เกียร์สีขาวกับกาวน์สีฝุ่น

“พอดกี มู เี รอื่ งขอใหช้ ว่ ยหน่อยหวะ”

“วา่ ”

“คอื ไอเ้ พยี วมนั ชอบเดก็ คณะมงึ อะ มนั เลยใหก้ มู าถามวา่ จะขอใหม้ งึ ชว่ ยมนั
จบี หน่อยไดเ้ ปลา่ พอดมี นั ไมม่ คี นรจู ้ กั อยใู่ นคณะแพทยเ์ ลย มแี คม่ งึ กบั ไอว้ า่ นสอง
คน” อฐิ พดู ขนึ้ มาเมอื่ ไป๋ หนั ไปมองหนา้ เพอื่ รอฟังคาตอบ

“หอื ”

“แตถ่ า้ ไมส่ ะดวกกไ็ มเ่ ป็ นไรนะเวย้ เดย๋ี วไอเ้ พยี วกบั กหู าวธิ อี น่ื กนั ก็ได”้ อกี
ฝ่ ายรบี พดู ตอ่ เมอ่ื เหน็ วา่ เขาเงยี บไป

“ทม่ี งึ ชวนกไู ปเลน่ บอรด์ เกมก็เพราะเรอ่ื งนส้ี นิ ะ”

ไป๋ ยมิ้ ขน้ึ มาเมอ่ื คน้ พบเหตผุ ลทไ่ี ออ้ ฐิ มาทาตวั แปลกๆ กบั เขาไดแ้ ลว้ ทแ่ี ท ้
มนั จะตสี นทิ เขาเพอ่ื ชว่ ยไอเ้ พยี วจบี คนในคณะแพทยน์ เี่ อง

“เออ กป็ ระมาณนัน้ ” อฐิ ตอบแบบง่ายๆ

“ใครวะ”

“น้าหอม ดาวคณะมงึ อะ”

“ออ๋ ”

“เออ”

“กกู ็ไมค่ อ่ ยสนทิ นะ แตเ่ อาเป็ นวา่ กจู ะชว่ ยทาทชี่ ว่ ยไดแ้ ลว้ กนั ”

ไป๋ รบั ปากไปแบบไมค่ ดิ มาก ชว่ ยเทา่ ทจี่ ะชว่ ยไดก้ ็ครอบคลมุ ความหมาย
ชดั เจนแลว้ คอื เขาจะชว่ ยเทา่ ทอี่ ยากจะทาพอ ทเ่ี หลอื เดย๋ี วคอ่ ยโยนใหไ้ อว้ า่ นไป
ละกนั

“เออ ขอบคณุ แทนไอเ้ พยี วดว้ ย เดย๋ี วบอกมนั ให ้ มนั คงดใี จมาก มนั นเี่ พอ้
ถงึ ดาวคณะมงึ ใหก้ ฟู ังทกุ วนั ” อฐิ พดู พรอ้ มกบั รอยยม้ิ ทเ่ี ขาเหน็ ไมค่ อ่ ยบอ่ ยนัก
ความจรงิ ไออ้ ฐิ นเ่ี วลายม้ิ ก็ดมู คี วามเลวนอ้ ยลงไปเยอะเลย

“ความจรงิ บอกกแู ตแ่ รกกไ็ ดน้ ะ ไมต่ อ้ งมาลาบากชวนกไู ปเลน่ บอรด์ เกมให ้
วนุ่ วาย”

“เอาน่า จะไดส้ นทิ กนั ไว ้ ยงั ไงมงึ กบั วา่ นก็เดก็ โรงเรยี นเดยี วกบั กกู บั ไอ ้
เพยี วนะ มอี ะไรจะไดช้ ว่ ยกนั ”

“เออ โชคดมี งึ งัน้ กไู ปแลว้ ฝากบอกไอเ้ พยี วดว้ ยแลว้ กนั วา่ มอี ะไรใหช้ ว่ ยก็
บอกมา” เขาพดู พรอ้ มเปิดประตกู า้ วออกจากรถ

“ฝันด”ี

ไป๋ เถลไถลเดนิ เลอื กของกนิ มาตดิ หอ้ งไวส้ กั พักหนง่ึ ก็เดนิ กลบั ขนึ้ หอมา
ดว้ ยขนมและเครอื่ งดม่ื เต็มสองถงุ ได ้ พอออกจากลฟิ ทเ์ ลย้ี วหกั มมุ มากเ็ หน็ ลกู บดิ
ประตหู อ้ งของตวั เองมขี องแขวนไวอ้ ยกู่ อ่ นแลว้ เดนิ เขา้ ไปก็เจอวา่ เป็ นนมรสจดื
ขวดหนงึ่ แขวนไวเ้ หมอื นกบั ขา้ วตม้ ปลาหมกึ เมอ่ื วานเลย เพยี งแตว่ นั นม้ี มี กี ระดาษ
แปะไวท้ ถ่ี งุ หนง่ึ ใบดว้ ย

To… ไป่ ไป๋
นมนเ่ี ป็ นเครอื่ งดม่ื ทด่ี ตี อ่ สขุ ภาพ... ผมพดู ถกู ใชไ่ หมครบั หมอ?

From… 950

‘สรปุ วา่ คนทเ่ี อาขา้ วตม้ มาแขวนเมอื่ วานคอื ไอ ้ 950 นเี่ อง’

นายพนิ ตา้
ตอนที่ 9 : ความถข่ี องคลน่ื เสยี ง

หลงั จากทไ่ี ออ้ ฐิ บอกความตอ้ งการทแี่ ทจ้ รงิ ของมนั อะไรก็งา่ ยขน้ึ

ไออ้ ฐิ กบั ไอเ้ พยี วกลายมาเป็ นขาประจาของโรงอาหารคณะวทิ ยไ์ ปโดย
ปรยิ าย มนั บอกวา่ พวกมนั ตอ้ งมาเสนอหนา้ บอ่ ยๆ ใหน้ ้าหอมคนุ ้ เคย ไอเ้ พยี วเอา
ไลนก์ บั เบอรน์ ้าหอมจากเขาไปแลว้ ไมร่ วู ้ า่ มนั สานตอ่ ยงั ไงบา้ ง เขาเองกไ็ มค่ อ่ ยได ้
สนใจ รแู ้ คว่ า่ มพี วกมนั มารว่ มวงบอ่ ยๆ กส็ นุกดี

“เฮย้ ไออ้ ฐิ มงึ นฮี่ อตกวา่ ทก่ี คู ดิ ไวน้ ะเนยี่ ดดู ๊ ิ เพจแฟนคลบั มงึ คนกดไลค์
เกนิ หมนื่ คนแลว้ ”

วา่ นพดู ขนึ้ พรอ้ มกบั หนั หนา้ จอโทรศพั ทม์ อื ถอื ไปใหไ้ ออ้ ฐิ ดู วนั นม้ี นั อยใู่ น
ชดุ ชอ๊ ปสนี ้าเงนิ เขม้ อกี แลว้ พอมนั มานั่งอยใู่ นคณะวทิ ยท์ มี่ แี ตค่ นใสช่ ดุ นักศกึ ษา
บา้ งชดุ กาวนท์ าแลปบา้ ง มนั ก็กลายเป็ นจดุ เดน่ ขนึ้ มาอยา่ งชว่ ยไมไ่ ดเ้ ลย

“แอดมนิ เขาขยันโพสมงั้ กไู มค่ อ่ ยรเู ้ รอ่ื งอะไรหรอก”

ตวั ตน้ เรอ่ื งตอบแบบไมค่ อ่ ยสนใจอะไรนัก มนั กาลงั กม้ หนา้ กม้ ตาอา่ นแลป
ฟิสกิ สอ์ ยู่ วนั นเ้ี ป็ นวนั แรกทว่ี ชิ าฟิสกิ สจ์ ะมแี ลปหลงั จากทสี่ ปั ดาหแ์ รกอาจารยม์ า
พดู แนะนารายวชิ าเฉยๆ มนั ไมไ่ ดข้ ยนั หรอก มนั แคม่ คี วชิ เฉยๆ

“วนั นไี้ ป๋ เรยี นแลปฟิสกิ สท์ ตี่ กึ ไหนอะ”

เสยี งจากคนทนี่ ่ังขา้ งเขาดงั เป็ นคาถามขนึ้ ไอโ้ ฟคนั่นเอง ไอน้ กี่ ก็ ลายมา

เป็ นหนงึ่ ในขาประจาของกลมุ่ เขาไปแลว้ ตอนสปั ดาหแ์ รกมนั มาสง่ เขาตอนเชา้ แต่
พอสปั ดาหต์ อ่ มาเขาเอารถมาเรยี นเอง มนั กย็ งั มานั่งเรยี นแลว้ กก็ นิ ขา้ วกบั พวกเขา
เหมอื นเดมิ สงสยั มนั จะนับผมกบั ไอว้ า่ นเป็ นเพอ่ื นกลมุ่ เดยี วกบั มนั ไปเรยี บรอ้ ยแลว้
มงั้

“ตกึ วศิ วะอะ แลว้ มงึ หละ”

ไป๋ ตอบ วชิ าฟิสกิ สเ์ ป็ นวชิ าทใ่ี ชพ้ นื้ ทก่ี วา้ งกวา่ หอ้ งแลปเคมกี บั ชวี วทิ ยา
คณะแพทยอ์ ยา่ งเขากบั ไอว้ า่ นเลยตอ้ งระเหจ็ ไปทาแลปรว่ มกบั คณะวศิ วะ สว่ น
คณะเภสชั กบั ทันตะยงั คงใชต้ กึ วทิ ยาศาสตรเ์ หมอื นเดมิ

“ตกึ วทิ ยานแี่ หละ” ไป๋ ผงกหวั เป็ นเชงิ รับรู ้

“เฮย้ ๆๆ น้าหอมมาหวะ”

เสยี งของไอเ้ พยี วดงั ขน้ึ ในระดบั กระซบิ กระซาบขน้ึ ในโตะ๊ บคุ คลทเ่ี หลอื อนั
ไดแ้ กไ่ ป๋ อฐิ โฟค และวา่ นจงึ หนั ไปรอบๆ แทบจะพรอ้ มกนั น้าหอมกาลงั เดนิ มา
ทางนจ้ี รงิ ๆ ดว้ ย จะวา่ ไปเขากไ็ มค่ อ่ ยไดเ้ จอน้าหอมบอ่ ยเทา่ ไหรน่ ัก ดเู หมอื นเธอ
จะไมค่ อ่ ยไดเ้ ขา้ หอ้ งเลคเชอรเ์ ทา่ ไหร่

“ไป๋ วนั นไ้ี ป๋ เขา้ ประชมุ ดาวเดอื นหรอื เปลา่ ” เธอเอย่ พดู ขนึ้ ทันที ดเู หมอื น
เป้าหมายของการเดนิ มาทโี่ ตะ๊ จะเป็ นตวั เขา

“อมื เขาดิ กไ็ มไ่ ดต้ ดิ อะไรนะ” เขาตอบพลางลอบมองไอเ้ พยี ว มนั กาลงั กม้
หนา้ กม้ ตาเลน่ โทรศพั ทม์ อื ถอื อยา่ งขะมกั เขมน้

“ดเี ลย เราคงไมไ่ ดเ้ ขา้ อะไป๋ ตดิ แคสงาน มอี ะไรบอกเราแลว้ กนั นะ” ฝ่ าย
นัน้ พดู งา่ ยๆ

“ไดเ้ ลย”

“อา๊ ว นเี่ ดอื นวศิ วะไมใ่ ชเ่ หรอ” น้าหอมหนั ไปเอย่ ทกั ไออ้ ฐิ ทต่ี อนนกี้ าลงั นั่ง
ฟังเขาและน้าหอมพดู กนั อยู่

“อมื สวสั ดี เราชอื่ อฐิ ” ไออ้ ฐิ ตอบ เขายมิ้ ใหม้ นั นดิ หน่อย ในขณะทอี่ กี ฝ่ ายก็
ยมิ้ ตอบกลบั มาเชน่ กนั

“แลว้ ทาไมถงึ มาน่ังกบั ไป๋ หละ เป็ นบดั ดไี้ ป๋ เหรอ”

เสยี งหญงิ สาวเอย่ ถามพรอ้ มกบั รอยยมิ้ ไป๋ ทนี่ ่ังฟังอยถู่ งึ กบั สะดงุ ้ นอ้ ยๆ
ความจรงิ เขาตา่ งหากทตี่ อ้ งเทคแครไ์ ออ้ ฐิ ไมใ่ ชม่ นั ทตี่ อ้ งมาทน่ี สี่ กั หน่อย สว่ นไอ ้
โฟคก็หนั หนา้ มายม้ิ แหยๆ กบั เขา ไอน้ ต่ี า่ งหากทจี่ บั ไดเ้ ขาเป็ นบดั ดี้

“เปลา่ หรอก พอดเี พอื่ นเรามธี รุ ะใหไ้ ป๋ ชว่ ยนะ นเี่ พอื่ นเรานะ ชอ่ื เพยี ว”

ไออ้ ฐิ ตบบา่ ไหลเ่ พยี วเป็ นการแนะนา ไอเ้ พยี วเงยหนา้ ขน้ึ ยม้ิ ใหน้ ้าหอม
หนงึ่ ทถี ว้ นกอ่ นจะกม้ หนา้ กม้ ตาเลน่ มอื ถอื ตอ่ ทา่ ทางมนั คงจะเขนิ

“ออ๋ เขา้ ใจแลว้ งัน้ เราไปแลว้ นะไป๋ โชคด”ี น้าหอมหนั กลบั มาบอกเขาเป็ น
การจบบทสนทนา

ความจรงิ การทไี่ ออ้ ฐิ มาเสนอหนา้ กบั พวกเขาบอ่ ยๆ กถ็ อื เป็ นเรอื่ งทมี่ ี
ประโยชนอ์ ยา่ งมาก เพราะเขาจะไดไ้ มต่ อ้ งลาบากลาบนถอ่ ไปเทคแครม์ นั หรอื
จะตอ้ งปกปิดมนั ใหล้ าบาก เขาอาศยั วธิ ฝี ากตงั ใหไ้ อว้ า่ นซอ้ื ของมาแบง่ กนั กนิ
บอ่ ยๆ นแ่ี หละการเทคแครข์ องเขา งา่ ยดี ไวจ้ ังหวะดๆี คอ่ ยซอื้ อะไรจรงิ จงั ใหม้ นั

สว่ นไอโ้ ฟคหลงั จากทไ่ี มไ่ ดม้ าสง่ เขาตอนเชา้ แลว้ มนั กห็ นั มาซอื้ โน่นนใี่ ห ้
กนิ บา้ ง แตส่ ว่ นใหญม่ นั จะชอบเสนอตวั ถอื กระเป๋ าให ้ ตอนแรกเขาโคตรอดึ อดั
เพราะมนั ดตู ลกมากทจี่ ะใหผ้ ชู ้ ายมาถอื กระเป๋ าใหแ้ บบน้ี แตพ่ อมนั แยง่ บอ่ ยๆ เขาก็
ชนิ หลงั ๆ เขาเลยหาพวกหนังสอื แลปหรอื หนังสอื เรยี นมาใหม้ นั ถอื แทน จะไดไ้ ม่
ตอ้ งวนุ่ วายเถยี งกนั ใหล้ าบาก เตรยี มของมาใหม้ นั ถอื ซะเลย จบๆ ไป

ไอโ้ ฟคนเ่ี ป็ นมนุษยเ์ หมอื นคนเป็ นพช่ี ายคนโต นสิ ยั เหมอื นแบบชอบเทค
แครค์ นอนื่ ไปเรอื่ ย ขบั รถไปสง่ เอย อาสาไปซอ้ื ขา้ วใหเ้ อย ถอื กระเป๋ าใหเ้ อย ที่
สาคญั มนั ยม้ิ บอ่ ยมาก จะอธบิ ายไอโ้ ฟคยงั ไงดนี ะ มนั เป็ นคนมแี กม้ หน่อยๆ ชอบยมิ้
ตาหยแี บบโชวฟ์ ันเรยี งกนั เป็ นระเบยี บ มนั ไมไ่ ดย้ ม้ิ แบบคนขเ้ี กก๊ นะ แตย่ มิ้ แบบเดก็
ยมิ้ เวลาไดข้ องเลน่ อะไรแบบนัน้

ไอเ้ พยี วนกี่ ็อกี คน มนั ก็เป็ นมนุษยต์ วั ตดิ หนบึ มาพรอ้ มกบั ไออ้ ฐิ ตงั้ แตว่ นั ที่
ไออ้ ฐิ มาบอกเรอ่ื งน้าหอม มนั ก็มาเสนอหนา้ ทโ่ี ตะ๊ พวกเขาตลอด แตค่ วามจรงิ มนั ก็
ไมค่ อ่ ยพดู เรอื่ งน้าหอมเทา่ ไหรห่ รอก เหมอื นมาน่ังเป็ นกลมุ่ เพอ่ื นกนั มากกวา่ เวลา
เจอน้าหอมทมี่ นั กก็ ม้ หนา้ งดุ ๆ กบั โทรศพั ทม์ อื ถอื ไออ้ ฐิ บอกวา่ มนั เขนิ

เขาปรกึ ษาไอว้ า่ นเป็ นทเ่ี รยี บรอ้ ยเรอ่ื งทไ่ี ออ้ ฐิ มาบอก ความจรงิ เขาก็อยาก
ชว่ ยแหละ เพราะถา้ ไอเ้ พยี วมาทนี่ บี่ อ่ ยๆ เขากเ็ ทคแครบ์ ดั ดเี้ ขาซง่ึ ก็คอื ไอค้ งิ คอง
อฐิ ไดไ้ มย่ ากเย็นนัก สบายเขาไปเปลาะหนงึ่ สว่ นไอว้ า่ นกไ็ มไ่ ดข้ ดั อะไร มนั ดจู ะ

เตม็ ใจชว่ ยไอเ้ พยี วมากกวา่ เขาเสยี อกี อยา่ งวา่ แหละนะ ไอว้ า่ นมนั เป็ นคนอารมณ์
ดี เฟรนล่ี ชอบชว่ ยเหลอื คนอน่ื ไปเรอ่ื ย มนั ไมม่ ปี ัญหาอะไรหรอก ไมว่ า่ จะเรอ่ื งไอ ้
เพยี ว หรอื ไออ้ ฐิ หรอื ไอโ้ ฟคทมี่ านั่งหวั โดส่ ลอนกนั เตม็ โตะ๊ กนิ ขา้ วทงั้ เชา้ กลางวนั
เย็นแบบนี้

ตอนบา่ ยของวนั นเี้ ป็ นวชิ าแลปฟิสกิ ส์ หอ้ งแลปมสี ามหอ้ งใหญใ่ ชร้ ว่ มกนั
สองคณะแพทยก์ บั วศิ วะ หอ้ งแรกเป็ นแพทยล์ ว้ นไลล่ าดบั ไปเรอื่ ยๆ ตดั ตรงโตะ๊ ไอ ้
วา่ นพอดี สว่ นเขามาขนึ้ หอ้ งใหมอ่ ยหู่ อ้ งสองกบั คณะวศิ วะอกี สว่ นหนงึ่ ไออ้ ฐิ กอ็ ยู่
หอ้ งนด้ี ว้ ย สว่ นหอ้ งสดุ ทา้ ยเป็ นวศิ วะลว้ น ไอเ้ พยี วหลดุ ไปอยหู่ อ้ งนี้

แลปฟิสกิ สม์ หี อ้ งละ 12 โตะ๊ แลปวนั หนงึ่ จะทาพรอ้ มกนั 6 เรอื่ ง เรอื่ งละ 2
โตะ๊ ไออ้ ฐิ ไดร้ อบทตี่ รงกบั เขาพอดี เขาเลยทาแลปเหมอื นกบั มนั ทกุ อาทติ ย์ สว่ น
ไอว้ า่ นไอเ้ พยี วทอ่ี ยอู่ กี หอ้ งจะสลบั หวั ขอ้ กนั ไป ทาเหมอื นกนั แตจ่ ะเหลอื่ มสปั ดาห์
กนั ไมไ่ ดต้ รงกนั เหมอื นเขากบั ไออ้ ฐิ

“มงึ คดิ ความถข่ี องคลนื่ เสยี งไดเ้ ทา่ ไหรว่ ะ”

เสยี งของไออ้ ฐิ ดงั ขนึ้ ไมห่ า่ งจากเขาไปเทา่ ไหร่ หมอไป๋ ทก่ี าลงั กม้ หนา้ กม้
ตาทารพี อรต์ แลปจงึ หนั ไปทางฝ่ังขวาตามทม่ี าของเสยี งแลว้ กพ็ บวา่ จมกู เขา
เกอื บจะชนหมู นั อยแู่ ลว้ มนั ยนื่ หนา้ มาดรู พี อรต์ ทเ่ี ขากาลงั เขยี นในระยะใกลม้ าก
ใกลใ้ นระยะทเ่ี ขาจะเหน็ รอยลกั ยม้ิ ของมนั ไดช้ ดั มากเลยทเี ดยี ว

“ไอส้ ดั มาไมใ่ หซ้ มุ่ ใหเ้ สยี ง”

เขาเอย่ ดา่ มนั เบาๆ แตม่ นั ก็ดไู มไ่ ดส้ นใจอะไรเขามากนัก มนั หยบิ เกา้ อแี้ ถว
นัน้ มาแทรกตวั นั่งรว่ มกบั เขาบนโตะ๊ แลป เพอ่ื นในโตะ๊ เงยหนา้ ขน้ึ มามองเลก็ นอ้ ย
วา่ ทาไมถงึ มเี ดก็ วศิ วะมานั่งรวมกบั พวกหมอดว้ ย แตพ่ อไมเ่ หน็ เขาพดู อะไร เพอื่ น
ในโตะ๊ แลปคนอนื่ กก็ ม้ หนา้ กม้ ตาเขยี นงานกนั ตอ่

“ตกลงมงึ คดิ ไดเ้ ทา่ ไหร่”

มนั เอารพี อรต์ แลปของเขามาเปิดรอ้ื ดอู ยา่ งหาคาตอบ มนั พลกิ ไปพลกิ
มาแลว้ ก็จดๆ ผลของเขาไปในรพี อรต์ ของมนั เฉยเลย

“เฮย้ มงึ ลอกไดไ้ งวะ ผลการทดลองมงึ ไดเ้ ทา่ ไหรเ่ อาไปคานวณเองดิ มนั
ตอ้ งไดไ้ มเ่ ทา่ กนั ” เขาพดู พลางดงึ รพี อรต์ แลปคนื จากมอื มนั

“เออๆ กจู ดวธิ คี ดิ ไปกอ่ น เดย๋ี วกเู อาไปแทนคา่ ผลแลปของกลมุ่ กเู องน่า”
มนั ตอบออกมา

“เป็ นวศิ วะภาษาไรวะ มาน่ังลอกแลปฟิสกิ สจ์ ากหมอเนย่ี ” ไป๋ บน่ พมึ พา

“กไู มไ่ ดล้ อกจากหมอ กลู อกจากมงึ ตา่ งหาก”

“แลว้ มนั ตา่ งกนั ยงั ไงวะ”

“ตา่ งส”ิ

“เออๆ ชา่ งมงึ เหอะ”

“เดย๋ี วมงึ ไปประชมุ ดาวเดอื นเย็นนยี้ ังไง”

ไออ้ ฐิ เอย่ ถามขณะทย่ี งั ลอกรพี อรต์ เขาไมห่ ยดุ เยน็ นม้ี ปี ระชมุ ดาวเดอื น
คณะดว้ ย คณะวศิ วะอยตู่ ดิ รัว้ หนา้ มหาวทิ ยาลยั สว่ นคณะวทิ ยท์ ป่ี ระชมุ คอ่ นไป
เกอื บทา้ ยมหาวทิ ยาลยั ถา้ เดนิ ไปลนิ้ กค็ งไหลมารวมทค่ี อหอยพอดี แตถ่ า้ ขบั รถไป
ก็วนุ่ วายอกี เพราะทจี่ อดรถคณะวทิ ยใ์ นเวลาแบบนคี้ งหาไดไ้ มง่ า่ ยนัก

“ขบั รถไปมงั้ ” เขาตอบไปสง่ ๆ

“ซอ้ นจกั รยานกไู ปดิ วันนกี้ เู อาจกั รยานมา” ไออ้ ฐิ พดู ทงั้ ทก่ี ม้ หนา้ เขยี นรี
พอรต์ อยู่

“ไมเ่ อาอะ ยางแบนพอดี แคม่ งึ คนเดยี วจกั รยานกค็ งจะแทบรับน้าหนักไม่
ไหวแลว้ ”

คอื ไออ้ ฐิ นไ่ี มใ่ ชค่ นอว้ นนะ แตม่ นั เป็ นคนสงู น่าจะสงู เกนิ รอ้ ยแปดสบิ แถม
ตวั มนั ก็มแี ตก่ ลา้ มเตม็ ไปหมด มนั ดแู บบเป็ นคนตวั หนาๆ มากกวา่

“ตวั มงึ เลก็ แคเ่ นยี้ ทาอะไรยางจกั รยานกไู มไ่ ดห้ รอกน่า ทจี่ อดรถคณะวทิ ย์
หายากนะเวย้ ตอนนี้ เดย๋ี วหาวา่ ไมเ่ ตอื น” ไออ้ ฐิ หนั หนา้ มาพดู กบั เขา

“คดิ แป๊ บ”

“คดิ เชย่ี ไรนักหนาวะ แคซ่ อ้ นจกั รยาน”

“เออๆ แตข่ ากลบั มงึ วนมาสง่ กทู ร่ี ถดว้ ยนะ” เขาพดู

“เออ กกู ว็ า่ จะตดิ รถมงึ กลบั หออยแู่ ลว้ ทงิ้ จกั รยานไวค้ ณะนแี่ หละ”

“อา๊ ว”

“กลู อกเสร็จและ กกู ลบั ไปทางานตอ่ แลว้ นะ เลกิ เรยี นเจอกนั หนา้ หอ้ งแลป
นแี่ หละ เดย๋ี วเดนิ ลงไปดว้ ยกนั ” มนั พดู แบบตดั บทก็จะลกุ กลบั ไปโตะ๊ ของมนั เฉย
อะไรของมนั วะ บทจะมากม็ า บทจะไปกไ็ ป เดาใจยากฉบิ หาย ไอน้ ่ี

นายพนิ ตา้
ตอนที่ 10 : ถนนจกั รยาน

“ขน้ึ มาด”ิ

ไออ้ ฐิ พดู หลงั จากทข่ี น้ึ ครอ่ มจกั รยานตรงคนขบั เป็ นทเี่ รยี บรอ้ ยแลว้ มนั ยงั
ใสเ่ สอ้ื ชอ๊ ปทใ่ี ชท้ าแลปอยเู่ ลย สว่ นตวั เขาถอดเสอ้ื กาวนแ์ ลว้ เอามาถอื ไวแ้ ทน

“กวู า่ กเู ดนิ กไ็ ดห้ วะ กตู วั หนัก กกู ลวั ลม้ ” ไป๋ พดู ออกมาอยา่ งตดั สนิ ใจ

“ขน้ึ ๆ มาเถอะน่า เพอ่ื นกบู างคนอว้ นกวา่ มงึ ตงั้ เยอะกยู งั เคยป่ันใหซ้ อ้ น
มาแลว้ เอาอะไรกบั คณุ หมอตวั บางเฉียบอยา่ งมงึ วะ” ไออ้ ฐิ หนั มาพดู แกมบน่ ๆ

“แตถ่ า้ ลม้ มงึ หา้ มมาดา่ กนู ะเวย้ ”

“เออๆ ขน้ึ ๆ มาเหอะ”

ไป๋ ไมต่ อ่ ความยาวสาวความยดื แตจ่ ดั การขนึ้ ครอ่ มจกั รยานไออ้ ฐิ เพอื่ มงุ่
หนา้ สคู่ ณะวทิ ย์ ความจรงิ ไออ้ ฐิ ก็ถอื วา่ เป็ นคนดงั พอสมควรเลยมงั้ เพราะตอนลง
มาใตค้ ณะพรอ้ มกบั มนั มที งั้ เพอ่ื นทงั้ รนุ่ พท่ี กั มนั เตม็ ไปหมด อยา่ งวา่ แหละนะ มนั
ทัง้ หนา้ ตาดที งั้ เลน่ กฬี าเกง่ เวลามนั ขยนั ฉกี ยมิ้ กค็ งจะมคี นหลงเสน่หม์ นั อยไู่ มน่ อ้ ย

“เชยี่ ยย ไออ้ ฐิ เดย๋ี วนถ้ี งึ ขนั้ จบี หมอแลว้ เหรอวะ ฮา่ ฮา่ ฮา่ ”

เสยี งตะโกนแซวดงั โหวกเหวกโวยวายมาจากโตะ๊ หนิ ออ่ นตอนทไ่ี ออ้ ฐิ ปั่น
จักรยานผา่ นโตะ๊ ไปพรอ้ มเขา เขาพอจาหนา้ ได ้ เหมอื นเจา้ ของเสยี งจะเป็ นเพอ่ื น
รนุ่ เดยี วกบั ไออ้ ฐิ เขาจาหนา้ ไดจ้ ากหอ้ งแลปฟิสกิ ส์

“จบี พอ่ งมงึ ส”ิ

ไออ้ ฐิ ตะโกนตอบออกไปอยา่ งกวนตนี เสยี งดา่ ของมนั เรยี กเสยี งฮาครนื
จากคนบนโตะ๊ ไดอ้ ยา่ งดี ทา่ ทางพวกมนั จะแซวไออ้ ฐิ เลน่ มากกวา่ จะคดิ จรงิ จงั
เพราะพอไออ้ ฐิ ตะโกนดา่ พวกมนั กข็ าและไมส่ นใจเขาอกี ซง่ึ น่ันก็ดแี ลว้ มนั คง
พลิ กึ ชะมดั ถา้ เขาจะโดนผชู ้ ายมาจบี แคค่ ดิ ก็ตลกแลว้

“มงึ ไมต่ อ้ งไปสนใจนะ พวกนม้ี นั ปากหมาพดู เลน่ ไปงนั้ แหละ”
ไออ้ ฐิ พดู ขนึ้ ทงั้ ทยี่ งั คงขมกั เขมน้ ป่ันจักรยานตอ่ ไป พอสน้ิ คาพดู ไดไ้ มน่ าน
มนั ก็หกั เลย้ี วจกั รยานออกจากทางจกั รยานทแ่ี ทรกตวั ไปตามทางเดนิ ของ
นักศกึ ษา มนั หนั มาปั่นจกั รยานตรงทางถนนรถยนตแ์ ทน ดเู หมอื นทางแถบนจี้ ะมี
คนสญั จรไปมานอ้ ยกวา่

“เกาะเอวกไู วไ้ ดน้ ะ” มนั พดู ขนึ้ ดว้ ยน้าเสยี งเรยี บๆ
“ไมเ่ อาอะ ตลกฉบิ หาย” เขาเถยี ง
“ขา้ งหนา้ มนั มลี กู ระนาด เดย๋ี วกไ็ ดล้ ม้ หนา้ ควา่ หรอกมงึ ”
“แลว้ มงึ จะมาปั่นบนถนนทาไมวะ เมอ่ื กปี้ ั่นอยตู่ รงทางจกั รยานอยกู่ ็ดอี ยลู่ ะ”
“กรู าคาญพวกปากหมา”

“เชย่ี อฐิ !”

เสยี งของเขาอทุ านขน้ึ อยา่ งตกใจพรอ้ มกบั ควา้ เอวของคนตรงหนา้ ไวอ้ ยา่ ง
ตกใจ ใชแ่ ลว้ ไออ้ ฐิ ป่ันขา้ มลกู ระนาดอยา่ งทม่ี นั เตอื นไว ้ แตม่ นั ไมไ่ ดบ้ อกไวส้ กั คา
วา่ มนั จะไมล่ ดความเรว็ ลงแบบนเ้ี ลย คนบา้ คนบอทไ่ี หนปั่นจกั รยานขา้ มลกู ระนาด
แบบไมล่ ดความเรว็ วะ นย่ี ังดวี า่ ลกู ระนาดทมี่ หาวทิ ยาลยั ไมไ่ ดช้ นั มาก ไมง่ ัน้ ไดล้ ม้
หนา้ แหกทัง้ คแู่ น่

“กก็ บู อกแลว้ ใหร้ ะวัง”

ฝั่งคนขบั พดู ดว้ ยน้าเสยี งเรยี บๆ แตถ่ า้ ใครมองอยใู่ นเวลานค้ี งจะเหน็ รอยยมิ้
แบบปิดไมม่ ดิ ของคนทก่ี าลงั ปั่นจกั รยานอยา่ งสบายใจเฉบิ นี่ เสยี ดายวา่ ไป๋ ไม่
สามารถมองเหน็ เขาเลยไมม่ โี อกาสไดร้ วู ้ า่ รอยยม้ิ ของไออ้ ฐิ ในเวลานมี้ นั สวา่ งไสว
แคไ่ หน

“ไอเ้ ชย่ี อฐิ !”

หมอไป๋ อทุ านขนึ้ อกี รอบอยา่ งไมท่ นั ขาดคา เขาเพง่ิ ปลอ่ ยเอวไออ้ ฐิ ไปได ้
เมอ่ื ก้ี มนั กพ็ าเขาตะลยุ ลกู ระนาดอกี รอบ ตอนแรกเขาคดิ วา่ มนั จะไดบ้ ทเรยี นวา่
ตอ้ งลดความเร็วลง แตเ่ ขาคดิ ผดิ มนั ไมไ่ ดช้ ะลอจกั รยานเลย เขาจงึ เสยี หลกั และ
ตอ้ งจบั เอวมนั เพอื่ พยงุ การทรงตวั เอาไวอ้ กี รอบ

“กบู อกใหม้ งึ ระวงั แลว้ นะ”

“กรู วู ้ า่ มงึ บอกใหก้ รู ะวัง แตก่ ไู มร่ วู ้ า่ มงึ จะปั่นจกั รยานไดเ้ ชยี่ แบบน้ี ใครสง่ั
ใครสอนใหม้ งึ ไมล่ ดความเรว็ ลงเลยตอนขนึ้ ลกู ระนาดวะฮะ รบี ไปเฝ้ายมบาลรไึ ง
มงึ ”

“กจ็ บั เอวกไู วก้ ส็ น้ิ เรอ่ื ง เรง่ ๆ ลดๆ มนั ปั่นเหนอ่ื ยนะเวย้ ” มนั เถยี งมาอยา่ ง
ขา้ งๆ คๆู

“ถา้ กลู ม้ ลงไปหนา้ แหกใครจะรับผดิ ชอบ หมอเลสคิ ยง่ิ สง่ั ใหก้ งู ดเลน่ อะไร
ผาดโผนอยเู่ นยี่ ถา้ หนา้ ฟาดแลว้ กระจกตากหู ลดุ มงึ จะรบั ผดิ ชอบกยู งั ไง กไู มอ่ ยาก
กลบั ไปใสแ่ วน่ หนาเตอะแบบแตก่ อ่ นแลว้ นะเวย้ ”

ไอไ้ ป๋ กน่ ดา่ ไออ้ ฐิ อยา่ งรัวเป็ นชดุ แตก่ อ่ นเขายงั ยงั้ ๆ ปากไวบ้ า้ ง แตต่ อน
หลงั พอสนทิ กนั มากขนึ้ กร็ นู ้ สิ ยั กนั ดี ไมร่ จู ้ ะเงยี บทาไม ดา่ มนั นแ่ี หละ ดา่ มนั ใหม้ นั
สานกึ

“ใสแ่ วน่ เหมอื นแตก่ อ่ นก็ดอี ยแู่ ลว้ ” อกี ฝ่ ายตอบกลบั มาดว้ ยเสยี งเบาๆ

“ระวงั ”

ไอค้ นขบั จอมป่ วนในเวลานพ้ี ดู ขน้ึ อกี เมอื่ เหน็ วา่ ขา้ งหนา้ มลี กู ระนาดอกี ชดุ
ใหญ่ มนั ไมพ่ ดู เปลา่ แตย่ ังเอามอื ขา้ งขวาของมนั มาควา้ มอื ขา้ งขวาของเขาทไ่ี มไ่ ด ้
ถอื ของอยใู่ หไ้ ปจบั เอวมนั ดว้ ย หรอื ถา้ จะใหพ้ ดู ใหถ้ กู จับหนา้ ทอ้ งของมนั มากกวา่
พอมอื ของไป๋ ไดส้ มั ผสั กบั หนา้ ทอ้ งของไออ้ ฐิ แลว้ ก็ไดแ้ ตส่ ะทอ้ นใจ ขนาดแคโ่ ดน
จากนอกเสอ้ื ยงั รเู ้ ลยวา่ ซกิ แพคของมนั แขง็ และแน่นขนาดไหน หนุ่ ของมนั โคตร
นักกฬี า สว่ นหนุ่ ของเขาไมต่ อ้ งพดู ถงึ ไมม่ คี วามแข็งแรงสกั นดิ อยา่ วา่ แตฟ่ ิต
กลา้ มเลย แคด่ งึ ตวั เองใหไ้ ปวงิ่ ทฟ่ี ิตเนสใตห้ อนเ่ี ขายงั ไมค่ อ่ ยอยากจะทาเลย

“เชยี่ ย”

ไป๋ ไมม่ โี อกาสตดั สนิ ใจมากนัก เพราะไมท่ นั ขาดคาไออ้ ฐิ ลอ้ หนา้ ของ
จักรยานก็สมั ผัสกบั ลกู ระนาดไปแลว้ เขาถอื คตปิ ลอดภยั ไวก้ อ่ นโดยการควา้ เอวไอ ้
คนตรงหนา้ ไวแ้ น่น นถ่ี า้ รวู ้ า่ มนั จะปั่นจักรยานไดห้ มาไมร่ บั ประทานแบบนน้ี ะ เขาสู ้
ยอมเอารถเขามาวนหาทจ่ี อดซะยังจะดกี วา่ ไอไ้ ป๋ นะไอไ้ ป๋ ไมน่ ่าไวใ้ จไอค้ งิ คอง
บา้ พลงั จอมเถอื่ นนเ่ี ลย

“จบั เอาไวใ้ หด้ นี ะมงึ ถา้ ควา่ ไป แผนจะเป็ นเดอื นมหาวทิ ยาลยั ของมงึ ลม่
แน่”

ไออ้ ฐิ พดู ดว้ ยเสยี งดงั ไปกวา่ กระซบิ ไปแคน่ ดิ เดยี ว แตน่ ่ันกแ็ ทบไมม่ ปี ัญหา
ในการไดย้ นิ เลย แคน่ หี้ นา้ ของเขากแ็ ทบจะแนบกบั แผน่ หลงั ไอค้ นตรงหนา้ นอ่ี ยู่
แลว้

“ทาอยา่ งกอู ยากเป็ นตายหา่ งนั้ แหละ” เขาตอบแบบประชด

“ไมอ่ ยากเป็ นแลว้ จะลงแขง่ ทาไม”

“ไมต่ อ้ งมาทาปัญญาออ่ น มงึ น่ันแหละเป็ นคนทา้ ก”ู

“กไู มน่ ่าทา้ มงึ เลย” ไอว้ ศิ วะตรงหนา้ เขาพดู ดว้ ยเสยี งเบาราวกบั จะราพงึ กบั
ตวั เองมากกวา่ พดู กบั เขา

“ไมต่ อ้ งมาพดู มาก กจู ะเอากาวนข์ องกคู นื ใหไ้ ด”้

“มงึ อยากไดค้ นื ขนาดนัน้ เชยี วเหรอ กาวนม์ งึ ทใ่ี สอ่ ยทู่ ห่ี กู เู นย่ี ”
“เออดิ นมี่ นั ของรกั ของหวงกเู ลยนะ กไู มน่ ่าหลวมตวั ใหม้ งึ ไปเลย”
“ทาไม คนอยา่ งกมู นั แยม่ ากนักหรอื ไง”
“กแู คอ่ ยากไดข้ องกคู นื มงึ รบี ตดั สนิ ใจสกั ทวี า่ จะใชส้ ทิ ธจิ์ ะสงั่ อะไรกู ใหก้ ู
เป็ นเบใ๊ หม้ งึ สกั วนั มะ เดย๋ี วกจู ะคอยวง่ิ ซอื้ ขา้ วซอ้ื น้าใหม้ งึ แตพ่ อใชก้ เู สร็จกค็ นื
ตมุ ้ หกู มู า”

“ฟังดดู นี ะ แตก่ ไู มเ่ อาหรอก”
“แลว้ มงึ จะเอายงั ไง”
“ชนะกใู หไ้ ดส้ ”ิ
“รางวัลเดอื นมหาวทิ ยาลยั เนยี่ นะ”

“เออ”

“กแู มง่ ไมน่ ่าหลวมตวั ไปแขง่ กบั มงึ เลย นถ่ี า้ กรู วู ้ า่ มงึ มแี ฟนคลบั เยอะแยะ
ขนาดนกี้ ไู มม่ าแขง่ กบั มงึ ใหเ้ สยี เวลาหรอก แมง่ โคตรไมแ่ ฟรเ์ กม เสยี เวลากฉู บิ
หาย กนู ไี่ มน่ ่าหวั รอ้ นกบั ปากมงึ เลย”

ไป๋ ยงั คงบน่ ไมห่ ยดุ ตอนนัน้ เขาหมน่ั ไสไ้ ออ้ ฐิ นม่ี าก แตต่ อนนไ้ี มค่ อ่ ยจะ
เป็ นแลว้ อยา่ งวา่ แหละนะ พอสนทิ กนั มากขน้ึ เขาก็รวู ้ า่ บางทไี ออ้ ฐิ มนั ก็แคก่ วนตนี
ไปตามนสิ ยั

“ความจรงิ กกู ไ็ มน่ ่าทา้ มงึ แขง่ เลย”

“ทาไม กลวั แพก้ หู รอื ไง ไออ้ ฐิ เอย๊ คอยดรู อบตอบคาถาม กตู อ้ งชงิ คะแนน
จากกรรมการมาชนะมงึ ใหไ้ ด”้

“กแู มง่ ไมอ่ ยากใหม้ งึ ชนะเลย”

“ทาไม หวงกาวนอ์ ะไรนักหนา คนื ๆ กมู าเหอะ มงึ นก่ี บ็ า้ การแขง่ ขนั จรงิ ๆ”

“กไู มไ่ ดห้ วงกาวนม์ งึ เทา่ ไหรห่ รอก”

“งนั้ มงึ ก็กลวั เสยี หนา้ หละสิ มงึ มนั ฮอตมากสนิ ะ ไออ้ ฐิ ผมู ้ แี ฟนคลบั ในเฟส
กวา่ หมนื่ คน คงมคี นเขา้ มาใหเ้ ลอื กไมห่ วาดไมไ่ หวเลยหละส”ิ

“กไู มอ่ ยากใหม้ งึ เดน่ ไปกวา่ นตี้ า่ งหาก” ไออ้ ฐิ ตอบมาดว้ ยเสยี งเบา

“ทาไมวะ กเู ดน่ แลว้ จะทาไม”

“ไมร่ ดู ้ ิ กวู า่ มงึ เป็ นแคเ่ ด็กเรยี นบา้ ตาราแวน่ หนาเตอะแบบตอนม.ปลายกด็ ี
อยแู่ ลว้ ”

สนิ้ คาตอบสดุ ทา้ ยของอฐิ กไ็ มม่ คี าพดู ใดเกดิ ขนึ้ ระหวา่ งชายทงั้ สองคนอกี
หากถา้ มใี ครสกั คนกาลงั จับตามองทัง้ คอู่ ยกู่ ค็ งไดแ้ ตต่ งั้ คาถามวา่ ทาไมถนน
ขา้ งหนา้ ก็ตดั เขา้ มาสทู่ างราบแลว้ แตค่ นหนง่ึ กย็ งั ไมป่ ลอ่ ยมอื จากอกี คนอกี แตไ่ ม่
มสี ายตาไหนและบทสนทนาใดแทรกกลางระหวา่ งความเงยี บของคนทัง้ คนู่ ้ี คน
หนงึ่ ยงั คงมงุ่ หนา้ ป่ันจกั รยานตอ่ ไปเรอื่ ยๆ และอกี คนกย็ งั คงซอ้ นทา้ ยตอ่ ไปอยา่ ง
ไมถ่ ามจดุ มงุ่ หมาย

หรอื ความเงยี บจะเป็ นคาตอบทแี่ ทจ้ รงิ ของเขาทัง้ สองคน

นายพนิ ตา้
ตอนที่ 11 : โรตสี ายไหม

การประชมุ วนั นมี้ หี ลกั ใหญใ่ จความอยขู่ อ้ เดยี ว

น่ันคอื พวกเขาตอ้ งไปเขา้ คา่ ยผนู ้ าของมหาวทิ ยาลัย คา่ ยนไ้ี มใ่ ชค่ า่ ยดาว
เดอื น แตเ่ ป็ นคา่ ยบม่ เพาะผนู ้ ากจิ กรรมของมหาวทิ ยาลยั โดยสโมสรนักศกึ ษา
กลางกาหนดใหแ้ ตล่ ะคณะสง่ ตวั แทนมาคณะละสองคน โดยเป็ นประธานชนั้ ปีปี
หนงึ่ และดาวหรอื เดอื นอกี หนงึ่ คน อยา่ งทบ่ี อกวา่ สโมสรกลางเนน้ ย้ามากดาวกบั
เดอื นไมไ่ ดค้ ดั ทหี่ นา้ ตาแตค่ ดั ทค่ี วามสามารถ ดาวกบั เดอื นเลยตดิ รา่ งแหตอ้ งไป
เขา้ คา่ ยพฒั นาความเป็ นผนู ้ าอะไรนดี่ ว้ ย บวกลบคณู หารในใจแลว้ หมอไป๋ ก็ไดแ้ ต่
คดิ วา่ ซวยแน่ เพราะทา่ ทางน้าหอมจะตอ้ งตดิ แคสงานแน่ๆ อยา่ งนอ้ ยก็ตอนทบ่ี อก
เขาหละนะ สว่ นคณุ เธอจะตดิ จรงิ หรอื ไมต่ ดิ จรงิ เขากไ็ มร่ ู ้

ทนั ทที ไ่ี ออ้ ฐิ ฟังนายกสโมสรประกาศเสร็จมนั กห็ นั มาถามเขาทนั ทวี า่ เขาจะ
ไปไหม ซกั ไซไ๊ ลเ่ รยี งไปกค็ น้ พบวา่ ไออ้ ฐิ นรี่ เู ้ รอ่ื งนอี้ ยแู่ ลว้ เพราะไอเ้ พยี วทางาน
อยใู่ นสโมสรสว่ นกลางน่ันเอง ไออ้ ฐิ ตกลงไปกบั ไอเ้ พยี วไวก้ อ่ นแลว้ เพราะมนั จะไป
เป็ นเพอื่ นเพอ่ื นมนั นั่นเอง แตฝ่ ่ ายของไป๋ กย็ งั ไดแ้ ตแ่ บง่ รบั แบง่ สู ้ ไมอ่ ยากไปเลย
แตด่ ทู า่ ทางน้าหอมจะตอ้ งเบย้ี วแน่ๆ

ขากลบั รอบนี้ จกั รยานไออ้ ฐิ เป็ นหมนั ไปเป็ นทเ่ี รยี บรอ้ ย เพราะไอเ้ พยี วเอา
รถยนตม์ าจอดไวท้ ค่ี ณะวทิ ย์ เรอื่ งอะไรทเ่ี ขาตอ้ งไปเสย่ี งตายกบั การปั่นจักรยาน
ผาดโผนของไอล้ งิ เถอ่ื นดว้ ย ไอเ้ พยี วจงึ ไดง้ านเป็ นสารถขี บั รถมาสง่ เขาทร่ี ถ วนั นี้
ไออ้ ฐิ ตอ้ งตดิ รถเขากลบั หอดว้ ยเพราะมนั ทง้ิ จกั รยานไวท้ ต่ี กึ ปลาวาฬแลว้ เขาก็
เออออหอ่ หมกอยา่ งวา่ ง่าย เหน็ แกน่ ้าใจทใี่ หซ้ อ้ นจกั รยาน

“รถสะอาดจงั วะ”

ไออ้ ฐิ พดู ขน้ึ เป็ นคาแรกเมอ่ื กา้ วขนึ้ มานั่งตาแหน่งขา้ งคนขบั จรงิ ๆ รถเขาก็
ไมไ่ ดส้ ะอาดมาก แตเ่ มอ่ื เทยี บกบั รถไออ้ ฐิ กส็ ะอาดมากทเี ดยี ว อยากนอ้ ยเบาะ
หลงั คนขบั กย็ งั บรรจคุ นได ้ ไมไ่ ดส้ มุ ๆ อะไรไวเ้ ต็มไปหมดอยา่ งรถไออ้ ฐิ มนั

“รถกไู มไ่ ดส้ ะอาดหรอก รถมงึ อะสกปรกมากกวา่ ” เขากดั ตอบ ไออ้ ฐิ ไมพ่ ดู
เถยี งอะไร แตเ่ อามอื ลบู ตรงโนน้ ตรงนขี้ องรถไปเรอ่ื ยเปื่อย

“แพงมากไหมวะ”

ไออ้ ฐิ ถามออกมาอยา่ งสนใจ ดกู ร็ วู ้ า่ มนั เป็ นคนชอบรถ และรถทเี่ ขาขบั ก็
เป็ นรถเปิดประทนุ ของแบรนดส์ ามแฉกยหี่ อ้ ดงั เสยี ดว้ ย ถงึ แมว้ า่ จะไปใชร่ ถลกั ชวั ร่ี
เสยี ทเี ดยี ว แตร่ าคากไ็ ลๆ่ กนั อยไู่ มน่ อ้ ย

“ไมร่ หู ้ วะ รถพอ่ ยมื พอ่ มาขบั ”

เขาตอบแบบเลยี่ งๆ ไป ความจรงิ เขารรู ้ าคาดเี ลยหละ แตไ่ มร่ จู ้ ะบอกไออ้ ฐิ
มนั ไปทาไม ถา้ มนั สงสยั จรงิ มนั กต็ อ้ งไปเสจิ ราคาหาเอาได ้ หรอื มหิ นาซา้ มนั
อาจจะรรู ้ าคาอยแู่ ลว้ กไ็ ด ้ ยง่ิ ชอบรถเป็ นทนุ เดมิ ก็น่าจะพอกะราคาในใจได ้ เขาตอบ
ไปกจ็ ะกลายเป็ นอวดรวยเสยี เปลา่ ๆ ความจรงิ ฐานะการเงนิ ทมี่ าจากสง่ิ ทพี่ อ่ แมท่ า
ไวใ้ หน้ กี่ ไ็ มใ่ ชเ่ รอื่ งน่าภมู ใิ จเทา่ ไหรน่ ะ อวดฉลาดยังดกี วา่ เสยี อกี อยา่ งนอ้ ยกด็ เู ป็ น
ความสามารถทม่ี าจากตวั เองอยา่ งแทจ้ รงิ

เขาแยกกบั ไออ้ ฐิ ตรงใตห้ อ ขากลบั มาดเู งยี บๆ นอยๆ ไมร่ เู ้ ป็ นอะไรของมนั
สว่ นเขาเองกป็ ลกี ตวั ไปซอ้ื บะหมก่ี งึ่ สาเร็จรปู มาตนุ ไวเ้ พม่ิ สกั หน่อย ของเกา่ ใกลจ้ ะ
หมดแลว้

แบกถงุ ขนึ้ มาถงึ หอ้ งกเ็ จอกบั ภาพเดมิ มขี องมาแขวนไวท้ ปี่ ระตลู กู บดิ อกี
แลว้ หลงั ๆ เขาก็เรมิ่ ชนิ ไอ ้ 950 มนุษยป์ รศิ นานั่นเอง ตงั้ แตเ่ ปิดเทอมมาไดเ้ กอื บ
สองอาทติ ยม์ นั กส็ ง่ ของมาใหเ้ ขาอยา่ งตอ่ เนอ่ื ง ตงั้ แตข่ า้ วตม้ ปลาหมกึ นมจดื ขนม
ชฟิ ฟอน น้าอดั ลม ลกู ชนิ้ ป้ิง ไปจนถงึ โรตสี ายไหมในวนั น้ี

ความจรงิ เขาพยายามจะจบั สงั เกตพฤตกิ รรมของมนั แตก่ ็แทบจะคาดเดา
ไมไ่ ดเ้ ลย คอื เวลาทม่ี นั เอามาสง่ ใหม้ นั ไมค่ อ่ ยมรี ปู แบบชดั เจนเทา่ ไหร่ อยา่ ง
ขา้ วตม้ ปลาหมกึ ทม่ี าตอนดกึ นมจดื มาตอนกลบั จากมหาวทิ ยาลยั ลกู ชน้ิ ป้ิงมา
ตอนเชา้ วนั เสาร์ น้าอดั ลมนไี่ ดห้ ลงั จากลงไปฟิตเนส วา่ จะมาดกั มนั กไ็ มร่ จู ้ ะมารอ
มนั ตอนไหนดี สดุ ทา้ ยกเ็ ลยไดแ้ ตป่ ลอ่ ยใหม้ นั เป็ นไดแ้ ตป่ รศิ นาตอ่ ไป

To… ไป่ ไป๋

อยากจะเรมิ่ สรา้ งสายใย แตไ่ มร่ วู ้ า่ จะเรม่ิ จากตรงไหนกอ่ นดี
ครับ

From… 950

‘จะอว้ ก’
ไป๋ ไดแ้ ตร่ าพงึ ในใจพรอ้ มกบั หยบิ กระดาษโน๊ตใบท่ี 5 ไปแปะไวต้ รงโตะ๊
อา่ นหนังสอื เขาจดวนั เวลาและของทไี่ ดเ้ กบ็ ไวท้ ห่ี ลงั กระดาษเป็ นขอ้ มลู อยา่ ง
นอ้ ยเผอื่ ถา้ เฉลยมาวา่ เป็ นใครแลว้ เขาไมอ่ ยากตดิ หนบ้ี ญุ คณุ จะไดซ้ อ้ื ของคนื ได ้
ถกู

Mr.950 : ผมแอดเฟรนไปตงั้ นานไมเ่ ห็นรบั ผมเป็ นเพอ่ื นสกั ทเี ลยครับ ^ ^

เสยี งโปรแกรมแชตสเี ขยี วเดง้ ขนึ้ แลว้ ไป๋ ก็ไดแ้ ตข่ มวดควิ้ ดว้ ยความสงสยั
ไอ ้ 950 เอาไลนไ์ อดขี องเขามาจากไหน ตกลงมนั เป็ นใครกนั แน่

BAIBAI : ขอโทษนะ พอดรี บั แอดแตค่ นรจู ้ ัก

เขาตอบกลบั ไปแบบถกู ครง่ึ เดยี ว เขารบั แอดแตค่ นรจู ้ ักก็เป็ นความจรงิ แต่

ความจรงิ ยง่ิ กวา่ คอื เขาแทบไมไ่ ดเ้ ปิดเฟสเลยดว้ ยซา้ ชวี ติ หลกั ๆ ของเขาเลน่ แต่
ทวตี กบั ไลน์ เฟสนใี่ ครจะมคี วามเคลอ่ื นไหวอะไรเขาก็แทบไมร่ เู ้ ลย

Mr.950 : ยงั ไมน่ ับผมเป็ นคนรจู ้ กั อกี เหรอครบั เราเจอกนั มาตงั้ นานแลว้ นะ
BAIBAI : ใครอะ บอกมาสิ ถา้ รจู ้ กั เดย๋ี วจะเขา้ ไปกดรบั แอดใหเ้ ลย
Mr.950 : ผมอยไู่ มใ่ กลไ้ มไ่ กลไป๋ หรอกครบั แตไ่ ป๋ ไมเ่ คยสงั เกตเองมากกวา่
BAIBAI : แลว้ จะไปสงั เกตยงั ไงอะ นายเป็ นใครยังไมร่ เู ้ ลย

‘เอาวะ คยุ กบั มนั สกั หน่อย เผอ่ื มนั จะหลดุ ขอ้ มลู มาใหส้ บื ไดว้ า่ เป็ นใคร’

Mr.950 : ขนมทผี่ มฝากไปอรอ่ ยไหมครบั วนั นเี้ ป็ นโรตสี ายไหมจากอยธุ ยา
เลยนะ รา้ นนขี้ นึ้ ชอื่ มาก แป้งอรอ่ ยมากเลย ไดช้ มิ หรอื ยงั ครับ

BAIBAI : ยงั อะ ขอโทษทนี ะ พอดเี ราไมก่ ลา้ กนิ ของจากคนแปลกหนา้ มนั
อนั ตราย

เขาตอบออกไปตามตรง กระดาษโน๊ตทกุ ใบทไ่ี ดจ้ ากไอม้ นุษยป์ ระหลาดนี่
ถกู เกบ็ ไวก้ จ็ รงิ แตข่ องกนิ ทไ่ี ดเ้ ขาเอาไปทงิ้ หมดเลย ใครจะไปกลา้ กนิ ไมร่ ผู ้ สม
อะไรประหลาดๆ มาบา้ งหรอื เปลา่

Mr.950 : พดู จรงิ หรอื เปลา่ ครบั เนย่ี ทผี่ มซอ้ื ไปฝากทกุ อยา่ งไมไ่ ดก้ นิ เลย
เหรอครับ

BAIBAI : อมื ไมไ่ ดก้ นิ สกั อยา่ งเลย

Mr.950 : ทาไมไป๋ ใจรา้ ยกบั ผมจงั เลยครบั

BAIBAI : กบ็ อกวา่ ไมก่ ลา้ กนิ ของจากคนแปลกหนา้

Mr.950 : ความจรงิ ผมก็อาจจะไมใ่ ชค่ นแปลกหนา้ สาหรบั ไป๋ นะ

BAIBAI : งัน้ กบ็ อกมาดวิ า่ เป็ นใคร ถา้ รจู ้ กั จะไดก้ นิ โรตสี ายไหมสกั หน่อย

Mr.950 : อยา่ เรง่ รัดผมเลยครบั สญั ญาวา่ ผมบอกแน่ แตย่ งั ไมใ่ ชเ่ วลานนี้ ะ
ครับ

BAIBAI : นายตอ้ งการอะไรกนั แน่

Mr.950 : ผมก็แคอ่ ยากจบี ไป๋ ...
BAIBAI : กเู ป็ นผชู ้ าย

ใช่ เขาเป็ นผชู ้ าย

Mr.950 : ไป๋ เป็ นผชู ้ ายแลว้ ผมขออนุญาตจบี ไมไ่ ดเ้ หรอครบั หรอื ตอ้ งใหไ้ ป๋
จบี ผมกอ่ น

BAIBAI : เอะ๊ ไอน้ ี่
Mr.950 : ขอโทษครบั ผมแคล่ อ้ เลน่
BAIBAI : ตกลงตอ้ งการอะไร

Mr.950 : ผมอยากจบี ไป๋ จรงิ ๆ ขอผมจบี ไป๋ ไดไ้ หมครบั
BAIBAI : ไมต่ ลก

Mr.950 : ผมจรงิ จังนะครบั ไป๋ ใหโ้ อกาสผมไมไ่ ดเ้ หรอ
BAIBAI : เลกิ เลน่ ไดแ้ ลว้ ไอว้ า่ นเปลา่ เนยี่ มงึ แอดมาแกลง้ กใู ชไ่ หม หรอื ไอ ้
อฐิ หรอื ไอเ้ พยี ว มงึ กาลงั นั่งขาอยใู่ ชไ่ หม สารภาพมา เลกิ เลน่ ไดแ้ ลว้
Mr.950 : โถ่ ไป๋ ครบั ผมอยากจบี ไป๋ จรงิ ๆ
BAIBAI : อยา่ ใหก้ จู บั ไดน้ ะวา่ มงึ เป็ นใคร กเู อาคนื มงึ แน่
Mr.950 : โถ.่ .. ไป๋

BAIBAI : มงึ เรยี นอยคู่ ณะไหน
Mr.950 : ผมบอกไมไ่ ดห้ รอกครับ บอกไปไป๋ สบื หาตวั ผมเจอแน่ ฉลาดระดบั
ไป๋ ผมบอกไมไ่ ดห้ รอกครับ

BAIBAI : แปลวา่ มงึ เรยี นทมี่ หาวทิ ยาลยั นี้

Mr.950 : ...

BAIBAI : มงึ กร็ ใู ้ ชไ่ หมวา่ เดก็ โรงเรยี นเราทตี่ ดิ มหาวทิ ยาลยั นมี้ นั มไี มก่ ค่ี น
หรอก กตู ามแป๊ บเดยี วเดย๋ี วก็เจอ สารภาพกมู าวา่ มงึ เป็ นใคร

ใชแ่ ลว้ ชอื่ ไป่ ไป๋ ทมี่ นั เขยี นอยใู่ นกระดาษไมเ่ คยมใี ครเรยี กทมี่ หาวทิ ยาลยั
เลย มนั เป็ นชอื่ เลน่ เตม็ ๆ ของเขาทมี่ แี ตเ่ พอื่ นสมยั เรยี นโรงเรยี นเกา่ รู ้ สมยั โนน้ เขา
เคยสมั ภาษณล์ งหนังสอื รนุ่ ของโรงเรยี น และไอว้ า่ นมนั แกลง้ เขยี นชอ่ื เต็มของเขา
ลงไป คนขากนั ทงั้ โรงเรยี น

Mr.950 : ผมแคอ่ ยากใหไ้ ป๋ รวู ้ า่ ผมมองไป๋ มานานแลว้

“วา่ ไงวะไอไ้ ป๋ ”
Mr.950 : โถไ่ ป๋ ผมชอบไป๋ จรงิ ๆ นะครบั

เขากดเปิดลาโพงพรอ้ มโทรหาไอว้ า่ นและดหู นา้ จอไลนไ์ ปในเวลาเดยี วกนั
ไอว้ า่ นรบั เร็วมาก แตไ่ อค้ นในโปรแกรมแชตนก่ี ย็ ังตอบเขามาอยา่ งไมส่ ะดดุ เลย
แถมจงั หวะตอบยงั ชนกบั จงั หวะทไี่ อว้ า่ นรบั สายดว้ ยซา้ ไอว้ า่ นใชแ้ อนดรอยด์ เขา
จาไดว้ า่ มนั มวี ธิ เี ลน่ ไลนส์ องแอคเคานใ์ นเครอื่ งเดยี ว แตม่ นั กไ็ มน่ ่าจะรับสายได ้
ราบรน่ื อะไรขนาดนี้

“วา่ ไงวะไอเ้ ชยี่ ไป๋ มงึ โทรมาหาพระแสงของา้ วอะไร โทรมาแลว้ ไมพ่ ดู มงึ
โทรมาเผาตงั เลน่ หรอื ไงวะ ฮึ ไอไ้ ป๋ ”

ปลายทางพดู ตอกกลบั มาเมอ่ื เหน็ วา่ เขาไมไ่ ดต้ อบอะไร สว่ นไอม้ นุษยใ์ น
โปรแกรมแชตกย็ ังสง่ ขอ้ ความมาไมห่ ยดุ หรอื มนั จะไมใ่ ชไ่ อว้ า่ นจรงิ ๆ วะ

“มงึ อยไู่ หนเนยี่ ” เขาถาม

“มงึ โงห่ รอื แกลง้ โง่เนย่ี มงึ ไมไ่ ดย้ นิ เสยี งเพลงจรงิ ๆ เหรอวะ กอู ยรู่ า้ นเหลา้
แถวมอเนยี่ ไอก้ าญชวนมานั่งแดกเบยี ร”์

มนั ตอบกลบั มา มนั ไมไ่ ดพ้ ดู เวอรเ์ ลย เสยี งดนตรสี ดดงั มาจากลาโพงจรงิ ๆ
และกม็ เี สยี งจอ๊ กแจก๊ จอแจหลดุ เขา้ มาเรอ่ื ยๆ ทา่ ทางมนั จะอยรู่ า้ นเหลา้ จรงิ ๆ
แปลวา่ มนั กเ็ ลน่ ไลนจ์ ากคอมไมไ่ ด ้

หรอื จะไมใ่ ชไ่ อว้ า่ นจรงิ ๆ วะ?

Mr.950 : ผมตดั สนิ ใจแลว้ วา่ ผมจะจบี ไป๋ จรงิ จังแลว้ นะครบั แลว้ ผมไมส่ น
แลว้ ดว้ ยวา่ ไป๋ จะอนุญาตหรอื ไมก่ ็ตาม ผมไมส่ ามารถปลอ่ ยใหไ้ ป๋ หลดุ มอื ไปได ้
แลว้ จรงิ ๆ

เชยี่ ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ชวี ติ กนู ม่ี นั วนุ่ วายอะไรแบบนี้
วะเนยี่ !

นายพนิ ตา้
ตอนที่ 12 : เครอ่ื งกล

“ไอเ้ ชยี่ ไป๋ มนั เป็ นอะไรของมนั วะ”
วา่ นไดแ้ ตบ่ น่ พมึ พาอยอู่ ยา่ งงงๆ มอื ขวาของเขาเออ้ื มไปหยบิ แกว้ เบยี รบ์ น
โตะ๊ มาดมื่ อยดู่ ๆี ไอไ้ ป๋ กโ็ ทรมาบน่ งมึ งาอะไรไมร่ ู ้ เขาไดแ้ ตส่ า่ ยหวั อยา่ งประหลาด
ใจ ปลอ่ ยมนั ไปแลว้ กนั ชว่ งนมี้ นั บา้

จะวา่ ไปชว่ งนร้ี อบตวั เขามแี ตค่ นประหลาด

เรม่ิ ตน้ จากไออ้ ฐิ กอ่ นเลย อยดู่ ๆี มนั กม็ าสนทิ สนมกบั พวกเขาเฉย ทัง้ ๆ ที่
ตอนอยโู่ รงเรยี นเกา่ เขมน่ กนั เอาเรอ่ื งอยพู่ อสมควร แตค่ วามจรงิ เขากไ็ มค่ อ่ ยคดิ
อะไรมากหรอก แตท่ แ่ี ปลกใจคอื ไอไ้ ป๋ มากกวา่ ทย่ี อมญาตดิ กี บั ไออ้ ฐิ ซะงนั้ เหน็ ไอ ้
อฐิ บอกวา่ เสนอหนา้ มาคณะวทิ ยบ์ อ่ ยๆ จะไดช้ ว่ ยไอเ้ พยี วจบี น้าหอม แตก่ ไ็ มเ่ ห็น
มนั จะทาอะไรจรงิ จงั เลย นกี่ ผ็ า่ นมาเป็ นอาทติ ยแ์ ลว้ ไมเ่ ห็นไอเ้ พยี วจะมคี วาม
คบื หนา้ อะไร จรงิ ๆ แลว้ ถา้ มนั จะเสนอหนา้ มามนั กม็ าแคค่ ณะวทิ ยก์ ็ได ้ ไมเ่ หน็
จะตอ้ งมานั่งอยกู่ ลมุ่ เดยี วกบั พวกเขาเลย

ไออ้ ฐิ มนั หลอ่

ไอไ้ ป๋ อาจไมร่ สู ้ กึ แตเ่ ขานจี่ บั สงั เกตไดโ้ คตรบอ่ ย ไอส้ งั เกตทวี่ า่ นก่ี ไ็ มใ่ ช่
อะไร ไออ้ ฐิ นเี่ ป็ นแหลง่ รวมสายตาสาวๆ แบบใชย่ อ่ ยเลย นั่งกนิ ขา้ วอยใู่ นโรง
อาหารนเ่ี ขาเหน็ คนแอบมองมนั นับครงั้ ไมถ่ ว้ น แตเ่ รอื่ งนไ้ี อไ้ ป๋ มนั ไมเ่ คยพดู ถงึ เลย
นะ ไอไ้ ป๋ นมี่ นั โงเ่ รอื่ งพวกนมี้ ากเลย

ไอไ้ ป๋ นเ่ี ป็ นพวกไมม่ นั่ ใจในหนา้ ตาตวั เองเลยแมแ้ ตน่ ดิ เดยี ว

คดิ ดสู ิ ขนาดมนั ไดเ้ ป็ นเดอื นคณะแพทยน์ ะ มนั ยังไมไ่ ดม้ คี วามมน่ั ใจเรอ่ื ง
หนา้ ตามนั ขนึ้ มาแมแ้ ตน่ อ้ ย ไอไ้ ป๋ นเี่ ป็ นลกู คนจนี แบบคนจนี แทๆ้ เลย ตวั ขาวแบบ
ขาวออรา่ มาก แตค่ วิ้ กบั ผมมนั ดาสนทิ เลยนะ มนั เลยดอู อกมาทางคนจนี คมๆ

มากกวา่ คนจนี จดื ๆ เบา้ หนา้ มนั ดเี ลยแหละ หนา้ เรยี ว ปากมอี ยจู่ ๊ดิ นงึ เป็ นรปู กระจับ
สชี มพดู ว้ ย เขาเคยเอามอื ไปป้ายเลน่ วา่ จะจบั ผดิ วา่ มนั ทาลปิ แตเ่ ปลา่ หวะ ปากมนั
เป็ นสนี จ้ี รงิ ๆ

เหตผุ ลหลกั เลยทไ่ี อไ้ ป๋ ไมม่ นั่ ใจในตวั เองเลยคอื ตอนม.ปลายมนั เป็ นเดก็
เนริ ด์ มาก

มนั สายตาสนั้ แบบสนั้ มาก สนั้ ระดบั ใสแ่ วน่ หนาเตอะ ถอดป๊ บุ นเี่ หมอื นตา
บอดเลย แถมมนั ไมไ่ ดม้ คี วามเป็ นแฟชนั อะไรแมแ้ ตน่ ดิ เดยี ว ในขณะทค่ี นอนื่
พยายามจะไวผ้ มยาว มนั นเี่ ป็ นคนทห่ี วั ขาวมากอ่ นอาจารยจ์ ะเรยี กตรวจผมตอนตน้
เดอื นดว้ ยซา้ พอรวมกนั แลว้ มนั เลยกลายเป็ นหนา้ ตเ๋ี ดก็ เนริ ด์ คนหนง่ึ ทไ่ี มโ่ ดดเดน่
อะไรเลย คบกบั มนั มานาน มนั กไ็ มเ่ คยมแี ฟนนะ ไมเ่ คยพดู ถงึ เรอ่ื งความรักใหฟ้ ัง
ดว้ ยซา้ สงสยั พระเจา้ ลมื ใสต่ อ่ มไรท้ อ่ มาใหม้ นั ฮอรโ์ มนมนั ถงึ ตายดา้ นเป็ นผตี าย
ซากแบบนี้

แตถ่ า้ เอาดา้ นความประหลาด ณ เวลานแ้ี ลว้ ไอโ้ ฟคดปู ระหลาดสดุ

ไออ้ ฐิ ไอเ้ พยี วนย่ี งั พอเขา้ ใจไดว้ า่ พอจะรจู ้ กั กนั มากอ่ น แตไ่ อโ้ ฟคน่ีอยดู่ ๆี ก็
มาตดิ หนบึ ไอไ้ ป๋ เฉยเลย ตอนเยน็ ก็ชอบเกาะไอไ้ ป๋ เป็ นลกู ลงิ ไปน่ังหอสมดุ บา้ ง ใต ้
คณะแพทยบ์ า้ ง เขายงั งงวา่ ไอไ้ ป๋ ไปสนทิ กบั มนั ตอนไหน นถี่ า้ ไอไ้ ป๋ เป็ นผหู ้ ญงิ
เขาโคตรมนั่ ใจเลยวา่ ไอโ้ ฟคนมี่ าจบี เพอื่ นเขาแน่ๆ

แตก่ ารมพี วกไอโ้ ฟค ไออ้ ฐิ ไอเ้ พยี วนกี่ ด็ เี หมอื นกนั นะ

เหตผุ ลหลกั คอื มผี หู ้ ญงิ สนใจไอพ้ วกนเี้ ยอะมาก เวลาไปไหนมาไหนกนั
เป็ นกว๊ นก็จะมโี ตะ๊ ขา้ งๆ บา้ ง คนทเ่ี ดนิ สวนกนั ไปบา้ งซบุ ซบิ ๆ ตลอดเวลา บางคน
ใจกลา้ หน่อยกถ็ งึ ขนั้ เดนิ เขา้ มาขอไลนก์ ม็ ี คนทโ่ี ดนบอ่ ยสดุ คอื ไออ้ ฐิ มนั อาจจะ
หลอ่ ดว้ ยสว่ นหนงึ่ แตห่ นา้ ตามนั ดแู บบเพลยบ์ อย เจาะหู ไถขา้ ง สกั แขน ดพู รอ้ ม
จะมคี วามสมั พนั ธแ์ บบฉาบฉวยตลอดเวลา ผหู ้ ญงิ ทเี่ ขา้ มาหามนั สว่ นใหญน่ ่ี
กระโปรงแทบจะวดั คบื ไดเ้ ลย

ความจรงิ กลมุ่ พวกเขานกี่ เ็ ดน่ พอใชไ้ ดเ้ ลยนะ มที ัง้ เดอื นแพทยผ์ หู ้ นา้ บดู
เป็ นผตี ายซาก เดอื นวศิ วะหนุ่ คงิ คองและหนา้ ตาโคตรเพลยบ์ อย กบั เดอื นทนั ตะท่ี
หนา้ ขาวชอบฉกี ยมิ้ โชวฟ์ ันเรยี งทกุ หา้ นาที นถี่ า้ เรตตง้ิ ยงั ดแี บบนี้ เขาน่าจะเปิด
ขายบตั รตตี ว๋ั เขา้ ชมดกี วา่

“ไอว้ า่ น น่ังยมิ้ อะไรคนเดยี ววะ”

เสยี งบน่ ดงั มาจากไอค้ นทเี่ ขาเพงิ่ นนิ ทาในใจอยเู่ มอ่ื กี้ ไออ้ ฐิ นั่นเอง มนั
ตามมาสมทบทรี่ า้ นเหลา้ หลงั จากทว่ี งดนตรเี ลน่ ไปแลว้ วงหนง่ึ ได ้ วันนไี้ อเ้ พยี วช
วนเขาออกมาแบบไมไ่ ดบ้ อกลว่ งหนา้ เขาเลยไมไ่ ดช้ วนไอไ้ ป๋ ดว้ ยอกี คน แตช่ วน
ไปกเ็ ทา่ นัน้ แหละ มนั ไมม่ าหรอก มนั เกลยี ดเสยี งดงั วนุ่ วายกบั กลน่ิ บหุ รอ่ี ยา่ งกบั
อะไรดี

“กาลงั นนิ ทามงึ อยวู่ า่ อะไรดลใจมงึ มาใหส้ นทิ กบั พวกกวู ะ” ไอว้ า่ นตอบไป
แบบตรงๆ

“กไ็ อเ้ พยี วมนั อยากจบี เดก็ คณะมงึ อะ” คนโดนถามรบี โบย้ ไปใหเ้ พอ่ื นทนี่ ่ัง
อยถู่ ดั ไปสองตาแหน่ง ไอค้ นโดนโบย้ ก็สะดงุ ้ นอ้ ยๆ กอ่ นสบถพมึ พาอะไรเบาๆ ท่ี

เขาก็ไมไ่ ดย้ นิ

“แลว้ เป็ นไง จบี ตดิ ยงั มงึ ” วา่ นหนั ไปถามตวั ตน้ เรอ่ื งดว้ ยความสงสยั

“ก็ ...เรอ่ื ยๆ” มนั ตอบกลบั มาแบบไมเ่ ตม็ เสยี งนัก

ไอเ้ พยี วนลี่ กั ษณะภายนอกคลา้ ยไออ้ ฐิ หลายอยา่ ง อยา่ งแรกคอื ความเถอื่ น
อธบิ ายยงั ไงดวี ะ มนั เป็ นเหมอื นพวกเดก็ วศิ วะ เดก็ ชา่ งเถอ่ื นๆ แตม่ นั ไมไ่ ดด้ เู ป็ น
นักกฬี าเทา่ ไออ้ ฐิ มนั แคด่ สู งู โปรง่ และหนุ่ ดเี หมอื นนักกฬี า แตไ่ มไ่ ดล้ า่ เป็ นคงิ คอ
งอยา่ งไออ้ ฐิ แตก่ ด็ สู มารท์ ใชไ้ ด ้ สว่ นเรอื่ งนสิ ยั นไ่ี มใ่ กลเ้ ลย ไอเ้ พยี วนด่ี เู ฟรนลี่
แลว้ ก็เจา้ ชกู ้ วา่ ไออ้ ฐิ เยอะ ไออ้ ฐิ นดี่ เู หมอื นพวกฟาดเงยี บๆ แตไ่ อเ้ พยี วนดี่ ฟู าด
แบบเปิดเผย ทาไมมนั ถงึ ยงั ไมค่ บื หนา้ กบั น้าหอมกไ็ มร่ ู ้ หนา้ ตามนั หลอ่ พอไดเ้ ลย
หรอื มนั โดนสาวเจา้ หกั อกแลว้ ไมอ่ ยากพดู กไ็ มร่ ู ้

“ไอว้ า่ นมเี บอรไ์ อไ้ ป๋ เปลา่ วะ เพอ่ื นกชู อบมนั หวะ มนั ฝากมาขอ”

เสยี งหนง่ึ ในโตะ๊ ดงั ขนึ้ พดู ตรงกบั เขา ไอก้ าญนั่นเอง เดก็ วศิ วะอกี คนทม่ี า
จากโรงเรยี นเดยี วกบั เขาและไอไ้ ป๋ เออ มนั กฮ็ อตเหมอื นกนั เวย้

“เหรอ เดย๋ี วกถู ามมนั กอ่ นวา่ ใหไ้ ดเ้ ปลา่ เดย๋ี วมนั ดา่ กู” เขาพดู พลางจะกด
จมิ้ มอื ถอื ถามเพอ่ื นตวั ดี

“เออ ลองถามด๊”ิ

“เดย๋ี ว เพอื่ นมงึ คณะไหนวะ มงึ อยวู่ ศิ วะนี่ สาววศิ วะชอบเพอ่ื นกเู หรอวะ” ไอ ้
วา่ นถามแบบนกึ ขน้ึ ได ้

“วศิ วะนแี่ หละ แตเ่ พอ่ื นกผู ชู ้ ายหวะ” ไอก้ าญตอบดว้ ยเสยี งแหง้ ๆ

“ใครวะ” เสยี งของไอค้ นทเ่ี พงิ่ มาใหมล่ า่ สดุ เอย่ ถาม

“ไอเ้ จตภาคเครอื่ งกลหวะ มนั เป็ นไบ จอ้ งๆ หมอไป๋ มานานละ มนั เพง่ิ กลา้
ฝากกมู าขอเนย่ี เห็นกจู ะมาแดกเหลา้ กบั พวกมงึ ” กาญตอบ

“ไอเ้ ชย่ี เพอื่ นกฮู อตในหมผู่ ชู ้ ายดว้ ยเหรอเนยี่ กไู ปถามใหน้ แี่ มง่ จะดา่ กู
ไหมเนย่ี ” ไอว้ า่ นบน่ อยา่ งเซง็ ๆ ไมใ่ ชเ่ รอ่ื งของเขาสกั หน่อย เขาไมอ่ ยากโดนไอ ้
ไป๋ ดา่ ฟรนี ห่ี วา่

“เอาน่า มงึ ลองถามๆ ดู มนั กเ็ ซา้ ซกี้ มู าเนย่ี ถา้ ไอไ้ ป๋ ไมใ่ หจ้ ะไดจ้ บๆ ไป มนั
จะไดเ้ ลกิ บน่ ”

“ไมต่ อ้ งถามหรอก มงึ ไปบอกไอเ้ จตเลยวา่ หมอไป๋ มนั ชอบผหู ้ ญงิ ”

เสยี งหนง่ึ ดงั ขน้ึ ตดั บทสนทนาดงั ฉับ แน่นอนวา่ เสยี งนัน้ ไมไ่ ดม้ าจากวา่ น
แตม่ าจากไออ้ ฐิ เพอื่ นโรงเรยี นเกา่ เดอื นวศิ วะทต่ี อนนก้ี าลงั ยกซดเหลา้ อกึ อกึ อยา่ ง
กบั กนิ น้า

นายพนิ ตา้
ตอนท่ี 13 : ถาม

ไป๋ บดิ ขเี้ กยี จอยา่ งเบอ่ื หน่าย เมอื่ คนื เขานอนดกึ มาก เพราะกวา่ จะไดห้ ลบั
ไดน้ อนกเ็ กอื บตหี นงึ่ ประเดน็ ไมม่ อี ะไร เขามวั แตห่ าเบาะแสเกย่ี วกบั ไอ ้ 950 อะไร
น่ันอยู่ ยงิ่ คดิ ก็ยงิ่ ปวดหวั เขารแู ้ คว่ า่ มนั เป็ นเพอื่ นโรงเรยี นเกา่ ของเขาทส่ี อบตดิ
มหาวทิ ยาลยั เดยี วกนั กบั เขาดว้ ย มนั มไี ลนเ์ ขา และรเู ้ บอรห์ อ้ ง สว่ นเรอ่ื ง
จดุ ประสงคข์ องมนั เขายงั ไมม่ นั่ ใจ มนั อาจจะจงใจป่ันหวั เขาดว้ ยความตอ้ งการ
บางอยา่ ง

“ไป๋ ”

“อา๊ ว ไอโ้ ฟค มาทาไรวะ”

หนุ่มนักศกึ ษาแพทยเ์ อย่ ถามดว้ ยความสงสยั ตงั้ แตต่ อนหลงั ทเ่ี ขาเอารถ
มาขบั เอง เขาก็แยกกนั ไปเรยี นกบั โฟคนานแลว้ ไมร่ วู ้ า่ จะตดิ รถมนั ใหว้ นุ่ วายทาไม
รถตวั เองก็มี

“พอดมี าเอาชที ทเ่ี พอ่ื นพอดี เลยวา่ จะชวนไป๋ ไปเรยี นดว้ ยกนั เลย”
ยมิ้ กวา้ งเหมอื นเดมิ ไมม่ เี ปลย่ี น วนั นเี้ ขากบั โฟคเรยี นวชิ าเดยี วกนั ทัง้ เชา้
บา่ ย ความจรงิ ถา้ ตดิ รถมนั ไปก็ไมล่ าบากอะไรมาก เพราะยงั ไงตอนเยน็ กเ็ ลกิ เรยี น
พรอ้ มกนั เขากค็ งขอเกาะมนั กลบั มาไดอ้ ยา่ งไมย่ ากเย็นในตอนขากลบั

“เฮย้ ไมต่ อ้ งกไ็ ด ้ กเู อารถไปดกี วา่ ” เขาตอบ
“ไหนๆ กต็ อ้ งเรยี นดว้ ยกนั ทัง้ วันอยแู่ ลว้ เดย๋ี วตอนเยน็ กลบั มาสง่ ”
“อมื ม”
“ทางเดยี วกนั ไปดว้ ยกนั ดิ แคน่ เ้ี อง” โฟคฉกี ยมิ้ แจกฟันขาว
“เออๆ ก็ได ้ แตต่ อนเยน็ ตอ้ งมาสง่ กดู ว้ ยนะ หา้ มลอยแพกเู ด็ดขาด”
เขาตอบอยา่ งขเี้ กยี จตอ่ ความยาวสาวความยดื พลางเออ้ื มมอื ไปเปิดประตู
รถพรอ้ มกา้ วขนึ้ ไปน่ังขา้ งคนขบั อยา่ งคนุ ้ เคย รถไอโ้ ฟคฉีดสเปรยห์ อมฟ้งุ เหมอื น
เคย

“ไป๋ ไปคา่ ยผนู ้ าของมหาวทิ ยาลยั หรอื เปลา่ ”

โฟคเอย่ ถามขน้ึ เมอ่ื หกั รถออกมาจากรวั้ หอไดไ้ มน่ าน หนั มนั มามองเขาแว๊
บนงึ กอ่ นจะหนั ไปสนใจกบั การขบั รถตอ่ เขาลมื ไปเลยวา่ ไอโ้ ฟคกต็ อ้ งตดิ หนง่ึ ใน
คนทมี่ สี ทิ ธจ์ิ ะตอ้ งไปคา่ ยอะไรทว่ี า่ น่ี

“น่าจะตอ้ งไปหวะ เมอื่ วานกโู ทรไปคยุ กบั ดาวคณะกมู าละ ตดิ แคสงานอกี
ตามเคย”

เขาโทรหาน้าหอมเมอ่ื วาน น้าหอมตอบปฏเิ สธเขาอยา่ งทเ่ี ขาเดาไวไ้ มผ่ ดิ
แตค่ ราวนเี้ ธอสง่ ตารางงานทตี่ อ้ งไปแคสใหด้ แู บบแสดงความบรสิ ทุ ธใ์ิ จดว้ ย เขาก็
สบายใจไปเปลาะหนง่ึ อยา่ งนอ้ ยเธอกต็ ดิ งานจรงิ ๆ

“เหรอ ถา้ ไป๋ ไป เราก็คงไปมงั้ ” มนั ตอบกลบั มา

“เกย่ี วไรกบั กวู ะ” เขาถามกลบั

“กเ็ ราไมค่ อ่ ยสนทิ กบั ใคร ถา้ ไป๋ ไปดว้ ยกค็ อ่ ยอนุ่ ใจหน่อยวา่ อยา่ งนอ้ ยกม็ ี
คนรจู ้ ักไปดว้ ยบา้ ง” มนั พดู พรอ้ มกบั หนั มายม้ิ ใหเ้ ขาหนงึ่ ทถี ว้ น ไอโ้ ฟนนเี่ ป็ นคนท่ี
ยมิ้ ทงั้ ปากทัง้ ตาจรงิ ๆ ดเู ป็ นรอยยม้ิ ทโ่ี คตรจรงิ ใจ

“เออๆ ไออ้ ฐิ กบั ไอเ้ พยี วกไ็ ปดว้ ยนะ เมอื่ วานมนั บอก ไออ้ ฐิ ไปในฐานะ
เดอื นคณะ สว่ นไอเ้ พยี วนม่ี นั ทางานอยสู่ โมกลาง มนั ไปเป็ นสตาฟของงาน” เขา
พดู เลา่ ไปเรอื่ ยเปื่อย ความจรงิ ไออ้ ฐิ ไอเ้ พยี ว ไอโ้ ฟคก็เหมอื นเป็ นเพอ่ื นกลมุ่
เดยี วกนั ไปแลว้ ตอนนี้

“อฐิ กบั เพยี วนแี่ ปลกดเี นอะ เรยี นวศิ วะแตม่ าสนทิ กบั ไป๋ กบั เพยี วเฉยเลย”

“เดย๋ี ว มงึ กเ็ รยี นทนั ตะเปลา่ วะ มงึ ยังมาสนทิ กบั กไู ดเ้ ลย”
“ไม่ แตเ่ รากเ็ รยี นหอ้ งเดยี วกบั ไป๋ ไง สว่ นอฐิ กบั เพยี วนแ่ี ทบจะเรยี นไม่
ตรงกนั เลย”
“เออ ไมร่ มู ้ นั เหมอื นกนั เดย๋ี วพอขนึ้ ปีสองกค็ งหา่ งๆ กนั ไปมงั้ ทงั้ มงึ ทัง้ ไอ ้
อฐิ ไอเ้ พยี วแหละ เขา้ คณะแลว้ กค็ งไมค่ อ่ ยไดเ้ จอกันแลว้ ”
“ไมห่ รอก” อกี เสยี งตอบดว้ ยเสยี งเบา
“วา่ ไงนะ” เขาถามกลบั แบบไมค่ อ่ ยไดย้ นิ
“เปลา่ ๆ ไมม่ อี ะไร”

“ไป๋ ถามไรหน่อยด”ิ
เสยี งอกี คนสดู หายใจลกึ กอ่ นจะพดู ออกมาเหมอื นตอ้ งรวบรวมความกลา้ อยู่
อยา่ งนัน้ มนั จะถามอะไรเขา ดจู ากทา่ ทางแลว้ ไมน่ ่าจะเป็ นเรอื่ งดี
“วา่ ”

“คอื เพอ่ื นเราชอบไป๋ ” เสยี งนัน้ พดู ออกมาหลงั จากเงยี บไปอดึ ใจหนง่ึ

“หมื ”

“คอื เพอื่ นเราชอบไป๋ มนั ฝากเรามาถามไป๋ วา่ ไป๋ มแี ฟนหรอื ยัง”

เขาวา่ เขาไมไ่ ดต้ าฝาดไป แตห่ นา้ ขาวๆ ของไอโ้ ฟคมแี ววแดงระเรอื่ ขนึ้
เลก็ นอ้ ย ไกอ่ อ่ นจรงิ ๆ หวะ นข่ี นาดถามใหเ้ พอ่ื นยงั หนา้ แดงขนาดน้ี ถา้ เป็ นเรอื่ ง
ของตวั เองจะหนา้ แดงขนาดไหน

“บอกเพอ่ื นมงึ ไปเหอะวา่ อยา่ สนใจกเู ลย” เขาตอบเรยี บๆ

“ทาไมวะ ไป๋ มแี ฟนแลว้ เหรอ” มนั ดหู นา้ เสยี ไปเลก็ นอ้ ย

“เปลา่ ”

“อา๊ ว”

“กไู มค่ อ่ ยสนใจเรอ่ื งความรักหรอกหวะ มงึ กร็ วู ้ า่ กไู มช่ อบวนุ่ วายกบั คนอนื่ กู
ไมช่ อบใหใ้ ครมาสนทิ กบั กมู ากๆ กรู าคาญหวะ” เขาตอบไปตามตรง ใช่ เขาไม่
ชอบสนทิ กบั ใครมากเกนิ ไปจรงิ ๆ

“แตก่ ็แปลวา่ ไป๋ ยงั โสด” มนั ซกั ตอ่
“กโ็ สด แตไ่ มอ่ ยากมใี ครหวะ กวู า่ ชวี ติ กแู บบนก้ี ด็ แี ลว้ ” เขาตอบดว้ ยความ
สตั ยจ์ รงิ
“แปลวา่ เพอ่ื นเรากย็ งั มโี อกาสอะด”ิ
“ฝากไปขอโทษเพอ่ื นมงึ ดว้ ยหวะโฟค กไู มไ่ ดห้ ยง่ิ นะ แตก่ ไู มอ่ ยากมใี คร
จรงิ ๆ กเู ป็ นมนุษยป์ ระหลาดหวะ ไมค่ อ่ ยเหมอื นคนอนื่ เทา่ ไหร่ บอกเพอ่ื นมงึ ไป
มองคนอน่ื เหอะ” เขาพดู ดว้ ยเสยี งหนักแน่น

“เหลอื อกี ขอ้ หนง่ึ ”
“วา่ มา”
“เพอ่ื นเราฝากมาถามวา่ ...” มนั เงยี บไปเหมอื นกาลงั จะตดั สนิ ใจ
“วา่ ”
“ไป๋ ชอบผหู ้ ญงิ หรอื ผชู ้ าย”

ทนั ทที ค่ี าถามจบลง รถทงั้ คนั กต็ กอยใู่ นความเงยี บ พาหนะคนั หรพู าพวก
เขามาเทยี บทา่ ทล่ี านจอดรถของมหาวทิ ยาลยั พอดี แตด่ เู หมอื นวา่ คนทงั้ คใู่ นรถ
คนั นย้ี ังมปี ระเดน็ ทต่ี ดิ พัน

“คาตอบเหมอื นขอ้ แรก”

“เราไมเ่ ขา้ ใจ”

“คาตอบคอื อยา่ มาสนใจกเู ลย เชอ่ื กเู ถอะ กไู มใ่ ชค่ นทมี่ คี า่ พอจะใหใ้ ครมา
สนใจหรอก บอกเพอ่ื นมงึ ลองมองดคู นอน่ื ดกี วา่ กไู มเ่ หมาะสมกบั ใครหรอก” เสยี ง
ของเขาเรยี บเย็นกวา่ ทกุ ที

“โกรธเราเหรอ” เสยี งของมนั ดหู มองไปถนัดใจ

“เปลา่ นะ” เขาตอบ

“เดย๋ี วเพอ่ื นเราจะทกั ไปแนะนาตวั นะ มอี ะไรก็คยุ กบั มนั ดแู ลว้ กนั ”

เขาพยกั หนา้ เออออรบั คาไป การปฏเิ สธคนตรงหนา้ ไปกอ็ าจจะไมไ่ ด ้
ประโยชนอ์ ะไรขนึ้ มา บางที รอพดู กบั เจา้ ตวั เองเลยจะง่ายกวา่ ไป๋ ตดั สนิ ใจเอย่
อาลาสารถี เขาวา่ จะไปเดนิ เลน่ เงยี บๆ คนเดยี วสกั หน่อย เขาอยากคดิ อะไรแบบ

เป็ นสว่ นตวั

CLEAN FOLK : สวัสดนี ะไป๋ เราชอ่ื โฟค เราเรยี นอยปู่ ี 1 คณะทันต
แพทยศาสตร์ ยนิ ดที ไี่ ดร้ จู ้ ักนะ : )

เสยี งโปรแกรมแชตสเี ขยี วดงั รอ้ งเตอื นขนึ้ ตงั้ แตเ่ ขายงั ไมท่ นั ปิดประตรู ถดี
ชายหนุ่มกม้ มองประโยคทท่ี ักมากไ็ ดแ้ ตข่ มวดคว้ิ ดว้ ยความไมเ่ ขา้ ใจ ขาทต่ี งั้ ใจจะ
กา้ วออกไปจงึ ตดั สนิ ใจกา้ วกลบั ขนึ้ มาน่ังบนรถทยี่ งั จอดอยอู่ กี ครงั้

“ไมต่ ลกไอโ้ ฟค มงึ หมายความวา่ อะไร” เขาพดู ขนึ้ เมอื่ ปิดประตเู ป็ นท่ี
เรยี บรอ้ ย

“ไป๋ อยา่ โกรธเรานะ” อกี ฝ่ ายตอบเสยี งเบา
“กจู ะไมโ่ กรธถา้ มงึ เลกิ เลน่ ป่ันหวั กแู บบนเี้ นย่ี มนั ไมข่ านะเวย้ ” เขาบน่ แบบ
หงดุ หงดิ
“เราไมไ่ ดล้ อ้ เลน่ ไป๋ เราไมเ่ คยลอ้ เลน่ เลย”

“มงึ กาลงั จะบอกอะไร” เขาหนั ไปเผชญิ หนา้ กบั ไอเ้ ดอื นทนั ตะทนี่ ั่งอยตู่ รง
เบาะคนขบั ในเวลานี้

“เราขอจบี ไป๋ ไดไ้ หม” มนั พดู มนั พดู ดว้ ยสหี นา้ ทแ่ี ดงกวา่ เดมิ อกี

“ไอโ้ ฟค!”

“ไป๋ ไมช่ อบผชู ้ ายเหรอ” เสยี งนัน้ พดู มาดว้ ยระดบั ความดงั ทเี่ บาจนแทบ
กระซบิ

“เฮอ้ กบู อกวา่ กไู มส่ นใจใครไง” เขาตอบพรอ้ มถอนหายใจยาว จะโกรธก็
โกรธมนั ไมล่ ง

“ไป๋ ไมต่ อ้ งสนใจเราก็ได ้ แตเ่ ราขอจบี ไป๋ ไดไ้ หม” มนั สง่ ยมิ้ ใหเ้ ขา แตย่ มิ้
รอบนด้ี แู หง้ แลง้ กวา่ ทกุ ที

“มงึ จะมาเสยี เวลากบั คนอยา่ งกทู าไมวะไอโ้ ฟค มงึ ก็รวู ้ า่ กเู ป็ นคนยงั ไง”
เขาเอย่ ออกมาอยา่ งไมเ่ ขา้ ใจ

“เราไมเ่ คยคดิ วา่ มนั คอื การเสยี เวลาเลย” มนั พดู ดว้ ยสหี นา้ ทดี่ มู คี วามหวงั
ขน้ึ มานดิ หนง่ึ

“โฟค กขู อพดู อกี ครงั้ คนอยา่ งกไู มม่ คี ณุ คา่ พอใหใ้ ครมารอคอยหรอก อยา่
เสยี เวลากบั กเู ลย กเู หน็ วา่ มงึ เป็ นเพอื่ นคนนงึ นะ กรู วู ้ า่ ปลายทางมนั จะจบยงั ไง กู
ไมอ่ ยากใหม้ งึ ดนั ทรุ งั ”

“ไมต่ อ้ งชอบเราก็ไดไ้ ป๋ เราแคโ่ อกาสใหเ้ ราไดพ้ ยายามกพ็ อ” มนั กลบั มา
ฉกี ยมิ้ กวา้ งอกี ครงั้ แลว้

“มนั คอื เรอื่ งของมงึ หวะ กกู ็คงไมม่ สี ทิ ธหิ์ า้ ม แตไ่ มว่ า่ ยงั ไงกกู ย็ นื ยันคาเดมิ
กไู มค่ ดิ จะมใี ครจรงิ ๆ หวะ ขอโทษดว้ ยทท่ี าใหม้ งึ เสยี เวลา”

เขาพดู พรอ้ มเปิดประตเู ดนิ ออกไปจากรถคนั นัน้ เขาไมร่ วู ้ า่ อกี ฝ่ ายจะรสู ้ กึ
อยา่ งไร แตข่ อโทษจรงิ ๆ หวะ เขาเป็ นคนแบบนจ้ี รงิ ๆ

นายพนิ ตา้
ตอนท่ี 14 : ครง่ึ ทาง

“ไอเ้ ชย่ี ไป๋ !”

เสยี งไอว้ า่ นดงั กรอกหจู นหเู ขาแทบแตก หนั ไปอกี ที ปากมนั ก็แทบจะกนิ
ใบหเู ขาไดท้ งั้ ใบอยแู่ ลว้ คว้ิ ของมนั แทบจะขมวดเป็ นปมเงอ่ื นขดั สมาธิ

“โวยวายอะไรของมงึ แตเ่ ชา้ เนย่ี แดกยาลมื เขยา่ ขวดมาหรอื ไงวะ” เขาหนั
ไปดา่ มนั อยา่ งเคยปาก

“มงึ น่ันแหละเป็ นเชย่ี ไร กเู รยี กมงึ จนโตะ๊ ขา้ งๆ หนั มามองกแู ลว้ เนย่ี มงึ ยงั
ไมห่ นั มามองกเู ลย”

ไอว้ า่ นบน่ กลบั มา เขากแ็ คก่ าลงั คดิ อะไรเพลนิ ๆ วนั นไ้ี อโ้ ฟคไมม่ าเรยี น
สว่ นไออ้ ฐิ กบั ไอเ้ พยี วกเ็ รยี นแลปทค่ี ณะตงั้ แตเ่ ชา้ มนั เลยไมโ่ ผลห่ นา้ มาทค่ี ณะ
วทิ ยใ์ นวนั นี้

“เออๆ แลว้ มงึ มอี ะไร”

“ไอป้ ่ องมนั ถามมาในกลมุ่ ไลนร์ นุ่ วา่ ใครจะลงสมคั รแขง่ กฬี าเฟรชชบี่ า้ ง
คณะเราผชู ้ ายนอ้ ย คงตอ้ งชว่ ยกนั ลงทมี ชายกนั หน่อย กวู า่ จะลงบาส กเู ลยถามมงึ
วา่ จะลงแขง่ อะไรบา้ งไหม คนมนั ขาดจนตอ้ งเวยี นกนั เกา้ อดี้ นตรแี ลว้ เนย่ี ” ไอว้ า่ น
สง่ จอมอื ถอื ใหด้ ู ในรปู มปี ระเภทกฬี าใหเ้ ลอื กสบิ กวา่ อยา่ งได ้ แน่นอนวา่ เขาเลน่
แทบไมเ่ ป็ นสกั อยา่ งเลย

“มงึ ก็รวู ้ า่ กเู ลน่ กฬี าไมเ่ ป็ น” เขาตอบ ความจรงิ นอกจากเขาจะเลน่ กฬี าไม่
เป็ นแลว้ เขายงั เกลยี ดการเลน่ กฬี าอกี ดว้ ย

“แตค่ นมนั ไมพ่ อหวะ มนั กต็ อ้ งชว่ ยกนั ลงใหค้ รบๆ จะใหแ้ พบ้ ายกน็ ่า
เกลยี ด” ไอว้ า่ นตอบมาแบบรจู ้ กั นสิ ยั ใจคอกนั ดี

“ไอว้ า่ น กไู มช่ อบจรงิ ๆ หวะ”

ไป๋ ตอบเสยี งเบาๆ เขาโคตรเกลยี ดความรสู ้ กึ ตอนคาบพละเลย มนั เป็ น
ชว่ งเวลาทแ่ี ยท่ สี่ ดุ ในชวี ติ การศกึ ษาของเขาตงั้ แตเ่ ดก็ จนโตเลยมงั้

“กรู นู ้ ่า กเู ลอื กๆ มาใหม้ งึ แลว้ กวู า่ มงึ พอไหว” ไอว้ า่ นตอบกลบั มาแบบคน
รจู ้ ักนสิ ยั ใจคอกนั ดี

“...”

“หมากรกุ เปตอง วา่ ยน้า มงึ เอาอนั ไหน” มนั ถามพรอ้ มกบั จมิ้ ๆ ชอื่ กฬี าให ้
เขาดู

“หมากรกุ ” เขาตอบอยา่ งไมต่ อ้ งคดิ เขาไมร่ วู ้ า่ หมากรกุ นับเป็ นกฬี าดว้ ย
อยา่ งนอ้ ยเขากเ็ ลน่ หมากรกุ เป็ น

“ไมเ่ อาเปตองหน่อยเหรอวะ ไมย่ ากหรอก โยนไปมว่ั ๆ ขอแคไ่ มแ่ พบ้ ายก็
พอ” ไอว้ า่ นถามตอ่

“ไมไ่ หวจรงิ ๆ หวะ” เขาโคตรเกลยี ดความรสู ้ กึ ตอนเลน่ กฬี าเลย

“งัน้ มงึ ตอ้ งมาชว่ ยกลู งเป็ นตวั สารองทมี บาสนะ” ไอว้ า่ นยงั ตอ่ รอง

“เชย่ี กโู คตรเกลยี ดบาส” เขารบี ตอบออกมาอยา่ งไว ใช่ เขาโคตรไมช่ อบ
บาสเก็ตบอลเลย

“เป็ นตวั สารอง ยโู นว ตวั สารอง หนา้ ทขี่ องมงึ คอื ใสช่ อื่ ลงไปในชอ่ ง และ
เสนอหนา้ ไปวนั จรงิ ใหค้ นครบ มงึ เขา้ ใจไหมวา่ ถา้ คนไมค่ รบคณะเราจะแพบ้ าย”
วา่ นยงั พดู อยา่ งไมย่ อมแพ ้

“ไอว้ า่ น แลว้ ถา้ มตี วั จรงิ บาดเจบ็ ขน้ึ มาทาไง มงึ ก็รวู ้ า่ กไู มช่ อบ” เขาพดู
อยา่ งตอ่ รอง

“กสู ญั ญาวา่ กจู ะไมใ่ หม้ งึ ลงสนามเดด็ ขาด”

“แต.่ ..”

“ถา้ ตวั จรงิ บาดเจ็บแลว้ ไมม่ คี นลง พวกกจู ะยอมแพบ้ าย”

มนั สาทบั มาอยา่ งแน่วแน่ เขาจงึ ตดั สนิ ใจยอมลงชอ่ื เป็ นตวั สารองทมี บาส
เกต็ บอลในทา้ ยทส่ี ดุ เอาวะ เพอ่ื คณะ ทอ่ งไว ้ แตย่ งั ไงเขาก็จะไมย่ อมลงแขง่
เด็ดขาด ชา่ งเถอะ ยงั ไงเขาก็ตอ้ งไปดไู อว้ า่ นแขง่ อยดู่ ี ถอื วา่ ไดจ้ องทน่ี ่ังแบบชดิ
สนามเป็ นพเิ ศษแลว้ กนั

“ไป๋ ”

เสยี งเอย่ เรยี กเขาดงั ขนึ้ ทนั ทเี มอื่ เขากาลงั จะกา้ วออกจากคณะวทิ ย์ หนั ไป
เขาก็เจอหนา้ กบั ไอค้ นทโ่ี ดดเรยี นไปวันนน้ี เ่ี อง ไอโ้ ฟค ตอนนม้ี นั อยใู่ นชดุ ไปรเวท
ดภู มู ฐิ านเลย เสอื้ เช๊ติ สคี รมี กางเกงแสลค ทสี่ าคญั มนั เพงิ่ ไปตดั ผมใหมม่ า ดหู ลอ่
เอย๊ ดแู ปลกตาไปเยอะเลย

“หายหวั ไปไหนมาวะ ลาบากกตู อ้ งมาคอยเกบ็ ชที ใหเ้ นย่ี ”

เสยี งตอบไมไ่ ดม้ าจากเขา แตเ่ ป็ นไอว้ า่ น มนั รอื้ ของในกระเป๋ ายกุ ๆ ยกิ ๆ
กอ่ นจะหยบิ ชที ทเ่ี รยี นคาบเชา้ และบา่ ยวนั นส้ี ง่ ใหค้ นตรงหนา้

“ขอบคณุ มากเวย้ ” มนั ตอบแบบยมิ้ ๆ พรอ้ มเออ้ื มมอื ไปรบั ชที จากวา่ น

“มไี รเปลา่ ” เขาเอย่ ถามขนึ้

“เปลา่ หรอก พอดกี าลงั จะกลบั หอ เลยแวะมา เห็นวา่ ใกลเ้ ลกิ เรยี นพอดี จะ
ไดก้ ลบั พรอ้ มกนั ” มนั ยมิ้ แฉ่งอกี แลว้

“เออดี เอามนั ไปสง่ ดว้ ย กจู ะไดต้ รงกลบั บา้ นเลย ขเี้ กยี จวนไปวนมา”

ไอว้ า่ นรบี ตอบโดยไมถ่ ามความสมคั รใจเขาสกั นดิ เมอ่ื เชา้ เขาตน่ื สายเลย
นั่งวนิ มอไซคเ์ ขา้ มาเรยี นแทน ถา้ เกนิ เกา้ โมงแลว้ ทจ่ี อดรถก็หายากพอๆ กบั ธาตุ
หมหู่ นง่ึ ทอี่ ยเู่ ป็ นอสิ ระในธรรมชาติ

“ไอเ้ ชยี่ วา่ น” เขาสบถมาอยา่ งเซง็ ๆ มนั ไมถ่ งไมถ่ ามเขาสกั คา

“เออๆ ฝากดว้ ยละกนั กไู ปละ ออกชา้ เดย๋ี วรถตดิ ”

วนั นเี้ ป็ นเยน็ วนั ศกุ ร์ ไอว้ า่ นกาลงั จะมงุ่ หนา้ กลบั บา้ นหลงั จากทอี่ ดุ ออู ้ ยใู่ น
หอตลอดสปั ดาห์ แตค่ วามจรงิ จะไปวา่ มนั กไ็ มถ่ กู เขาไมไ่ ดบ้ อกมนั เรอ่ื งไอโ้ ฟคใน
เชา้ วนั นัน้

“มาไป๋ เดย๋ี วโฟคชว่ ยถอื กระเป๋ า”

ไอโ้ ฟคทาตวั เหมอื นเดมิ เขาก็ขเี้ กยี จจะพดู นอกจากยัดชที เลคเชอรว์ นั นใ้ี ส่
มอื ใหม้ นั ชว่ ยถอื ใครจะอยากถอดกระเป๋ าใหม้ นั ถอื เดน่ จะตาย รบี ใหม้ นั ถอื อะไร
สกั อยา่ งมนั จะไดไ้ มบ่ น่ ขาของเขากา้ วฉับๆ มงุ่ หนา้ ไปสรู่ ถของมนั ทจี่ อดเดน่ หรา
อยไู่ มไ่ กลจากตกึ ปลาวาฬนัก

“ไอโ้ ฟค มงึ จะไปไหน” เขาเอย่ ถามเมอ่ื มนั ขบั เลยซอยเลยี้ วเขา้ หอของเขา
ไปเป็ นทเี่ รยี บรอ้ ย

“...”

“ไอโ้ ฟค” เขาทว้ งเสยี งเขม้