ตำรับรัก เล่ม 1

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๑๕๐

สวยพ่ีไม่ให้นง่ั รถไปดว้ ยหรอก จะปล่อยใหไ้ ปรถคุณใหญ่” แลว้
เขากเ็ ดินยมิ้ แกม้ แทบปริออกจากหอ้ งไป พร้อมกบั
ปิ ดประตตู ามหลงั

ต่อจากน้นั บงั อรสุวรรณีก็ลงมือสยายผมท่ีขมวดไวต้ ้งั แต่
เช้า หยิบแปรงแล้วฉีดน้าหอมจนทว่ั ดี คร้ันแล้วหล่อนก็ขมวด
เกลียวเสียใหม่ แตค่ ราวน้ีไมท่ บข้ึนอยา่ งปรกติ แตก่ ลบั ขดเป็ นมวย
รูปกลมไว้ท่ีตันคอ หยิบป่ิ นทองประดับนิลสีน้าเงินเม็ดใหญ่
ออกมาเสียบท่ีมวยน้นั เป็นอนั เสร็จพิธีแตง่ ผม

สาหรับใบหน้า หญิงสาวมิไดใ้ ชร้ ู้จทาแกม้ เพราะรู้ตวั ว่า
วยั ของหล่อนยงั ไม่จาเป็ นตอ้ งใช้เพียงแต่ใช้พฟั แตะฝ่ ุนสีเน้ือลูบ
จนทว่ั ใบหนา้ ลาคอ และส่วนบนของร่างกายบริเวณท่ีจะอย่นู อก
เส้ือแต่เพียงบาง ๆ แลว้ เดิมสีทบั ทิมอ่อนท่ีริมฝี ปากอิ่มงามคู่น้นั ก็
เป็ นอนั ว่าเสร็จการแต่งหน้า ดินสอเขียนคิ้ว และมสั คาราไม่มี
ความจาเป็ นสาหรับคิ้วที่ดกและโคง้ เรียว และดวงตาท่ีคมซ้ึงของ
หล่อนแมแ้ ตน่ อ้ ย

คร้ันแลว้ บงั อรสุวรรณีก็บรรจงสวมกระโปรงชุดน้นั เขา้
กับตัว มันช่างเหมาะสมกับตัวของหล่อนนี่กระไร สี ปลือก
ขา้ วโพดทาให้ผิวของหล่อนนวลผ่องข้ึน และหญิงสาวก็อดท่ีจะ
ยิม้ กบั เงาในกระจกดว้ ยความพึงพอใจในรูปโฉมของตนเองเสีย
มิได้

ตำรับรัก

๑๕๑

ค่าวนั น้นั ในระหว่างานเล้ียงท่ีจดั ข้ึน ณ บริเวณบา้ นของ
หลวงรักษร์ าชพสั ดุบ์ ิดาเล้ียงของประภาส สายตาของชายหนุ่มคน
หน่ึง ท่ีลอบชาเลืองไปทางบงั อรสุวรรณีผู้งามเด่นอยู่ในชุดสี
เปลือกขา้ วโพดน้นั บ่อยคร้ัง พร้อมกบั การถอนใจลึกๆอยา่ งเผลอ
ตวั หาไดร้ อดพน้ จากสายตาของศุกลวณั ณ์ไม่ เป็นเหตุใหช้ ายหนุ่ม
ผนู้ ้ียิม้ กบั ตนเองอยา่ งภาคภูมิใจ พร้อมกบั คิดว่า การที่เขาไดจ้ ่าย
ธนบตั รสีแดงพร้อมกนั ทีเดียวหลาย ๆใบ ไปเม่ือตอนบ่ายน้นั เขา
ไดร้ ับผลตอบแทนอยา่ งคุม้ คา่ ทีเดีย

*

๑๑

รถเก๋งคันน้ันจะเป็ นย่ีห้ออะไรกระเช้ ารัตน์มิได้สนใจ

หล่อนรู้แต่ว่าสีของมันเป็ นเงนิ เงาวบั และเบาะก็จะเป็ นหนังสีเลอื ด

หมู เมื่อประตูตอนหน้าเปิ ดออก โดยชายหนุ่มร่างสูงสง่าผู้มีนาม

ว่าศุกลวัณณ์ บุตรชายคนใหญ่ของพระยาพิษณุเสนา ชายหนุ่มผู้

เป็ นเจ้าของยานคันงามหรูนี้ หล่อนก็ก้าวขึ้นไปนั่งเคียงข้างเขา

อย่างภาคภูมิ
ครู่ต่อมา มือของเขาก็เลื่อนมากุมมือหล่อนไวท้ ้งั สองขา้ ง

แล้วโดยท่ีหล่อนไม่ทนั รู้ตวั แหวนพชรเม็ดใหญ่น้างามก็เข้ามา
สวมอยใู่ นนิ้วนางขา้ งซ้ายของหล่อนเสียแลว้ กระเชา้ เงยหน้าข้ึน
ยิ้มอย่างหวานช่ืน ระคนกระดากอายกบั ชายหนุ่มผิวขาวหน้าตา
สะอาดสะอา้ นคนน้นั พลางกม้ ลงพิศดูประกายอนั โชติช่วงจากมณี
หวั แหวนเมด็ น้นั อยา่ งปล้ืมปี ติ

ทนั ใดน้นั เสียงเรียกช่ือหล่อนก็ดงั ข้ึน เม่ือหญิงสาวเหลียว
ไปมองก็เห็นชายหนุ่มอีกคนหน่ึงกาลงั กวกั มือเรียกหล่อนอยู่ คร้ัน
เห็นหล่อนไม่ลงจากรถเขาก็วิ่งเขา้ มาเกาะรถไว้ ใบหนา้ อนั คมคาย
แต่เศร้าหมองของเขาที่โผล่อยตู่ รงซ่องหนา้ ต่างทาใหก้ ระเชา้ ลงั เล
ดวงตาคมภายใตค้ ิ้วดกของเขามีอานาจเรียกร้องใจของหล่อน

ตำรับรัก

๑๕๓

ใหห้ วนอาลยั ริมฝีปากบางเรียวมีรอยหยกั ลึก ซ่ึงอยถู่ ดั จากจมูกอนั
โด่งงามน้นั ก็กาลงั เผยอเรียกช่ือหล่อน และคางเขียว ๆ อนั มีรอยผา่
ของเขาก็ช่างชวนใจใหเ้ กิดความอาวรณ์เสียนี่กระไร!

กระเช้าขยบั จะลงจากรถ แต่ชายหนุ่มคนที่นัง่ ด้านขวา
ของหล่อนก็ยึดมือไวเ้ ม่ือหล่อนดึงมือหนี เขาก็พยายามจะถอด
แหวนจากนิ้วของหล่อน แต่กระเชา้ ไม่ยอม หล่อนพยายามจะแยง่
คืน ระหว่างที่หญิงสาวดิ้นรนน้ัน แสงจากเพชรเม็ดใหญ่น้ันก็
แปลบปลาบเขา้ ตาหล่อน หญิงสาวรู้สึกเคืองตาจนตอ้ งปล่อยมือ
จากแหวนเพชรวงงามน้นั

กระเชา้ กะพริบตา เพ่ือให้พน้ จากแสงอนั ระคายเคืองน้นั
แต่เม่ือลืมตากวา้ งหล่อนก็พบตวั เองกาลงั นอนอยูบ่ นเตียงเล็ก ๆ
ในห้องนอนของหล่อนเอง แดดจา้ สองผ่านมุง้ เขา้ มายงั ร่างของ
หล่อน เป็ นประจกั ษพ์ ยานอย่างชดั แจง้ ว่าเหตุการณ์ท่ีเกิดข้ึนเมื่อ
สักครู่ เป็ นแต่ความฝันเท่น้ัน ความฝัน! ถ้าง้นั เสียงยงั คงดังอยู่
ตลอดเวลาน้ีเป็นของใคร? กระเชา้ คิดฉงน

"เชา้ ๆ" เสียงเรียกน้นั ดงั ข้ึนอีกตอ่ จากน้นั กม็ ีเสียงบน่ วา่
"เอ นงั เชา้ มนั ป็ นอะไของมนั นะ นอนอยู่ไดจ้ นตะวนั แยงตายงั ไม่
รู้สึก เชา้ เอย๊ ต่ืนเถอะ"

'เสีงน้าพนั น่ะเอง' กระเช้าคิด ผวาลุกข้ึนตวดั มุง้ ไปทาง
หน่ึง แล้วตรงไปเปิ ดประตูออกพบนางพนั ยืนหน้าบ้ึงอยู่หน้า

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๑๕๔

ประตู เม่ือแลเห็นกระเชา้ นางกก็ ล่าววา่ "รีบไปลา้ งหนา้ ลา้ งตาเสีย
เซียะ แกขืนนอนสายอยา่ งง้ี ทีหลงั ฉนั ไม่ใหแ้ กไปงานกลางคืนอีก
ละ...นอ้ ง ๆ มนั ยกโขยงกนั มาเยย่ี มแตห่ วั มืด ฉนั รับอาสามนั มา
ปลุกแกก็ตอ้ งปลุกเสียเสียงแหง้ เสียงแหบ"

โธ่ น้า นอนดึกมนั ก็ตอ้ งตื่นสายยงั ง้ีแหละ" กระเช้าตอบ
เสียงแขง็ ๆเดี๋ยวน้ีหล่อนไม่กลวั เกรงนางพนั เหมือนเม่ือเป็ นเด็ก ๆ
แล้ว เพราะนางได้ส่งเสียให้หล่อนได้เข้าเรียนตดั เส้ือสตรีท่ีมี
ชื่อเสียงร้านหน่ึงในพระนครจนจบหลักสูตร แล้วจึงให้ออกมา
ช่วยงานในร้านพรรณรายน้ี ดงั น้นั จึงอาจกล่าวไดว้ า่ ท่ีร้านพรรณ-
รายมีลูกคา้ มาอุดหนุนกนั อย่างอุ่นหนาฝ่ าคง่ั จนนางพนั สามารถ
ยา้ ยมาเซง้ ตึกแถวใหม่ๆไดถ้ ึงสองห้องเพื่อขยายร้านใหโ้ อ่โถงข้ึน
ไดน้ ้นั ก็ดว้ ยความสามารถของกระเชา้ โดยแท้ หล่อนกล่าวต่อไป
ว่า"น้องๆ มา ก็ให้มนั รอกนั จะเป็ นไรไป มนั ก็จะตอ้ งคา้ งคืนอยู่
แลว้ เมื่อไร ๆ กค็ ุยกนั ได"้

"มนั ไม่ใช่อยา่ งแกวา่ น่ะซี" นางพนั ส่งเสียงดงั "เด็ก ๆ มนั
มารถไฟกนั เมื่อไรล่ะ เจา้ นสั ขอยืมรถจี๊ปนายเขามา เขาให้ยืมวนั
เดียว เยน็ ก็จะตอ้ งรีบกลบั ไปให้ทนั เขา้ เวร ประเดี๋ยวสายๆมนั ก็จะ
ไดไ้ ปดูหนังดูละครของมนั มงั ใครเขาจะมาเสียเวลาคอยแกต่ืน
บรรทม" นางพนั จาคาราชาศพั ทจ์ ากลิเกวิทยุที่นางชอบฟังบ่อยๆ
ได้ จึงนามาใชใ้ นที่น้ีเพ่ือใหโ้ กข้ ้ึน

ตำรับรัก

๑๕๕

เม่ือกระเช้าอาบน้าแต่งตวั เสร็จแลว้ ก็ลงมาขา้ งล่าง น้อง
หญิงชายท้งั สี่คือ มนสั อรชร อญั ชญั และมนูญก็เขา้ มาลอ้ มหลงั
แยง่ กนั คุยกบั พส่ี าว

เดี๋ยวน้ี มนสั ซ่ึงนบั เป็ นนอ้ งชายคนโตของกระเชา้ ท่ีอยใู่ น
เมืองไทย มีอายยุ ส่ี ิบสองปี แลว้ เขารับราชการทหารมียศเป็ นสิบโท
สังกดั กรมทหารท่ีจงั หวดั เพชรบุรี ส่วนอรชรซ่ึงมีอายุย่ีสิบเอ็ดปี
กาลงั เป็ นสาวและสวยไม่แพพ้ ่ีสาว ทางานเป็ นครูอยู่ในโรงเรียน
ประชาบาลในจงั หวดั น้นั รองลงมาก็ถึงอญั ชญั ซ่ึงเป็ นเด็กสาวอายุ
สิบเกา้ ปี ไดช้ ่วยบิดาขายอาหารอยใู่ นร้าน ซ่ึงยงั คงต้งั อยหู่ นา้ เขาวงั
น้ันเอง และมนูญน้องชายคนล็กซ่ึงมีอายุเพียงสิบแปดปี ก็ได้
ทางานเป็นเสมียนอยใู่ นโรงสีแห่งหน่ึงใกลต้ ลาด

"แมใ่ หม้ าบอกพ่เี ชา้ วา่ ..." มนสั นอ้ งชายคนโตเอ่ยข้ึนก่อน
แต่เขาก็ตอ้ งหยุดชงกั เพราะถูกอรชรแหนบเขา้ ท่ีขา แล้วก็ทาท่า
เอียงอาย กระเชา้ จึงถามข้ึนอยา่ งราคาญใจวา่

"เอา้ แลว้ เมื่อไหร่จะรู้เรื่องกนั มวั แต่หยิกกนั ไปหยิกกนั
มา"

"พ่ีชรเขาจะแต่งงานแลว้ ละพ่ี" มนูญบอกแทนอย่างรวบ
รัดจนพีส่ าวหนั ไปหยกิ ไมท่ นั

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๑๕๖

"เหรอ กะใครล่ะ แลว้ จะแต่งเม่ือไหร่" กระเชา้ ชกั รู้สึกใจ
วูบเม่ือนึกถึงว่าตนอาจจะต้องแต่งานทีหลงั น้อง ท้งั ๆ ท่ีมีอายุ
มากกวา่ กนั เกือบหา้ ปี

"คงยงั อีกหลายเดือน เพราะเขาเพ่ิงรู้ใจกนั เม่ือเร็ว ๆน้ีเอง
ผชู้ ายเขาเป็นครูอยโู่ รงเรียนเดียวกนั กบั พี่ชรแหละ ชื่อบุญมิ่ง พี่เขา้
จาไมไ่ ดห้ รือบา้ นเขาอยใู่ นตลาดขา้ งบา้ นแหวนไงล่ะ เมื่อเด็ก ๆยงั
เคยเล่นกนั " อญั ชญั เป็นคนอธิบาย กระเชา้ คอ่ ยมีสีหนา้ ดีข้ึน เพราะ
ถึงแมอ้ รชรจะไดแ้ ต่งงานก่อนหล่อน แต่คู่แต่งงานของนอ้ งสาวก็
หาอาจทดั เทียมหล่อนไม่

"ทีแรกแม่ก็ไม่ชอบบุญม่ิงหรอก หาว่าเขาจน" มนัสเล่า
ต่อไป "แต่เต่ียวา่ ดีแลว้ ผชู้ ายเขาเป็ นคนดีรู้หนงั สือหนงั หา เต่ียไม่
ชอบใหเ้ ลือกมากกลวั จะข้ึนคานเหมือน.... " เขาอ้ึงเม่ือนึกข้ึนไดว้ า่
ไม่สมควรพดู ตอ่ ไป แตน่ อ้ งชายคนเล็กไดต้ อ่ ให้

"เหมือนพ่ีเช้า เต่ียแกว่ายงั ง้ี" "บา้ จริง ตานูญ" พ่ีๆทุกคน
นอกจากกระเชา้ ร้องข้ึนพร้อมกนั กระเชา้ ทาเป็ นหวั เราะยา่ งไม่ถือ
สา ท้งั ๆท่ีรู้สึกเคืองบิดาอยใู่ นใจ

"เต่ียแกก็ยงั ง้นั แหละ ฉันไม่ถือหรอก แกเป็ นคนจีนก็จะ
เอาแต่ธรรมเนียมจีน มีลูกผูห้ ญิงอายุสิบสองสิบสามก็จะให้รีบมี
ผวั จะไดไ้ ปพน้ อกเสียเร็วๆ ทีลูชายละก็โปรดปรานเพราะมีหวงั จะ

ตำรับรัก

๑๕๗

ไดล้ ูกสะใภม้ าไวใ้ แต่ท่ีลูกสาวละก็อยากแต่จะเสือกไสไปมลให้
พน้ ...ฉนั น่ะหรือ ฉนั ไมเ่ ห็นกลวั ข้ึนคานเลยฉนั เพงิ อายยุ สี่ ิบหา้
เขาแต่งงานเมื่ออายสุ ามสิบส่ีสิบมีถมไป"

"จริงจ้ะ อรชรรีบรับคาเพ่ือเอาใจพี่สาว "แล้วพ่ีเช้าออก
สวย พีณ่ ตหรือจะปล่อยใหพ้ ข่ี ้ึนคาน"

"ไม่แน่นกั หรอก" กระเช้าพดู อยา่ งครุ่นคิด คิ้วของหล่อน
ขมวดเขา้ หากนั นอ้ ย ๆ "ฉนั อาจไม่ไดแ้ ตง่ งานกบั ณตก็ได"้

"อะไรจะ๊ " อญั ชญั ร้องข้ึนบา้ ง "พณี่ ตจะใจร้ายถึงกบั ทรยศ
ต่อพีเ่ ชา้ เชียวหรือ รักกนั มาต้งั สิบกวา่ ปี ฉนั ไม่ชื่อหรอก พณ่ี ตแก
ออกดี ฉันยงั นบั ถือน้าใจแกเลย ดูซีเวลาน้ีแกท้งั เด่นท้งั โก้ ไดไ้ ป
เมืองนอกเมืองนา ไดอ้ อกโทรภาพ แตแ่ กกย็ งั รักพเี่ ชา้ "

"ฉนั ไม่ไดห้ มายความยงั ง้นั " กระเช้าออกจะอึกอกั มนูญ
ซ่ึงเป็นเด็กใจร้อนกพ็ ดู สอดข้ึนวา่

"หมายความว่ายงั ไง ก็พูดออกมาเถอะพ่ีเช้า พูดกากวม
ยงั ง้ี ใครจะไปรู้เรื่องดว้ ย"

"ฉนั หมายความว่า ถึงหากฉันจะไม่ไดแ้ ต่งงานกบั ณตก็
ไม่จาเป็นท่ีจะตอ้ งเป็นเพราะเขาเป็นฝ่ ายทรยศ"

"เอา้ ง้นั ก็แปลวา่ พี่จะเป็ นฝ่ ายทรยศกะพี่ณตเสียเองน่ะซี"
มนสั แซงข้ึนอยา่ งไม่ตอ้ งขดั เกลาสานวน "อยา่ นา พ่ีเชา้ พ่ีณตเป็ น
คนดี ฉนั ไมอ่ ยากใหแ้ กเสียใจ และฉนั ไมค่ ิดวา่ พจ่ี ะหาผวั ท่ีไหนได้

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๑๕๘

ดีไปกวา่ พี่ณตอีกแลว้ พี่คิดดูชิ คนอยา่ งพี่ณตรูปร่างหน่ตาก็หล่อ
ความรู้ก็สูง ทางานก็ไดเ้ งินเดือนมาก ซ้ายงั มีรายไดพ้ ิเศษเยอะแยะ
แลว้ ขอ้ สาคญั น่ะ แกรักพีเ่ ชา้ ยงั กบั อะไร"

"เร่ืองรักน่ะเลิกพดู ไดแ้ ลว้ " กระเชา้ ชกั มีโมโห "คนเราน่ะ
กินความรักกนั ได้ หรือ ฉนั อยากรู้นกั "
"ก็รายไดข้ องพี่ณตน่ะไมใช่น้อยนาพ่ี คนอายุยี่สิบเจ็ดย่ีสิบแปด
เท่าน้นั มีสักก่ีคนเชียวที่หารายได้ ไดต้ ้งั เดือนละสองพนั สามพนั
พล่ี องคิดดู อยา่ งพีม่ ีอะไรเทียบพ่ณี ตไดบ้ า้ ง พ้ืนความรู้กแ็ ค่ม.๓ ถา้
พ่ีไม่เลือกพ่ีณตพี่จะไปเลือกใคร คนโกๆ้ ที่ไหนขาจะมามองพี่?"
มนสั พดู อยา่ งหา้ วหาญและซ่ือ ๆ ตามนิสยั ของเขา

"ก็ถา้ มีล่ะ" กระเชา้ ชิดหนา้ อยา่ งทา้ ทาย "ถา้ มีคนโกๆ้ ท่ีมี
เช้ือสายผดู้ ีช้นั สูง ขนาดลูกพระยานาหมื่น มีรถเก๋งคนั ใหญ่ๆ เขา
มารักฉันล่ะแกจะว่ายงั ไง แกยงั จะเห็นว่าณตดีกว่ายงั น้ันเรอ...
ณตน่ะมีอะไรบา้ ง เวลาน้ีกต็ อ้ งเช่าหอพกั อยเู่ คี่ยวเขญ็ ใหซ้ ้ือรถยนต์
สักคนั กไ็ ม่ยอม อา้ งแต่วา่ เสียดายเงิน จะเกบ็ ไวป้ ลูกเรือนหอ
เรือนบา้ อะไรกไ็ มร่ ู้ กวา่ จะปลูกไดก้ พ็ อดีตายเสียชาติหน่ึงก่อน"

"แหม ถ้าไดค้ นท่ีว่าน้นั ก็ดีซี" อญั ชญั พูดข้ึนอย่างต่ืนเตน้
"วา่ แตม่ ีจริง ๆหรือเปล่าน่ะ?" แต่พี่สาวคนกลางของหล่อนก็ขดั ข้ึน
วา่

ตำรับรัก

๑๕๙

"คนบา้ เห่ออย่างแกน่ะ พอไดย้ ินคาว่ารถเก๋งเขา้ ก็ตาโต
แลว้ ฉันไม่เห็นสนใจเลย ฉันถือวา่ ความรักสาคญั กวา่ อะไรหมด
ถา้ เรารักกนั จริง ช่วยกนั หาช่วยกนั ทาแลว้ ก็ช่วยกนั เก็บ ไม่ตายเสีย
กค็ งไดน้ งั่ หรอกรถเก๋งน่ะ"

กระเชา้ หวั เราะเยาะนอ้ งสาวคนโตพลางวา่
"น้าหน้าอยา่ งแกกบั คนที่จะเป็ นผวั แก ฉันประมาทหน้า
ใหด้ ว้ ย ต่อให้เก็บเงินจนตายก็ไม่มีหวงั ไดน้ งั่ รถเก๋งหรอก แกอย่า
นึกวา่ คนั หน่ึงเป็นร้อยเป็นชง่ั นะยะมนั เป็นหมื่นเป็นแสนยะ่ "
อรชรหน้าบ้ึง ขยบั จะต่อปากกบั พี่สาว พอดีกบั เสียงนาง
พนั เรียกกระเช้าดังมาจากหน้าร้านบอกว่ามีแขกมาตัดเส้ือให้
ออกไปรับแขก การสนทนาระหวา่ งพี่น้อง ซ่ึงเกือบจะลงเอยดว้ ย
การวิวาทก็จาตอ้ งยุติลงคร้ันกระเช้าเสร็จธุระทางหน้าร้าน และ
กลบั เขา้ มาทางหลงั ร้านอีก ก็ปรากฏว่าน้อง ๆของหล่อนกาลงั
เตรียมตวั จะไปดูภาพยนตร์รอบเชา้ กนั เม่ือไดร้ ับคาชวนกระเช้า
ปฏิเสธ โดยอา้ งว่าวนั อาทิตยห์ ล่อนมีลูกคา้ มากไม่อาจจะปลีกตวั
ไปได้ แตข่ ณะที่กระเชา้ เดินออกมาส่งนอ้ ง ๆ ทีหน้าร้าน ชายหนุ่ม
ร่างสันทดั คนหน่ึงกาลงั กา้ วลงจากรถประจาทางท่ีป้ ายหน้าร้าน
พอดี นอ้ ง ๆของกระเชา้ จึงหนั มาหวั เราะ

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๑๖๐

"นี่เอง ลูกคา้ คนสาคญั ของพ่ีเชา้ มินาล่ะชวนไปดูหนงั ไม่
ยอมไป" มนูญตอ่ วา่ พส่ี าวเป็นเชิงลอ้ เลียน กระเชา้ จึงจบั หูนอ้ งชาย
คนเลก็ บิดเบาๆ แลว้ หนั ไปยมิ้ กบั ประณตซ่ึงกาลงั เดินตรงมา

"โอโ้ ฮ มากนั หมดเลยหรือ พวกเรา" ประณตร้องทกั นอ้ ง
ๆ ของกระเชา้ อยา่ งสนิทสนม "นี่กาลงั จะไปไหนกนั ล่ะ?"
จะไปดูหนงั จะมนสั ตอบแทนน้อง ๆ "พี่ณตไปไหมล่ะ ส่วนพี่เช้า
นะเขาไปไม่ไดห้ รอกลูกคา้ เขามา้ ก" เขาทาเสียงยานคางลอ้ พสี่ าว

"ถา้ ง้นั พ่ีก็ไปไม่ได้เหมือนกนั น่ะซี" ประณตตอบยิ้ม ๆ
อยา่ งอารมณ์ดีอรชรผชู้ ่างสงั เกตกเ็ อย่ ทกั ข้ึน

"พ่ณี ตไม่บายหรือเปล่าจะ๊ ฉนั รู้สึกวา่ หนา้ พ่ีเซียว ๆ คลา้ ย
กบั ไมไ่ ดน้ อนท้งั คืน" คาพูดของอรชรทาให้ทุกคนพากนั มองหนา้
ประณต เป็นเหตุใหช้ ายหนุ่มผนู้ ้ีหวั เราะเบา ๆ

"เปล่าหรอก ไม่ได้เป็ นอะไร เมื่อคืนไปกินเล้ียงกลบั ดึก
ไปหน่อย กก็ ระเชา้ ก็ไปดว้ ยน้ีไม่ห็นมีใครทกั " แลว้ เขาก็พูดต่อไป
วา่ "จะไปดูหนงั ก็รีบไปซี เกา้ โมงจะคร่ึงอยแู่ ลว้ ย่งิ วนั อาทิตยค์ น
ยง่ิ แน่น...เสียดายไม่มีรถเก๋ง ไม่ง้นั ก็จะไปส่งให้ถึงท่ี น้าเสียงของ
ประณตในตอนท้ายดูกระแทกกระท้นั นิด ๆ แต่ไม่มีใครรู้สึก
นอกจากอรชรตามเคย หล่อนมองดูหนา้ พ่ีสาวและพ่ีเขยในอนาคต
อยา่ งไมส่ ู้สบายใจ ขณะที่เดินตามพนี่ อ้ งของหล่อนไปยืนคอยรถที่
ป้ ายรถประจาทาง

ตำรับรัก

๑๖๑

กระเช้าพาประณตข้ึนไปคุยท่ีระเบียงหน้าห้องส่วนตวั
ของหล่อน ซ่ึงเป็นแห่งเดียวที่รอดพน้ สายตาอนั สอดสอดเห็นของ
ลูกมือสาว ๆ ซ่ึงหล่อนมีอยถู่ ึงสามคน

"เธอเป็ นอะไรไปน่ะ ณต ดูหมกมุ่นครุ่นคิดยงั ไงก็ไม่รูซี"
กระเชา้ เอ่ยข้ึนก่อน เมื่อท้งั สองลงนงั่ เรียบร้อยแลว้ ประณตเบือน
หนา้ จากหนา้ ต่างหนั มาทางหญิงคนรัก ในดวงตาของเขาค่อนขา้ ง
หม่นหมอง

"เชา้ เราจะแตง่ านกนั เสียทีดีไหม?" เขาโพล่งออกมาอยา่ ง
ไม่มีปี มีกลอง

"เงินที่ฉนั เก็บไวไ้ ดต้ ้งั แต่ไปนอกมีร้าวๆหา้ หมื่น ถา้ เราซ้ือ
บา้ นเล็กๆสักหลงั ก็คงจะมีเหลือสาหรับเล้ียงเพ่ือนฝูงในวนั งาน
บา้ งหรอก"

"อะไรกนั จ๊ะ ณต" กระเช้าทาท่าอาย แต่สมองของหล่อน
คิดหาอยา่ งรวดเร็ว "ทาไมถึงเกิดใจร้อนข้ึนมาล่ะ เธอเคยบอกฉัน
ว่าจะซ้ือที่กวา้ ง ๆริมถนนสักแปลง แล้วก็ปลูกเรือนหอให้สวย
ท่ีสุด นอกจากน้ีเธอยงั กะโปรแกรมจะซ้ือรถยนตส์ วยๆสักคนั หน่ึง
ดว้ ย ลืมเสียแลว้ หรือจะ๊ ? "

"น่นั เป็ นคาพูดของเธอ ไม่ใช่ของฉัน ฉันยงั คดั คา้ นเธอ
เลยว่า ถ้าจะได้ตามคาพูดของเรา ฉันจะตอ้ งหาเงินให้ได้สักห้า
แสนเป็ นอย่างน้อย ก็แล้วเราจึงจะมีเงินถึงห้าแสนมิต้องไป

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๑๖๒

แตง่ งานเอาเมื่อฟันฟางรวนแลว้ หรือ? " เสียงห้วน ๆ ของชายหนุ่ม
ทาให้กระเชา้ โผเขา้ ไปกอดเขาอยา่ งเอาใจ หล่อนหวั เราะคิก ๆอยู่
กบั อกคนรัก

"ก็จะเป็ นไรไปเล้า เรารักกนั มาต้งั แต่เด็กทาไมจะแต่งาน
กนั ตอนแก่แลว้ ไม่ได.้ ....หรือเธอไวใ้ จฉนั เธอกลวั ฉนั จะเปล่ียนใจ
หรือจะ๊ ?"หล่อนหวั เราะอีก ดว้ ยกระแสเสียงท่ีบอกความภูมิใจใน
ตนเอง เม่ือนึกถึงชายหนุ่มผเู้ ป็นเจา้ ของรถยนตค์ นั ใหญส่ ี
บรอนซ์เงินน้นั ว่าตามจริงชายหนุ่มคนน้ันก็ออกจะแสดงท่าว่า
หลงใหลในตวั หล่อนอยา่ งมากมายเสียดว้ ยซี จะไม่ใหป้ ระณตหึง
ไดอ้ ยา่ งไร!

"เปล่าเลยเชา้ ฉนั ไม่ไดไ้ ม่ไวใ้ จเธอหรือกลวั เธอจะเปลี่ยน
ใจ" ประณตตอบดว้ ยเสียงเรียบท่ีสุด "ที่ฉนั เร่งให้เธอแต่งานดว้ ย
น้นั เป็นเพราะฉนั ไม่ไวใ้ จตวั เองต่างหาก!!"

กระเช้าไดย้ ินคาพูดประโยคหลงั ของประณตชดั เจน แต่
หล่อนหาเขา้ ใจความหมายของเขาไม่ ดว้ ยใจของหล่อนขณะน้ี
กาลังนึกถึงภาพท่ีเกิดข้ึนในฝันท่ีเพิ่งผ่านมาอย่างสด ๆ ร้อน ๆ
และกก็ าลงั ประมาณใจตนเองวา่ หล่อนจะใจออ่ นดว้ ยความ
วา่ ทนหรือไม่ หากประณตจะวง่ิ เขา้ มาวงิ วอนหล่อนจริง ๆ ดงั ภาพ
ท่ีปรากฎในฝันน้นั เมื่อคิดถึงตอนน้ี กระเชา้ ก็ลอบยิ้มอยา่ งขบขนั

ตำรับรัก

๑๖๓

ตนเองและในยิ้มน้นั แฝงความรู้สึกสมเพชชายหนุ่มผูท้ ่ีร่างของ
หล่อนยงั คงอยใู่ นวงแขนของเขาน้ีดว้ ย!

ส่วนประณตน้นั เล่า ขณะที่เขาโอบร่างของกระเชา้ ไวใ้ น
วงแขนน้ัน ภาพที่ปรากฏในมโนนึกของเขาน้ันหาใช่ภาพหญิง
สาวร่างอวบอดั หนา้ ขาวผอ่ ง ปากแดงและดดั ผมทรงสมยั ใหม่ไม่
แต่กลบั เป็ นภาพหญิงสาวร่างสูงโปร่ง ผูม้ ีผิวละเอียดน้าตาลอ่อน
และมีมวยผมอนั ดาขลบั จมูกของเขาอุปาทานไดก้ ล่ินหอมอนั
หวิวท่ีระเหยจากเรื อนร่างสมสวน ทีซ่อนอยู่ในชุดสีเปลือก
ขา้ วโพด ซ่ึงเขาไดม้ ีโอกาสเขา้ ใกลเ้ พยี งสองสามนาทีเมื่อคืนน้ี!!...

เพ่ือให้โอกาสศุกลวัณณ์ ได้คุยกับกระเช้าแต่ลาพัง
ประณตก็ลุกจากที่นงั่ ของเขา โดยอา้ งว่าเมื่อยและตอ้ งการจะไป
เดินเล่นต่อจากน้ันเขาก็เดินเร่ือยของเขา ออ้ มมาทางหลบั า้ น ซ่ึง
เงียบสงดั ปราศจากผคู้ น มีแตเ่ สียงเพลงจากวงบรรเลงอยู่ ณ สนาม
หญา้ หนา้ บา้ นดงั ตามมาเบา ๆ

เม่ือถึงเฉลียงหลงั ตึก เทา้ ของเขาก็ชะงกั เม่ือเห็นหญิงสาว
คนหน่ึงยนื พงิ ลูกกรงอยแู่ ต่ผเู้ ดียว แสงนวลของจนั ทร์ขา้ งข้ึน
อ่อน ๆ สาดส่องร่างน้นั แลดูงามประดุจภาพป้ัน บรรยากาศบริเวณ
น้นั อบอวลไปดว้ ยกลิ่นหอมของดอกราตรี ที่ข้ึนอยรู่ ิมเฉียงเป็ นพุม่
ใหญ่ ประณตกา้ วเทา้ ข้ึนบนั ไดอยา่ งไม่รู้สึกตวั เสียงฝี เทา้ ของเขา
ทาใหห้ ญิงสาวหนั มามอง แมจ้ ะอยใู่ นบริเวณท่ีมีแสงสวา่ งไม่มาก

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๑๖๔

นกั เขาก็แลเห็นอาการสะดุง้ น้อยๆของหล่อนไดถ้ นดั และเมื่อเขา
เดินเขา้ ไปใกล้ หล่อนก็ทกั เบาๆวา่

"คุณประณตหรือคะ?" เขาไมต่ อบคาถามน้นั แต่กลบั ยอ้ น
ถามหล่อนวา่

"คุณหนูเล็กมายืนอยู่เงียบ ๆ คนเดียว คงเบื่อคนกระมงั
ครับ?"

เปล่าหรอกค่ะ ดิฉันมาเป็ นเพ่ือนพ่ี น้อง ๆ เขา้ ห้องน้า
กนั น่ะค่ะ เห็นยงั ไม่เสร็จเลยออกมายืนคอยตรงน้ี ขา้ งในตึกร้อน
นกั อีกอยา่ งหน่ึงตรงน้ีหอมดอกราตรี ดิฉนั ชอบมากทีเดียว"

"ชอบดอกดว้ ยหรือชอบแต่เพียงกล่ินครับ?" ประณตถาม
ข้ึนอีก เม่ือเห็นว่าช่อราตรีช่อที่ย่ืนใกล้ลูกกรงเฉลียงที่สุดก็ยงั อยู่
เกินระยะท่ีหญิงสาวจะเอ้ือมมือถึงบงั อรสุวรรณีเฉยเสียมิไดต้ อบ
คาถามประโยคน้นั เพราะถา้ หล่อนตอบวา่ ชอบดอกดว้ ยก็เท่ากบั
ขอร้องให้เขาช่วยเด็ดใหห้ ล่อนทางออ้ ม แต่ประณตก็เขา้ ใจอาการ
น่ิงของหล่อน เขาจึงเอ้ือมมือออกไปเด็ดดอกสีขาวสะพร่ังช่อหน่ึง
มาส่งใหห้ ญิงสาวบงั อรสุวรรณีก็รับไวพ้ ร้อมกบั กล่าวขอบคุณ
เบา ๆ ขณะน้ัน กลิ่นหอมอีกชนิดหน่ึงก็โชยมากระทบฆาน
ประสาทของประณตเขาสามารถแยกกล่ินอนั ระร่ืนน้นั ออก
จากกล่ินหอมฉุนเฉียวของดอกราตรีได้อย่างง่ายดาย คร้ันแล้ว
หญิงสาวกเ็ อ่ยถามข้ึน

ตำรับรัก

๑๖๕

"คุณประณตมารอ...ใครหรือคะ?"
"มิได"้ เขาตอบเรียบๆ ซ่อนความกระดากมิให้ปรากฎใน
น้าเสียง "ผมอยากฟังเพลงไกลๆ คิดวา่ คงเพราะกวา่ ฟังใกล้ ๆ วง
ดนตรีเลยเดินเร่ือย ๆ มาทางน้ีไมค่ ิดวา่ จะไดพ้ บ...เออ้ ..."
"ถ้าเป็ นการขดั ความประสงค์ของคุณท่ีตอ้ งการยืนฟัง
เพลงคนเดียว ดิฉนั จะเขา้ ไปขา้ งในก็ไดค้ ะ่ " บงั อรสุวรรณีพูดพลาง
ขยบั จะเดินเข้าข้างใน แต่ประณตสาวเท้าออกไปขวางทางไว้
เสียก่อน พดู เสียงร้อนรนวา่
"โปรดอย่าเขา้ ใจผิด ท่ีผมพูดว่ไม่คิดว่าจะได้พบคุณหนู
เล็กน้ัน ผมพูดเพราะ....เออ้ ...ไม่ใช่ไม่อยากพบ แต่เป็ นเพราะไม่
ทนั คิดวา่ จะมีโชคดีไดพ้ บคุณตา่ งหาก"
"ดิฉันยงั ไม่สู้เขา้ ใจ" หล่อนกล่าว ทนั ไปทางอื่นท่ีไม่ใช่
ทางท่ีเขายืนอยู่ "ต้งั แตกโมงเยน็ จนถึงเกือบสี่ทุ่มนี่ ดูเหมือนเราจะ
ไดอ้ ยใู่ นสนามหนา้ บา้ นดว้ ยกนั ตลอดเวลา ทาไมคุณจึงคิดวา่ ไม่ได้
พบดิฉนั คะ แต่บางทีคุณอาจจะไม่ทนั เห็นดิฉนั ก็ได"้ น้าเสียงของ
หล่อนฟังไม่ออกวา่ เยาะหรือตดั พอ้ เมื่อกล่าวตอนทา้ ย
"ทาไมผมจะไม่เห็น ผมเห็นอยตู่ ลอดเวลา แตค่ ุณหนูเล็กสิ
ไมเ่ คยมองมาทางผเลย" ประณตพดู เสียงห้วนอยา่ งขดั ใจ "ผมไม่มี
โอกาสไดค้ ุยกบั คุณหนูเลก็ แต่สกั คา"

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๑๖๖

"ง้นั หรือคะ เอ คุณมวั แต่ไปคุยกบั ใครอยเู่ ล่าคะ?" บงั อร
สุวรรณีพดู ในเสียงหวั เราะ น้าเสียงของหล่อนทาใหช้ ายหนุ่มหนา้
ชา เขาปฏิเสธอีกอกั วา่

"มิได้ ผม...เออ้ หมายความวา่ ..."
"หนูเล็กจ๊ะ ไปกนั เถอะ เดี๋ยวน้องแตว้ คอยแย่ ยิ่งบอกให้
มาเร็ว ๆ อยดู่ ว้ ย" เสียงสอางอปั สรดงั มาจากภายใน บงั อรสุวรรณี
จึงขานรับ แล้วก็หันหลงั เดินจากไปโดยไม่ลืมหทอดสายตอนั มี
ประกายสดใสมายงั ชายหนุ่มแทนถอ้ ยคาร่าลา!

*

๑๒
ขณะท่ีประณต ปริวรตกุล ก้าวเท้าออกจากสานักงาน
แถลงข่าวอังกฤษ ซ่ึงต้ังอยู่ที่สี่พระยาในเย็นวันหน่ึงเขาก็ได้ยิน
เสียงใครคนหน่ึง ร้องเรียกเขาอยู่เบือ้ งหลัง คร้ันชายหนุ่มเหลียว
ไปทางเสียงน้ัน ก็แลเห็นศุกลวัฒณ์กวักมือเรียกเขาอยู่ท่ีรถ
ประณตจึงยกมอื ทกั ทายแล้วก้าวเดนิ เข้าไปหา ขณะน้ันมีเสียงหน่ึง
กระซิบอยู่ที่หูของเขาว่า 'น่ีไงล่ะ' ชายคนท่ีกาลังจะแย่งคู่รักของ
เจ้า อย่า! อย่าไปคบกบั มนั มันมาทาตีสนิทกับเจ้าก็เพือ่ หาช่องทาง
แย่งหล่อนไปเสียจากเจ้าเท่าน้ัน' แต่กระน้ัน เท้าของประณตกย็ งั
ก้าวต่อไปท้ัง ๆที่เขาพยายามบังคับใจให้นึกเกลียดชังชายหนุ่มผู้
กาลงั ยนื ยมิ้ ต้อนรับเขาอยู่น้ัน เพื่อให้คล้ายคลึงกับความรู้สึกทช่ี าย
ผู้กาลังจะสูญเสียคนรัก จะพงึ มีต่อคู่แข่งของเขา แต่ประณตก็หา
ทาได้เป็ นผลสาเร็จไม่ ความรู้สึกทเี่ ขามตี ่อชายผ้นู ี้ นอกจากจะเป็ น
ความรู้สึกชนิดเดียวกบั ทบ่ี ุคคลพึงมีต่อมิตรสนิดของตนแล้ว ยงั มี
ไมตรีจิตอนั ลา้ ลกึ ซึ้งไม่อาจอธิบาย ได้แฝงอยู่ในความเป็ นมิตรน้ัน
อกี ด้วย
"ไปไหนมาครับ คุณตน้ ?" ประณตเอ่ยทกั ข้ึนเม่ือเดินเขา้
ไปใกล้
"ก็มาหาคุณน่ะ เอย็ ไมใ่ ช่ ผมต้งั ใจจะมาขอข่าวท่ีเขาพิมพ์
โรเนียวไวไ้ ปอ่านหาความรู้สักหน่อย แต่พอมาถึงพอดีออฟฟิ ศ

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๑๖๘

ปิ ด" ศุกลวณั ณ์พูดยิ้ม ๆ ใช่สายตาสังเกตุสีหน้าประณตว่าจะ
อาการกินแหนงแคลงใจในตวั เขาแฝงอยบู่ า้ งหรือไม่ หลงั จากที่เขา
ไดถ้ ือโอกาสเขา้ คลุกคลีกบั กระเช้า ไม่วา่ จะเป็ นต่อหนา้ หรือลบั
หลังชายหนุ่มผูน้ ้ี แต่จนแล้วจนรอด เขาก็ค้นไม่พบอาการกิน
แหนงแคลงใจน้นั !

"อยากไดข้ ่าวหรือครับ โธ่ไม่น่าจะตอ้ งลาบากมาถึงน่ีเลย
ทีหลงั ตอ้ งการอะไรโทร.มาบอกก็ไดน้ ่ีครับ แลว้ ผมจะเอาไปให้ท่ี
บา้ นเอง"

"คุณรู้จกั บา้ นผมดว้ ยหรือ?" ศุกลวณั ณ์ถามข้ึน ยิม้ อย่ใู น
หนา้

"รู้จกั ซีครับ ภาสเขาเคยช้ีให้ผมดู วนั น้นั ไปธุระดว้ ยกนั
บงั เอิญผ่านหน้าบา้ นคุณพอดี รับรองว่าไปถูกแน่" ประณตตอบ
ซื่อ ๆโดยไม่เขา้ ใจอาการยมิ้ ของศุกลวณั ณ์

"แหม ผา่ นหนบา้ นผมท้งั ที จะแวะเย่ียมผมหน่อยก็ไม่ได้
ใจจืดจริงคุณสองคนนี่"

"อยา่ ไปว่าภาสเลยครับ เขาชวนให้ผมแวะเหมือนกนั แต่
ผม...ไมก่ ลา้ ..." ประณตตอบคอ่ นขา้ งตะกกุ ตะกกั ในตอนทา้ ย

"แปลว่าคุณณตใจจืดคนเดียวยงั ไม่พอ ยงั ชักชวนให้คุณ
ภาสพลอยใจจืดไปดว้ ย" "ผม...ไม่กล้าเขา้ ไปเฉย ๆ" ชายหนุ่มผู้

ตำรับรัก

๑๖๙

อ่อนวยั กวา่ พยายามช้ีแจง "แต่ถา้ มีธุระอยา่ งเช่นเอาข่าวไปให้คุณ
ตน้ ยงั ง้ีผมอาจจะกลา้ เขา้ ไป"

เมื่อได้ฟังคาตอบของประณต ศุกลวณั ณ์ก็ยิ้มกวา้ งข้ึน
น่ีเองเป็ นเหตุให้ประณตยากจะเอาข่าวไปให้เราท่ีบา้ น เขาพูดกบั
ตวั เองแลว้ กพ็ ดู ดงั ๆวา่

"เป็นอยา่ งไรจึงไมก่ ลา้ ไปบา้ นผม กลวั คุณพอ่ หรือ?"
"เปล่าหรอกครับ ผมรู้จกั ภาสว่าท่านใจดี เห็นภาสเรียก
คุณป่ ทู ุกคา"
"แต่คุณไม่ต้องพลอยเรียกท่านว่าป่ ูด้วยหรอกนะ ผมข้ี
เกียจจะเป็ นอาของคุณ" ศุกลวณั ณ์พูดทีเล่นทีจริง แต่เมื่อคิดดูว่า
คาพูดประโยคน้นั อาจทาให้ประณตเขา้ ใจผิดว่า ตนรังเกียจท่ีจะ
นบั เขาเขา้ ในเครือญาติ จึงรีบพูดต่อไปว่า "อย่างคุณเรียกท่านว่า
พอ่ ดีกวา่ เพราะอายขุ องคุณขนาดนอ้ งชายของผม ส่วนคุณภาสกบั
คุณแตว้ น่ะท่ีคุณอาใหเ้ รียกยงั ง้นั กเ็ พราะคุณอานบั ถือคุณพอ่ มาก"
"ผมไมอ่ าจเอ้ือมถึงเพยี งน้นั หรอกครับ" ประณตตอบ
เบา ๆ หน้าเร่ิมแดงเพราะคิดไปไกลเกินกวา่ คาพูดของศุกลวณั ณ์
แต่เม่ือรู้วา่ ศุกลวณั ณ์จะสังเกตุเห็นสีหน้าของเขา เขาจึงรีบเปล่ียน
เรื่องเสีย "แหม รถใหม่ของคุณตน้ สวยจริงนะครับเห็นวนั กินเล้ียง
กย็ งั ไมไ่ ดท้ กั "

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๑๗๐

"ขอบคุณท่ีชมรถผม แต่จะขอบคุณมากกว่าน้ีถ้าจะให้
เกียรตินงั่ ไปกบั ผมสักคร้ัง" ศุกลวณั ณ์ตอบอยา่ งร่าเริง

ประณตเลิกคิ้วดว้ ยความประหลาดใจ
"จะไปส่งผมท่ีบา้ นหรือครับ?" "จะไปส่งน่ะส่งแน่ แต่
อยากชวนไปที่อ่ืนก่อน...ข้ึนมาซีครับ" ศุกลวณั ณ์ชวนพร้อมกบั
เปิ ดประตรู ถให้ ประณตจึงกา้ วข้ึนไปนงั่ ตอ่ จากน้นั รถกแ็ ลน
ไปยงั บริทิชเคาน์ซิล ที่สะพานพุทธยอดฟ้ าระหว่างทาง ประณต
อดท่ีจะนึกฉงนไม่ได้ว่าเหตุไรศุกลวณั ณ์จึงต้องแก้ตัวว่าไม่ได้
ต้งั ใจมาหาเขา ท้งั ๆ ที่พฤติการณ์ของศุกลวณั ณ์บ่งชดั ๆ วา่ เจตนา
มาหาเขาโดยแท?้ !
เหมือถึงท่ีหมาย ศุกลวณั ณ์ก็ชวนประณตลงจากรถเดินเขา้
ไปในอาคร่ แห่งน้นั พลางกล่าววา่
"คุณจักเจา้ หน้าที่ท่ีน่ีหลายคนไม่ใช่หรือครับ อยากจะ
ขอให้ช่วยทาบตั รสมาชิกให้ผมทีจะไดย้ ืมหนงั สืออ่านบา้ ง เขาจะ
ปิ ดหรือยงั ไมร่ ู้ซี" ประณตกม้ ลงดูนาฬิกาก่อนจะตอบวา่
"ยงั หรอกครับ อีกสิบนาที เขปาดสิบเจ็ดคร่ึง เรารีบเดิน
หน่อยคงทนั ....เอ๊ะ นนั่ คุณใหญ่" เขามองไปที่ชายหนุ่มผวิ คล้าร่าง
สูงโปรงคนหน่ึงท่ีนงั่ อยู่ที่เกา้ อ้ีรับแขกช้นั ล่าง ทาอาการคลา้ ยกบั
รอใครคนหน่ึง เพราะเขานง่ั เฉย ๆ ไม่ไดอ้ ่านหนงั สือเหมือนคน
อ่ืน ๆท่ีนง่ั อยใู่ นหอ้ งน้นั ศุกลวณั ณ์กแ็ ลเห็นนอ้ งชายจึงเดินเขา้

ตำรับรัก

๑๗๑

ไปทกั
"มาหาหนงั สืออ่านหรือ คุณใหญ่?" เสียงของเขาทาให้

ชายหนุ่มคนน้ันหรืออีกนัยหน่ึงพนั ธุ์เมธางค์ ทายาทแห่งสกุล
'อมร' สะดุง้ เยอื กเหลียวขวบั มาทนั ที

"ออ้ พ่ีตน้ น่ะเอง" เขาทกั อยา่ งเกอ้ เขินเต็มทีแลว้ พดู ต่อไป
วา่ " ฮื่อมาอ่านหนงั สือ แต่ไม่ไหวไม่เห็นมีอะไรดีๆอ่านเลย มีแต่
แมกกาซีนเลว ๆ เลยนงั่ เล่นไป พลางๆ ก่อน"

"ถา้ ตอ้ งการหนงั สือดี ๆเชิญบนช้นั ท่ีสองซีครับ แต่ถา้ คุณ
ยงั ไม่ได้เป็ นสมาชิกผมจะยืมให้ก่อนก็ได้ ประณตรับอาสาอย่าง
เต็มใจ แต่พนั ธุ์เมธางค์หาไดโ้ ตต้ อบไม่เขาทาท่ากระสับกระสาย
คลา้ ยตดั สินใจไม่ถูกว่าจะทาอย่างไรต่อไปแต่ขณะชาวตะวนั ตก
คนหน่ึงก็เดินลงบนั ไดมา แวบแรกท่ีเห็น ศุกลวณั ณ์ก็จาไดว้ า่ เป็ น
สตรีคนเดียวกบั ท่ีเขาเห็นนั่งรถคู่ไปกบั น้องชายของเขาเม่ือวนั
ก่อนน้นั เอง หล่อนเดินเขา้ มาหาพนั ธุ์เมธางค์ ร้องทกั วา่

"Hello May! Did I keep you waiting long?"
พนั ธุ์เมธางคท์ าหนา้ เจื่อน ๆหลบสายตาพี่ชาย พลางตอบ
ปฏิเสธออ้ มแอม้ อยใู่ นราคอ ในท่ีสุดเขาก็ลุกข้ึนยืน พูดกบั หนุ่มท้งั
สองคนวา่

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๑๗๒

"ไปก่อนละ" แล้วก็หันไปทางหญิงสาวผมทองคนน้ัน
กล่าววา่ "Let's go"แตก่ ่อนที่ท้งั สองจะเดินจากไป แหม่มสาวผนู้ ้นั
เหลือบไปเห็นประณตเขา้ ก็ชะงกั ร้องทกั อยา่ งยนิ ดี

"Hello Nod very glad to seeyou" หล่อนหนั ไปพูดกบั
พนั ธุ์เมธางค์ "A minute, please" แลว้ ก็หันมาทางประณตอีก
"Any business?"

"No business, Lucy. Thank you" ประณตตอบดว้ ยสีหนา้
ปรกติไม่แสดงว่าสังเกตเห็นอาการกระสับกระส่ายของพนั ธุ์
เมธางค์ แหม่มสาวผมู้ ีนามวา่ ลูซี่น้นั ขยบั จะพดู ต่อไปอีก แต่สหาย
หนุ่มของหล่อนเอามือแตะที่ขอ้ ศอกหล่อนเป็ นเชิงเตือนใหร้ ีบไป
หล่อนจึงกล่าวกบั ประณตแตเ่ พียงวา่

"I have to go now. So long" ซ่ึงประณตก็กล่าวตอบวา่
"So long. See you again"
เมื่อท้งั สองเดินลบั ตวั ไปแล้ว ประณตก็ก้มลงดูนาฬิกา
ขอ้ มือ แต่แลว้ เขาก็ทิง้ แขนท้งั สองขา้ งตวั พดู แกมหวั เราะวา่
"สิบเจ็ดคร่ึงพอดี เราอย่าเพ่ิงไปกวนเจา้ หน้าที่เขาเลยนะ
ครับ ไวพ้ รุ่งน้ีค่อยมาใหม่ก็แลว้ กนั " "พรุ่งน้ีตอนเยน็ ผมมีธุระเสีย
ดว้ ยซี เอาไวว้ นั พฤหสั หนา้ ก็แลว้ กนั " แต่แลว้ ศุกลวณั ณ์ก็ร้องข้ึน
คลา้ ยกบั เพิ่งนึกข้ึนไดท้ ้งั ๆ ท่ีความจริงน้นั เขาหาโอกาสท่ีจะพดู

ตำรับรัก

๑๗๓

ประโยคน้ีมาต้งั แต่วินทีแรกท่ีได้พบประณเมื่อคร่ึงช่วั โมงก่อน
"อ้อ ไม่ได้ๆ วนั พฤหัสหน้ตอ้ งไปงานชุมนุมนิสิตหญิงท่ีจุฬาฯ
คุณหนูเลก็ ชวนไวน้ านแลว้ เธอเป็นกรรมการกบั เขาดว้ ยเลยมีสิทธ์ิ
เชิญแขกไดส้ องคน" ศุกลวณั ณ์พูดเรื่อย ๆท้งั ๆท่ีรู้ดีวา่ ขอ้ วามทา้ ย
ไม่เก่ียวขอ้ งกบั เรื่องท่ีกาลงั พดู กนั อยขู่ า้ งตน้ น้นั เลย

"ง้นั หรือ แหม คงสนุกมากะครับ สมยั ท่ีผมยงั เรียนอยจู่ า
ไดว้ า่ สนุกมากท่ีเดียวแตเ่ ม่ือจบออกมาแลว้ ก็ไม่เคยไปเท่ียวอีกเลย"
ประณตมีท่าทางกระตือรือร้น เม่ือไดย้ ินชื่อ 'คุณหนูเล็ก' หลุดจาก
ปากสหาย "นึก ๆ กช็ กั อยากไปบา้ ง

"อยากไปก็ไปซีครับ คุณก็เป็ นนิสิตเก่าน่าจะไปมากกว่า
ผมอีก" ศุกลวณั ณ์กระตุน้ ยมิ้ อยใู่ นหนา้ ตามเคย

"แต่ผมไม่มีบตั รเชิญ" ประณตทาหนา้ จ๋อย "จะไปนงั่ ขา้ ง
หลงั รวมๆนิสิตปัจจุบนั ก็ชกั กระดากวา่ เป็ นผใู้ หญ่ไปแยง่ ที่นง่ั งาน
น้ีผมจาไดว้ ่า คนแน่นท่ีสุด เพราะพวกผูช้ ายสนใจกนั มาก" เขา
หวั เราะประกอบคาพดู ตอนทา้ ย

"ผมมีบตั รเชิญเหลืออยใู่ บหน่ึง อยากไดใ้ หมล่ะ?"
ศุกลวณั ณ์เอ่ยข้ึนพล่างล้วงมือลงไปในกระเป๋ าเส้ือเครื่องแบบ
ตรวจการของเขา แต่คร้ันรู้สึกตวั วา่ ออกจะแสดงทาเตม็ อกเตม็ ใจ
มากเกินไปกเ็ สหยบิ บุหรี่ข้ึนมาจุดสูบ พร้อมกนั กบั ส่งใหส้ หาย

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๑๗๔

มวนหน่ึง ม่ือประณตปฏิเสธ เขาก็ชวนออกมาข้ึนรถ โดยทาเป็ น
ไม่สนใจกบั เรื่องที่พดู คา้ งอยู่ ขณะที่รถคล่ือนจากท่ี ประณตก็เอ่ย
ข้ึนอีกอยา่ งติดใจ

"เม่ือก้ีคุณตน้ ว่ามีบตั รเหลือหรือครับ ไหนคุณว่าคุณหนู
เล็กไดเ้ พียงสองบตั รเท่าน้นั แลว้ คุณพี่คุณน้องคนอื่น ๆไม่อยาก
ไปกนั บา้ งหรืออยา่ งไร?"

"คุณใหญ่กับคุณกลางไม่ไป ส่วนน้องอ่อนก็ไม่ตอ้ งใช้
บตั รเชิญเพราะเป็ นนิสิตอยู่เอง...แรกก็ว่าจะชวนคุณภาส ทีน้ีคุณ
แตว้ ว่าวนั พฤหัสหน้าคุณภาสตอ้ งอยูเ่ วรที่ปากเกร็ดเลยไปไม่ได้
ตกลงบตั รเลยเหลือ" ศุกลวณั ณ์ตอบเรื่อยๆ แต่ใจรอฟังคาตอบของ
เพือ่ น

"แหม ถา้ ง้นั ...." ประณตเอ่ยข้ึนอยา่ งเกรงใจ "ผมอยากจะ
ขอบตั รที่เหลือนนั่ ...เกิดนึกอยากสนุกข้ึนมามงั่ " เขาหวั เราะกลบ
เกล่ือนความกระดากของตนเอง

เอาซีครับ แล้วตอนบ่ายวันพฤหัสผมจะไปรับคุณที่
ออฟฟิ ศเลย...ไม่ตอ้ งเกรงใจหรอกไม่ใช่คนอื่คนไกลที่ไหน" เขา
กล่าวประโยคทา้ ยเม่ือเห็นประณตทาท่าจะคน้ "เด๋ียวผมส่งคุณ
แลว้ จะไปแวะรับคุณหนูเล็กท่ีบา้ นคุณอาหลวงไปเล่นแบดกบั คุณ
แตว้ ท่ีจริงคอร์ทท่ีบา้ นกม็ ี ทุกทีกเ็ ล่นกนั ท่ีบา้ น แต่วนั น้ีคุณ

ตำรับรัก

๑๗๕

แตว้ ชวนให้ไปเล่นที่บา้ นรอ เพราะเธอมีเพื่อนใหม่มาเล่นด้วย"
เมื่อเอ่ยคาว่า เพื่อนใหม่" ศุกลวณั ณ์ทาท่าลบั ลมคมในนิดหน่อย
เมื่อประณตชกั ว่าใคร เขาก็ตอบวา่ "ก็นายไภษชั ยย์ งั ละ เด๋ียวน้ีพี่
แก่ไปหาคุณแตว้ แทบทุกวนั " ต่อจากน้นั ศุกลวณั ณ์ชะลอรถถาม
วา่ "บา้ นคุณอยแู่ ถวบางลาพนู ีไมใช่หรือจะใหจ้ อดตรงไหนละ?"

"เดี๋ยวครับ อยา่ เพิง่ จอด...เออ้ ผม" ประณตพูดตะกุกตะกกั
"ผมอยากอาศยั ติดรถไปคุยกบั ภาสสักหน่อย ไม่ได.้ ..อา้ พบกนั มา
ต้งั สองสามวนั แลว้ "

ศุกลวณั ณ์คือเกือบจะหวั เราะออกมาดว้ ยความขบขนั เมื่อ
ไดย้ นิ คาพดู ประโยคน้นั เขาคิดวา่ เขารู้สาเหตุของการที่ประณตเกิด
อยากจะไปคุยกบั ประภาสในวนั น้ีดี! แต่ชายหนุ่มก็วางหน้าเฉย
เมื่อกล่าวอยา่ งเอ้ือเฟ้ื อตามนิสยั วา่

"ไดซ้ ีครับ จะเป็นไรไป"
เม่ือรถของศุกลวณั ณ์เล้ียวเข้ามาในบา้ นของหลวงรักษ์
ราชพสั ดุ์ มีหนุ่มสาวส่ีคนกาลงั เล่นแบดมินตนั อยู่ ณ คอร์ทซีมนต์
หน้าบา้ น บงั อรสุวรรณีกาลงั เล่นคู่กบั ประกาสอยู่ทางด้านที่หัน
หนา้ สู่ถนนโรยกรวดหนา้ บา้ นพอดี ทนั ทีที่แลเห็นชายหนุ่มอีกคน
หน่ึงที่กาลงั กา้ วลงจากรถของพ่ีชายหล่อนก็ตีลูกพลาด ลูกขนไก่
ลอยไปติดยใู่ นตาข่ายสีแดงขึงอยรู่ ะหว่างเสาท้งั สองตน้ น้นั เสียง
ฉมชบาหวั เราะพลางพดู แจ๋วๆ วา่

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๑๗๖

"น่ีเป็ นลูกแรกที่ประธานแบดของ 'สีเทา' ตีพลาดในเกม
น้ี" ต่อจากน้นั ประภาสกเ็ อ่ยข้ึนวา่

"แน่ะ พรรคพวกมากนั อีกสองคน เลิกกนั ก่อนเถอะเดี๋ยว
คอ่ ยเล่นกนั ใหมใ่ หค้ รบเซ็ทเลย"

ทุกคนจึงโยนแร้กกิ้ง แลว้ เดินมาตอ้ นรับผมู้ าใหม่ ฉมชบา
ฉุดมือเพื่อนหญิงเดินแกมว่ิงนาหน้าฝ่ ายชายมาก่อน แต่บงั อร
สุวรรณีรู้สึกขาชาจนก้าวไม่ค่อยออกเพราะขณะน้ี หล่อนสวม
กางเกงขาส้ันเลยเข่าข้ึนมาถึงหน่ึงคืบ ดว้ ยเป็ นกางเกงของฉมชบา
ผมู้ ีร่างเต้ียกวา่ หล่อน แมว้ า่ คร้ังน้ีจะไม่ใช่คร้ังแรกท่ีหญิงสาวสวม
กางเกงขาส้ันต่อหน้าบุรุษเพศ แต่ก็เป็ นคร้ังแรกที่หล่อนรู้สึกอาย
ท่อนขาอนั เปลเปลือยของหล่อนเป็นกาลงั !

"เลิกเสียทาไมครับ คุณแตว้ เล่นต่อไปอีกซีครับ ผมจะขอ
นง่ั ดูไปพลาง ๆก่อน เดี๋ยวค่อยเล่น" ศุกลวณั ณ์เอ่ยทกั เจา้ ของบา้ น
สาว ทาไม่เห็นอาการ 'ขาแกวง่ ' ของประณต เมื่อประจนั หน้ากบั
นอ้ งสาวของเขา

"ยงั ไม่เล่นละค่ะ เหนื่อยจะตายแล้ว น่ังพกั ก่อนดีกว่า...
หนูเลก็ ซีเก่งจงั ไม่เห็นมีทา่ วา่ จะเหนื่อย"

"ใครไม่เหนื่อย" เพื่อนหญิงของหล่อนค้านข้ึนทันที่
"กาลงั คิดวา่ จบเกมส์น้ีจะขอเลิกอยทู่ ี่เดียว" ขณะน้นั ประภาสกบั
ไภษัชย์ก็เดินตามมาถึง ประณตเอ่ยปากพูดอะไรเลยก็แลเห็น

ตำรับรัก

๑๗๗

สายตาของฉมชบาที่ทอดไปยงั ไภษชั ยอ์ ยอู่ ยา่ งชื่นชมทาใหเ้ ขาอด
นึกถึงท่าทางลับลมคมในของศุกลวัณณ์ม่ือสักครู่ น้ีไม่ได้
ขณะเดียวกันเขาก็แลเห็นสายตาอันเศร้าหมองของประภาสท่ี
มองดูน้องสาวในนามของตนแวบหน่ึง แมจ้ ะได้พบกันในช่วง
ระยะเวลาเพยี งเล็กนอ้ ย ภายหลงั ที่ไดจ้ ากกนั เป็นเวลาหลายปี
แต่ความช่างสังเกตของประณตทาให้เขารู้ว่า ประภาสไม่ใคร่มี
ความสุขนกั บดั น้ีประณตคิดวา่ เขาทราบสาเหตุแห่ความไร้สุขของ
ประภาสอยา่ งแจ่มชดั ทีเดียวเป็ นหตุให้ประณตตอ้ งถอนใจใหญ่
ดว้ ยความรู้สึกคลา้ ยกบั มีภูเขาลูกท่ีสองทบั ซอ้ นลงไปบนทรวงอก
อนั หนกั อ้ึงอยู่แต่เดิมของเขา แต่ไม่มีใครนอกจากตวั ของประณต
เองเท่าน้ัน ท่ีรู้ว่าความรู้สึกหนักอกอนั มีอยู่แต่เดิมของเขาน้ัน
เน่ืองมาจากอะไรเป็ นสาเหตุ!

ขณะน้นั บงั อรสุวรรณีก็กล่าวกบั เพื่อนสาวดว้ ยเสียงเบา
ว่า "ฉันจะไปขา้ งในก่อนนะแตว้ เหน่ือยเต็มท่ีเล่นไม่ไหวแล้ว"
เมื่อฉมชบาพยกั หน้า หล่อนก็วง่ิ เหยาะ ๆ ขา้ มสนามหายเขา้ ไปใน
ตึก

บงั อรสุวรรณีกลบั ออกมาอีกคร้ัง ในเคร่ืองแต่งกายแบบ
นิสิตเรียบร้อย เม่ือเดินมาถึงสนามและมองห็นชายหนุ่มผนู้ งั่ อยทู่ ่ี
เกา้ อ้ียาวริมสนามแต่เพียงคนเดียวกห็ ยดุ ชะงกั มีอาการคลา้ ยกบั จะ

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๑๗๘

เดินยอ้ นกลบั เขา้ ไปในตึกอีก แต่ประณตผูน้ ่งั รออยู่ได้ลุกข้ึนยืน
ตอ้ นรับเสียก่อน หญิงสาวจึงจาใจเดินตรงเขา้ มาหา

"ทาไมมานง่ั อยู่คนเดียวคะ คุณประณต?" หล่อนแลไป
ทางคอร์ทแบดมินตนั นิดหน่ึง แลว้ ก็พูดต่อไว "ที่จริงให้แตว้ พกั
เสียก่อนกไ็ ด้ แกเล่นอยตู่ ้งั แต่กลบั จากจุฬาฯ คุณประณตจะไดเ้ ล่น
บา้ ง"

"ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ไดต้ ้งั ใจจะมาเล่นแบต" ประณตยมิ้
อยา่ งประหมา่ เมื่อพดู ตอ่ ไปวา่ "แต่ต้งั ใจจะมาคุย.."

"อ้าว แล้วพ่ีภาสกบั แต้วก็มวั แต่ไปเล่นกันเสียเอง คุณ
ประณตเลยมาเกอ้ ไม่ไดค้ ุย เด๋ียวดิฉนั จะไปเปลี่ยนพ่ีภาสมาใหน้ ะ
คะ" หล่อนเดินผ่านหน้าเขาไปเพื่อจะไปยงั คอร์ทแบดมินตนั ซ่ึง
อยทู่ างดา้ นซา้ ยของสนาม

"อยา่ ไปเลยครับ คุณหนูเล็ก" เสียงเรียกเบา ๆของเขาทา
ให้หญิงสาวชะงกั เหลียวมาดูชายหนุ่มพลางช้ีแจงด้วยเสียงซ่ือ
ที่สุดวา่

"ดิฉันจะไปเล่นแทนพี่ภาสไงล่ะคะ เธอจะได้มาคุยกับ
คุณ"

"ก็คุณเปลี่ยนเครื่องแต่งตวั แลว้ น่ีครับ" ประณตติง "แลว้
อีกอยา่ งหน่ึงผมต้งั ใจมาคุยกบั ...เออ้ คุณตา่ งหาก"

ตำรับรัก

๑๗๙

"คุยกบั ดิฉนั ...ท่ีน่ะหรือคะ?" บงั อรสุวรรณีแสดงสีหน้า
ไม่เช่ือโดยเปิ ดเผยแต่เบือนหน้าไปจากดวงตาอันมีประกาย
ประหลาดของเขา "จะให้ดิฉนั เชื่อไดอ้ ยา่ งไรคุณต้งั ใจจะมาคุยกบั
ดิฉนั แตก่ ลบั มาท่ีบา้ นน้ี"

"ก็คุณตน้ บอกผมวค่ ุณมาที่นี่...ท่ีจริงผมอยากไปคุยที่บา้ น
คุณจะแย่ แต่เกรงจะรบกวนเวลาของคุณ" ประณตพูดคลา้ ยจะขอ
อนุญาต บงั อรสุวรรณีจึงตอบซ่ือ ๆไม่มีอาการ 'เล่นตวั ' เพื่อล่อ
ความสนใจของฝ่ ายชายเหมือนหญิงสาวบางคน

"ตอนเยน็ ๆดิฉันว่างเสมอแหละค่ะ นอกจากใกลส้ อบ...
พ่ๆี นอ้ ง ๆ ของดิฉนั คงจะดีใจถา้ คุณจะใหเ้ กียรติไปท่ีบา้ น ทุกคนท่ี
บ้านชอบดูรายการปัญหาของ B.I.S. มากทีเดียวค่ะ เห็นว่าให้
ความรู้เกี่ยวกบั ประทศองั กฤษแจม่ แจง้ ดี"

ประณตมีอาการตีหน้าไม่ถูก เม่ือหญิงสาวพูดถึงการ
แสดงโทรทศั น์ของเขาเสพดู วา่

"คุณหนูเล็กพดู คลา้ ยกบั วา่ คุณเองไมเ่ คยดู"
"ไม่เคยหรอกค่ะ" บงั อรสุวรรณีสารภาพ "ก็รายการน้ีมา
ตอนสองทุ่มคร่ึงไม่ใช่หรือคะ เป็ นเวลาที่ดิฉันรับใช้คุณพ่อพอดี
ทา่ นชอบดูแต่ขา่ ว พอข่าวจบก็ข้ึนขา้ งบน ดิฉนั กต็ อ้ งข้ึนดว้ ย"
"แลว้ ตอนอื่นล่ะครับ ผมหมายถึงก่อนสองทุ่มคุณพอจะ
วา่ งตอนไหน เผอื่ ผมจะขอเปล่ียนเวลาได"้

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๑๘๐

"ตายจริง" หญิงสาวอุทานอยา่ งเห็นขนั "อยา่ วนุ่ วายไปเลย
ค่ะ...ไม่ใช่ไม่อยากดูน่ะคะ แต่ดิฉันเห็นว่าดิฉันไม่ว่างเพียงคน
เดียว ส่วนคนอื่น ๆ เขาวา่ งกนั ท้งั บา้ น"

"ท่ีบา้ นคุณไม่มีการผลดั เวรกนั รับใช้ท่านเจา้ คุณหรอก
หรือ ปล่อยใหค้ ุณตอ้ งลาบากอยคู่ นเดียว?"

"เร่ืองรับใชค้ ุณพ่อ ดิฉันไม่ถือว่าเป็ นเร่ืองลาบากหรอก
ค่ะ อีกอยา่ คุณพี่กลางเธอก็ไม่ค่อยสบาย ส่วนนอ้ งอ่อนก็นอนดึก
ไมใ่ คร่ได้ เคยเขา้ ไปนงั่ สัปหงกใหค้ ุณพ่อเห็นหนหน่ึง ท่านเลยไล่
ไปนอนต้งั แตน่ ้นั ดิฉนั ก็เลยรับหนา้ ท่ีน้ีคนเดียวตลอดมา"

ขณะท่ีท้งั สองกาลงั คุยกนั อย่างเพลิดเพลินจนลืมเวลาน้ี
หนุ่มสาวท้งั ส่ีที่เล่นแบดมินตนั กนั อยู่น้นั ไดเ้ ลิกเล่นแลว้ ไภษชั ย์
ไดถ้ ือโอกาสลากลบั ไปเสียก่อนเพราะกลวั จะค่า หนุ่มสาวอีสาม
คนจึงพากันเดินมายงั ที่ ท่ีประณตและบงั อรสุวรณีน่ังคุยกันอยู่
เขาท้สั องนง่ั อยู่บนเก้าอ้ียาวตวั เดียวกันแต่น่ังกนั คนละปลาย มี
สมุดหนงั สือลายเล่มคนั กลางอยู่ สายตาของบงั อรสุวรรณีมองจบั
อยทู่ ี่พ้ืนสนาม แต่ของประณตกาลงั มองดูหญิงสาว ดว้ ยเหตุน้ีท้งั
สองจึงไมร่ ู้สึกวา่ สายตาอีกสามคู่กาลงั จบั อยทู่ ี่ร่างของเขา

ฉมชบาอดไมไ่ ดจ้ ึงกระซิบกบั พี่ชายวา่
"คุณประณตทาจะยงั ไงๆ เสียแลว้ นะคะพภี่ าส คลา้ ย ๆ จะ
ติดใจหนูเล็ก มีอย่างท่ีไหนทีแรกก็ทาท่าว่าจะเล่นแบดแทนแตว้

ตำรับรัก

๑๘๑

แต่พอเห็นหนูเลก็ ไมเ่ ล่นก็เกิดไม่เล่นข้ึนมามงั "แลว้ ก็ไปนง่ั ชะเงอ้
อยู่ตรงน้นั " คร้ันประภาสจุ๊ยป์ ากห้ามเพราะเกรงใจศุกลวณั ณ์ซ่ึง
เดินอยใู่ กล้ หล่อนกก็ ลบั หนั ไปกระซิบกบั ชายหนุ่มผนู้ ้นั วา่
พี่ตน้ ทาไมไม่วา่ คะ ทาอยา่ งน้ีใช่ไดห้ รือ ตวั ก็มีคู่รักแลว้ ยงั จะมาทา
ยงุ่ กบั หนูเล็กของเราอีก ดูซีคะ ดูทาพูดทายิ้มของเขาซีคะ น่ากลวั
หนูเลก็ อกหกั จงั "

"ไม่เป็ นไรหรอก คุณแต้ว อกคุณหนูเล็กไม่หักง่ายๆ
หรอก เธอเป็ นคนใจแข็ง" ศุกลวณั ณ์พูดหวั เราะ เมื่อศุกลวณั ณ์พูด
อยา่ งน้นั ฉมชบาจึงตอ้ งเงียบ ประภาสแลดูเพอ่ื นชายพลางนึกในใจ
วา่ ท่ีศุกลวณั ณ์ใหโ้ อกาสประณตอยา่ งเตม็ ท่ีที่จะติดต่อกบั นอ้ งสาว
ของตนน้นั เป็นเพราะความไม่เอาเร่ืองของศุกลวณั ณ์เองหรือ
เป็ นพราะตอ้ งการกีดกนั ประณตให้พน้ ไปจากทางรักของเขาเสีย
เพ่ือเขาจะไดต้ ิดต่อกบั กระเชา้ ไดส้ ะดวกกนั แน่ ประภาสแทบไม่
เชื่อวา่ ชายหนุ่มผมู้ ีน้าใจอารีท่ีเขาเคยรักใคร่นบั ถือมาต้งั แต่เล็กแต่
นอ้ ย จะมีความเห็นแก่ตวั ถึงเพยี งน้ี!

*

๑๓
'เรือนเขียว' ของประภาสเป็ นเรือนไม้สักหลังเล็ก
กะทดั รัดทาสีเขยี วใบไม้ อยู่ในบริเวณเดียวกบั คฤหาสน์สีครีมหลงั
ใหญ่ อันเป็ นทพี่ านักแห่งครอบครัวของหลวงรักษ์ราชพสั ด์ุ อดีต
ข้าหลวงประจาจังหวัดเพรชบุรี ด้านหน้าของเรือนหลังนี้กาลัง
สร้างต่อออกไปนอกร้ัวบ้าน แบ่งเป็ นสองห้องเพื่อจัดเป็ นคลินิก
ส่วนตัวนอกเวลาราชการของนายแพทย์หนุ่มผ้นู ี้ รอบ ๆ เรือน
เป็ นสวนดอกไม้เล็ก ๆ กาลังผลิดออกงามสะพรั่ง ตามหน้าต่าง
ประตูประดับประดาด้วยผ้าดอกเนือ้ ดีสีสดสวย ส่วนเฟอร์นิเจอร์
ภายในน้ันเล่าแต่ละชิ้นๆล้วนใหม่เอย่ี มงดงามราคาแพง
สมตาแหน่งบุตรชายบุญธรรมของท่านผู้ เป็ นประมุขของบ้าน
เป็ นอย่างยง่ิ
ดินฟ้ าอากาศวนั น้ีช่างแจ่มใสนี่กระไร ทอ้ งฟ้ าเป็ นสีคราม
แก่ปราศจากเมฆหมอก แสงแดดอ่อน ๆ ของเวลาบ่ายทอดผ่าน
หน้าต่างหอ้ งนอนของประภาสเขา้ ไปยงั ร่างของชายหนุ่มเจา้ ของ
ห้องผกู้ าลงั นั่งหนา้ เครียดอย่ทู ี่โต๊ะทางาน ซ่ึงอยู่ทางด้านตรงกนั
ขา้ มกบั เตียงนอน หนงั สือภาษาองั กฤษปกหนงั สีเลือดหมูเล่มใหญ่
กางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าเขา ดวงตาของนายแพทย์หนุ่มมองผ่าน
แวน่ สีขาวใสไปยงั ตวั หนงั สือเล็ก ๆบรรทดั ถ่ียิบท่ีเรียงเป็ นแถว ๆ
อยตู่ รงหน้าสีหนา้ และท่าทางของชายหนุ่มขณะน้ีช่างตรงขา้ มกบั

ตำรับรัก

๑๘๓

บรรยากาศอนั แจ่มใสรอบขา้ งเสียจริงๆ เขานงั่ เอามือกุมคิ้วขมวด
มุน่ กรามขบกนั จนเป็ นสันนูน ดวงตาของเขาจะจอ้ งเขมง็ อยอู่ กั ษร
ที่ พ ร่ า พ ร า ย อ ยู่ต ร ง ห น้า แ ต่ ส มอ ง ข อ ง ช า ย ห นุ่ ม ห า ไ ด้รั บ รู้ ต่ อ
เน้ือความปรากฏอยบู่ นแผน่ ตรงหนา้ เขาไม่สมองของเขากาลงั
อึงอลไปดว้ ยภาษิตเหล่าน้นั มีเน้ือความคลา้ ยตามกนั เป็ นทานองวา่
'อยา่ ใฝ่ สูงใหเ้ กินเอ้ือมเด็ดดอกฟ้ า' 'ใหต้ กั น้าใส่กะโหลกชะโงกดู
เงา' และอ่ืนๆ แต่ในขณะน้นั เองความร้อนรุ่มก็พุพลุ่งข้ึนในใจของ
ประภาสอีกเม่ือหูไดส้ ดบั เสียงแจ๋วๆที่ดงั ข้ึน
ณ นอกชานหลงั เรือนของเขา ซ่ึงอยตู่ ิดกบั สวนดอกไม้

"อา้ ว พี่ภาสไปไหนล่ะคะ คุณไภษชั ย์?" แลว้ ก็มีเสียง
ไภษชั ยต์ อบวา่

"อยใู่ นหอ้ งแน่ะครับ"
" เอ๊ะ เธอไม่ทราบรึคะวา่ คุณมา คอยเเด๋ียวนะคะดิฉันจะ
เขา้ ไปดูซิ พ่ีภาสกาลงั ทาอะไรอย"ู่ เสียงฉมชบาบอกความแปลกใจ
ประภาสชายตาดูที่ประตูอยา่ งใจเตน้ เมื่อไดย้ นิ เสียงฝีเทา้ ใกลเ้ ขา้ มา
แตท่ นั ใดน้นั เสียงของไภษชั ยก์ ็ดงั ข้ึนอีก
"อย่าเขา้ ไปกวนเขาเลยครับ คุณฉม เขาบอกผมว่าปวด
ศีรษะนอนพกั ป่ านน้ีคงจะหลบั แลว้ ละครับ"
"ยงั ง้นั หรือคะ?" เสียงฝีเทา้ เดินห่างออกไป

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๑๘๔

ประภาสถอนใจใหญ่อยา่ งอดั อ้นั 'อนิจจาคุณนอ้ ง แต่ก่อน
เม่ือเธอรู้ว่าพี่ภาสไม่สบายแม้จะเล็กน้อยแค่ไหนเธอก็จะต้อง
กุลีกุจอเขา้ มาไต่ถามอาการอย่างห่วงใย เธอเคยฉอเลาะวา่ เธอมีพ่ี
ภาสเพียงคนเดียวในหัวใจ ถ้าไม่ห่วงพี่ภาสก็ไม่รู้จะไปห่วงใคร
บดั น้ีอาการป่ วยของพ่ีภาสคงไม่ทาให้คุณน้องตื่นเตน้ เหมือนแต่
ก่อนเพระพ่ีภาสไม่ไดอ้ ยู่ในหัวใจของเธออีกต่อไป และในหัวใจ
นอ้ ย ๆ ของเธอน้นั กลบั มีชายอ่ืนเขา้ ไปอยแู่ ทน ชายผูน้ ้นั สอนให้
หวั ใจอนั บริสุทธ์ิของเธอรู้จกั ความสุขอนั ดื่มด่าถ้าลึก อนั พ่ีภาสไม่
อาจให้แก่เธอได้เพราะมีส่ิงเดียวท่ีกีดก้ันขดั ขวางอยู่ เป็ นสิ่งท่ี
มนุษย์หรือแม้แต่สัตว์ท่ีมีจิตใจเจริญแล้วพึงมีเป็ นธรรมะ อัน
ปราชญท์ ้งั หลายยกยอ่ งสรรเสริญสิ่งน้นั ก็คือความกตญั ญูนี่เอง!'

ความกตัญญู! ประภาสราพึงถึงชื่อของมันด้วยความ
ปวดร้าวขี่นขม สานึกในความเมตตากรุณาที่ตนได้รับตลอดมา
เป็นเวลาไม่นอ้ ยกวา่ สิบปี ควรละหรือที่เขาจะทาลาย ความเชื่อมนั
และความไวว้ างใจของท่านผมู้ ีอุปการคุณ ชวั่ จริง! ต่าชา้ นกั ! เขา
เฝ้ าแต่บริภาษหัวใจอนั แล่นเตลิดของตนเอง ขณะน้ันเสียงอัน
รบกวนมุทิตาจิตของชายหนุ่มกด็ งั ข้ึนอีก

"มาวนั น้ีอยากชวนคุณฉมไปดูหนังที่เฉลิมไทย เขาว่า
โปรแกรมน้ีดีมาก'

ตำรับรัก

๑๘๕

"ก็วนั น้ีพภ่ี าสไม่สบายนี่คะ จะไปไดย้ งั ไงไวว้ นั หลงั ดีกวา่
คะ่ "

"วนั หลงั ก็คงพลาดโปรแกรมน้ี น่าเสียดาย ทาไมนะครับ
เม่ือภาสไมส่ บาย คุณก็ไปกบั ผมสองคนไม่ไดห้ รือครับ "

"ไม่ได้หรอกค่ะ ฉมชบาตอบทันที่โดยไม่มีการลังเล
"ดิฉนั ยงั ไม่เคยไปดูหนงั หรือไปเท่ียวไหน ๆ กบั ...เพ่ือนผูช้ ายแต่
ลาพงั "

"ก็ลองไปกบั ผมเป็ นคนแรกไม่ไดห้ รือครับ ผมเป็ นเพ่ือน
สนิทของคุณภาสและเขาก็ยินดีให้ผมได้ติดต่อกับคุณ ซ่ึงย่อม
แสดงอยูแ่ ลว้ ว่าคุณภาสเองก็เห็นว่าผมไม่มีอนั ตรายสาหรับคุณ"
คาพดู ของไภษชั ยท์ าใหก้ รามของประภาสขบกนั แน่นข้ึนอีกเสียง
นอ้ งสาวของเขาตอบวา่

"ท่ีดิฉันไม่ไปกบั คุณน้นั ไม่ใช่เพราะว่าดิฉนั ไม่ไวใ้ จคุณ
หรอกนะคะ แต่มนั จะเป็ นตวั อยา่ งสาหรับคนอ่ืน ๆ เพราะถา้ ดิฉัน
ไปเท่ียวกบั คุณสองต่อสองได้ หากเพ่ือนชายคนอ่ืน ๆชวนดิฉัน
บา้ ง ดิฉนั ก็ไมอ่ าจปฏิเสธเขาไดแ้ ละดิฉนั ก็ไม่ชอบที่จะไปเที่ยวกบั
ผชู้ ายสองต่อสองโดยไม่เลือกหน้า ท้งั ยงั เคยนึกตาหนิคนอ่ืน ๆที่
ทาเช่นน้ี จึงจนใจจะเป็นผปู้ ระพฤติเช่นน้ีเสียเองไม่ได"้

"โธ่ คุณฉม น่ีก็แปลวา่ ผมไม่มีความสาคญั เป็ นพิเศษกว่า
เพือ่ นชายคนอ่ืนๆในความรู้สึกของคุณนะซีครับ"

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๑๘๖

ถึงตรงน้ีประภาสถึงกบั ตอ้ งกล้นั ใจรอฟังคาตอบ เสียงฉม
ชบาเงียบหายไป ครู่หน่ึง จึงกล่าวตอบดว้ ยน้าเสียงไม่สู้มนั่ คงนกั
วา่

"ยงั ไม่มีค่ะ..สาหรับเวลาน้ีคุณยงั เป็ นเพ่ือนของดิฉัน
เท่ากบั คนอ่ืน ๆ แต่เป็นเพือ่ นที่ดิฉนั เคารพดว้ ยเพราะวยั ของคุณสูง
กวา่ ดิฉนั มาก"

"แต่ผมจะพอมีความหวงั บา้ งไหมวา่ วนั หน่ึงผมจะไดเ้ ป็ น
ย่ิงกว่าเพ่ือนของคุณ" เสียงไภษชั ยด์ ูร้อนรนผิดปรกติ ไม่มีเสียง
ตอบจากฝ่ ายหญิง แต่ครู่ตอ่ มาชายหนุ่มผนู้ งั่ อยใู่ นหอ้ งก็ไดย้ นิ เสียง
น้องสาวของเขาร้องเบา ๆ คล้ายตกใจ แต่กระน้ันน้าเสียงก็ยงั
แจ่มใสและเตม็ ไปดว้ ยความสุข

"อุ๊ อยา่ ค่ะคุณไภษชั ย.์ ..เวลาน้นั ยงั ไม่มาถึงนี่คะ"
เหลือจะอดฟังอยู่ได้ ประภาสลุกพรวดข้ึนจากที่มือกา
แน่นเดินโซเซไปยงั เตียงนอแลว้ ก็ฟุบคว่าหนล้ งบนน้นั เอามือท้งั
สองปิ ดหูไวแ้ น่นบีบเขา้ ไปดว้ ยแรง ท้งั หมด ท่ีสามารถรวบรวมได้
ราวกบั จะใหศ้ ีรษะแหลกหลวอยใู่ นอุง้ มือท้งั สองของ
ตนเอง อนั จะเป็นช่องทางใหค้ วามทรมานอนั แสนสาหสั นิ้นสุดลง
อยา่ งไรก็ตาม เมื่อใกลเ้ วลารับประทานอาหารเยน็ วนั น้นั
เด็กชายจุ่น เด็กรับใช้ประจาเรือนเขียวก็ไดเ้ ห็นนายผูช้ ายของเขา
อาบน้าแต่งตวั สะอาดเรียบร้อยตามปรกติ แลว้ ลงจากเรือนพกั เดิน

ตำรับรัก

๑๘๗

เอื่อย ๆ ขา้ มสนามไปที่ตึกเพื่อรับประทานอาหารค่ากบั คุณหลวง
คุณนายและบุตรีของทา่ นดงั ที่ปฏิบตั ิอยเู่ ป็นประจาทุกวนั

ชายหนุ่มเดินเล่นในทุ่งนาหลงั บา้ นเพื่อผอ่ นคลายอารมณ์
อนั ตึงเครียดท่ีจะเขา้ ไปประจนั หน้ากบั ท่านผูใ้ หญ่ในโต๊ะอาหาร
แต่แลว้ เขาก็ตอ้ งหยุดชะงกั ไดย้ ินเสียงฉมชบาดงั มาจากระเบียง
หลงั ตึกน้นั เอง

"เอ๊ะ ผ่อง ใครใช่ให้แกเอากระโปรงตวั ใหม่ของฉันไป
ซกั น่ะ ตายจริง มนั ยงิ่ ฟิ ตๆอยดู่ ว้ ย เอาไปซกั เสียแลว้ พรุ่งน้ีฉนั ก็อด
ใส่กนั เท่าน้นั "

ประภาสจึงเดินเล้ียวเขา้ ไปทางถนนเล็ก ๆ ท่ีอยู่ระหว่าง
ระเบียงหลงั ตึก กบั ลานซีมนตท์ ่ีปักเสาขึงลวดตากผา้ ไวป้ ็ นแถว ๆ
ฉมชบา รักษร์ าชพสั ดุ กาลงั ยนื เทา้ ลูกกรงระเบียงชะโงกมองลงไป
ขา้ งล่าง ส่วนนางสาวผอ่ งกาลงั ยนื เกบ็ ผา้ อยทู่ ่ีราว พลางหนั มาตอบ
นายสาววา่

"ผอ่ งเอาไปชกั เองแหละค่ะ เห็นคุณนุ่งแลว้ นี่คะ"
"โธ่ ก็ฉันเพิ่งนุ่งหนเดียวเท่าน้ันเอง กระโปรงสีน้าเงิน
ตอ้ งนุ่งสองหนซีถึงค่อยซัก ไม่ง้นั สีมนั ก็ซีด ฉันไม่ได้ใส่ไวใ้ น
ตะกร้าผา้ ซักสักหน่อย อุตสาห์แขวนไวด้ ิบดี ต้งั ใจวา่ เยน็ น้ีจะให้
รีดทบั แล้วพรุ่งน้ีก็จะได้นุ่ง" นายสาวของผ่องหยุดบ่นเม่ือเห็น

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๑๘๘

พี่ชายเดินใกลเ้ ขา้ มาหล่อนหนั มาทาเสียงคลา้ ยฟ้ อง "ดูซิคะพี่ภาส
พรุ่งน้ีแตว้ เลยอดนุ่งกระโปรงตวั สวยกนั "

"ทาไมล่ะ คุณนอ้ ง เขาซกั แลว้ ให้รีดเยน็ น้ีก็ทนั ไม่ใช่หรือ
คงจะแห้งแลว้ คะเยน็ ป่ านน้ี" เขาพดู พลางเดินไปปลดกระปรงตวั
น้นั มาจากราวโดยไม่ทนั เห็นสีหนา้ แสดงความตกใจของนางสาว
ผ่อง ผูไ้ ม่เคยเห็นชายคนใดในละแวกบา้ นของหล่อนไม่ว่าหนุ่ม
หรือแก่ จะกลา้ จบั ตอ้ งผา้ นุ่งผหู้ ญิงอยา่ งเต็มไมเ้ ต็มมือเหมือนชาย
หนุ่ม ผเู้ พิ่งเขา้ มาเพิ่มจานวนนายของหล่อน เม่ือสองสามสัปดาห์
น้ี 'คุณเธอเพิ่งจากเมืองฝาหรั่ง เธอคงจะถือธรรมเนียมฝาหร่ังละซี
นี่ถา้ เป็นหนุ่มๆบา้ นเราคง ซวยไปนาน' ผอ่ งนึกในใจ

"แห้งน่ะแห้งละค่ะ แต่กระโปรงตวั น้ีมนั หดรีดก็ไม่ค่อย
ยดื ง่ายๆ แตว้ ไม่ชอบนุ่งกระโปรงฟิ ต ๆส้ัน ๆ ในวนั ที่จะตอ้ งเดิน
ผา่ นคนมาก ๆ เหมือนวนั พรุ่งน้ีเลย" สาวช้ีแจงแกมบ่นความขุ่นใจ
ในเร่ืองกระโปรงทาให้หล่อนลืมถามอาการปวดศรีษะของพี่ชาย
เสียสนิด
"ไม่เป็ นไรหรอกคุณนอ้ ง เรามาช่วยกนั ดึงเสียก่อนดีกวา่ ดึงให้ยืด
ทวั่ ดีแลว้ กใ็ หเ้ ขา้ รีดอีกที่ก็หายหดไปเอง" ประภาสถือกระโปรงตวั
น้นั เดินข้ึนไปบนระเบียง ส่งทางดา้ นเอวให้นอ้ งสาวถือไวต้ นเอง
จบั ตรงชายกระโปรง ฝื นใจหัวเราะประกอบเมื่อ อธิบายว่า "พอ

ตำรับรัก

๑๘๙

ผมนับหน่ึงถึงสามคุณนอ้ งตอ้ งลงมือดึงทีเดียวนะเอาละนะ นึง-
สอง...ซ้าา"

"ดึงแรงๆซีคะ พภ่ี าส ดึงใหเ้ ตม็ ท่ีเลยแตว้ จะขืนไว"้
ฉมชบาพลอยหวั เราะอยา่ งสนุกสนาน อาการข่นุ ใจเมื่อครู่ก่อนไม่
เหลืออยเู่ ลย

"ดึงแรงไม่ได้หรอกเด๋ียวคุณน้องหกล้ม" ชายหนุ่มพูด
พลางมองดูขอ้ มือเล็กๆของหล่อน ฉมชบาเห็นดงั น้นั จึงแกลง้ วา่

"อย่ามาดูถูกแตว้ นา พ่ีภาสไม่มีแรงเองแล้วก็มาทาดูถูก
แตว้ ฮึ พีภ่ าสโตเสียเปล่า ๆ ดูแตค่ ุณไภษชั ยต์ วั ผอม ๆ ยงั ท่าทางจะ
มีแรงมากกว่าพี่ภาส..." หล่อนพูดยงั ไม่ทนั ขาดเสียงประภาสก็
ออกแรงดึงกระโปรงน้ันเต็มแรงจนเกือบเป็ นกระชากกรามของ
เขาขบกนั จนเป็ นสัน และดวงตาก็มีแววขุ่นมวั หญิงสาวไม่รู้ตวั ก็
ถลาตามมือของพี่ชายมา ปะทะกบั ร่างของเขาไวเ้ พื่อมิให้ลม้ ลง
พลางหวั เราะเสียงแจ๋ว

"แน่ จบั ได้แลว้ พ่ีภาสก็โมโหเป็ นเหมือนกนั แตว้ เห็นพี่
อารมณ์ดีนักเลยแกล้งล้อดูหน่อยที่ไหนได้ โมโหร้ายจงั แกล้ง
กระชากแตว้ เสียเกือบหกล้ม" หล่อนเอียงมองดูหน้าพี่ชายด้วย
ท่าทางน่าเอ็นดู ประภาสหน้าแดง แลว้ ก็กลบั ซีดลงทนั ทีเขาแกะ
ขอ้ มือหญิงสาวออกจากเอว ดุเสียงพร่า ๆ

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๑๙๐

"มวั แต่ชกั ชา้ เด๋ียวก็เลยไม่ไดน้ ุ่งกระโปรงสวยกนั ทีน้ีผม
ดึงคนเดียวดีกว่าคุณน้องยืนเฉยๆ เถอะ" ขณะที่ประภาสกาลัง
จดั การกบั กระโปรงตวั น้ัน เขาแลเห็นสาตาอนั มีแววประหลาด
ของนางสาย คนเล้ียงวยั ชราของฉมชบากาลงั มองมายงั เขาจาก
เรือนคนใช้ ซ่ึงอยหู่ ่างออกไปทางหลงั บา้ น ป้ าสายแกจะนึกยงั ไง
บา้ งกไ็ มร่ ู้ประภาสชกั รู้สึกไม่สบายใจ

คืนวนั น้นั เอง ฉมชบากถ็ ูกเรียกตวั เขา้ ไปหาบิดามารดาใน
ห้องส่ วนตัวของท่าน คุณหลวงกาลังนอนเอกแขนกอ่าน
หนงั สือพิมพอ์ ยบู่ นโซฟาริมหนา้ ตา่ ง ส่วนคุณนายกาลงั นงั่ หนา้ บ้ึง
อยบู่ นตงั่ ต่าขา้ งเตียงนอน ใชก้ ลอ้ งนากบ้ียานตั ถุอ์ ยกู่ บั ฝ่ ามือ
เม่ือบุตรีกา้ วเขา้ ไปในหอ้ ง คุณนายก็เงยหนา้ ข้ึนพร้อมกบั ขมวดคิ้ว
ทนั ทีไดเ้ ตรียมการขมวดไวน้ านแลว้

"เขา้ มาเร็วๆหน่อยเถอะจะ้ แม่แตว้ เด๋ียวยุงไดพ้ ากนั เขา้ มา
หามฉนั ไปทิง้ เสียเท่าน้นั "

ฉมชบาเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ หล่อนรีบเปิ ดประตูมุง้
ลวดตามหลงั เขา้ มาแลว้ เดินตรงเขา้ ไปนง่ั พบั เพียบนพ้ืนใกลด้ งั ท่ี
มารดานง่ั เอามือจบั เขา่ ของเธอถามอยา่ งฉอเลาะวา่

"แม่มีอะไรจะตกั เตือนลูกแตว้ อีกกระมงั คะ ลูกแตว้ คงทา
อะไรไมถ่ ูกใจแมแ่ ลว้ แน่ๆทีเดียว"

ตำรับรัก

๑๙๑

คิ้วของคุณนายคลายออกนิดหน่ึง แมจ้ ะไม่หมดทีเดียว แต่
ใครเลยจะอดใจไม่ใหน้ ึกเอน็ ดูท่าทาง และถอ้ ยคาอนั รักของหญิง
สาวแสนสวยผนู้ ้ีได้

"มีซิจะ้ " เธอพูดเสียงอ่อนลง แต่ก็ยงั แข็งผิดปรกติ "วนั น้ี
แมส่ ายเขามาบอกแวา่ เขาเห็นลูกกาลงั กอดกบั นายภาสอยู่
แม่ถึง...." เธอพูดไม่ทนั จบประโยคก็ตอ้ งชะงกั ดว้ ยเสียงกระแอม
อนั ไมเ่ บานกั ของสามี

"จะส่งั สอนลูกละกอ้ ระวงั คาพดู คาจาไวบ้ า้ งเถอะแม่ตลบั
ลูกมนั โตเป็ นสาวแลว้ " อดีตขา้ หลวงประจาจงั หวดั เพชรบุรีพบั
หนังสือพิมพ์ แล้ววางไว้ที่โต๊ะเล็กผงกศีรษะข้ึนดูบุตรี คร้ัน
มองเห็นหล่อนกาลงั มองดูท่านอยู่ก็พยกั หน้าเรียก เมื่อหญิงสาว
คลานเขา้ ไปใกล้ ท่านก็เอามือลูบศีรษะอนั ปกคลุมดว้ ยเส้นไหมสี
น้าตาลไหมน้ ้นั อยา่ งรักใคร่ ปลอบถามวา่ "ไหนลองเล่าใหพ้ อ่ ฟังซิ
วา่ ลูกแตว้ เล่นตลกกบั พี่เขา้ ท่าไหนยายสายตาถว่ั นนั่ จึงเห็นเป็ นว่า
กาลงั กอดกนั ไปได้ " เสียงอนั แสดงความอารมณ์ดีของสามีทาให้
คุณนายชาเลืองคอ้ น แลว้ กน็ งั่ คอแขง็ คอยฟังคาแกต้ วั ของ ธิดาสาว
ต่อไป

"กอดกนั ตอนไหนคะ ลูกแตว้ ไม่เคยกอดกบั พ่ีภาส" หญิง
สาวตอบ หน้าแดงระเรื่อดว้ ยความอาย ระคนกบั ความประหลาด
ใจ

ชวู งศ์ ฉายะจินดา

๑๙๒

"อา้ ว ก็ถา้ ไม่เคยแลว้ แม่สายเขาจะเอาท่ีไหนมาพดู " เสียง
คุณนายแหวข้ึนทนั ที พลางเป่ ายานตั ถุ์เขา้ จมูกเพ่ือดบั โมโห "เอ
ลูกคนน้ีริพดู ปดพอ่ แมแ่ ลว้ "

"แม่ตลับ" คุณหลวงเรียกเสียงค่อนข้างดัง "ฉันขอให้
หล่อนเงียบสกั ประเดี๋ยวเถอะ ยิง่ ใชก้ ิริยาวาจายงั ง้นั หล่อนคิดหรือ
ว่าจะไดร้ ู้ความจริง?" แลว้ ท่านก็หันมาทางหญิงสาวซ่ึงกาลงั ทา
ตาโตมองดูบิดามารดาดว้ ยความสนเท่ห์ "พอ่ รู้ว่าลูกแตว้ จะไม่พูด
ปด ถา้ ลูกเจตนาทาผดิ ๆ แต่ลูกอาจจะทาไปโดยไมท่ นั รู้ตวั ก็ได.้ ..
เรื่องมนั ยงั ง้ี พอ่ จะวา่ ใหฟ้ ัง คือวา่ ยายสายแกเห็นวา่ ลูกทาท่า
คลา้ ย ๆ กอดกบั ตาภาสท่ีระเบียงหลงั บา้ นเมื่อเยน็ น้ี ลองนึก ๆ ดูที
หรือลูกวา่ ..."

"ออ้ แตว้ นึกออกแลว้ ละค่ะ" บุตรสาวร้องเบา ๆ อยา่ งดีอก
ดีใจ แลว้ หล่อนก็เริ่มเล่าเร่ืองท่ีเกิดข้ึนตอนบ่ายให้ทนบิดาฟังโดย
ตลอด เม่ือหล่อนเล่าจบท่านก็พยกั หนา้ ชาเลืองดูภริยาซ่ึงยงั นงั่ คอ
แขง็ อยพู่ ลางกล่าววา่

"เอาละ เป็ นอนั รู้เร่ืองกนั ที แต่พอ่ อยากจะเตือนวา่ ทีหน้า
ทีหลงั ลูกควรระวงั ใหม้ ากกวา่ น้ี ลูกกบั ตาภาสน่ะไม่ไดน้ ึกอะไรก็
จริงอยู่ แต่คนปากหอยปากปูมันมีเยอะ มันจะเท่ียวพูดให้ลูก
เสียหายได้ ส่วนยายสายน่ะ อยา่ ไปโกรธแก แกรักและเป็ นห่วงลูก
จึงไดม้ าบอกพอ่ บอกแม่"

ตำรับรัก

๑๙๓

"ค่ะพอ่ ที่หลงั แตว้ จะระวงั โธ่แตว้ รักพี่ภาสยงั กบั พี่แท้ ๆ
ของแตว้ ไมง่ ้นั แตว้ จะกลา้ ทายงั น้นั หรือคะ" ฉมชบาพึมพาหน้ายงั
ไมห่ ายชา้ ท่ีถูกกล่าวหาในเรื่องอนั นาอปั ยศเช่นน้นั

"แกน่ะรักเขาอยา่ งพี่ละ แต่แกคิดวา่ เขารักแกอยา่ งนอ้ งยงั
ง้นั รึยะ เชอะป่ านน้ีนายนน่ั มิกาลงั นอนปล้ืมวา่ ไดก้ าไรแกแลว้ รึ?"
คุณนายเอ่ยข้ึนอีก แมจ้ ะดว้ ยเสียงเบา แต่ก็เกร้ียวกราดอยา่ งที่หญิง
สาวไม่เคยได้ฟังมาแต่ก่อน "ฉันน่ะเฝ้ าสังเกตมาต้งั แต่แเริ่มเป็ น
สาว รู้ซาบซ้ึงดีวา่ เขาน่ะหาไดร้ ักแกอยา่ งนอ้ งไม่ ทาซ่ือดีไปเถอะ
คงวนั หน่ึงร้อก..."
"แมต่ ลบั " คุณหลวงทาเสียงเกร้ียวกราดข้ึนมาบา้ ง "ถา้ หล่อนยงั ขืน
พูดอะไรอกุศลแบบน้ี ฉนั จะให้ลูกแตว้ ออกไปจากห้องเด๋ียวน้ี ตา
ภาสน่ะฉันเล้ียงมนั มา ฉันย่อมรู้ดีว่ามนั มีนิสัยอย่างไร และฉัน
แน่ใจวา่ เด็กคนน้ีไม่มีวนั จะเนรคุณคน" เมื่อเห็นภรยาเงียบเสียง
ท่านจึงหนั มาทางบุตรีอีกกล่าววา่ "พอ่ เรียกมาก็อยากจะเตือนเท่าน้ี
แหละ ปากคนมนั ร้ายนัก" ท่านก้มลงจุมพิตท่ีศีรษะบุตรีอย่าง
ปรานี ปลอบโยนอีกคร้ังหน่ึงวา่ "ทาใจให้สบายนะลูกนะ อยา่ ไป
คิดมากเดี๋ยวจะนอนไม่หลบั "

เหลือวิสัยที่จะไม่ให้คิด คืนน้ันท้งั คืนฉมชบานอนไม่
หลบั จริงๆ คาพูดของมารดายงั กอ้ งอยใู่ นหู 'ป่ านน้ีเขามิกาลงั นอน

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๑๙๔

ปล้ืมวา่ ไดก้ าไรเธอแลว้ รึ และ 'นายภาสน่ะเขาไม่ไดร้ ับรักแกย่าง
นอ้ ง' ฉมชบาส่นั ศีรษะ พยายามสลดั ความคิดน้นั ออกจากสมอง
'พ่ีภาสของเรานะหรือจะคิดอกุศลแบบน้นั เป็ นไปไม่ไดร้ ้อยไม่
เชื่อพนั ไมเ่ ช่ือ พีภ่ าสตอ้ งรักเราอยา่ งนอ้ งเหมือนอยา่ งท่ีเรารักเธอ...
แต่ เอ ทาไมที่ภาสจึงโกรธเราพูดถึงคุณไภษชั ย์ แลว้ เวลาเขามาหา
เรา ทาไมพ่ีภาสถึงทาหน้าเศร้าหลบๆเล่ียงๆไม่ยอมออกมาคุยดว้ ย
อ๋อ พภี่ าสคงจะหวงเราเหมือนพช่ี ายท้งั หลายที่หวงนอ้ งสาวน่ะเอง
คงไม่ไดค้ ิดรักเราอย่างตอ้ งการเราไวเ้ ป็ น...อ้ือ น่าเกลียดจงั เลย'
หญิงสาวเอาศีรษะซุกเขา้ ไปใตห้ มอน 'เอ ถา้ พ่ีภาสเป็ นอยา่ งที่คุณ
แม่วา่ จริงๆล่ะ เกลียดพภี่ าส เกล๊ียดเกลียด ฮ้ือ แต่นึกอีกก็น่าสงสาร
ความรักน่ีมนั หา้ มไม่ใหเ้ กิดไดเ้ มื่อไรล่ะ มนั เกิดข้ึนเอง แลว้ กวา่ จะ
รู้ตวั ก็สายเสียแลว้ เหมือนกบั ตวั เราเวลาน้ี' เสียงสะอ้ืนเบา ๆก็ดงั
ลอดออกมาจากใตห้ มอน โดยที่คนเองก็ไม่ทราบสาเหตุวา่ ร้องไห้
เพราะอะไร เสียใจ? สงสาร? หรือเพราะรู้สึกเป็ นสุขมากเกินไป?
'คุณไภษชั ยร์ ักเราพภ่ี าสก็รักเรา แตค่ ุณไภษชั ยร์ ักเราอยา่ งคู่รัก แลว้
พี่ภาสล่ะ พ่ีภาสรักแตว้ อย่างไหนน่ี? ภาวนาขออยา่ ให้เป็ นอย่าง
คุณแม่ว่าเลย สงสารพ่ีภาส เพราะเราไม่มีหัวใจเหลือให้ใครอีก
แลว้ คุณไภษชั ยค์ นเดียวเทา่ น้นั แต่พ่ภี าสล่ะ โถพ่ภี าสของ
แตว้ .... "

ตำรับรัก

๑๙๕

เช้าวนั รุ่งข้ึน ระหวา่ งท่ีฉมชบานงั่ รถเฟี ยตเล็กคู่กบั พี่ชาย
เพ่ือไปมหาวิทยาลยั น้นั ประภาสออกประหลาดใจท่ีเห็นนอ้ งสาว
หนา้ ตาอิดโรยคลา้ ยคนอดนอน จึงเอย่ ปากถามข้ึนอยา่ งห่วงใย

"ไมส่ บายหรือเปล่า คุณนอ้ ง หนา้ เซียวเหลือเกิน?"
"ปละ....ฉมชบาตอบในใจนึกวา่ 'ยงั ไง ๆ เราก็จะตอ้ งคน้
ให้ไดว้ า่ พี่ภาสรักเราอย่างไหนแน่ คอยดูนะ ถา้ ไม่ไดร้ ักเราอย่าง
น้องละก้อ ฮ่ึม จะแกล้งเสียให้เข็ด คนอะไร! "เอ้อ พี่ภาสคะ"
หล่อนเรียกพลางเอามือวางบนมือ พี่ชายที่กุมพวงมาลัยรถอยู่
เหมือนอยา่ งที่เคยเห็นบงั อรสุวรรณีทากบั พี่ชายของหล่อน นึกใน
ใจวา่ 'ถา้ พ่ีภาสรักเราอยา่ งนอ้ งก็จะตอ้ งปล่อยใหเ้ ราเอามือวาง
อย่างน้ี" แต่ประภาสกลบั ชกั อออก เสียงที่พูดก็ผิดปรกติไปเม่ือ
ถามวา่
"อะไรหรือ คุณนอ้ ง?"
'หน่ึงละ' ฉมชบาพยกั หนา้ กบั ตนเองพ่ีภาสไม่ยอมให้เรา
จบั มือ' หล่อนเมม้ ปากชายตาดูพี่ชายอยง่ จะคอยจบั ผดิ แต่ยงั ก่อน
ยงั ไม่แน่ใจตอ้ งหาวธิ ีอ่ืนอีก' หล่อนกล่าวตอ่ ไปวา่
"เย็นน้ีพี่ภาสอยู่เวรปากเกร็ด แต้วจะขอกลับรถคุณ
ไภษชั ยไ์ ดไ้ หมคะ? เห็นคุณไภษชั ยว์ า่ จะมางานจุฬาฯ เหมือนกนั
เธอไดบ้ ตั รจากญาติของเธอใบหน่ึงคะ่ "

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๑๙๖

ประภาสอ้ึงไป หญิงสาวลอบขาเลืองดูพ่ีชายแลว้ ก็ยิม้ กบั
ตวั เองเม่ือเห็นดวงตาของเขาหม่นหมองลงทนั ที ในที่สุดเขาก็ตอบ
ดว้ ยเสียงเรียบ ๆวา่

"ตามใจคุณนอ้ ง แตอ่ ยา่ กลบั ใหค้ ่านกั กแ็ ลว้ กนั "
'เอ ยงั ไม่แน่ใจ หญิงสาวราพึง สายตาของหล่อนจบั อยู่ท่ี
เส้ียวหนา้ ดา้ นขา้ งของพ่ีชายในนามอยา่ งคร่ึงรักคร่ึงชงั
"พี่ภาสคะ คุณไภษชั ยน์ ี่เป็นคนดีหรือเปล่าคะ?"
"ดีในแง่ไหนล่ะ คุณน้อง พูดถึงในดา้ นการงานละกอ้ เขา
ก้าวหน้ามากทีเดียวอายุเพียงสามสิบได้เป็ นช้ันเอกแล้ว ความ
ประพฤติก็ไม่มีอะไรเสียหาย ไม่สูบฝ่ิ นกินเหลา้ ไม่เล่นการพนนั
ไม่คา้ ของเถ่ือน..." " แต่ฉมชบาหวั เราะเสียงแจ๋วแลว้ ขดั ข้ึน
เสียก่อนท่ีเขาจะกล่าวจบ
"ไม่ใช่ค่ะ แต้วหมายถึง...อ้อ" หล่อนแสร้งทาเป็ นพูด
ตะกกุ ตะกกั อยา่ งเอียงอาย "แตว้ ต้งั ใจจะถามพ่ีวา่ เขาดีพอท่ีแตว้ จะ
คบกบั เขาให้สนิทกวา่ น้ีหรือไม่"เม่ือพูดแลว้ หล่อนก็ตอ้ งกล้นั ยิ้ม
เมื่อแลห็นพีช่ ายขบกรามแน่นก่อนจะตอบวา่
"ผมยงั ไม่เขา้ ใจวค่ ุณนอ้ งหมายความวา่ อยา่ งไร"
"เออ้ ...เม่ือวานน้ีคุณไภษชั ยเ์ ขาขอความรักแตว้ ค่ะ ที่จริง
เขาไม่ไดข้ อตรง ๆเพราะมนั รวดเร็วเกินไ แต่แปลแลว้ ก็ไดค้ วามวา่
ขอความรักน้นั แหละค่ะ" หญิงสาวช้ีแจงหนา้ ตาเฉย "แลว้ แตว้ เลย

ตำรับรัก

๑๙๗

ตอบเขาว่า..." หล่อนแกลง้ หยุดเสียกลางคนั แลดูพ่ีชายน่ิงอยู่ ใน
ดวงตาที่เคยแจม่ แจ๋วซ่ือบริสุธ์ิกลบั เตม็ ไปดว้ ยเล่ห์กระเท่ห์
จนประภาสอดนึกฉงนไม่ได้

"คุณนอ้ งตอบเขาวา่ ยงั ไง" เขาซกั อยา่ งร้อนรน บอกเขาวา่
ตอ้ งถามพภ่ี าสดูก่อนถา้ พภี่ าสอนุญาตแตว้ กร็ ับรักถา้ พี่ไม่
อนุญาต..." หล่อนทิ้งทา้ ยไวใ้ หเ้ ขาซกั อีก แต่คราวน้ีหญิงสาวคาด
ผดิ ประภาสมิไดซ้ กั ถามอะไรต่อไปหนา้ ของเขาเป็ นสีแดงจดั แลว้
กก็ ลบั ซีดเผอื ดหล่อนจึงกล่าวต่อไปวา่

"คาตอของแตว้ ข้ึนอยู่กบั การตดั สินของพี่ภาส เพราะง้นั
แต้วจึงอยากถามพ่ีภาสว่า คุณไภษชย์นี่ป็ นคนอย่งไร ในแง่ท่ี
เกี่ยวกบั ผหู้ ญิงน่ะคะ่ คือแตว้ อยากจะถามวา่ เขาเจา้ ชูห้ รือเปล่า?"

"เร่ืองน้ีผมไม่ทราบ" ประภาสตอบห้วน ๆ "รู้แต่ว่าแม่
ของเขามีอาชีพทางต้งั หอพกั นกั ศึกษหญิง แต่เขาก็รู้จกั สนิทสนม
กบั ผหู้ ญิงสาว ๆ ที่มาเช่าหอพกั เหล่าน้นั ดี แต่เขาจะเจา้ ชูก้ บั ผหู้ ญิง
พวกน้นั ดว้ ยหรือเปล่า ผมไมร่ ับรอง"

"โธ่" ฉมชบาทาเสียงออด "พี่ภาสพูดดุ ๆ ยงั กบั โกรธแตว้
พี่ไม่ชอบหรือคะท่ีน้องสาวของพ่ีรอบคอบก่อนจะสนิทสนมกบั
ผชู้ ายคนไหนก็ปรึกษาหารือผใู้ หญ"่ หล่อนน้นั เสียงตรงคาวา่
'ผใู้ หญ'่ นิดหน่ึง แลว้ กแ็ อบหวั เราะอยใู่ นใจเม่ือเห็นพ่ชี าย
ทาหนา้ เฝ่ือน

ชวู งศ์ ฉายะจนิ ดา

๑๙๘

"แต่คุณน้องควรไปปรึกษาคุณพ่อคุณแม่มากกว่า ผมไม่
อาจพูดอะไรไดเ้ ต็มปาก เดี๋ยวจะกลายเป็ นกนั ท่าเพ่ือนไป" เสียง
ของชายหนุ่มห้วนหนกั ข้ึน ฉมชบาจึงหัวเราะอีก พูดดว้ ยเสียงซ่ือ
วา่

"เร่ืองอะไรพี่ภาสจึงจะตอ้ งกนั ทาคุณไภษชั ยใ์ นเม่ือพี่ชาย
ที่ดีทุกคนย่อมจะตอ้ งยินดีที่น้องสาวของตนจะได.้ ..เออ้ ...สมาคม
กับชายท่ีดีพร้อมสักคนหน่ึง ซ่ึงจะ.." หล่อนพูดยงั ไม่ทันจบ
ประโยคประภาสก็ชดั ข้ึนเสียก่อน ดว้ ยเสียงคลา้ ยกดั
กรามพดู

"แต่ผมไม่ใช่พ่ีชายที่ดี ผมเป็ นพี่ชายที่เลวท่ีสุดในโลก
โปรดรับทราบไวด้ ้วยฉะน้ันการท่ีจะให้ผมรู้สึกยินดี ท่ีคุณน้อง
ติดต่อกบั ผูช้ ายท่ีวิเศษพร้อมอย่างนายไภษชั ยน์ ้นั เห็นจะเป็ นไป
ไม่ไดห้ รอก!" และเม่ือประภาสกล่าวจบ หญิงสาวก็หวั เราะอีกคร้ัง
หน่ึง น้าเสียงของหล่อนทาใหช้ ายหนุ่มรู้สึกเยน็ วาบในหวั ใจ มนั
บอกถึงความแน่ใจในอะไรสักอย่างหน่ึง กระแสเสียงเยาะ ๆน้นั
แสดงท้งั ความผิดหวงั หวาดระแวง และลงท้ายด้วยความชิงชัง
ประภาสเหลือบตาดูนอ้ งสาวในนามของเขาอยา่ งหวน่ั ใจ แต่แลว้
เขากต็ อ้ งรู้สึกเยน็ วาบอีกเป็ นคร้ังที่สอง เมื่อปรากฏวา่ ในดวงตาท่ี
เคยมีประกายแจ่มใสบริสุทธ์ิท่ีเคยมองดู 'พี่ภาส' ของหล่อนดว้ ย
ความรักอันสุจริตน้ัน บัดน้ีขุ่นมัวไปเสมือนมีม่านแห่งความ

ตำรับรัก

๑๙๙

หวาดระแวงมาบงั กันไว้ ดวงตากลมสีน้าตาลเป็ นมนั ขลบั คู่น้ัน
แลสตาเขานิ่งอยคู่ รู่หน่ึง ชว่ั ขณะน้นั เองท่ีประภาสคน้ พบวา่ ลึกลง
ไปภายใตอ้ าการหวาดระแวงระคนชิงชงั น้นั ก็คงยงั มีความรัก
อนั ลึกซ้ึงแฝงอย!ู่