เกียร์สีขาวกับกาวน์สีฝุ่น

เกยี รส์ ขี าวกบั กาวนส์ ฝี ่ นุ

ตอนท่ี 1 : จดุ เรมิ่ ตน้

“ไมเ่ อาพี่ ยงั ไงผมกไ็ มเ่ ป็ น”

ชายหนุ่มในชดุ นักศกึ ษาสขี าวสะอาดพดู ตอบอกี ฝ่ ายของปลาย
สายโทรศพั ทไ์ ปอยา่ งเด็ดขาด เขาเพง่ิ กลบั จากงานปฐมนเิ ทศนท์ ค่ี ณะ และเขา
ตดั สนิ ใจทจี่ ะปักหลกั คยุ กบั รนุ่ พคี่ นสนทิ ใหร้ เู ้ รอื่ งกอ่ นจะเดนิ ขนึ้ หอทเ่ี ขาเพง่ิ ยา้ ย
มาอยไู่ ดไ้ มถ่ งึ สปั ดาห์

“ไป๋ ชว่ ยพห่ี น่อย นม่ี นั งานหนา้ ตาของคณะนะเวย่ ” เสยี งจากอกี ฝ่ังยงั คงรบ
เรา้ ตอ่

“ไมเ่ อาพี่ พกี่ ็รวู ้ า่ ผมไมช่ อบยงุ่ วนุ่ วายกบั คนเยอะๆ ใหไ้ อว้ า่ นเป็ นก็ดแี ลว้ พี่
มนั หลอ่ จะตาย” ไป๋ ตอบออกไปเสยี งเรยี บๆ

“ไมไ่ ดไ้ ป๋ เสยี งสว่ นใหญใ่ นคณะเลอื กไป๋ แลว้ ไป๋ จะไมเ่ ป็ นไดย้ งั ไง นมี่ นั
เดอื นคณะเลยนะเวย่ ใครๆ กอ็ ยากเป็ น” พภ่ี าค รนุ่ พโี่ รงเรยี นเกา่ และตอนนย้ี งั ได ้
ฐานะเป็ นรนุ่ พค่ี ณะแพทยศาสตรข์ องเขาพดู ออกมาอยา่ งไมย่ อมแพ ้

“พภ่ี าค ผมไมส่ ะดวกจรงิ ๆ คนทพ่ี รอ้ มกวา่ ผม หลอ่ กวา่ ผมมเี ยอะแยะ พใ่ี ห ้
คนอน่ื เป็ นเถอะ” เขาตอบดว้ ยน้าเสยี งออ่ นลง แตเ่ จตนาขา้ งในของเขากย็ งั ไม่
เปลยี่ นแปลง

“ไป๋ อยา่ เถยี งเสยี งสว่ นใหญ่ ถอื วา่ ชว่ ยคณะกไ็ ด ้ ไป๋ รไู ้ หมวา่ คณะแพทยเ์ รา

ไมไ่ ดร้ างวัลเดอื นคณะมานานแลว้ นะ เราแพใ้ หว้ ศิ วะมาสองปีซอ้ นแลว้ ปีนพี้ ฝี่ าก
ความหวงั ไวก้ บั ไป๋ เลยนะ” ปลายสายโนม้ นา้ ว

“อยา่ พดู งด้ี ิ วศิ วะชนะแลว้ กไ็ มเ่ หน็ เป็ นอะไรเลยพี่ แขง่ เดอื นคณะมนั ไมไ่ ด ้
วัดอะไรสกั หน่อย ชนะไปกไ็ มเ่ หน็ มอี ะไร พค่ี ดิ มากไปหรอื เปลา่ อกี อยา่ ง ไอว้ า่ นก็
หลอ่ จะตาย ถา้ ไอว้ า่ นรวู ้ า่ พโี่ ทรมาหาผมแบบนมี้ นั โกรธผมแน่”

“ตอนนชี้ อ่ื ไป๋ เป็ นเดอื นอยา่ งไมเ่ ป็ นทางการแลว้ รนุ่ ไป๋ เลอื กไป๋ เยอะสดุ ถงึ
ไป๋ จะประกาศวา่ จะไมเ่ ป็ นแตม่ นั กย็ งั ไมม่ ผี ลอะไรอยดู่ ี วา่ นมนั ก็เพอ่ื นไป๋ นอ้ งพี่ มนั
ไมโ่ กรธหรอก”

“พ่ี ผมไมอ่ ยากเป็ นจรงิ ๆ พอ่ี ยา่ บงั คบั ผมเลย” เขางัดไมอ้ อ่ นขน้ึ มาเอย่
ปฏเิ สธอกี ครงั้

“เอาง้ี ไป๋ ไปนอนคดิ ใหด้ กี อ่ น เดย๋ี วอกี สามสวี่ นั พโ่ี ทรมาขอคาตอบใหม่ ไม่
ตอ้ งรบี พร่ี อได”้ ภควตั เอย่ ออกมาอยา่ งไมย่ อมแพ ้

“วันนห้ี รอื อกี สามวนั คาตอบก็เหมอื นเดมิ พ”ี่ ไป๋ ตอบอยา่ งนุ่มนวลแตเ่ ตม็ ไป
ดว้ ยความหนักแน่น

“อกี สามวนั พจี่ ะโทรมาใหม่ หวงั วา่ ไป๋ จะไมป่ ฏเิ สธพน่ี ะ”

ปลายสายเอย่ เป็ นครงั้ สดุ ทา้ ยอยา่ งกาชบั กอ่ นจะตดั สายวางไปแบบไมเ่ อย่
คาร่าลา ชายหนุ่มหยบิ มอื ถอื ออกมาดพู รอ้ มกบั ขมวดคว้ิ อยา่ งไมค่ อ่ ยสบายใจ
เทา่ ไหรน่ ัก เขาไมช่ อบโดนบงั คบั ไมว่ า่ จะเรอ่ื งอะไรและจากใคร ไมว่ า่ อกี ฝ่ ายจะ
เป็ นรนุ่ พท่ี เี่ ขาสนทิ มากก็ตาม

“กระจอก...”

เสยี งปรศิ นาลอยมาจากทไ่ี มห่ า่ งออกไปไกลจากตวั เขานัก ชายหนุ่มหนั
ซา้ ยหนั ขวามองหาตน้ ตอไมน่ านกเ็ จอกบั เจา้ ของเสยี งทไ่ี มใ่ ชใ่ ครอนื่ อฐิ คนทจี่ ะ
เรยี กวา่ เพอ่ื นกไ็ มใ่ ช่ ศตั รกู ไ็ มเ่ ชงิ เอาเป็ นวา่ เป็ นฐานะเพอื่ นโรงเรยี นเกา่ ของเขา
แลว้ กนั

“เสอื ก...”

เขาตอบกลบั ไปดว้ ยสหี นา้ เมนิ เฉยตรงกนั ขา้ มกบั อกี ฝั่งทท่ี าสหี นา้ กวน
ประสาทเขาสดุ ฤทธิ์ สาหรบั คนอน่ื การตอบแบบนใี้ หก้ บั คนแปลกหนา้ คงจะเป็ น
จดุ เรมิ่ ตน้ ของการวางมวยแน่ แตไ่ มใ่ ชส่ าหรบั เขาและคนตรงหนา้ น่ี ขอ้ หนง่ึ พวก
เขาไมใ่ ชค่ นแปลกหนา้ และขอ้ สอง เขารจู ้ กั นสิ ยั ไอค้ นตรงหนา้ นด้ี ี

“กไู มไ่ ดเ้ สอื ก มงึ เอย่ ชอื่ คณะกู แถมยงั พาดพงิ กดู ว้ ย มงึ จะหาวา่ กเู สอื กได ้
ไง” อฐิ เดก็ หนุ่มอกี คนทน่ี ่ังหา่ งออกไปหนง่ึ โตะ๊ ตอบออกมาดว้ ยทา่ ทางยยี วน

“มงึ เป็ นเดอื นคณะวศิ วะ?” ไป๋ ตงั้ คาถามพรอ้ มกบั เลกิ คว้ิ ขนึ้ เล็กนอ้ ย

“แน่อยแู่ ลว้ ไอน้ อ้ ง” อฐิ ตอบพรอ้ มยกั ควิ้

“หหึ ึ สงสารคณะมงึ เหมอื นกนั นะเนยี่ หาคนหลอ่ สดุ ไดแ้ คม่ งึ ” ไป๋ ตอบ
ออกไปอยา่ งกวนประสาทเชน่ กนั

“คณะมงึ ก็เหมอื นกนั แลว้ วา๊ หาดไี ดแ้ คม่ งึ แคเ่ นยี้ ” อฐิ ตอบออกไปอยา่ งไม่
สะทกสะทา้ นกบั คาสบประมาทนั่นแมแ้ ตน่ อ้ ย

อฐิ กบั ไป๋ ถอื เป็ นมนุษยท์ ม่ี คี วามตา่ งกนั อย่างสดุ ขวั้

ไป๋ เดก็ หนุ่มจากคณะแพทยศาสตรเ์ ป็ นผชู ้ ายตวั สงู ผอมแตง่ ตวั เน๊ ยี บ
ชายเสอื้ ของเขาอยใู่ นขอบกางเกงเสมอ ผวิ ขาวของเขาตดั กบั สผี มดาขลบั ทไ่ี ม่
เคยทาสผี มแมแ้ ตค่ รงั้ เดยี ว หากจะใหน้ ยิ ามมนุษยท์ อ่ี ยกู่ รอบมากทสี่ ดุ ไป๋ น่าจะ
เป็ นคนเหลา่ นัน้ เขาไมช่ อบการแหกกฎ ไมช่ อบการทาอะไรทวี่ นุ่ วายและเรอ่ื งมาก
สง่ิ ทเ่ี ขาชอบมเี พยี งความเงยี บ และหนังสอื ดดี สี กั เลม่

อฐิ เด็กหนุ่มจากคณะวศิ วกรรมศาสตรแ์ ตง่ ตวั ผดิ ระเบยี บตงั้ แตห่ วั จรดเทา้
ผมสนี ้าตาลเขม้ ยาวถงึ ตน้ คอ เสอื้ นักศกึ ษาตดิ สาปซอ่ นกระดมุ กางเกงขากระบอก
เล็กจนเกอื บจะเป็ นทรงเดฟ และรองเทา้ ผา้ ใบสฉี ูดฉาด หากไป๋ เป็ นมนุษยบ์ า้ กฎ
อฐิ กน็ ่าจะเป็ นพวกทอ่ี ยตู่ รงขา้ ม เพราะนอกจะไมช่ อบปฏบิ ตั ติ ามกฎแลว้ ยงั ชอบ
ทาในสง่ิ ทต่ี รงกนั ขา้ มอกี ดว้ ย

“ไมล่ งแขง่ เพราะกลวั แพก้ หู ละส”ิ เสยี งของอฐิ ดงั มาดว้ ยน้าเสยี งทฟี่ ังยังไง
กเ็ ป็ นการเยาะเยย้

“ไรส้ าระ กไู มเ่ หน็ จะสนใจ” ไป๋ พดู พลางหนั หลงั พรอ้ มทาทา่ จะเดนิ ขน้ึ หอ
ไปอยา่ งไมส่ นใจคนตรงหนา้ อกี

“มงึ แพก้ แู น่” อกี ฝ่ ายเรง่ เสยี งขนึ้ อกี เมอื่ เหน็ วา่ อกี ฝ่ ายกาลงั จะเดนิ หนี

“แพม้ งึ แลว้ ยงั ไง กไู มเ่ หน็ วา่ มนั จะสลกั สาคญั อะไรกบั ชวี ติ กเู ลย” ไป๋ หนั มา
ตอบอยา่ งราคาญ

“เออ ใช่ กลู มื ไป มงึ กแ็ พก้ มู าตลอดนนี่ า”

เดก็ หนุ่มเจา้ ของผวิ ไมข่ าวไมด่ าพดู ออกมาอยา่ งจงใจย่ัวโมโห อฐิ จงใจยก
มอื ขนึ้ ไปลบู ตมุ ้ หทู ใี่ สอ่ ยเู่ พยี งหฝู ั่งขวาฝั่งเดยี วของเขาอยา่ งจงใจ ตมุ ้ หอู นั นัน้ เป็ น
รปู เสอ้ื กาวนอ์ นั เลก็ จว๋ิ แตแ่ ทนทมี่ นั จะเป็ นสขี าวเหมอื นเสอื้ กาวนท์ ว่ั ไป มนั กลบั
ยอ้ มไปดว้ ยสฝี ่ นุ ขมกุ ขมวั อทิ ธกิ รจงใจลบู ตมุ ้ หนู ัน้ ชา้ ๆ อยา่ งออกนอกหนา้ เขารวู ้ า่
ตมุ ้ หอู นั นมี้ คี วามหมายตอ่ ไป๋ มากเสยี จนพอทจ่ี ะทาลายนสิ ยั ตายซากของหมอไป๋ ผู ้
เยอ่ หยงิ่ ได ้

“ถา้ กชู นะแลว้ มงึ จะทาไม” ไป๋ จงใจพดู อยา่ งสงบสตอิ ารมณ์ ประโยคทว่ี า่
ฟังดอู ยา่ งไรก็รวู ้ า่ เป็ นการยน่ื ขอ้ เสนอ

“ถา้ มงึ ชนะกู กกู จ็ ะใหส้ ทิ ธก์ิ ารขออะไรกไ็ ดก้ บั มงึ หนง่ึ สทิ ธ์ิ เหมอื นทก่ี เู คย
ไดจ้ ากมงึ นไี่ ง”

อฐิ พดู พรอ้ มยมิ้ มมุ ปาก ใช่ หมอไป๋ เคยแพพ้ นันกบั เขา และสงิ่ ทเ่ี ขาไดร้ ับ
คอื สทิ ธท์ิ จ่ี ะสง่ั อะไรมนั กไ็ ดห้ นง่ึ อยา่ ง ตอนนัน้ เขายังเลอื กทจี่ ะไมต่ ดั สนิ ใจวา่ จะสง่ั
อะไร แตเ่ ขาขอตวั แทนคาสง่ั นด้ี ว้ ยตมุ ้ หกู าวนส์ ฝี ่ นุ ของไป๋ ทม่ี นั รกั นักหนา ตราบใด
ทต่ี มุ ้ หนู ย่ี งั อยกู่ บั เขา นั่นก็หมายความวา่ เขายงั ชนะไป๋ อยกู่ า้ วหนงึ่ เสมอ

“ได ้ กจู ะลงแขง่ แลว้ ถา้ กชู นะเมอื่ ไหร่ กจู ะมาเอาเสอ้ื กาวนข์ องกคู นื ”

ไป๋ พดู ดว้ ยน้าเสยี งกระชากกอ่ นจะเดนิ หนั หลงั ขนึ้ หอไปอยา่ งไมส่ นใจคน
ตรงหนา้ นอ้ี กี อฐิ หนั มาดดู น้ากาแฟเยน็ ทวี่ างทงิ้ ไวอ้ ยา่ งสบายใจ มอื อกี ขา้ งของ
เขายงั ลบู ตมุ ้ หรู ปู เสอ้ื กาวนน์ ัน้ อยา่ งถกู ใจราวกบั มนั เป็ นของเลน่ ชนิ้ โปรด

‘งานนมี้ งึ ไดแ้ พก้ อู กี แน่ ไอห้ มอไป๋ ’

นายพนิ ตา้
เกยี รส์ ขี าวกบั กาวนส์ ฝี ่ นุ

ตอนที่ 2 : อกี ครงั้

“ถา้ กตู กลงเป็ นเดอื น มงึ จะโกรธกเู ปลา่ วะ”

เสยี งของเขาดงั ขนึ้ ทนั ทเี มอ่ื ปลายทางรบั สาย ไป๋ ตดั สนิ ใจโทรหาวา่ นทนั ที
ทเี่ ปิดประตเู ขา้ มาในหอ้ งพกั ของตนเป็ นทเ่ี รยี บรอ้ ย วา่ นคอื คนทไี่ ดค้ ะแนนเสยี ง
การเลอื กตงั้ เดอื นเป็ นอนั ดบั สอง คนทเี่ ขาเอย่ ไวเ้ ป็ นมน่ั เป็ นเหมาะวา่ มนั จะตอ้ งเป็ น
เดอื นแทนคนทถ่ี กู เลอื กมากทส่ี ดุ อยา่ งเขา

“เหย้ กจู ะโกรธทาไมวะ มงึ ไดเ้ ลอื กมงึ ก็ตอ้ งเป็ นดิ แลว้ กจู ะไปโกรธมงึ เรอื่ ง
ไร” ปลายสายตอบกลบั มาพรอ้ มเสยี งกลวั้ หวั เราะอยา่ งอารมณด์ ี

“กต็ อนแรกกบู อกจะใหม้ งึ เป็ นแทนกไู ปแลว้ ”

“กยู งั ไมต่ อบตกลงสกั หน่อย หรอื จะพดู ใหถ้ กู กยู งั ไมไ่ ดเ้ กบ็ มาคดิ สกั นดิ
เลยหวะ ฮา่ ฮา่ ฮา่ ”

วา่ น หรอื หมอวา่ น เพอื่ นสนทิ ของเขาตงั้ แตม่ ธั ยมปลายตอบออกมาดว้ ย
เสยี งรา่ เรงิ อยา่ งตดิ นสิ ยั พวกเขาสนทิ กนั มาตงั้ แตโ่ รงเรยี นเกา่ แลว้ ไอว้ า่ นเป็ นคน
อารมณด์ แี ละเฟรนลมี่ าก เรยี กไดว้ า่ แทบจะตรงกนั ขา้ มกบั เขาทเี่ ป็ นคนเงยี บๆ และ
ไมค่ อ่ ยพดู เลย

“วา่ แตอ่ ะไรมนั ดลบนั ดาลใหค้ นอยา่ งมงึ เปลย่ี นใจไดว้ ะ” ปลายสายถาม
ตอ่ มาดว้ ยความสงสยั

“ไมม่ อี ะไรหรอก ชา่ งมนั เถอะ” ไป๋ พดู อยา่ งตดั ราคาญ

“ไอไ้ ป๋ ตอบมา ตอนแรกกไู มส่ งสยั แตต่ อนนก้ี เู รมิ่ จะสงสยั แลว้ เนยี่ อะไร
มนั ทาใหค้ ณุ ชายไป๋ บนหอคอยงาชา้ งอยากจะครองตาแหน่งเดอื นไปจ๊จิ ๊ะกบั มนุษย์
ไดว้ ะ” วา่ นขแู่ กมกวน แตก่ ็อยากไดจ้ ากเขาอยา่ งจรงิ จงั

“กบู อกวา่ ไมม่ อี ะไร”

“ไอไ้ ป๋ ”

“วันนก้ี เู จอไออ้ ฐิ ”

“อฐิ ไอไ้ นทอ์ ฐิ จอมบา้ พลงั อะนะ”

“เออ มนั สอบตดิ คณะวศิ วะหวะ กเู พง่ิ เห็นมนั วันนเี้ อง”

“แลว้ ”

“มนั เป็ นเดอื นคณะ”

“กเ็ หมาะสมอยนู่ ะ คงิ คองยกั ษ์กลา้ มเป็ นมดั ๆ อยา่ งมนั กค็ วรจะเป็ นเดอื น
แหละกวู า่ ตอนอยมู่ ธั ยมก็เนอื้ หอมใชเ่ ลน่ ทไี่ หน อนั นก้ี ็เป็ นเรอื่ งทเี่ ขา้ ใจได”้ วา่ น
ตอบกลบั มาอยา่ งพนิ จิ พเิ คราะห์

“เออ น่ันแหละ” ไป๋ ตดั บท

“แลว้ ไงตอ่ ไอไ้ ป๋ กไู มเ่ ห็นวา่ การทไี่ ออ้ ฐิ เป็ นเดอื นวศิ วะมนั จะเกย่ี วอะไรกบั
มงึ เลย หรอื มงึ อยากจะลงแขง่ เดอื นมหาวทิ ยาลยั เพอื่ เอาชนะมนั ไมม่ งั้ กวู า่ ไมใ่ ช่
อะ” ปลายสายตอบออกมาอยา่ งรจู ้ กั เพอื่ นตวั เองดี

“มนั บอกวา่ ถา้ กชู นะ มนั จะคนื กาวนใ์ หก้ ”ู ไป๋ ตอบออกไปโดยพยายามคมุ
น้าเสยี งใหเ้ รยี บทส่ี ดุ

“เหรอ”

“อมื ”

“ศกึ การแขง่ ขนั ของพวกมงึ มนั ยงั ไมจ่ บอกี เหรอเนยี่ กนู กึ วา่ มนั จบไปตงั้ แต่
เรยี นจบม.ปลายแลว้ นะ” วา่ นตอบออกมาพรอ้ มกลวั้ หวั เราะ

“ใครจะไปคดิ วา่ จะไดม้ าเจอกนั อกี วะ”

“เออ เอาเหอะ จะทาอะไรกแ็ ลว้ แตม่ งึ มอี ะไรใหช้ ว่ ยกบ็ อกแลว้ กนั ” วา่ น
พดู สรปุ

“เนย่ี ตอนนกี้ มู เี รอื่ งจะใหช้ ว่ ย”

“อะไรวะ”

“มงึ ชว่ ยโทรบอกพภี่ าคใหห้ น่อยดวิ า่ เกลย้ี กลอ่ มใหก้ ยู อมเป็ นเดอื นสาเร็จ
แลว้ เมอื่ กกี้ ปู ฏเิ สธเขาไปเสยี งแขง็ เลย กไู มอ่ ยากเสยี หนา้ ” ไป๋ พดู ดว้ ยเสยี งออ่ ยๆ

“ฮา่ ฮา่ ฮา่ มงึ นนี่ า้ ฟอรม์ เยอะไมเ่ คยหาย” วา่ นหลดุ ขาออกมาอยา่ งตลกใน
ความเรอื่ งมากของเพอ่ื นตวั เอง

“เออ ชว่ ยกหู น่อยนะ”

“นถี่ า้ คนอนื่ เขามารวู ้ า่ หมอไป๋ สดุ หลอ่ นสิ ยั ทแ่ี ทจ้ รงิ เป็ นอยา่ งงี้ คนอนื่ เขาจะ
วา่ ยงั ไงวะ ฮา่ ฮา่ ฮา่ ”

วา่ นพดู กระเซา้ ไอห้ มอไป๋ เพอ่ื นเขานถี่ อื วา่ เป็ นคนหลอ่ คนหนง่ึ เลย มนั เป็ น
ผชู ้ ายตวั สงู และผอม ทส่ี าคญั คอื มนั ผวิ ขาวมาก ผมดา ควิ้ เขม้ หนา้ ใส พมิ พน์ ยิ ม
สไตลห์ นุ่มเกาหลไี มม่ ผี ดิ แตน่ สิ ยั ของไอไ้ ป๋ นถ่ี อื วา่ เป็ นมนุษยท์ เี่ ขา้ ถงึ ยากมาก จะ
เรยี กวา่ ไงดนี ะ คอื มนั สนทิ กบั คนยากมากและแทบไมเ่ คยแสดงธาตแุ ทใ้ หใ้ ครเหน็
เลย ภายนอกมนั จะดเู ป็ นคนเงยี บๆ เย็นชา ตายดา้ น แตค่ วามจรงิ มนั กเ็ ป็ นคนนสิ ยั
ดคี นหนง่ึ เลยแหละ เพยี งแตม่ นั ไมค่ อ่ ยหนั มมุ พวกนใ้ี หใ้ ครเหน็ แน่นอนวา่ เพอื่ น
สนทิ อยา่ งเขาเป็ นขอ้ ยกเวน้ เวลาเขาเหน็ ไอไ้ ป๋ เพอื่ นจอมหยงิ่ ไมส่ นใจโลกของ
เขามาวนุ่ วายกบั เรอ่ื งจกุ จกิ เล็กๆ นอ้ ยๆ เขาจะตลกเป็ นพเิ ศษ มนั ชอบแสดงออกวา่
มนั ไมเ่ คยสนใจอะไร แตค่ วามจรงิ แลว้ มนั เป็ นมนุษยท์ โี่ คตรสนใจสายตาคนอนื่
เลย

“เออ ครงั้ หนา้ ถา้ มงึ เจอสาวถกู ใจ เดย๋ี วกจู ะเดนิ ไปขอเบอรม์ าใหห้ นงึ่ ครงั้
ถอื วา่ เป็ นอนั หายกนั ”

“เรอ่ื งดิ ใหม้ งึ ไปขอเบอรใ์ หก้ กู อ็ ดดิ ผหู ้ ญงิ เขากห็ นั ไปชอบมงึ กนั หมด วา๊ ว
หมอไป๋ สดุ หลอ่ หดั เขา้ ไปเลน่ เฟสบคุ๊ บา้ งนะ จะไดร้ วู ้ า่ มคี นทกั มาจบี ไมข่ าดสาย”

“ราคาญ”

“เหย้ พดู งไี้ ดไ้ งวะ ความรกั มนั คอื สสี นั ของโลกเลยนะเวย่ มงึ นนี่ า้ สงสยั
อา่ นหนังสอื จนกลายเป็ นกอ้ นหนิ ศลิ าจารกึ ไรห้ วั จติ หวั ใจไปเสยี แลว้ ”

วา่ นพดู ออกมาอยา่ งอารมณด์ ี ใชแ่ ลว้ เขานแ่ี หละทโี่ ปรดปรานความรกั
โปรดปรานถงึ ขนั้ ทวี่ า่ หากมากกวา่ นอ้ี กี หน่อยกจ็ ะเรยี กวา่ หนา้ หมอ้ แลว้

“ไมเ่ หน็ จาเป็ นกบั ชวี ติ เลย ไรส้ าระ” ไป๋ พดู ออกมาดว้ ยเสยี งเบาๆ

“ถามจรงิ มงึ ไมช่ อบใครทไ่ี หนบา้ งเลยเหรอวะ ฮอรโ์ มนมงึ ก็ไมน่ ่าจะ
ผดิ ปรกตนิ า้ มงึ ตอ้ งชอบๆ ใครบา้ งสิ บอกกมู าเหอะ เดย๋ี วกชู ว่ ย”

“ไมม่ หี วะ กชู อบอยขู่ องกเู งยี บๆ แบบนแ้ี หละ”

“โกหกตกนรก”

“นรกไมเ่ ปิดตอ้ นรบั คนอยา่ งกหู รอก”

“อนิ ดชี้ บิ หาย”

“เออๆ ปลอ่ ยกไู ปเหอะ ฝากโทรบอกพภ่ี าคดว้ ยนะ เดย๋ี วกจู ะไปหาไรกนิ
ละ”

“เออ โชคดมี งึ วนั จันทรเ์ จอกนั ”

“เออ”

ไป๋ กดตดั สายพรอ้ มโยนมอื ถอื ไปไวบ้ นเตยี งขา้ งตวั เขายกมอื ขน้ึ มาเทา้ คาง
พรอ้ มกบั มองออกไปนอกหนา้ ตา่ งอยางไมม่ จี ดุ หมาย ความรกั สาหรับเขาเป็ นเรอ่ื ง
ทวี่ นุ่ วายและเขา้ ใจไดย้ ากมาก แตเ่ อาเขา้ จรงิ แลว้ เขากต็ อบไมไ่ ดว้ า่ มนั เขา้ ใจได ้
ยาก หรอื เขาไมไ่ ดพ้ ยายามทาความเขา้ ใจมนั จรงิ ๆ

‘เฮอ้ ออ’

นายพนิ ตา้
ตอนท่ี 3 : เดอื น

ชวี ติ ของนักศกึ ษามหาวทิ ยาลยั ปีหนง่ึ สว่ นใหญม่ กั จะคลา้ ยคลงึ กนั
กลา่ วคอื นักศกึ ษาเกอื บทกุ คณะตอ้ งมาเรยี นวชิ าพน้ื ฐานรว่ มกนั ทหี่ ลกั สตู รกลาง
ของมหาวทิ ยาลยั ดงั นัน้ ไมว่ า่ จะเป็ นคณะอะไร สว่ นใหญก่ ต็ อ้ งมาเจอหนา้ กนั เป็ น
เรอ่ื งปรกติ เพราะถงึ แมว้ า่ จะไมไ่ ดเ้ รยี นในหอ้ งเดยี วกนั แตโ่ ดยสว่ นใหญก่ ต็ อ้ ง
เรยี นในตกึ เดยี วกนั อยดู่ ี ชว่ งมหาวทิ ยาลยั ปีหนง่ึ จงึ ถอื เป็ นเวลาทองของทกุ คณะ
ในการพยายามรจู ้ กั เพอื่ นตา่ งคณะ ซงึ่ อาจจะรวมไปถงึ แฟนตา่ งคณะดว้ ย และ
โดยเฉพาะอยา่ งยงิ่ กบั คณะแพทย์ นคี่ อื เวลาทองเลย กอ่ นทพี่ วกเขาจะขน้ึ ปีสอง
และแทบจะไมไ่ ดเ้ งยหนา้ ขนึ้ มาจากตารากนั อกี แลว้

“คนนแ้ี จม่ ” เสยี งราพงึ ดงั ขน้ึ พรอ้ มกบั เสยี งผวิ ปากอยา่ งอารมณด์ ี

“สกั คนไอว้ า่ น กนู ่ังฟังมงึ เตา๊ ะสาวใหก้ ฟู ังมาเกนิ สบิ คนแลว้ เลอื กเอาสกั คน
เยอะแยะมากมายระวงั เอดสถ์ ามหา”

ไป๋ พดู พลางสา่ ยหนา้ พรอ้ มกบั กม้ หนา้ ลงกนิ อาหารเชา้ ตอ่ ไป พวกเขา
กาลงั อยใู่ นโรงอาหารคณะวทิ ยาศาสตร์ เชา้ นเ้ี ป็ นวนั เปิดเทอมแรกของพวกเขา ปี
หนงึ่ ของพวกเขาไมม่ เี รยี นในคณะของตวั เองเลย วชิ าพน้ื ฐานทางวทิ ยาศาสตรก์ ็

มาเรยี นทน่ี ที่ งั้ หมด

“กปู ้องกนั เป็ นน่า เชยี่ คนนก้ี ็แจม่ ”

วา่ นพดู อยา่ งไมส่ นใจ ปากยังคงวพิ ากยว์ จิ ารณผ์ หู ้ ญงิ รอบตวั ไปเรอื่ ยเป่ือย
ถา้ จะพดู ถงึ เรอ่ื งสายตา ไอว้ า่ นนถ่ี อื วา่ มดี วงตาเจา้ ชเู ้ ป็ นอนั ดบั หนง่ึ สายตามนั ระรกิ
ระรตี้ ลอดเมอื่ เจอผหู ้ ญงิ ถกู ใจ แตม่ นั ไมค่ อ่ ยเขา้ ไปจบี ใครจรงิ จงั หรอก มนั ก็น่ัง
หมอ้ ใหฟ้ ังไปเรอื่ ยเป่ือย

“กาหนัด”

“เฮย้ ๆๆ นางฟ้าเสอ้ื ฟิตกาลงั เดนิ ตรงมาทางนหี้ วะ”

วา่ นเอย่ ปากพดู พรอ้ มกบั หยบิ น้าขน้ึ มาแกลง้ ทาเป็ นดมื่ เพอ่ื ไมใ่ หแ้ สดง
อาการสนใจมากเกนิ ไป เขาหนั หนา้ ไปเล็กนอ้ ยก็พบความจรงิ อยา่ งทเ่ี พอ่ื นของ
เขาวา่ จรงิ ๆ ผหู ้ ญงิ คนลา่ สดุ ทเ่ี พอื่ นของเขาเอย่ ถงึ กาลงั เดนิ ตรงมาทางน้ี ขอ้ หนง่ึ
คอื ผหู ้ ญงิ คนนแ้ี จม่ จรงิ ขอ้ สองคอื เราน่าจะเรยี กเธอไดว้ า่ นางฟ้าไดอ้ ยา่ งไมน่ ่า
เกลยี ด และสดุ ทา้ ย เสอื้ เธอฟิตเปร๊ยี ะอยา่ งทไี่ อว้ า่ นพดู ไวไ้ มม่ ผี ดิ เพย้ี น

“ไป๋ ใชไ่ หม?”

เจา้ ของชดุ เสอ้ื ฟิตกระโปรงสนั้ เอย่ ถามเขา ผหู ้ ญงิ ตรงหนา้ เขานจี่ ัดวา่ เป็ น
ผหู ้ ญงิ ดดู คี นหนงึ่ ไดเ้ ลย อธบิ ายยงั ไงดหี ละ เธอดเู ป็ นผหู ้ ญงิ เปรย้ี วๆ มน่ั ใจใน
ตวั เอง สาหรับเขาอาจจะไมค่ อ่ ยนยิ ามความสวยไวแ้ บบนเี้ ทา่ ไหร่ แตก่ ็ชา่ งเถอะ
ผหู ้ ญงิ ตรงหนา้ จะสวยหรอื ไมก่ ไ็ มใ่ ชธ่ รุ ะกงการอะไรของเขา

“อมื เราชอ่ื ไป๋ มอี ะไรใหช้ ว่ ยหรอื เปลา่ ”

ชายหนุ่มตอบออกไปตามมารยาท คาทงิ้ ทา้ ยประโยคทบี่ อกวา่ มอี ะไรให ้
ชว่ ยหรอื เปลา่ นท่ี าเอาเพอ่ื นทน่ี ั่งอยโู่ ตะ๊ เดยี วกนั กบั เขาถงึ กบั เลกิ คว้ิ คนอยา่ งไอไ้ ป๋
เนย่ี นะจะชว่ ยเหลอื ใครง่ายๆ ฝันไปเถอะ มนั โคตรเป็ นคนไมช่ อบยงุ่ กบั ใครเลย

“เราชอื่ น้าหอมนะ พภี่ าคโทรมาบอกเราแลว้ เรอื่ งดาวคณะ พอดวี นั ศกุ รเ์ รา
ตดิ แคสงานเลยไมไ่ ดเ้ ขา้ ปฐมนเิ ทศ แตพ่ ภ่ี าคบอกวา่ เราไดร้ บั เลอื กใหเ้ ป็ นดาว ไป๋
ไดเ้ ป็ นเดอื น พอดพี ที่ ส่ี โมกลางโทรหามาเราแลว้ วา่ เยน็ นใ้ี หเ้ ขา้ ไปประชมุ เรอ่ื งการ
ประกวดดาวเดอื น เขาฝากใหม้ าบอกเดอื นคณะดว้ ย”

น้าหอมพดู ทัง้ ทย่ี นื อยแู่ บบนัน้ ตวั เขาเองเงยหนา้ ขนึ้ ฟังเพอื่ นรว่ มคณะท่ี
เขาเพง่ิ รเู ้ มอื่ กวี้ า่ ไดต้ าแหน่งดาวคณะอยา่ งสนใจ ความจรงิ วนั ศกุ รท์ เ่ี ปิดโหวตกนั
ชอ่ื น้าหอมถกู เสนอขน้ึ มาใหเ้ ป็ นตาแหน่งดาวดว้ ย แถมเจา้ ตวั ยงั ไดร้ ับรางวัลทัง้ ท่ี
ไมไ่ ดอ้ ยใู่ นทปี่ ระชมุ ดว้ ยแมแ้ ตน่ อ้ ย แตก่ ถ็ อื วา่ สมน้าสมเนอื้ ไปแคสงานแบบนก้ี ็คง
จะมผี ลงานในวงการบนั เทงิ บา้ ง น้าหอมน่าจะเหมาะทจ่ี ะยนื กลางแสงไฟมากกวา่
เขา อยา่ งนอ้ ยเธอกด็ คู นุ ้ เคยและชอบทจี่ ะตกเป็ นเป้าสนใจมากกวา่ เขา

“เหรอ ยงั ไงทไ่ี หนกโี่ มงหละ ตอ้ งเตรยี มตวั อะไรไปกอ่ นไหม” เขาถามขน้ึ
ดว้ ยเสยี งทพ่ี ยายามกระตอื รอื รน้ ขนึ้ อกี หน่อย อยา่ งนอ้ ยมนั กต็ อ้ งถอื วา่ เป็ นงานของ
ทัง้ สองคนหละนะ

“ตกึ ปลาวาฬ ชนั้ หนงึ่ ตอนหกโมงเยน็ เรอ่ื งเตรยี มตวั คงไมต่ อ้ ง น่าจะไปฟัง
รายละเอยี ดงานเฉยๆ คงไมม่ อี ะไรมากมาย”

“นไ่ี ลนเ์ รา แอดไวส้ ิ เผอื่ มอี ะไรกไ็ ลนม์ า ไวต้ ดิ ตอ่ คยุ งานกนั ”

ไป๋ เปิดหนา้ จอไลนใ์ หเ้ ป็ นหนา้ สญั ลกั ษณค์ วิ อารโ์ คด๊ พรอ้ มกบั ยน่ื มอื ถอื ให ้
ดาวคณะแสกนเพอื่ แอดไลนเ์ กบ็ ไว ้ สหี นา้ ของเขาราบเรยี บ สว่ นสหี นา้ ของไอว้ า่ น
ก็ราบเรยี บเชน่ กนั แตต่ อนนส้ี ายตาของมนั แสดงแววระยบิ ระยบั ออกมาอยา่ งปิดไม่
มดิ นับถอยหลงั ไมถ่ งึ สามวนิ าทหี ลงั จากน้าหอมลบั หลงั ไป เขาตอ้ งโดนมนั ลอ้
แน่ๆ

“โอเค ไวเ้ จอกนั นะ”

หญงิ สาวหยบิ มอื ถอื ขน้ึ มาแสกนไอดไี ลนข์ องเขาเก็บไวจ้ นขน้ึ ชอ่ื เรยี บรอ้ ย
กเ็ อย่ ลาพรอ้ มกบั เดนิ จากไป กอ่ นจากเธอหนั มายมิ้ ใหก้ บั วา่ นเล็กนอ้ ยเหมอื นเพง่ิ
นกึ ขน้ึ ไดแ้ ตก่ ไ็ มไ่ ดเ้ อย่ พดู อะไรออกมา น้าหอมเดนิ จากพวกเขาไปแลว้ พรอ้ มกบั
สายตาใครหลายคน เธอเป็ นคนทดี่ งึ ดดู สายตาคนไดเ้ กง่ จรงิ ๆ

“เชยี่ พไ่ี ป๋ แจกไลนส์ าวหวะ สงสยั งานนเี้ พอื่ นกจู ะสละโสดซะแลว้ ” วา่ นพดู
พรอ้ มกบั เอาไหลม่ ากระทบเขาอยา่ งกระเซา้

“งานมะ ไดข้ า่ ว” เขาตอบอยา่ งไมส่ นใจอะไร

NAMHOM-099111xx : sent a sticker

“เชย่ี ยย ตงั้ เบอรโ์ ทรเป็ นชอื่ ไลนด์ ว้ ยหวะ สงสยั งานนพ้ี ไี่ ป๋ ไมจ่ บี ไมไ่ ดแ้ ลว้ ”
วา่ นเยา้ ตอ่ เมอ่ื เห็นไลนข์ องเขาเดง้ เตอื น น้าหอมทกั มา และทส่ี าคญั เธอตงั้ เบอร์
โทรศพั ทเ์ ป็ นชอื่ ไลนด์ ว้ ย

“กยู กให ้ มงึ จบี เลย ไดแ้ ฟนเป็ นดาวคณะมงึ คงจะนอนตายตาหลบั ”

ไป๋ พดู ดว้ ยสหี นา้ ตายดา้ นกอ่ นจะลกุ ขนึ้ ไปเก็บจานเขา้ ทอ่ี ยา่ งไมส่ นใจ
เพอื่ นอกี ตอ่ ไป ไอว้ า่ นอาจจะจบี น้าหอมกไ็ ดใ้ ครจะรู ้ ความจรงิ วา่ นก็ถอื วา่ เป็ น
ผชู ้ ายหนา้ ตาดคี นหนง่ึ หากมนั ตงั้ ใจจบี น้าหอมจรงิ ๆ กถ็ อื วา่ พอฟัดพอเหวยี่ ง เห็น
ไอว้ า่ นแบบน้ี แตม่ นั กม็ คี นคยุ จนนับนวิ้ ไมห่ วาดไมไ่ หวเหมอื นกนั

“สวสั ดคี ะ่ ทกุ คน ยนิ ดตี อ้ นรับเขา้ สกู่ ารประชมุ ดาวเดอื นครัง้ ทหี่ นงึ่ ประจาปีน้ี
คา่ ”

หญงิ สาวรา่ งทว้ มทา่ ทางทะมดั ทะแมงยน่ื จบั ไมคพ์ ดู เจยี้ วแจว้ อยหู่ นา้ หอ้ ง
ประชมุ อยู่ ณ เวลาน้ี ตอนนพ้ี วกเขาอยใู่ นตกึ ปลาวาฬ ตกึ เรยี นรวมของคณะ
วทิ ยาศาสตรท์ เี่ ดก็ มหาวทิ ยาลยั ตงั้ ชอ่ื เลน่ ใหว้ า่ ตกึ ปลาวาฬ แน่นอนวา่ เขาก็ไมร่ ู ้
ทม่ี าของชอื่ เหมอื นกนั มนั อาจจะมาจากสฟี ้าของตกึ ทเี่ หมอื นปลาวาฬ ขนาดของ
ตกึ ทอ่ี ว้ นเหมอื นปลาวาฬ หรอื อาจจะกาลงั เปรยี บเทยี บนักศกึ ษาทเ่ี รยี นในหอ้ งวา่
เป็ นแพลงตอนทกี่ าลงั จะตายในทอ้ งปลาวาฬก็เป็ นได ้

“กอ่ นอน่ื ตอ้ งบอกกอ่ นนะคะวา่ การประกวดดาวเดอื นของมหาวทิ ยาลยั เรา
ไมไ่ ดเ้ นน้ หนา้ ตานะคะ ทางสโมสรเนน้ ย้าเรอ่ื งนก้ี บั ทกุ คณะเสมอวา่ เราคน้ หา
ตวั แทนทม่ี คี วามสามารถทจ่ี ะเป็ นตัวแทนของมหาวทิ ยาลยั ได ้ แน่นอนวา่ หนา้ ตา
ไมส่ าคญั เทา่ ความสามารถนะคะ ถงึ แมจ้ ะดเู หมอื นวา่ ทกุ คณะจะสง่ คนโดย
คดั เลอื กจากหนา้ ตามาเป็ นหลกั แตก่ ารตดั สนิ มาจากความสามารถคะ่ ”

นักศกึ ษาปีสามเจา้ ของตาแหน่งนายกสโมสรของมหาวทิ ยาลยั กลา่ วชแี้ จง
เรอื่ งตา่ งๆ ของการประกวดดาวเดอื นตอ่ ไปอยา่ งไมร่ เู ้ หนอ่ื ย ตอนแรกเขาเขา้ ใจวา่
ตอ้ งมาคนเดยี ว แตพ่ อมาถงึ ก็พบวา่ แตล่ ะคณะหวิ้ เพอื่ นบา้ งรนุ่ พบี่ า้ งกนั มา

เยอะแยะ เขากเ็ ลยหนบี ไอว้ า่ นใหอ้ ยเู่ ป็ นเพอ่ื นเขาในการประชมุ นดี้ ว้ ย แน่นอนวา่
น้าหอมก็เขา้ มาฟังประชมุ ดว้ ยเชน่ กนั อยหู่ า่ งจากเขาไปไมก่ โี่ ตะ๊ เลคเชอร์ คอื หอ้ ง
ประชมุ ทเี่ ปิดมจี านวนทน่ี ั่งเยอะกวา่ คนเขา้ ประชมุ มาก เด็กทม่ี านั่งฟังกน็ ่ังหา่ งๆ กนั
ตามสบาย น้าหอมกอ็ ยใู่ กลพ้ วกเขาทส่ี ดุ ในทกุ คณะ แตก่ ็ไมไ่ ดม้ กี ารพดู คยุ อะไร
กนั เลยนอกจากยม้ิ ใหก้ นั นดิ หน่อย

“เชยี่ ยย นมี่ นั ฮาเร็มชดั ๆ”

เสยี งไอว้ า่ นกระซบิ ดงั มาจากขา้ งตวั เขาแบบเกบ็ ความระรกิ ระรไ้ี วไ้ มม่ ดิ สงิ่
ทไี่ อว้ า่ นพดู ก็คงไมผ่ ดิ เพราะงานประชมุ ครงั้ นร้ี วมเอาคนหนา้ ตาดจี ากทัง้
มหาวทิ ยาลยั มารวมกนั ไวอ้ ยา่ งอนุ่ หนาฝาคง่ั เรยี กไดว้ า่ ถา้ ระเบดิ หอ้ งประชมุ มา
ตอนนคี้ า่ เฉลย่ี หนา้ ตาของนักศกึ ษามหาวทิ ยาลยั นก้ี ค็ งลดฮวบ ดาวและเดอื นจาก
แตล่ ะคณะทคี่ ดั กนั มาถงึ ทส่ี ดุ แลว้ ไมน่ ับรวมเหลา่ รนุ่ พจี่ ากแตล่ ะคณะทเ่ี ขา้ มาฟัง
ดว้ ย ซง่ึ สว่ นใหญก่ ็เป็ นดาวเดอื นปีทแ่ี ลว้ น่ันเอง

“มงึ ตอ้ งขอบคณุ นะทล่ี ากมงึ มาดว้ ย”

เขาถอื โอกาสทวงบญุ คณุ จากไอว้ า่ นทนั ทที ม่ี โี อกาส ตอนแรกมนั บน่ กระ
ปิดกระปอดเรอ่ื งลากมนั มาเขา้ ประชมุ ดว้ ย ถา้ มนั ชอบ ตอ่ ไปเขาจะไดล้ ากมนั มา
บอ่ ยๆ อนั ทจ่ี รงิ เขาไมค่ อ่ ยมากบั น้าหอมสองคน อยา่ งวา่ หละนะ เขาไมค่ อ่ ยชอบ
อยกู่ บั คนทไี่ มส่ นทิ เทา่ ไหร่ สว่ นไอพ้ ภี่ าคไมต่ อ้ งพดู ถงึ หลงั จากทเ่ี ขายอมเป็ น
เดอื นเป็ นทเ่ี รยี บรอ้ ยกไ็ มต่ ดิ ตอ่ เขามาอกี เลย ลอยแพกนั เป็ นทเ่ี รยี บรอ้ ย

นายพนิ ตา้

ตอนที่ 4 : กลบั

ประเดน็ หลกั ในการมาพดู คยุ วันนค้ี อื การอธบิ ายใหเ้ ขา้ ใจถงึ การประกวดดาว
เดอื นทแ่ี ทจ้ รงิ กลา่ วคอื ดาวเดอื นไมใ่ ชก่ ารประกวดเพอ่ื หาคนหนา้ ตาดที ส่ี ดุ แต่
เป็ นคดั เลอื กตวั แทนนักศกึ ษาทเ่ี หมาะสมเพอ่ื เป็ นตวั แทนมหาวทิ ยาลยั ไปทา
กจิ กรรมรว่ มกบั มหาวทิ ยาลยั อน่ื ได ้ นอกจากน้ี สโมสรยงั พยายามสรา้ ง
ความสมั พนั ธร์ ะหวา่ งคณะโดยใหเ้ หลา่ ดาวเดอื นจากแตล่ ะคณะสนทิ กนั อกี ดว้ ย
เพอื่ ทต่ี อ่ ไป การรว่ มกจิ กรรมระหวา่ งคณะจะไดส้ ะดวกมากขนึ้ ไป๋ นั่งฟังไปฟังมาก็
เรม่ิ มองภาพการประกวดดาวเดอื นขน้ึ ดขี น้ึ เป็ นลาดบั ถงึ แมว้ า่ บางอยา่ งจะไม่
สมเหตสุ มผลอยบู่ า้ ง แตโ่ ดยภาพรวมแลว้ กย็ ังดกี วา่ การมานั่งคดั คนหนา้ ตาดที สี่ ดุ
ในมหาวทิ ยาลยั แน่ๆ

“ตอ่ ไปเพอื่ ใหท้ กุ คนสนทิ กนั และเป็ นการละลายพฤตกิ รรมกนั มากขนึ้ เราจะ
เลน่ เกมบดั ดกี้ นั คะ่ โดยทกุ คนจะจบั ชอ่ื เพอื่ นทเ่ี ป็ นดาวเดอื นตา่ งคณะไปคนละหนง่ึ
คน จบั ไดช้ อื่ ใครก็ตอ้ งดแู ลเทคแครค์ นนัน้ โดยไมใ่ หเ้ ขารตู ้ วั กจิ กรรมนจ้ี ะเลน่ หนง่ึ
เดอื นนะคะ งานประกวดดาวเดอื นจะจัดชว่ งกอ่ นสอบกลางภาคหรอื อกี ประมาณ
หนงึ่ เดอื นครง่ึ เราจะเฉลยบดั ดกี้ นั ในอกี หนงึ่ เดอื นขา้ งหนา้ หรอื กอ่ นวนั ประกวด
ประมาณสองอาทติ ยน์ ่ันเอง ชว่ งนอี้ ยากใหท้ กุ คนสนทิ กนั ไวม้ ากๆ สโมสรอยากให ้
ดาวเดอื นเป็ นคนเชอ่ื มโยงทกุ คณะเขา้ หากนั หลงั จบงาน คณะไหนอยากจัด
กจิ กรรมรว่ มกบั คณะไหนกส็ ามารถพดู คยุ จัดการกนั ไดเ้ องเลย”

การจบั บดั ดพี้ ฒั นาไปไกลกวา่ ทค่ี ดิ มาก ทกุ คนหยบิ มอื ถอื ขน้ึ มาเปิด
เว็บไซตห์ อ้ งสมุ่ ออนไลนอ์ นั หนงึ่ ทกุ คนจะเขา้ ไปสมุ่ หยบิ ตวั เลขขน้ึ มาหนง่ึ ตวั โดย
ระบบจะไมใ่ หค้ นจากคณะเดยี วกนั ไดร้ ายชอื่ กนั เองเด็ดขาด การจัดฉลากบดั ด้ี
เป็ นไปอยา่ งรวดเร็วมาก เขาสมุ่ เลอื กเลข 22 ขนึ้ มาจากฉลากทกุ เบอร์ และเรยี กวา่
อะไรดนี ะ แจก๊ พอ๊ ตแตกกไ็ ดม้ งั้ เขาจบั ไดค้ นทเี่ ขาไมค่ ดิ วา่ เขาจะจบั ไดท้ สี่ ดุ เลย

‘เดอื นคณะวศิ วกรรมศาสตร.์ ..’

“เชย่ี ยย มงึ จบั ไดไ้ ออ้ ฐิ หวะ” ไอว้ า่ นรบี สมุ หวั เขา้ มากระซบิ กระซาบทนั ทที ่ี
เห็นชอ่ื ปรากฎอยใู่ นหนา้ จอมอื ถอื ผม เออ อะไรมนั จะเหมาะเจาะแบบน้ี

“แลกไดเ้ ปลา่ วะ”

ไป๋ บน่ ออกมาอยา่ งปรกึ ษา สายตาของเขากวาดไปทวั่ หอ้ งเพอ่ื หาเจา้ ตวั คน
ทว่ี า่ เพยี งไมน่ านสายตาของเขากป็ ะทะกบั สายตาหนงึ่ ทที่ อดมองมากอ่ นแลว้ ไอ ้
อฐิ โดดเดน่ จรงิ ๆ ถงึ แมว้ า่ คนในหอ้ งนจี้ ะเต็มไปดว้ ยคนหนา้ ตาดอี ยา่ งรา้ ยกาจเตม็
ไปหมด แตด่ เู หมอื นรศั มขี องไออ้ ฐิ กจ็ ะไมแ่ พใ้ คร ผมทรงใหมไ่ ถขา้ งกบั สผี มทดี่ ู
เหมอื นจะยอ้ มกลบั มาเป็ นสดี าแลว้ ทส่ี าคญั มนั อยใู่ นชดุ เสอื้ ชอ็ ปสนี ้าเงนิ เขม้ ตดั
กบั นักศกึ ษาคนอนื่ ทอ่ี ยใู่ นเสอื้ นักศกึ ษาธรรมดากนั หมด นแ่ี หละมงั้ ทอ่ี าจจะทาให ้
มนั โดดเดน่ และดงึ ดดู สายตาเขาไดข้ นาดน้ี

“มงึ โงห่ รอื มงึ โงว่ ะ จบั ฉลากออนไลนแ์ บบนม้ี งึ ยงั จะหวงั สลบั ไดอ้ กี เหรอ
มงึ คดิ วา่ เขาจะไมเ่ กบ็ ขอ้ มลู ไวเ้ ลยหรอื ไง มงึ สอบตดิ หมอเขา้ มาไดไ้ งวะเนย่ี ” ไอ ้
วา่ นตอบกลบั มาแบบกวนประสาท เขารอู ้ ยแู่ ลว้ เขาไมน่ ่าจะเปลย่ี นฉลากในมอื นี้
ไดเ้ ลย อยา่ งนอ้ ยก็ในตอนนหี้ ละนะ

“กลบั กนั เหอะ แคค่ ดิ วา่ ตอ้ งเทคแครไ์ อเ้ ถอ่ื นกกู ็เหมน็ เบอื่ จะแยล่ ะ”

ไป๋ บน่ อยา่ งเซง็ ๆ พรอ้ มกบั สะกดิ ชวนวา่ นกลบั หลงั จากเห็นวา่ การประชมุ
เสร็จสน้ิ แลว้ คนในหอ้ งกท็ ยอยเรมิ่ ลกุ กนั ออกไปแลว้

“เออๆ”

วา่ นหยบิ กระเป๋ าลกุ ขน้ึ ตามเขาออกมาจากทน่ี ่ังอยา่ งเหน็ ดเี หน็ งามกบั การ
เลกิ ประชมุ ดว้ ยเชน่ กนั แตก่ อ่ นกลบั ไอว้ า่ นกไ็ มล่ มื จะหนั ไปโบกมอื บา้ ยบายน้าหอม
เพอื่ นรว่ มคณะของเขาอยา่ งอารมณด์ ี ไป๋ เลยตอ้ งพลอยโบกมอื อาลาไปดว้ ย นถ่ี า้
ไอว้ า่ นไมห่ นั ไป เขากแ็ ทบลมื ไปแลว้ วา่ เขายงั มดี าวคณะอยใู่ นหอ้ งประชมุ นอ้ี กี คน

“ไป๋ ใชไ่ หม?”

เสยี งทกั เขาเอย่ ดงั ขน้ึ อกี รอบ แตค่ ราวนเี้ ป็ นเสยี งผชู ้ ายแฮะ เขาหนั ไปขา้ ง
หลงั กเ็ จอผชู ้ ายผวิ ขาวตวั สงู คนหนง่ึ กาลงั ยมิ้ อวดฟันขาวใหเ้ ขาอยู่ คนตรงหนา้ นี้
ถอื วา่ หนา้ ตาดใี ชไ้ ดเ้ ลยคนหนง่ึ แตน่ ่ันแหละ มนั ก็ไมใ่ ชเ่ รอื่ งทเี่ ขาจะสนใจ เขา
สนใจมากกวา่ วา่ มนั เรยี กเขาทาไม

“หมื ” เขาเอย่ เสยี งในลาคอเชงิ ตอบรบั

“เราชอ่ื โฟคนะ เดอื นคณะทนั ตะ เพอ่ื นของกจิ คณะวทิ ย์ เหน็ กจิ เลา่ ใหฟ้ ัง
วา่ เจอกนั ตอนรบั นอ้ ง ไดม้ าเจอเลยแวะมาทกั ไวก้ อ่ น เผอื่ ตอ่ ไปตอ้ งทางาน
ดว้ ยกนั ” โฟค เพอ่ื นใหมอ่ กี คนของวนั นขี้ องเขาพดู พลางยม้ิ โชวฟ์ ันสวย สมกบั
เป็ นคณะทนั ตแพทยศาสตรจ์ รงิ ๆ

“ออ๋ เราไป๋ คณะแพทยน์ ะ ยนิ ดที ไ่ี ดร้ จู ้ กั ”

เขายมิ้ ใหโ้ ฟคหนง่ึ ทกี อ่ นจะผงกหวั ใหห้ นงึ่ ครงั้ และขอตวั แยกออกมา โอเค

เขารดู ้ วี า่ การตอบเพอ่ื นใหมด่ ว้ ยประโยคสองประโยคแบบนมี้ นั ดไู รม้ ารยาทไปสกั
หน่อย แตช่ า่ งเถอะ เขากเ็ ป็ นคนแบบนม้ี าแตไ่ หนแตไ่ รแลว้ โฟคทาหนา้ งงๆ แตก่ ็
ปลอ่ ยเขาออกมาโดยดี

ไอว้ า่ นปลดโซจ่ กั รยานพรอ้ มกบั ยกมอื อาลาอยา่ งง่ายๆ เขากบั วา่ นป่ัน
จกั รยานกนั มาคนละคนั ไอว้ า่ นอยหู่ อใน เขาอยหู่ อนอก ซง่ึ ตอ้ งแยกไปอกี ทาง
หนง่ึ

“ไปไหนจะ๊ นอ้ งสาว”

เสยี งหนงึ่ ดงั ขน้ึ หา่ งจากตรงทเ่ี ขาจอดจักรยานไปนดิ เดยี ว หนั ไปมองก็
พบวา่ ไอว้ า่ นนัน้ ปั่นจักรยานลบั ตาไปแลว้ และกม็ มี นุษยห์ นา้ ใหมม่ ายนื อยไู่ มห่ า่ ง
ออกไปนัก มนุษยเ์ จา้ ของชอ่ื บนโทรศพั ทม์ อื ถอื ของเขาเมอื่ เวลาไมน่ านทผ่ี า่ นมา

“นอ้ งสาวพอ่ มงึ ส”ิ

เขาตอบอยา่ งราคาญ จดุ ทเ่ี ขาจอดจักรยานเป็ นสว่ นหลงั ของตกึ ทไ่ี มค่ อ่ ยมี
ใครเอามาจอดเทา่ ไหรน่ ัก ตอนนจ้ี งึ เหลอื คนอยแู่ คพ่ วกเขาสองคน

“อา๊ ว นม่ี งึ เป็ นอากเู หรอเนย่ี ไมเ่ ห็นรตู ้ วั มากอ่ นเลย ฮา่ ฮา่ ฮา่ ” ไอม้ นุษยใ์ น
เสอื้ ชอ๊ ปสฟี ้ายงั พดู ตอ่ อยา่ งไมส่ ะทกสะทา้ น

“กวนสน้ ตนี ” ไป๋ สบถไปอยา่ งไมส่ นใจวา่ คนตรงหนา้ จะคดิ วา่ มนั หยาบคาย
หรอื เปลา่

“ปากหมาเสมอตน้ เสมอปลายจรงิ นะมงึ เนย่ี ” อกี ฝ่ ายตอบ

“หลบไป กจู ะกลบั หอ”

บรเิ วณทจ่ี อดจกั รยานแบง่ ชอ่ งออกเป็ นชอ่ งจอดแคบๆ พอไออ้ ฐิ มายนื
ขวางอยแู่ บบนกี้ เ็ ทา่ กบั วา่ ขวางทางกลบั บา้ นของเขาไปโดยปรยิ าย ไป๋ บน่ อยา่ ง
หงุดหงดิ แตส่ ายตากพ็ าลไปมองเหน็ สง่ิ เดมิ ทคี่ นุ ้ ตาเขา ตมุ ้ หเู สอื้ กาวนข์ องเขา มนั
ยงั อยบู่ นทเี่ ดมิ ของไออ้ ฐิ จอมกวนตนี

“กลบั กบั กู กเู อารถมา ปั่นจกั รยานขา้ มถนนใหญม่ นั อนั ตราย เดย๋ี วกไ็ ดต้ าย
หา่ กอ่ นเรยี นจบหรอก” อฐิ พดู ดว้ ยสหี นา้ เรยี บๆ

“ไม”่

“มงึ จะเรอ่ื งมากทาไม”

“เรอ่ื งของก”ู

“กกู ็บอกใหก้ ลบั กบั กนู ไ่ี ง”

“กก็ บู อกวา่ ไมก่ ลบั กจู ะกลบั เอง”

“เฮย้ มงึ จะเรอื่ งมากทาไมวะ หอกอ็ ยหู่ อเดยี วกนั จะทาใหม้ นั วนุ่ วายทาไม”
เสยี งอฐิ เรม่ิ หงุดหงดิ ขนึ้ ตามภาวะการถกเถยี งของพวกเขาทงั้ คู่

“มงึ อะตอ้ งถามตวั เองวา่ มงึ จะทาใหม้ นั วนุ่ วายทาไม กมู าของกู กกู ็กลบั ของ
กไู ด”้ ไป๋ พดู อยา่ งหงดุ หงดิ กอ่ นจะเลอ่ื นจกั รยานออกมาอกี ครงั้ คราวนอี้ ฐิ กระเถบิ
ตวั เปิดทางใหเ้ ขาปั่นออกมาอยา่ งโดยดี

“ถา้ มงึ จะมาทาดกี บั กเู พราะมงึ จบั ชอื่ กไู ดเ้ ป็ นบดั ดี้ มงึ ก็ลมื ไปไดเ้ ลย กใู น
ฐานะบดั ดอี้ นุญาตใหม้ งึ ไมต่ อ้ งดแู ลอะไรกทู ัง้ สนิ้ กมู มี อื มตี นี ดแู ลตวั เองได ้ มงึ ไม่
ตอ้ งมาเทคแคร”์

นายพนิ ตา้

ตอนที่ 5 : ขา้ วตม้ ปลาหมกึ

เขาขจ่ี กั รยานออกมาแลว้ บางครงั้ เขากไ็ มเ่ ขา้ ใจตวั เองเหมอื นกนั วา่ ทาไม
เขาถงึ ปากหมากบั อฐิ ไดท้ กุ ที ความจรงิ เขาเป็ นคนปากหมาะหนะใช่ แตป่ รกตเิ ขา
จะไมค่ อ่ ยพดู ออกมาเทา่ ไหร่ แตพ่ อเป็ นไอห้ วั ไถขา้ งน่ัน เขากเ็ ผลอออกไปโดยไม่
คอ่ ยจะรตู ้ วั สกั ที

ไป๋ ขจี่ ักรยานออกมาทา่ มกลางความเงยี บของความรสู ้ กึ ตวั เองตลอดระยะ
จากคณะวทิ ยาศาสตรจ์ นถงึ หนา้ มหาวทิ ยาลยั ถนนใหญห่ นา้ มหาวทิ ยาลยั ตอนน้ี
คราครา่ ไปดว้ ยรถจากไหนไมร่ มู ้ ากมายเตม็ ไปหมด ความจรงิ ไออ้ ฐิ ก็พดู ถกู การ

พยายามขา้ มถนนดว้ ยจกั รยานตอนนด้ี จู ะไมใ่ ชค่ วามคดิ ทดี่ เี ทา่ ไหรเ่ ลย

‘สงสยั ตอ้ งเอารถยนตม์ าใชไ้ ดแ้ ลว้ มงั้ ’

WAN1081009 : ไอไ้ ป๋ กมู อี ะไรจะใหด้ ู

WAN1081009 : sent a photo

เสยี งไลนด์ งั ขนึ้ ตงั้ แตเ่ ขาเดนิ เขา้ มาถงึ เขตหอ ไอว้ า่ นทเ่ี พง่ิ แยกกบั เขาไป
เมอ่ื กสี้ ง่ รปู อะไรมาใหด้ ใู นไลนส์ กั อยา่ ง เขาเลอ่ื นสไลดห์ นา้ จอเพอื่ อา่ นขอ้ ความใน
โปรแกรมแชตสเี ขยี ว หางตาของเขาเหลอื บไปเหน็ คนทนี่ ่าจะมาถงึ กอ่ นเขาดว้ ย
รถยนต์ แน่นอนวา่ เขาไมไ่ ดห้ นั ไปมอง เขาจงใจไมห่ นั ไปมอง

FACEBOOK FAN PAGE : หมอไป๋ FC

ใชแ่ ลว้ รปู ทไี่ อว้ า่ นสง่ มาใหเ้ ป็ นรปู แคปเจอรห์ นา้ จอแฟนเพจหนงึ่ ทพี่ ดู ถงึ
มนุษยค์ นหนงึ่ ทไี่ มใ่ ชใ่ ครอนื่ ตวั เขาเอง เขารบี กดเขา้ เฟสบคุ๊ เพอ่ื คน้ หาแฟนเพจ
ดงั กลา่ วแลว้ กพ็ บวา่ มนั มจี รงิ ๆ ดว้ ย ในเพจแทบไมม่ ขี อ้ มลู อะไรเลย มเี พยี งรปู เขา
สองสามรปู ทล่ี งไวอ้ ยใู่ นเพจ จากการสงั เกตรปู เหลา่ นัน้ ก็น่าจะมาจากกลอ้ งของรนุ่
พใี่ นคณะทเ่ี อามาถา่ ยวนั ปฐมนเิ ทศ เลอื่ นไปดอู กี ครงั้ กเ็ จอคนกดไลคแ์ ฟนเพจอยู่
กวา่ 2,500 ไลคไ์ ด ้ ใครมนั หลงมากดไลคว์ ะ?

BAIBAI : ใครทาวะ

WAN1081009 : กจู ะไปรเู ้ รอะ แตม่ งึ กฮ็ อตเหมอื นกนั นะเนยี่ เปิดเพจมาไมก่ ี่
วนั สองพันกวา่ ไลคแ์ ลว้ ตอ่ ไปชวี ติ มงึ บนั เทงิ แน่

BAIBAI : ปาก

WAN1081009 : เฮย้ ยย เดอื นคณะแพทยเ์ ลยนะเวย้ ยย ไมฮ่ อตยังไงไหววะ
มงึ เลอื กเอาสกั คนสิ มงึ จะไดม้ คี วามเป็ นมนุษยม์ ากขน้ึ หน่อย ไมใ่ ชต่ ายดา้ นเป็ นผี
ตายซากแบบนี้

BAIBAI : เอาตวั เองใหร้ อดกอ่ นมงึ อะ กเู ห็นมงึ กไ็ มม่ จี รงิ ๆ จงั ๆ สกั คนเปลา่
วะ ทาเป็ นพดู

WAN1081009 : แหม กกู ็ตอ้ งเลอื กหน่อยเปลา่ วะ เขาเรยี กวา่ ใชค้ วามโสดให ้
มปี ระสทิ ธภิ าพสงู สดุ

BAIBAI : หนา้ หมอ้ กบ็ อก อยา่ อธบิ ายใหย้ าว

WAN1081009 : หมอ้ แลว้ ทาไมวะ กไู ปละ งว่ งชบิ หาย เออวา่ จะบอก ไออ้ ฐิ ก็
มแี ฟนเพจนะเวย้ ฮอตกวา่ มงึ อกี ไปลองเสจิ ดดู ิ อฐิ อทิ ธกิ ร

ไป๋ ไมต่ อบอะไรแตเ่ ลอื กทจ่ี ะกดออกจากโปรแกรมแชตสเี ขยี วและกลบั เขา้
มาในเฟสบคุ๊ อกี ครงั้ แอพพลเิ คชนั ขนึ้ ตวั แดงเตอื นวา่ มคี นสง่ คาขอเป็ นเพอื่ นเขา้ มา
99+ ซงึ่ เขากไ็ มส่ นใจวา่ มนั บวกเทา่ ไหร่ เขาไมแ่ มก้ ดเขาไปดรู ายชอื่ ดว้ ยซา้ แตเ่ ขา
เลอื กทจี่ ะกดไปในชอ่ งคน้ หาเพอ่ื พสิ จู นค์ าบอกเลา่ ทไ่ี อว้ า่ นเพง่ิ บอกมาเมอ่ื กี้

‘มจี รงิ ๆ ดว้ ยแฮะ’

เพจของไออ้ ฐิ มคี นกดไลคเ์ ยอะมาก เกอื บหมน่ื คนได ้ เขายอมรับวา่ มัน
หลอ่ กจ็ รงิ แตก่ ไ็ มน่ ่าถงึ ขนั้ ทจ่ี ะมคี นชอบมากมายขนาดน้ี เอะ๊ หรอื จรงิ ๆ มนั หลอ่
กวา่ ทเ่ี ขาคดิ

เมอ่ื เขาเลอื่ นลงมาดกู พ็ บวา่ เพจของไออ้ ฐิ นเ่ี ป็ นเพจทต่ี งั้ แตส่ มยั มนั อยู่
มธั ยมปลายแลว้ ความจรงิ เขากบั มนั เรยี นโรงเรยี นเดยี วกนั รจู ้ ักกนั ดเี ลยหละ แตก่ ็
ไมย่ ักรวู ้ า่ มนั มคี นมาปลาบปลมื้ จรงิ จงั อะไรขนาดนี้

ในเพจมแี ตเ่ รอ่ื งของมนั เตม็ ไปหมด หลงั จากทล่ี องอา่ นดเู รอ่ื ยๆ ก็
สนั นษิ ฐานไดว้ า่ น่าจะเป็ นกลมุ่ แฟนคลบั ของมนั ทาขน้ึ มากกวา่ เพราะเทา่ ทด่ี ู ไมม่ ี
ลกั ษณะคาพดู ทดี่ เู หมอื นมนั เป็ นคนเขยี นเองเลย

ภาพใหมล่ า่ สดุ เป็ นรปู ของอฐิ ในชดุ ชอ็ ปสนี ้าเงนิ เขม้ กบั ผมทรงใหม่ ทา่ ทาง
เหมอื นจะถกู ถา่ ยตอนอยใู่ นหอ้ งเรยี นรวมสกั วชิ าหนง่ึ จะอธบิ ายลกั ษณะไออ้ ฐิ ยงั ไง
ดนี ะ มนั เป็ นคนขาวแตต่ ากแดดบอ่ ยจนไมข่ าวมากเทา่ แตก่ อ่ น หนุ่ แน่นสไตล์
นักกฬี า หนา้ ตากวนประสาทและโคตรไมเ่ ป็ นมติ ร คดิ สภาพเหมอื นพวกเดก็ ชา่ งท่ี
พรอ้ มจะมเี รอื่ งตลอดเวลา ไออ้ ฐิ กเ็ ป็ นอะไรประมาณนัน้ ความจรงิ นสิ ยั มนั กไ็ มแ่ ย่
เพยี งแคม่ นั ดกู วนตนี ไปเสยี หน่อย

ภาพรองลงมาเป็ นภาพตอนมนั รับนอ้ ง หนา้ ไออ้ ฐิ เต็มไปดว้ ยรอยสสี ารพัดสี
วาดเต็มไปหมด มนั กาลงั ชสู องนว้ิ ฉกี ยม้ิ กวา้ งใหก้ ลอ้ ง ยมิ้ กเ็ ป็ นเหมอื นกนั นะเนยี่
ใตภ้ าพเตม็ ไปดว้ ยความคดิ เหน็ เต็มไปหมด สว่ นใหญก่ เ็ ป็ นสาวๆ ทเ่ี ขา้ มาพมิ พ์
คลงั่ ไคลม้ นั รปู นม้ี นั ยมิ้ คอมเมนทเ์ ลยเยอะเป็ นพเิ ศษ เขาเลอ่ื นดนู ดิ หน่อยก็เลอื่ น
ไปดภู าพถดั ๆ ไป

ถดั จากนัน้ มาอกี ไมก่ รี่ ปู ก็เป็ นรปู สมยั ตอนทมี่ นั เรยี นม.ปลาย เสอ้ื นักเรยี นกบั
กางเกงสนี ้าเงนิ ทเี่ ขาโคตรคนุ ้ เคย ไออ้ ฐิ เป็ นนักกฬี าแนวหนา้ ของโรงเรยี น รปู ของ
มนั กเ็ ต็มไปดว้ ยสารพดั ชว่ งเวลาการเลน่ กฬี าของมนั เตม็ ไปหมด มนั เป็ นนักบาส
นักบอล นักแบด แตท่ สี่ รา้ งชอื่ เสยี งใหก้ บั โรงเรยี นมากทสี่ ดุ น่าจะเป็ นกฬี ายงิ ธนู
ของมนั ดกี รขี องมนั ถงึ ขนั้ เป็ นตวั แทนประเทศไปแขง่ ขนั ทอ่ี นิ โดนเี ซยี ในการ
แขง่ ขนั ยงิ ธนูนานาชาตริ นุ่ เยาวชน ตอนนัน้ รปู มนั กลายเป็ นป้ายไวนลิ ขนาดใหญ่
แปะอยหู่ นา้ โรงเรยี นอยเู่ ป็ นเดอื นได ้ นักบาส นักบอล นักแบดอาจจะมที กุ โรงเรยี น
แตน่ ักกฬี ายงิ ธนูไมใ่ ชว่ า่ จะหาไดง้ า่ ยทกุ โรงเรยี นแบบนี้ ไออ้ ฐิ มนั เลยดงั เป็ นพเิ ศษ
ทา่ มกลางกลมุ่ นักกฬี าทอี่ ยใู่ นชมรม KNIGHT CLUB หรอื ชมรมกฬี าของโรงเรยี นเกา่
ของเขา ตอนม.หก มนั เป็ นหวั หนา้ ชมรมและมนั ดงั มาก ซงึ่ ก็ไมน่ ่าแปลกใจอะไรที่
คนหนา้ ตาดแี ละมคี วามสามารถโดดเดน่ อยา่ งมนั จะกลายเป็ นทค่ี ลง่ั ไคลข้ องสาวๆ
ตา่ งๆ มากมาย อยา่ งนอ้ ยจานวนคนไลคเ์ พจเกอื บหมน่ื คนนก่ี พ็ อจะการนั ตคี วาม
ฮอตของมนั ไดห้ ละนะ

กอ๊ ก กอ๊ ก

เสยี งดงั จากประตหู อ้ งเรยี กเขาออกจากจอมอื ถอื ตรงหนา้ นไี้ ด ้ เขากดออก
จากระบบเฟสบคุ๊ วางมอื ถอื ลงแลว้ เดนิ ออกไปทหี่ นา้ ประตู หอนไ้ี มม่ ตี าแมว และนี่
เป็ นเรอื่ งทเ่ี ขาไมช่ อบ แตก่ ็ชา่ งเถอะ ไมน่ ่าจะมใี ครมาหาเขามากมายนักหรอก คน
ทร่ี ทู ้ อี่ ยเู่ ขากม็ แี คไ่ อว้ า่ นคนเดยี วทม่ี าชว่ ยตอนยา้ ยของเขา้ หอ สงสยั มนั จะยมื ของ
วา่ แตท่ าไมมนั ไมโ่ ทรหาเขากอ่ นวะ

“...”

และเมอ่ื เขาเปิดประตอู อกไปก็พบแตค่ วามวา่ งเปลา่ แตด่ ว้ ยความหนักของ
การเปิดประตตู ามปรกตกิ ็ทาใหเ้ ขากม้ ไปดตู รงลกู บดิ ประตทู ด่ี เู หมอื นจะมอี ะไรสกั
อยา่ งมาแขวนอยู่

‘ใคร และทาไมถงึ รวู ้ า่ เขาชอบกนิ ขา้ วตม้ ปลาหมกึ ’
คาถามขอ้ แรกคอื ใครเป็ นคนเอาขา้ วตม้ มาแขวนไวห้ นา้ หอ้ งเขาในเวลานี้
พลกิ ดใู นถงุ พลาสตกิ กไ็ มม่ กี ารระบชุ อ่ื เจา้ ของแตอ่ ยา่ งใด มนั น่าสงสยั ตงั้ แตท่ าไม
ถงึ มคี นรหู ้ อและหอ้ งของเขาดว้ ย ของบรรณาการนไ่ี มใ่ ชก่ ารผดิ ตวั แน่นอน เขา
ชอบกนิ ขา้ วตม้ ปลาหมกึ และกค็ งไมม่ คี นทชี่ อบกนิ ขา้ วตม้ ปลาหมกึ มาบงั เอญิ เชา่
หอ้ งอยแู่ ถวหอ้ งเขาแน่ ไป๋ เมม้ ปากอยา่ งครนุ่ คดิ กอ่ นจะหยบิ ถงุ ขา้ วตม้ มาแชต่ เู ้ ยน็
ไว ้ และปลอ่ ยใหม้ นั นอนแน่นง่ิ อยใู่ นนัน้ ตลอดคนื

“ใครวะ”

“ไป๋ ”

เสยี งเรยี กหนง่ึ ดงั ขนึ้ เมอื่ เขากาลงั จะเดนิ ออกจากหอ หนั ไปตามเสยี งกพ็ บ
เจา้ ของเสยี งทเี่ ขาเพง่ิ รจู ้ กั เป็ นครงั้ แรกเมอ่ื วานน้ี ไอห้ มอฟันหนา้ ขาวเจา้ ของฟัน
ขาว โฟค มนั อยหู่ อนด้ี ว้ ยเหรอวะ

“อา๊ ว อยหู่ อนดี้ ว้ ยเหรอ”

“เปลา่ หรอก แตอ่ ยใู่ กลๆ้ นเี่ อง”

“ออ๋ มาหาเพอ่ื นเหรอ” ไป๋ เอย่ ถาม

“มาหาไป๋ น่ันแหละ” อกี ฝ่ ายตอบพลางยมิ้ กวา้ ง

“หอื ” เขาสง่ เสยี งตงั้ คาถามอยใู่ นลาคอ

“กเ็ หน็ เรยี นทค่ี ณะวทิ ยเ์ หมอื นกนั ทางเดยี วกนั ก็เลยแวะมารบั ” โฟคยงั
ตอบพรอ้ มกบั รอยยม้ิ ไมห่ บุ

“ไมต่ อ้ งก็ได ้ เกรงใจ” เขาตอบปฏเิ สธตามนสิ ยั

“บา้ เกรงใจทาไม เพอ่ื นกนั ” ไอโ้ ฟคนเ่ี ป็ นมนุษยท์ ยี่ ม้ิ ไดเ้ รยี่ ราดจรงิ ๆ

“ไมต่ อ้ งหรอก เกรงใจ” เขายงั ยนื ยนั คาเดมิ

“จะป่ันจกั รยานไปทาไมไป๋ มนั อนั ตราย หอเรากอ็ ยแู่ คน่ เ้ี อง ไปดว้ ยกนั กไ็ ม่
เหน็ เสยี หายอะไร”

ความจรงิ ไอโ้ ฟคกพ็ ดู ถกู หลงั จากเมอ่ื วานเขาตอ้ งปั่นจักรยานขา้ มถนน
ใหญเ่ พอ่ื กลบั หอตอนทรี่ ถสดุ แสนจะวนุ่ วายในชว่ งหวั คา่ เขาก็ตดั สนิ ใจทจ่ี ะไมเ่ อา
จกั รยานไปมหาวทิ ยาลยั แลว้ เขาตงั้ ใจจะน่ังแทก๊ ซไ่ี ปแลว้ ขากลบั บงั คบั ใหไ้ อว้ า่ น
มาสง่ แทน

ไอโ้ ฟคเหมอื นมนุษยค์ นละสไตลก์ บั ไออ้ ฐิ เลย

หนา้ ไอโ้ ฟคเป็ นเหมอื นคณุ หนูบา้ นคนจนี ตาตๆี่ ผวิ ขาวๆ ฟันสวยสมกบั เป็ น
หมอฟัน หนา้ ตาดใู จดเี หมาะกบั การจะอดุ ฟันผใุ หเ้ ดก็ ๆ ตรงขา้ มกบั ไออ้ ฐิ ทห่ี นา้ ดุ
และกวนตนี จนแทบจะเรยี กไดว้ า่ เป็ นหนา้ ธรรมชาติ เจาะหู ไถขา้ ง เหมาะกบั การ
เอาไปขเู่ ดก็ นอ้ ยวา่ จะถกู มนั ลกั พาตวั ถา้ ไมย่ อมอา้ ปากใหก้ าจัดแมงกนิ ฟันเสยี
ดๆี

“เฮย้ ไมเ่ ป็ นไรจรงิ ๆ เกรงใจหวะ”

“เอาน่า จบั ไดไ้ ป๋ เป็ นบดั ดกี้ ็ตอ้ งเทคแครห์ น่อยด”ิ

“หอื ”

“บดั ดเี้ มอ่ื วานไง โตๆ กนั แลว้ ไมต่ อ้ งปิดบงั กนั กไ็ ดม้ งั้ เพอ่ื นกนั พดู กนั
ตรงๆ นแ่ี หละ เทคแครง์ า่ ยดี ยังไงกต็ อ้ งเฉลยอยแู่ ลว้ ”

“มงึ จบั ไดช้ อื่ กเู ป็ นบดั ดเี้ หรอ” ไป๋ ถามอยา่ งสงสยั ตอนแรกเขานกึ วา่ เป็ นไอ ้
อฐิ เสยี อกี

“อมื ก็เลยเขา้ ไปทกั เมอื่ วานไง”

“ออ๋ ”

“โฟคไมซ่ อื้ ของอะไรใหเ้ ยอะหรอกนะ ขบั รถไปสง่ นแี่ หละ ง่ายดี ยงั ไงก็
ทางเดยี วกนั ” โฟคพดู ตอ่ ปากกย็ งั คงยม้ิ ตลอดไมห่ ยดุ สกั ที

“อมื อยา่ งนัน้ กไ็ ดม้ งั้ ”

ไป๋ รบั ปากไปอยา่ งไมร่ จู ้ ะปฏเิ สธอยา่ งไรดี ไอโ้ ฟคกม็ เี หตผุ ลของมนั ความ
จรงิ มคี นไปสง่ ตอนเชา้ กไ็ มใ่ ชเ่ รอื่ งแย่ อยา่ งนอ้ ยเขาจะไดไ้ มต่ อ้ งไปยนื โบกแทก๊ ซ่ี
ใหว้ นุ่ วายแตเ่ ชา้

ไอโ้ ฟคถอื จงั หวะทเี่ ขาตอบตกลงหยบิ หนังสอื แลปในมอื ของเขาไปถอื
พรอ้ มเดนิ ตรงยงั รถทจี่ อดอยหู่ นา้ ลานจอดรถของหอทเ่ี ขาอยู่ วา่ จะเอย่ หา้ มแตม่ นั
ก็เดนิ งดุ ๆ นาหนา้ ไปเสยี แลว้

‘ชา่ งมนั เถอะ มนั คงเป็ นคนอธั ยาศยั ด’ี

นายพนิ ตา้
ตอนที่ 6 : คารโ์ บแคทไอออน

“ไอไ้ ป๋ อา๊ ว ทาไมมากบั โฟคไดว้ ะ” วา่ นเอย่ ทกั เขาเมอื่ เขาวางจานขา้ วแลว้
น่ังตรงขา้ มมนั ทโี่ ตะ๊ โรงอาหารคณะวทิ ยท์ มี่ นั นั่งอยกู่ อ่ นแลว้

“พอดมี นั อยหู่ อใกลๆ้ เลยขอตดิ รถมนั มา” ไป๋ ตอบอยา่ งตดั บท ไอว้ า่ นก็
พงกหวั งกึ งกั เป็ นเชงิ รบั รแู ้ ลว้ กไ็ มไ่ ดต้ ดิ ใจสงสยั ถามอะไรตอ่ อกี

“แลว้ นม่ี งึ ไมไ่ ปเรยี นเหรอวะ”

ไป๋ หนั ไปถามโฟคอยา่ งสงสยั เพราะนอกจากมนั จะไมแ่ ยกตวั ไปเรยี นแลว้
มนั ยงั ซอื้ ขา้ วมาน่ังปักหลกั กนิ กบั พวกเขาดว้ ย

“กเ็ รยี นอยหู่ อ้ งเดยี วกนั นแ่ี หละจะใหแ้ ยกไปไหนหละ ถามได”้

โฟคตอบกลบั มาพรอ้ มรอยยม้ิ ความจรงิ เขารวู ้ า่ คณะแพทย์ เภสชั แลว้ ก็
ทันตะจะเรยี นวชิ าเคมชี ว่ งเชา้ นดี้ ว้ ยกนั แตค่ วามหมายของเขาคอื มนั ไมค่ ดิ จะแยก
กลบั ไปน่ังกบั กลมุ่ เพอื่ นทค่ี ณะตวั เองหรอื ไง แตพ่ อมนั ตอบไมต่ รงประเด็น เขาก็ข้ี
เกยี จถามอกี เดย๋ี วพอขนึ้ เรยี นกร็ เู ้ อง

สรปุ คอื ไอโ้ ฟคนั่งเรยี นเคมกี บั พวกเขาอยดู่ ว้ ยกนั ตลอดเชา้

ฝ่ังขวาของเขาเป็ นไอว้ า่ นทหี่ ลบั ไปตงั้ แตส่ ามสบิ นาทแี รก สว่ นฝ่ังซา้ ยเป็ น
ไอโ้ ฟคทน่ี ่ังจดอะไรยกุ ยกิ ตามอาจารยส์ อนไมห่ ยดุ หยอ่ น สว่ นเขาก็จดบา้ งไมจ่ ด
บา้ งตามอารมณ์ ตรงไหนก็รแู ้ ลว้ เขากไ็ มค่ อ่ ยสนใจและหยบิ มอื ถอื ขน้ึ มาน่ังเลน่
บา้ ง ความจรงิ เขาเป็ นเด็กคา่ ยเคมโี อลมิ ปิค วชิ าเคมใี นมหาวทิ ยาลยั นเ่ี ขาก็เรยี น
มาตงั้ แตอ่ ยใู่ นคา่ ยแลว้ พอสมควร

“ไป๋ ๆ เขา้ ใจตรงนป้ี ะ”

ไอโ้ ฟคเอานว้ิ มาสะกดิ เขาตอนทเี่ ขากาลงั น่ังกดเกมมอื ถอื อยู่ พอหนั ไปก็
เจอมนั กาลงั เอามอื อกี ขา้ งหนงึ่ ชไ้ี ปทสี่ ไลดท์ อ่ี าจารยพ์ ดู ผา่ นไปคอ่ นขา้ งรวดเร็ว

“ออ๋ คารโ์ บแคทไอออน คอื อะตอมคารบ์ อนทม่ี ปี ระจเุ ป็ นบวกอะ” เขาตอบ
ไปอยา่ งงา่ ยๆ

“อา๊ ว ทาไมคารบ์ อนถงึ เป็ นบวกไดอ้ ะ มนั ตอ้ งเป็ นกลางไมใ่ ชเ่ หรอ” โฟคต
อบมาแบบไมม่ นั่ ใจ

“คอื สถานะปรกตมิ นั กเ็ ป็ นกลางแหละ แตค่ ารโ์ บแคทไอออนนม่ี นั ศกึ ษาไป
ถงึ ขนั้ กลไกการเกดิ ปฏกิ ริ ยิ าเคมอี ะ ความจรงิ ในขนั้ ตอนละเอยี ดๆ คารบ์ อนมนั เป็ น
บวกเป็ นลบไดน้ ะ”

“อา๊ วเหรอ” โฟคตอบมาแบบงงๆ
“เดย๋ี วน่าจะไดเ้ รยี นเพม่ิ นะ อนั นอี้ าจารยแ์ คพ่ ดู เกรนิ่ เฉยๆ แหละ จาไปแค่
มนั เป็ นคารบ์ อนทเ่ี ป็ นบวกกพ็ อ เดย๋ี วกไ็ ดเ้ รยี นอกี ทแี หละ”
“ดเี นอะ” โฟคตอบพมึ พาออกมา
“ดยี งั ไงวะ”
“หมายถงึ ไป๋ อะ เกง่ ดเี นอะ ขนาดเรยี นไปเลน่ มอื ถอื ไปยังรเู ้ ยอะกวา่ เราที่
ตงั้ ใจจดตามอาจารยส์ อนอกี ” โฟคพดู พรอ้ มรอยยม้ิ กวา้ งอกี แลว้
“ไมห่ รอก พอดเี คยไดย้ นิ มาบา้ งหนะ ก็เลยพอร”ู ้
“ดกู ็รวู ้ า่ ไป๋ อะเรยี นเกง่ ” โฟคพดู ยม้ิ ๆ
“ไมข่ นาดนัน้ หรอก”
“ขอจองตวั ตวิ กอ่ นสอบไวก้ อ่ นเลยนะ ทา่ ทางตอ้ งเกาะตดิ ไป๋ ไวแ้ ลว้ เนยี่ ”

ตอนบา่ ยพวกเขาไปเรยี นแลปวชิ าเคมตี อ่ ซงึ่ จะแบง่ กนั ทาแลปกนั เป็ นโตะ๊ ๆ
แพทย์ เภสชั ทนั ตะ เรยี นพรอ้ มกนั เหมอื นเคย แตค่ ราวนจี้ ะตอ้ งถกู จับกลมุ่ ตาม

รหสั นักศกึ ษา ไป๋ และวา่ นรหสั ไมห่ า่ งกนั เทา่ ไหรเ่ ลยไดท้ าแลปอยโู่ ตะ๊ ตดิ กนั แตค่ น
ละกลมุ่ สว่ นโฟคทอี่ ยคู่ นละคณะไดไ้ ปอยทู่ าแลปอกี หอ้ งหนงึ่ เลย

“มงึ ไปสนทิ กบั ไอโ้ ฟคตงั้ แตเ่ มอ่ื ไหรว่ ะ”

วา่ นทกั ขนึ้ หลงั จากทท่ี าแลปเสร็จแลว้ ทเ่ี หลอื ตอนนก้ี ็แคเ่ ขยี นรายงานผล
แลปสง่ ซง่ึ ใหว้ า่ นกล็ ากเกา้ อม้ี าน่ังตดิ กบั เขา ไมร่ วู ้ า่ มาเพอ่ื ชวนคยุ หรอื ลอกผล
แลปกนั แน่

“นั่นดิ กกู ค็ ดิ เหมอื นมงึ เนย่ี ” เขาตอบไปแบบไมค่ อ่ ยเขา้ ใจเหมอื นกนั อยดู่ ๆี
วันนไี้ อโ้ ฟคกม็ านั่งเรยี นกบั พวกเขาดว้ ย

“เหรอ แลว้ ตอนเชา้ มงึ เจอมนั ไดไ้ งวะ” วา่ นซกั ตอ่

“มนั บอกวา่ มนั จับไดก้ เู ป็ นบดั ดหี้ วะ มนั เลยอาสามาสง่ ” ไป๋ ตอบไปตามตรง

“มนั เนยี่ นะจบั ไดม้ งึ เป็ นบดั ด”ี้

“เออ มนั บอกกงู ัน้ อะ แปลกดเี หมอื นกนั หวะ มาเฉลยเฉ๊ย”

“พดู ถงึ บดั ดี้ มงึ เรม่ิ ตน้ เทคไออ้ ฐิ บา้ งยังวะ”

วา่ นถามขนึ้ แบบนกึ ขนึ้ ได ้ แตป่ ระโยคทวี่ า่ ก็แทงใจไป๋ อยพู่ อสมควร
นอกจากไมเ่ ทคแครบ์ ดั ดแ้ี ลว้ ยงั ปากหมาใสบ่ ดั ดไี้ ปเยอะดว้ ย สงสยั ป่ านนม้ี นั คง
หาทางดกั กระทบื เขาอยมู่ งั้ นกึ ถงึ เมอื่ วานแลว้ กย็ ังจาหนา้ ไออ้ ฐิ ไดด้ ี หนา้ ตามนั ดู
ไมพ่ อใจมาก

“ยงั เลยหวะ” เขาตอบออกไปเสยี งเรยี บๆ

“ใหก้ ชู ว่ ยอะไรไหมหละ มงึ จะไดไ้ มต่ อ้ งออกหนา้ ” ไอว้ า่ นเสนอตวั เขา้
ชว่ ยเหลอื แตส่ ายตาของมนั ก็ยงั คงมองใบรายงานผลแลปแลว้ ลอกตามใบของเขา
ยกิ ๆ

“สดั มงึ อยา่ ลอกมวั่ ซว่ั ดวิ ะ เดย๋ี วอาจารยก์ ็รหู ้ มดวา่ ลอกกนั มา”

“กรู หู ้ รอกน่าอะไรลอกไดล้ อกไมไ่ ด ้ ไอไ้ ป๋ กกู ส็ อบตดิ หมอมาเหมอื นมงึ นะ
เวย้ ” ไอว้ า่ นตอบกลบั มาทงั้ ทม่ี อื กย็ ังคงเขยี นตอ่ ไป

“เออๆ ไอห้ มอวา่ นคนฉลาด”

“วา่ แตจ่ ะใหก้ ชู ว่ ยไรมะ ฝากของไปใหไ้ รเงยี้ ”

“ไมร่ หู ้ วะ เดย๋ี วกคู ดิ ดกู อ่ น ฝากมงึ ไปมนั ก็รหู ้ มดดวิ า่ กเู ป็ นคนให ้ มนั ก็รอู ้ ยวู่ า่
กสู นทิ กบั มงึ ”

“เออๆ แลว้ แตม่ งึ แลว้ กนั จะใหช้ ว่ ยอะไรกบ็ อก”

“มงึ คดิ อะไรดๆี ไดก้ ็บอกกดู ว้ ยละกนั ”

“แลว้ เดย๋ี วเรยี นเสร็จแลว้ มงึ ไปไหนตอ่ ” วา่ นถามพรอ้ มเสยี งจอ๊ บแจบ๊
เหมอื นมนั จะแอบเอาอะไรเขา้ มากนิ ในหอ้ งแลปดว้ ย

“กวู า่ จะไปหอ้ งสมดุ หวะ กลบั หอไปกไ็ มม่ ไี รทา ไปหาอะไรนั่งอา่ นเลน่
หน่อย”

“นม่ี งึ เป็ นบา้ เปลา่ เนย่ี เวลาวา่ งแทนทจี่ ะไปหาอะไรบนั เทงิ ทาดนั ไปเขา้
หอ้ งสมดุ นม่ี นั เพงิ่ เปิดเทอมไดไ้ มถ่ งึ อาทติ ยเ์ ลยนะเวย้ ”

วา่ นหนั มาบน่ เพอ่ื นอยา่ งเซง็ ๆ ยงิ่ มนั ขยนั เขาก็ยงิ่ กดดนั ไอไ้ ป๋ นเี่ ป็ น
นักเรยี นอนั ดบั หนง่ึ มาตงั้ แตโ่ รงเรยี นเกา่ แลว้ รศั มคี วามฉลาดของมนั ทไ่ี มเ่ คยจาง
ไปเลยแมแ้ ตน่ ดิ เดยี ว

ไอไ้ ป๋ คอื หวั หนา้ ชมรม Bishop Castle หรอื ชมรมวชิ าการของโรงเรยี นสมยั ท่ี
พวกเขาเรยี นม.ปลาย

ไอไ้ ป๋ นถ่ี อื เป็ นเด็กทเี่ รยี กไดว้ า่ ฉลาดเป็ นอนั ดบั หนงึ่ ของโรงเรยี นกไ็ ดน้ ะ
มนั เป็ นประธานชมรมวชิ าการ เป็ นเดก็ คา่ ยเคมโี อลมิ ปิค และกเ็ ป็ นทมี แขง่ ขนั ตอบ
ปัญหาวชิ าการทค่ี อยไปกวาดรางวลั ใหโ้ รงเรยี นจนนับรางวัลไมถ่ ว้ น ไอไ้ ป๋ นถี่ อื เป็ น
ลกู รกั ของครทู งั้ โรงเรยี นเลยแหละ เพราะถงึ แมม้ นั จะปากหมาแคไ่ หน แตต่ อนมนั
อยตู่ อ่ หนา้ ครมู นั กเ็ ป็ นเดก็ ทเ่ี รยี บรอ้ ยมาก มนั แทบไมเ่ คยออกนอกกฎระเบยี บ
แมแ้ ตน่ ดิ เดยี ว ยง่ิ ตอนมนั ไปแขง่ เคมโี อลมิ ปิคไดเ้ หรยี ญทองกลบั มานะ ครใู หญน่ ่ี
แทบจะปพู รมแดงใหม้ นั เดนิ เขา้ โรงเรยี น หนา้ มนั นแ่ี ปะเดน่ หราเป็ นป้ายไวนลิ อยู่
หนา้ โรงเรยี นเป็ นเดอื น แตแ่ ตก่ อ่ นมนั ไมไ่ ดห้ นา้ ตาแบบนห้ี รอกนะ ไอไ้ ป๋ มนั ใสแ่ วน่
หนาเตอะ หวั เกรยี น ใสเ่ สอื้ ตวั โครง่ มนั จะเพงิ่ มาดดู ตี อนเขา้ มหาวทิ ยาลยั นแี่ หละ
ตงั้ แตไ่ วผ้ มยาวแลว้ กท็ าเลสคิ ทาใหม้ นั ดดู ขี น้ึ มาก แตเ่ อาจรงิ ๆ ดเู หมอื นมนั กไ็ ม่

คอ่ ยรตู ้ วั นะวา่ มนั ดดู ขี นึ้ เยอะ ไอไ้ ป๋ นเี่ ป็ นคนทไ่ี มม่ นั่ ใจเรอ่ื งหนา้ ตาตวั เองมาตงั้ แต่
เด็กแลว้ โตขน้ึ มามนั กย็ ังเหมอื นเดมิ ขนาดมนั ไดเ้ ป็ นเดอื นคณะแลว้ มนั กย็ งั ดู
ไมไ่ ดม้ คี วามมน่ั ใจเรอ่ื งหนา้ ตามน่ั ขนึ้ มาแมแ้ ตน่ อ้ ย เรอ่ื งสมองหนะไอไ้ ป๋ มนั่ ใจมาก
แตเ่ รอ่ื งหนา้ ตาแลว้ ไอไ้ ป๋ นไ่ี มเ่ คยแสดงความมนั่ ใจออกมาใหเ้ หน็ ชดั ๆ สกั ที

‘มนั ไมเ่ คยรตู ้ วั จรงิ ๆ แหละวา่ มนั หนา้ ตาดขี นึ้ เยอะ แตค่ วามจรงิ ก็ดแี ลว้
แหละ แคม่ นั มน่ั ใจเรอ่ื งสมองของมนั นกี่ น็ ่าราคาญจะแยอ่ ยแู่ ลว้ ฮา่ ฮา่ ฮา่ ’

นายพนิ ตา้
เกยี รส์ ขี าวกบั กาวนส์ ฝี ่ นุ

ตอนที่ 7 : 950

“ขอบคณุ ครบั ”

ไป๋ ผงกหวั อยา่ งเป็ นมารยาทหลงั จากทบี่ รรณารกั ษ์เอาบตั รนักศกึ ษาของ
เขาไปแสกนและอนุญาตใหเ้ ขาเขา้ หอ้ งสมดุ ไดแ้ ลว้ ความจรงิ เขาไมไ่ ดม้ า
หอ้ งสมดุ เพราะขยนั หรอก แตท่ น่ี มี่ นั เงยี บแลว้ กแ็ อรเ์ ย็นดี เขากม็ าหาทน่ี ั่งเลน่ ทา
อะไรไปเรอื่ ยเป่ือย

ตอนแรกเขาวา่ จะมาน่ังเลน่ เออื่ ยเฉอื่ ย แตพ่ อไปเดนิ ดชู นั้ หนังสอื แลว้ กอ็ ด
ทจ่ี ะหยบิ มาอา่ นดไู มไ่ ด ้ คาบแรกของวชิ าเคมที เี่ รยี นพดู เรอื่ งโครงสรา้ งอะตอมเป็ น
หลกั ดว้ ยความสงสยั เขาเลยลองไปรอื้ หาหนังสอื เท็กบคุ๊ วชิ าเคมมี าลองอา่ นดวู า่
เนอ้ื หาจะตรงกบั สงิ่ ทอี่ าจารยส์ อนไหม เผอื่ จะพอคาดเดาไดว้ า่ เทอมนจ้ี ะเรยี น
เนอ้ื หาลกึ และเยอะประมาณไหน

‘หอื ’

พอเดนิ กลบั มาทโี่ ตะ๊ อกี ทเี ขากไ็ ดแ้ ตอ่ ทุ านในใจอยา่ งสงสยั เพราะหนังสอื
แลปทเ่ี ขาวางทง้ิ ไวเ้ พอ่ื จองโตะ๊ ตอนนม้ี กี ระดาษสเี หลอื งสดสอดอยู่ เขาจาไดว้ า่
ตอนเขาออกไปไมม่ กี ระดาษอะไรเสยี บไวน้ น่ี า ทาไมอยดู่ ๆี กระดาษใบนก้ี ็โผลม่ า

To… ไป่ ไป๋

ผมหาคณุ เจอแลว้ คราวนผ้ี มจะไมป่ ลอ่ ยใหค้ ณุ หลดุ มอื ไปอกี
แน่

From… 950

‘อะไรวะ’

ไป๋ หยบิ กระดาษขน้ึ มาอา่ นอยา่ งไมเ่ ขา้ ใจ เขาพยายามหนั ไปมองคนรอบๆ
อยา่ งจบั ผดิ แตก่ ไ็ มเ่ จอใครทนี่ ่าสงสยั แมแ้ ตค่ นเดยี ว อนั ทจี่ รงิ เขาไมเ่ จอใครทเ่ี ขา
รจู ้ ักแมแ้ ตค่ นเดยี วดว้ ยซา้

หาคณุ เจอแลว้ นห่ี มายความวา่ อะไร แลว้ ไมป่ ลอ่ ยใหค้ ณุ หลดุ มอื ไปอกี นค่ี อื
อะไรกนั แน่ เขาเคยไปเจอกบั ใครอะไรเมอ่ื ไหรก่ นั วะ ไป๋ ไดแ้ ตบ่ น่ งงๆ ในใจ แตก่ ็
ยงั หาคาตอบใหต้ วั เองไมไ่ ดส้ กั ที รอบตวั ของเขาตอนนมี้ แี ตเ่ รอื่ งประหลาด ไออ้ ฐิ
เอย ไอโ้ ฟคเอย ขา้ วตม้ ปลาหมกึ ปรศิ นาเอย แถมยังมาเจอไอ ้ 950 โรคจติ อะไรน่ี
อกี

ไป๋ ตดั สนิ ใจเดนิ กลบั เอาหนังสอื ไปเก็บอยา่ งหมดอารมณอ์ า่ นตอ่ สดุ ทา้ ย
เขากไ็ ดแ้ ตถ่ า่ ยรปู สารบญั เกบ็ ไวเ้ พอ่ื เอาไปเทยี บกบั ตารางสอนทอ่ี าจารยใ์ หม้ า ไป๋
เดนิ กลบั มาหยบิ หนังสอื แลปกบั ชที เลคเชอรเ์ มอ่ื เชา้ พรอ้ มกบั เดนิ ออกจาก
หอ้ งสมดุ ทงั้ ทเ่ี พง่ิ เขา้ มาไดไ้ มถ่ งึ ครงึ่ ชว่ั โมง

‘ตกลงไอ ้ 950 นมี่ นั คอื ใครกนั แน่วะ’

“เฮย้ ยย ไอไ้ ป๋ รอเดย๋ี ว”

เสยี งตะโกนดงั ขน้ึ พรอ้ มกบั เสยี งฝีเทา้ วง่ิ เขา้ มา ไป๋ ทเี่ พง่ิ กนิ ขา้ วเสร็จและ
กาลงั จะเดนิ กลบั หอหนั ไปมองตามเสยี งกเ็ จอกบั เพยี ว เพอ่ื นโรงเรยี นเกา่ อกี คนที่
เขาคนุ ้ หนา้ ดี ไอเ้ พยี วนเ่ี ป็ นเพอ่ื นสนทิ ไออ้ ฐิ อารมณเ์ ดยี วกบั ทเ่ี ขาสนทิ กบั ไอว้ า่ น
เขาเจอหนา้ ไอเ้ พยี วมาตงั้ แตม่ .สี่ ความจรงิ พวกเขา ไป๋ อฐิ เพยี ว วา่ น กถ็ อื วา่ คนุ ้
หนา้ คนุ ้ ตากนั หมด เพยี งแตต่ อนม.ปลายไมค่ อ่ ยจะไดพ้ ดู คยุ เป็ นเรอื่ งเป็ นราวกนั
เทา่ ไหร่ คอื ยงั ไงดี จะเรยี กวา่ ทะเลาะกไ็ มใ่ ช่ เรยี กวา่ แขง่ ขนั กนั เอาชนะจะดกี วา่

“อา๊ ว ไอเ้ พยี ว เรยี นทน่ี ดี่ ว้ ยเหรอวะ”

ไป๋ เอย่ ทักไปอยา่ งไมร่ ู ้ ความจรงิ คอื เขาไมค่ อ่ ยเลน่ เฟสบคุ๊ เลยแทบไมค่ อ่ ย
รคู ้ วามคบื หนา้ ของชวี ติ คนอน่ื เทา่ ไหร่ แถมเพอ่ื นในเฟสกม็ อี ยแู่ คห่ ลกั รอ้ ยตน้ ๆ ได ้
เวลาวา่ งเขาชอบอา่ นหนังสอื มากกวา่ ถา้ เขาอยากรอู ้ ะไรก็ถามไอว้ า่ นเอา ขานัน้
เป็ นสายโซเชยี ลโดยตรง

“เออ ตดิ คณะเดยี วกบั ไออ้ ฐิ เนย่ี มงึ จะไปไหนเนยี่ ไดข้ า่ ววา่ เป็ นเดอื น
คณะแพทยห์ นมิ งึ ”

“กาลงั จะกลบั หอหวะ แลว้ มงึ ทาไรเนย่ี ”

“กซู อ้ มบาสอยหู่ วะ วา่ จะลงแขง่ กฬี าเฟรชช”่ี

เพยี วเอย่ ตอบพรอ้ มพยกั เพยดิ ไปทางสนามบาส หนั ไปดกู พ็ บกบั คนหนา้
คนุ ้ ทยี่ นื ถอื ลกู บาสมองมาอยกู่ อ่ นแลว้ ไอค้ งิ คองอฐิ น่ันเอง

“ไมเ่ ปลย่ี นเลยนะพวกมงึ เนยี่ ลงทกุ รายการทกุ สนามจรงิ ๆ” ไป๋ เอย่ ตอบ
อยา่ งรจู ้ กั กนั ดี ไอพ้ วกนม้ี นั บา้ แขง่ กฬี า มอี ะไรกแ็ ขง่ หมด

“แลว้ มงึ ลงแขง่ อะไรบา้ งเปลา่ วะ” ไอเ้ พยี วถามตอ่

“คนอยา่ งกเู นย่ี นะจะแขง่ กฬี า ไมห่ รอกหวะ ลงไปก็แพ ้ อายเขาเปลา่ ๆ”

ไป๋ ตอบมาอยา่ งตดิ ตลก ความจรงิ ไอเ้ พยี วกน็ ่าจะรคู ้ วามหว่ ยดา้ นกฬี าของ
เขาดี ทก่ี ารเรยี นมธั ยมปลายของเขาไมไ่ ดเ้ กรดเฉลยี่ สะสม 4.00 กเ็ พราะวชิ าพละน่ี
แหละ เขาไมเ่ คยไดส้ ส่ี กั ที

“เลน่ กฬี าบา้ งสวิ ะ รา่ งกายจะไดแ้ ขง็ แรง”

“เออ กกู ไ็ ปวงิ่ ๆ ตามฟิตเนสบา้ ง แตก่ ไ็ มช่ อบเหงอ่ื หวะ แมง่ น่าหงุดหงดิ ”
เขาตอบไปตรงๆ

“สดชนื่ ดอี อก เหงอื่ ออก” อกี ฝ่ ายตอบแยง้

“เออๆ มงึ ซอ้ มตอ่ เหอะ เดย๋ี วกกู ลบั หอละ เพอ่ื นทส่ี นามรอมงึ กนั แยล่ ะ”

เขาเอย่ ตดั บท ความจรงิ เขาเรมิ่ เกรงใจไอส้ ายตาคนในสนามบาสคนเดยี วท่ี
เขารจู ้ กั มากกวา่ แมง่ มองมาทเ่ี ขาไมห่ ยดุ เลย

“มงึ วา่ งไหม ไปเลน่ บอรด์ เกมกบั พวกกหู น่อยดิ กกู บั ไออ้ ฐิ วา่ จะไปเลน่ เกม
คาทานทร่ี า้ นบอรด์ เกมหนา้ มอ แตม่ นั ตอ้ งเลน่ สามคนหวะ กยู ังหาเพอ่ื นอกี คน
ไมไ่ ดเ้ ลย”

“ไมด่ กี วา่ หวะ กเู พลยี ๆ อยากกลบั ไปนอน”

“ทาไมวะไอห้ มอ มงึ กไ็ ปเลน่ เป็ นเพอ่ื นไอเ้ พยี วมนั หน่อยดวิ ะ มนั ชวนกยู กิ ๆ
มาทงั้ วนั แลว้ เนยี่ มเี พอื่ นเป็ นวศิ วะมนั เสยี หายมากมายนักเหรอวะ”

เสยี งของบคุ คลทสี่ ามดงั ขนึ้ จากขา้ งหลงั เขา ไมใ่ ชใ่ ครอน่ื ไออ้ ฐิ นั่นเอง มนั
เดนิ ออ้ มสนามบาสจากอกี ฝั่งมาหาพวกเขาทัง้ สองคน

“เออ ไปเป็ นเพอ่ื นกหู น่อยดิ กอู ยากเลน่ มากเนย่ี รอกแู ป๊ บเดยี ว เดย๋ี วพวกกู
อาบน้าไมเ่ กนิ สบิ หา้ นาทกี เ็ สร็จละ” ไอเ้ พยี วสาทับมาอกี คน

“...”

ไป๋ เงยี บอยา่ งไมร่ จู ้ ะตอบอะไรดี ความจรงิ เขาไมไ่ ดส้ นทิ กบั สองคน
ตรงหนา้ นใี้ นระดบั ทพี่ อจะไปกนิ ขา้ วหรอื นั่งเลน่ ดว้ ยกนั ได ้ เขาแคร่ จู ้ ัก แตไ่ มไ่ ด ้
รสู ้ กึ สนทิ ใจอะไรขนาดนัน้

“เอาน่า เลน่ เสร็จเดย๋ี วกไู ปสง่ ทห่ี อ เปิดเทอมใหมม่ งึ จะรบี กลบั หอไปทาไม
วะ ไปหาอะไรทาใหม้ นั สมกบั เป็ นชวี ติ เฟรชชหี่ น่อยดิ รา้ นนน้ี มเย็นอรอ่ ยนะเวย้ ”
เพยี วพดู ตอ่ เมอื่ เหน็ ไป๋ กาลงั ตดั สนิ ใจ

“งนั้ กขู อชวนไอว้ า่ นไปดว้ ยอกี คนไดม้ ะ” ไป๋ เอย่ ตอบมาในทส่ี ดุ

“เออๆ รบี โทรรบี ชวนแลว้ กนั เดย๋ี วพวกกไู ปอาบน้าเปลย่ี นชดุ กอ่ น มงึ กห็ า
ทร่ี ออยแู่ ถวนแี้ ลว้ กนั หา้ มเบย้ี วนะมงึ กกู บั ไอเ้ พยี วจองโตะ๊ ทรี่ า้ นไวแ้ ลว้ บอกไอ ้
วา่ นไปเจอกนั ทรี่ า้ นบอรด์ เกมหนา้ มอเลย”

ไออ้ ฐิ พดู อยา่ งตดั บทพรอ้ มลากเพอ่ื นสนทิ กบั อาบน้าเปลย่ี นชดุ แตม่ นั ก็ยงั
ไมว่ ายเอย่ ดกั คอเขาไวเ้ ป็ นอยา่ งดี ความจรงิ เขาไมไ่ ดอ้ ยากไปหรอก แตเ่ กรงใจ
มนั เมอื่ วานทป่ี ากหมากบั มนั ไวเ้ ยอะ แถมไปออกตวั ไวอ้ กี วา่ มนั จบั ไดเ้ ขาเป็ นบดั ด้ี
นอกจากหนา้ แตกแลว้ ยังรสู ้ กึ ผดิ ยกกาลงั สองอกี ดว้ ย

นายพนิ ตา้
ตอนที่ 8 : คาทาน

“ไอเ้ ชยี่ ยย ไป๋ มงึ เอาอกี แลว้ นะ”

เสยี งไอว้ า่ นบน่ ออกมาอยา่ งหงุดหงดิ เป็ นครงั้ ทเ่ี ทา่ ไหรไ่ มร่ ขู ้ องวนั น้ี เพราะ
มนั แพอ้ กี แลว้ มนั บน่ อบุ อยา่ งหงดุ หงดิ เพราะวนั นม้ี นั ยงั ไมไ่ ดช้ นะแมแ้ ตเ่ กมเดยี ว
หมอไป๋ ครองตาแหน่งชนะเลศิ ตลอดรายการ สว่ นไออ้ ฐิ กบั ไอเ้ พยี วนไ่ี มต่ อ้ งสบื
แขง่ กนั ไดท้ โ่ี หลก่ นั ไปมา พวกมนั ทาหนา้ เบต้ งั้ แตฟ่ ังกตกิ าแลว้ ดเู หมอื นพวกมนั
จะไมค่ อ่ ยชอบอะไรทตี่ อ้ งคดิ ซบั ซอ้ นเทา่ ไหร่

“เอาน่าวา่ น มงึ โง่หนะ มงึ ยอมรบั เถอะ” ไป๋ เอย่ ดา่ เพอ่ื นสนทิ ไปอยา่ งเคย
ชนิ

“ฮา่ ฮา่ ฮา่ นมี่ งึ หลอกดา่ พวกกดู ว้ ยเปลา่ วะ ถา้ ทสี่ องอยา่ งไอว้ า่ นนถี่ อื วา่ โง่
แลว้ พวกกนู จี่ ะเรยี กวา่ อะไร ใชไ่ หมวะไออ้ ฐิ ฮา่ ฮา่ ฮา่ ” เสยี งของเพยี วหวั เราะรว่ น
อยา่ งอารมณด์ ี สว่ นไออ้ ฐิ ก็ยม้ิ แปลกๆ ไมร่ วู ้ นั นมี้ นั ไปอารมณ์ดอี ะไรมา

“ไป๋ อกี เกมเลยมงึ รอบนก้ี ไู มแ่ พม้ งึ แน่” เสยี งของวา่ นพดู อยา่ งมงุ่ มน่ั พรอ้ ม
กบั ทาทา่ จะเกบ็ อปุ กรณ์เพอ่ื เรมิ่ เลน่ ใหมอ่ กี รอบ

“พอเหอะไอว้ า่ น นสี่ ามทมุ่ กวา่ แลว้ นะ กวู า่ กลบั หอกนั เหอะ พรงุ่ นม้ี เี รยี น
อกี ” เขาเอย่ ขดั เพอ่ื นอยา่ งเบาๆ นพ่ี วกเขาก็นั่งตดู แฉะเลน่ เกมนมี่ าสองชว่ั โมงกวา่
แลว้

“ขอโทษนะคะ พอดพี วกเราแขง่ กนั ทโี่ ตะ๊ วา่ ใครเล่นบอรด์ เกมแพจ้ ะตอ้ งมา
ขอไลนค์ นอนื่ แลว้ ผลออกมาคอื เราแพ”้

เสยี งผหู ้ ญงิ คนหนง่ึ เอย่ ขน้ึ ขดั ระหวา่ งทเ่ี ขากบั วา่ นกาลงั เถยี งกนั อยเู่ รอ่ื งจะ
เลน่ กนั ตอ่ อกี เกม ผหู ้ ญงิ ตรงหนา้ นถ่ี อื วา่ น่ารกั ใชไ้ ด ้ ดจู ากชดุ นักศกึ ษาแลว้ ไมใ่ ช่
มหาวทิ ยาลยั เขา แตเ่ ป็ นมหาวทิ ยาลยั เอกชนทอ่ี ยหู่ า่ งออกไปไมไ่ กลเทา่ ไหร่

และคนทเ่ี ธอเดนิ มาขอไลนค์ อื ... ไออ้ ฐิ

“มแี ฟนแลว้ เหรอคะ”

เสยี งนัน้ เอย่ ตอ่ เมอ่ื เหน็ วา่ อกี ฝ่ ายเงยี บไป ถงึ แมว้ า่ จะประโยคทพี่ ดู จะตดิ กง่ึ
เกรงใจ แตอ่ วจั นภาษาทที่ อดมาไมไ่ ดเ้ ขนิ อายเลย ออกจะตดิ ขเ้ี ลน่ ย่ัวเยา้ เสยี ดว้ ย
ซา้

“เปลา่ ครับ ผมยังโสด”

ไออ้ ฐิ ตอบดว้ ยเสยี งเรยี บๆ หนั ไปดทู โ่ี ตะ๊ ฝั่งโนน้ ก็เหน็ เพอื่ นผหู ้ ญงิ กาลงั นั่ง
ลนุ ้ กนั อยา่ งสนใจ ทา่ ทางอาจจะไมใ่ ชแ่ คเ่ ลน่ เกมแพ ้

“งนั้ ขอไลนห์ น่อยสคิ ะ”

เจา้ ของเสยี งหวานพดู พรอ้ มกบั สง่ โทรศพั ทม์ อื ถอื ใหไ้ ออ้ ฐิ กดพมิ พ์ หนา้ จอ
ทเี่ ปิดคา้ งอยเู่ ป็ นหนา้ เพม่ิ เพอ่ื นของโปรแกรมแชตสเี ขยี วแลว้ ไป๋ ไดแ้ ตน่ ่ังมอง
อยา่ งสนใจวา่ ไอเ้ ถอ่ื นจะรับมอื อยา่ งไรตอ่ ไป

“ผมโสดครบั แตพ่ อดผี มชอบผชู ้ าย”

“ไอเ้ ชย่ี ยย อฐิ มงึ ชอบผชู ้ ายจรงิ ๆ เหรอวะ”

ทันทที ฝี่ ่ ายสาวเจา้ เดนิ ยักไหลอ่ อกไปแบบไมไ่ ดเ้ สยี หนา้ อะไรมากนัก ไอ ้
วา่ นกก็ ม้ หนา้ ลงกระซบิ กระซาบทันที ทาไมมนั ถงึ ตกขา่ วเรอ่ื งประธานชมรมกฬี า
สดุ ฮอตของโรงเรยี นชอบผชู ้ ายไปซะได ้

“กพู ดู ไปงัน้ แหละ” ไออ้ ฐิ ตอบออกมาเสยี งเรยี บๆ สายตาของมนั มองมาที่
เขาทัง้ ๆ ทก่ี าลงั เอย่ ตอบคนทน่ี ่ังอยบู่ นโตะ๊ อกี คน

“เชย่ี ยย พดู เลน่ ไรของมงึ เนย่ี ” หมอวา่ นบน่ ออกมาอยา่ งงงๆ

“ปฏเิ สธอยา่ งนแ้ี หละ จบงา่ ยดี พดู อยา่ งอนื่ มนั จบยาก”

“เชยี่ วชาญจรงิ นะมงึ โดนขอบอ่ ยหละสิ แตว่ า่ เพอื่ นเขากน็ ่ารักดนี ะเวย้ ถา้
มงึ ไมช่ อบเขา มงึ ใหไ้ ลนไ์ ปขอจบี เพอ่ื นเขาก็ยงั ด”ี ไอว้ า่ นเอย่ พดู พลางหนั ไปมอง
ทโี่ ตะ๊ ฝั่งโนน้

“มงึ อยากจบี ไหมหละ เดย๋ี วกเู ดนิ ไปขอใหเ้ ลย อยากไดค้ นไหนบอกมา” ไอ ้
อฐิ ตอบกลบั มา

“ชา่ งแมง่ เหอะ กไู มห่ ลอ่ อยา่ งมงึ นหี่ วา่ จบี ไปเขากไ็ มเ่ อากหู รอก”

ไอว้ า่ นบน่ ไปเรอื่ ยเปื่อย พลางหนั ไปยม้ิ ใหก้ บั โตะ๊ ของสาวๆ เมอ่ื เห็นวา่ ฝ่ัง
โนน้ จับสงั เกตไดว้ า่ มนั แอบมองอยู่ สว่ นไป๋ กไ็ ดแ้ ตห่ นั ไปมองนอกรา้ นอยา่ งเงยี บๆ
ในขณะทบี่ คุ คลสดุ ทา้ ยในโตะ๊ ไดแ้ ตน่ ่ังพมิ พอ์ ะไรยกุ ยกิ ในมอื ถอื ตงั้ แตผ่ หู ้ ญงิ คน
นัน้ เดนิ มาทโี่ ตะ๊ แลว้

“กลบั กนั เหอะ กงู ว่ งแลว้ ”

ไป๋ พดู ขน้ึ เมอื่ เหน็ วา่ ไอว้ า่ นบน่ เสร็จเรยี บรอ้ ย คราวนไี้ มม่ ใี ครขดั ขวางอะไร
เขา ไอเ้ พยี วเรยี กพนักงานมาเกบ็ เงนิ คา่ เวลาเลน่ เกมกบั ขนมทส่ี ง่ั มากนิ สว่ นไอ ้
วา่ นกห็ นั ไปเกบ็ อปุ กรณ์บนโตะ๊ เขา้ กลอ่ งเกมเพอื่ เตรยี มคนื ใหท้ างรา้ น

“ไอไ้ ป๋ เดย๋ี วมงึ กลบั กบั ไออ้ ฐิ ดิ อยหู่ อเดยี วกนั ไมใ่ ชเ่ หรอ ไอว้ า่ นจะไดไ้ ม่
ตอ้ งยอ้ นไปยอ้ นมา”

ไอเ้ พยี วพดู แนะนา ความจรงิ สง่ิ ทมี่ นั พดู กถ็ กู ไอว้ า่ นนอนอยหู่ อใน ในขณะ
ทเี่ ขาอยหู่ อนอก ถา้ ใหไ้ อว้ า่ นไปสง่ มนั ก็ตอ้ งวนไปสง่ เขารอบหนง่ึ กอ่ นแลว้ คอ่ ยวน
เขา้ มออกี ที แตไ่ ออ้ ฐิ มนั ก็ตอ้ งกลบั หออยแู่ ลว้ ไมว่ า่ เขาจะกลบั ดว้ ยหรอื ไมก่ ต็ าม

“อา๊ ว ไหนมงึ บอกจะไปสง่ กไู ง”

เขาเอย่ ทวงแบบไมจ่ รงิ จงั ความจรงิ ไอเ้ พยี วเป็ นคนเอย่ วา่ จะมาสง่ เขาแทๆ้
เขาก็ทวงมนั ไปอยา่ งงนั้ แหละ เขารวู ้ า่ มนั อยหู่ อนอกทตี่ อ้ งขบั ไปอกี ทางหนง่ึ เลย

“นั่งรถถกู ๆ ของกแู ลว้ คนรวยๆ อยา่ งมงึ จะคนั สนิ ะครับ”

ไออ้ ฐิ พดู ออกมาอยา่ งตดิ กวนประสาท เขาก็บน่ ไปเรอ่ื ยเปื่อย แตไ่ ออ้ ฐิ ก็
กวนกลบั เขามาเชน่ กนั ความจรงิ คอื รถไออ้ ฐิ ก็ถอื วา่ ถกู สดุ ในสามคนั แตค่ วามจรงิ
น่ังคนั ไหนมนั กถ็ งึ หอเขาเหมอื นกนั หมดนั่นแหละ

“เออๆ กกู บ็ น่ ไปงนั้ แหละ ไอว้ า่ นมงึ เขาหอเลยกไ็ ดจ้ ะไดไ้ มต่ อ้ งลาบากวน
ไปวนมา”

ไป๋ เอย่ ออกมาในทสี่ ดุ ความจรงิ เขาก็ไมร่ จู ้ ะเรอื่ งมากไปทาไม ไออ้ ฐิ มนั ก็ดู
ทา่ ทางไมใ่ ชค่ นเลวรา้ ยอะไรมากมาย

“เอางนั้ นะ” วา่ นถามทวนออกมาเพอ่ื ความแน่ใจ

“เออ ตดิ รถไออ้ ฐิ กลบั ไปนแ่ี หละงา่ ยด”ี เขาตอบอยา่ งตดั ราคาญออกมาใน
ทสี่ ดุ

“หมอเรยี นยากไหม”

เสยี งคนขบั เอย่ ทาลายความเงยี บขน้ึ มาภายในรถทมี่ แี ตเ่ สยี งแอรด์ งั หง่ึ ๆ
ไอว้ า่ นกบั ไอเ้ พยี วแยกกลบั ไปแลว้ เขาตดิ รถกลบั มากบั ไออ้ ฐิ สองคน พอไดม้ านั่ง
ใกลๆ้ มนั ก็ไดส้ งั เกตวา่ ทตี่ น้ แขนมนั มรี อยสกั ดว้ ย ครบสตู รความเป็ นแบดบอยจรงิ ๆ

“ปีหนง่ึ ก็เรยี นเหมอื นมงึ นั่นแหละ เรยี นแตว่ ชิ าพนื้ ฐาน”

เขาตอบ ความจรงิ ไออ้ ฐิ ก็น่าจะรนู ้ ะวา่ เขาเรยี นเหมอื นกบั มนั วชิ าแลป
ฟิสกิ สเ์ ขายงั มเี รยี นชนกบั คณะวศิ วะอยเู่ ลย แตค่ นอยา่ งมนั คงไมไ่ ดด้ ตู ารางเรยี น
หรอก วชิ าแลปทวี่ า่ กย็ งั ไมไ่ ดเ้ รม่ิ เรยี นเสยี ดว้ ย

“เหรอ เห็นมแี ตค่ นบอกวา่ หมอเรยี นยาก” มนั พดู แบบราพงึ เบาๆ

“ปีสองขนึ้ ไปน่ันแหละถงึ เรมิ่ ยาก ปีหนงึ่ กส็ บายสดุ แลว้ ”

“...”

“เออ ความจรงิ ป่ันจกั รยานกลบั หอมนั กอ็ นั ตรายจรงิ ๆ น่ันแหละ กเู พงิ่ รวู ้ า่
ตอนกลางคนื รถมนั เยอะขนาดน”ี้ ไป๋ เรมิ่ เอย่ พดู ขนึ้ บา้ ง

“มงึ น่าจะขบั รถไปเรยี น”

“กกู ว็ า่ งนั้ แหละ เดย๋ี วอาทติ ยห์ นา้ กจู ะเอารถมาเรยี นละ”

“อมื ดี จะไดป้ ลอดภยั เวลากลบั หอดกึ ๆ”

“...”

“ความจรงิ กเู ป็ นคนกวนตนี นะ ถา้ บางทกี เู ผลอพดู ไรไป กกู ไ็ มไ่ ดค้ ดิ อะไรนะ
เวย้ มนั แคแ่ บบ นสิ ยั กไู มค่ อ่ ยดเี ทา่ ไหร”่ ไออ้ ฐิ พดู

“เออ กกู เ็ ป็ นพวกปากหมาเหมอื นกนั ”

บรรยากาศระหวา่ งพวกเขาดขี นึ้ นดิ หน่อย ความจรงิ ไออ้ ฐิ กไ็ มใ่ ชค่ นนสิ ยั
เลวรา้ ย สมยั อยโู่ รงเรยี นเกา่ พวกเขาชงิ ดชี งิ เดน่ กนั เรอ่ื งชมรมก็จรงิ แตม่ นั ก็แคก่ าร
แขง่ ขนั กนั แบบเดก็ ๆ ไมเ่ คยถงึ ขนั้ ทะเลาะเบาะแวง้ กนั ใหญโ่ ต เพราะไมว่ า่ ยงั ไง
ตา่ งฝ่ ายตา่ งกท็ าชอ่ื เสยี งใหก้ บั โรงเรยี นทงั้ คู่

“...”

“เออ กไู ปแลว้ ขอบคณุ มากเวย้ ทม่ี าสง่ ไวเ้ จอกนั ”

ไป๋ ตดั สนิ ใจพดู ขน้ึ เมอื่ เห็นวา่ รถจอดนง่ิ สนทิ ดแี ลว้ และไมเ่ ห็นวา่ อกี ฝ่ ายจะ
พดู อะไรตอ่ อกี ความจรงิ เขาวา่ จะไปหาซอื้ ขนมตดิ หอ้ งไวส้ กั หน่อยเลยจะเดนิ แวะ
ไปทรี่ า้ นสะดวกซอ้ื ใตห้ อสกั หน่อยกอ่ นขน้ึ หอ้ ง แยกกนั ตรงนเี้ ลยกน็ ่าจะได ้

“เดย๋ี ว”

“มไี รเปลา่ วะ”