยงั ท่ีของเขา สตาร์ทเคร่ืองแลว้ ก็
แล่นออกไปโดยเร็ว โดยมิไดห้ นั มาโบกมือกบั กระเชา้ ดงั ที่เขาเคย
ทา! เมื่อนารถพน้ บริเวณน้นั แลว้ ศุกลวณั ณ์ก็กล่าววา่

"ผมราบว่าคุณไม่สบาย เลยไม่ได้มาเย่ียม เม่ือวานเห็น
ไมไ่ ดไ้ ปทางานยงั นึกวา่ คงมีธุระ"

สุนทรีไม่ตอบ หล่อนนั่งก้มหน้ากัดฟันข่มความหนาว
สะทา้ นเพราะกาลงั จบั ไข้ ชายหนุ่มเห็นดงั น้นั จึงลว้ งกระเป๋ าหยบิ
ผา้ เช็ดหนา้ ผนื ใหญ่ออกส่งให้

"พนั คอเสียหน่อยเถอะครับ สุนทรี คุณทาไมไม่ใสเส้ือ
หนาวมาละ ดูซิ ตวั สัน่ เทียว"

สุนทรีรับผา้ เช็ดหนา้ มาพนั คออยา่ งวา่ ง่าย แต่อาการหนาว
สะทา้ นก็ยงั ไม่คลายลง ศุกลวณั ณ์จึงจบั มือหล่อนมากุมไว้ คงใช้

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๓๘๐

แต่มือขวาจบั พวงมาลยั รถ หญิงสาวปล่อยมือใหอ้ ยใู่ นมือของเขา
เพียงครู่เดียวก็ค่อย ๆ ชักออก คลายผา้ เข็ดหน้าออกจากคอทา
ท่าทางกระปร้ีกระเปร่าข้ึน ขณะท่ีกล่าวดว้ ยเสียงที่บงั คบั มิให้ส่ัน
วา่

"ดิฉันค่อยสบายข้ึนแลว้ ค่ะ หัวหนา้ ปล่อยดิฉันลงตรงน้ี
ไดไ้ หมคะ ดิฉนั จะต่อรถไปเอง"

"ไม่ไดห้ รอก" ชายหนุ่มทว้ ง เหลือบมองหนา้ หญิงสาวผู้
ทางานตาแหน่งประจาแผกในบงั คบั บญั ชาของเขาในกระจกเงา
แลว้ จึงกล่าวต่อไป "คุณยงั โผเผมาก ถา้ เกิดไปหมดแรงกลางทาง
จะวา่ ยงั ไง แทก็ ซี่เดี๋ยวน้ีไวใ้ จไดเ้ มื่อไหร่"

"ดิฉนั พอไปรถเมลไ์ หวค่ะ"
"รถเมล์ยิ่งไม่ได้ใหญ่" เขายิ้มขนั ความด้ือดึงของหล่อน
"ถา้ ไม่มีท่ีนงั่ คุณจะทนยืนอย่ยู งั ไง ทาไมนะคุณรังเกียจที่จะนง่ั รถ
ผมนกั หรือสุนทรี?''
''ดิฉนั ไมเ่ คยนึกอยา่ งน้นั เลยเป็ นความสัตย์ สุนทรีกม้ หนา้
ตอบเสียงแผว้ ๆ"แตด่ ิฉนั เกรงใจคุณผหู้ ญิงคนน้นั เธอจะ... ''
"เขาชื่อกระเชา้ รัตน์" ชายหนุ่มบอกอยา่ งไม่เอาใจใส่ "คุณ
ไม่ตอ้ งไปเกรงใจเขาหรอกเพราะเม่ือผมยินดีช่วยเหลือคุณเขาก็
ควรจะยนิ ดีดว้ ย"

ตำรับรัก

๓๘๑

เมื่อรถถึงบ้านของหญิงสาว ซ่ึงอยู่ในซอยเล็ก ๆ แถว
บางลาพู เขาก็จอดรถแอบไวข้ า้ งซอยแลว้ ช่วยพยงุ หญิงสาวลงจาก
รถ แตท่ นั ทีที่เขาสัมผสั ร่างของหล่อนเขากท็ กั ข้ึนอยา่ งตกใจวา่

"ตวั คุณยงั ร้อนจดั ทีเดียว ไหนเมื่อก้ีวา่ หายไขแ้ ลว้ ไงล่ะ นี่
หมอใหร้ ับประทานยาแลว้ หรือยงั ครับ? "

"หมอฉีดยาให้แลว้ ค่ะ" หล่อนตอบพลางกระพุ่มมือไหว้
กล่าวคาขอบคุณโดยเสริมวา่ "ดิฉนั คงจะตอ้ งลางานต่ออีกวนั สอง
วนั "

"ไมเ่ ป็นไรหรอก ขอใหพ้ กั จนกวา่ จะแขง็ แรงจริง ๆ ผมจะ
เรียนหวั หนา้ กองเองวา่ คุณป่ วย" สุนทรีกล่าวขอบคุณอีกคร้ัง แลว้
ก็พนมมือไหวล้ า แต่สุกลวณั ณ์มิไดร้ ับไหวเ้ ขาพดู ยมิ้ ๆอยา่ งเอน็ ดู

"อยา่ มาไหวไ้ ล่ผมเลย ผมจะเขา้ ไปส่งคุณใหถ้ ึงบา้ น"
"โธ่ อยา่ เลยค่ะ ตรอกลึกออก แลว้ ก็สกปรกจะตาย" หญิง
สาวออ้ นวอนดว้ ยเสียงเครือๆ ทาท่าคล้ายกบั จะไม่ยอมเดินเขา้
ตรอก แต่ศุกลวณั ณ์จบั ขอ้ ศอกหล่อนร้ังใหอ้ อกเดินจนได้
"คุณพูดยงั กบั วา่ ผมไม่เคยมาบา้ นคุณยงั ง้นั แหละสุนทรี"
เขาพอ้ ดว้ ยเสียงอ่อนโยน "แมว้ า่ เดี๋ยวน้ีผมจะห่างเหินจากคุณไปก็
ขอให้คุณรับทราบไวด้ ้วยว่า ผมมีความจาเป็ นเหลือเกินที่ตอ้ งทา
เช่นน้ี และขอใหค้ ุณอภยั ใหผ้ มดว้ ย"

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๓๘๒

สุนทรีเหลือบดูชายหนุ่มอย่างฉงนแวบหน่ึง แต่หล่อนก็
มิไดไ้ ตถ่ าม คงกม้ หนา้ กม้ ตาดินจนถึงประตูไมเ้ ล็ก ๆไม่ไดท้ าสีจึง
หยุด ขณะน้ีหล่อนรู้สึกปวดศีรษะมากข้ึน ท้งั หเน็ดเหนื่อยจนจะ
ทรงตวั ไม่ไหว จึงตอ้ งยกมือข้ึนเทา้ ร้ัวสังกะสีพยงุ ร่างไว้ ศุกวณั ณ์
เห็นดงั น้นั จึงช่วยจบั แขนหล่อนไวม้ ิใหท้ รุดลง แลว้ ก็เคาะประตู
สักครู่หน่ึงนอ้ งชายของสุนทรีก็วิ่งมาเปิ ดประตูให้ศุกลวณั ณ์จึงพูด
เชิงตอ่ วา่

"ทาไมไม่พาคุณพ่ีไปหาหมอล่ะ สันทิศ เธอไม่ควรปล่อย
คุณพ่ไี ปคนเดียวอยา่ งน้ี"

"ก็ผมตอ้ งทากบั ขา้ วน่ีครับ ถา้ ผมไปเสียแลว้ ใครจะทาล่ะ"
เด็กหนุ่มตอบห้วนๆ มองดูหน้าหัวหน้าแผนกของพี่สาวของเขา
อยา่ งประหลาดใจระคนใจ เขารู้จกั ศุกลวณั ณ์ดีเพราะชายหนุ่มผูน้ ้ี
เคยพวั พนั อยา่ งใกลช้ ิดกบั พีี่ของเขาอยู่พกั หน่ึงแลว้ จู่ ๆก็หายหน้า
ไปเป็ นหตุให้พ่ีสาวที่รักของเขาหม่นหมองเศร้าสร้อยอยู่จนทุก
วนั น้ี เขาสงสัยว่าเหตุไรชายหนุ่มผูม้ ีความประพฤดีวางใจน้ี จึง
หวนกลบั มาวนุ่ วายกบั พส่ี าวของเขาอีก

ศุกลวัณณ์ทาเป็ นไม่เข้าใจสายตาของเด็กหนุ่ม เขา
ประคองหญิงสาวเขา้ ไปในบา้ น ข้ึนบนั ไดเรือนไมข้ ้นั ดียวไม่ได้
ทาสีแต่สะอาดสะอา้ น พลางพูดกบั เด็กหนุ่มท่ีเดินทาท่าคุมเชิง
ตามมาติด ๆ

ตำรับรัก

๓๘๓

"เธอพาคุณพี่เข้าไปนอนพักเสียก่อน แล้วถึงค่อยไป
ทากบั ขา้ วต่อ...ผมจะมาเย่ียมคุณพรุ่งน้ี ถ้าตอ้ งการจะไปหาหมอ
ขอให้รอจนกว่าผมจะมา" ตอนทา้ ยเขากล่าวกบั หญิงสาว สุนทรี
พนมมือไหวห้ ลบตาลงมองปลายนิ้วของตนเอง เพราะไม่อาจจะ
สบสายตาที่ฉายแสงแห่งความรู้สึกลึกซ้ึงในใจของชายหนุ่ม
ศุกลวณั ณ์รับไหวแ้ ลว้ หกั ใจหนั หลงั ลงจากเรือนไป

เมื่อศุกลวณั ณ์กลบั มาถึงร้านอาหารท่ีเขาทิ้งกระเชา้ ไว้ ก็
พบหล่อนกาลงั นงั่ ชะงอ้ คออยู่ท่ีโต๊ะแรกถึง เมื่อชายหนุ่มกา้ วเขา้
มาในร้านหล่อนก็กม้ ลงดูดกาแฟเยน็ อึกสุดทา้ ยเสียงดงั โกร๊ก จน
หญิงชายคู่ท่ีนงั่ รับประทานอาหารอยูท่ ่ีโต๊ะใกล้ๆ เหลียวมามอง
คร้ันแลว้ หล่อนก็เงยหนา้ ข้ึนทาหนา้ บ้ึงขยบั ปากจะต่อวา่
แตศ่ ุกลวณั ณ์กช็ ิงพดู ข้ึนเสียก่อน พร้อมกบั นง่ั ลงใกล้ ๆ

"ขอโทษเถอะ กระเชา้ มาชา้ ไปหน่อยเลยดูรอบเยน็ ไม่ทนั
เสียแล้ว เราเลื่อนไปดูรอบค่าก็แล้วกันนะ กิขน้ าวกนั เสียก่อน
ดีกวา่ ยงั มีเวลาอีกถมไป คุณตอ้ งการ อะไรบา้ งล่ะ?"

แทนท่ีกระเช้าจะบอกความต้องการของหล่อนแก่ชาย
หนุ่ม และปล่อยใหเ้ ขาเป็นผอู้ อกคาส่ังแก่บริกร หล่อนกลบั หนั ไป
สงั่ เสียเองดว้ ยเสียงค่อนขา้ งดงั

"ของฉันเอาขา้ วผดั ปูใส่ไข่ดว้ ยนะ ถา้ ลืมใส่ไข่ฉนั ไม่กิน
ดว้ ย คอยดูซี" ต่อจากน้ันหล่อนก็สะบดั หน้า กลบั มาทาหน้าบ้ึง

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๓๘๔

อย่างเก่า ศุกลวณั ณ์รู้สึกหน้าชาเม่ือเห็นบริกรมองอย่างพิศวงใน
อากปั กิริยาของกระเช้า อยา่ งไรก็ตาม เขาก็ส่ังอาหารของตนเอง
หน่ึงจานและรอจนกระทง่ั บริกรเดินห่างออกไปแลว้ จึงเตือนวา่

"วางหนา้ ดี ๆหน่อยกระเชา้ ถา้ คุณไม่อยากใหใ้ ครมองละ
ก็"

กระเชา้ คลายอาการผูกคิ้วน่ิวหนา้ ลงคร่ึงหน่ึง แต่น้าเสียง
ก็ยงั สะบดั เม่ือพดู

"ดิฉนั นึกวา่ คุณคงรีบ ที่ทิ้งให้ดิฉันนงั่ คอยอยทู่ ี่นี่เสียแลว้
กาลงั คิดจะกลบั อยทู่ ่ีเดียว"

"โธ่ จะลืมได้ยงั ไงนะ ผมรีบจะแย่" ชายหนุ่มจาใจออด
ตามหนา้ ท่ี

"เขาเป็นอะไรกบั คุณคะ แมส่ ุนทรีคนน้ีน่ะ"
"เป็นเพื่อน ผมคิดวา่ ไดบ้ อกคุณเสียแลว้ อีก" เสียงของ
ศุกลวณั ณ์กระดา้ งข้ึนเม่ือไดย้ นิ คานาหนา้ ชื่อเพ่ือนหญิงของเขา
ในระหวา่ งการรับประทาน ศุกลวณั ณ์กถ็ ามข้ึนอีกวา่
"คุณยงั ไม่ได้บอกผมเลยว่าชอบสีอะไร ผมจะได้แต่ง
เรือนหอของเราใหถ้ ูกใจกระเชา้ กระตุกแกม้ อยา่ งเบ่ือ ๆ ตอบอยา่ ง
เสียไมไ่ ดว้ า่
"อยา่ เพิง่ คิดเลยค่ะ เร่ืองเรือนหอ ดิฉนั ยงั ไม่อยากแต่งงาน
หรอกคะ่ "

ตำรับรัก

๓๘๕

ศุกลวณั ณ์ยมิ้ อยใู่ นหนา้ ทาไมเขาจะไม่ทราบวห่ ล่อนมิได้
รักเขา และยิ่งกวา่ น้นั เขายงั ทราบอีกดว้ ยว่า เหตุไรหล่อนจึงคลาย
ความกระตือรือร้นท่ีจะแต่งงานกบั เขาลงอยา่ งรวดเร็ว หล่อนคง
กาลงั นึกเสียใจท่ีไดโ้ ยนหมูชิ้นเล็กทิ้ง เพราะจะได้ลิ้มรสหมูชิ้น
ใหญ่ แต่กลบั พบความจริงวา่ หมูชิ้นใหญ่ท่ีกาลงั จะเขา้ ปากหล่อน
อยแู่ ลว้ น้นั เป็นแต่เพียงกระดูกหมเู ท่าน้นั เอง! จะเป็ นไปไดไ้ หมนะ
ว่า หล่อนจะหวนไปหาประณตอีก แต่ดูท่าประณตก็ไม่ใช่คนท่ี
หล่อนจะปันหวั ไดง้ ่ายนกั ศุกลวณั ณ์ราพงึ อยา่ งมน่ั ใจ

เมื่อออกจากร้านอาหาร ชายหนุ่มก็เคลื่อนรถไปจอดขา้ งๆ
โรงภาพยนตร์ เฉลิมเขตร์ซ่ึงอยู่ใกลน้ น่ั เอง เขาขอตวั ไปซ้ือบตั ร
และทิง้ ใหก้ ระเชา้ ยนื คอยอยหู่ นา้ โรงครู่ใหญ่ เขาก็เดินกลบั มายงั ที่
ที่นัดให้หล่อนยืนคอยอยู่ กระเช้ากาลงั ยืนชมโฆษณาภาพยนตร์
เร่ืองต่อไปอยา่ งเพลิดเพลิน หล่อนคงจะเมื่อยเอวที่ตอ้ งคอยอยเู่ ป็ น
เวลานาน เพราะเขากเ็ ห็นหล่อนยกมือข้ึนวางพกั ไวบ้ นเอวท้งั สอง
ศุกลวณั ณ์กดั ปากแน่น ชะลอฝี เทา้ ให้ช้าลงพร้อมกบั เมินหน้าไป
เสียจากภาพน้ันกาลังนึกเห็นใจประณตว่าช่างมีความอดทนต่อ
บุคลิกลกั ษณะของกระเชา้ อยา่ งน่าสรรเสริญ ประณต ปริวรรตกุล
ชายหนุ่มผมู้ ีมารยาทน่าดูทุกอิริยาบถแมใ้ นยามเผลอตวั กิริยาวาจา
ของเขาเหมาะกบั ความสวยเก๋แห่งใบหนา้ และความผ่งึ ผายสมชาย
ของรูปร่างของเขายง่ิ นกั แตน่ ้ีต่อไปประณตกจ็ ะไม่ตอ้ งอดทน

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๓๘๖

วาจาของกระเชา้ อีกแลว้ ศุกลวณั ณ์คิดวา่ ประณตเป็ นชายหนุ่มที่มี
โชคดีท่ีสุดในรอบปี น้ีทีเดียว และบุคคลท่ีโชคร้ายท่ีสุดในรอบปี น้ี
ก็มิไปใครท่ีไหน ท่ีแทก้ ค็ ือตวั เขานี่เอง!!

*

๒๕

บนโต๊ะเลก็ ข้างเตยี งนอนของไภษัชย์ มีทรัพย์ มกี รอบรูป

เงินถมหกหล่ียมต้ังอยู่ ภาพโปสการ์ดในกรอบน้ันเป็ นภาพหนุ่ม

สาวคู่หน่ึง ฝ่ ายรูปร่างทว่ั มสมส่วน ใบหน้าแฉล้ม แลเห็นลกั ยิม้ บุ๋ม

อยู่กลางพวงแก้มท้ังสองข้างเพราะหล่อนกาลังยมิ้ น้อย ๆ มือของ

หล่อนสอดอยู่กับแขนชายหนุ่มใหญ่ท่ียืนอยู่เคียงข้าง ฝ่ ายชายวาง

หน้าขรึม ถ้าพิศจะเห็นรอยยิม้ เศร้า ๆท่รี ิมปากค่อนข้างหนาคู่น้ัน

สถานที่ท่ีเขาท้ังสองยืนอยู่ เป็ นด้านหน้าของท่าอากาศยานดอน

เมือง
ไ ภ ษ ัช ย์ไ ด้ภ า พ น้ ี ม า จ า ก ฉ ม ช บ า เ มื่ อ ส อ ง ส า ม ว ัน ก่ อ น

หลงั จากท่ีเขาไดเ้ พียรวิงวอนขอภาพถ่ายของหล่อนเป็ นหลายคร้ัง
และคร้ังก่อน ๆ ฉมชบาก็ปฏิเสธโดยอ้างว่า หล่อนไม่เคยให้
ภาพถ่ายแก่เพือ่ นชายคนใด คร้ันไภษชั ยเ์ ซา้ ซ้ีหนกั เขา้ หล่อน
กส็ ่งภาพน้ีแก่เขาพลางช้ีแจงแกมหวั เราะวา่

"รูปเด่ียวดิฉันไม่มีเลย มีแต่รูปหมู่ท้งั น้นั รูปน้ีค่อยยงั ชั่ว
หน่อย มีสองคนดิฉันถ่ายกับพ่ีภาสเม่ือวนั เธอจะเดินทางไป
อเมริกา หวงั วา่ คงจะพอใชด้ ูเล่นไดน้ ะคะ"

ไภษชั ยร์ ่า ๆ จะตดั ภาพของประภาสออกทิ้งเสียหลายหน
แต่ความเสียดายวา่ แขนขวาของฉมชบาจะพลอยขาดหายไปดว้ ย

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๓๘๘

ทาให้เขายบั ย้งั ความคิดน้นั ไวเ้ ขาจาใจนาภาพน้ันใส่กรอบโดย
ต้งั ใจไวว้ ่า ถา้ มีเวลาวา่ งก็จะนาสีดามาลบภาพของประภาสออก
เสีย จะหลือไวเ้ ฉพาะภาพของหญิงสาวสวย ผูท้ ี่เขาไดม้ อบชีวิต
จิตใจไวก้ บั หล่อนแต่ผเู้ ดียว

หญิงสาวคนหน่ึงกาลงั ยนื จอ้ งภาพน้ีอยอู่ ยา่ งหลากใจแกม
หวาดระแวง ต่อจากน้นั หล่อนก็เอ้ือมมือที่มีผวิ คล้า ประกอบดว้ ย
เส้นเอ็นนูนอันเป็ นผลจากงานหนักมาฉวยมันข้ึนเพ่งดูอย่าง
ใกลช้ ิด ดวงตาของหล่อนเบิกกวา้ งด้วยความตื่นเตน้ อารมณ์เร่า
ร้อนดว้ ยความหึงหวงเกลียดชังกลบั ราบร่ืนข้ึน "โถ่ ท่ีแทก้ ็เป็ น
ผชู้ ายอ่ืนไม่ใช่คุณไภของเราสักหน่อย" หล่อนผอ่ นลมหายใจอยา่ ง
แรงเสียงดงั อยา่ งรู้สึกโล่งอกจริงๆ กม้ ลงพิศดูภาพน้นั อีกคร้ังหน่ึง
เพือ่ ใหแ้ น่นใจวา่ ชายหนุ่มในภาพน้นั มิใช่ไภษชั ย์ คร้ันแลว้ หล่อน
กก็ ลบั ขมวดคิ้วเมื่อรู้สึกคลบั คลา้ ยคลบั คลาวา่ ไดเ้ ห็นหนา้ ชายหนุ่ม
คนน้ีท่ีไหนมาแลว้ หล่อนเลื่อนสายตามายงั ภาพสตรีสาวที่ียนื คู่กบั
เขาเห็นลกั ยิ้มเป็ นจุดกลม ๆ บนพวงแกม้ ความทรงจาในอดีตก็
ค่อย ๆก่อรูปร่างข้ึนอย่างเลือนราง คร้ันหล่อนหวนกลบั มามอง
หนา้ ชายหนุ่ม ประกายแห่งความเด็ดเดี่ยวและซ่ือตรงที่ฉายอยใู่ น
ดวงตาสีเขม้ ของเขาก็ทาให้ความแน่ใจให้แก่หล่อนจนเผลอเปล่ง
เสียงอุทานวา่

"อุย้ ประภาสน่ะเอง"

ตำรับรัก

๓๘๙

เธอรู้จกั กบั ประกาสดว้ ยหรือแหวน" เสียงหา้ ว ๆ ท่ีดงั ข้ึน
ข้างหลังทาให้หล่อนสะดุ้งสุดตวั ปล่อยกรอบรูปหลุดจากมือ
กระทบพ้ืนดงั แกร๊ก เคราะห์ดีที่กระจกไม่แตก แหวนรีบกม้ ลงเก็บ
มนั ข้ึนวางไวบ้ นโตะ๊ ตามเดิม พร้อมกบั ทรุดกายลงนงั่ คุกเข่าไม่คิด
จะตอบคาถามน้นั แตก่ ลบั แกต้ วั ละล่าละลกั

"ดิฉนั ...ออ้ ..ไม่ไดต้ ้งั ใจจะเขา้ มา แต่คุณนายท่านสง่ั ให.้ .."
ไภษชั ยข์ ยิบตายิบ ๆดว้ ยความราคาญคาพูดตะกุกตะกกั
และกิริยางกเง๋ินน้นั เขาเดินเขา้ มษในห้อง ผษ่ นหญิงสาวไปนง่ั บน
เตียง ซ่ึงมีผา้ คลุมแบบทนั สมยั คลุมไวอ้ ย่างเรียบร้อย แล้วจึงพูด
ดว้ ยเสียงที่ข่มใหร้ าบเรียบวา่
"เอาเถอะ ๆฉนั จะไมว่ า่ ละ เร่ืองท่ีเธอเขา้ มาวุน่ วายในหอ้ ง
ฉนั แต่ฉนั ถามเธอวา่ เธอรู้จกั ประภาสดว้ ยหรือ?"
"ค่ะ" แหวนกม้ หนา้ ตอบอยา่ งสงบเสงี่ยม ชายหนุ่มจึงถาม
ตอ่ ไปวา่
"ไหน เธอลองเล่าให้ฉันฟังซิว่า เธอรู้จกั กบั เขาแค่ไหน
และต้งั แต่เม่ือไหร่กนั "
ระวา่ งที่แหวนเล่าความสัมพนั ธ์ในเยาวว์ ยั ระหวา่ งหล่อน
กบั ประภาลให้เขาฟัง ไภษชั ยใ์ ช้ความคิดอย่งาหนกั หน่วงในการ
หาทางแยกประภาสเสียจากหญิงที่เขารัก โดยอาศยั หญิงท่ีน่งั อยู่
ตรงหนา้ เขาเป็นเครื่องมือ

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๓๙๐

เขามองดูแหวนซ่ึงนงั่ กม้ หนอ้ ยูใ่ กล้ ๆ หนา้ ตาของหล่อน
จดั อยใู่ นเกณฑไ์ ปวดั ไปวาได้ แต่หล่อนเป็ นคนกระดูกใหญ่โหนก
ที่แก้มและท่ีคางซ่ึงเป็ นกอ้ นข้ึนมา ทาให้หน้าตาของหล่อนน่าดู
นอ้ ยกวา่ ท่ีควร ไภษชั ยป์ ระหลาดใจตนเองวา่ เหตุไรเขาจึงปลีกตวั
ไปไม่พน้ จากหญิงที่เปรียบเสมือนดอกหญา้ ริมทางเช่นน้ีชายหนุ่ม
หวนนึกถึงลาดบั เหตุการณ์ม่ือประมาณสองสามปี มาแลว้ คุณนาย
ภาษีมารดาของเขาไดส้ าวใชม้ าใหม่คนหน่ึง คือนางสาวแหวนคน
น้ีเอง คุณนายไดก้ ล่าวแกเขาในสองสามวนั ตอ่ มาวา่

"เดก็ คนน้ีแม่ขอใหแ้ กเวน้ มนั เสียคนเถอะนะตาไภ มนั ป็ น
เด็กดี คุณหญิงศรีฯ ท่านเห็นบา้ นเราขาดคนท่านก็กรุณาแบ่งมา
ให"้

"อา้ ว ก็ถา้ เป็นเดก็ ดีละก็ แกให้เรามาทาไมล่ะครับ เด็กคน
ใช้ในบา้ นคุณหญิงฯมีเป็ นหลายคนแกคงเลือกเอาคนที่เหลือขอ
เต็มท่ีแล้วแหละให้เรา" ยอ้ นอย่างมิเชื่อถือ แต่มารดาของเขาก็
พยายามช้ีแจงต่อไป

"โธ่ ก็แม่เจาะจงขอนงั แหวนน่ีนา เวลาแม่ไปเล่นไพ่บา้ น
คุณหญิงท่าน ก็เห็นมนั น่ีแหละคล่องงานคล่องการกวา่ คนอื่นจริต
จะกา้ นกไ็ มม่ ี นงั คนอื่นๆไมช่ อบ หูตามนั ลอกแลกนกั คุณหญิง
ศรีฯท่านจะไม่ยอมให้ให้ได้ ท่านวา่ เด็กคนน้ีแม่มนั เอามาฝากไว้
เด็กมนั ยงั ไม่เคยด่างพร้อย แม่ตอ้ งสัญญาวา่ จะเล้ียงดูมนั ให้ดี จะ

ตำรับรัก

๓๙๑

เอาตาดูหูใส่มนั ให้เท่กบั ท่ีมนั เคยไดร้ ับจากท่านเอง ท่านถึงยอม
ให้

"โอโ้ ฮ เกียรติยศมากจริง ๆ" ไภษชั ยพ์ ึมพาพลางหวั เราะ
"คนแถวไหนครับ แม่หนูแหวนแขนอ่อนคนน้ีน่ะ หน้าตาเขา้ ทีดี
เหมือนกนั "

"เห็นคุณหญิงศรีฯท่านว่าเป็ นชาวเมืองเพชรฯ นงั แม่เคย
เป็ นคนเก่าคนแก่ของท่าน ตอนหลงั ผวั มารับไปอยู่เมืองเพชร นงั
แหวนน่ีน่ะ แม่มนั หวงนัก กีดกนั ลูกสาวไวไ้ ม่ให้ยุ่งกับหนุ่ม ๆ
ชาวบ้าน จนลูกสาวอายุเขา้ สองรอบก็เลยวิตกว่าจะข้ึนคานเสีย
เปล่า ๆ ถึงไดเ้ อามาฝากคุณหญิงใหช้ ่วยเล้ียงไว้ เผื่อมีผชู้ ายดี ๆ เขา
รักใคร่มนั ก็ใหช้ ่วยตกแต่งเขาเสียใหพ้ น้ อก"

"ฮือม์" ไภษชั ยล์ ูบคางพลางยิ้ม ขยิบตาถี่ข้ึน "ท่านอยาก
ไดล้ ูกเขยชาวกรุง..."

"แต่ต้องไม่ใช่แกนะ ตาไภ" คุณนายดักคอเสียงเขียว
"สงสารมนุษยต์ าดาๆบา้ งเถอะ ไม่วา่ แม่หามาก่ีคน ๆ แกเป็นตอ้ ง...
อันท่ีจริ งนังคนท่ีแล้ว ๆมา แม่ก็ว่าอะไรมันไม่ค่อยเต็มปาก
เพราะนงั พวกน้นั เองมนั ก็ริก ๆให้ท่าแกไห้แม่เห็นแต่นงั น่ีมนั ไม่
เหมือนคนอ่ืน มนั รู้จกั ไวต้ วั พูดก็พูดเถอะแม่วา่ ถึงแกจะตอ้ งการ
มนั กค็ งไม่เล่นดว้ ยง่าย ๆ เหมือนคนอื่น"

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๓๙๒

อนิจจา! คุณนายภาษีหาได้ทราบไม่ว่าการกล่าววาจา
ทานองประมาทหนา้ ลูกชายในวนั น้นั เท่ากบั เร่งไภษชั ยใ์ หท้ าลาย
แหวนเร็วเขา้ !

'นางสาวแหวนไม่ปรากฎนามสกุลวิเศษยงั ไง จึงจะไม่
แยแสกบั นายไภษชั ย์ มีทรัพย'์ ไภษชั ยร์ าพึงพลางยมิ้ อยา่ งหม่ิน ๆ
จริงอยแู่ หวนไมใ่ ช่ผหู้ ญิงที่พอเขาพดู เกาะเก้ียวพาราสีเพียสองสาม
ประโยค ก็ยอมมอบตวั ให้เขาอยา่ งง่ายดาย เหมือนผหู้ ญิงอีกหลาย
คนท่ีเขาไดผ้ า่ นมาแลว้ หล่อนสงบเสง่ียม ไม่เคยออกปากพดู กบั เขา
โดยไมม่ ีเรื่องจาเป็ น แต่ไภษชั ยห์ าไดย้ อ่ ทอ้ ไม่ เขาเดินแตม้ สูงกวา่
ที่มารดาของเขาจะตามทัน เขาไม่เคยพูดจาทานองแทะโลม
นางสาวแหวน ไมเ่ คยแมแ้ ตเ่ จา้ ชูม้ องดูหล่อน เม่ือพบปะกนั เขาจะ
ทักทายด้วยถ้อยคาที่สุภาพเพียงสองสามคา แต่บางท่ีเขาจะมี
เส้ือผา้ ตดั เส้ือสวย ๆ หรือน้าหอมในขวดรูปร่างแปลก ๆ ติดมือมา
ดว้ ยจะส่งของให้กบั หล่อนโดยทาทางธรรมดา ๆ พร้อมกบั คาพูด
ส้ัน ๆ ว่า "ซ้ือมาฝากเธอ"เม่ือหล่อนก้มลงกราบแสดงความ
ขอบคุณ เขาก็จะพูดอย่างอารมณ์ดีว่า "ไม่ตอ้ งถึงกบั กราบกราน
หรอก ฉนั ใหข้ องเลก็ ๆนอ้ ย ๆ แก่เธอ ยงั ไม่คุม้ กบั ที่เธอช่วย
ปรนนิบตั ิคุณแม่ของฉนั ดว้ ยซ้าไป"

วนั เวลาล่วงไป ไภษชั ยจ์ ะยิม้ กบั ตวั เองเมื่อสังเกตเห็นว่า
นางสาวแหวนสงบเสง่ียมและไวต้ ัว ของมารดาของเขาลอบ

ตำรับรัก

๓๙๓

ชาเลืองดูเขาด้วยสายตาละห้อยหลายต่อหลายคร้ัง บางคราวเขา
ถึงกบั อดหวั เราะไวไ้ ม่อยเู่ มื่อมารดาของเขาบ่นวา่ "นงั แหวนนี่ถา้
จะหูตึง" พดู ดว้ ยต้งั นานไมย่ กั ไดย้ นิ "

แมแ้ หวนจะกลายเป็ นคนเหม่อลอย สติไม่อยกู่ บั ตวั ก็ตาม
ที แต่หล่อนก็ยงั เป็ นคน 'แข็งแรง' ไม่ผิดจากเม่ือแรกมาอยู่ หล่อน
ทางานบา้ นทุกชนิดดว้ ยความต้งั ใจและจงรักภกั ดี หล่อนไม่คยทา
ให้คุณนายตอ้ งจ้าจ้ีจ้าไช เรื่องกวาดบา้ นตอ้ งเล่ือนเก้าอ้ีและพรม
เช็ดเทา้ เมื่อถูบา้ นหล่อนก็รู้จกั เปลี่ยนน้า และบิดผา้ จนหมาดจริงๆ
ไม่ถูอยา่ ง 'น้านองบา้ น' เหมือนสาวใชค้ นเก่าๆท่ีลาออกไป หล่อน
ซกั รีดเส้ือผา้ ไดส้ ะอาคเร่ียม ไม่แพร้ ้านซกั รีดช้นั ดี พูดถึงการครัว
แหวนทาอาหารไทยไดท้ ุกชนิดไดถ้ ูกปากมารดาของไภษชั ยถ์ ึงกบั
เธอไดเ้ อย่ ปากชมใหเ้ ขา้ หูบุตรชายอยบู่ ่อยๆ

'นงั แหวน' ไดเ้ ลื่อนฐานะข้ึนเป็ น แหวน เฉยๆ เมื่อหล่อน
เขา้ มาอาศยั ร่มไมช้ ายคาของคุณนายภาษีไดเ้ พียงสองเดือน มารดา
ของไภษชั ยเ์ ปลี่ยนคาว่า 'ขา้ ' และ 'เอ็ง' ที่เธอเคยใชพ้ ูดกบั สาวใช้
คนก่อนๆ เป็ น 'ฉัน' และ 'แก'พูดกับแหวนและดูเหมือนเธอจะ
หลงลืมไปแล้วว่าแหวนน้ันเป็ นเพียงสาวใช้ท่ีได้ขอมาจากบา้ น
คุณหญิงศรีสิทธ์ิวิทย์ ดงั น้ันเมื่อหาลูกจา้ งเพ่ิมเติมไดจ้ นพอดีกบั
งานในบา้ นแลว้ เธอจึงหาไดน้ ึกท่ีจะส่งแหวนคืนให้คุณหญิงไป

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๓๙๔

คุณหญิงศรีฯแมจ้ ะเสียดายสาวใชค้ นโปรดก็จาเป็นตอ้ งยอม เพราะ
เกรงจะเสียขาไพค่ นสาคญั ไป

ด้วยความพยายามและอดทน เพียงหกเดือนให้หลัง
ไภษชั ยก์ ็สามารถรวบรัดแหวนเป็ นของเขาจนได้ มนั เป็ นเวลา
ก่อนท่ีเขาจะเดินทางไปดูงานที่อเมริกาเพียงเดือนเศษเท่าน้นั ชาย
หนุ่มเดินทางจากบา้ นเกิดเมืองนอน ด้วยความกระหย่ิมใจในชัย
ชนะของตนเองอยา่ งเงียบ ๆ เขามนั่ ใจวา่ เวลาเกือบสองปี ที่เขาอยู่
ในต่างประเทศ คงจะนานพอที่จะทาให้แหวนสิ้นศรัทธาคอยเขา
เนื่องจากเขาไดจ้ ากไป โดยที่มิไดใ้ หค้ วามมนั่ ใจแก่หล่อนแต่อยา่ ง
ใด และแผนการทานองเดียวกบั ที่กล่าวแลว้ น้ี ไภษชั ยเ์ คยใช้กบั
'เหยื่อ' รายท่ีแลว้ ๆ มาของเขาเป็ นผลสาเร็จ เม่ือเขาเร่ิมรู้สึกเบ่ือ
หน่าย 'เคร่ืองเล่น' รายไหนเขาจะ วงิ่ เตน้ ใหต้ นเองถูกยา้ ยไป
ต่างจงั หวดั เสียชว่ั คราว อาจเป็ นสามเดือนหกเดือน หรือนานกว่า
น้นั แลว้ แต่ความทน' ของ 'เหยือ่ ' แต่ละราย หากในระยะใดหมด
หนทางท่ีจะยา้ ยไปต่างจงั หวดั จริงๆแลว้ เขาก็เพียงแต่หลบไปอยู่
บา้ นเพ่ือนเสียช่วั คราว จนกระทงั่ นางบาเรอชว่ั คาวของเขาหมด
ความอดทน และลาออกจากบา้ นไปแลว้ เขาจึงกลบั มาอยู่
บา้ นใหม่ แลว้ ก็เร่ิมดาเนินแผนการกบั เหยอื่ รายใหม่ต่อไปอีก

ไภษชั ยถ์ ึงกบั ตกตะลึง เม่ือกลบั มาพบแหวนยงั อยใู่ นบา้ น
พร้อมกบั เด็กชายอายปุ ระมาณหน่ึงขวบคนหน่ึง เมื่อเขาเอ่ยถามถึง

ตำรับรัก

๓๙๕

เด็กคนน้ัน มารดาของเขาก็ช้ีแจงดว้ ยน้าเสียงเยือกเยน็ พร้อมกบั
จอ้ งตาชายหนุ่มเขมง็

"ลูกของแหวนไงล่ะ แกไปนอกได้สักเจ็ดแปดเดือน
แหวนมนั ก็คลอดลูก แต่แม่ลืมไปไม่ทนั ไดบ้ อกใหแ้ กรู้"

"เอ๊ะ แหวนเขา...ได้กับ...ใครครับ?" ไภษัชย์ถาม
ตะกุกตะกกั หลบสายตามารดา รู้สึกร้อน ๆหนาว ๆ อย่างบอกไม่
ถูก รีบแกค้ าถามของตนเสีย "เขาแตง่ งานต้งั แต่เม่ือไร?"

"มนั ไม่ไดแ้ ตง่ ไดเ้ ต่ิงหรอก ถามมนั ก็ไม่ยอมบอกวา่ ไปได้
เสียกบั ใคร จะเฆี่ยนตีด่าวาเก่ไร ๆ ก็ไม่ยอมปริปาก แม่นึกจะเฉด
หวั มนั ไปเสียหลายคร้ัง แตส่ มเพชลูกตาดาๆ กลวั มนั จะหิ้วทอ้ งไป
อดตายเสียเปล่า ๆ คุณหญิงศรีฯท่านก็คงไมรับเลยจาใจเล้ียงมนั ไว้
เอาบุญ..แล้วดูซี ตาภูน่ีหน้าเป็ นจะตาย อายุครบขวบรู้จกั ภาษา
สารพดั เหมือนกบั จะรู้ตวั วา่ ตวั นะไม่มีพอ่ รู้จกั ประจบใหผ้ ใู้ หญ่
เมตตา"

"ออ้ เด็กน้ันชื่อพูหรือครับ ช่ือไม่เห็นเพราะเลย พูอะไร
หรือจะพทู ุเรียน?" เขาทาตลกแกเ้ กอ้

"ไม่ใช่พูทุเรียน แม่ต้งั ชื่อให้มนั ว่า 'ภูษิต' แกยงั ว่าไม่
เพราะอีกเรอะตาไภ"มารดาเนน้ เสียงถาม

ไภษชั ยร์ ู้สึกหูอ้ือเมื่อได้ยินชื่อน้ัน 'ภูษิต' และ ไภษชั ย์
สองช่ือน้ีเสียงช่างคลา้ ยกนั เสียจริง! คุณนายภาษีกล่าวต่อไปวา่

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๓๙๖

"แหวนมนั คนดา ตาหรือก็โตเกือบเท่าไข่ห่าน แต่ลูกมนั
กลบั ขาวจว้ ก ซ้าตาก็ต่ี มนั อาจไปไดก้ บั เจ๊กกร้านกาแฟปากตรอก
บา้ นเราก็ไดน้ ะ"

อาการร้อน ๆหนาว ๆของชายหนุ่มทวีข้ึน เมื่อมารดา
ปรายตาผ่านหน้าเขาไป เขาหลบสายตามารดาลงมองแขนท่ีมีผิว
ขาวเกือบซีดของตนเอง อยา่ งไม่ทราบจะทาอะไรดีไปกวา่ น้นั

ภูษิต ลูกชายของแหวนเป็ นเด็กน่ารัก อว้ นจ้า และฉลาดรู้
ภาษากวา่ เด็กในวยั เดียวกนั เป็ นท่ีสุดสวาทของคุณนายภาษียงิ่ นกั
เมื่อหนูภูษิตเร่ิมหดั พดู คุณนายไดส้ อนให้เด็กนอ้ ยเรียกเธอว่า 'ยา่ '
โดยไมฟ่ ังคาคดั คา้ นของบุตรชาย เธอใหเ้ หตุผลวา่

"แกไมต่ อ้ งกลวั จะตอ้ งรับผดิ ชอบกบั เจา้ ภหู รอก ตาไภ แม่
ไม่ได้สอนให้เด็ก คนน้ีเรียกแกว่า พ่อ สักหน่อย แม่น่ะอยากมี
หลานย่ามานานแลว้ เม่ือแกไม่ยอมเป็ นฝั่งเป็ นฝ่ าเสียสักทีแม่ก็
ตอ้ งการหาหลานเอาเองอยา่ งน้ีแหละ"

คาพดู ของมารดาทาใหช้ ายหนุ่มไดโ้ อกาส เขาจึงแจง้ เรื่อง
ความรักของฉมชบาใหม้ ารดาทราบและขอร้องให้มารดาจดั การสู่
ขอให้ คุณนายภาษีมิไดก้ ล่าวคดั คา้ น เธอรับรองกบั บุตรชายวา่ จะ
จดั การใหต้ ามที่เขาปรารถนาเมื่อหญิงสาวเรียนสาเร็จแลว้ ไภษชั ย์
รู้สึกลิงโลดใจที่มารดายินดีรับหญิงที่เขารัก เป็ นสะใภ้อย่าง
ง่ายดาย ท้งั ๆ ที่ยงั ไม่เคยเห็น แต่ความดีใจของเขาลดลงกวา่ คร่ึง

ตำรับรัก

๓๙๗

และถึงกับหายใจสะทอ้ น เมื่อเห็นมารดาควา้ ตวั ภูษิตมากอดไว้
แนบอก แลว้ จุมพิตแกม้ ซา้ ยขวาของแกซอ้ น ๆ กนั หลายทีและเม่ือ
มารดาของเขาเงยหน้าข้ึนจากเด็กน้อย แลเห็นน้าตาคลออยู่ใน
ดวงตาอนั ขนุ่ มวั ของมารดา!

ต้งั แต่กลบั จากต่งประทศ ไภษชั ยไ์ ดเ้ ลิกการติดต่อฉันชู้
สาวกบั แหวนโดยเด็ดขาด เขาจะพดู จากบั หล่อน ก็แต่เม่ือตอ้ งการ
จะใชส้ อยอย่างนายจา้ งกบั ลูกจา้ ง ไม่มีการทกั ทายไต่ถามทุกขส์ ุข
แต่อย่างใด ถึงกระน้ันแหวนจะแสดงอาการเดือดร้อนก็หาไม่
หล่อนยงั คงสงบเสง่ียม และต้งั ใจปรนนิบตั ิรับใช้ชายหนุ่มและ
มารดาของเขาอยา่ งจงรักภกั ดีตามปรกติ

หลายต่อหลายคร้ัง ความน่ารักนาเอ็นดูของพ่อหนูน้อย
ภูษิตทาให้ไภษชั ยใ์ จอ่อน จนแทบจะยอมสารภาพความสัมพนั ธ์
ด้งั เดิมระหวา่ งเขากบั แหวนใหม้ ารดาทราบเสียให้ได้ แต่คร้ันแลว้
เม่ือใบหน้าหวานแฉลม้ ของฉมชบาปรากฏข้ึนในมโนภาพเขาก็
กลบั ลืมความผิดขอบอนั บิดาพึงมีต่อเลือดเน้ือเช้ือไขของเขาโดย
ลิ้นเชิง ไภษชั ยก์ ลวั หนกั หนาวา่ มารดาของเขาจะไม่ยินยอมไปสู่
ขอหญิงที่เขารักให้ เน่ืองจากความสงสารหลานชายคนแรกของ
เธอ

อย่างไรก็ดี อุปสรรคทางดา้ นมารดาของเขายงั ไม่สาคญั
เท่าอุปสรรคทางด้านฉมชบาเอง แมบ้ ิดามารดาของหล่อนมิได้

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๓๙๘

แสดงความรังเกียจที่จะรับเขาเป็ นเขย แต่ฉชบาก็มิได้ให้ความ
สนิทสนมแก่เขามากข้ึนกวา่ ที่เคยประพฤติต่อเขาต้งั แต่แรกรู้จกั
กนั หล่อนไม่เคยยอมไปเท่ียวกบั เขาตามลาพงั โดยไม่มีพ่ีชายของ
หล่อนไปดว้ ย 'พ่ีชายของหล่อน! ' ท่ีเปรียบเสมือนกา้ งอนั ใหญ่ที่
ขวางอยู่ในคอของเขาเหมือนหนามแหลมกลดั ติดในหัวใจ ทา
ความปวดแปลบยอกแสยงใหเ้ กิดข้ึนทุกคร้ังที่ระลึกถึง ทาอยง่ ไร
หนอจึงจะเขี่ยหนามแหลมอนั น้นั ออกไปใหพ้ นั ทางรักของเขา
ไภษชั ยเ์ ฝ้ าคะนึงถึงปัญหาน้ีทุกคืนวนั

เมื่อประภาสยา้ ยออกไปจากบา้ นของหลวงรักษร์ าชพสั ดุ์
ไภษชั ยค์ ่อยสะดวกข้ึน เขาหมนั่ ไปคุยกบั ฉมชบามิไดเ้ วน่ แต่ละวนั
แสวงหาของขวญั แปลกๆแพงๆไปกานลั คนรัก ตลอดถึงมารดา
ของหล่อน แตก่ ระน้นั ความหวงั ของเขายงั ไม่มีวแ่ี วววา่ จะประสบ
ผลสาเร็จ ร้ายยิ่งกว่าน้นั อุปสรรคที่เคยปรากฏเป็ นเพียงเงาราง ๆ
ในห้วงนึกของเขา ก็กลับค่อย ๆ ก่อรูปรอยเด่นชัดข้ึนทุกๆท่ีก็
ปรากฎเป็ นภาพชายหนุ่มผิวคล้าร่างสูงใหญ่ ผูม้ ีนามว่ ประภาส
พงศไท นนั่ เขาสงั เกตเห็นวา่ ประภาสใฝ่ ใจรักนอ้ งสาวในนามของ
ตนขา้ งเดียวมานานแลว้ แตไ่ ภษชั ยเ์ พิ่งจะฉุกใจไดค้ ิดวา่ เขาอาจจะ
ดูฉมชบาผิดไป ที่มองดูพ่ีชายของหล่อนระหว่างเวลาท่ีประภาส
กลบั ไปเยยี่ มบา้ นในเยน็ วนั หน่ึง เม่ือไม่นานมาน้ี!

พอแหวนเล่าเรื่องของหล่อนจบลง ไภษชั ยก์ ก็ ล่าววา่

ตำรับรัก

๓๙๙

"เป็นอนั วา่ เธอกบั เขาไม่ไดพ้ บกนั อีกต้งั แต่เขายา้ ยมาจาก
เมืองเพชรคิดวา่ ถา้ ไดพ้ บกนั อีกเขาจะจาเธอไดไ้ หม?"

"ดิฉันไม่ทราบ" แหวนตอบซื่อ ๆ หล่อนมองดูสามีด้วย
สายตาท่ีแสดงความรักและบูชาอยา่ งเปิ ดเผย

"ก็ทีเธอยงั จาเขาไดน้ ่ีนา เขาจะจาเธอไมไ่ ดเ้ ทียวหรือ?"
แหวนน่ิง หล่อนไมเ่ ขา้ ใจวา่ การท่ีประภาสจะจาหล่อนได้
หรือไม่น้นั จะเกิดประโยชน์อะไรแกใครบา้ ง เมื่อเห็นหล่อนไม่
ตอบ ชายหนุ่มจึงกล่าวต่อไปวา่
"ฉนั อยากให้เธอช่วยอะไรฉนั สักอยา่ งหน่ึง เธอจะเต็มใจ
ทาไหมจะ๊ แหวน?"
"คุณผชู้ ายตอ้ งการให้ดิฉนั ทาอะไรคะ?"
"คือวา่ .....ฉนั เคยมีเรื่องกบั ไอห้ มอประภาสคนน้ี" ไภษชั ย์
พดู พลางคิดพลาง "มนั เคยกลนั่ แกลง้ ฉนั ต่าง ๆนานาเมื่อตอนอยู่
เมืองนอกดว้ ยกนั แต่มนั ยงั ทาตีสนิทกบั ฉนั อยู่ ฉนั หาทางแกแ้ คน้
มนั มานานแลว้ แต่จะทาซ่ึง ๆหน้าก็ไม่ถนดั เพราะต่อหน้ามนั ทา
ประจบประแจงฉนั ยงั กบั อะไร ดูซี รูปที่มนั ถ่ายคูก่ บั คูร่ ักมนั ก็
เอามาให้ ฉันก็ตอ้ งรับไวต้ ามแกน" ไภษชั ยพ์ ูดพลางจบั กรอบรูป
อนั น้นั เหว่ียงไปไกล เพื่อแสดงความไม่แยแสใหเ้ ห็นประจกั ษข์ ้ึน
ท้งั ๆท่ีรู้สึกใจหายเมื่อเห็นกระจกแตกละเอียด แหวนมองตามมือ