เกียร์สีขาวกับกาวน์สีฝุ่น

“แคอ่ ยากพาไป๋ ไปกนิ ขา้ วดว้ ยกนั ” อกี ฝ่ ายตอบมาเสยี งออ่ ย
“ทาไมไมบ่ อกดๆี ” เขาทว้ งแบบหงุดหงดิ
“รวู ้ า่ บอกดๆี ไป๋ ก็คงไมย่ อมไป” ไมต่ อ้ งมาทาเสยี งสานกึ ผดิ ใหน้ ่าสงสาร
เลย

“กร็ วู ้ า่ ถา้ กไู มย่ อมไปแลว้ จะลากกไู ปทาไมอกี ” เขาพดู ออกมาตรงๆ
“โฟคกแ็ คอ่ ยากทาคะแนนบา้ ง”
ถงึ แมว้ า่ มนั จะไมไ่ ดห้ นั มา แตเ่ ขากพ็ อจะรสู ้ หี นา้ ของมนั ไดอ้ ยา่ งไมย่ ากเย็น
เขนิ จนแดงมาถงึ หแู ลว้ ไอเ้ ดอื นทนั ตะหนา้ จดื เอย๊

“มงึ ก็รวู ้ า่ กไู มช่ อบใหใ้ ครมาบงั คบั ”
เขาพดู ออกไปอยา่ งตงั้ ใจ เขาโคตรไมช่ อบใหใ้ ครมาบงั คบั มาบงการชวี ติ
มาสง่ั ใหเ้ ขาทาในสงิ่ ทเี่ ขาไมช่ อบ แน่นอนวา่ สงิ่ ทโี่ ฟคทาอยตู่ อนนกี้ ็คอื สงิ่ เหลา่ นัน้
นั่นเอง
“งนั้ เราไมบ่ งั คบั ไป๋ ละ”

ไอโ้ ฟคทาตามทพี่ ดู จรงิ ๆ มนั เปิดไฟขอทางขนึ้ มาตอนนัน้ เลย กอ่ นจะ
คอ่ ยๆ ขบั เบยี่ งซา้ ยออกมาจอดทข่ี า้ งทาง และเรมิ่ หนั มาเจรจากบั มนั อยา่ งตงั้ ใจ

“โฟคขอพาไป๋ ไปทานขา้ วไดไ้ หมครบั ”

มนั หนั มาทาตาใสหนา้ ซอ่ื ใสเ่ ขา ดกู ร็ วู ้ า่ มนั โคตรจงใจออ้ น ฟันเรยี งกนั เป็ น
ระเบยี บกบั ยม้ิ จนตาหยเี ป็ นอะไรทเ่ี ขาเจอมาบอ่ ยจนจาได ้ มนั คงรตู ้ วั สนิ ะวา่ ตอนน้ี
มนั หลอ่ มาก และหนา้ ตาแบบนก้ี ็คงใชอ้ อ้ นคนอนื่ มามากมายนับไมถ่ ว้ น

“มงึ อยา่ คดิ วา่ มาทาหนา้ หลอ่ ใสก่ แู ลว้ กจู ะหวนั่ ไหว” เขาพดู ใสม่ นั แบบจงใจ

“โฟคกไ็ มไ่ ดบ้ อกวา่ ใหไ้ ป๋ หวนั่ ไหวนค่ี รับ โฟคแคอ่ ยากพาไป๋ ไปทานขา้ ว
เดย๋ี วโฟคกก็ ลบั บา้ นแลว้ ไมไ่ ดเ้ จอไป๋ ตัง้ สองวนั โฟคคดิ ถงึ นะครบั ”

ตงั้ แตเ่ ชา้ วนั นัน้ บนรถของมนั มนั กไ็ มส่ งวนคาพดู อะไรเอาไวอ้ กี เลย บทจะ
หวานพอ่ คณุ ก็หวานมาก หวานจนเขาอยากจะทาป้ายไวนลิ ไปแปะหนา้ คณะมนั วา่
เดอื นทนั ตแพทยก์ าลงั มาออ่ ยเรย่ี ออ่ ยราดกบั เดอื นคณะแพทยศาสตรอ์ ยู่

“มงึ กไู มเ่ ขนิ กตู ลก”

เขาแอบหลดุ ขามานดิ หนง่ึ จนได ้ ดว้ ยความสตั ยจ์ รงิ เขาไมเ่ ขนิ ไอค้ น
ตรงหนา้ นเ้ี ลย ออกจะตลกเสยี มากกวา่ มนั เหมอื นลกู ลงิ ทอี่ อ้ นขอขนมในมอื เขา ดู
แลว้ กเ็ อ็นดเู ป็ นนอ้ งชายตวั เล็กๆ มากกวา่ จะคดิ เป็ นอยา่ งอน่ื ได ้

“ไป๋ !” เสยี งไอโ้ ฟคเรม่ิ เซง็ เมอื่ นอกจากเขาไมเ่ ขนิ ยงั ขาอกี ดว้ ย

“ฮา่ ฮา่ ฮา่ ” หนา้ มงึ ตลกอะ

“โหย เซง็ อะ” โฟคบน่ กระปอดกระแปด หนา้ ตาขอี้ อ้ นของมนั หายวับไป
แลว้

“เออๆ กขู อโทษ กไู มค่ วรขาใชป่ ะ หนา้ มงึ ตลกอะ มงึ ไมต่ อ้ งพดู กบั กแู บบนี้
อกี นะ กตู ลกอะ ฮา่ ฮา่ ฮา่ ” เขาพดู แบบอดไมไ่ ด ้

“ไป๋ ไมเ่ ปิดโอกาสใหเ้ ราทาคะแนนบา้ งเลยอะ” อกี ฝ่ ายบน่

“กก็ บู อกวา่ ใหม้ งึ ไปชอบคนอน่ื ไง คนทช่ี อบหนา้ มงึ แบบเมอ่ื กค้ี งมอี กี เยอะ
นะ หลอ่ เหมอื นกนั นะมงึ เนยี่ ” เขาพดู

“วา่ ไงนะ ไป๋ บอกวา่ เราหลอ่ เหรอ” เสยี งของมนั ดรู ะรกิ ระรขี้ น้ึ มาเลย

“เออ มงึ หลอ่ กค็ อื หลอ่ กกู ็ไมเ่ ถยี งไง แตไ่ มไ่ ดแ้ ปลวา่ กชู อบมงึ น่ี”
“ไมม่ คี วามหวงั ใหก้ นั บา้ งเหรอ”
“ไมอ่ ะ” เขาพดู แบบตรงๆ ถงึ แมว้ า่ จะใชน้ ้าเสยี งธรรมดาๆ ก็ตาม
“โห ไป๋ แมง่ โคตรใจแขง็ เลยหวะ” อกี ฝ่ ายยงั พดู ดว้ ยรอยยม้ิ ทไ่ี มห่ บุ สกั ที
“กไู มไ่ ดใ้ จแขง็ กแู คไ่ มอ่ ยากมใี คร มงึ อยา่ มาเสยี เวลากบั กเู ลย”

“ตกลงไปทานขา้ วกนั ไหมไป๋ เรามากนั ไดค้ รงึ่ ทางแลว้ นะ” มนั เอย่ ถามเขา
ตอ่ รถมนั ยงั คงจอดอยรู่ ะหวา่ งทางไปรา้ นอาหารอะไรสกั อยา่ งของมนั

“ถา้ มงึ หยดุ พดู จาเยอะแยะใสก่ ู แลว้ ชวนกไู ปในฐานะเพอ่ื น กกู ไ็ ปได”้ เขา
ตอบ ถา้ ไปแบบเพอ่ื น เขากไ็ มม่ เี หตผุ ลจะปฏเิ สธ

“งนั้ เราไปกนั เลยนะ” มนั ฉกี ยม้ิ กวา้ ง พรอ้ มกบั เปลยี่ นเกยี รเ์ ดนิ หนา้ เพอื่ พา
เขาออกเดนิ ทางอกี ครงั้

“หยดุ ทาหนา้ เป็ นปลากระดไี่ ดน้ ้าเลยมงึ ”

“หนา้ โฟคกเ็ ป็ นแบบนอี้ ยแู่ ลว้ ”
“โกหกตก...”
“หลมุ รกั ไป๋ ” เสยี งอกี ฝ่ ายสวนมาตงั้ แตเ่ ขายงั พดู ไมท่ นั จบ ไอเ้ ชย่ี โฟคเอา
อกี แลว้ นม่ี นั หยอดหรอื มนั กาลงั จะดา่ วา่ หลมุ รักเขาเป็ นนรกกนั แน่วะ

“ไอโ้ ฟค! กลบั !” เขาพดู เสยี งดุ
“ไมเ่ ลน่ แลว้ ครับบบ ขอโทษครับบบ ไมพ่ ดู เลน่ แลว้ ครบั บบ โฟคผดิ ไปแลว้
ครบั ผมมม”
ไอโ้ ฟคพดู ออกมาเสยี งออ่ ยเหมอื นเหน็ วา่ เขาเอาจรงิ หลงั จากนัน้ มนั ก็เลกิ
ทาตวั ยบุ ยบิ ยมุ่ ยา่ มอะไรกบั เขาอกี มนั กลายสภาพกลบั มาเป็ นไอโ้ ฟค เพอื่ นรว่ ม
โตะ๊ กนิ ขา้ ว เพอ่ื นนั่งขา้ งโตะ๊ เลคเชอร์ เพอื่ นจอมฉกี ยม้ิ ของเขาดงั เดมิ

‘แบบนกี้ ็ดแี ลว้ โฟค มงึ อยา่ มาเสยี เวลากบั คนอยา่ งกเู ลย’

นายพนิ ตา้

ตอนท่ี 15 : economic loss

ไป๋ กลบั ถงึ หอในเวลาเกอื บสท่ี มุ่ ได ้

ไอโ้ ฟคพาเขาไปเถลไถลไกลมากถงึ สมทุ รสาคร มนั พาเขาไปกนิ อาหาร
ทะเลแลว้ ก็บวั ลอยไขเ่ คม็ เจา้ อรอ่ ย เขาพยายามจะรักษาระยะหา่ งระหวา่ งเขากบั
ไอโ้ ฟคไวใ้ หส้ มดลุ ทส่ี ดุ เขาไมช่ อบมนั แตเ่ ขากไ็ มอ่ ยากเสยี มนั ไป อยา่ งทบี่ อก
เขาเป็ นคนสนทิ กบั คนไดย้ ากมาก ไอท้ นั ตะนก่ี ถ็ อื วา่ สนทิ กบั เขามากถงึ ระดบั หนง่ึ
แลว้ มนั เป็ นความรสู ้ กึ เหมอื นเพอ่ื นในกลมุ่ คนหนงึ่ ไปแลว้ ถา้ เขาเลอื กได ้ เขากไ็ ม่
อยากจะเสยี เพอื่ นไปดว้ ยเหตผุ ลอะไรแบบน้ี

‘วนั นเี้ ป็ นมะขามอดั เม็ดหวะ’

ไป๋ ราพงึ กบั ตวั เองพลางหยบิ ขนมในถงุ ขน้ึ มาดแู บบคนุ ้ เคย Mr.950 อกี แลว้
คราวนมี้ นั ก็แปะกระดาษไวบ้ นถงุ เหมอื นเดมิ เนอื้ หาใจความกค็ อื ฝากอะไรเปรย้ี วๆ
ไวใ้ หเ้ ขากนิ ตอนขบั รถกลบั บา้ น จะไดไ้ มง่ ว่ งนอน แตค่ งจะตอ้ งเสยี ใจกบั ไอม้ นุษย์
ปรศิ นาน่ันดว้ ย คนื นเี้ ขาคงไมไ่ ดก้ ลบั บา้ นแลว้ ดกึ แบบนเี้ ขาคงนอนเลน่ ทหี่ อกอ่ น
แลว้ คอ่ ยขบั กลบั พรงุ่ นที้ เี ดยี ว มะขามอดั เมด็ กระปกุ นัน้ จงึ ไดแ้ ตเ่ ป็ นหมนั ไปตาม
ระเบยี บ

ไป๋ เปิดประตเู ขามาน่ังทเ่ี กา้ อต้ี วั เดมิ พรอ้ มกบั เอากระดาษโน๊ตมาแปะเรยี ง
ไวต้ ามลาดบั เหตกุ ารณ์ ชายปรศิ นาคนนัน้ ยงั คงสง่ โน่นนนี่ ่ันมาใหเ้ ขาเรอ่ื ยๆ สว่ น
ไลนเ์ ขามนั ก็ทกั มาบา้ ง เขาก็ตอบบา้ งไมต่ อบบา้ งตามอารมณ์ ความจรงิ เขาไมใ่ ช่
คนทต่ี ดิ โทรศพั ทม์ อื ถอื เทา่ ไหร่ เลน่ นานๆ แลว้ มนั ปวดตา

Mr.950 : มะขามอรอ่ ยไหมครบั หมอ ผมไมร่ วู ้ า่ หมอชอบแบบเปรยี้ วหรอื เผ็ด
มากกวา่ กนั ผมเลยเลอื กแบบเปรยี้ วมาให ้ ถา้ ไป๋ ชอบแบบเผ็ด เดย๋ี วผมซอ้ื ไปให ้
ใหมค่ ราวหนา้

BAIBAI : ไมต่ อ้ งอะ เกรงใจ

Mr.950 : ถงึ บา้ นยงั ครับไป๋ ผมตงั้ ใจซอ้ื มาใหไ้ ป๋ กนิ ตอนขบั รถกลบั บา้ นเลย
นะ จะไดไ้ มง่ ว่ งไงครบั

BAIBAI : ไมอ่ ะ วนั นไ้ี มไ่ ดก้ ลบั บา้ น

Mr.950 : อา๊ ว ทาไมไมก่ ลบั เหรอครบั

BAIBAI : ไมม่ ไี รอะ ชา่ งกเู ถอะ

Mr.950 : วา่ แตไ่ ดช้ มิ มะขามหรอื ยงั ครบั ผมตงั้ ใจเลอื กมากเลยนะ

BAIBAI : ชมิ ไปเมด็ หนง่ึ กง็ นั้ ๆ อะ

เขาลองแกะขน้ึ มาชมิ เมด็ นงึ ดว้ ยความสงสยั มะขามอดั เมด็ ในมอื เขานด่ี มู ี
การปิดสนทิ และยงั ไมม่ กี ารแกะบรรจภุ ณั ฑใ์ ดๆ น่าจะปลอดภยั เขาคดิ วา่ นะ

Mr.950 : ดใี จจงั เลยครับ สดุ ทา้ ยหมอกใ็ จออ่ นสกั ที

BAIBAI : แคม่ ะขามเมด็ เดยี ว

Mr.950 : แตน่ เ่ี ป็ นครงั้ แรกเลยนะครับทไ่ี ป๋ ยอมกนิ ของทผี่ มซอื้ ให ้ สงสยั ไป๋
จะเรม่ิ ใจออ่ นกบั ผมบา้ งแลว้

BAIBAI : กแู คไ่ มอ่ ยากใหเ้ กดิ economic loss ซอื้ ของมาทงิ้ ๆ ขวา้ งๆ ทาลาย
GDP ประเทศชาตหิ มด ทางทดี่ มี งึ ก็เลกิ สง่ อะไรมาใหก้ เู สยี ที กเู สยี ดายของ

Mr.950 : ยง่ิ ไดย้ นิ แบบนย้ี งิ่ ตอ้ งซอ้ื ของใหไ้ ป๋ เลย

BAIBAI : สดั

Mr.950 : ดา่ ผมไดค้ รับ ผมไมถ่ อื ขอแคย่ อมคยุ กบั ผมก็พอ

BAIBAI : แลว้ นม่ี งึ ใสใ่ บเสร็จมาในถงุ ดว้ ยทาไม จะมาเกบ็ คา่ ของจากกเู หรอ
บอกเลยนะวา่ กไู มม่ วี นั จา่ ยแน่นอน

เขาพมิ พไ์ ปในขณะทพี่ ลกิ ใบเสร็จในถงุ ทแ่ี นบมาดว้ ยอยา่ งสนใจ มนั ไมไ่ ด ้
มขี อ้ ความอะไรพเิ ศษ แคบ่ อกสนิ คา้ ทซ่ี อื้ และราคาทจ่ี า่ ย ทา้ ยใบเสร็จก็ตราชอ่ื รา้ น
สะดวกซอื้ ชอ่ื ดงั เอาไวท้ ใ่ี ครๆ กร็ จู ้ กั

Mr.950 : สง่ หลกั ฐานมาใหด้ ไู งครบั วา่ ผมซอ้ื มาจรงิ ๆ ไมไ่ ดท้ าคณุ ไสยอะไร
ใสค่ ณุ หมอ

BAIBAI : แน่จรงิ กอ็ ยา่ ตดั เลขทใ่ี บเสรจ็ กบั วนั เวลาทซ่ี อ้ื ออกสิ
Mr.950 : โถ่ ไมต่ ดั ออกไป๋ กส็ บื ไดส้ คิ รบั ผมยงั ไมอ่ ยากใหไ้ ป๋ รตู ้ วั ตนผม
ในตอนนนี้ น่ี า

BAIBAI : กถู ามจรงิ มงึ ตอ้ งการอะไรกนั แน่วะ
Mr.950 : โถ่ ตอ้ งใหผ้ มพดู อกี กร่ี อบ ผมก็มาจบี ไป๋ ไง
BAIBAI : โกหก
Mr.950 : ไมไ่ ดโ้ กหก

BAIBAI : มงึ ตอ้ งสบื อะไรจากกแู น่ๆ

Mr.950 : โถ่

BAIBAI : สารภาพมา มงึ คอื ใคร กตู อ้ งรจู ้ ักมงึ แน่ๆ บอกกมู า

Mr.950 : ไวป้ ระกวดเดอื นมหาลยั จบ ผมจะเดนิ เขา้ ไปสารภาพกบั ไป๋ เองเลย

BAIBAI : มงึ พดู แลว้ นะ ถา้ หลงั จบงานดาวเดอื นแลว้ มงึ ไมย่ อมบอกว่ามงึ คอื
ใคร กจู ะบลอ๊ คไลนม์ งึ แน่

Mr.950 : นับวนั รอไดเ้ ลยครับไป๋ ผมจะเดนิ ไปบอกไป๋ ดว้ ยตวั ผมเองเลย

BAIBAI : ใหม้ นั จรงิ เหอะ กจู ะคอยดู

เขาตดั บทการสนทนากอ่ นจะเปิดโน๊ตบคุ๊ ขนึ้ มาหาอะไรทาแกเ้ บอ่ื งานที่
ตอ้ งสง่ กไ็ มม่ ี สอบกย็ งั ไมใ่ กล ้ เนอ้ื หาทเี่ รยี นกเ็ ขา้ ใจ หมอไป๋ ในเวลานจ้ี งึ ไมร่ จู ้ ะ
ทบทวนตาราเรยี นไปทาไม เพราะรบี อา่ นไปตอนนก้ี ค็ งไมม่ อี ะไรพเิ ศษอยดู่ ี เดก็
หนุ่มกดเขา้ ล็อคอนิ เขา้ โปรแกรมเฟสบคุ๊ เขา้ ไมไ่ ดเ้ ขา้ มาเลน่ โปรแกรมโซเชยี ลสี
ฟ้านมี่ านานหลายอาทติ ยแ์ ลว้

หลอ่ แบบน้ี ถา้ ไมร่ กั กบ็ า้ แลว้ #อฐิ อทิ ธผิ ฆู ้ า่ ยกั ษ์ดว้ ยมอื เปลา่

สง่ิ แรกทเี่ ขาเห็นในนวิ ฟีดกลบั เป็ นรปู ... ไออ้ ฐิ

ภาพของไออ้ ฐิ ในชดุ เสอื้ บาสแขนกดุ กาลงั โยนลกู เขา้ หว่ งพงุ่ ขนึ้ มาปะทะ
สายตาเขาเป็ นอนั ดบั แรก รอยสกั สสี ดของมนั ยงั คงตดิ ตาเขาไดด้ ี ภาพถา่ ยจาก
ดา้ นขวา สง่ิ หนง่ึ ทเ่ี ขาไมล่ มื จะมองหา ตมุ ้ หเู สอื้ กาวนข์ องเขามนั ยงั คงอยตู่ รงนัน้
แมแ้ ตต่ อนเลน่ กฬี ากไ็ มถ่ อด สาธุ ขอใหโ้ ดนลกู บาสกระแทกจนตง่ิ หหู ลดุ ไปเลย

เขาเพง่ิ นกึ ออกวา่ ตอนทเี่ ขาเลน่ เฟสบคุ๊ ครงั้ ลา่ สดุ เขาเขา้ มาดแู ฟนเพจของ
ไออ้ ฐิ สงสยั เขาจะเผลอมอื ไปกดไลคไ์ ว ้ ไหนๆ กไ็ หนๆ ลองเขา้ ไปดคู ะแนนนยิ ม
ของคแู่ ขง่ เดอื นของเขาหน่อยดกี วา่ เขาจะไดว้ างกลยทุ ธใ์ นการแขง่ ขนั ถกู

Mint Mintira : กร๊ดี ดดด มแี ฟนหรอื ยงั คะคณุ นอ้ งสดุ หลอ่

Silly Pink : @Ananya Laosakulwong @Kim Potchara @Fah Farrable

Nittaya Warry : วารดี าเนนิ เจา้ คะ่ หยู ยย แอดมภี าพละเอยี ดไหมคะ อยากป

รน้ิ ไวแ้ ปะฝาบา้ น

Kimhatay Wanwan : มแี ฟนยงั คะแอด ชว่ ยแถลงหน่อย อยา่ ใหท้ กุ ขใ์ จคนรอ
คะ่

Sai Pimmari : จาไดเ้ ปลา่ ทวี่ นั นัน้ เดนิ สวนกนั ทคี่ ณะวทิ ยไ์ งมงึ @Aumporn Pinn

Namtarn Kaii : ขออนุญาตเปิดโตะ๊ แถลงขา่ วแทนแอดมนิ นะคะ อฐิ เรยี นอยู่
คณะวศิ วกรรมศาสตรป์ ี 1 ตอนนโี้ สดแน่นอนคะ่ แตข่ า่ ววงในบอกวา่ ตอนนกี้ าลงั จบี
สาวคณะแพทยอ์ ยู่ อยากเจออฐิ หาตวั ไดไ้ มย่ ากคะ่ เปิดตารางสอนคณะแพทยป์ ี 1
แลว้ จม้ิ ไดเ้ ลยคะ่ มอื้ เชา้ กลางวนั เย็นเจอกนั ทโี่ รงอาหารใตต้ กึ เรยี นแน่นอนคะ่

Kamonchanok Piwarnontrara : @Namtarn Kaii จรงิ เหรอคะ แบบนก้ี อ็ กหกั กนั ทงั้
จกั รวาลเลยสคิ ะ พอจะทราบพกิ ดั ไหมคะวา่ อฐิ จบี ใครอยู่

Hataithip Tanasombatt : พอรวู ้ า่ นอ้ งจบี สาวคณะแพทยน์ ไ่ี มก่ ลา้ สเู ้ ลยคะ่ รสู ้ กึ
วา่ ดบั เครอ่ื งชนกย็ ังไมอ่ าจเออื้ ม 555555

Namtarn Kaii : @Kamonchanok Piwarnontrara ไมท่ ราบเหมอื นกนั คะ่ ไมม่ ใี ครรู ้
เลย แตค่ อ่ นขา้ งมน่ั ใจวา่ ใชแ่ น่ๆ ดเู หมอื นวา่ ตอนนอ้ี ฐิ จะสนทิ กบั แกง๊ หมอไป๋ หมอ
วา่ นนะคะ ถา้ มคี นพอรจู ้ ักอาจไปสบื จากสายหมอได ้ แตเ่ ราวา่ หมอไป๋ ลกึ ลบั กวา่ อฐิ
อกี คะ่ 555555 @หมอไป๋ FC

‘อา๊ ว ไหงวนมาทกี่ ซู ะงนั้ ?’

ไป๋ ราพงึ ในใจออกมาอยา่ งงงๆ ตกลงไออ้ ฐิ มนั จบี สาวคณะอยจู่ รงิ เหรอ
วะเนย่ี ไมเ่ หน็ มนั จะมที า่ ทางอะไรเลย ไอเ้ พยี วตา่ งหากทมี่ าจบี ดาวคณะเขา แต่
อยา่ งวา่ ไออ้ ฐิ อาจจะหลอ่ เกนิ ไปจนกลบรัศมคี นอนื่ ไปเสยี หมด ตอ้ งไลม่ นั ไปนั่งที่
อนื่ บา้ งแลว้ นะเนย่ี เดย๋ี วถา้ มคี นมาสนใจเขาเพราะขา่ วมนั แบบนี้ มนั จะวนุ่ วายน่า
เบอ่ื

ยาแกป้ วดตอ้ งกนิ หลงั อาหารทนั ที แตห่ มอไป๋ คนนไ้ี มร่ วู ้ า่ ตอ้ งกนิ กอ่ นหรอื
หลงั อาหาร #หมอไป๋ ผหู ้ นา้ ใสทส่ี ดุ ในจกั รวาล

”เชยี่ ”

มอื เจา้ กรรมมนั เผลอกดเขา้ มาดเู พจของแฟนเพจของตวั เองแลว้ กต็ อ้ ง
เผลอรอ้ งเรยี กสตั วเ์ ลอ้ื ยคลานมาอยา่ งตกใจ รปู เขาในชดุ แลปชวี วทิ ยาตอนกาลงั
เตรยี มเนอื้ เยอ่ื เพอ่ื สอ่ งกลอ้ งจลุ ทรรศนอ์ อกมาเดน่ หราเป็ นภาพแรก แสงกาลงั เขา้
มาทางหนา้ ตา่ งสวยดมี าก วา่ แตเ่ ขาไปโดนถา่ ยรปู แบบนตี้ อนไหน (วะ?)

รปู ทลี่ งในเพจเขาสว่ นใหญเ่ ป็ นอริ ยิ าบถตา่ งๆ ในมหาวทิ ยาลยั นแี่ หละ
เนอ่ื งจากเขาไมเ่ คยตดิ ตอ่ กบั แอดมนิ เพจเลย แถมเขากไ็ มค่ อ่ ยเลน่ เฟสบคุ๊ ดว้ ย รปู
ทล่ี งเองก็ไมม่ เี ลย แอดมนิ กค็ งจะหารปู จากไหนมาไมไ่ ดน้ อกจากแอบมาถา่ ยเขา
ดว้ ยตนเอง เชย่ี นเี่ ขาโดนแอบถา่ ยเหรอวะเนย่ี

Nanitporn Wararat : รสู ้ กึ ตวั รอ้ น อยากใหห้ มอไป๋ มาชว่ ยตรวจรา่ งกายให ้
หน่อยคะ่

Ubonwarn Warn : นไ่ี งคนนท้ี เ่ี จอน่ังกนิ ขา้ วกบั อฐิ คณะวศิ วะบอ่ ยๆ จนิ้ ไป๋ อฐิ
กนั ดกี วา่ @Tharathip T

Natthachai Laowlaohawong : หมอมแี ฟนยงั ครับ

Ittinee Namkeng : จน้ิ #ไป๋ อฐิ อกี เสยี งคะ่ คนู่ เี้ จอกนั มาตงั้ แตโ่ รงเรยี นเกา่
แลว้ ของเขาคกู่ นั คะ่

Ubonwarn Warn : @Ittinee Namkeng ยงั ไงคะ ชว่ ยเลา่ หน่อย

Ittinee Namkeng : คอื คนู่ จ้ี บมาจากโรงเรยี นลน้ เกลา้ ฝ่ ายมธั ยมคะ่ ไป๋ นเี่ ป็ น
หวั หนา้ ชมรมวชิ าการคะ่ นกิ เนมของชมรมคอื Bishop Castle ตดิ คา่ ยเคมโี อลมิ ปิกจน
ไปควา้ เหรยี ญทองระดบั โลกมาไดค้ ะ่ คนนค้ี อื เกง่ สดุ ในโรงเรยี นแลว้ คะ่ สอบตดิ
หมอดว้ ยคะแนนรบั ตรงอนั ดบั หนง่ึ ของคณะแพทย์ สว่ นอฐิ นเี่ ป็ นหวั หนา้ ชมรมกฬี า
ของโรงเรยี น นกิ เนมของชมรมคอื Knight Club คนนก้ี ็เป็ นตวั แทนเยาวชนไทยไป
แขง่ กฬี ายงิ ธนูทป่ี ระเทศอนิ โดนเี ซยี เขา้ คณะวศิ วะมาดว้ ยโควตา้ นักกฬี า
ระดบั ประเทศคะ่

Ubonwarn Warn : @Ittinee Namkeng กร๊ดี ฟินเวอร์ มตี อ่ อกี ไหมคะ

Ittinee Namkeng : พอดนี อ้ งเรยี นโรงเรยี นนท้ี นั รนุ่ คนู่ พี้ อดคี ะ่ เหมอื นทัง้ คเู่ กง่
มากแลว้ ก็แขง่ กนั สรา้ งชอ่ื เสยี งใหโ้ รงเรยี นกนั โดยตลอด ปรกตบิ างทฝี ่ ายไนท์

(กฬี า) กจ็ ะดงั บางปีฝ่ ายบชิ อป (วชิ าการ) กจ็ ะเดน่ แตป่ ีของไป๋ อฐิ นเ่ี ขามาวนิ กนั
ทัง้ คคู่ ะ่ เรยี กไดว้ า่ เป็ นตานานของโรงเรยี นเลย เจอหนา้ ทโ่ี รงเรยี นกจ็ ะเขมน่ กนั
หน่อยๆ เหมอื นผลดั กนั เดน่ อะไรแบบนี้ แตพ่ อเขา้ มหาวทิ ยาลยั แลว้ มาสนทิ อยู่
กลมุ่ เดยี วกนั เฉยเลยคะ่ แบบนี้มนั บพุ เพสนั นวิ าส

“เชยี่ บพุ เพสนั นวิ าสเชย่ี ไรเนยี่ ”

เขาพมึ พาออกมาอยา่ งตลก สงิ่ ทค่ี วามเหน็ นเ้ี ลา่ ไมม่ ผี ดิ เพยี้ นเลย แตก่ อ่ น
เขากบั ไออ้ ฐิ ออกแนวเขมน่ กนั หน่อยๆ เพราะความขดั แยง้ ระหวา่ งฝ่ ายไนทก์ บั บชิ
อปนแ่ี หละ แตม่ นั กเ็ ป็ นแคเ่ รอ่ื งเด็กๆ อะนะ โตมาก็เขา้ ใจวา่ ไมว่ า่ จะอยฝู่ ่ ายไหน
ตา่ งฝ่ ายตา่ งกท็ าเพอ่ื โรงเรยี นเหมอื นกนั

Ubonwarn Warn : @Ittinee Namkeng นจ่ี นิ้ ไปไกลแลว้ คะ่ เคะฝ่ ายวชิ าการกบั
เมะนักกฬี า กร๊ดี ๆๆๆๆ สงสยั ตอ้ งแตง่ ฟิคชน่ั เรอื่ งนซ้ี ะแลว้

Ittinee Namkeng : ตอนนกี้ ็มขี า่ ววา่ อฐิ จบี เดก็ คณะแพทยอ์ ยคู่ ะ่ เพราะไปกนิ
ขา้ วกบั เพอื่ นคณะแพทยบ์ อ่ ยมากกก (ก.ไกล่ า้ นตวั ) ทกุ คนสนใจแตว่ า่ อฐิ จบี ใคร
โดยไมม่ ใี ครสนใจเลยคะ่ วา่ อฐิ ไปนั่งกนิ ขา้ วกบั ใคร หมอไป๋ ไงคะ แบบนไ้ี มจ่ น้ิ ยงั ไง
ไหว จากคแู่ ขง่ มาเป็ นครู่ กั #ไป๋ อฐิ

“เชย่ี กอู กี แลว้ ”

เขาบน่ ออกมาอยา่ งตลก สาววายนกี่ ช็ า่ งเชอ่ื มโยงเรอื่ งไดเ้ กง่ จรงิ ยังไมท่ นั
ทเี่ ขาจะเลอื่ นอา่ นคอมเมนทท์ กี่ าลงั ผกู เรอื่ งราวของเขากบั ไอค้ งิ คองหนา้ เถอ่ื น
อยา่ งดเุ ดด็ เผด็ มนั เสยี งเรยี กเขา้ โทรศพั ทม์ อื ถอื ของเขากด็ งั ขน้ึ ตายยากเสยี จรงิ
ไออ้ ฐิ โทรมาทาไมเวลานวี้ ะ

“ฮาโหลวววว ไป๋ เหรออออ มงึ มารบั กหู น่อยยยย กแู ดกเหลา้ อยทู่ ผี่ บั ขา้ ง
มอแลว้ กกู ลบั ไมไ่ ด ้ เชยี่ ตาหนวดแมง่ ตงั้ ดา่ นอยหู่ นา้ รา้ นเลยยยย ขบั กลบั ตอนนกี้ ู
ตายแน่ มงึ มารบั กหู น่อยยยย ป๋ ายยยยย กยู งั ไมอ่ ยากนอนซงั เตตตต”

นายพนิ ตา้
ตอนท่ี 16 : คณุ ตาหนวด

“มงึ วา่ ไงนะ!”

“กอู ยทู่ ผี่ ับขา้ งมอ กกู ลบั ไมไ่ ด ้ ตาหนวดเตม็ ไปหมดเลยยยยย กโู ดนเป่ า
แน่ ไป๋ มงึ มารบั กหู น่อยยยย กไู มอ่ ยากตดิ คกุ แตเ่ ดก็ กกก ป๋ ายยยยย มงึ ไดย้ นิ กู
ไหมมมม กไู มอ่ ยากตดิ คกู๊ กกกก”

เสยี งออ้ แอข้ องมนั ดงั ออกมาจากปลายสายไมห่ ยดุ เออ ไอน้ เ่ี มาแลว้ เรอื้ น
เหมอื นกนั นะ พดู หา่ พดู เหวอะไรไมห่ ยดุ ทาเสยี งงอ้ งแงง้ เป็ นเดก็ ๆ ดว้ ย โคตร
ปัญญาออ่ น

“ป๋ ายยยยย”

“เออๆ กรู แู ้ ลว้ ”

“มารบั หน่อยยยยย ตาหนวดมองกใู หญแ่ ลว้ วววว”

“ตาหนวดพอ่ มงึ ส”ิ

“มา่ ยชา่ ยยยยย ป๋ ายยยยย พอ่ กไู มไ่ ดเ้ ป็ นตาหนวดดดด พอ่ กเู ป็ นครู
ป๋ ายยยยย พอ่ กไู มไ่ ดเ้ ป็ นตาหนวดดดด” เสยี งออ้ แอต้ อบกลบั มา ไมร่ มู ้ นั ตงั้ ใจกวน
ตนี หรอื มนั แคเ่ มา

“ไอส้ ดั เอย๊ มงึ โทรหาไอเ้ พยี วส”ิ เขาไมช่ อบไปสถานทอี่ โคจร ถงึ แมจ้ ะแค่
ไปเฉียดกไ็ มช่ อบ เขาโคตรเกลยี ดกลน่ิ บหุ รเ่ี ลย

“ไอเ้ พยี วกลบั บา้ นนนนน ไอว้ า่ นกก็ ลบั บา้ นนนนน ไอโ้ ฟคก็กลบั บา้ นนนนน
ใครๆ กก็ ลบั บา้ นนนนน เหลอื แตม่ งึ เนยี่ ยยยย ป๋ ายยยยย มารบั กหู น่อยยยยย ตา
หนวดมองกใู หญแ่ ลว้ วววว” ตาหนวดพอ่ งมงึ สิ ตารวจโวย้ !

“มงึ อยตู่ รงไหน” เขาถามแบบยอมแพใ้ นทสี่ ดุ สายตาหนั ไปมองนาฬกิ า
อยา่ งออ่ นใจ ลว่ งเขา้ วนั ใหมม่ าเกอื บสบิ หา้ นาทแี ลว้

“รา้ นบมู เมอแรงขา้ งมอออออ มาใหถ้ กู นะป๋ ายยยยย กไู ม่อยากนอนรมิ
ถนนนนนน”

“กไู มร่ จู ้ กั ”

เขาตอบ เขาไมร่ จู ้ ักรา้ นพวกนเ้ี ลย รา้ นน่ังชลิ ยงั พอรบู ้ า้ ง แตผ่ บั นไ่ี มเ่ ลย
เอะ๊ วา่ แตม่ ผี บั มาเปิดขา้ งมอไดไ้ งวะ แจง้ จบั แมง่ ใหห้ มดดมี ะ เปิดรา้ นขายเหลา้
ขา้ งสถานศกึ ษา

“มงึ เปิดกเู กล้ิ แมพเอานะ ป๋ ายยยยย มารับกดู ว้ ยยยยย ตาหนวดเดนิ
มาแลว้ ววววว มา่ ยยยยยย ผมไมป่ ่ าววววว ผมไมไ่ ดข้ บั บบบบ เดย๋ี วเพอ่ื นผมมา
รบั บบบบ ปลอ่ ยผมไวต้ รงนนี้ ะคณุ ตาหนวดดดด”

‘ไอค้ งิ คองขเ้ี รอื้ นเอย๊ !’ เขาบน่ อยา่ งออ่ นใจ แตก่ ล็ กุ ยนื ขน้ึ ไปหยบิ กญุ แจรถ
แตโ่ ดยดี

เขาเปิดแอพพลเิ คชนั นาทางในโทรศพั ทม์ อื ถอื สริ ริ วมเวลา 5 นาทถี ว้ น
เขาก็ขบั รถยนตข์ องเขาแปะอยหู่ นา้ ผับทไี่ ออ้ ฐิ พดู ถงึ

“ไออ้ ฐิ ”

เขาเอย่ เรยี กเมอื่ เดนิ ไปถงึ บรเิ วณหนา้ ผับดงั กลา่ ว ไออ้ ฐิ น่ังเมาเป็ นหมาข้ี
เรอื้ นโดนยาอยทู่ โี่ ตะ๊ ทอ่ี ยไู่ มห่ า่ งจากดา่ นตรวจออกไปนัก ดา่ นตรวจทนี่ เี่ ดด็ ดวงดี
แท ้ ตงั้ มนั ตรงหนา้ ผบั เลย เหมอื นจงใจมาจบั ไอพ้ วกทเี่ มาแลว้ ขบั ออกจากผบั นี้

แบบตงั้ ใจ

“เพอ่ื นผมมาแลว้ วววว” หนา้ ของมนั ระรกิ ระรอี้ ยา่ งกบั หมาเห็นเจา้ ของ

ตารวจทอี่ ยใู่ กลๆ้ กบั โตะ๊ เดนิ มาทเ่ี ขาทนั ทที ไี่ ออ้ ฐิ พดู จบ ดเู หมอื นไอเ้ ถอ่ื น
น่ันจะหางานใหเ้ ขาแลว้ ไง ทาไมแคม่ ารบั เฉยๆ ตารวจตอ้ งเดนิ มาคยุ กบั เขาดว้ ยวะ

“คณุ เป็ นเพอ่ื นกบั เขาเหรอครับ” ชายในชดุ สกี ากเี อย่ ถามเขาอยา่ งสขุ มุ

“ครบั ”

เขาตอบเรยี บๆ เขาตอ้ งพดู ใหน้ อ้ ยทส่ี ดุ เพราะไมร่ วู ้ า่ มนั ไปโกหกอะไรไว ้
บา้ ง ถา้ พดู มาแลว้ ไมต่ รงกนั จะพาลเอาความซวยมาใสเ่ ขาดว้ ยเปลา่ ๆ

“มาประกนั ตวั เพอ่ื นเหรอครบั ” อกี ฝ่ ายถาม

“คณุ ตาหนวดดดดด ผมไมไ่ ดเ้ มาแลว้ ขบั บบบบ ผมใหเ้ พอื่ นมารับเฉย
เฉยยยยย” เสยี งไอต้ วั ตน้ เรอ่ื งดงั โวยวายขนึ้ มาทันที

“เปลา่ ครบั มารบั เพอื่ นกลบั หอเฉยๆ พอดมี นั ไมไ่ ดข้ บั รถมา” สาธุ ไออ้ ฐิ มงึ
บอกเขาวา่ มงึ ไมไ่ ดข้ บั รถมาใชไ่ หม

“เห็นไหมคณุ ตาหนวดดดด ผมบอกแลว้ วา่ ผมหนะเมาไมข่ บั บบบบ ผมกลบั
กบั เพอื่ นนนนน” รอด เหมอื นวา่ พวกเขาจะพดู ตรงกนั แฮะ

“เป่ าแอลกอฮอลลด์ ว้ ยครับ” เจา้ หนา้ ทอ่ี อกคาสง่ั พรอ้ มยน่ื อปุ กรณใ์ หเ้ ขา

“ครบั ”

เขาไมเ่ ถยี ง แตร่ ับเอามาเป่ าอยา่ งโดยดี เขาไมไ่ ดแ้ ตะแอลกอฮอลลม์ าเป็ น
เดอื นแลว้ ถา้ เป่ าแลว้ ขน้ึ วา่ กนิ เหลา้ มาก็คงเป็ นจากความเมาของไออ้ ฐิ ทรี่ ะเหดิ มา
ใสต่ วั เขานแ่ี หละ

“กลบั ไดแ้ ลว้ วววว”

ไออ้ ฐิ เจา้ กรรมโผลม่ าจากไหนไมร่ ู ้ ตะปบไหลเ่ ขาเอาไวแ้ น่น ไมร่ วู ้ า่ มนั
อยากจะขอบคณุ หรอื อยากจะทรงตวั แตท่ แี่ น่ๆ คอื ผลเป่ าของเขาไมม่ แี อลกอ
ฮอลลแ์ น่นอน

“เชญิ ครับ”

คณุ ตารวจตรงหนา้ ปลอ่ ยเขาไปแตโ่ ดยดแี มจ้ ะยงั เคลอื บแคลงสงสยั เขา
เองก็ไมร่ วู ้ า่ ถา้ ใหต้ ารวจรวู ้ า่ ความจรงิ ไออ้ ฐิ เอารถมาเองแลว้ ตารวจจะวา่ ยงั ไงบา้ ง
เขาเดนิ อยา่ งประคองพาไอต้ วั ซวยกลบั ไปทร่ี ถ ในขณะทต่ี ารวจในเวลานเ้ี รมิ่ เกบ็
ดา่ นตรวจพรอ้ มเกณฑค์ นทย่ี ังเมาไมส่ รา่ งอยขู่ นึ้ รถตารวจไปเคลยี รก์ นั ตอ่ ทโ่ี รงพัก

‘เกอื บไดน้ อนคกุ แลว้ ไหมมงึ ไออ้ ฐิ เอย๊ ’

“ขอบคณุ ไป๋ ทสี่ ดุ เลยยยยย”

เสยี งมนั เอย่ พดู ขนึ้ ดว้ ยความไมค่ อ่ ยจะมสี ตเิ ทา่ ไหรน่ ัก เขากาลงั เออ้ื มไป
คาดเขม็ ขดั นริ ภัยใหก้ บั ไอล้ งิ ยกั ษ์นี่ พดู ทกี ลนิ่ ละมดุ หงึ่ ไปทว่ั รถ

“เมาอยา่ งกบั หมา” เขาบน่

“อฐิ ไมเ่ หมอื นหมา เพราะหมาไมก่ นิ เหลา้ หมาไมเ่ มานะป๋ ายยยยย” ไอส้ ดั
ยงั คดิ ไดพ้ อจะเถยี งอกี

“เกอื บไดน้ อนคกุ แลว้ ไหมหละมงึ ” เขาบน่ อกี รอบ

“กน็ กึ วา่ ไอเ้ พยี วมนั อยเู่ ลยกนิ ไปหน่อยนงึ งงงง ปรกตมิ าคนเดยี วไมก่ นิ
หรอกกกกก” มนั ยงั จะเถยี ง

“แลว้ นร่ี ถมงึ อยไู่ หน”

“จอดไวใ้ นรา้ นนม ทง้ิ ไวน้ ่ันแหละ พรงุ่ นค้ี อ่ ยมาเอา” มนั พดู แบบใกลห้ มด
สตเิ ตม็ ที

“ถา้ พรงุ่ นร้ี ถกตู ดิ กลนิ่ เหลา้ ไมห่ าย เตรยี มชดใชค้ า่ เสยี หายไดเ้ ลย”

เขาบน่ ไปเรอื่ ย แตด่ เู หมอื นมนั จะคอพบั หกั คาเบาะไปแลว้ ไป๋ เลยี้ วรถเขา้
มาในซอยหอของเขา ความจรงิ ไออ้ ฐิ ก็อยหู่ อนดี้ ว้ ย แตเ่ ขาไมย่ กั จะรเู ้ ลขหอ้ งของ
มนั เลย

“หอมงึ หอ้ งอะไร”

“406”

มนั ตอบมาดว้ ยเสยี งมนึ แตก่ ็ยงั มสี ตสิ มั ปชญั ญะพอทจ่ี ะจาเลขหอ้ งตวั เอง
ได ้ นักศกึ ษาแพทยต์ วั บางกาลงั ลากไอว้ ศิ วะตวั ยกั ษ์ออกจากลฟิ ทม์ าอยา่ งถลู ถู่ กู งั
เขาลากมนั มาถงึ ชนั้ สแ่ี ลว้ อกี ไมก่ อี่ ดึ ใจก็จะไดป้ ลอ่ ยคงิ คองคนื สปู่ ่ าและเขากจ็ ะได ้
เป็ นอสิ ระสกั ที

“ไออ้ ฐิ กญุ แจหอ้ ง” เขาตบไหลม่ นั อยา่ งเรยี กสติ

“แป๊ บบบบบ” ไอค้ นเมาตอนนเี้ อามอื กวาดสะเปะสะปะไปตามกระเป๋ า
กางเกงทงั้ สองขา้ ง

“เร็วๆ กหู นัก” เขาบน่ เขาไมไ่ ดต้ วั เลก็ แตไ่ ออ้ ฐิ นต่ี วั หนักฉบิ หาย ไมร่ แู ้ ดก
ควายไปตอนเลน่ กลา้ มดว้ ยหรอื เปลา่

“ป๋ ายยยยย” ชอ่ื ของเขาถกู เรยี กอยา่ งป้อแป้เต็มทน
“อะไรอกี วะ” เขาถามแบบบน่ ๆ
“กญุ แจหอ้ งกอู ยใู่ นกระเป๋ าสะพายยยยย และกระเป๋ าสะพายอยใู่ นรถถถถถ”

“เชย่ี เดย๋ี วนะ อยา่ บอกวา่ มงึ ลมื กญุ แจหอ้ งไวใ้ นรถ!”
“ถะถะถะถกู ตอ้ งนะเค๊ยี บบบบบ” ไอส้ ดั ยงั จะเลน่
“เชยี่ เอย๊ กไู มว่ นรถกลบั ไปเอาใหม้ งึ แลว้ นะ วนุ่ วายชบิ หาย นอนตรง
ทางเดนิ ไปนแ่ี หละมงึ ” เขาสบถออกมาดว้ ยความหงุดหงดิ ตอนนเ้ี ขางว่ งและอยาก
ทง้ิ ตวั ลงบนเตยี งเตม็ ที

“กญุ แจหอ้ งไป๋ ไมห่ ายยยยย งนั้ คนื นไ้ี ปนอนหอ้ งไป๋ กด็ า้ ยยยย” มนั พดู
ออกมาแบบไมส่ านกึ

“ไอเ้ ชย่ี ”

“ขอบคณุ เพอ่ื นไป๋ มากเลยเค๊ยี บบบบบ”
“เค๊ยี บพอ่ มงึ ส”ิ
“ไป๋ รบี ไปเร็ววววว อฐิ ง่วงเลย้ี ววววว”
“ไมใ่ หน้ อนโวย้ ”
“เร็ววววว ป๋ ายยยยย อฐิ ง่วงงงงง”
“ไอส้ ดั เอย้ ”
“เอก้ อเิ อก้ เอก้ กกกก” ขนั หาพอ่ มงึ สิ ไอเ้ ชยี่ น่ี ดา่ วา่ สตั วก์ อ็ ยากเป็ นสตั ว์
ขนึ้ มาจรงิ ๆ

‘แมลงสาบไมเ่ คยมตี วั เดยี วจรงิ ๆ ฉบิ หายกนั เขา้ ไปสิ พบั ผา่ เอย๊ !’

นายพนิ ตา้
ตอนท่ี 17 : อนธการ

สดุ ทา้ ยเขากล็ ากไอต้ วั ภาระมาถงึ หอ้ งเขาจนได ้

ความงว่ งเอาชนะทกุ อยา่ ง ถา้ จะใหย้ นื เถยี งกบั มนั หนา้ หอ้ งกค็ งไมจ่ บไมส่ น้ิ
สกั ที ใหม้ นั มานอนไปนแ่ี หละ จะไดส้ นิ้ เรอื่ งสนิ้ ราวกนั ไป นกี่ ็ลว่ งเขา้ วนั ใหมม่ าพกั
ใหญแ่ ลว้ อกี ไมก่ ชี่ วั่ โมงพอฟ้าสางก็จะรบี ถบี มนั กลบั หอ้ ง

“ป๋ ายยยยย”

ผชู ้ ายรา่ งยักษ์คนหนงึ่ กวาดมอื สะเปะสะปะไปมาอยบู่ นเตยี งของเขา เขา
กาลงั ลกุ มาเปลย่ี นเสอ้ื เพราะทนความเหมน็ อบอวลตลอดเวลาทลี่ ากพามนั ขนึ้ หอ
มาไมไ่ หว เขากวาดตามองไปรอบหอ้ งแลว้ ก็ไดแ้ ตถ่ อนหายใจ หอเขาไมไ่ ด ้
ใหญโ่ ตพอจะใหม้ นั นอนบนพนื้ ได ้ โซฟากไ็ มม่ ี เหลอื ตวั เลอื กเดยี วคอื เตยี ง
ถงึ แมว้ า่ จะเกลยี ดกลนิ่ เหลา้ ทเี่ หมน็ หง่ึ ออกมาจากตวั มนั มากเพยี งไหน แตเ่ ขาก็คดิ
หาทางออกทดี่ กี วา่ นไี้ มไ่ ดอ้ ยดู่ ี

“ป๋ ายยยยย ป๋ ายยยยย ปายยยยย หนายยยยย”

เสยี งมนั ออ้ แอโ้ วยวายเหมอื นคนเมาทใี่ กลจ้ ะสน้ิ สมั ปชญั ญะเต็มทน มนั เอา
ทอ่ นแขนของมนั กวาดไปรอบตวั และพอมนั ไมเ่ จอเขามนั กเ็ รม่ิ โวยวาย

“กอู ยนู่ ี่ มงึ จะโวยวายทาไมเนย่ี เดย๋ี วขา้ งหอ้ งก็มาเคาะประตดู า่ แมม่ งึ

หรอก”

เขาพดู พรอ้ มกบั ดนั ตวั มนั ไปอกี ฟากของเตยี ง ไป๋ แทรกตวั ขน้ึ มาบนเตยี ง
อยา่ งทลุ กั ทเุ ล เขาเอาหมอนขา้ งกนั้ กลางเป็ นขณั ฑสมี ากอ่ นเป็ นอนั ดบั แรก หา้ ม
ขา้ มมานะมงึ

“ป๋ ายยยยย”

ยังไมท่ นั สน้ิ ความคดิ เขาดไี อร้ า่ งยกั ษ์ก็จับหมอนขา้ งตรงหนา้ เขวยี้ งไปไว ้
บนพนื้ อกี ฝั่งของเตยี ง ไอเ้ ชยี่ ! มนั เอามอื มาจบั เขาเหมอื นหาตวั เขาใหไ้ ด ้ เขาตอ้ ง
เอามอื ยนั คางมนั ไวไ้ มใ่ หเ้ ขา้ มาใกลก้ วา่ นี้ ตวั มนั มแี ตก่ ลน่ิ เหลา้ เขาดมจนจะเมา
ตามมนั อยแู่ ลว้ เนย่ี

“ไออ้ ฐิ มงึ นอนเดย๋ี วนี้ ถา้ มงึ ไมย่ อมนอนดๆี กจู ะถบี มงึ ออกไปนอกหอ้ งแน่”

เขาออกคาสงั่ อยา่ งใกลห้ มดความอดทน นมี่ นั กต็ หี นง่ึ กวา่ แลว้ ตาเขาจะ
ปิดเต็มทน เขาอยากนอน นถ่ี า้ ยอ้ นเวลากลบั ไปไดเ้ ขาสาบานไดเ้ ลยวา่ จะไม่
ยอมรบั โทรศพั ทจ์ ากมนั เดด็ ขาด

“ไป๋ ดจุ ังเลยยยยย”

มนั หนั หนา้ มาหาเขา ตอนนสี้ ภาพของมนั จงึ เทา่ กบั ใชแ้ ขนทงั้ สองขา้ งโอบ
เขาเอาไว ้ มนั จะพดู ยงั ไงดี มนั อาจจะเรยี กวา่ เขากาลงั โดนกอดอยกู่ ็ไดม้ งั้

“นอน”

เขาดมุ นั เบาๆ ตอนนไ้ี อค้ นตวั ใหญข่ า้ งหนา้ ทาตัวเหมอื นเด็กๆ มนั หลบั ตา
บน่ พมึ พาอะไรไปเรอื่ ยเปื่อย เขากฟ็ ังออกบา้ งไมอ่ อกบา้ ง ไดย้ นิ บา้ งไมไ่ ดย้ นิ บา้ ง
จบั ใจความไมไ่ ดเ้ ทา่ ไหร่

“ไป๋ ดเุ หมอื นเดมิ เลย” มนั พมึ พาขนึ้ ทัง้ ทย่ี งั หลบั ตา หนา้ ของมนั หา่ งจาก
เขาแคน่ ดิ เดยี ว

“กกู ็เป็ นของกแู บบนมี้ าแตไ่ หนแตไ่ ร”

คนตรงหนา้ เขาสงบปากสงบคาลงไปบา้ ง แตแ่ ขนทงั้ สองขา้ งของมนั ไมไ่ ด ้
ลดทอนความเป็ นปลาหมกึ ลงไปเลย มอื ของมนั กวาดสะเปะสะปะไปทวั่ เขา
พยายามคบี มอื มนั ออกขา้ งหนงึ่ แตเ่ ดย๋ี วแขนอกี ฝั่งกก็ า่ ยมาแทนท่ี พอจะหนั ไป
แกะอกี ฝ่ัง มนั กเ็ อาหนา้ มาใกลจ้ นเขาตอ้ งยันคางมนั เอาไว ้ พอมอื ของเขาปลอ่ ย
แขนมนั เป็ นอสิ ระ มนั ก็เอาแขนของมนั มากา่ ยอกี วนไปวนมาไมจ่ บไมส่ นิ้ จนเขาเรมิ่
เหนอื่ ย สภาพตอนนข้ี องเขาเหมอื นเดก็ ตวั เล็กๆ ทถี่ กู ผใู ้ หญต่ วั โตกอดไวไ้ มม่ ผี ดิ
พยายามจะหนจี ากวงแขนของมนั เทา่ ไหรก่ ห็ นไี มส่ าเร็จสกั ที

“ไป๋ รงั เกยี จอฐิ เหรอ” เสยี งเมาๆ ของมนั รอ้ งถาม

“ไมไ่ ดร้ งั เกยี จ แตร่ าคาญ มงึ เขา้ ใจไหม กจู ะนอน เอาแขนของมงึ ออกไป
จากกสู กั ท”ี เขาบน่ ใสม่ นั งว่ งกง็ ่วง เหม็นกเ็ หมน็ มนั ไปตกถงั เหลา้ มาหรอื ไง

วะเนยี่

“ราคาญทาไม ทแี ตก่ อ่ นยังนอนกอดกนั ไดท้ งั้ คนื ”

เสยี งของมนั เถยี งออกมาดว้ ยระดบั ทด่ี งั ไมเ่ กนิ กระซบิ เขาลมื ตาเบกิ โพลง
เมอ่ื มนั พดู ประโยคนัน้ จบ แตเ่ มอื่ เหน็ ทา่ ทางมนั เหมอื นจะพดู ไปดว้ ยความไมร่ เู ้ นอ้ื
รตู ้ วั เขากไ็ มร่ จู ้ ะกลา่ วอะไรตอ่ ไปดี

“อฐิ มนั น่ารงั เกยี จมากสนิ ะ ใครๆ กไ็ มช่ อบอฐิ ”

มนั บน่ ออกมาเบาๆ อยา่ งตดั พอ้ เสยี งของมนั เหมอื นเดก็ ตวั เลก็ ๆ ทยี่ งั ไงดี
หละ เหมอื นไมค่ อ่ ยจะมคี วามอบอนุ่ ในครอบครัวสกั เทา่ ไหร่

“กกู บ็ อกวา่ ไมไ่ ดร้ ังเกยี จไง กแู คเ่ หมน็ กลน่ิ เหลา้ ”

เขาตอบออกไปดว้ ยเสยี งเบาๆ อยดู่ ๆี เขากไ็ มก่ ลา้ ดา่ คนตรงหนา้ ขน้ึ มาเสยี
เฉยๆ มนั ดเู หมอื นเดก็ ทต่ี อ้ งการทเ่ี พง่ิ ทางใจ ทา่ ทางไออ้ ฐิ จะมปี มอะไรสกั อยา่ งใน
ใจ

“อฐิ อฐิ อฐิ ...”

เสยี งของมนั เหมอื นกาลงั จะพดู บอกอะไรสกั อยา่ งหนง่ึ แตร่ ะดบั เสยี งของ
มนั กเ็ บาจนกลายเป็ นแคเ่ สยี งฮมึ ฮาในลาคอเทา่ นัน้ เขาจบั ใจความไมไ่ ดอ้ กี เลย

“นอนไดแ้ ลว้ เลกิ บน่ กงู ว่ งแลว้ กจู ะนอน”

เขาพดู อยา่ งตดั สนิ ใจ เขาปลอ่ ยตวั เองใหม้ นั กอดเอาไวอ้ ยา่ งนัน้ แหละ
อยากกอดนักกก็ อดไป รา่ งกายเขาไมบ่ บุ สลายเทา่ ไหรน่ ักหรอก เขาเองกเ็ หนอื่ ย
กบั การแกะขาหนา้ ของมนั ออกจากตวั เขาเตม็ ทน ไป๋ บน่ ในใจอยา่ งเซง็ ๆ กอ่ นเลอื ก
ทจ่ี ะคอ่ ยๆ หลบั ตาเพอื่ บอกลาจากวนั ทแี่ สนยาวนานนสี่ กั ที

“ไป๋ ” เสยี งเรยี กดงั ขน้ึ เบาๆ จากคนตรงหนา้ เขา

“หมื ” เขาเอย่ รับคาอยใู่ นลาคอ

เขาเอย่ ถาม หนา้ ของมนั กาลงั เลอ่ื นเขา้ มาหาเขาเรอ่ื ยๆ ยงิ่ ใกลย้ งิ่ คนุ ้ เคย
ไออ้ ฐิ ในวนั นไ้ี มต่ า่ งจากไออ้ ฐิ ในวนั นัน้ เลย มนั ยงั คงโดดเดน่ เป็ นทรี่ กั และอยู่
ทา่ มกลางฝงู ชนตลอดเวลา นานเทา่ ไหรแ่ ลว้ ทเี่ ขาไมไ่ ดม้ โี อกาสไดส้ งั เกตมนั ใน
ระยะใกลเ้ ชน่ น้ี มนั แทบไมเ่ ปลยี่ นไปเลย มนั เหมอื นเดก็ มธั ยมปลายหวั รอ้ นคนนัน้ ที่
ถอดเครอื่ งแบบออกแลว้ เอาชดุ นักศกึ ษาและเสอ้ื ชอ็ ปมาใสแ่ ทน

“ไป๋ ”

“วา่ ยงั ไง”

เขาเอย่ ถามมนั ออกมา เมอ่ื เหน็ วา่ มนั ยังคงเลอื่ นหนา้ เขา้ มาใกลข้ นึ้ เรอ่ื ยๆ
เขานอนตะแคงซา้ ย สว่ นมนั นอนตะแคงขวา ชว่ งอดึ ใจหนงึ่ ทม่ี แี สงลอดผา่ น
ผา้ มา่ นออกมาจากภายนอก เขามองเหน็ สง่ิ หนง่ึ ทแี่ สนคนุ ้ ตา ตมุ ้ หรู ปู กาวนส์ ฝี ่ นุ
ของเขา ของชนิ้ ทเ่ี ขารัก รักมาก อาจจะเรยี กวา่ รกั ทส่ี ดุ ในชวี ติ เขาเลยกไ็ ดม้ งั้ แต่
ตอนนม้ี นั อยกู่ บั คนตรงหนา้ น่ี เทา่ ทจี่ าความได ้ เขายังไมเ่ คยเห็นมนั ถอดออกเลย
สกั ครงั้

“อฐิ ”

มนั เอย่ เรยี กชอื่ ตวั เองดว้ ยเสยี งทด่ี งั จนแทบเหมอื นกระซบิ หนา้ มนั ใกลเ้ ขา้
มาเรอ่ื ยๆ จนเขาเรม่ิ หว่นั ใจ แตต่ อนนัน้ เขาเหมอื นถกู แชแ่ ข็งไวด้ ว้ ยความรสู ้ กึ อะไร
บางอยา่ ง ใบหนา้ ของคนตรงหนา้ นสี้ ะกดเขาไวอ้ ยา่ งอยหู่ มดั อยดู่ ๆี เหมอื นตวั เขา
ก็ออ่ นเปลยี้ เพลยี แรงไปเสยี หมด เขาควรจะเอาแขนขน้ึ มายนั ตวั คนขา้ งหนา้
หรอื ไมก่ เ็ อาเทา้ มาออกแรงถบี คนตรงหนา้ นใี้ หก้ ลงิ้ ตกเตยี งไปซะ แตไ่ มเ่ ลย เขา
ไมไ่ ดท้ าอะไรสกั อยา่ งในชวั่ ขณะจติ นัน้ เลย

“เชยี่ ”

อาจเป็ นเพราะกลนิ่ เหลา้ ทลี่ อยมาจากปากไดร้ ปู คนู่ ัน้ ทเี่ ผยอขนึ้ อยา่ งไมร่ ู ้
เจตนา เขารบี หนั ตวั ตะแคงกลบั มาอกี ดา้ นเพอื่ หนหี นา้ ไออ้ ดตี หวั หนา้ ชมรมกฬี าคู่
กดั ของเขาน่ี ใกลเ้ กนิ ไป มนั ใกลเ้ กนิ ไปแลว้ เขาไมค่ วรอนุญาตใหม้ นั ไดเ้ ขา้ ใกล ้
ขนาดนเ้ี ลย

เขาสาบานวา่ มนั พดู อะไรออกมาคาหนงึ่ ในจงั หวะชว่ั เวลานัน้

แตม่ นั ก็ไมไ่ ดด้ งั มากพอทจี่ ะใหเ้ ขามน่ั ใจไดว้ า่ มนั มงุ่ หมายถงึ สง่ิ ใด รา่ งกาย
ของเขาถกู ดงึ เขาไปอยใู่ นวงแขนของคนอกี คนนอ่ี ยา่ งงา่ ยดาย ตวั เขาเวลานถ้ี กู
สวมกอดจากคนๆ หนงึ่ จากดา้ นหลงั ราวกบั วา่ เขาเป็ นเพยี งหมอนขา้ งอนั หนงึ่ ทม่ี นั
จะกอดกา่ ยไดโ้ ดยตามความพงึ พอใจเสยี อยา่ งนัน้

ใกลม้ าก ระยะหา่ งระหวา่ งพวกเขาใกลก้ นั มากเหลอื เกนิ

เจา้ ของรา่ งหนาบรรจงวางคางลงบนไหลข่ องคนทแี่ ทบจะกลนั้ หายใจตาย
ไปใหไ้ ดเ้ สยี ในเวลาน้ี ใบหนา้ ของพวกเขาหา่ งกนั ในระดบั แคอ่ งคลุ กี นั้ ราวกบั พวก
เขาหลดุ ออกไปอยใู่ นโลกรโหฐานอนั หา่ งไกล และความเงยี บคอื คาตอบของระยะ
ขอบความสมั พนั ธก์ นั้ ทแ่ี สนใกลช้ ดิ ถงึ เพยี งน้ี ถงึ แมว้ า่ มนั จะเป็ นออ้ มกอดทไ่ี มค่ อ่ ย
จะอดุ มไปดว้ ยความเตม็ ใจ แตม่ นั กส็ รา้ งความอบอนุ่ ไดอ้ ยา่ งประหลาดในคา่ คนื
อนธการเชน่ นี้

ไมม่ เี สยี ง

ไมม่ ศี พั ท์

ไมม่ คี าบรรยายใดกา้ วกา่ ยในเรอื่ งราวของพวกเขาทงั้ สนิ้

ราวกบั พวกเขาจะสวมกอดและเรงิ ระบาอยใู่ นงานเตน้ ราใตแ้ สงดาวท่ี
ยาวนานไมร่ จู ้ บ ความอบอนุ่ ทแ่ี ทรกซมึ ไปทกุ ทว่ั อนูผวิ ของเขาทัง้ คอู่ ปุ มาดงั จะ
แบง่ ปันใหซ้ ง่ึ กนั ในคนื วันทแ่ี สนเหน็บหนาว นานเทา่ ไหรไ่ มท่ ราบทพี่ วกเขาลว่ ง
เขา้ สนู่ ทิ รารมณไ์ ปดว้ ยออ้ มแขนทตี่ ระกองกอดกนั ไวเ้ ชน่ นี้

หากจะอปุ มาเป็ นภาพวาดสสี กั ผนื หนง่ึ มนั กร็ าวกบั เฉดสสี วา่ งไสวเพยี งจดุ
เดยี วทสี่ ถติ อยทู่ า่ งกลางความงามอนั มดื มดิ ราวกบั เป็ นเพยี งแสงสวา่ งเพยี งหนง่ึ
เดยี วทฉี่ ายชดั ขน้ึ ในวนั ทแ่ี สนจะเงยี บงนั

หวาน

น่าลมุ่ หลง

สงบ

แตด่ จู ะตบี ตนั ไปดว้ ยความจรงิ หลายประการทท่ี อดขวางอยเู่ บอ้ื งหนา้

รสชาตนิ ทิ ราของพวกเขาในคนื นัน้ วา่ หวานอยา่ งฝาดเฝ่ือนดงั ประการฉะน้ี
เอง

นายพนิ ตา้
ตอนที่ 18 : เกลอื แร่

“ตน่ื ”

เสยี งดงั ขน้ึ ดว้ ยทานองเรยี บๆ ไมห่ า่ งจากตวั เขาออกไปเทา่ ไหรน่ ัก อฐิ
พยายามจะลมื ตาใหก้ วา้ งขนึ้ แตก่ ็ตอ้ งพา่ ยแพใ้ หก้ บั สภาพรา่ งกายทดี่ จู ะเสอื่ ม
โทรมผดิ ปรกตใิ นตอนนี้ เขารสู ้ กึ เหมอื นโลกทัง้ ใบมนั จะโคลงเคลงผดิ รปู ผดิ รอยไป
หมด ความผะอดื ผะอมสะสมปนเปไปกบั อาการปวดหวั อยา่ งจะแยกอาการใหร้ ชู ้ ดั
ได ้ คลน่ื ไสอ้ ยากอาเจยี นและปวดหวั คอื ขอ้ ทพ่ี อจะสรปุ ไดใ้ นตอนน้ี

“ปวดหวั ”

เขาบน่ ออกมาดว้ ยเสยี งพมึ พาและแหบพรา่ เสยี งทแี่ ทบจะไมค่ อ่ ยมอี ยแู่ ลว้
เมอ่ื ลอดผา่ นลาคอทแี่ หง้ เป็ นผยุ ผงออกมากแ็ ทบจะกลายเป็ นเสยี งกระซบิ

“ก็ใครใชใ้ หม้ งึ แดกเหลา้ ซะเยอะขนาดนัน้ ”

อกี เสยี งดงั ขน้ึ ในระยะทไ่ี มห่ า่ งออกไปเทา่ ไหรน่ ัก ดเู หมอื นวา่ หมอไป๋ จะตนื่
แลว้ แตใ่ หต้ ายเถอะ เขากไ็ มไ่ ดม้ แี รงมากพอจะลมื ตาดภู าพคนตรงหนา้ ใหเ้ หน็ ชดั
ไดเ้ ลย

“ปรกติ มนั ไมแ่ ยข่ นาดน้ี”

เขาตอบออกไปตามสตั ยจ์ รงิ โดยทว่ั ไปแลว้ เขาไมใ่ ชค่ นทจ่ี ะมาลม้ คอพบั
คอออ่ นในเชา้ วนั หลงั จากทกี่ นิ เหลา้ ไมว่ า่ เขาจะเมาแคไ่ หน แตว่ นั ตอ่ มาเขาก็ยงั
พอจะประคบั ประคองตวั ได ้ ไมใ่ ชย่ ่าแยอ่ ยา่ งเชน่ ตอนน้ี

“หดั เจยี มตวั ซะบา้ ง” เสยี งบน่ นัน้ ดงั ขน้ึ พรอ้ มกบั เสยี งรอยเทา้ ดงั ดเู หมอื น
หมอไป๋ จะเดนิ ไปหยบิ อะไรสกั อยา่ งหนงึ่

“ขอโทษ ขอโทษทไี่ มเ่ จยี มตวั ” เสยี งตอบของเขาดงั ออกไปอยา่ งแผว่ เบา

“โอย๊ ” เสยี งของเขาดงั ออกไปไมใ่ ชด่ ว้ ยความเจ็บ มนั เป็ นความตกใจ
มากกวา่

“โอย๊ พอ่ มงึ สิ ผา้ ชบุ น้าสะอาด มงึ จะรอ้ งโอย๊ หาอะไร”

เสยี งไอห้ มอทคี่ นุ ้ เคยดงั มาอยไู่ มห่ า่ งออกไปนัก ความเย็นคอ่ ยๆ แผซ่ มึ ไป
ท่ัวลาคอของเขา ใชแ่ ลว้ หมอไป๋ กาลงั เอาผา้ สะอาดเชด็ หนา้ คอ และสว่ นผวิ หนัง
ทอี่ ยนู่ อกเสอื้ นักศกึ ษาของเขาออกมา

“ปวดหวั มากเลยหวะ”

เขารสู ้ กึ ดขี น้ึ มาประมาณหนง่ึ ได ้ อฐิ คอ่ ยๆ เผยอเปลอื กตาขนึ้ แลว้ เขาก็พบ
กบั ภาพไอน้ ักศกึ ษาแพทยท์ เ่ี ขาแสนคนุ ้ เคยกาลงั กม้ ไปถอดถงุ เทา้ ใหเ้ ขา มนั ทาดี
จนเขาสานกึ ผดิ ไปเลย

“ใครใชใ้ หเ้ มาเหมอื นหมาแบบนวี้ ะ ตนื่ มามนั ก็แฮงคส์ ิ ไมม่ คี วามพอดเี ลย
มงึ เนย่ี ”

“ปรกตกิ ไู มแ่ ยข่ นาดนน้ี ะ ทาไมวนั นม้ี นั รสู ้ กึ แยก่ วา่ ทกุ ท”ี เขาบน่ ดว้ ยเสยี ง
เบาๆ อยา่ งประหลาดใจ

“ทาไม มงึ จะหาวา่ กผู สมยาพษิ ใหม้ งึ แดกเมอ่ื คนื เหรอ” ไอค้ นตรงหนา้ เขาก็
ปากหมาไปตามนสิ ยั เหมอื นเดมิ

“ไป๋ กคู ลนื่ ไสห้ วะ มนั รสู ้ กึ แบบอยากจะ... อว้ ก” เขาบน่ ออกมาพรอ้ มกบั
ความรสู ้ กึ เหมอื นกอ้ นอะไรสกั อยา่ งมาจกุ อยตู่ รงลาคอ

“เชยี่ ยยยย มงึ หา้ มอว้ กตรงนน้ี ะ ลกุ เลยไออ้ ฐิ ไปอว้ กในหอ้ งน้า ถา้ เตยี งกู

เปื้อนอว้ ก กฆู า่ มงึ แน่”

เสยี งของไอห้ มอไป๋ โวยวายขนึ้ มาทนั ที ถงึ แมว้ า่ ปากมนั จะดหู มามาก แต่
ทา่ ทางมนั ก็ไมไ่ ดห้ มาเหมอื นปากสกั นดิ มนั เขา้ มาพยงุ ปีกของเขาและชว่ ยพาเขา
ไปหอ้ งน้า

แอวะ แอวะ แอวะ

กอ้ นความผะอดื ผะอมเมอ่ื ครถู่ กู ระบายออกไปจนหมดสน้ิ เขาอว้ กจนแทบ
หมดแรง ขาของเขาตอนนอ้ี อ่ นจนแทบจะลกุ ยนื ไมข่ น้ึ ดเู หมอื นเขาวา่ จะป่ วยเป็ น
อะไรสกั อยา่ งนอกจากอาการปวดหวั หลงั กนิ เหลา้ เสยี แลว้

“ไป๋ ” เขาเอย่ เบาๆ

“วา่ ” ไอห้ มอหนา้ ใสทยี่ นื คมุ เชงิ เขาอยไู่ มไ่ กลตอบกลบั มา

“มงึ ออกไปกอ่ นไดเ้ ปลา่ ”

“ทาไมวะ เดย๋ี วมงึ อว้ กเลอะเทอะหอ้ งน้ากทู าไง กขู เ้ี กยี จลา้ งนะเวย้ ”

“ก.ู ..”

“ทาไม”
“กดู เู หมอื นจะทอ้ งเสยี ”

หมดกนั สภาพไออ้ ฐิ หนุ่มเพลยบ์ อยทยี่ ม้ิ แจกสาวเรยี่ ราดไปเมอื่ คนื นี้
ตอนนเี้ ขานอนเป็ นไกต่ ม้ ซดี เซยี วอยบู่ นเตยี งของไอห้ มอไป๋ ขยับทกี ็
เหมอื นโลกทงั้ ใบจะหมนุ เควง้ ตามไปดว้ ย แถมอาการปวดทอ้ งทเ่ี หมอื นจะมมี อื ที่
มองไมเ่ ห็นมาบดิ ขยลี้ าไสข้ อเขาใหบ้ ดิ เป็ นเกลยี วเสยี ใหไ้ ด ้ เดอื นวศิ วะนอนหมด
แรงสน้ิ สภาพแบบแทบจะขยบั ตวั ไมไ่ หว
“มอี าการอะไรบา้ ง” คนทนี่ ่ังอยบู่ นเตยี งขา้ งตวั ของเขาถามออกมา
“กป็ วดหวั คลนื่ ไส ้ ปวดทอ้ ง แลว้ ก.็ .. ทอ้ งเสยี ”
เขาพดู คาสดุ ทา้ ยออกมาดว้ ยความอบั อายไมน่ อ้ ย เขาไมอ่ ยากมานอนซม
ทอ้ งเสยี ตอ่ หนา้ ไป๋ แบบนเ้ี ลย มนั ดแู บบ สกปรก เขากลวั วา่ มนั จะรงั เกยี จเขา

“อาหารเป็ นพษิ ”

“วา่ ไงนะ”
“กบู อกวา่ มงึ ป่ วยอาหารเป็ นพษิ ”

“เหรอ มงึ เกง่ จงั เลย” เขาตอบไปดว้ ยความจรงิ ใจ ไอไ้ ป๋ เกง่ มนั เกง่ เสมอ
เป็ นเกง่ แบบนม้ี าตลอดเลย

“เดย๋ี วกไู ปหายาใหก้ นิ ”
มนั พดู พรอ้ มกบั ลกุ ยนื ขน้ึ และรอื้ ของอะไรในชนั้ กอ๊ กแกก๊ ไปมา เขาไดแ้ ต่
มองดแู ผน่ หลงั ของไอห้ มอเพอ่ื นเขาดว้ ยความรสู ้ กึ ทอี่ ธบิ ายไดย้ าก

“หนาว” เขาพดู พรอ้ มเสยี งฟันทส่ี บกระทบกนั แบบหา้ มไมอ่ ยู่
“กส็ มควร ไขม้ งึ ออกจะสงู ขนาดนี้” มนั พดู พรอ้ มกบั ยน่ื มอื มาองั ตามซอกคอ
และหนา้ ผากของเขา

“ลกุ ขนึ้ กนิ ยาแป๊ บนงึ เดย๋ี วคอ่ ยนอนตอ่ ”

มนั พดู พรอ้ มกบั ชอ้ นหลงั เขาขนึ้ พรอ้ มกบั เอาหมอนมารองหลงั เขาไว ้ เขา
โคตรรสู ้ กึ ละอายใจ เมอ่ื คนื ก็ทามนั ลาบากไปแลว้ วนั นกี้ ย็ งั จะมาสรา้ งปัญหาใหม้ นั
อกี

“แดกซะ” มนั พดู พรอ้ มกบั ยนื่ ยาหลากสใี หเ้ ขามาสหี่ า้ เม็ด

“ยาอะไรวะ”

“กไู มว่ างยาพษิ มงึ หรอก แดกๆ ไปเหอะ”

มนั พดู พรอ้ มยดั ยาใสม่ อื เขาพลางหนั ไปหยบิ แกว้ น้าทว่ี างอยบู่ นหวั เตยี งสง่
ให ้ เขารบั มาแลว้ โยนยาในมอื เขา้ ปากไปอยา่ งวา่ งา่ ย ไมเ่ ชอื่ หมอแลว้ จะเชอื่ ใคร
ถกู ไหม

“กแ็ คอ่ ยากร”ู ้ เขาพมึ พาแกต้ วั

“ยาลดไข ้ ยาแกค้ ลนื่ ไส ้ ยาแกป้ วดทอ้ ง ยาดดู ซบั สารพษิ ในลาไส ้ และนี่
เกลอื แรช่ ดเชย” มนั พดู ตอบออกมาเป็ นชดุ พรอ้ มกบั ยนื่ แกว้ น้าอกี แกว้ สง่ ใหเ้ ขา
คราวนเ้ี ป็ นน้าสสี ม้ สดใสทถ่ี กู บรรจอุ ยู่

“คอ่ ยๆ จบิ ไปใหห้ มดแกว้ ชา้ ๆ ไมต่ อ้ งรบี กนิ เดย๋ี วกมู า”

มนั ทง้ิ ทา้ ยไวเ้ ป็ นคาสง่ั กอ่ นจะเดนิ หายเขา้ ไปในหอ้ งน้า เขามองตามหมอ
ไป๋ จนสดุ สายตาแลว้ กก็ ลบั มาทาตามคาสงั่ ทม่ี นั ไดใ้ หไ้ ว ้ คอ่ ยๆ กนิ คอ่ ยๆ จบิ จน
หมดแกว้

“ถอดเสอ้ื ” ไอห้ มอกลบั มาแลว้ มนั มาพรอ้ มผา้ ชดุ น้าประมาณสามผนื ได ้
“เหย้ ”
“กางเกงดว้ ย เหลอื ไวแ้ คบ่ อกเซอรก์ พ็ อ” มนั พดู ตอ่
“แต.่ ..” เขาพมึ พาอยา่ งลงั เล
“ไมต่ อ้ งหวงเนอื้ หวงตวั ไปหรอก กไู มท่ าอะไรมงึ หรอกไออ้ ฐิ ตวั มงึ รอ้ นเป็ น
ไฟแบบน้ี ถา้ ไมเ่ ชด็ ตวั เดย๋ี วมงึ ไดไ้ ปเฝ้าพระอนิ ทรท์ ห่ี อ้ งฉุกเฉนิ โรงพยาบาลแน่”
“แตก่ เู พงิ่ ทอ้ งเสยี มา กรู สู ้ กึ วา่ ตวั เองสกปรก” เขาพดู ออกมาดว้ ยเสยี งเบา
เบามากถงึ มากทส่ี ดุ

“มงึ ลา้ งตดู ไมเ่ ป็ นรไึ งวะ”

“กกู ล็ า้ ง แตก่ กู ร็ สู ้ กึ วา่ ตวั เองไมส่ ะอาดอยดู่ ”ี

“มนั จะไมส่ ะอาดยังไงวะ”

“กกู ลวั กตู วั เหมน็ ” เขาพดู ออกมา เขาโคตรรสู ้ กึ สกปรก เขากลวั วา่ มนั จะ
รังเกยี จเขา

“ไมม่ อี ะไรแยไ่ ปกวา่ กลน่ิ เหลา้ มงึ เมอ่ื คนื แลว้ แหละไออ้ ฐิ กเู ป็ นหมอน่า กู
ไมค่ ดิ เลก็ คดิ นอ้ ยกบั คนป่ วยหรอก มงึ รบี ถอดเร็วๆ ไขม้ งึ จะไดล้ ด”

เขาตดั สนิ ใจถอดเสอื้ ออกอยา่ งไมม่ ที างเลอื ก พรอ้ มกบั ใชม้ อื เออ้ื มไปปลด
ตะขอกางเกงพรอ้ มกบั ถอดมนั ออกไปจนถงึ ปลายเทา้ โชคดที เ่ี มอื่ วานเขาใส่
บอกเซอรม์ าดว้ ย ไมง่ นั้ ไดโ้ ชวก์ างเกงในใหไ้ อไ้ ป๋ ดแู น่

ไอไ้ ป๋ เชด็ ตวั ใหเ้ ขาดว้ ยความเงยี บ

มนั กไ็ มร่ จู ้ ะพดู อะไร เขาก็ไมร่ จู ้ ะพดู อะไร มนั บรรจงเอาผนื ผา้ ลากไปตาม
ผวิ กายของเขา ตอนแรกเขารสู ้ กึ หนาวมาก แตต่ รงผวิ รสู ้ กึ ถงึ ความรอ้ นอบจนแทบ
จะสมั ผสั ไอรอ้ นไดเ้ ลย พอไอไ้ ป๋ เอาผา้ ชดุ น้าหมาดๆ มาเชด็ ให ้ กลบั กลายเป็ นวา่
เขารสู ้ กึ ดขี น้ึ มากๆ ความรอ้ นทอ่ี บอยตู่ ามผวิ เขาเมอ่ื ครเู่ หมอื นจะอนั ตรธานหายไป
เสยี หมด เขาเพง่ิ รวู ้ า่ ทาไมไอไ้ ป๋ ถงึ รบเรา้ จะเชด็ ตวั ใหเ้ ขามากขนาดน้ี เพราะวา่ การ
เชด็ ตวั มนั ชว่ ยใหอ้ าการเขาดขี น้ึ มากจรงิ ๆ จากทรี่ สู ้ กึ วา่ แอรใ์ นหอ้ งนัน้ หนาวจนตวั
สนั่ กก็ ลบั กลายมาเป็ นปรกตแิ ลว้ คอื รสู ้ กึ เหมอื นอากาศจากแอรท์ ว่ั ไป ไมไ่ ดห้ นาว
ไดร้ อ้ นอยา่ งผดิ สงั เกต

“ดขี น้ึ ไหม”
มนั เอย่ ถามคาแรกหลงั จากทเ่ี ชด็ ตวั ใหส้ ว่ นบนของเขาเสรจ็ และเรม่ิ ไปเชด็
สว่ นของทอ่ นขาใหก้ บั เขา ยงิ่ คดิ ยง่ิ ไมส่ บายใจ เขาไมน่ ่าสรา้ งเรอื่ งวนุ่ วายใหค้ น
ตรงหนา้ ลาบากแบบนเี้ ลย

“ดขี นึ้ เยอะแลว้ หวะ เดย๋ี วกเู ชด็ ตอ่ เองก็ได ้ เกรงใจมงึ ”

เขาพดู พลางจะลกุ ขนึ้ แยง่ เอาผา้ มาจากมอื คนตรงหนา้ ไอห้ มอไป๋ หนั มา
เล็กนอ้ ยพรอ้ มกบั ใชม้ อื ดนั ตวั เขาลงไปนอนกบั เตยี งใหมอ่ ยากทเี่ ขาแทบจะขดั ขนื
อะไรไมไ่ ดเ้ ลย แรงของเขามนั หายไปไหนหมดวะเนย่ี

“อยา่ อวดเกง่ กเู ป็ นหมอ ไมส่ ิ อยา่ งนอ้ ยกกู ็เป็ นวา่ ทห่ี มอคนหนง่ึ กรู นู ้ ่าวา่
มงึ ไหวหรอื ไมไ่ หว รบั ปากวา่ กไู มท่ าใหม้ งึ นานนักหรอก พอมงึ หายเมอ่ื ไหรก่ จู ะไม่
มาทาอะไรอยา่ งนใี้ หม้ งึ แน่นอน”

“พดู ซะไมอ่ ยากหายเลย” เขาเอย่ กระซบิ

“มงึ วา่ ไงนะ” อกี ฝ่ ายเงยหนา้ ขนึ้ มาจากการเชด็ ตวั ใหเ้ ขาและถามดว้ ยความ
สงสยั

“เปลา่ ” เขารบี ตอบ
“กไู ดย้ นิ มงึ พดู อะไรงมึ งา”
“กบู อกวา่ เชด็ ตวั แลว้ สบายดจี ัง”

“เดย๋ี วกเู อาผา้ ไปเก็บแป๊ บนงึ ซกั น้าสะอาดไวส้ กั หน่อย เผอ่ื ตอ้ งใชเ้ ชด็ ตวั
มงึ อกี ” มนั พดู พรอ้ มกบั ยกกาละมงั ใสผ่ า้ ผนื เล็กลกุ ขนึ้ เมอ่ื เหน็ วา่ เชด็ ตวั ใหเ้ ขา
เรยี บรอ้ ยแลว้

“เดย๋ี วกชู ว่ ย” เขาพยงุ ตวั จะลกุ ขนึ้
“นอนพักไปเหอะมงึ เดย๋ี วกจู ะลงไปซอื้ โจก๊ มาใหม้ งึ รองทอ้ งดว้ ย ถา้ มอี ะไร
ฉุกเฉนิ กโ็ ทรหากู กรู บี ไปรบี มา” มนั พดู พรอ้ มกบั กดไหลเ่ ขาใหน้ อนลงเชน่ เดมิ
“ไมต่ อ้ งหรอก กไู มห่ วิ ”
“อยา่ เถยี งก”ู

“...”

“อยา่ งนอ้ ยกใ็ นเวลาทม่ี งึ ป่ วย”

“รถกยู งั จอดทงิ้ ไวอ้ ยทู่ ร่ี า้ นนม”
“ทงิ้ แมง่ ไวน้ ั่นแหละ ดซู ๊วิ า่ จะหายไหม”
“กไู มไ่ ดก้ ลวั หาย”
“แลว้ กลวั อะไร”
“กญุ แจหอ้ งกยู งั อยใู่ นรถ”

“มงึ นอนพกั ทหี่ อ้ งกใู หห้ ายกอ่ นนแี่ หละ กลบั ไปหอ้ งเดย๋ี วนอนตายขนึ้ มา
ลาบากกตู อ้ งไปเก็บศพอกี ไมต่ อ้ งรบี หอ้ งมงึ ไมห่ ายไปไหนหรอก พรงุ่ นเี้ ชา้ คอ่ ย
กลบั ก็ยงั ทนั ”

นายพนิ ตา้

ตอนท่ี 19 : Peristalsis

“แม่ แมอ่ ยา่ เพงิ่ ทง้ิ อฐิ ไป”

“แม่ แมอ่ ยเู่ ป็ นเพอื่ นอฐิ กอ่ น”

“แม่ ถา้ แมไ่ มอ่ ยู่ แลว้ อฐิ จะใชช้ วี ติ ยงั ไงตอ่ ไป”

ไป๋ สะดงุ ้ ตนื่ หลงั จากเผลอฟบุ หลบั ไปทบ่ี รเิ วณขา้ งเตยี ง เขากลบั มาจากซอื้
โจก๊ ไดพ้ กั ใหญแ่ ลว้ แตเ่ มอื่ เหน็ วา่ คนป่ วยกาลงั หลบั สนทิ เขากอ็ ยากจะใหม้ นั พัก
กอ่ น ดว้ ยความทมี่ นั กาลงั นอนแผห่ ราอยา่ งเต็มที่ เขาก็ไมอ่ ยากปลกุ ใหม้ นั เลอื่ น
พน้ื ทใี่ หก้ บั เขา เขาจงึ ระเห็จตวั เองมาน่ังฟบุ หลบั อยดู่ า้ นขา้ ง ไป๋ หรตี่ าขนึ้ ดว้ ยเสยี ง
ปลกุ ทด่ี เู หมอื นจะไมไ่ ดต้ งั้ ใจปลกุ เขา ไออ้ ฐิ ละเมอรอ้ งโวยวายออกมาอยา่ งไมร่ ตู ้ วั
ไอค้ งิ คองยกั ษ์ในเวลานด้ี อู อ่ นแอมาก ออ่ นแอจนเขารสู ้ กึ สงสารขนึ้ มาจบั ใจ

เขาลกุ ขน้ึ เอามอื ไปองั บรเิ วณหนา้ ผากของมนั กพ็ บวา่ ตวั มนั รอ้ นขน้ึ อกี แลว้
ถงึ แมว้ า่ จะไมไ่ ดร้ อ้ นเป็ นไฟอยา่ งรอบแรก แตเ่ ขากส็ มั ผัสไดถ้ งึ ไอรอ้ นทแ่ี ผอ่ อกมา
ไมห่ ยดุ ไป๋ เหลอื บไปมองนาฬกิ ากพ็ บวา่ เวลาลว่ งเลยจากการกนิ ยารอบแรกไป
กวา่ 6 ชว่ั โมงได ้ สงสยั ยาจะหมดฤทธ์ิ ทา่ ทางเขาจะตอ้ งเชด็ ตวั ใหม้ นั อกี สกั ที

“อยา่ ไป”

ทนั ทที เี่ ขาเอาผา้ ชบุ น้าหมาดๆ เชด็ ไปทซี่ อกคอของมนั ไอค้ นตรงหนา้ ก็
สะดงุ ้ พรอ้ มกบั เอามอื ของมนั มาจับขอ้ มอื ของเขาเอาไหว เสยี งมนั ตดิ ขอรอ้ งจนน่า
สงสาร

“อฐิ นก่ี เู อง ปลอ่ ยมอื กกู อ่ น กกู าลงั จะเชด็ ตวั ใหม้ งึ ”

เขาใชม้ อื อกี ขา้ งเขยา่ ไหลม่ นั เบาๆ ปลกุ ใหม้ นั ตนื่ เลยกไ็ ด ้ มนั จะไดล้ กุ
ขน้ึ มากนิ โจก๊ แลว้ กก็ นิ ยาอกี รอบ นกี่ ใ็ กลค้ รบเวลาแลว้

“ไป๋ ”

เสยี งแหง้ ผากของมนั เอย่ เรยี กชอื่ เขาเป็ นอยา่ งแรกทนั ทที ลี่ มื ตาตนื่ ขน้ึ มนั
เหลอื บมองไปรอบหอ้ งอยา่ งมนึ งง ดทู า่ ทางภายใตม้ โนสานกึ ของมนั จะหลดุ ลอย
ไปไกลจากหอ้ งสเี่ หลยี่ มนี้

“อมื กเู อง”

เขาพดู พรอ้ มกบั ขนื ขอ้ มอื เลก็ นอ้ ยเป็ นสญั ลกั ษณ์ใหม้ นั ปลอ่ ยมอื ไออ้ ฐิ
ตกใจเล็กนอ้ ยกอ่ นจะรบี ปลอ่ ยใหเ้ ขาเชด็ บรเิ วณใบหนา้ และลาคอมนั อยา่ งตาม
สบาย

“เมอ่ื กกี้ ลู ะเมอพดู อะไรแปลกๆ ไปหรอื เปลา่ ” สหี นา้ มนั เกบ็ ความวติ กไวไ้ ม่
มดิ

“เปลา่ น่ี กไู ดย้ นิ แตม่ งึ โวยวายวา่ รอ้ น”

“ลกุ ขน้ึ มากนิ โจ๊กกอ่ น” เขาพดู พลางเขา้ ไปประคองหลงั ของมนั ใหล้ กุ ขน้ึ
น่ัง

“ไมก่ นิ ไดไ้ หม มนั รสู ้ กึ เหมอื นจะอว้ กตลอดเวลา ไมอ่ ยากกนิ อะไรเลย”

ไอห้ นา้ เถอื่ นหนั มามองหนา้ เขาแบบขอรอ้ ง ความหลอ่ ของมนั ตอนนถี้ กู
กกั ขกั อยใู่ นรา่ งกายทซ่ี ดี เซยี วไปดว้ ยพษิ ไข ้ ใจของเขาอยากจะถอดตา่ งหขู องมนั
ออกตอนทม่ี นั ป่ วย เพราะกลวั มนั จะเกย่ี วจนเกดิ แผลตอนมนั เพอ้ ไมร่ ตู ้ วั แตจ่ นแลว้
จนรอดเขากไ็ มก่ ลา้ จะถอดมนั อยดู่ ี สดุ ทา้ ยเขาเลยตอ้ งมาน่ังระมดั ระวังใหม้ นั แทน
ตอนมนั ทาทา่ จะขยบั พลกั ตวั

“ตอ้ งกนิ ”

“ไมอ่ ยากกนิ ”

“เดย๋ี วอว้ กออกมาอกี ”

“ถา้ มงึ ไมก่ นิ อะไรผดิ สาแดงมาก เวลามงึ กนิ ขา้ วเนย่ี หลอดอาหารมนั จะ
เกดิ peristalsis บบี ตวั ใหอ้ าหารมนั ลงไปยังกระเพาะ หลอดอาหารมงึ จะบบี ตวั ดขี นึ้
หรู ดู ตรงกระเพาะอาหารจะดขี น้ึ รา่ งกายจะพาอาหารใหมล่ งไปขา้ งลา่ ง ไออ้ าหาร
เกา่ ของมงึ ทม่ี นั พยายามจะออกมามนั ก็จะไมอ่ อกมา” เขาตงั้ ใจจะหบุ ปากคน
ตรงหนา้ ใหส้ นทิ

“แปลวา่ กนิ แลว้ ดใี ชไ่ หม”

หนา้ ตาของมนั ดไู มเ่ ขา้ ใจอะไรเลย ซงึ่ เขากต็ งั้ ใจใหม้ นั ไมเ่ ขา้ ใจอะไรเลย รู ้
มากกถ็ ามมากยดื ยาวไมจ่ บไมส่ นิ้ รบี กนิ ยากนิ โจก๊ ไปนแ่ี หละจะไดจ้ บๆ

“ด”ี

ความจรงิ เขาควรจะใหม้ นั กนิ ยาตา้ นอาเจยี นกอ่ นสกั ครง่ึ ชวั่ โมงกอ่ นกนิ ขา้ ว
แตเ่ มอ่ื ไมท่ นั แลว้ เขาก็ยดั ยาทัง้ หมดใหม้ นั กนิ พรอ้ มกนั ไปทเี ดยี วเลย มนั ประคอง
ตวั ลกุ ขน้ึ มากนิ โจ๊กอยา่ งวา่ งา่ ย กนิ ไปไดส้ องสามคาสหี นา้ มนั กม็ ากขนึ้ จากคนที่
บอกวา่ ไมห่ วิ ๆ กก็ นิ จนเกลย้ี งชาม

“ถอดเสอ้ื ออก เดย๋ี วจะเชด็ ตวั ให”้ ไป๋ พดู พรอ้ มกลบั กาละมงั ใสผ่ า้ ขนหนูชบุ
น้าทเ่ี ดนิ ไปหยบิ จากในหอ้ งน้ามา

“ไมต่ อ้ งกไ็ ด ้ กจู ะหายแลว้ ”

“ถา้ มงึ ยงั ขดั กใู นเรอ่ื งทม่ี งึ ไมไ่ ดร้ ดู ้ อี กี รอบ กจู ะถบี มงึ ไปนอนนอกหอ้ ง ณ
ตอนนเ้ี ลย”

“แต.่ ..”

“แตอ่ ะไร”

“กเู พง่ิ กนิ ขา้ วมา พงุ กยู น่ื ”

“หบุ ปากแลว้ กถ็ อดเร็วๆ อยา่ กวนสน้ ตนี ”

“ขอบคณุ ”

เสยี งของคนป่ วยเอย่ ขน้ึ อยา่ งแผว่ เบาขณะทเี่ ขาคอ่ ยเชด็ ลาตวั ของมนั ไป
ตามหนา้ ที่ มนั มองหนา้ เขาดว้ ยสหี นา้ ทเ่ี รยี บสงบ ไมม่ คี าพดู ใดจากเขาทต่ี อบ
รับคาขอบคณุ นัน้ ออกไป การทม่ี าน่ังดแู ลมนั อยแู่ บบนก้ี น็ ่าจะพอพสิ จู นค์ าตอบวา่
ไมเ่ ป็ นไรไดด้ เี กนิ พอแลว้

ไออ้ ฐิ แกะกระดมุ เสอื้ ออกตามคาสงั่ ของเขา

ทนั ทที เ่ี สอ้ื ผา้ ไดถ้ กู ถอดออกไปเรยี บรอ้ ย รา่ งกายทแี่ ทบจะเรยี กไดว้ า่
สมบรู ณแ์ บบของมนั กเ็ ผยตวั ออกมาใหป้ รากฎตอ่ สายตาเขา กลา้ มเนอื้ ของชาย
หนุ่มราวกบั รปู ปัน้ กรกี ชนั้ ยอดทบ่ี รรจงถา่ ยทอดออกมาเพอื่ แสดงถงึ สรรี ะความ
งดงามของมนุษย์

หนา้ อกของมนั หนาเป็ นแผน่ อยา่ งคนทอี่ อกกาลงั กายมาอยา่ งเขม้ ขน้ แผ่
นอกนูนเดน่ ขนึ้ มาจากสว่ นหนา้ ทอ้ งสอดรบั กบั ไหลท่ งั้ สองทใี่ หญเ่ ป็ นปีกกวา้ งอยู่
ดา้ นบน หวั ไหลก่ ลมไดร้ ปู ไลเ่ รยี งตอ่ ไปยงั ตน้ แขนทอ่ี ดุ มไปดว้ ยมดั กลา้ มทนี่ ูนเดน่

ออกมาอยา่ งแทบไมต่ อ้ งพยายามเลย หนา้ ทอ้ งทแ่ี ทบจะปราศจากไขมนั ราบสนทิ
แนบไปกบั ผวิ เนอื้ กอ้ นกลา้ มเนอื้ อนั เป็ นสญั ลกั ษณข์ องความเป็ นชายฉายชดั
ออกมาเป็ นทรงทงั้ หกกอ้ น เอวคอดนอ้ ยๆ ของอฐิ สอดรับกบั หนา้ ทอ้ งชว่ งลา่ งทม่ี ี
ทรงแคบเขา้ เป็ นทรงราวคนั ศร เนอื้ กายตรงเกอื บกง่ึ กลางลาตวั ของมนั ทอดยาว
ออกไปราวกบั จะชนี้ าไปสเู่ บอ้ื งลา่ ง พน้ื ทใี่ ตอ้ าภรณท์ ถ่ี กู ปกปิดไวใ้ นชว่ งลาดบั
ถดั ไป

เขาบรรจงเชด็ ตวั ใหม้ นั อยา่ งควบคมุ สตทิ ส่ี ดุ

มอื ของเขาจบั ไปทขี่ อบกางเกงดา้ นขา้ งเป็ นเครอ่ื งหมายใหม้ นั ปลดกางเกง
ชนั้ นอกลง มนั กลุ กี จุ อยนั ตวั ขนึ้ มาปลดกระดมุ กางเกงขายาวและดงึ ถอดออกไป
ดา้ นปลายเทา้ อยา่ งวา่ ง่าย ความเป็ นชายของอฐิ ถกู ปกปิดไวใ้ ตก้ างเกงบอกเซอรส์ ี
ขาวสะอาดขนาดความยาวถงึ ครง่ึ ตน้ ขาได ้

เขาเรม่ิ ตน้ อาณาเขตการจดั การความรอ้ นของคนตรงหนา้ ทต่ี งั้ แตพ่ น้ื ทผ่ี วิ
เลยกางเกงตวั นอ้ ยเป็ นตน้ ไป ทอ่ นขาของไออ้ ฐิ ไมไ่ ดเ้ ลก็ เพรยี วแบบนายแบบ แต่
หนาและแขง็ แรงแบบนักกฬี า ผา้ ในมอื ของเขาคอ่ ยๆ ลบู ลงไปตามตน้ ขา หวั เขา่
จนถงึ หนา้ แขง้ ปลนี ่องของมนั แขง็ แน่นอยา่ งคนทเี่ ลน่ กฬี าเป็ นประจา ไมม่ เี สยี งใด
เกดิ ขน้ึ ระหวา่ งเขาทัง้ คนู่ อกจากเสยี งผา้ ผนื เลก็ ทลี่ บู ไลไ้ ปตามผวิ เนอ้ื เพอื่ ชว่ ย
บรรเทาไขพ้ ษิ จวบจนปลายสดุ ของรา่ งกายของคนตรงหนา้ การเชด็ รา่ งกายเพอื่
ขจัดความรอ้ นใหค้ นตรงหนา้ ก็เสร็จสมบรู ณ์

“ขอบคณุ ”

“...”