เกียร์สีขาวกับกาวน์สีฝุ่น

ไอว้ า่ นเดนิ เขา้ มาตบไหลเ่ ขาเป็ นคนแรก พรอ้ มกบั พดู ดว้ ยสหี นา้ ทา่ ทางยม้ิ แยม้ สว่ น
ไอเ้ พยี วก็เดนิ เขา้ มาชมเขาดว้ ยเชน่ กนั ในขณะทโ่ี ฟคกับอฐิ เดนิ ขนึ้ เวทไี ปแลว้ สองคนนัน้ ได ้
ตอบคาถามรอบเดยี วกนั ทงั้ คู่

“กกู ็ไมร่ เู ้ หมอื นกันหวะ คดิ อะไรก็ตอบเลย เชยี่ กวู า่ แกรมมา่ ผดิ เยอะแน่เลยหวะ” เขา
บน่

“โหย ไอไ้ ป๋ มงึ ตอบไดเ้ ป็ นวรรคเป็ นเวรขนาดนกี้ ็เกง่ เชยี่ ๆ แลว้ มงึ ไมเ่ ห็นคนอน่ื เหรอ
ขอตอบเป็ นภาษาไทยทัง้ นัน้ อะ มงึ เนย่ี ดโิ คตรโหด ตอบคนแรกแถมยังตอบเป็ นภาษาอังกฤษ
เป็ นคงุ ้ เป็ นแคว กวู า่ รอบนีค้ ะแนนมงึ นาโดง่ แน่เลย” ไอเ้ พยี วชมเขาออกมายาวเหยยี ด

“เออ ขอบคณุ หวะ ฟังแบบนกี้ ็คอ่ ยสบายใจหน่อย ตอนแรกนกึ วา่ ไปปลอ่ ยไกบ่ นเวทซี ะ
แลว้ ” เขาตอบอยา่ งโลง่ ใจ

“ปลอ่ ยไกเ่ ชย่ี ไรมงึ ตอบดขี นาดน้ี เพอื่ นกสู งสยั จะไดต้ าแหน่งกลบั บา้ นแน่วนั น้ี ไดท้ ่ี
เทา่ ไหรก่ ็ตอ้ งเลย้ี งกนู ะเวย้ ขอ้ หาใชก้ มู าชว่ ยดดี กตี ารจ์ นไดด้ ”ี ไอว้ า่ นพดู ตอ่ อยา่ งอารมณ์ดี

“เฮย้ เดย๋ี วกแู วบ๊ ออกไปดไู อโ้ ฟคกับไออ้ ฐิ ตอบคาถามกอ่ นนะ ใกลถ้ งึ แลว้ พวกมงึ จะ
ออกไปดดู ว้ ยกันเปลา่ ” ไอเ้ พยี วหันมาถาม หลังจากชะเงอ้ ไปดฝู ่ังหนา้ เวที

“กคู งไมไ่ ปดหู วะ กยู ังเครยี ดๆ ไมค่ อ่ ยหาย ขอนั่งพักกอ่ นละกัน”
“มงึ ไปเหอะ เดย๋ี วกอู ยเู่ ป็ นเพอ่ื นมันเอง” ไอเ้ พยี วพยักหนา้ รับ กอ่ นเดนิ แทรกตัว
ออกไป

เขามาหาทนี่ ่ังหลบมมุ ฟังเพลงอยเู่ งยี บๆ
หลงั จากชว่ งการแสดงและตอบคาถามเขาก็ตนื่ เตน้ มากจนรสู ้ กึ ใจสนั่ ไปหมด ตอนนเ้ี ขา
ไมอ่ ยากดใู ครตอบคาถาม สนใจใครหรอื อะไรทัง้ นัน้ เขาแคอ่ ยากจะใหก้ ารประกวดจบลงโดยไว
เสยี ที หฟู ังของเขาพาเขาจมดงิ่ ไปในโลกทมี่ เี พยี งแตเ่ ขาคนเดยี ว ในขณะทไี่ อว้ า่ นก็คอยนั่งอยู่
ขา้ งๆ คอยดเู วลาดคู วิ อยแู่ ทนเขา แตม่ นั ก็ไมไ่ ดส้ นใจจะชวนเขาพดู คยุ อะไรอยา่ งรนู ้ สิ ยั กนั ดี

“ไป๋ เขาเรยี กขน้ึ ไปฟังประกาศผลรางวลั แลว้ ”
ไอว้ า่ นหันมาสะกดิ เขาหลงั จากทฝ่ี ่ ายสตาฟเรม่ิ เขา้ มารวบรวมผเู ้ ขา้ แขง่ ขนั เพอื่ เขา้ สู่
ชว่ งประกาศรางวลั อันเป็ นชว่ งเวลาสดุ ทา้ ยของงาน เขาหนั ไปดเู วลาก็พบวา่ นเี่ กอื บจะหกโมง
เย็นแลว้ เขาลมื เรอื่ งกนิ ขา้ วเทย่ี งไปเสยี สนทิ แตช่ า่ งเถอะ ชายหนุ่มหยบิ หฟู ังฝากไวท้ เี่ พอ่ื น
สนทิ กอ่ นจะเดนิ ไปรวมกลมุ่ กับเพอื่ นผเู ้ ขา้ ประกวดตอ่ ไป

เสยี งพธิ กี รฝ่ ายหญงิ เอย่ เกรนิ่ เขา้ สชู่ ว่ งประกาศรางวลั อันดับสามแลว้ ไป๋ ไดแ้ ตย่ นื ลนุ ้
อยา่ งใจจดใจจอ่ หันไปมองไออ้ ฐิ ก็เจอมนั หนั มายม้ิ ใหเ้ ป็ นกาลงั ใจ สว่ นไอโ้ ฟคอยใู่ นองศาทเ่ี ขา
ไมส่ ามารถมองเห็นได ้ อตุ สา่ หต์ ัง้ ใจจะไมค่ าดหวงั รางวลั อะไรอยแู่ ลว้ แตม่ นั ก็ตนื่ เตน้ อยดู่ ี

“รางวลั เฟรชชเ่ี กริ ล์ รองชนะเลศิ อนั ดบั สอง เธอมผี ลงานการแสดงราไทยไดอ้ ยา่ งยอด
เยยี่ ม และการตอบคาถามทแ่ี สดงถงึ วฒั นธรรมไทยไดอ้ ยา่ งสมบรู ณ์แบบ”

“รางวลั เฟรชชเ่ี กริ ล์ รองชนะเลศิ อนั ดบั สองเป็ นของผเู ้ ขา้ ประกวดจากคณะบรหิ ารธรุ กจิ
คะ่ ” เสยี งปรบมอื ดังลัน่ หอประชมุ พรอ้ มกบั เจา้ ของรางวลั ทก่ี า้ วออกมาเบอ้ื งหนา้

“รางวลั เฟรชชบี่ อยรองชนะเลศิ อนั ดบั สอง เขามผี ลงานการแสดงความสามารถพเิ ศษท่ี
ยอดเยยี่ ม ไมเ่ หมอื นใคร และเต็มไปดว้ ยความแปลกใหม่ จนกรรมการทกุ คนใหค้ ะแนนในชว่ ง
ความคดิ สรา้ งสรรคเ์ ต็มทกุ คน”

“รางวลั เฟรชชบี่ อยรองชนะเลศิ อันดบั สองเป็ นของผเู ้ ขา้ ประกวดจากคณะทันต
แพทยศาสตรค์ รับ” ไป๋ ตบมอื ออกไปอยา่ งดังลนั่ ไอโ้ ฟค ไอโ้ ฟคเพอ่ื นเขาไดท้ ส่ี าม เชย่ี เกง่
มาก

“รางวลั เฟรชชเี่ กริ ล์ รองชนะเลศิ อนั ดับหนง่ึ เธอมผี ลงานการตอบคาถามเกย่ี วกับ
ประเด็นการแทนทน่ี วตั กรรมรถยนตไ์ ฟฟ้ากบั อตุ สาหกรรมพลังงานของชาตไิ ดอ้ ยา่ งน่า
ประทับใจ”

“รางวลั เฟรชชเี่ กริ ล์ รองชนะเลศิ อนั ดับสองเป็ นของผเู ้ ขา้ ประกวดจากคณะวทิ ยาศาสตร์
คะ่ ” เขาปรบมอื ไปอยา่ งยนิ ดดี ว้ ย วา่ แตใ่ ครจะไดเ้ ป็ นรองฝ่ ายชายนะ

“รางวลั เฟรชชบี่ อยรองชนะเลศิ อนั ดับหนง่ึ เขามผี ลงานการแสดงความสามารถพเิ ศษ
ทเี่ รยี กไดว้ า่ เฉียบขาดและประทับใจคนดจู นแทบลมื หายใจ รวมไปถงึ ความสามารถในการตอบ
คาถามทกี่ ็ไมไ่ ดย้ ง่ิ หยอ่ นไปกวา่ กัน”

“รางวลั เฟรชชบี่ อยรองชนะเลศิ อนั ดบั หนง่ึ เป็ นของผเู ้ ขา้ ประกวดจากคณะ
วศิ วกรรมศาสตรค์ รับ”

เชย่ี ไออ้ ฐิ ไดท้ ส่ี องไดไ้ งวะ ขนาดไออ้ ฐิ ยงั ไดท้ สี่ อง เขาก็คงจะไมไ่ ดร้ างวลั อะไรแลว้
ไป๋ ปรบมอื ไปพรอ้ มกับหนั ซา้ ยหันขวาอยา่ งงงๆ ตอนนเ้ี ขาเดาไมอ่ อกเลยวา่ ใครเป็ นตวั เต็ง เพราะ
ตอนทแ่ี สดงความสามารถพเิ ศษและตอบคาถาม เขาก็แทบไมไ่ ดส้ นใจผเู ้ ขา้ ประกวดคนอนื่ เลย

“รางวลั ชนะเลศิ เฟรชชเ่ี กริ ล์ ประจาปีการศกึ ษาน้ี เธอมผี ลงานการแสดงเดยี่ วดนตรี
อยา่ งยอดเยย่ี มและไรท้ ต่ี ิ รวมไปถงึ การตอบคาถามเรอ่ื งปัญญาประดษิ ฐท์ ถ่ี อื วา่ แสดงถงึ ความ

รอบรแู ้ ละใสใ่ จในการเปลยี่ นแปลงของโลกไดอ้ ยา่ งโดดเดน่ ”
“รางวลั ชนะเลศิ เฟรชชเี่ กริ ล์ เป็ นของผเู ้ ขา้ ประกวดจากคณะพาณชิ ยศาสตรแ์ ละการ

บัญชคี ะ่ ”
เสยี งปรบมอื ดงั กระหมึ่ ขนึ้ อกี ครัง้ ทัง้ หอประชมุ ดาวมหาวทิ ยาลัยปีนีท้ ัง้ สวยและฉลาด

เธออยรู่ อบตอบคาถามเดยี วกบั เขา เธอตอบไดเ้ ยย่ี มและมแี นวคดิ ทดี่ จี นตอ้ งยอมรับเลย

“รางวลั ชนะเลศิ เฟรชชบ่ี อยประจาปีการศกึ ษาน”้ี ไป๋ ใจสนั่ เมอ่ื มาถงึ รางวลั สดุ ทา้ ย
ถงึ แมว้ า่ จะบอกวา่ ไมห่ วงั อะไร แตใ่ จมันก็หา้ มจะหวงั ไมไ่ ดอ้ ยดู่ ี

“เขามกี ารแสดงทแี่ สนประทับใจ และเขา้ ถงึ ความรสู ้ กึ ของผชู ้ มอยา่ งมาก” เขาไดแ้ ต่
เมม้ ปากอยา่ งตน่ื เตน้

“แตใ่ นชว่ งตอบคาถาม ถอื วา่ ทาออกมาไดเ้ ยย่ี มยอด จนไดค้ ะแนนเต็มทกุ ชอ่ งจาก
กรรมการทกุ คน และเป็ นผเู ้ ขา้ ประกวดคนเดยี วทไี่ ดค้ ะแนนเต็มในการประกวดตอบคาถามในปีน้ี”

“แนวคดิ ของคาตอบทเ่ี ฉียบคม ถกู ถา่ ยทอดผา่ นภาษาทไ่ี หลลน่ื และยอดเยยี่ ม รวมไป
ถงึ การใชภ้ าษาอังกฤษทด่ี เี ยย่ี มจนมหาวทิ ยาลยั คาดหวงั ใหเ้ ป็ นตน้ แบบของนักศกึ ษาของ
มหาวทิ ยาลัยตอ่ ไป...”

“รางวลั ชนะเลศิ เฟรชชบี่ อยปีนเ้ี ป็ นของผเู ้ ขา้ ประกวดจากคณะแพทยศาสตรค์ รับ!”

ตาของเขาพรา่ เลอื นไปหมด หขู องเขาแทบจะไมไ่ ดย้ นิ เสยี งอะไรอกี แลว้ เขารสู ้ กึ ได ้
ถงึ คนทเ่ี ขา้ มาแสดงความยนิ ดแี ละตบบา่ ของเขาใหเ้ ดนิ ออกไปรับรางวลั ขา้ งหนา้

บา้ ไปแลว้ นมี่ ันบา้ ไปแลว้ ใครจะไปเชอื่ วา่ ไอเ้ ด็กตส๋ี ดุ เนริ ด์ แวน่ หนาเตอะตอนนจี้ ะ
กลายไปเป็ นเดอื นมหาวทิ ยาลยั ไดก้ ็ไมร่ ู ้

เขาโคง้ คานับใหก้ ับคนรอบตวั อยา่ งขอบคณุ หลายตอ่ หลายครัง้ จนจาความไมไ่ ด ้

ขอบคณุ
ขอบคณุ ทใี่ หเ้ กยี รติ
ขอบคณุ มาก
ขอบคณุ มากจรงิ ๆ

นายพนิ ตา้

ตดิ ตามและพดู คยุ กบั นักเขยี นไดท้ ี่ www.twitter.com/ninepinta

ผา่ นมา 37 ตอนแลว้ เรมิ่ ใจออ่ นหลงรักไป่ ไป๋ ของผมบา้ งหรอื ยังครับ หลงรักหน่อย
เร็ว ไป่ ไป๋ ไมม่ คี นรักจนกลวั ความรักไปแลว้ เนยี่ ออิ ิ ปล. รวู ้ า่ ตอนนแี้ อบสนั้ อยา่ ดา่ หนูเลย อกี 2
- 3 วนั ก็มาลงตอนใหมใ่ หแ้ ลว้ อดใจรอหน่อยนะ ถา้ เมน้ เยอะ เดย๋ี วรบี มาตอ่ ใหไ้ วเลย ออิ ิ

 ตอบ
 อา้ งถงึ
 แจง้ เตอื น

9

นยิ ายทโ่ี พสจนจบแลว้ / Re: เกยี รส์ ขี าวกบั กาวนส์ ฝี ่ นุ EP36 : ไมร่ กั แตค่ ดิ ถงึ
(10/07/2018)
« เมอื่ : 10-07-2018 16:46:20 »
หนูมารเี ฟรชรออา่ นคอนเมน้ จากคนอา่ นทกุ วนั เลย
เมน้ ใหอ้ า่ นหน่อยนะ
จ๊บุ จบุ๊ จบุ๊

 ตอบ
 อา้ งถงึ
 แจง้ เตอื น

10

นยิ ายทโ่ี พสจนจบแลว้ / Re: เกยี รส์ ขี าวกบั กาวนส์ ฝี ่ นุ EP36 : ไมร่ กั แตค่ ดิ ถงึ
(10/07/2018)
« เมอื่ : 10-07-2018 16:45:35 »
เกยี รส์ ขี าวกบั กาวนส์ ฝี ่ นุ

ตอนท่ี 36 : ไมร่ ักแตค่ ดิ ถงึ

“สวสั ดคี รับ”
ไป๋ หยบิ ไมคข์ นึ้ พดู ดว้ ยเสยี งสนั่ นดิ ๆ ตอนนเ้ี ป็ นรอบการแสดงความสามารถพเิ ศษของ
เขาแลว้ พอไดอ้ อกมาอยหู่ นา้ เวทแี บบนจ้ี งึ รวู ้ า่ หอประชมุ มนั กวา้ งมาก และทกุ สายตากาลงั จับ
จอ้ งมาทเี่ ขาเป็ นจดุ เดยี ว
“ผมชอื่ ไป๋ นะครับ เป็ นตวั แทนจากคณะแพทยศาสตร์ สว่ นนเี่ พอ่ื นผมชอ่ื วา่ นจากคณะ
เดยี วกัน ตอนแรกผมตงั้ ใจวา่ จะแสดงคนเดยี ว แตส่ ปั ดาหก์ อ่ นผมไปชว่ ยงานวา่ นจนผมขอ้ มอื ซน้
วนั นี้ ผมเลยตอ้ งใหม้ นั มาชว่ ยผมดดี กตี ารค์ นื ครับ”
กร๊ดี ดดดดดดดดดด
เสยี งรอ้ งกร๊ดี เชยี รพ์ วกเขาดงั กระหมึ่ ขนึ้ โดยไมไ่ ดน้ ัดหมาย เขาหนั ไปสบตาไอว้ า่ นครัง้
หนง่ึ มนั ก็ยม้ิ ตอบกลบั มาอยา่ งเป็ นกาลงั ใจ

เขากวาดสายตาไปรอบหอประชมุ กวา้ ง
บรรยากาศทเ่ี ขากาลงั เจอแบบนไ้ี มเ่ คยอยใู่ นจนิ ตนาการของเขาเลย คนจานวนหลาย
รอ้ ย ไมส่ ิ น่าจะมากกวา่ พันกาลงั พงุ่ สายตามาทเี่ ขาเป็ นทางเดยี ว คนทอ่ี ยลู่ บิ ๆ เหลา่ นัน้ เหลอื
ขนาดเพยี งตัวนดิ เดยี ว เขาสดู ลมหายใจเขา้ ปอดอยา่ งรวบรวมพลงั รอบสดุ ทา้ ย อกี ไมก่ ชี่ ว่ั โมง
การแขง่ ขนั นก่ี ็จะสนิ้ สดุ และความสงบสขุ จะกลบั คนื มาสชู่ วี ติ เขา

“วนั นผ้ี มจะมารอ้ งเพลงใหท้ กุ คนฟังครับ”
เมอ่ื เขาพดู ตอ่ เสยี งกร๊ ดี ก็คอ่ ยๆ เบาลง และกลบั มาสภู่ าวะปรกตอิ กี ครัง้ ใจเขาเรม่ิ ชน้ื
มากขนึ้ หลงั จากรสู ้ กึ เรมิ่ ปรับตัวไดก้ ับสายตาของคนจานวนมากไดแ้ ลว้
“แตก่ อ่ นอน่ื ผมขอเลา่ เรอ่ื งราวเกย่ี วกบั เพลงสกั นดิ หนง่ึ และเพลงทผ่ี มจะมารอ้ งใน
วนั นเี้ กย่ี วขอ้ งกับความรัก” เมอ่ื เขาพดู วา่ ความรักออกไป เสยี งกร๊ดี ก็ดังกระหมึ่ ขน้ึ อกี ครัง้

“ผมไมเ่ คยเชอื่ เรอื่ งครู่ ักตราบจนลมหายใจสดุ ทา้ ยของชวี ติ เลย” เขาเรม่ิ ตน้ ประโยค
ดว้ ยเสยี งเรยี บนง่ิ

“ในโลกนม้ี คี วามน่าจะเป็ นมากมายทจี่ ะทาใหค้ นสองคนอยรู่ ว่ มกนั ไมไ่ ด ้ เราอาจจะ
ทะเลาะกนั เลกิ รากัน จาเป็ นตอ้ งหา่ งกนั หรอื แมก้ ระทั่งถกู พรากใหจ้ ากกนั ดว้ ยบทลงโทษของ
ชวี ติ ”

“วนั นค้ี บกัน พรงุ่ นอ้ี าจจะเลกิ กนั วนั ตอ่ ไปอาจจะกลับมาคบกันใหม่ หลงั จากนัน้ เรา
อาจจะตอ้ งตายกัน สงิ่ เหลา่ นเี้ ป็ นเรอื่ งทเี่ กดิ ขน้ึ ไดเ้ พราะคนรักเป็ นคน และคนเต็มไปดว้ ยความ
ไมแ่ น่นอนมากมาย” เขาพดู ตอ่

“แตถ่ งึ แมว้ า่ จะตอ้ งพรากจากกัน ความรักทดี่ กี ็จะคงอยกู่ ับเราตลอดไป”
“ผมเชอ่ื มัน่ เสมอวา่ ผมไมจ่ าเป็ นตอ้ งมคี รอบครัวในบนั้ ปลายชวี ติ ก็ได ้ เพราะความรักท่ี
ดเี พยี งครัง้ เดยี วจะกลายเป็ นความทรงจาทดี่ แี ละหลอ่ เลยี้ งเราไปตลอดชวี ติ ” ใชแ่ ลว้ เขาไมเ่ คย
แสวงหาคนรักอกี ตอ่ ไป

“ผมเคยมคี วามรักครัง้ หนงึ่ แตน่ ่าเสยี ดายทมี่ นั เป็ นความรักทม่ี ันไมส่ มหวงั ”
เขาเองรสู ้ กึ ถงึ ความเศรา้ ทซี่ มึ ออกมาจากขา้ งใน ไอว้ า่ นเออ้ื มมอื มาตบบา่ เขาอยา่ งเป็ น
กาลงั ใจ เสยี งคนในฮอลลด์ ังขนึ้ เล็กนอ้ ยเมอื่ ผมพดู ประโยคน้ี
“แตผ่ มก็ดใี จมาก เพราะอยา่ งนอ้ ยชวี ติ น้ี ผมก็เคยไดม้ คี วามรัก” เขายม้ิ
“ผมไมเ่ คยคดิ อยากจะยอ้ นกลบั ไปแกไ้ ขอะไรอกี แมแ้ ตค่ รัง้ เดยี ว ความรักของผมเป็ น
past simple tense มนั เกดิ แลว้ จบแลว้ สมบรู ณ์แลว้ แตม่ นั คงอยชู่ วั่ นริ ันดรใ์ นใจผมตลอด”
“ผมไมเ่ สาะแสวงหาความรักอกี ตอ่ ไป”
“เพราะผมเชอื่ ม่ันวา่ ความรักทผ่ี มเคยไดป้ ระสบมา มันมคี า่ มากเกนิ พอทจี่ ะเยยี วยา
หวั ใจผมใหด้ ารงอยไู่ ดไ้ ปจนวนั สดุ ทา้ ยของชวี ติ ”

“ตลกรา้ ยทเ่ี จา้ ของความรักของผมเขายนื อยใู่ นหอประชมุ นเ้ี วลานด้ี ว้ ย” เขายม้ิ แบบ
เป็ นสขุ สขุ ทสี่ ดุ จากหวั ใจของผชู ้ ายคนหนงึ่

“ผมขออนุญาตรอ้ งเพลงนใ้ี หค้ วามรักของผม และเพอื่ นทกุ คนในหอประชมุ นฟี้ ัง”

“บทเพลงจากวงดนตรที ผ่ี มรักทสี่ ดุ ... เฉลยี ง”
“ไมร่ ักแตค่ ดิ ถงึ ”

ชวี ติ บางชว่ งทเี่ กย่ี วกัน
ความรักระหวา่ งพวกเขาเป็ นเรอ่ื งทไ่ี มน่ ่าจะเกดิ ขน้ึ ทส่ี ดุ แตเ่ มอื่ เขารตู ้ วั อกี ที เขาก็

เฝ้ ามองรอยยม้ิ นัน้ มาตลอด ถงึ รวู ้ า่ ตนเองจะไมใ่ ชค่ นทคี่ คู่ วร
เราไดแ้ ลกเปลยี่ นซง่ึ ความฝัน

ความผกู พันในชว่ งเวลาสนั้ ๆ แตก่ ลับมคี า่ กบั ความรสู ้ กึ ตอ่ เขามากมาย เขายังคงจา
ความอบอนุ่ ของออ้ มกอดในคนื นัน้ ไดด้ ี ออ้ มกอดทเ่ี ขาจะจดจาไปอยา่ งไมม่ วี นั ลมื

หลายครัง้ หลายหน... หวั ใจไมต่ รงกัน แตร่ กู ้ ันตา่ งคนมนี ้าใจ
ปรกตเิ ราก็ไมค่ อ่ ยยม้ิ ใหก้ นั นักหรอก เรยี กไดว้ า่ แทบจะไมเ่ คยเลยก็ได ้ แตล่ กึ ลงไปแลว้
เขาโคตรหว่ ง เขารสู ้ กึ อยากใหม้ ันไดม้ ชี วี ติ ทดี่ กี วา่ น้ี อยากใหม้ นั ไดม้ คี วามสขุ ในชวี ติ ทม่ี ากกวา่ นี้

เธอไมต่ อ้ งนวลอยา่ งดวงจันทร์ และฉันไมใ่ ชด่ วงตะวนั ฉาย
เขาไมเ่ คยขอรอ้ งใหม้ นั ดแู ลหรอื ใสใ่ จเขาสกั ครัง้ เขาจาความได ้ ความสมั พันธข์ องเรา
ไมใ่ ชร่ ปู แบบอะไรทตี่ อ้ งมาทะนุถนอม ตา่ งฝ่ ายตา่ งก็มเี สน้ ทางชวี ติ ของตนเอง
เราเพยี งเป็ นคน คบกันตามสบาย เมอ่ื รา้ งไกลหว่ งใยก็แลว้ กนั
เขาแคอ่ ยากจะอยขู่ า้ งมันใหน้ านทส่ี ดุ นานเทา่ ทเ่ี ขาจะฝื นเสน้ ทางชวี ติ ของตนและมัน
ใหเ้ ป็ นไปได ้ แตเ่ ขารดู ้ ี สกั วนั ความโชคดที เ่ี ขาไดร้ ับมนั จะตอ้ งจบลง

ไมส่ าคัญ...วา่ เธอมใี คร ไมใ่ ชก่ งการอะไรของฉัน

ใช่ มันไมส่ าคญั และไมเ่ คยสาคญั เลย เขาไมค่ ดิ จะครอบครองรา่ งกายหรอื หัวใจของ
เจา้ ของความรักของเขาเพยี งสกั ครัง้ เขาขอครอบครองแคเ่ พยี งความรักทเี่ ขามใี หต้ อ่ มัน เทา่ นัน้
ก็มากเกนิ พอ

ไมส่ นใจเมอื่ เธอสขุ สนั ต์ ขอรเู ้ พยี งวนั ทเี่ ธอไมม่ ใี คร

เขาเฝ้ าหวงั มาเสมอใหม้ นั หาแฟนดๆี สกั คน ชวี ติ มันเปราะบางและตอ้ งการใครสกั คน
มาเคยี งขา้ ง คนรักทด่ี จี ะชว่ ยมาเตมิ เต็มและดแู ลในสง่ิ ทเี่ ขาไมม่ สี ทิ ธจ์ิ ะทาได ้

ยังไมป่ ระคองถา้ เธอลม้ ถา้ เธอลกุ ขนึ้ ยนื ไดเ้ องไหว

มนั เป็ นคนเกง่ และมันเกง่ กวา่ เขามาโดยตลอด เขารตู ้ ัวดวี า่ เขามนั จาเป็ นตอ้ งเขา้ ไป
กา้ วกา่ ยชวี ติ ของมนั แคส่ กั นดิ เขาขอแคไ่ ดเ้ อาใจชว่ ยอยหู่ า่ งๆ ก็เพยี งพอ

ขอร.ู ้ ... ขอเห็นวา่ เธอเดนิ เองได ้ จะขอมองดไู กลๆ อยา่ งชนื่ ชม

เขายมิ้ ออกมาอยา่ งกวา้ งทสี่ ดุ ถงึ แมว้ า่ มันจะเจ็บปวดทกุ ครัง้ ทร่ี วู ้ า่ ความรักของเขาไมม่ ี
วนั เป็ นไปได ้ แตม่ นั ก็เป็ นความเจ็บปวดทห่ี อมหวานสาหรับเขาเสมอ อยา่ งนอ้ ยเขาก็ไดร้ วู ้ า่ คน
อยา่ งเขาก็รักใครสกั คนเป็ น ไมไ่ ดเ้ ป็ นเพยี งสง่ิ ทม่ี ชี วี ติ ไรห้ ัวใจ อยา่ งทใี่ ครปรามาสวา่ ไว ้

ไมส่ าคัญ....วา่ เธอมใี คร ไมใ่ ชก่ งการอะไรของฉัน

เขารสู ้ กึ วา่ เสยี งรอ้ งของตัวเองแปรง่ ขนึ้ นอ้ ยๆ และเหมอื นจะมคี วามชนื้ ซมึ เขา้ มาตรง
ขอบตาอยา่ งชา้ ๆ มอื กตี ารข์ องเขาหันมายม้ิ กบั เขาอยา่ งใหก้ าลังใจ

เขามชี วี ติ ทดี่ ี มเี พอ่ื นทดี่ ี มคี รอบครัวทดี่ ี มสี งั คมทด่ี ี และมคี วามรักทด่ี ี เขาก็ไดแ้ ตเ่ ฝ้ า
หวงั วา่ มันจะมคี วามรักทดี่ อี ยา่ งเขา และมคี นรักทดี่ บี า้ ง แมว้ า่ จะรสู ้ กึ จกุ ในลาคอ แตเ่ ขาก็ยงั หวงั
ใหม้ ันมใี ครสกั คนทร่ี ักมนั หว่ งมนั อยา่ งจรงิ ใจ ดแู ลมันจรงิ ๆ จังๆ สกั คน

ตา่ งหนทางของตา่ งเรานัน้ ถงึ แมว้ า่ เราจะไกลซกั เพยี งไหน

อกี ไมน่ านคงตอ้ งจากกันแลว้ อกี ไมน่ านคงไมไ่ ดพ้ บกนั อกี ตอ่ ไปแลว้ อกี ไมน่ านคง
เป็ นไดเ้ พยี งความทรงจาทแี่ สนดี คนบนฟ้าใจดตี อ่ ชว่ งทดเวลาบาดเจ็บใหเ้ ขาไดม้ ากขนาดน้ี
เขาก็ซาบซง้ึ ใจจนไมร่ จู ้ ะอธบิ ายยังไงไหว สกั วนั ถา้ ตอ้ งจากกนั เขาสญั ญาวา่ เขาจะยมิ้ ใหม้ นั
อยา่ งเต็มภาคภมู ทิ ส่ี ดุ

ไมร่ ักแตค่ ดิ ถงึ

ความสมั พันธท์ เ่ี วน้ ระยะหา่ งไวค้ อื คาตอบทด่ี สี าหรับพวกเขามากทส่ี ดุ เขาอาจจะเป็ น
คนเห็นแกต่ วั แตน่ ค่ี อื ความทรงจาความรักทด่ี ที ส่ี ดุ ในชวี ติ เขา เขาไมอ่ ยากสญู เสยี มันไป และ
เขาอยากจะเก็บมนั ไวส้ ว่ นทล่ี กึ ทสี่ ดุ ในหัวใจไปตลอดชวี ติ

ไมร่ ักแตค่ ดิ ถงึ

ความรักของเขามนั จบลงแลว้ เขาไมเ่ คยอยากจะขอเวลาพเิ ศษ ไมเ่ คยอยากจะขอ
โอกาสพเิ ศษกลับไปแกไ้ ขอะไรอกี แลว้ ความรักของเขามนั จบแบบสมบรู ณ์ดแี ลว้ หลงั จากนม้ี ัน
คอื ความสขุ ความสขุ ทจ่ี ะไดอ้ ยกู่ ับความทรงจาแสนพเิ ศษนไี้ ปตลอด

เขาคงไมเ่ สาะแสวงหาความรักครัง้ ใหมอ่ กี ตอ่ ไป มันไมใ่ ชว่ า่ เขาเข็ดขยาดหรอื เกรง
กลวั ความรัก แตเ่ พราะเขาพอแลว้ สงิ่ ทเ่ี ขาไดร้ ับมามนั ก็เพยี งพอทจี่ ะหลอ่ เลยี้ งหวั ใจเขาจนเขา
ไมต่ อ้ งไปตามหาสง่ิ ใดมาชดเชยชอ่ งวา่ งในหัวใจอกี เพราะแทจ้ รงิ แลว้ ชอ่ งวา่ งหัวใจของเขาไม่
เคยเกดิ ขน้ึ มอี ยอู่ กี เลย

ไมร่ ักแตค่ ดิ ถงึ ...

กไู มร่ ัก แตก่ โู คตรคดิ ถงึ มงึ เลย
แมว้ า่ กจู ะไมม่ สี ทิ ธค์ิ ดิ ถงึ มงึ เลยกต็ าม
มงึ เคยไดย้ นิ กไู หม

กไู มร่ ัก แตก่ โู คตรคดิ ถงึ
กโู คตรคดิ ถงึ มงึ เลย...

นายพนิ ตา้

ตอนที่ 38 : หอ้ งชมรมถา่ ยรปู

“ยนิ ดดี ว้ ยนะครบั ”
“เธอ เราชอื่ ไขนะ อยคู่ ณะวทิ ยา เธอตอบคาถามไดด้ มี ากเลย”
“นายๆ พวกเรามาจากชมรมดนตรนี ะ ตอนนเี้ รากาลงั หานักรอ้ งนาอยู่ นาย
สนใจมารอ้ งกบั เราไหม”
“หมอไป๋ คะ ขอถา่ ยรปู ดว้ ยหน่อยสคิ ะ”
“นอ้ งครบั พม่ี าจากวารสารของมหาวทิ ยาลยั อยากจะขอควิ ถา่ ยแฟชนั ไปลง
ปกหนา้ หน่อย”
“นอ้ งคะ พม่ี าจากวทิ ยาลยั นานาชาติ อยากขอควิ สมั ภาษณ์เรอื่ งมมุ มอง
มนุษยนยิ มทน่ี อ้ งตอบบนเวทหี น่อย”
“หมอไป๋ ขอไลนไ์ อดหี น่อยครับ ผมถา่ ยรปู ตอนประกวดไวใ้ หจ้ ะสง่ ใหค้ รบั ”

‘เชย่ี ไรเนยี่ ’
ไป๋ ไดแ้ ตโ่ วยวายในใจอยากโคตรหงดุ หงดิ เพราะตงั้ แตเ่ ขาลงจากเวทมี า
หลงั เวทกี ็เปิดใหค้ นภายนอกเขา้ มาได ้ ตอนนจี้ งึ มคี นจานวนมากทเ่ี ขาไมร่ วู ้ า่ เป็ น
ใครตอ่ ใครมายัดกนั อยแู่ น่นไปหมด เขาพยายามจะหนอี อกมากห็ นไี มไ่ ดส้ กั ที ดู
เหมอื นวา่ ตวั เขาเองนแี่ หละจะกลายเป็ นศนู ยก์ ลางของความสนใจเหลา่ นัน้
‘ใครกไ็ ดช้ ว่ ยพากอู อกไปท’ี

“ขอโทษนะครบั ผมตอ้ งขอตวั ไป๋ กอ่ น พอดไี ป๋ ตอ้ งกลบั ไปทางานคณะตอ่
ใครมเี รอื่ งอะไรสงสยั หรอื อยากตดิ ตอ่ แจง้ ไปทเ่ี พจหมอไป๋ FC ไดเ้ ลย เดย๋ี วผมให ้
นอ้ งแอดมนิ ตดิ ตอ่ มาทางผมเอง”

อศั วนิ ขมี่ า้ ขาวมาชว่ ยแลว้ ไมใ่ ชใ่ ครทไ่ี หน ไอว้ า่ นน่ันเอง มนั มาชว่ ยกนั
สารพดั ใครตอ่ ใครใหอ้ อกจากการมายงุ่ วนุ่ วายกนั เขา มนั โคตรรจู ้ กั เขาดวี า่ เขาไม่
ชอบวนุ่ วายกนั คนจานวนมากแบบนเี้ ลย

และโดยไมต่ อ้ งรอความยนิ ยอมพรอ้ มใจ ไอว้ า่ นกด็ งึ แขนเขาลากฉับๆ มาท่ี
รถ มนั คงจะขบั รถไดแ้ ลว้ มนั เดนิ ไปสตารท์ รถ ในขณะทเี่ ขากเ็ ดนิ ไปน่ังดา้ นขา้ ง
คนขบั อยา่ งวา่ งา่ ย

“วนุ่ วายฉบิ หาย” ไป๋ บน่ อยา่ งเซง็ ๆ

“กเ็ สอื กไปประกวดทาไมหละ งานนชี้ วี ติ มงึ ไมไ่ ดส้ งบอกี ตอ่ ไปแน่” อกี ฝ่ าย
พดู ตอ่ ทัง้ ทย่ี งั จอดรถทง้ิ ไวอ้ ยใู่ นลานจอดรถแบบนัน้

“ใครจะไปคดิ วา่ ชนะวะ กแู มง่ ไมน่ ่าพลาดเลย”

ไป๋ บน่ จากใจจรงิ เขาโคตรไมช่ อบการเป็ นทสี่ นใจแบบนเ้ี ลย จรงิ อยวู่ า่ เรอ่ื ง
แขง่ ขนั เชงิ วชิ าการ แตเ่ รอ่ื งนัน้ ไมม่ ใี ครมาสนใจวอแวอะไรแบบนี้ อยา่ งนอ้ ยก็ไมม่ ี
ใครเดนิ มาขอถา่ ยรปู คนทแี่ ขง่ เคมไี ดเ้ หรยี ญทองโอลมิ ปิกหรอก

“หมดเวลาหนแี ลว้ นะมงึ ” อกี ฝ่ ายพดู ขน้ึ มาในความเงยี บ

“หนอี ะไรวะ” เขาบน่ แบบงงๆ

“หมดเวลาหนเี รอื่ งหวั ใจของมงึ แลว้ ไง ไอห้ าไอเ้ กา้ หา้ ศนู ยต์ ามทมี่ นั นัดมงึ
ไวซ้ ะ” ไอว้ า่ นพดู ออกมาอยา่ งจรงิ จงั

“เออ กลู มื ไปแลว้ เนย่ี ” เขาตอบ

“ไมต่ ลก มงึ เลกิ วง่ิ หนเี รอื่ งหวั ใจตวั เองไดแ้ ลว้ ”

“มงึ ก็รวู ้ า่ กไู มอ่ ยากมคี วามรกั ” เขาเอย่ ดว้ ยน้าเสยี งเบา

“มงึ ไมอ่ ยากมคี วามรกั หรอื มงึ ไมก่ ลา้ จะมคี วามรกั ”

“อะไรของมงึ วะ” เขาถามอยา่ งไมเ่ ขา้ ใจ

“มงึ เลกิ ทาตวั เป็ นคนไมส่ นใจเรอื่ งความรกั สกั ทเี หอะ มงึ อะสน ไอไ้ ป๋ มงึ
เลกิ หนคี วามจรงิ แลว้ หนั มาเผชญิ หนา้ แบบกลา้ หาญสกั ทสี วิ ะ”

“กไู มก่ ลา้ ตรงไหนวะ ตอนเรอ่ื งไอโ้ ฟคกกู พ็ ดู กบั มนั ตรงๆ” เขาเถยี ง

“กเ็ รอ่ื งไอโ้ ฟคมนั เป็ นเรอื่ งของไอโ้ ฟคไง มงึ เลยกลา้ แตพ่ อเป็ นเรอ่ื งของ
ตวั มงึ เองแทๆ้ มงึ กลบั วงิ่ หน”ี มนั พดู ตอ่ แบบจรงิ จัง และแทบจะไมย่ อมใหเ้ ขาเบยี่ ง
ประเด็นหนเี ลย

“มงึ กร็ วู ้ า่ กไู มม่ ใี คร” เขาพดู ออกไปเสยี งแผว่

“มงึ อยา่ มาโกหกไอไ้ ป๋ ถา้ มงึ ไมส่ นใจเรอื่ งความรักอยา่ งทมี่ งึ บอกตวั เองอยู่
จรงิ ๆ แลว้ มงึ จะรอ้ งไหต้ อนรอ้ งเพลงวนั นท้ี าไมวะ”

“กกู แ็ คค่ ดิ ถงึ อดตี ”

“แลว้ ไงวะ คนมอี ดตี นม่ี นั หา้ มมอี นาคตทด่ี หี รอื ไง” มนั พดู อยา่ งไมล่ ดละ

“กไู มอ่ ยากกลบั ไปเป็ นเหมอื นเดมิ แลว้ ”

“มงึ เคยเหน็ ใครขจ่ี กั รยานแลว้ ไมล่ ม้ บา้ งเปลา่ วะ ทกุ คนแมง่ ก็ลม้ แมง่ ก็เจ็บ
หมดแหละ แตถ่ า้ มงึ ไมฝ่ ื นกา้ วไปตอ่ มงึ คดิ เหรอวา่ มงึ จะปั่นจักรยานได ้ อยา่ ใหร้ อย
แผลครงั้ เดยี วมาขงั มงึ ไวต้ ลอดชวี ติ สวิ ะ”

“กอู ยไู่ ดห้ วะ วา่ น กมู นั่ ใจวา่ กอู ยไู่ ด ้ ชวี ติ กกู ด็ นี หี่ วา่ ไมเ่ หน็ จะขาดแคลน
อะไร ทาไมกตู อ้ งไปเสยี่ งกบั ความรกั ดว้ ยวะ รทู ้ งั้ รวู ้ า่ พอแมง่ จบแลว้ แมง่ เจบ็ ฉบิ
หาย” เขาพดู ออกมาดว้ ยเสยี งคอ่ ย ไมร่ วู ้ า่ เขากาลงั บอกคนตรงหนา้ หรอื กาลงั บอก
กบั ตวั เองกนั แน่

“มงึ อนุญาตใหต้ วั เองมคี วามสขุ ไดแ้ ลว้ ” ไอว้ า่ นหนั มาพดู กบั เขาอยา่ ง
จรงิ จัง

“ก.ู ..”

“มงึ เลกิ เอาอดตี มาปิดกนั้ ชวี ติ มงึ สกั ท”ี

“ก.ู ..”

“มงึ สมควรจะมคี วามสขุ เหมอื นคนอนื่ มงึ คอื ใครวะ ทาไมมงึ ถงึ ไมค่ วรมี
ความรกั มงึ คดิ ดๆี ดิ มงึ กแ็ คค่ นธรรมดาคนหนง่ึ มงึ ก็เจ็บไดร้ อ้ งไหเ้ ป็ นเหมอื นคน
อน่ื นั่นแหละ”

“กแู คไ่ มอ่ ยากกลบั ไปเจบ็ อกี แลว้ ” ไป๋ พดู ออกมาหลงั จากเงยี บไปพักใหญ่

“เจ็บแลว้ ทาไม เจ็บกเ็ จ็บเปลา่ วะ คนมคี วามรักแมง่ กจ็ บทกุ คนนั่นแหละ มงึ
พดู เองไมใ่ ชเ่ หรอวา่ ความรกั ทด่ี อี าจจะกลายเป็ นเครอื่ งหลอ่ เลยี้ งหวั ใจมงึ ไปได ้
ตลอดชวี ติ มงึ ไมค่ ดิ บา้ งเหรอวา่ การตดั สนิ ใจของมงึ ในวนั นอี้ าจจะหลอ่ เลย้ี งมงึ ไป
ตลอดชวี ติ ทเี่ หลอื ของมงึ ก็ได”้

“มงึ ก็รวู ้ า่ ความรักแบบกสู กั วนั มนั ก็ตอ้ งจบ มนั ไมเ่ หมอื นมงึ เหมอื นคนอน่ื ท่ี
จะมโี อกาสไดใ้ ชช้ วี ติ บนั้ ปลายกนั อยา่ งมคี วามสขุ ”

ไป๋ พดู ออกมาดว้ ยเสยี งทเี่ ก็บความเจ็บปวดไวไ้ มม่ ดิ ความรกั แบบเขาสกั วนั
มนั กต็ อ้ งจบจรงิ ๆ เขาจะฝื นอะไรกบั ธรรมชาตไิ ดว้ ะ

“ทาไมวะ การทม่ี งึ ชอบผชู ้ ายนม่ี นั เป็ นเรอื่ งใหญเ่ รอ่ื งโตมากมายนักหรอื ไง”

ไอว้ า่ นบน่ ออกมา ความจรงิ ไอว้ า่ นรมู ้ านานมากแลว้ วา่ เขาไมช่ อบผหู ้ ญงิ
แตเ่ ขาก็ขอมนั ไวต้ ลอดวา่ อยา่ พดู ถงึ เรอื่ งน้ี และปฏบิ ตั กิ บั เขาอยา่ งผชู ้ ายคนหนง่ึ
ธรรมดา เขาไมอ่ ยากรสู ้ กึ วา่ ตวั เองเป็ นสง่ิ ประหลาด

“คบไปเดย๋ี วก็เลกิ จะคบไปทาไมวะ”

“ไอไ้ ป๋ เรอ่ื งความรกั มงึ ไดโ้ งเ่ สมอตน้ เสมอปลายจรงิ ๆ เชยี่ มงึ คดิ เหรอวะ
วา่ ผชู ้ ายผหู ้ ญงิ จะเลกิ กนั ไมไ่ ด ้ ทาไมวะ มลี กู ไมไ่ ดน้ ม่ี นั เรอ่ื งใหญเ่ รอ่ื งโตตรงไหน
กเู หน็ บางคไู่ มม่ ลี กู แตก่ ็ยงั มคี รอบครวั กนั จนดแู ลไปจนแกเ่ ฒา่ ” ไอว้ า่ นบน่ ออกมา

ยาวเหยยี ด
“ขอบคณุ มากหวะวา่ น” เขาตอบขอบคณุ มนั ออกไป แมว้ า่ สมองตอนนจ้ี ะยัง

ตอื้ และคดิ อะไรไมอ่ อกอยดู่ ี

“หมดเวลาหนแี ลว้ เพอื่ น” มนั พดู ขน้ึ ในทสี ดุ

“...”

“มงึ ไปไดแ้ ลว้ มนั รอมงึ อยทู่ หี่ อ้ งชมรมถา่ ยรปู เดย๋ี วกนู ั่งรออยบู่ นรถนแ่ี หละ
เดนิ ไปนดิ เดยี วก็ถงึ แลว้ ”

“ไปดว้ ยกนั ดิ มงึ จะใหก้ ไู ปคนเดยี วไดไ้ ง”
“ไมต่ ายหรอก”
“ถา้ แมง่ ทาไรกหู ละ”
“มงึ โทรหากู สองนาทกี ถู งึ เดย๋ี วกจู ะไปกระทบื มนั ใหเ้ อง”
“เชย่ี วา่ น...”
“ไมต่ อ้ งซง้ึ ” มนั พดู แบบตดิ ตลก
“เปลา่ กจู ะบอกวา่ กลา้ มเนอื้ มงึ ยงั อกั เสบอยไู่ มใ่ ชเ่ หรอ มงึ จะเอาแรงทไี่ หน
ไปกระทบื แมง่ วะ ฮา่ ฮา่ ฮา่ ” เขาเยา้ มนั อยา่ งเรม่ิ จะผอ่ นคลายลงมาบา้ ง

“ยม้ิ ไดก้ ็ดี ไปไดแ้ ลว้ เดย๋ี วคนรอแมง่ จะเป็ นบา้ เสยี กอ่ น”
“อมื รอกลบั พรอ้ มกนู ะมงึ อะ” เขาพดู ย้ากบั วา่ น
“เออ มาถงึ ขนาดนแ้ี ลว้ กไู มท่ งิ้ มงึ ไปไหนหรอก”
“ขอบคณุ มากจรงิ ๆ หวะ”
เขาพดู แบบไมร่ จู ้ ะบอกอะไรกบั มนั ดี ชวี ติ เขามเี พอ่ื นสนทิ ไมม่ าก แตเ่ ขา
โชคดวี า่ เพอ่ื นสนทิ ทส่ี ดุ ทเ่ี ขามแี มง่ เป็ นคนทด่ี กี บั เขาทสี่ ดุ จรงิ ๆ

เขากา้ วลงมาจากรถพรอ้ มเดนิ ไปทางถนนทางเดนิ นักศกึ ษาทลี่ ดั เลาะไป
ตามตกึ เรยี นคณะตา่ งๆ ปรกตทิ างเดนิ เสน้ นจี้ ะมคี นเยอะมาก แตเ่ วลาเหยยี บคา่ ใน
วันหยดุ แบบนี้ ถนนเสน้ นจ้ี งึ มเี ขาเดนิ ไปเงยี บๆ อยคู่ นเดยี ว เขากาลงั ทบทวนทกุ
อยา่ ง ทบทวนหวั ใจ ทบทวนสงิ่ ทไี่ อว้ า่ นพร่าบอก เขาเฝ้าถามตวั เองวา่ จรงิ ๆ แลว้
เขาพรอ้ มจะเรม่ิ ตน้ ใหมห่ รอื ยงั

ตกึ ปิดไฟมดื สนทิ มเี พยี งทางเดนิ ตรงบนั ไดข้ น้ึ ชนั้ สองฝั่งซา้ ยเทา่ นัน้ ทม่ี ี
ไฟเปิดอยู่ ราวกบั ทัง้ ตกึ นจ้ี ะมเี พยี งเขากบั ไอม้ นุษยป์ รศิ นาคนนัน้ ไฟทางเดนิ เปิด
เพยี งแคท่ างเขา้ ไปจนถงึ หอ้ งชมรมถา่ ยรปู ทอ่ี ยชู่ นั้ สองเทา่ นัน้ ขาของเขากา้ วไป
ตามบนั ไดอยา่ งตน่ื เตน้ อกี ไมน่ านเขากจ็ ะไดร้ แู ้ ลว้ วา่ ไอค้ นปรศิ นาคนนัน้ คอื ใคร

เขาเดนิ ไปตามทางชนั้ สองทไี่ ปไฟไวถ้ งึ แคส่ ามหอ้ งถดั ไปจากบนั ได
เทา่ นัน้ ไมร่ กู ้ ต็ อ้ งรวู ้ า่ นคี่ อื หอ้ งชมรมถา่ ยรปู ทไ่ี อ ้ 950 นัดเขาไว ้ หอ้ งน่ันแงม้ เปิดไว ้
นอ้ ยๆ ราวกบั วา่ รอคอยการมาถงึ ของเขา

ไป๋ คอ่ ยๆ เออื้ มมอื ไปเปิดประตทู แ่ี งม้ ไวน้ ัน้ ออกดว้ ยความตน่ื เตน้

หอ้ งชมรมถา่ ยรปู เป็ นหอ้ งสเี่ หลย่ี มขนาดเล็ก ภายในกาแพงวา่ งดา้ นหนง่ึ ท่ี
ตอนนกี้ าลงั ถกู ฉายแสงมาจากโปรเจคเตอรท์ ตี่ ดิ ไวบ้ นเพดาน ภาพนัน้ ไมใ่ ชใ่ ครอนื่
เลยนอกจากตวั เขาเอง ตวั เขาทยี่ งั อยใู่ นชดุ ม.ปลาย ใสแ่ วน่ หนา แถมชอบใสเ่ สอื้
ตวั โครง่ เขากาลงั ฉกี ยม้ิ กวา้ งแบบไมร่ ตู ้ วั วา่ โดนถา่ ยรปู

ตรงกลางหอ้ งมเี กา้ อตี้ งั้ อยู่ 2 ตวั ตวั แรกวา่ งเปลา่ ในขณะทอ่ี กี ตวั นัน้ มชี าย
คนหนงึ่ นั่งอยโู่ ดยทย่ี งั ไมห่ นั มามองเขา แตแ่ คเ่ ห็นแผน่ หลงั ก็มากเพยี งพอ

ทาไมเขาจะจาไมไ่ ด ้

เจา้ ของแผน่ หลงั หนาคอื คนทท่ี าใหเ้ ขาสขุ และทกุ ขไ์ ดใ้ นเวลาเดยี วกนั คอื
คนทที่ าใหเ้ ขาตดั สนิ ใจวา่ ควรจะหนั หลงั ใหค้ วามรกั เสยี และเป็ นคนเดยี วกบั ทเ่ี ขา
ทัง้ รอ้ งไหแ้ ละรอ้ งเพลงใหว้ นั นดี้ ว้ ย

เสยี งเปิดประตทู าใหค้ นทนี่ ่ังอยบู่ นเกา้ อตี้ วั ขวานัน้ หนั มาอยา่ งชา้ ๆ แบบ

ทตี่ งั้ หนา้ ตงั้ ตารอคอยเขาอยแู่ ลว้ มนั ยงั คงเหมอื นเดมิ ทกุ อยา่ ง แววตา โครงหนา้
และรมิ ฝี ปากทเี่ ผยอรอยยม้ิ ใหเ้ ขา

ในวนิ าทนี ัน้ กาแพงทเี่ ขาพยายามสรา้ งมาตลอดก็เหมอื นจะพังทลายลง
อยา่ งหมดสนิ้

เขาบอกตวั เองเสมอวา่ เขาไมส่ นใจมนั ทงั้ ทแ่ี อบมองมนั อยตู่ ลอด บอกวา่
ตวั เองจะเกลยี ดขหี้ นา้ มนั แตก่ พ็ าลไปสนทิ กบั มนั เสยี ได ้ บอกกบั ตวั เองวา่ จะเลกิ มี
ความรกั ตลอดไป แตแ่ คร่ วู ้ า่ มนั อาจจะมใี จใหเ้ ขาอยเู่ พยี งเสยี้ วหนง่ึ สง่ิ ทสี่ รา้ งมา
ตลอดเกอื บปีกพ็ งั ทลายลงอยา่ งไมม่ ชี นิ้ ดใี หก้ บั คนตรงหนา้ น่ี

ไออ้ ฐิ ... เจา้ ของความรกั ครงั้ เดยี วทเี่ ขามี

นายพนิ ตา้
ตอนท่ี 39 : ภาพถา่ ย

“ไออ้ ฐิ ...”
มนั หนั มายม้ิ กบั เขาแตไ่ มพ่ ดู อะไร มอื ของไอต้ วั ตน้ เรอื่ งดงึ เขา้ ไปน่ังทเ่ี กา้ อ้ี
ทก่ี าลงั วา่ งอยอู่ กี ตวั พรอ้ มเอานว้ิ ชมี้ าแตะตรงปากเป็ นสญั ญาณวา่ อยา่ เพง่ิ พดู
อะไร

เขานั่งลงพรอ้ มหนั ไปดภู าพตวั เองทฉี่ ายอยบู่ นผนังวา่ งอยตู่ อนน้ี
ไออ้ ฐิ กม้ ลงไปกม้ หนา้ งุดจดั การกบั รโี มทในมอื สว่ นเขากไ็ ดแ้ ตม่ องมนั จาก
ดา้ นขา้ งอยา่ งเงยี บๆ มนั ยงั อยใู่ นชดุ นักศกึ ษาจากรอบสดุ ทา้ ยทแ่ี ขง่ ตอบคาถาม
อฐิ กม้ ลงไปงมอยกู่ บั รโี มทครหู่ นงึ่ ก็กดป่ มุ หนง่ึ ในทส่ี ดุ ภาพทเี่ คยเป็ น
ภาพนงิ่ บนฝาผนังอยตู่ อนนกี้ ลายเป็ นภาพเคลอ่ื นไหว มนั เหมอื นเป็ นวดี โี อทเ่ี กดิ
จากการเอาภาพเกา่ ๆ มาเรยี งตอ่ กนั มนั ไมพ่ ดู อะไรนอกจากตงั้ ใจมองภาพตรงหนา้
ราวกบั จะบอกเขาวา่ ใหต้ งั้ ใจดไู ปดว้ ยกนั

ภาพแรกเป็ นรปู ตอนเผลอสมยั มธั ยมปลาย
ภาพนเี้ ขากไ็ มร่ เู ้ หมอื นกนั วา่ เป็ นตอนไหนหรอื เมอื่ ไหร่ รเู ้ พยี งแตว่ า่ น่าจะ
เป็ นภาพตอนอยโู่ รงอาหาร ดเู หมอื นไหลข่ องไอว้ า่ นจะตดิ มาในภาพดว้ ย

ภาพทสี่ องเป็ นรปู เขาตอนกาลงั เรยี นเตะตะกรอ้
สภาพของเขาโคตรทลุ กั ทเุ ลและน่าตลกเต็มทน เดก็ ชายหนา้ เนริ ด์ ใสแ่ วน่
หนาเตอะ กาลงั พยายามเดาะตะกรอ้ ใหไ้ ดค้ รบสบิ ทเี พอ่ื จะไปสอบเกบ็ คะแนน

ภาพทสี่ ามเป็ นรปู เขาตอนยนื อยหู่ นา้ เสาธง
เขาจาไดเ้ ลยวา่ ตอนนเ้ี ป็ นตอนทเี่ ขากลบั มาจากแขง่ ขนั เคมโี อลมิ ปิกและ
ไดเ้ หรยี ญทองกลบั มาประเทศ ฉากไวนลิ รปู หนา้ เขาเดน่ หราแปะอยหู่ นา้ โรงเรยี น
อยเู่ ป็ นเดอื น

ภาพทส่ี เ่ี ป็ นรปู ของตอนเรยี นรด.
ดเู หมอื นมนั จะแอบถา่ ยเขาตอนทอี่ ยทู่ ศี่ นู ยฝ์ ึก สภาพเขากาลงั ทาหนา้ เบอ่ื
โลกถงึ ขดี สดุ และราคาญอากาศทรี่ อ้ นตบั แลบแบบน้ี

ภาพทห่ี า้ เป็ นรปู ของเขาขา้ งสนามบาส
เขาจาไดด้ เี ลยวา่ วชิ านัน้ เป็ นวชิ าพละแลว้ อาจารยใ์ หเ้ ลอื กระหวา่ งเรยี นพละ
หรอื ไปเชยี รเ์ พอื่ นแขง่ กฬี ารว่ มกบั โรงเรยี นอน่ื ทโ่ี รงเรยี นเป็ นเจา้ ภาพ ครงั้ นัน้ เป็ น
ครงั้ แรกทเ่ี ขาน่ังดไู ออ้ ฐิ แขง่ กฬี าอยา่ งจรงิ จงั เต็มสองตา กอ็ ยา่ งวา่ ถา้ ไมโ่ ดน
บงั คบั เขากค็ งไมย่ อมมาน่ังดกู ฬี าเด็ดขาด

ภาพทหี่ กเป็ นรปู ของเขาตอนยนื คยุ โทรศพั ทอ์ ยหู่ นา้ หอ
เดาไมย่ ากวา่ เป็ นวันแรกทพี่ วกเขาเจอกนั ในชว่ งชวี ติ มหาวทิ ยาลยั วนั ทเ่ี ขา
ถกู ทา้ แขง่ ใหม้ ารว่ มประชนั การเป็ นเดอื นมหาวทิ ยาลยั กบั มนั

ภาพทเ่ี จด็ เป็ นรปู เขากาลงั หยอ่ นลกู เหล็กลงในหลอดแกว้ ทใ่ี สน่ ้ามนั อยู่
ภาพนคี้ อื แลปฟิสกิ สท์ เ่ี รยี นทคี่ ณะวศิ วะของมนั ตอนนัน้ ยงั เกร็งๆ กบั การคยุ
กบั มนั อยเู่ ลยมงั้ อยา่ งวา่ เขากเ็ ป็ นคนทป่ี ากหมาใสม่ นั ไวเ้ ยอะ

ภาพทแี่ ปดเป็ นรปู ตอนเขานอนอยใู่ นหอแบบหมดแรง
ไออ้ ฐิ คงจะถา่ ยตอนทมี่ นั หายจากพษิ ไขแ้ ลว้ ปลอ่ ยใหผ้ มนอนพกั อยใู่ นหอ้ ง
สภาพของเขากาลงั นอนพรม้ิ หวั ยงุ่ อยา่ งสบายใจเฉบิ อยบู่ นเตยี ง

ภาพทเี่ กา้ เป็ นภาพเสอ้ื คทู่ ม่ี นั เออื้ มมอื มาเชด็ ซอสทป่ี ากใหก้ บั เขา
ภาพนเ้ี องทแ่ี อดมนิ เพจเอฟซอี ะไรน่ันขอถา่ ยไปจนกลายเป็ นกระแส
เรอ่ื งราวใหญโ่ ต มองแบบนม้ี นั กด็ ไู มใ่ ชแ่ คเ่ พอ่ื นจรงิ ๆ แหละ ทงั้ อากปั กริ ยิ า ทงั้
เสอ้ื ทใ่ี ส่ มนั กค็ งไมแ่ ปลกใจทใี่ ครจะเขา้ ใจผดิ

ภาพทส่ี บิ เป็ นภาพในคา่ ยผนู ้ าของมหาวทิ ยาลยั
ตอนนัน้ เขากาลงั เลา่ เรอื่ งความฝันและอนาคตของเขาอยา่ งออกรส เขาคง
เรยี นจบไปเป็ นหมอแลว้ ก็ดแู ลกจิ การโรงพยาบาลของพอ่ แมเ่ ขาตอ่

ภาพทสี่ บิ เอด็ เป็ นภาพบนเตยี งนอนในคา่ ยผนู ้ า
ไออ้ ฐิ มนั แอบถา่ ยเขาตอนกอ่ นตน่ื นอนอกี แลว้ รปู นนี้ ้าลายเขาหกดว้ ย เหน็
แลว้ กห็ นา้ ชาไปดว้ ยความอาย อยากใหม้ นั เลอื่ นผา่ นจากตรงนไ้ี ปเร็วๆ

ภาพทสี่ บิ สองเป็ นรปู เขาตอนกาลงั หยบิ ของออกจากลกู บดิ ประตู
มนั นเี่ องทเ่ี ป็ นคนสง่ เขาใหเ้ ขาอยตู่ ลอดเวลา ถงึ วา่ ทาไมมนั ถงึ กะจงั หวะได ้
ดไี ดถ้ กู ตลอด มนั กอ็ ยใู่ กลต้ วั เขาแคน่ นี้ เ่ี อง

ภาพทสี่ บิ สามเป็ นรปู เขาตอนกม้ ลงั กม้ หนา้ เลน่ บอรด์ เกม
นเ่ี ป็ นครงั้ แรกเลยทเ่ี ขายอมออกไปตามคาขอของมนั จาไดว้ า่ วนั นัน้ มคี น
ขอเบอรม์ นั ดว้ ย มนั บอกวา่ มนั ชอบผชู ้ าย แตต่ อนนัน้ เขากไ็ มค่ ดิ วา่ มนั พดู จรงิ

ภาพทส่ี บิ สเ่ี ป็ นรปู เขาตอนอยใู่ นหอ้ งสมดุ
จากมมุ กลอ้ งแลว้ มนั น่าจะยนื แอบถา่ ยอยตู่ ามชนั้ หนังสอื ตรงไหนสกั แหง่
หนงึ่ เดาไมถ่ กู เหมอื นกนั วา่ เป็ นวันแรกทมี่ นั เอาการด์ จาก 950 มาใหห้ รอื เปลา่
เพราะเขากจ็ าชดั เจนแน่นอนลงไปไมไ่ ด ้

ภาพทสี่ บิ หา้ เป็ นจอกระดานการแขง่ หมากรกุ
ภาพนมี้ าจากตอนเขาแขง่ หมากรกุ ตอนกฬี าเฟรชชี่ นักกฬี าจะอยอู่ กี หอ้ ง
เงยี บๆ เพอ่ื ใชส้ มาธิ แตค่ นดจู ะอยอู่ กี หอ้ งและดภู าพกระดานทถ่ี า่ ยทอดออกมา
แทน เขาไมย่ ักรมู ้ ากอ่ นวา่ มนั มาดเู ขาแขง่ ดว้ ย

ภาพทส่ี บิ หกเป็ นรปู ทมี่ นั อมุ ้ ตวั เขาออกมาจากสนามบาส
มองภาพนแ้ี ลว้ เขากไ็ ดแ้ ตก่ ลนื น้าลายกอ้ นใหญ่ มองยังไงก็เหมอื นคนมี
ความสมั พันธพ์ เิ ศษ ไมร่ วู ้ า่ รปู มาจากกลอ้ งไหน และมนั แพรก่ ระจายไปอยทู่ ใ่ี ดบา้ ง
แตเ่ ชอ่ื ขนมกนิ เลยวา่ ใครก็ตามทเี่ หน็ ภาพนตี้ อ้ งคดิ วา่ เขามอี ะไรเลยเถดิ กบั ไออ้ ฐิ
แน่นอน

ภาพทสี่ บิ เจ็ดเป็ นรปู ตอนทเี่ ขาน่ังเหมอ่ ในรถหลงั จากทาแผลมาเสร็จ
เดาวา่ มนั น่าจะแอบถา่ ยตอนหลงั กลบั จากโรงพยาบาลเพราะเห็นผา้ ปิด
แผลทอี่ ยตู่ รงหวั ควิ้ เขาชดั เจน ไหนตอนนัน้ ทาเป็ นอารมณบ์ ดู อารมณบ์ ดู แลว้ มา
แอบถา่ ยรปู ไวท้ าไม

ภาพทสี่ บิ แปดเป็ นรปู ของเขาตอนกาลงั น่ังรอ้ งเพลงอยกู่ บั ไอว้ า่ น

ภาพวนั นต้ี อนประกวดนเ่ี อง พดู อะไรไปเยอะแยะมากเพราะไมเ่ คยคดิ มา
กอ่ นเลยวา่ มนั จะมคี วามคดิ อะไรกบั เขาแบบนี้ พดู แลว้ หนา้ เขากร็ อ้ นฉ่าขนึ้ มา ถา้
มนั รวู ้ า่ ทพี่ ดู ไปกอ่ นรอ้ งยาวเหยยี ดและเพลงทร่ี อ้ งวนั นก้ี ห็ มายถงึ มนั มนั ตอ้ งลอ้
เขาจนแกแ่ น่

ภาพทส่ี บิ เกา้ เป็ นรปู ตอนเขารบั รางวลั เดอื นมหาวทิ ยาลยั
ภาพนดี้ รู เู ้ ลยวา่ มนั น่าจะถา่ ยเอง เพราะมมุ กลอ้ งมาจากดา้ นหลงั เฉยี งๆ
หน่อย มนั คงจะถา่ ยมาจากตาแหน่งทม่ี นั ไปยนื รอรางวัลทสี่ องอยู่

ภาพสดุ ทา้ ยเป็ นภาพเขาทห่ี ลบั สนทิ อยใู่ นออ้ มกอดทเี่ ปลอื ยเปลา่ ของมนั
ภาพนนี้ ่าจะมาจากตอนสมยั มธั ยมปลายทพ่ี วกเขาไปอยใู่ นหอ้ งชมรมกนั จน
ดกึ และถกู ลอ๊ คจากดา้ นนอกจนออกมาขา้ งนอกไมไ่ ด ้ โทรศพั ทก์ ็ลมื ไวด้ า้ นนอกจน
ตอ้ งคา้ งคนื อยกู่ บั มนั สองตอ่ สอง

‘เดย๋ี วนะ ถา้ มนั ไมม่ โี ทรศพั ทแ์ ลว้ มนั ถา่ ยรปู นไ้ี ดไ้ ง’

“ไหนมงึ บอกวา่ ลมื ไวโ้ ทรศพั ทไ์ วน้ อกหอ้ ง”
เสยี งของเขาดงั ขนึ้ เป็ นคาถามทนั ทที รี่ ปู นัน้ ดบั ลงและภาพจอกม็ ดื ไป ดู
เหมอื นวา่ รปู นัน้ จะเป็ นรปู สดุ ทา้ ยทม่ี นั ตงั้ ใจจะใหเ้ ขาดพู อดี

“ถา้ บอกวา่ ไมล่ มื จะไดน้ อนคา้ งคนื กบั ไป๋ หรอื ครับ” มนั หนั มาพดู ยม้ิ ๆ
รอยยมิ้ ของมนั ทาคนหวั ใจวายตายมากค่ี นแลว้ เนย่ี

“มนั ตอ้ งมาเรยี กไป๋ พดู ครบั เลย กจู ๊กั กะจ๊ ี เรยี กกมู งึ แบบเดมิ กด็ แี ลว้ ” เขาพดู
พรอ้ มกบั สหี นา้ ทแี่ ดงขนึ้

“ไมไ่ ดส้ คิ รบั วนั นผี้ มมาสารภาพรกั กบั ไป๋ ถา้ ผมพดู ไมด่ แี ลว้ ผมแหว้ ใครจะ
รบั ผดิ ชอบ”

เดย๋ี วนะ เมอื่ กม้ี นั พดู วา่ อะไรนะ ผวิ หนา้ ของเขาเรมิ่ รอ้ นขน้ึ มาอยา่ งควบคมุ
ไดย้ าก แตเ่ ขากพ็ ยายามกลบเกลอื่ นอาการตรงหนา้ ไมใ่ หแ้ สดงออกจนคน
ตรงหนา้ จบั สงั เกตได ้ เขาพอจะรวู ้ า่ การเดนิ มาเจอกนั ทหี่ อ้ งนห้ี มายถงึ อะไร แตเ่ ขา
อาจจะไมไ่ ดเ้ ตรยี มใจมารับมอื กบั ความตรงไปตรงมาของคนตรงหนา้ นี่ บทจะพดู
คนตรงหนา้ ก็พดู ตรงจนเขาแทบจะลมื ไออ้ ฐิ คนทเ่ี ขาคนุ ้ เคยไปเสยี หมดสน้ิ

“ตกลงมงึ คอื 950 จรงิ เหรอ” เขาถามดว้ ยเสยี งเรยี บ

“ใชส่ คิ รับ ไป๋ จาไมไ่ ดเ้ หรอวา่ เลขนหี้ มายความวา่ อะไร” มนั ถามกลบั มา

“หมายเลขหอ้ งชมรมทโ่ี รงเรยี นเกา่ สนิ ะ” เขาตอบ

“อา๊ ว ไป๋ ก็จาได ้ แลว้ ทาไมถงึ ไมร่ วู ้ า่ ผมเป็ นใคร” มนั เลกิ ตาถามแบบงงๆ

“กรู วู ้ า่ คนทมี่ เี รอื่ งกบั กเู รอ่ื งหอ้ ง 950 กบั กกู ็มแี คม่ งึ คนเดยี ว” เขาพดู

“แปลวา่ ไป๋ รนู ้ านแลว้ วา่ ผมคอื ใคร”

“ไมห่ รอก กไู มก่ ลา้ คดิ หรอกวา่ เป็ นมงึ ”

เขาไมเ่ คยลมื เรอื่ งราวทเี่ คยเกดิ ขน้ึ ทหี่ อ้ งชมรมโรงเรยี นเกา่ ระหวา่ งพวกเขา
ทัง้ สองคน ตอนนัน้ ผอู ้ านวยการโรงเรยี นตอ้ งการยบุ หอ้ งชมรมหนงึ่ ไปทาเป็ น
หอ้ งเรยี นใหมท่ จี่ ะเปิดรับเด็กเพม่ิ ในปีการศกึ ษาหนา้ หอ้ งชมรมของชมรมกฬี าและ
ชมรมวชิ าการจงึ จะตอ้ งเหลอื อยเู่ พยี งหอ้ งเดยี ว พวกเขาทงั้ สองในฐานะหวั หนา้
ชมรมจงึ ตอ้ งเปิดศกึ แขง่ ขนั กนั แยง่ หอ้ งชมรมทจี่ ะเหลอื อยเู่ พยี งหนงึ่

น่าตลกทก่ี ารแขง่ ขนั ไมไ่ ดน้ ามาซง่ึ ความขดั แยง้ เสยี ทงั้ หมด แตเ่ ขากไ็ ด ้
รจู ้ ักคนตรงหนา้ มากขนึ้ และเรยี นรวู ้ า่ โดยเนอื้ แทแ้ ลว้ ไออ้ ฐิ ไมใ่ ชค่ นทไี่ มด่ อี ะไรเลย
สมยั เป็ นนักเรยี นอาจจะยงั มชี อื่ ประธานชมรมค้าคออยู่ แตต่ อนมหาวทิ ยาลยั ไมม่ ี
แลว้ พวกเขาจงึ ไดก้ ลายมาเป็ นเพอื่ นกนั เพราะอยา่ งนอ้ ยกร็ จู ้ กั นสิ ยั กนั ดจี าก
เรอื่ งราวทต่ี อ้ งจบั พลดั จบั ผลมู าเจอกนั บอ่ ยครงั้ ทัง้ หมดทงั้ มวลกเ็ รมิ่ มาจากมหา
กาพยห์ อ้ ง 950 นั่นแหละ

ความจรงิ เขาพอจะเดาออกเรอ่ื งอฐิ มานานแลว้ เพยี งแตเ่ ขาไมก่ ลา้ คดิ

แมก้ ระท่งั วา่ ไออ้ ฐิ จะมาสนใจคนอยา่ งเขา เขาจงึ เลอื กทจ่ี ะหยดุ คดิ เรอ่ื งนตี้ อ่ เพราะ
ยงิ่ คดิ เขาก็จะยงิ่ จมปลกั อยกู่ บั ความไมเ่ ขา้ ใจ จากใจของคนทเี่ คยเจ็บหนักกบั
ความรกั แมเ้ พยี งความหวังเลก็ ๆ เขากไ็ มอ่ ยากมี เขาไมอ่ ยากกลบั ไปเจ็บ ไปรสู ้ กึ
ไปเรม่ิ ตน้ ใหมก่ บั การกา้ วเดนิ ออกมาอกี แลว้ เขาเหนอื่ ยและเสยี เวลาไปมากเกนิ
พอกบั อดตี ทเ่ี ขาอยากจะขา้ มผา่ นพน้ ไป

“ทาไมตอ้ ง 950” เขาเอย่ ถามอยา่ งสนใจ

“ผมแคอ่ ยากใหร้ วู ้ า่ ผมชอบไป๋ มานานแลว้ ชอบมาตงั้ แตก่ อ่ นคนื นัน้ ของเรา
สองคนดว้ ยซา้ ผมไมไ่ ดช้ อบไป๋ แคว่ นั น้ี แตผ่ มรอไป๋ มาตงั้ นาน ผมรอจนกวา่ ผมจะ
พรอ้ มทจี่ ะเดนิ มาขอความรกั จากไป๋ ”

ไออ้ ฐิ ทเ่ี ขาคนุ ้ เคยตอบออกมาดว้ ยรอยยม้ิ กวา้ ง เขาพยายามรักษาสหี นา้
ใหน้ งิ่ แตพ่ อถงึ คาวา่ “รกั ” เขากแ็ อบหา้ มรอยยมิ้ ตรงมมุ ปากไมไ่ ดเ้ ลย

“แลว้ ทาไมเพงิ่ มาบอกตอนน”้ี ใช่ ทาไมเพงิ่ มาบอกตอนน้ี

“ผมรตู ้ วั ดคี รบั วา่ ผมไมค่ คู่ วรกบั ไป๋ แมแ้ ตน่ ดิ เดยี ว” ไออ้ ฐิ ยงั คงพดู ตอ่ ดว้ ย
รอยยมิ้ แตด่ วงตาของมนั ตอนนฉ้ี ายความเศรา้ ออกมาอยา่ งปิดไมม่ ดิ

“มงึ เนย้ี นะไออ้ ฐิ มงึ เป็ นนักกฬี าเยาวชนทมี ชาติ หนา้ ตามงึ กห็ ลอ่ จนใครก็
คดิ วา่ มงึ ตอ้ งไดเ้ ป็ นเดอื นมหาวทิ ยาลยั แน่ ไหนมงึ ลองบอกกซู ๊วิ า่ มงึ มนั มอี ะไรทไ่ี ม่
ด”ี

ไป๋ ขมวดคว้ิ พรอ้ มพดู ไปดว้ ยความสงสยั ถา้ จะมใี ครสกั คนหนงึ่ พดู ประโยค
นอี้ อกมา คนคนนัน้ ควรจะเป็ นตวั เขาเองมากกวา่ ถงึ วนิ าทนี เ้ี ขายงั ไมเ่ ขา้ ใจเลยวา่
ไออ้ ฐิ จะมาสนใจเขาไดย้ ังไง หนา้ ตาของมนั น่าจะเลอื กคนทดี่ กี วา่ เขาไดม้ าก
อยา่ งนอ้ ย มนั กไ็ มค่ วรมาสนใจคนทห่ี นา้ ตาโคตรธรรมดาอยา่ งเขา

“ชวี ติ ผมไมไ่ ดด้ หี รอกครบั ไป๋ ” มนั เอย่ ดว้ ยสายตาเศรา้

“...”

“วันทผี่ มยอมรบั กบั ตวั เองวา่ ผมชอบไป๋ จรงิ ๆ ผมก็ไดร้ ตู ้ วั วา่ ผมไมม่ อี ะไร
เทยี บชนั้ กบั ไป๋ ไดเ้ ลย”

“อะไรวะ กไู มเ่ หน็ เขา้ ใจ” เขาตอบออกไปแบบงงๆ

“ผมเอาชอื่ ไป๋ ไปหาในกเู กล้ิ กเ็ จอวา่ ไป๋ เป็ นลกู เจา้ ของโรงพยาบาลในตลาด
หนุ ้ แคท่ รัพยส์ นิ ทไ่ี ป๋ มอี ยา่ งเดยี วไมน่ ับรวมชอื่ พอ่ แม่ ผมทางานทงั้ ชวี ติ ยงั ไมร่ จู ้ ะ
หาไดห้ รอื เปลา่ ” ทาไมเขารสู ้ กึ วา่ สายตาของมนั ดตู ดั พอ้ อยา่ งบอกไมถ่ กู

“มนั ก็ไมเ่ กยี่ วกนั เปลา่ วะ สมบตั อิ ะไรนั่นมนั กค็ อื ของทพ่ี อ่ แมใ่ หม้ า มนั ไมใ่ ช่
ของทก่ี สู รา้ งมาเองสกั หน่อย กไู มเ่ หน็ จะภมู ใิ จเลยสกั นดิ ” เขาพดู จากความรสู ้ กึ
จรงิ

“แตก่ น็ ่ันแหละครับ ผมจะกลา้ เอาความมนั่ ใจจากไหนไปจบี ไป๋ ”

“มงึ นค่ี ดิ มากฉบิ หาย”

“ตอนนัน้ ผมยังไมม่ ที จี่ ะเรยี นตอนมหาวทิ ยาลยั เลยดว้ ยซา้ บา้ นผมกไ็ มไ่ ดม้ ี
เงนิ ทองอะไร แมก่ ไ็ มอ่ ยแู่ ลว้ พอ่ ก็แตง่ งานใหม่ แคค่ วามมนั่ ใจจะเลา่ เรอ่ื ง
ครอบครวั ตวั เองใหค้ นอน่ื ฟัง ผมยงั ไมค่ อ่ ยจะม”ี

“อฐิ มนั ไมเ่ กยี่ วกนั เปลา่ วะ มงึ ก็คอื มงึ นะ ครอบครัวมงึ เงนิ ในกระเป๋ ามงึ
ไมใ่ ชน่ ยิ ามของตวั มงึ สกั หน่อย มงึ อยา่ เอาเรอื่ งทเี่ ปลย่ี นแปลงไมไ่ ดม้ าเป็ นปมดอ้ ย
ในชวี ติ สวิ ะ” เขาเออื้ มมอื ไปบบี ไหลม่ นั อยา่ งเป็ นกาลงั ใจ

“ผมเลยอยากรอใหผ้ มพรอ้ มกวา่ น้ี อยา่ งนอ้ ย ผมก็อยากทเี่ รยี นทม่ี น่ั คงจบ
มามอี าชพี ทพ่ี อจะดแู ลไป๋ ได ้ ไมใ่ หไ้ ป๋ ตอ้ งอายถา้ ใครรวู ้ า่ คบกบั ผม วนั นผ้ี มวา่ ผม
พรอ้ มแลว้ ถา้ ผมรอไปมากกวา่ นี้ ผมอาจจะไมม่ โี อกาสไดพ้ ดู ตลอดไป วนั นี้ ผม
เลยมารอไป๋ ทน่ี ”ี่

“ไป๋ ครบั ” มนั หนั หนา้ มาพดู กบั เขา

“วา่ ไง” เขาตอบไปดว้ ยเสยี งตดิ ๆ ขดั ๆ

“ขอใหผ้ มพดู อะไรหน่อยนะครับ” มนั ยม้ิ มนั ยมิ้ อกี แลว้

“ออื ”

เขาตอบแคส่ นั้ ๆ เอาจรงิ ๆ เขากไ็ มร่ จู ้ ะตอบอะไรดี ความจรงิ มาถงึ นก่ี ็เตม็ ใจ
เตรยี มใจพรอ้ มมาฟังอยกู่ อ่ นแลว้ แหละ แตแ่ คไ่ มก่ ลา้ คดิ วา่ จะเป็ นไอค้ นตรงหนา้ น่ี

“ปีทแี่ ลว้ เราเคยแขง่ แยง่ หอ้ งชมรมกนั ไป๋ คงจาได”้ มนั เรมิ่ ประโยคอยา่ งอม
ยมิ้

“จาไดส้ ิ กแู พน้ ”่ี เขาบน่ งมึ งา

“ตอนนัน้ เราพนันกนั วา่ คนแพต้ อ้ งถามคาสงั่ อะไรกไ็ ดข้ องคนชนะหนง่ึ
อยา่ ง ไป๋ ถามผมวา่ ผมจะสงั่ อะไร ผมยงั คดิ ไมอ่ อก ความจรงิ ผมคดิ ออกตงั้ แตต่ อน
นัน้ แลว้ วา่ อยากจะขออะไรไป๋ เพยี งแตผ่ มไมก่ ลา้ พดู ”

“จะแกลง้ อะไรกหู ละ”

“ผมเลยขอตมุ ้ หอู นั นข้ี องไป๋ ไวเ้ ป็ นตวั ประกนั วา่ วนั หนงึ่ ผมจะกลบั มาขอตาม
สญั ญาทไี่ ป๋ ไดเ้ คยใหไ้ ว”้

มนั พดู พรอ้ มกบั ตมุ ้ หกู าวนส์ ขี าวทอี่ ยใู่ นมอื ถงึ วา่ วันนเี้ ขาไมเ่ ห็นมนั ใสเ่ ลย
ตงั้ แตเ่ ดนิ เขา้ มาในหอ้ ง ทแี่ ทม้ นั กถ็ อดเตรยี มไวก้ อ่ นนเ่ี อง

“ผมขอใชก้ าวนส์ ขี าวอนั นแี้ ทนสทิ ธใิ นการทวงสญั ญากบั ไป๋ ทไี่ ป๋ เคยใหผ้ ม
ไว”้

“เฮย้ ลกุ ขน้ึ ไมต่ อ้ งคกุ เขา่ ”

มนั พดู พรอ้ มคกุ เขา่ ลงตรงหนา้ เขาจนเขาทาอะไรไมถ่ กู ตอ้ งลนลานลกุ ยนื
ขน้ึ กบั เกา้ อพ้ี รอ้ มกบั ความเกรงใจ เขารสู ้ กึ วา่ อณุ หภมู บิ นใบหนา้ ของเขามนั พงุ่ สงู
แบบควบคมุ ไมไ่ ดแ้ ลว้ เขาบอกใหม้ นั ยนื ขนึ้ อกี รอบ แตม่ นั กไ็ มฟ่ ังคาสงั่ จากเขาอยู่
ดี เชย่ี ทาแบบนม้ี นั เขนิ นะเวย้ เหมอื นโดนมาคกุ เขา่ ขอความรกั เลย

“ผมจะไมบ่ บี บงั คบั ใหไ้ ป๋ รบั รกั จากผมเด็ดขาด เพราะมนั ไมแ่ ฟรก์ บั ใครสกั
คน”

“...”

“แตผ่ มขอสทิ ธใิ์ นการจบี ไป๋ ไดไ้ หมครับ” มนั พดู พรอ้ มดว้ ยแววตาทที่ อดมา
อยา่ งจรงิ จัง ไมม่ แี มแ้ ตแ่ ววตาลอ้ เลน่ เพยี งนดิ เดยี ว

“ไออ้ ฐิ ...”

“ขอใหผ้ มไดส้ ทิ ธไิ์ ดจ้ บี ไป๋ แบบทผี่ ชู ้ ายคนหนง่ึ จะพงึ ปฏบิ ตั กิ บั คนทเี่ ขารัก
และอยากดแู ลเป็ นเวลา 30 วนั ไดไ้ หมครบั ถา้ ครบกาหนดเวลาแลว้ ผมยงั ทาใหไ้ ป๋
หนั มามองผมไมไ่ ด ้ ผมจะยอมเดนิ ออกไปจากชวี ติ ไป๋ เอง”

นายพนิ ตา้
ตอนที่ 40 (จบ) : เกยี รส์ ขี าว

ภาพทเ่ี ขามองมนั พรา่ มวั ขน้ึ เรอื่ ยๆ น้าตาบา้ บอจากไหนมากมายไมร่ ไู ้ หล
ออกมาแบบทเ่ี ขาควบคมุ ได ้ เขาพยายามกลนั้ เสยี งไวใ้ หม้ ากทส่ี ดุ แลว้ แตก่ ็ยากจะ
ฝื นกลนั้ ไวอ้ กี ตอ่ ไป

ฮกึ ฮกึ ฮกึ

“ไป๋ ผมขอโทษ ผมทาใหไ้ ป๋ ลาบากใจหรอื เปลา่ ยกเลกิ กไ็ ดน้ ะครบั ไม่
เป็ นไร ไป๋ อยา่ รอ้ งไหก้ พ็ อ”

มนั รบี ลกุ ขนึ้ เอามอื ทัง้ สองขา้ งมาจบั ไหลเ่ ขาพรอ้ มกบั ขอโทษขอโพย ยงิ่
ไดย้ นิ เสยี งมนั ยง่ิ เหน็ มนั เขายงิ่ รอ้ งไหไ้ มห่ ยดุ มนั ไมเ่ คยรเู ้ ลยวา่ เขาตอ้ งทาใจ
มากขนาดไหนตอนตอ้ งเกบ็ ฝื นทนความรสู ้ กึ ในใจมาตลอด มนั ไมเ่ คยรเู ้ ลยวา่
ตลอดเวลาทผี่ า่ นมาเขาตอ้ งพยายามแคไ่ หนทจี่ ะลมื มนั เขาใชเ้ วลาไปมากมาย
เทา่ ไหร่ เสยี น้าตาไปเทา่ ไหร่ ตอ้ งฝืนยมิ้ ใหม้ นั เทา่ ไหร่ เพยี งเพอื่ ทท่ี กุ อยา่ งจะลม่
สลายลงอยา่ งไมม่ ชี น้ิ ดใี นวันนเี้ นยี่ นะ

“ไออ้ ฐิ ...”

เขายงั สะอนื้ ตอ่ แบบบอกความรสู ้ กึ ตวั เองไมไ่ ด ้ มนั ดใี จจนตน้ื ตนั ไปหมด
คนทเี่ ขาแอบชอบมาตลอดเป็ นปี คนทเ่ี ขาไมค่ ดิ วา่ จะคคู่ วรกบั มนั แมแ้ ตน่ อ้ ย วนั น้ี
มนั มายนื อยหู่ นา้ เขา แถมเมอ่ื กมี้ นั ยงั สารภาพวา่ รกั เขาอกี ดว้ ย มนั เหมอื นการ
เดนิ ทางทแี่ สนยาวไกลจนมาถงึ เสน้ ชยั มนั ฟไู ปทงั้ อก เขากลนั้ น้าตาไมอ่ ยู่ ไมร่ วู ้ า่
ทาไม

เมอ่ื มนั เหน็ วา่ เขารอ้ งไหไ้ มห่ ยดุ มันก็ดงึ เขาไปแนบอกของมนั ราวกบั จะ
บอกวา่ ใหร้ อ้ งออกมาอยา่ งเตม็ ท่ี ยง่ิ ทาแบบนเ้ี ขายงิ่ รอ้ ง เขาปลอ่ ยใหน้ ้าตาไหล
ทว่ มเสอ้ื บางของไออ้ ฐิ อยนู่ านเทา่ ไหรเ่ ขากจ็ าไมไ่ ด ้ แตร่ ตู ้ วั อกี ทกี ็รสู ้ กึ วา่ เสอ้ื ของ
มนั เปียกไปหมดแลว้

“เชยี่ แอบแตะ๊ อง๋ั กเู หรอ”

เขาพดู กบั มนั ทัง้ ทห่ี นา้ ยังทม่ิ อยบู่ นแผงอกหนาของมนั อยนู่ ่ัน เขารอ้ งไหจ้ น
พอใจและหายสะอน้ื แลว้ จงึ แอบดา่ มนั เป็ นการแกค้ วามเขนิ สกั หน่อย

“เปลา่ สกั หน่อย ผมก็แคป่ ลอบใจ”

“...”

“ถา้ ผมจะแตะ๊ องั๋ ผมไมท่ าแคน่ หี้ รอกครบั ”
มนั กม้ ลงมาพดู เสยี งกระเซา้ ตรงขา้ งใบหจู นเขาหนา้ รอ้ นฉ่า เขาเอามอื ฟาด
มนั ไปถอื หนง่ึ กอ่ นจะดนั ตวั เองออกมาจากไอค้ นทยี่ งั หบุ ยมิ้ ไมห่ ยดุ ตรงหนา้

“ไหนสญั ญามงึ อะ กไู ดเ้ ป็ นเดอื นแลว้ เนย่ี ไหนมงึ จะใหอ้ ะไรก”ู เขาถาม
แบบแกเ้ กอ้ ตาก็แดง แกม้ กแ็ ดง แดงไปหมดแลว้ มงั้ เนย่ี หาเรอื่ งดา่ มนั สกั หน่อย
เดย๋ี วมนั จะไดใ้ จ

“ไป๋ อยากใหผ้ มทาอะไรใหห้ ละครบั ผมทาไดท้ กุ อยา่ งเลย” มนั สง่ ยม้ิ มาให ้
อยา่ งกรมุ ้ กรม่ิ ตอ่ ไปถา้ มงึ ไปยมิ้ แบบนใ้ี หใ้ ครนอกจากกู กจู ะปรบั ตงั มงึ ครงั้ ละสอง
รอ้ ย

“ยังคดิ ไมอ่ อกอะ” เขาตอบไปแบบงา่ ยๆ

“งนั้ เอาแบบนไ้ี หมครบั ”

มนั ยม้ิ เหมอื นกบั วา่ มนั ตงั้ ใจอยากใหส้ ถานการณเ์ ป็ นไปแบบนอี้ ยแู่ ลว้ มนั
ลว้ งหาของยกุ ยกิ ในกระเป๋ ากางเกงแสลคอยคู่ รหู่ นง่ึ กอ่ นจะหยบิ บางอยา่ งออกมา

“ผมฝากเกยี รอ์ นั นไ้ี วท้ ไ่ี ป๋ กอ่ น จนกวา่ วนั หนง่ึ ไป๋ จะตดั สนิ ใจไดว้ า่ อยากจะ
ทวงสญั ญาอะไร วนั นัน้ ผมจะมาขอเกยี รข์ องผมคนื ”

เขาไมพ่ ดู แตห่ ยบิ เกยี รใ์ นมอื ของมนั มาดู วตั ถโุ ลหะชน้ิ จว๋ิ นคี่ ลา้ ยกบั ตมุ ้ หู
กาวนส์ ฝี ่ นุ ของเขาไมม่ ผี ดิ เพยี งแตม่ นั เป็ นรปู เกยี รแ์ ละทส่ี าคญั มนั มสี ขี าว ...เกยี รส์ ี
ขาว

“เอางนั้ กไ็ ด”้

เขาตอบสนั้ ๆ ตอบยาวเดย๋ี วมนั รวู ้ า่ เขาก็แอบมใี จใหม้ นั อยเู่ หมอื นกนั เขา
พยายามตสี หี นา้ ไมใ่ หอ้ อกอาการเขนิ มาก แตก่ ด็ จู ะไมค่ อ่ ยประสบความสาเร็จ
เทา่ ไหรน่ ัก

“ไป๋ รไู ้ หมครับวา่ ทาไมเกยี รข์ องผมถงึ เป็ นสขี าว” ไออ้ ฐิ ถามดว้ ยรอยยมิ้
วันนมี้ นั ไปดดู กญั ชามาหรอื ไง ยม้ิ ไดย้ มิ้ ดยี มิ้ ไมม่ หี บุ จรงิ ๆ

“ไมร่ เู ้ วย้ ” เขาตอบไปแบบหว้ นๆ ความจรงิ เขาวา่ เขาเดาออกเลยแหละ แต่
ไมเ่ อา ไมพ่ ดู จะดกี วา่ เดย๋ี วจะเขา้ ตวั

“ไป๋ เคยบอกผมวา่ ชอื่ ไป๋ มาจากภาษาจนี ทอ่ี า่ นวา่ ไป๋ เซอ่ แปลวา่ สขี าว”

“ออื ”

เขาไมก่ ลา้ สบตามนั ดพู น้ื กอ่ นดกี วา่ จะวา่ ไปหอ้ งชมรมถา่ ยรปู นกี่ ท็ าความ
สะอาดพน้ื เสยี จนสะอาดเอยี่ มออ่ งเหมอื นกนั นะเนยี่

“หวั ใจผมเป็ นสขี าวไงครบั เกยี รผ์ มถงึ ตอ้ งเป็ นสขี าว”

มนั ชอ้ นหนา้ ของเขาใหเ้ งยไปมองมนั อยา่ งเบามอื ตอนนมี้ อื ของมนั ตอ้ ง
สมั ผัสอณุ หภมู ผิ วิ หนา้ อนั แสนจะรอ้ นเหมอื นไฟลกุ ของเขาแน่ๆ เขาพยายามจะ
เบยี่ งสายตาหลบจากดวงตาทแ่ี สนจะทรงอทิ ธพิ ลตรงหนา้ แตใ่ หต้ ายเถอะ ยอมรบั
จากใจจรงิ คอื เขาไมเ่ คยละสายตาจากดวงตาคนู่ ไ้ี ดแ้ มแ้ ตค่ รงั้ เดยี ว

“ตกลงไป๋ ใหส้ ญั ญาตามทผี่ มขอไดไ้ หมครับ”

มนั พดู ตอ่ ทัง้ ทยี่ งั เอามอื จบั คางเขาใหม้ องหนา้ มนั อยอู่ ยา่ งนัน้ ใกลไ้ ปแลว้
ใกลจ้ นเหน็ ขนตามนั เรยี งครบทกุ เสน้ แลว้ ใกลจ้ นเขาแทบจะลมื หายใจ เขาไมเ่ คย
เชอ่ื มากอ่ นวา่ จะมวี นั นเ้ี กดิ ขนึ้ จรงิ ในชวี ติ เขา

“สญั ญาอะไร”

เขายอ้ นถามเหมอื นกบั วา่ ลมื ไปแลว้ ความจรงิ เขาจาไดเ้ ดยี วแทบจะทกุ คา
เลยทเี ดยี ว แตใ่ ชแ่ ลว้ เขาอยากฟังมนั พดู อกี รอบ

“สญั ญาทผี่ มจะขอจบี ไป๋ เป็ นเวลา 30 วนั ”

“...”

เขาไมร่ จู ้ ะตอบอะไร จะกม้ หนา้ หนมี นั กเ็ อามอื ชอ้ นคางไวใ้ หม้ องหนา้ มนั อยู่
น่ันแหละ ใบหนา้ คมทเ่ี ขาใฝ่ ฝันมาตลอดนั่นแทบจะหยดุ โลกทงั้ ใบใหห้ ยดุ หมนุ ไป
แลว้

“ผมขอใหไ้ ป๋ เปิดใจ มองผมเป็ นคนธรรมดาคนหนง่ึ ผมไมร่ วู ้ า่ ไป๋ พอจะ
มองขา้ มเรอื่ งเพศของผมไปไดไ้ หม แตม่ องผมเป็ นเพยี งคนธรรมดาคนหนง่ึ ไดไ้ หม
ครับ คนธรรมดาทม่ี หี วั ใจทรี่ กั ไป๋ อยา่ มองวา่ ผมคอื ผชู ้ ายหรอื ผหู ้ ญงิ ผมแคเ่ ป็ นคน
คนหนง่ึ ทชี่ อบไป๋ เทา่ นัน้ พอ”

“ออื ”

เสยี งของเขาครางอยใู่ นลาคอ มนั บอกรักเขาอกี แลว้ รอบนบี้ อกชอบดว้ ย
คอมโบพรอ้ มกนั สองกระทงภายในประโยคเดยี ว เขาพยายามหลบตาจากคน
ตรงหนา้ ดว้ ยความตน่ื เตน้ อยากมองแววตาแกมขอรอ้ งตรงหนา้ ใหน้ านกวา่ น้ี แต่
ใหต้ ายเถอะ เขาไมเ่ คยหนมี นั ไดส้ าเร็จจรงิ ๆ

“วา่ ไงนะครบั ผมไมไ่ ดย้ นิ ”

มนั เลอื่ นมอื มาโอบเขาไวห้ ลวมๆ เขาจงึ ไดโ้ อกาสกม้ หนา้ งดุ หนหี นา้ มนั
ทนั ที เฮอ้ คอ่ ยดขี น้ึ มาหน่อย มองตามนั บอ่ ยๆ ไดอ้ ายขุ ยั สนั้ แน่

“ออ้ื ” เขาตอบแบบเดมิ แตด่ งั ขน้ึ มาอกี นดิ

“วา่ ไงนะครบั ” มนั พดู พรอ้ มกบั ยน่ื หนา้ ทาเป็ นวา่ จะฟังจากใกลๆ้

“ออ้ื ก็ลองจบี ดกู ็ได ้ ใหโ้ อกาสจบี เป็ นเวลา 30 วนั ” เขาตอบพรอ้ มกม้ หนา้
งุด

“นเ่ี ป็ นสง่ิ ทด่ี ที ส่ี ดุ ในรอบปีนใี้ นชวี ติ ผมเลยครบั ”

มนั พดู ดว้ ยสหี นา้ แบบไหนเขากไ็ มร่ เู ้ หมอื นกนั เขาหลบหนา้ ไออ้ ฐิ ดว้ ยการ
เอาหวั ทม่ิ ไปตรงอกของคนตรงหนา้ ผวิ หนา้ ของเขาตอนนคี้ งแดงเถอื กลามไปยนั
หแู น่ เขาหลบหนา้ จนกวา่ อณุ หภมู จิ ะกลายเป็ นปรกตอิ ยา่ งนส้ี กั พกั แลว้ กนั

“กาวนอ์ ะ เกบ็ ไวก้ อ่ นก็ไดน้ ะ” เขาพดู เสยี งคอ่ ย

“อะไรนะไป๋ ผมไมไ่ ดย้ นิ ” มนั ดงึ ตวั เขาออกมาจากแผน่ อกหนา พรอ้ มกบั
จอ้ งหนา้ เขาเป็ นคาถาม

“ก็บอกวา่ ตมุ ้ หเู สอื้ กาวนส์ ฝี ่ นุ อะ เกบ็ เอาไวท้ ม่ี งึ กอ่ นกไ็ ดน้ ะ” เขาตอบแบบ
งบุ งบิ

“ทาไมเหรอครบั ไป๋ ” มนั ทาสหี นา้ ไมเ่ ขา้ ใจ

“กก็ ตู อ้ งใสเ่ กยี รส์ ขี าวแลว้ กกู …็ ” ไป๋ อกึ อกั ราวกบั ตอ้ งใชค้ วามพยายามใน
การพดู ประโยคตอ่ ไปออกมา

“ครับ” อกี ฝ่ ายรบั คาอยา่ งรอฟัง

“กกู ็อยากใหม้ งึ ใสก่ าวนส์ ฝี ่ นุ ไวเ้ หมอื นกนั ”

เขาพยายามสบตากบั คนตรงหนา้ ไมว่ า่ มนั จะเป็ นแววตาทเ่ี ขาพยายามวง่ิ
หนแี ละปฏเิ สธมามากแคไ่ หนก็ตาม ถงึ เวลาแลว้ ทเ่ี ขาอยากจะลองเดนิ ตามสง่ิ ท่ี
หวั ใจของเขาตอ้ งการบา้ ง

“วา่ แตท่ าไมตอ้ งเป็ นกาวนส์ ฝี ่ นุ เหรอครบั ” มนั เอย่ ถามแบบชวนคยุ

“ก็ตอนแรกไปหาซอื้ สอี ฐิ แลว้ มนั ไมม่ ี คนขายบอกวา่ ฝ่ นุ กบั อฐิ ก็เหมอื นกนั
นั่นแหละกเ็ ลยซอ้ื มา” เขาตอบไปดว้ ยหนา้ แดงเขม้

“อยา่ บอกนะวา่ ไป๋ เองกแ็ อบมองผมมาตลอด” มนั ทาหนา้ ยมิ้ กรมุ ้ กรม่ิ พรอ้ ม
กบั เอามอื ทงั้ สองมาสวมเขา้ ไวท้ เ่ี อวเขาอยา่ งอารมณด์ ี

“เลกิ แตะ๊ องั๋ กไู ดแ้ ลว้ ”

เขาพดู พรอ้ มเอามอื ไปแกะมอื สองขา้ งของมนั ทเ่ี กย่ี วเขาไวเ้ ป็ นปลาหมกึ
ยกั ษ์ แตแ่ กะกที่ มี นั กไ็ มย่ อมปลอ่ ย ไอบ้ า้ นี่ เอาแรงมาจากไหนเยอะแยะจังเลยวะ

“ผมขอมดั จาไป๋ ไวห้ น่อยไดไ้ หมครับ ตอนนไ้ี ป๋ กลายเป็ นคนดงั กลายเป็ น
เดอื นมหาวทิ ยาลยั แลว้ ผมกลวั วา่ ไป๋ จะลมื ผชู ้ ายธรรมดาอยา่ งผม”

ถงึ แมว้ า่ เขาจะแอบชอบไออ้ ฐิ มานานแตเ่ ขาไมเ่ คยมโี อกาสไดเ้ หน็ ไออ้ ฐิ ใน
มมุ มองนเี้ ลย พดู ใหล้ ะเอยี ดคอื เขาไมเ่ คยเหน็ มนั “หวาน” มากอ่ น อฐิ มนั ดเู ป็ น
ผชู ้ ายหา่ มๆ หา้ วๆ กวนตนี หน่อย เขาพยายามคดิ ยอ้ นกลบั ไป เขาแทบจาไมไ่ ดว้ า่
มนั เคยพดู ครบั กบั เขาสกั ครัง้ พดู กนั แตก่ ๆู มงึ ๆ ดา่ บา้ ง กวนตนี บา้ ง พอวนั หนงึ่ มนั
เอาภาค 950 มาใชใ้ นชวี ติ จรงิ แบบน้ี เขาโคตรแพท้ าง กาแพงสงู ทเี่ ขาพยายาม
สรา้ งมาเป็ นปีลม่ สลายลงราวกบั เทยี นไขทโี่ ดนไฟลนจนละลายไปอยา่ งงา่ ยดาย

“ไมเ่ อา” เขาตอบดว้ ยหนา้ แดงๆ

“นะครับไป๋ ขอใหผ้ มไดเ้ ป็ นจบู แรกของไป๋ ไดไ้ หม” มนั เอามอื ลบู ไปมาตาม
แผน่ หลงั เขาอยา่ งออ้ ยอง่ิ ขาของเขาแทบจะมแี รงยนื ไวไ้ มอ่ ยู่ อานุภาพคาขอของ
มนั รนุ แรงเกนิ กวา่ ทเี่ ขาจะตา้ นทาน

“กอู าจจะเคยจบู คนอนื่ ไปแลว้ กไ็ ด”้ ไป๋ แยง้ พรอ้ มกบั ยักคว้ิ กลบเกลอ่ื น

“ไมห่ รอกครับ ตอนอยบู่ นเวที ไป๋ ยงั พดู อยเู่ ลยวา่ ผมคอื รกั เดยี วทไี่ ป๋ ม”ี เชยี่
ดเู หมอื นมนั ประตดิ ประตอ่ เรอื่ งทงั้ หมดไดแ้ ลว้

“รกั เดยี วอะไรของมงึ ” เขาเถยี ง

“ไป่ เรม่ิ หอ้ ยกาวนส์ ฝี ่ นุ ตงั้ แตก่ อ่ นเราเรม่ิ แขง่ กนั แยง่ หอ้ งชมรมเสยี อกี น่ัน
แปลวา่ ไป๋ อาจจะเรมิ่ มองผม ตงั้ แตก่ อ่ นเรารจู ้ ักกนั จรงิ จงั อกี นะครบั ”

หนา้ เขารอ้ นซแู่ บบควบคมุ ไมไ่ ด ้ เหน็ ปรกตหิ ละทาตวั โงบ่ อ้ งตน้ื มาตลอด
แตพ่ อจะฉลาดนก่ี ห็ วั ไวเหลอื เกนิ นะพอ่ คณุ น่าจะจบั แมง่ สง่ ไปแขง่ คณติ คดิ เรว็ เสยี
จรงิ ๆ

“นะครบั ไป๋ ” มนั พดู พรอ้ มเลอื่ นหนา้ เขา้ มาใกล ้

“...”

“นะครับ ขอผมมดั จาไวห้ น่อยนะ” มนั ยังคงสง่ สายตามาอยา่ งออ้ นวอน

“...”

“ผมรอไป๋ มาตลอด ไป๋ ไมค่ ดิ จะใหร้ างวัลคนรอบา้ งเหรอครบั ” เสยี งของมนั
หวานจนเขายังเขนิ แทน

“...”

“ผมแอบคดิ ถงึ ไป๋ อยฝู่ ่ ายเดยี วมาตงั้ นาน” มนั เลอ่ื นหนา้ เขา้ มาใกลอ้ กี จน
ตอนนี้ พวกเขาทัง้ ครู่ สู ้ กึ ถงึ ลมหายใจของกนั และกนั ไดอ้ ยา่ งชดั เจน

“...”

“ผมอยากใหไ้ ป๋ ไดร้ วู ้ า่ ผมทัง้ จรงิ ใจและจรงิ จัง”

อฐิ เลอื่ นมอื มาลบู ไลร้ มิ ฝีปากเขาอยา่ งออ้ ยอง่ิ รสสมั ผสั ของนว้ิ มนั ราวกบั
คมี เหลก็ ลนไฟทจ่ี ะแผดเผาผวิ เนอ้ื ของเขาจนหมดสภาพ

“แตถ่ า้ ไป๋ ไมอ่ นุญาต ผมก็จะยนื ยนั ทร่ี อจนกวา่ ไป๋ จะใจออ่ นใหผ้ ะ...”

เขาสดู ลมหายใจลกึ เขา้ ไปเตม็ ปอด กอ่ นจะตดั สนิ ใจทาในสง่ิ ทค่ี นตรงหนา้
ก็คงจะคาดไมถ่ งึ เขาเอามอื ทงั้ สองขา้ งโอบดา้ นหลงั คอของอฐิ กอ่ นจะออกแรง
กดศรี ษะของมนั ใหก้ ม้ ลงมาดว้ ยระยะหา่ งทไี่ มถ่ งึ คบื

รมิ ฝี ปากของมนั ทยี่ ังพดู ออ้ นวอนไมห่ ยดุ ในตอนแรกประกบกบั รมิ ฝี ปาก
ของเขาทร่ี ออยไู่ วอ้ ยา่ งพอดบิ พอดี หมดเหตผุ ลทจ่ี ะวง่ิ หนคี นตรงหนา้ ไรข้ อ้ กงั ขา
ทจ่ี ะโอบกอดความรกั ทเี่ ขาเองก็รอมานานแสนนาน รมิ ฝีปากของคนทงั้ คปู่ ระทับไว ้
ซงึ่ กนั และกนั ดวงตาของมนั เบกิ กวา้ งขน้ึ เลก็ นอ้ ย กอ่ นจะคอ่ ยๆ หรลี่ งกลายเป็ น
หลบั ตาเพอื่ โอบกอดรสสมั ผัสของคนตรงหนา้ พวกเขาคอ่ ยๆ แลกเปลย่ี น
ความสมั พันธแ์ ละปลอ่ ยหวั ใจของตา่ งฝ่ ายตา่ งตระกองกอดกนั อบอนุ่ และปิตสิ ขุ ท่ี
ไดส้ นิ้ สดุ ซงึ่ การรอคอย

ราวกบั จะเป็ นรสสมั ผสั ทตี่ า่ งฝ่ ายตา่ งโหยหาซง่ึ กนั มาแสนนาน

มอื ทงั้ สองของอฐิ ตระกองกอดอกี ฝ่ ายจากแผน่ หลงั ในขณะทไ่ี ป๋ ก็โอบมอื
ทัง้ สองขา้ งไวต้ รงทา้ ยทอยของคนทเี่ ขาเฝ้ามองมานานอยา่ งออ้ ยองิ่

ตา่ งฝ่ ายตา่ งปลอ่ ยใหร้ า่ งกายและจติ ใจของทงั้ คไู่ ดท้ าความรจู ้ กั ซงึ่ กนั และ
กนั อยา่ งชา้ ๆ ราวกบั วา่ โลกภายนอกทงั้ ใบจะหยดุ หมนุ ใหค้ นสองคนนไ้ี ดเ้ รยี นรกู ้ นั
และกนั อยา่ งไมร่ จู ้ บ ไป๋ เลอ่ื นมอื ไปลบู ไลท้ า้ ยทอยของคนตรงหนา้ อยา่ งจะ
ตอ้ งการรบั รวู ้ า่ คนตรงหนา้ นมี้ อี ยจู่ รงิ ความรกั ของเขาตรงหนา้ ไมใ่ ชแ่ คฝ่ ันในคนื
หนงึ่ ทเี่ มอื่ ตน่ื ขนึ้ ก็จะเหอื ดแหง้ ไป สายตาของไป๋ ลมื ตามองคนตรงหนา้ และ
พยายามจะบนั ทกึ ความทรงจาทแ่ี สนดนี ไี้ วใ้ นสมองของเขาใหม้ ากทสี่ ดุ ไมเ่ ป็ นไร
หากวนั หนง่ึ ขา้ งหนา้ ความสมั พนั ธน์ จี้ ะจบลง อยา่ งนอ้ ย วนั นก้ี ็จะเป็ นหนง่ึ ในอกี
วันทด่ี ที ส่ี ดุ ในชวี ติ

รสชาตจิ มุ พติ ใหร้ สหวานอบอวลดว้ ยรัก
แตม่ นั กแ็ ฝงไวด้ ว้ ยความฝื ดขมของรอคอยของทัง้ คทู่ นี่ านกนั จนตา่ งฝ่ าย
ตา่ งกเ็ กอื บจะถอดใจ
อฐิ บอกไป๋ วา่ จะวา่ จะไมใ่ หเ้ ขาหนอี กี ตอ่ ไป เขาก็อยากจะบอกมนั วา่ เขากจ็ ะ
เลกิ วง่ิ หนจี ากความรักทม่ี ตี อ่ มนั อกี เหมอื นกนั

อยา่ งนอ้ ย มนั ก็คอื ความรกั ทดี่ ที สี่ ดุ ทเ่ี ขาเคยมี
อยา่ งนอ้ ย มนั กค็ อื ความหวังทเ่ี ป็ นยงิ่ กวา่ ความฝัน
อยา่ งนอ้ ย มนั กค็ อื ความทรงจาทเ่ี ขารกั และหวงแหนทสี่ ดุ ทเ่ี ขาจะพงึ รกั ษา
ไวไ้ ด ้

วันน้ี มนั กลบั มายนื ตอ่ หนา้ เขาอกี ครงั้ แลว้
มนั บอกวา่ อยา่ หนจี ากมนั อกี
แตเ่ ขากอ็ ยากบอกมนั เหมอื นกนั วา่ มนั เองกห็ มดชว่ งเวลาบาดเจบ็ แลว้

กลบั มาไดแ้ ลว้ ...

อฐิ
กลบั มาทาใหเ้ ขาตกหลมุ รักอยา่ งหวั ปักหวั ปาอกี สกั ที

เขาคอ่ ยๆ หยบิ กาวนส์ ฝี ่ นุ ทม่ี นั พงึ่ คนื เขาตดิ ลงไปบนหขู องมนั อกี ครงั้ อยา่ ง
เบามอื สว่ นมนั กเ็ อาเกยี รส์ ขี าวมาตดิ ตราจองเขาไวท้ หี่ อู กี ขา้ งของเขาดว้ ยเชน่ กนั

หวงั วา่ เกยี รส์ ขี าวจะไดค้ กู่ บั กาวนส์ ฝี ่ นุ ไปตราบนานเทา่ นาน

จบเกยี รส์ ขี าวกบั กาวนส์ ฝี ่ นุ ภาค 1

.
.
.
.
.