เกียร์สีขาวกับกาวน์สีฝุ่น

“ขอบคณุ มงึ มาก มากจรงิ ๆ”

เสยี งของคนตรงหนา้ ดงั ขน้ึ ในระดบั ทไ่ี มเ่ กนิ ไปกวา่ การกระซบิ ราวกบั ความ
รอ้ นเป็ นพลงั งานทส่ี ญู หายไมไ่ ดแ้ ละตอ้ งการทอี่ ยใู่ หมเ่ สมอ นักศกึ ษาแพทยผ์ ใู ้ จดี
เป็ นพเิ ศษในวนั นจี้ งึ รสู ้ กึ รอ้ นอยา่ งผดิ ปรกติ ราวกบั ไอรอ้ นทเ่ี ขาไดพ้ ยายามบรรเทา
ทเุ ลาไปจะถกู ยา้ ยถา่ ยเทกลบั มายังตวั เขานเี่ อง

นายพนิ ตา้
ตอนที่ 20 : DSLR

“ไป๋ ”

เสยี งของไออ้ ฐิ ดงั ขน้ึ ในระยะทหี่ า่ งออกจากตวั เขาไปไมไ่ กลเทา่ ไหรน่ ัก
ไป๋ ลมื ตามองกค็ น้ พบไอต้ วั เจา้ ปัญหาเมอ่ื วานตอนนนี้ ่ังยมิ้ แฉ่งอารมณ์ดบี นโตะ๊ อา่ น
หนังสอื หนั หนา้ มามองเขา

“ลาบากแยเ่ ลยนะมงึ เมอ่ื วานน้ี”

มนั พดู ตอ่ เมอ่ื เห็นวา่ เขาหายจากการงัวเงยี แลว้ ความจรงิ สง่ิ ทไี่ ออ้ ฐิ พดู ก็
คงจะไมผ่ ดิ นัก เพราะคนป่ วยนัน้ อาจจะหลบั สบายดแี ตเ่ ขานัน้ ไมค่ อ่ ยจะดดี ว้ ย

เทา่ ไหรเ่ ลย เขาตอ้ งคอยตงั้ ปลกุ ขนึ้ มาคอยเชด็ ตวั ใหแ้ ละเรยี กใหม้ นั กนิ ยา พอชว่ ง
กลางดกึ เผลอจะหลบั ๆ เขา้ หน่อย มนั กร็ อ้ งตะโกนละเมอขนึ้ มาอยา่ งไมร่ ตู ้ วั
ลาบากเขาทตี่ อ้ งสะดงุ ้ ขน้ึ มาตอนดกึ ถงึ แมว้ า่ จะชว่ ยอะไรไอเ้ ดก็ ชายอฐิ ในความ
ฝันของมนั ไมไ่ ด ้ แตเ่ มอื่ ตนื่ แลว้ ก็กลายเป็ นภาระทเ่ี ขาจะขม่ ตาหลบั ลง

อาการไออ้ ฐิ มาดขี น้ึ จรงิ จงั หลงั จากทกี่ นิ ยารอบดกึ และเชด็ ตวั ครงั้ สดุ ทา้ ย
ประมาณเทย่ี งคนื ได ้ ตอนแรกมนั ดตู วั ยังรอ้ นอยหู่ น่อยๆ แตพ่ อผา่ นเขา้ วนั ใหมไ่ ป
ไดช้ วั่ โมงกวา่ แลว้ อณุ หภมู ใิ นรา่ งกายของมนั ก็ลดลงอยา่ งดดู เี ลยทเี ดยี ว เขาเอา
ผา้ มาคอยซบั เหงอื่ มนั ตอนกลางดกึ อกี ครงั้ กอ่ นจะไดห้ ลบั ไปสนทิ อยา่ งสบายใจ
ได ้ พอพษิ ไขไ้ ออ้ ฐิ เรมิ่ ดบั ลง อาการโวยวายละเมอของมนั กอ็ นั ตรธานหายไปได ้
เหลอื เพยี งความเงยี บสงบในบรรยากาศภายใตห้ อ้ งสเี่ หลย่ี มน้ี

จวบจนกวา่ ทไ่ี ป๋ จะหลบั ลงอยา่ งสนทิ ไดก้ ็เกอื บจะเขา้ เวลารว่ มรงุ่ สาง ซง่ึ ใน
จงั หวะขณะชว่ งนัน้ อาการเจ็บป่ วยของอฐิ กแ็ ทบจะหายไปอยา่ งสมบรู ณ์

“ไมเ่ ป็ นไร”

เขาตอบแบบวา่ งา่ ยพรอ้ มเอามอื จดั ทรงผมใหเ้ ป็ นระเบยี บขน้ึ เลก็ นอ้ ย
เหลอื บไปมองนาฬกิ าทแี่ ขวนเพดานอยกู่ พ็ บวา่ ขณะนเี้ ลยเวลาเทย่ี งของวนั
อาทติ ยไ์ ปเกอื บสองชว่ั โมงแลว้ นเี่ ขาเหลบั ไปนานจนนอนตนื่ บา่ ยไดข้ นาดนเ้ี ลย
เหรอเนยี่ แตก่ ค็ งไมน่ ่าแปลกใจเทา่ ไหร่ เพราะกวา่ เมอื่ คนื เขาจะปลกุ ปล้ากบั
อาการเจบ็ ป่ วยของคนตรงหนา้ เสร็จ พระอาทติ ยก์ แ็ ทบจะเวยี นมาขนึ้ อกี ครงั้

“กเู หน็ วา่ มงึ กาลงั หลบั สบายกเู ลยไมอ่ ยากกวน” มนั พดู ยม้ิ ๆ

“เออสิ เมอื่ วานกนู ะทาอยา่ งกะเป็ นเบม๊ งึ เลย กหู ละรอใหม้ งึ หายดี กจู ะจับ
มงึ มากระทบื กระทบื กระทบื ขอ้ หาสาออยดนี ัก” เขาหนั ไปตอบอยา่ งกวนตนี

“เอาน่า เดย๋ี วกใู หม้ งึ กระทบื แน่ แตต่ อนนหี้ าอะไรรองทอ้ งกอ่ นไหม”

ไออ้ ฐิ พดู แบบสบายๆ มนั หนั หนา้ ไปพลางชใ้ี หเ้ ห็นถงุ อาหารจากรา้ นสะดวก
ซอื้ ทลี่ งไปซอื้ มาให ้ ไอว้ ศิ วะตอนนอ้ี ยใู่ นชดุ ไปรเวทลาลองแลว้ ชดุ นักศกึ ษาของ
มนั ทด่ี องเคม็ ไวต้ งั้ แตว่ นั ศกุ รถ์ กู เปลยี่ นใหมเ่ ป็ นทเ่ี รยี บรอ้ ย

“นม่ี งึ กลบั หอ้ งมาเหรอ” เขาถามอยา่ งงงๆ

“เออ กตู นื่ ตงั้ แตส่ บิ โมงและ แตเ่ หน็ มงึ ยงั ไมต่ น่ื เลยวนกลบั ไปเอารถมา
กอ่ น กลบั มาอกี รอบมงึ กย็ ังไมต่ น่ื กเู ลยกลบั ไปอาบน้าเปลย่ี นชดุ กลบั มาอกี รอบ
มงึ กย็ ังไมต่ นื่ กเู ลยลงไปหาอะไรมาใหม้ งึ รองทอ้ ง” มนั พดู อธบิ ายเสยี ยาวเหยยี ด

“แลว้ มงึ เป็ นไง ไขล้ ดหรอื ยงั ยงั คลนื่ ไสอ้ ยไู่ หม” ไป๋ พดู ถามอดตี คนไขข้ อง
เขา

“หายละ ไขไ้ มม่ ี อาการปรกติ ไมค่ ลนื่ ไส ้ ไมท่ อ้ งเสยี ” มนั ตอบ

“เออ หายกด็ ลี ะ ป่ วยทแ่ี มง่ ลาบากกฉู บิ หาย” เขาพดู พลางดงึ ผา้ หม่ ออก
จากตวั จะลกุ ขน้ึ

“กนิ ไรดี กไู มร่ วู ้ า่ มงึ ชอบอะไรเลยซอ้ื มาหลายอยา่ ง” มนั หนั ไปรอื้ อะไรยุ
กยกิ ในถงุ หหู ว้ิ ใกลต้ วั

“ไมเ่ อาอะ เดย๋ี วลงไปกนิ ทร่ี า้ นเลยดกี วา่ กอู ดุ ออู ้ ยแู่ ตใ่ นหอ้ งมาเกอื บสอง
วันละ น่าเบอ่ื จะตาย กไู มย่ อมกนิ ขา้ วในหอ้ งสเี่ หลย่ี มโงๆ่ นอี่ กี เดด็ ขาด”

“อะ”

มนั พดู พรอ้ มสง่ ของในมอื ให ้ กม้ ไปมองก็เห็นเป็ นเสอื้ ยดื กางเกงขาสนั้
และผา้ ขนหนูสาหรบั อาบน้า เขารับมาแบบไมถ่ ามอะไรและกา้ วขาฉับๆ เขา้ ไป
อาบน้าอยา่ งเหนยี วตวั เตม็ ทน

อาบน้าเปลย่ี นชดุ เรยี บรอ้ ย พวกเขาทัง้ คกู่ เ็ ดนิ ลงมาหาอะไรกนิ ใตห้ อ เมอื่
ลงมาถงึ เขากไ็ ดแ้ ตบ่ น่ ดว้ ยความหงุดหงดิ เพราะลมื ไปวา่ วันอาทติ ยร์ า้ นอาหารใต ้
หอไมเ่ ปิดขาย (สงสยั กลวั รวย) เขาเลยตอ้ งระหกระเหนิ น่ังรถไออ้ ฐิ ออกไปกนิ ขา้ ว
หนา้ มอทหี่ า่ งออกไปแคร่ ะยะเดนิ ถงึ แตด่ ว้ ยแดดในองศาทพ่ี อจะเผาคนใหส้ กุ ได ้
เขาจงึ สง่ั ใหไ้ ออ้ ฐิ เป็ นสารถี มนั เกาะเขามารว่ มสองวนั แลว้ ถงึ เวลาทมี่ นั จะตอ้ ง
เป็ นเบเ๊ ขาบา้ ง

พวกเขาเลอื กรา้ นอาหารแนวฟิวชนั ราคาไมแ่ พงทเี่ ป็ นทนี่ ยิ มของนักศกึ ษา
เป็ นเสบยี งตนุ ของวนั อาทติ ยแ์ บบนี้ วนั หยดุ ทาใหจ้ านวนเดก็ นักศกึ ษาทอ่ี อกมา
ฝากทอ้ งกบั รา้ นขา้ วหนา้ มอดบู างตามาก พวกเขาจงึ ไดโ้ ตะ๊ ไดโ้ ดยงา่ ยถงึ แมว้ า่
ปรกตริ า้ นนจ้ี ะหาโตะ๊ ยากมากก็ตาม

“ขอโทษนะคะ หมอไป๋ ใชไ่ หมคะ” เสยี งผหู ้ ญงิ หวานใสเรยี กเขาใหเ้ งยหนา้
ขน้ึ จากปีกไกน่ ้าแดงทเ่ี ขากาลงั กนิ อยา่ งเอร็ดอรอ่ ยนี่

“ครบั ?”
เขาหนั หนา้ ไปกเ็ จอกบั เดก็ ผหู ้ ญงิ คนหนง่ึ ทม่ี ายนื ทโี่ ตะ๊ เขา มองอยา่ งไรก็
ไมค่ นุ ้ หนา้ คาดเดาไดว้ า่ น่าจะไมเ่ คยรจู ้ กั กนั วา่ แตเ่ ธอมาเรยี กเขาทาไม

“เราชอ่ื แกม้ นะ เรยี นอยนู่ เิ ทศศาสตรป์ ี 1”
“อา่ ”
“และเรากเ็ ป็ นแอดมนิ เพจหมอไป๋ FC ดว้ ย”
“ออ๋ ”
เธอคนนนี้ เ่ี องทเ่ี ขาสงสยั แตใ่ ชว่ า่ เขาจะตามหาอะไรมากมายนะ ความเป็ น
จรงิ เขาแทบไมเ่ คยกดเขา้ ไปดเู พจของตวั เองดว้ ยซา้ มนั จ๊กั กะจพี้ ลิ กึ

“เราขออนุญาตเอารปู หมอไป๋ ไปลงเพจไดไ้ หม”

“ไดส้ ”ิ

เขาตอบแบบวา่ ง่าย ทาอยา่ งกบั วา่ ถา้ เขาไมใ่ หแ้ ลว้ จะยอมลบเพจใหเ้ ขาสกั
หน่อย ตอนเปิดเพจกไ็ มเ่ หน็ ถามเขาเลย อยากทาอะไรกท็ าเถอะ เพจสองพนั กวา่
ไลคค์ งไมม่ อี มิ แพคอะไรกบั ชวี ติ เขามากมายนักหรอก

“เราขอถา่ ยรปู ไป๋ ไดไ้ หม พอดไี มม่ รี ปู ถา่ ยไป๋ หนา้ ตรงแบบตงั้ ใจเลย” เธอ
ถามตอ่ ดว้ ยสหี นา้ เกรงใจ

“เออ่ ออออ ไมด่ กี วา่ เราไมค่ อ่ ยถนัดเรอ่ื งถา่ ยรปู เทา่ ไหร่” เขาปฏเิ สธ

“แตว่ า่ ...”

ผหู ้ ญงิ ตรงหนา้ ดกู าลงั พยายามจะคดิ หาขอ้ อา้ งอะไรสกั อยา่ งมาเพอ่ื โนม้
นา้ วเขาใหจ้ งได ้ ดจู ากกลอ้ ง DSLR ทคี่ ลอ้ งคอก็ชดั เจนในเจตนาวา่ เธอคงอยากมา
ถา่ ยรปู เขาจรงิ ๆ

“งนั้ ถา่ ยรปู คไู่ ปไหมหละ ถา้ ไอไ้ ป๋ มนั ไมถ่ นัดก็” เสยี งของอฐิ ดงั ขน้ึ จากอกี

ฟากของโตะ๊

“ไดเ้ หรอคะ” เธอคนนัน้ หนั มาถามคนตรงหนา้ เขา
“ไป๋ มนั ทาสหี นา้ ไมค่ อ่ ยถกู หนะเวลาถา่ ยรปู เดยี่ ว แตเ่ วลาถา่ ยรปู คกู่ ็เหมอื น
ถา่ ยรปู กลมุ่ แหละ มนั คงโอเคมงั้ ” มนั พดู พลางหนั มาถามเขา ไมม่ กี ารปรกึ ษาเขา
สกั นดิ

“อฐิ กไู มช่ อบ”
“เอาน่า เกรงใจเขา เขาอตุ สา่ หม์ าขอ มงึ กค็ ดิ วา่ ถา่ ยรปู ตดิ หนา้ หอ้ งแลป
แลว้ กนั ทแี ลปฟิสกิ สม์ งึ ยงั ยนื ยมิ้ แฉ่งใหเ้ ขาถา่ ยรปู ไดเ้ ลย”

“แตก่ .ู ..”

“รบี ถา่ ยจะไดแ้ ดกตอ่ ”

“เออๆ ก็ได”้

ไออ้ ฐิ ลากเกา้ ออ้ี อ้ มมานั่งขา้ งเขา พรอ้ มกบั ฉกี ยมิ้ กอ่ นใหก้ ลอ้ งเป็ นคนแรก
พรอ้ มกบั เอานวิ้ มาสะกดิ ใหเ้ ขารบี ยมิ้ ใหก้ ลอ้ งบา้ งสกั ที

แชะ
เขายม้ิ แบบทาสหี นา้ ไมถ่ กู เทา่ ไหร่ เขาโอเคนะถา้ ถา่ ยรปู เลน่ กบั เพอื่ นฝงู
แตพ่ อมคี นมาขอถา่ ยรปู แบบนี้ เขาไมถ่ นัดเลย คอื คนมาขอถา่ ยรปู ก็อยากจะไดร้ ปู
เขาหลอ่ ๆ ถกู ไหม แตเ่ ขาคดิ สหี นา้ ไมอ่ อกหนะ เขาไมร่ ปู วา่ การปัน้ หนา้ หลอ่ มนั
ตอ้ งทายงั ไง
แชะ

“ไอไ้ ป๋ ซอสปีกไกม่ งึ เปรอะแกม้ อะ”
“เฮย้ ไหนวะ”

แชะ

“มานเี่ ดย๋ี วกเู ชด็ ให”้
“เฮย้ ไมต่ อ้ ง”

แชะ

“มาๆ หมดแลว้ ”
“เชย่ี ”

แชะ

“กอดคอกนั หน่อยด”ิ
“เออๆ”

แชะ

“เธอกล็ องๆ ไปเลอื กรปู ดแู ลว้ กนั รปู ไหนไป๋ มนั ใชไ้ ดก้ ค็ รอปตดั เราออก
เอาแตร่ ปู มนั ไปลงแทน” อฐิ พดู อยา่ งวา่ ง่าย

“ขอบคณุ คะ่ ”
“อมื ”
“ขอบคณุ หมอไป๋ ดว้ ยนะคะ”
“ไมเ่ ป็ นไร”
“ขอโทษดว้ ยนะคะถา้ ทาใหล้ าบากใจ”
“เฮย้ ผมไมไ่ ดโ้ กรธนะ แตผ่ มแคท่ าหนา้ ไมถ่ กู เฉยๆ”

“เออ่ ออออ เราก็ถามอะไรอกี อยา่ งไดไ้ หมคะ”

“อะไรเหรอ”
“ไป๋ กบั อฐิ นจ่ี งใจใสเ่ สอื้ คกู่ นั หรอื เปลา่ ?”

สนิ้ สดุ คาถามเขากไ็ ดแ้ ตก่ ม้ ไปดลู ายเสอ้ื ทใ่ี สอ่ ยอู่ ยา่ งตกใจ เขาจาไดว้ า่ ไอ ้
อฐิ เป็ นคนเลอื กเสอื้ ใหเ้ ขา เขาจาไดแ้ คว่ า่ มนั เป็ นเสอ้ื ยดื สดี าเทา่ นัน้ แตม่ นั สกรนี ไว ้
วา่ อะไรเขาก็ไมไ่ ดส้ นใจ จนไดม้ ารตู ้ วั กต็ อนถกู ทักนแี่ หละ เขากม้ มองดเู สอ้ื ตวั เอง
แลว้ กห็ นั ไปดเู สอื้ ของอฐิ เทยี บกนั โอย๊ ฉบิ หายแลว้

ไออ้ ฐิ : Knight
หมอไป๋ : Bishop

นายพนิ ตา้
ตอนที่ 21 : สนามบาส
“เดย๋ี วมงึ จะไปเขา้ คา่ ย มงึ ไมเ่ หน็ บอกกสู กั คาเลยวะ”

เสยี งของเพอื่ นซ๊สี มนุ ไพรของเขาดงั ขน้ึ ไป๋ จงึ เงยหนา้ จากชามโจก๊ ไป
ขมวดควิ้ ดว้ ยความสงสยั วนั นเ้ี ป็ นวนั จนั ทรแ์ ละพวกเขาจะมเี รยี นเคมใี นคาบเชา้ ไอ ้
อฐิ หายหวั เลยตงั้ แตแ่ ยกยา้ ยกลบั หอ้ งกนั ไปเมอ่ื วาน ไอโ้ ฟคไปเอาเลม่ พาสปอรต์
ทม่ี นั ไปยนื่ ขอวซี า่ ไวแ้ บบดว่ นพเิ ศษเมอ่ื วนั ศกุ ร์ บนโตะ๊ กนิ ขา้ วตอนนจี้ งึ มแี คเ่ ขา
ไอว้ า่ น และไอเ้ พยี ว ซงึ่ มงึ มาทาไมวะ ไออ้ ฐิ ไมอ่ ยมู่ งึ ก็ควรจะหายหวั ไปดว้ ยสิ

“กไู มเ่ ห็นวา่ มนั จะสาคญั อะไรอะเลยไมไ่ ดบ้ อก” เขาตอบแบบไมใ่ สใ่ จ

“เชย่ี ยยยย มงึ หาวา่ งานสโมสรไมส่ าคญั เหรอวะ” เสยี งไอเ้ พยี วบน่ มาแบบ
ไมจ่ รงิ จงั เขาลมื ไปเลยวา่ มนั ทางานสโมสรกลาง ดนั พดู ตอ่ หนา้ มนั ไปไดเ้ สยี ฉบิ

“งานสโมสรอะสาคญั แตไ่ อว้ า่ นมนั ไมต่ อ้ งรกู ้ ็ไดไ้ ง” เขาตอบไปงนั้ แหละ
จรงิ ๆ เขาก็ไมไ่ ดค้ ดิ วา่ งานคา่ ยผนู ้ าอะไรนจ่ี ะสาคญั อะไรหรอก

“ไมส่ าคญั ไดไ้ งวะ แมง่ ไปกนั หมดเลย ทงิ้ กไู วเ้ ฝ้ามหาวทิ ยาลยั คนเดยี ว
เนย่ี ” มนั บน่ พมึ พา

“อะไรวะ” ไป๋ ถามงงๆ

“มงึ กไ็ ป ไออ้ ฐิ กไ็ ป ไอโ้ ฟคก็ไป ไอเ้ พยี วก็ไป แมง่ ไปกนั ยกแผงเลยเนยี่ ”
ไอว้ า่ นบน่

“อา๊ ว ไอโ้ ฟคกไ็ ปเหรอ” เขาถาม

“เออ” คราวนเ้ี สยี งตอบไมไ่ ดด้ งั มาจากวา่ น แตม่ าจากเพอื่ นรว่ มโตะ๊ ของ
เขาอกี คนหนง่ึ

“แลว้ ไอเ้ พยี ว มงึ ไมม่ เี รยี นเหรอวะวนั น้ี” วา่ นหนั ไปถามเพอื่ นวศิ วะ
“มสี ิ ไมม่ แี ลว้ กจู ะแตง่ ชดุ นักศกึ ษามาหาตะไครอ้ ะไรวะ” มนั ตอบตดิ กวน
“อา๊ วไอเ้ ชย่ี นี่ กชู วนคยุ เสอื กกวนตนี กกู ลบั อกี ” ไอว้ า่ นบน่ พมึ พาออกมา
อยา่ งไมจ่ รงิ จงั
“แลว้ มงึ เรยี นตกึ ไหนอะ” คราวนเี้ ขาถามบา้ ง
“วศิ วะ”
“แลว้ มงึ ถอ่ มาทาไมถงึ คณะวทิ ยว์ ะ”
“ไออ้ ฐิ แมง่ เทกู จะไมม่ าเรยี นกไ็ มบ่ อก ตอนแรกมนั บอกจะมากนิ ขา้ วกบั
พวกมงึ กอ่ น”
“แลว้ มนั หายไปไหนของมนั วะ” ไอว้ า่ นถามอยา่ งสงสยั
“กกู ็ไมร่ หู ้ วะ ไอไ้ ป๋ มงึ พอรมู ้ ะ”

“กกู ็น่ังอยกู่ บั มงึ เนย่ี กจู ะไปรไู ้ ดไ้ งวะวา่ มนั หายไปไหน”

ตอนนมี้ หาวทิ ยาลยั ของพวกเขาเขา้ สชู่ ว่ งการแขง่ ขนั กฬี าเฟรชชอ่ี ยา่ งเป็ น
ทางการแลว้ ในชว่ งเย็นของแตล่ ะวนั นักศกึ ษาแตล่ ะคณะก็จะแยกยา้ ยกนั ไปตาม
สนามกฬี าเพอื่ แขง่ ขนั ตามตารางแขง่ ขนั ทที่ างกฬี าสว่ นกลางไดจ้ ดั ไว ้ งานนเ้ี ขา
เพง่ิ รวู ้ า่ ไอว้ า่ นไดเ้ ป็ นตวั ตงั้ ตวั ตขี องคณะจัดการเรอื่ งการแขง่ กฬี าอยหู่ ลายอยา่ ง
เหมอื นกนั ความจรงิ คณะแพทยไ์ มไ่ ดม้ สี ดั สว่ นผชู ้ ายนอ้ ย แตผ่ ชู ้ ายสว่ นใหญท่ มี่ จี ะ
ไมค่ อ่ ยสนใจกฬี าสกั เทา่ ไหร่ เวรกรรมจงึ ตกไปในสว่ นของพวกทพี่ อจะเลน่ เป็ นท่ี
ตอ้ งวงิ่ รอกแขง่ วนไปวนมาใหน้ ักกฬี าครบ ไอว้ า่ นวนั นม้ี แี ขง่ บาส วนั พรงุ่ นแี้ ขง่ บอล
วันตอ่ ไปแขง่ วา่ ยน้า คดิ ไปแลว้ กส็ งสาร แตเ่ ขากช็ ว่ ยไดแ้ คน่ แ้ี หละ กฬี าเดยี วทเี่ ขา
พอจะลงแขง่ ไดค้ อื หมากรกุ

มหาวทิ ยาลยั นวววิ ฒั นข์ องพวกเขานับหมากรกุ เป็ นกฬี าประเภทหนง่ึ ดว้ ย
และน่ันอาจจะทาใหน้ เี่ ป็ นโอกาสเดยี วในชวี ติ ทท่ี าใหเ้ ขาไดส้ รา้ งชอื่ เสยี งในหนา้ ท่ี
ของนักกฬี าได ้ (ยดื อกอยา่ งภาคภมู ใิ จ) กฬี าหมากรกุ ใหส้ ง่ ตวั แทนไดค้ ณะละ 1
คนโดยไมจ่ ากดั ชายหญงิ จาก 30 คณะกแ็ ขง่ แบบแพค้ ดั ออกไปเรอ่ื ยๆ เหลอื 15 8
4 2 และ 1 คนตามลาดบั

ความน่าตลกคอื มคี นสง่ นักกฬี าหมากรกุ เขา้ แขง่ ขนั เพยี ง 14 คณะจาก
จานวน 30 คณะทม่ี อี ยใู่ นมหาวทิ ยาลยั เทา่ นัน้ และเขากย็ งั โชคดอี กี ตอ่ ทจ่ี ับฉลาก
ไดช้ นะบายดว้ ย น่ันหมายถงึ เขาก็เขาไปน่ังรอในตาแหน่ง 8 คนตงั้ แตย่ งั ไมไ่ ดล้ ง
มอื หยบิ หมากสกั ตวั สปั ดาหน์ เี้ ขาเลยวา่ ง รอแขง่ อกี ทสี ปั ดาหห์ นา้ หลงั จากที่
กลบั มาจากคา่ ยของสโมสรกลางเลย

“หมอวา่ นสสู ้ ู ้ กร๊ดี ดดดด”

เสยี งเชยี รไ์ อว้ า่ นดงั กระหมึ่ ขนึ้ จากขา้ งสนาม เขาวา่ งวนั นเี้ ลยมาน่ังเชยี รไ์ อ ้
วา่ นแขง่ บาสสกั หน่อย ความจรงิ เขาไดต้ าแหน่งตวั สารองทมี บาสดว้ ย แตช่ ว่ งนี้
กฬี ายงั แขง่ ไมเ่ ยอะ เพอ่ื นเขาเลยไปเอาเพอื่ นในคณะคนอน่ื มาวนๆ นั่งแปะอยขู่ า้ ง
สนามไปกอ่ นเพราะมนั เกรงใจวา่ เขาก็มแี ขง่ หมากรกุ ดว้ ย แตม่ นั หารไู ้ มว่ า่ เขาไดไ้ ป
นั่งรอในการแขง่ รอบ 8 คนสดุ ทา้ ยแลว้ ในขณะทมี่ นั จะเพง่ิ ไดแ้ ขง่ รอบแรกจาก 30
ทมี เทา่ นัน้ เอง อยา่ งวา่ กฬี าบาสเป็ นกฬี าคลาสสกิ ใครๆ ก็อยากเลน่ นักกฬี าเตม็
เอ๊ยี ด สง่ เขา้ ชงิ รางวลั กนั ทกุ คณะ

“หมอวา่ นสสู ้ ู ้ กร๊ดี ดดดด”

เขาหนั ไปมองรอบตวั กไ็ ดแ้ ตง่ งๆ เมอ่ื รสู ้ กึ วา่ ผหู ้ ญงิ ทนี่ ่ังเชยี รอ์ ยฝู่ ั่ง
คณะแพทยท์ าไมหนา้ ไมค่ นุ ้ เลย ดไู ปดมู ากเ็ จอป้ายชอื่ รบั นอ้ งทแ่ี ขวนอยทู่ ค่ี อ
หลายคน บญั ชบี า้ ง เกษตรบา้ ง พยาบาลบา้ ง เดย๋ี ว ไอว้ า่ นมนั ไปสรา้ งฐานเสยี งไว ้
ตงั้ แตเ่ มอ่ื ไหรว่ ะ ทาไมมนั ดฮู อตผดิ ปรกติ

“เชย่ี มงึ นก่ี ฮ็ อตกวา่ ทก่ี คู ดิ นะเนย่ี ”

เขาพดู พรอ้ มสง่ กระบอกน้าใหม้ นั ระหวา่ งพกั ครง่ึ มนั รบั มาแลว้ ดดู ไมย่ ัง้
แบบตายอดตายอยาก คณะอน่ื นักกฬี ากนิ น้าในกระตกิ รวมนะ แตค่ ณะแพทยท์ ใี่ ช ้
กระบอกน้าของใครของมนั ไอว้ า่ นมนั คนคดิ เรอื่ งนี้ มนั บอกวา่ การกนิ น้ารว่ มกนั มี
ความเสย่ี งในการตดิ เชอื้ ไวรัสตบั อกั เสบเอจากคนอนื่ คณะเราตอ้ งชว่ ยกนั สรา้ ง
ความตนื่ รใู ้ นการดแู ลสขุ ภาพพน้ื ฐาน แตด่ เู อาเหอะ ไมเ่ หน็ จะใครตนื่ รกู ้ บั มนั สกั คน

“ดหู นา้ พดี่ ว้ ยนอ้ ง” มนั ตอบดว้ ยเสยี งหอบแตก่ ็ยงั กวนประสาทเหมอื นเดมิ

“มงึ ไปเกณฑค์ นมาเชยี รจ์ ากไหนเยอะแยะวะ”

“กกู ช็ วนเขาไปท่วั อะ ตอนเรยี นวชิ าภาษาองั กฤษทเี่ รยี นรวมหลายๆ คณะ กู
ก็ไปชวนเขามาเชยี รก์ แู ขง่ เจอใครกกู บ็ อกหมด” มนั ตอบพรอ้ มกบั หนั ไปยมิ้ กบั ทมี
กองเชยี รข์ องมนั เออ มงึ ควรจะเป็ นเดอื นมากกวา่ กเู ยอะเลย

“เรย่ี ราดฉบิ หาย”

“เขาเรยี กวา่ รจู ้ กั เขา้ หาคนอนื่ ”

“มวั แตร่ ะวงั ไวรัสตบั อกั เสบเอ ระวงั เอดสจ์ ะแดกตายกอ่ นนะมงึ ”

ไป๋ พดู แบบปากหมาไปตามนสิ ยั พลางหยบิ กระบอกน้าคนื มาจากเพอ่ื นของ
เขา ไอห้ มอวา่ นของหญงิ สาวหลากหลายคนวงิ่ ลงไปแขง่ บาสตอ่ ในครง่ึ หลงั แลว้
เขาแอบเหน็ มนั หนั ไปยมิ้ ตาหวานเยมิ้ ใสท่ มี แฟนคลบั ของมนั ดว้ ย ไอห้ นา้ หมอ้ เอย๊
มนั คดิ วา่ ตวั เองเป็ นโบกอมหรอื ไงวะ

“หมอวา่ นคะ ขอพวกเราถา่ ยรปู หน่อยไดไ้ หมคะ”

ผหู ้ ญงิ กลมุ่ หนง่ึ ประมาณเจ็ดแปดคนไปอออยทู่ ไี่ อว้ า่ นหลงั จากทแี่ ขง่ ขนั
บาสจบ คณะแพทยข์ องพวกเขาชนะไดอ้ ยา่ งคอ่ นขา้ งขาดรอย ดไู ปดมู าไอว้ า่ นก็
เลน่ กฬี าเกง่ พอตวั อยเู่ ลยนะเนย่ี ทาไมตอนม.ปลายมนั ไมไ่ ปเขา้ ชมรมไนทค์ ลบั วะ
แตก่ ็ชา่ งเถอะ ถา้ มนั ไมม่ าอยฝู่ ่ ายบชิ อป พวกเขากค็ งไมไ่ ดส้ นทิ เป็ นเพอ่ื นกนั มา
หลายปี แบบนี้

“ไดส้ คิ รบั ผม แตเ่ ดย๋ี วผมขอเชด็ เหงอ่ื กบั เชด็ ผมสกั ครนู่ ะครบั ”

มนั ตอบดว้ ยน้าเสยี งทต่ี ลี งั กาฟังกร็ วู ้ า่ เกก๊ เสยี งใหห้ ลอ่ ขนึ้ ไอเ้ ชย่ี วา่ น ไอ ้
หนา้ หมอ้ มงึ ใชเ้ สยี งสาวคยุ กบั สาว กไู ดย้ นิ นะ กจู ะลอ้ มงึ จนลกู บวชเลย

ไอว้ า่ นเชด็ เหงอ่ื เชด็ ผมเชด็ เผา้ เป็ นทเี่ รยี บรอ้ ยกม็ ายนื เตะ๊ ทา่ ใหส้ าวๆ
ถา่ ยรปู ยงั ไงดหี ละ มนั ดเู หมอื นพวกดาราทมี่ สี าวๆ มารมุ ถา่ ยรปู หลงั งานอเี วนท์
เลกิ สาวๆ ทม่ี กี ลอ้ งในมอื กจ็ ะคอยบอกใหม้ นั ทาทา่ โนน้ ทา่ นี้ หมอวา่ นคะขอมนิ ิ
ฮารท์ หน่อย หมอวา่ นคะขอสองนว้ิ หมอวา่ นคะขอเขม้ ๆ สกั รปู โอย๊ แคน่ ่ังฟังอยู่
หา่ งๆ เขายังขนลกุ มนั น่าสนุกตรงไหนวะ เวลาทมี่ เี สยี งชตั เตอรก์ ลอ้ งดงั ขน้ึ
รอบตวั ไมห่ ยดุ เนยี่

“ไอไ้ ป๋ หยบิ กระเป๋ าใหห้ น่อย จะเอาของ”

เสยี งของมนั ดงั ลอดออกมาจากวงสาวๆ เขาลกุ ขน้ึ หยบิ กระเป๋ าไปใหม้ นั
อยา่ งไมค่ อ่ ยเตม็ ใจ ตวั เขาหนะอยากปฏเิ สธ แตม่ นั ไมไ่ ดส้ นใจจะฟังคาตอบของ
เขาหลงั โดนสง่ั เลย

“เฮย้ ยยยย”

เสยี งของเขาอทุ านขน้ึ อยา่ งตกใจ เมอื่ ไอว้ า่ นเอามอื ของมนั ดงึ ผมเขา้ ไป
กลางวงถา่ ยรปู น่ันดว้ ยพรอ้ มกบั เอามอื มาพาดไหลเ่ ขาไวอ้ ยา่ งถอื วสิ าสะ หนั หนา้

มาอกี ทกี ็ถกู รัวชตั เตอรแ์ ลว้

“ฝากเพอ่ื นผมดว้ ยนะครบั คนนช้ี อื่ ไป๋ เป็ นเดอื นคณะแพทยค์ รบั ”
แชะ
“มนั พดู ไมเ่ กง่ มนั คอ่ นขา้ งขอี้ ายครับ
แชะ
“ไอส้ ดั ถา้ กหู ลดุ ออกไปไดน้ ะ มงึ โดนตนี กแู น่” ไป๋ ยน่ื หนา้ ไปกระซบิ กบั ไอ ้
คนทห่ี นา้ ระรน่ื อยตู่ รงหนา้ นี่
แชะ
“กชู ว่ ยมงึ อยนู่ ะ มงึ อยากชนะไออ้ ฐิ ไมใ่ ชเ่ หรอ นไ่ี ง กจู ะปัน้ มงึ ใหเ้ ป็ นเดอื น

มหาวทิ ยาลยั เอง”

แชะ

“เพอ่ื นผมโสดครบั หลอ่ แบบนแี้ ตจ่ บี สาวไมเ่ ป็ นนะครบั ”

แชะ

“แตถ่ า้ ใครมาจบี เพอื่ นผม ตอ้ งผา่ นผมไปกอ่ นนะ เพอ่ื นผมมนั ดูคนไมเ่ กง่
ผมตอ้ งคอยชว่ ยสกรนี ให”้ มนั พดู พรอ้ มกบั ยม้ิ เรย่ี ราดจนสาวๆ หนา้ แดงกนั หมด

ไอเ้ ชย่ี วา่ นนนนน ครัง้ หนา้ ถา้ มงึ มาใหก้ ตู วิ อะไรมงึ นะ กจู ะหลอกหลอก
หลอก หลอกใหแ้ มง่ สอบตกเลย กวนตนี ดนี ัก กจู ะทาใหม้ งึ ซา้ ชนั้ เลย ไอว้ า่ น
ไอเ้ ชยี่ เอย๊ ยยยยยยยยยย

นายพนิ ตา้

ตอนท่ี 22 : รงั สติ

หลงั จากทไี่ อว้ า่ นไปประชาสมั พันธเ์ ขาไว ้ เขาก็รสู ้ กึ เหมอื นเขาเป็ นทรี่ จู ้ ัก
มากขนึ้ ยงั ไงดหี ละ เวลาเดนิ ไปไหนมาไหนเขารสู ้ กึ เหมอื นมคี นมองเขาและ
ซบุ ซบิ กนั แตก่ ย็ งั ดที ไี่ มค่ อ่ ยมใี ครมายงุ่ วนุ่ วายอะไรกบั เขามาก นานๆ จะมมี าขอ
ถา่ ยรปู สกั ที สว่ นใหญเ่ ขากจ็ ะยอมถา่ ยเป็ นรปู คไู่ ปบา้ ง แตจ่ ะไมย่ อมใหถ้ า่ ยเดยี่ ว
เลย เขาอาศยั เทคนคิ ทาหนา้ บดู ตลอดเวลาแทน คนจะไดไ้ มก่ ลา้ เดนิ เขา้ มา อยาก
แอบถา่ ยก็ถา่ ยไป ขออยา่ ใหเ้ ขารตู ้ วั ก็พอ

“ขอโทษนะคะ ขอถา่ ยรปู ไดไ้ หมคะ”

ผหู ้ ญงิ ตวั เล็กๆ คนหนงึ่ เดนิ มาทกั เขาพรอ้ มมอื ถอื ในมอื หนา้ สาวเจา้ กม้
หนา้ งดุ ๆ อยา่ งแทบไมก่ ลา้ มองหนา้ เขาเลย ตอนนเี้ ขากาลงั ขนกระเป๋ าขน้ึ รถไอ ้
โฟคเพอ่ื ทจี่ ะมงุ่ หนา้ ไปงานคา่ ยผนู ้ าของมหาวทิ ยาลยั สโมสรกลางใหเ้ ลอื กไดว้ า่
จะไปเองหรอื ไปกบั รถมหาวทิ ยาลยั พวกเขาเลอื กไปกนั เอง สว่ นไออ้ ฐิ กบั ไอเ้ พยี ว
ลว่ งหนา้ ไปเตรยี มงานกบั ทมี สตาฟตงั้ แตเ่ มอ่ื คนื แลว้

“ไดค้ รบั เฮย้ ไอโ้ ฟคมาถา่ ยรปู ใหห้ น่อย” เขาเรยี กไอโ้ ฟคทกี่ าลงั จดั ของ
อยตู่ รงทา้ ยรถ

“แป๊ บๆ”

“ไมใ่ ชค่ ะ่ คอื หนูอยากขอถา่ ยรปู คขู่ องพสี่ องคน” หนา้ ผหู ้ ญงิ คนนัน้ แดงขนึ้
ไปอกี ตอนพดู ประโยคน้ี

“ไดส้ คิ รบั ไมเ่ ป็ นปัญหา” ไอโ้ ฟคทเ่ี ดนิ มายกมอื ขน้ึ มาโอบไหลพ่ รอ้ มกบั ฉกี
ยมิ้ กวา่ งอยา่ งรหู ้ นา้ ทท่ี นั ที

“ไวเ้ ชยี วนะมงึ ” ไป๋ เอาศอกถองไอโ้ ฟคไปเบาๆ ทหี นงึ่ กย็ มิ้ ใหน้ อ้ งผหู ้ ญงิ
คนนัน้ ถา่ ยอยา่ งยนิ ดี

“พไี่ ป๋ สนทิ กบั พโี่ ฟคเหรอคะ” คนตรงหนา้ เอย่ ถาม ทาไมถงึ เรยี กเขาวา่ พี่
หนอ เขายงั เป็ นเฟรชชอี่ ยเู่ ลย

“สนทิ ครับ”

ไอเ้ ดอื นทนั ตแพทยล์ กู ลงิ แยง่ เขาตอบออกไปแบบไมเ่ ปิดโอกาสแมจ้ ะให ้
เขาเผยอปาก วนั นม้ี นั ดรู ะรกิ ระรเ้ี ป็ นพเิ ศษ สงสยั เจา้ นายใหแ้ ทะกระดกู กอ่ นออก
จากบา้ น

“ทาไมเหรอครับ” ไป๋ ถามกลบั

“พอดเี หน็ ในเฟสบคุ๊ เขาแชรร์ ปู พก่ี บั พวี่ า่ นกนั เยอะ”

“ออ๋ คนนัน้ กเ็ พอื่ นสนทิ ครับ” สงสยั จะรปู ตอนอยสู่ นามบาส แผนการสรา้ ง
กระแสของไอว้ า่ นก็ดเู ห็นผลเหมอื นกนั นะเนย่ี มคี นสนใจดรู ปู เขาดว้ ย

“รปู พกี่ บั พอี่ ฐิ กเ็ ยอะเหมอื นกนั คะ่ ”

“ดงั จงั เลยนะครับ ไป๋ เนยี่ ” โฟคพดู ขน้ึ ทนั ทที ขี่ นึ้ รถ

“กกู ็ไมร่ เู ้ หมอื นกนั กไู มค่ อ่ ยไดเ้ ลน่ เฟส” เขาตอบแบบไมส่ นใจอะไรมาก

“ทาไมถงึ มขี า่ วกบั หลายคนจงั เลยไป๋ ” มนั พดู ทงั้ ทส่ี ายตายงั มองไปยงั ถนน
เบอ้ื งหนา้ อยู่

“ขา่ วอะไรของมงึ วะ เขาพดู ถงึ รปู ค”ู่

“ทาไมมรี ปู คกู่ บั หลายคนจงั เลยไป๋ ” มนั จงใจแกไ้ ขประโยคใหม่

“ก็เพอ่ื นกนั หมดไหมอะ กไู มช่ อบถา่ ยรปู เดย่ี วอะ บางทคี นมาขอถา่ ยรปู เขา
ก็ไมอ่ ยากถา่ ยรปู ตวั เขากบั กู กกู เ็ ลยตอ้ งหาเพอื่ นแถวๆ นัน้ มาประกอบฉาก” เขา
ตอบอยา่ งอธบิ าย มอี ะไรทไ่ี หนกนั เลา่ กเ็ พอ่ื นกนั หมด

“อยากใหม้ แี ตโ่ ฟคทเี่ ป็ นคนเดยี วทไี่ ดป้ ระกอบฉากใหไ้ ป๋ ถา่ ยรปู จงั เลย
ครับ” มนั พดู เชงิ ราพงึ

“โฟค กคู ยุ กบั มงึ รเู ้ รอื่ งแลว้ น่ี มงึ อยา่ พดู อะไรกบั กแู บบนไี้ ดเ้ ปลา่ วะ กอู ดึ อดั
หวะ” เขาพดู แบบอดึ อดั จรงิ ๆ ทกุ ครงั้ ทม่ี นั ทาหนา้ เสยี ใจใสเ่ ขา เขากย็ ง่ิ รสู ้ กึ ผดิ วา่
เขาเป็ นตน้ เหตุ

“โฟคแคก่ ลวั สคู ้ นอน่ื ไมไ่ ด”้ มนั ยังพดู ตอ่ ไป

“โฟค!”

“วา่ นกส็ นทิ กบั ไป๋ มานาน นานจนโฟคไมร่ จู ้ ะไปแทรกตรงไหน สว่ นอฐิ ก็
หลอ่ จนคนหลงทงั้ มหาวทิ ยาลยั โฟคกไ็ มม่ อี ะไรจะไปสวู ้ า่ ทเี่ ดอื นมหาวทิ ยาลยั
เหมอื นกนั ” มนั พดู มาดว้ ยเสยี งเบาๆ

“ตอ้ งใหก้ บู อกกคี่ รงั้ วะวา่ กเ็ ป็ นเพอื่ นกนั หมด” เขาบน่

“เรารวู ้ า่ ไมค่ วรพดู แตถ่ า้ วนั หนงึ่ ไป๋ ชอบใครมากๆ ไป๋ จะรวู ้ า่ ตอ่ ใหเ้ รารดู ้ แี ค่
ไหนวา่ ไมค่ วร แตบ่ างครงั้ เรากห็ า้ มความคดิ เราไมไ่ ดห้ รอก”

“เฮย้ มงึ คดิ มากไปปะหวะ แคเ่ รอ่ื งรปู คเู่ นย่ี นะ ใจเย็นด”ิ แคเ่ รอ่ื งรปู คู่ ทาไม
มนั วนุ่ วายใหญโ่ ตจงั วะ

“ถา้ ไป๋ เลน่ เฟสบคุ๊ บอ่ ยๆ ไป๋ ก็จะรวู ้ า่ มนั ไมใ่ ชแ่ คเ่ รอ่ื งรปู คอู่ ยา่ งเดยี ว”

“แลว้ ไงวะ มงึ เอาคาพดู คนอนื่ ความคดิ คนอน่ื มาชวนกทู ะเลาะเนยี่ นะ”

“โฟคขอโทษ”

“อยา่ คดิ มากสวิ ะ มงึ ก็เพอ่ื นกนู ะเวย้ ”

“ไมต่ อ้ งย้าบอ่ ยๆ กไ็ ดค้ รบั ไป๋ ...โฟคเจ็บ”

คา่ ยผนู ้ าหรอื ชอ่ื เต็ม คา่ ยนวววิ ฒั นพ์ ฒั นาความเป็ นผนู ้ า จดั ขนึ้ ที่
มหาวทิ ยาลยั ของพวกเขาเองแตอ่ ยทู่ ว่ี ทิ ยาเขตรงั สติ คา่ ยไมไ่ ดจ้ ดั ในโรงแรมหรอื รี
สอรต์ แตเ่ ป็ นวทิ ยาลยั พัฒนาการอาชพี ทอ่ี ยใู่ นเครอื มหาวทิ ยาลยั นวววิ ฒั นน์ เ่ี อง
หอ้ งพกั กอ็ ยใู่ นมหาวทิ ยาลยั กจิ กรรมกจ็ ัดขน้ึ ในมหาวทิ ยาลยั ทงั้ หมด

เมอ่ื พวกเขามาถงึ ก็หยบิ แคก่ ระเป๋ าสะพายลงไปเขา้ รว่ มกจิ กรรมเลย
สมั ภาระสาหรบั คา้ งคนื ตา่ งๆ ก็ทงิ้ ไวใ้ นรถกอ่ น พวกเขาคา้ งทนี่ เี่ ป็ นจานวนหนง่ึ คนื
ถว้ น น่ันกค็ อื คนื วนั เสารค์ นื นนี้ เี่ อง

“ลงทะเบยี นครบั ” ไป๋ เดนิ ไปแจง้ ลงทะเบยี นกบั โตะ๊ ทอี่ ยใู่ ตป้ ้ายชอ่ื ของงาน
นี้

“อา๊ ว ไอไ้ ป๋ ไอโ้ ฟค เพงิ่ มาถงึ เหรอวะ กลู งทะเบยี นไวใ้ หแ้ ลว้ มาเอาป้ายชอื่
ทก่ี เู ลย” ไอเ้ พยี วโผลม่ าจากไหนไมร่ พู ้ รอ้ มกบั ลงั ใสข่ องในมอื มนั วางลงกบั พน้ื
แถวนัน้ พรอ้ มกบั หยบิ ป้ายชอื่ สง่ ให ้

“เออๆ ขอบใจมาก ลงทะเบยี นไวใ้ หก้ อ่ นไมเ่ ป็ นบอกกกู อ่ นเลย” เขาพดู กบั
มนั ขณะทเ่ี ดนิ ออกมาจากโตะ๊ ลงทะเบยี นแลว้

“พอดเี ขาใหเ้ ลอื กหอ้ งนอนตอนลงทะเบยี นเลยหวะ กเู ลยลงชอ่ื ใหพ้ วกมงึ
เลยจะไดน้ อนกบั พวกกู นอนหอ้ งละ 4 คนนะ หอ้ งพวกเราก็มกี ู ไออ้ ฐิ แลว้ ก็มงึ 2

คน” เพยี วอธบิ าย

“แลว้ ไออ้ ฐิ อะ” โฟคเอย่ ถามบา้ ง

“มนั เขา้ ไปรว่ มกจิ กรรมแลว้ พวกมงึ กเ็ ขา้ ไปไดแ้ ลว้ เนย่ี งานจะเรมิ่ แลว้
เดย๋ี วกไู ปเตรยี มงานบา่ ยกอ่ น พวกมงึ รบี เขา้ งานไปกอ่ นเลย”

ไอเ้ พยี วพดู พรอ้ มพยกั เพยดิ หนา้ ไปทางหอ้ งประชมุ ทอี่ ยไู่ มไ่ กลออกไปนัก
พวกเขาสองคนก็เดนิ ตามคาสงั่ ไปอยา่ งวา่ งา่ ย ไมร่ วู ้ า่ สองวนั ทจ่ี ะมาถงึ นจี้ ะมี
กจิ กรรมอะไรใหท้ าบา้ ง

กจิ กรรมคา่ ยผนู ้ าในชวี ติ มหาวทิ ยาลยั ของเขาน่าประทบั ใจมาก

ตอนแรกไป๋ เขา้ ใจวา่ กจิ กรรมคา่ ยผนู ้ าทน่ี จ่ี ะเป็ นเหมอื นสารพดั คา่ ยทเี่ ขา
เขา้ มาทจ่ี ะเตม็ ไปดว้ ยการเลม่ เกมสนั ทนาการ กจิ กรรมละลายพฤตกิ รรม การแสดง
ตอนกอ่ นนอน การเลน่ บดั ดบี้ ดั เดอร์ และอกี สารพดั กจิ กรรมทไ่ี มร่ วู ้ า่ จะเสรมิ สรา้ ง
ความเป็ นผนู ้ าไดอ้ ยา่ งไร

แตก่ จิ กรรมคา่ ยนถี้ กู วางแผนมาอยา่ งมวี ตั ถปุ ระสงคม์ าก กจิ กรรมถกู จัดขน้ึ
ในโครงการ Deal with Difference โดยเนน้ การสรา้ งความเขา้ ใจในความแตกตา่ งและ
ใหผ้ เู ้ ขา้ รว่ มพัฒนาตอ่ ยอดโครงการมาจากความเขา้ ใจความแตกตา่ งเหลา่ นัน้
ตอนเชา้ พวกเขามโี อกาสไดพ้ ดู คยุ กบั ผพู ้ กิ ารทางการไดย้ นิ จากวทิ ยาลยั สง่ เสรมิ
วชิ าชพี ทมี่ หาวทิ ยาลยั ใหย้ มื สถานทม่ี าจดั คา่ ยน้ี ตวั แทนจากนักศกึ ษาปีหนงึ่ ของ
มหาวทิ ยาลยั จะน่ังรวมกลมุ่ กนั ประมาณ 6 คนตอ่ ผพู ้ กิ ารทางการไดย้ นิ 1 คนและผู ้
แปลภาษามอื อกี 1 คน

สงิ่ ทพ่ี วกเขาตอ้ งทาคอื การพดู คยุ กบั ผพู ้ กิ ารทเ่ี ป็ นตวั แทนมาใหพ้ วกเขา
สมั ภาษณใ์ หเ้ ขา้ ใจถงึ มมุ มองชวี ติ เป้าหมาย และความฝันสงู สดุ ในชวี ติ เขาคน้ พบ
วา่ เพอื่ นใหมท่ อ่ี ยใู่ นโลกเงยี บของเขาไมไ่ ดแ้ ตกตา่ งอะไรจากพวกเขาเลย น้าหนงึ่
ผใู ้ หส้ มั ภาษณเ์ ลา่ ใหฟ้ ังถงึ ชวี ติ ผหู ้ ญงิ อายุ 20 ปีคนหนง่ึ เธอกงั วลเรอ่ื งน้าหนักตวั
ลดความอว้ น แอบชอบเพอื่ นในวทิ ยาลยั อา่ นนยิ ายรัก ตดิ ตามศลิ ปินเกาหลใี น
ทวตี เตอร์ และชอบกนิ บงิ ชู

ไมม่ สี ง่ิ ใดแตกตา่ งเลยระหวา่ งเธอและพวกเขา การไดม้ าสมั ผัสกบั ความ
แตกตา่ งยงิ่ ทาใหพ้ วกเขาไมร่ สู ้ กึ ถงึ ความตา่ งเลย ตลอดเวลาทผ่ี า่ นมาเขาแทบไม่
เคยคดิ วา่ ผพู ้ กิ ารทางการไดย้ นิ เหลา่ นม้ี มี มุ มองมติ ทิ างชวี ติ อยา่ งไรบา้ ง สงิ่ ทคี่ ดิ คอื
จบแคเ่ พยี งวา่ เธอไมไ่ ดย้ นิ แตไ่ มไ่ ดไ้ ปไกลกวา่ นัน้ การมาคา่ ยครงั้ นไี้ ดเ้ ปิดโลก
ทัศนอ์ ยา่ งมากสาหรับพวกเขา อยา่ งนอ้ ยก็หมอไป๋ คนหนง่ึ แหละทจ่ี ะจาวนั นไ้ี ป
อยา่ งไมร่ ลู ้ มื

“เราอยากนักเขยี น”

เสยี งของโฟค เดอื นคณะทนั ตแพทยศาสตรเ์ อย่ ขนึ้ เป็ นคนแรกในชว่ ง
กจิ กรรมตอน 11 โมง หลงั จากสมั ภาษณผ์ พู ้ กิ ารทางการไดย้ นิ เสร็จแลว้ พธิ กี รจาก
สโมสรกลางก็ใหน้ อ้ งปีหนงึ่ จับกลมุ่ กนั อกี ครงั้ แตค่ ราวนไ้ี มไ่ ดถ้ ามความฝันของน้า
หนงึ่ แลว้ แตพ่ วกเราผลดั กนั ถามความฝันของพวกเรากนั เองซง่ึ กนั และกนั

“แลว้ ทาไมถงึ มาเรยี นคณะทันตะวะ”

เสยี งของเพยี วถามขน้ึ อยา่ งสงสยั ตอนนมี้ นั มาน่ังรวมกลมุ่ ทากจิ กรรมกบั
พวกเขาดว้ ยหลงั จากเตรยี มงานของชว่ งบา่ ยเสร็จ ไอว้ ศิ วะหนา้ คมน่ันเอย่ ถาม

“เราชอบอา่ นหนังสอื มาตงั้ แตเ่ ด็กๆ โดยเฉพาะพวกวรรณกรรม พอโตมาก็
อยากเขยี น อยากทาเป็ นอาชพี แตก่ ร็ สู ้ กึ วา่ การเขยี นงานอยา่ งเดยี วอาจจะสามารถ
มรี ายไดท้ ม่ี น่ั คงมากๆ ได ้ เรากเ็ ลยมาเรยี นทนั ตะเพอ่ื ทจ่ี ะสรา้ งความมน่ั คงใหช้ วี ติ ”

บรรยากาศเป็ นไปอยา่ งเป็ นกนั เอง ตอนนใ้ี นวงมแี คไ่ ป๋ โฟค อฐิ เพยี ว
เกลา้ ประธานชนั้ ปีคณะแพทย์ กาญ ประธานชนั้ ปีคณะวศิ วะ แลว้ ก็ปยุ ฝ้าย
ประธานชนั้ ปีคณะทนั ตะ

“เหรอ แลว้ ไดเ้ คยเขยี นงานออกมาจรงิ ๆ จังๆ บา้ งไหม” คราวนเี้ ป็ นเสยี ง
ของปยุ ฝ้าย เพอื่ นรว่ มคณะ

“เคยเขยี นบา้ งตอนม.ปลาย เขยี นลงพวกเวบ็ ออนไลนต์ า่ งๆ แตพ่ อมา
จรงิ จงั กบั การสอบเขา้ ก็ไมไ่ ดก้ ลบั ไปทาตอ่ เลย” โฟคตอบ

“ความจรงิ มงึ น่าจะลองเขยี นนยิ ายสาหรบั ผพู ้ กิ ารอา่ นนะ พอดกี ไู ดพ้ ดู คยุ
กบั นอ้ งๆ พๆี่ ทเี่ ขามาใหเ้ ราสมั ภาษณ์วนั นห้ี ลายคนกอ่ นลว่ งหนา้ แลว้ สว่ นใหญ่
เขาชอบอา่ นหนังสอื กนั แตห่ ลายคนกบ็ อกวา่ อยากลองอา่ นนยิ ายทเ่ี ขาสามารถ
เขา้ ถงึ ไดม้ ากกวา่ นี้ หลายคนอยากอา่ นหนังสอื ทต่ี วั เอกเป็ นผพู ้ กิ าร” เพยี วพดู
เสนอออกมา

“อมื้ เอาดิ ไวถ้ า้ มรี ายละเอยี ดหรอื ยงั ไงลองมาคยุ กนั ดู แคร่ วู ้ า่ มคี นอยาก
อา่ น คนเขยี นกอ็ ยากเขยี นแลว้ ”

‘แปลกเหมอื นกนั นะเนยี่ คนอยา่ งมนั นก่ี ช็ อบแตง่ นยิ ายดว้ ย โคตรเป็ นอะไร
ทไ่ี มค่ ดิ ไมฝ่ ันมากอ่ นเลย’ ไป๋ ไดแ้ ตร่ าพงึ ในใจในขณะทน่ี ่ังเทา้ คางตงั้ ใจฟังไอท้ นั
ตะหนา้ หลอ่ อยา่ งตงั้ ใจ

นายพนิ ตา้
ตอนที่ 23 : มคั คเุ ทศก์

ในชว่ งบา่ ยพวกเขาตอ้ งทากจิ กรรมกบั ผพู ้ กิ ารทางการมองเห็น โดยทาง
คา่ ยจะมผี พู ้ กิ ารทางการมองเห็นมาเป็ นมคั คเุ ทศกพ์ าพวกเขาเดนิ เขา้ ไปทางเดนิ
มดื ๆ และลองใชช้ วี ติ จาลองแบบผพู ้ กิ ารดวู า่ การอยใู่ นโลกมดื นัน้ จะมคี วามรสู ้ กึ
อยา่ งไรบา้ ง

ดว้ ยความจากดั ของสถานท่ี พวกเขาเลยตอ้ งแบง่ กลมุ่ กนั เขา้ ไปทลี ะ 3 คน
ตอ่ ผนู ้ าทาง 1 คน รอบของเขาเป็ นกจ็ ะมเี ขา ไออ้ ฐิ และไอโ้ ฟค สว่ นไอเ้ พยี วไมไ่ ด ้
เขา้ รว่ มอยแู่ ลว้ เพราะมนั เป็ นคนเซตสถานทข่ี น้ึ มาเอง แถมมนั ยงั บอกอกี ดว้ ยวา่
ทมี งานไดล้ องเดนิ กนั คนละหลายรอบแลว้

“ไอไ้ ป๋ จับไหลไ่ ว ้ เร็ว”

เสยี งไออ้ ฐิ ดงั ขนึ้ เมอื่ มคั คเุ ทศกช์ แี้ จงเสร็จและกาลงั จะเดนิ เขา้ ไปใน
สถานทแี่ ลว้ ดว้ ยขนาดหอ้ งทแ่ี คบ พวกเขาเลยตอ้ งจบั ไหลค่ นขา้ งหนา้ แลว้ เดนิ
เรยี งๆ กนั เขา้ ไป ในขณะทไี่ ป๋ แอบยนื เหมอ่ อยู่ ไออ้ ฐิ กห็ นั มาออกคาสงั่ เมอื่ เหน็ วา่
คนขา้ งหนา้ ตนกาลงั จะออกเดนิ ลาดบั ในแถวจงึ เรยี งเป็ นมคั คเุ ทศก์ ไออ้ ฐิ เขา
และไอโ้ ฟคปิดขบวน

มดื ...

ทนั ทที ปี่ ระตหู อ้ งดา้ นหลงั เขาปิดสนทิ บรรยากาศในหอ้ งนัน้ กม็ ดื แสนจะมดื
มนั ไมไ่ ดม้ ดื เหมอื นทอ้ งฟ้ากลางคนื ไมไ่ ดม้ ดื แบบหอ้ งนอนตอนปิดไฟ แตม่ นั มดื
แบบไมเ่ ห็นอะไรเลย เขาไมเ่ ห็นแมก้ ระท่งั มอื ของตวั เองดว้ ยซา้ เขาเพงิ่ ไดเ้ ขา้ ใจ
ความรสู ้ กึ ของการมองไมเ่ ห็นก็คราวนี้ เขาเคยเหน็ ผพู ้ กิ ารทางการมองเหน็ นับครงั้
ไมถ่ ว้ น แตไ่ มเ่ คยสกั ครัง้ ทเ่ี ขาจะลองจนิ ตนาการดวู า่ การอยใู่ นโลกมดื นัน้ มนั เป็ น
อยา่ งไร

เขาเกาะไหลค่ นตรงหนา้ แลว้ เดนิ ตามไปชา้ ๆ โดยทม่ี อี กี คนหนงึ่ เกาะหลงั
เขาอยแู่ ละเดนิ ตามมาเชน่ กนั สว่ นทจี่ ัดไวข้ า้ งในจาลองการดารงชวี ติ แบบพนื้ ฐาน
ผา่ นการเดนิ ถนนไปบนเรอื่ งราวตา่ งๆ เขาตอ้ งคอยจบั สงั เกตเสยี งทด่ี งั ขน้ึ รอบตวั
ไอเ้ พยี วทางานละเอยี ดมาก แตล่ ะโซนจะมลี าโพงเลก็ ๆ เอาไวส้ รา้ งเสยี งประกอบ
สถานการณ์ เสยี งพอ่ คา้ แมค่ า้ เสยี งผดั กบั ขา้ วจากรา้ นอาหารรมิ ถนน เสยี งรถ
มอเตอรไ์ ซคท์ ว่ี ง่ิ สวนกนั ไปมา

อยดู่ ๆี ไหลค่ นตรงหนา้ ก็หลดุ หายไป

เขากวาดมอื อยา่ งสะเปะสะปะไปอยา่ งตน่ื ตระหนก ถา้ เขาหลดุ จาก
มคั คเุ ทศกข์ า้ งหนา้ นเ่ี ขาไมส่ ามารถออกจากหอ้ งนไี้ ดแ้ น่ อปุ กรณท์ สี่ รา้ งแสงสวา่ ง
ไดท้ งั้ หมดถกู รบิ ไวน้ อกหอ้ ง ไออ้ ฐิ รตู ้ วั ไหมเนย่ี วา่ เขาหลดุ จากการเชอื่ มตอ่ ไปแลว้
เขาไดแ้ ตก่ วาดหาตวั ไอเ้ พอื่ นตวั ดอี ยา่ งตกใจ สองมอื ของเขาพยายามมองหามนั
ทา่ มกลางความมดื

แตแ่ ลว้ มนั กก็ ลบั มา

มอื ขา้ งหนง่ึ ถกู สง่ มาจากความมดื มดิ พรอ้ มกบั สมั ผสั ทเ่ี ขากาลงั มองหา มอื
ของมนั จบั กบั เขาแน่นพรอ้ มกระตกุ ชา้ ๆ ใหเ้ ขาออกกา้ วเดนิ ตามมนั ไปอกี ครัง้ ไมม่ ี
คาพดู ใดระหวา่ งเขากบั มนั แมแ้ ตน่ ดิ เดยี ว เขารเู ้ พยี งแตว่ า่ ในเวลาแบบนี้ แรงบบี
เบาๆ จากมอื ขา้ งนัน้ สามารถสรา้ งความเชอ่ื มนั่ ใหเ้ ขาไดอ้ ยา่ งน่าประหลาด

รสสมั ผัสในขณะนัน้ มนั ปรา่ แปรง่ อยเู่ สยี มาก

มอื ของเขากระชบั แน่นอยกู่ บั คนคนหนงึ่ แตไ่ หลข่ องเขาก็ยงั มมี อื อกี คหู่ นงึ่
ทค่ี อยจบั ไหลข่ องเขาอยู่ ชว่ งเวลาทเ่ี หลอื อยใู่ นเสน้ ทางทเี่ หลอื ในโลกมดื สดี า
สนทิ นัน้ ชา่ งยาวนานแตก่ แ็ สนสนั้ เสน้ ทางพาพวกเขาเดนิ ตามทางไปเรอ่ื ยๆ
จนกระทง่ั ถงึ ชว่ งสดุ ทา้ ย มคั คเุ ทศกพ์ ดู เสยี งดงั กบั พวกเขาวา่ เรากาลงั จะขา้ มถนน
กนั เสยี งรถดงั ขนึ้ ขวางอยเู่ บอ้ื งหนา้ สรา้ งความวติ กอยไู่ มน่ อ้ ย หากคดิ วา่ นคี่ อื แค่
โลกจาลอง ความผดิ พลาดสงู สดุ ก็อาจจะแคเ่ ดนิ ทางผดิ จนเทา้ ไปเตะขอบประตู
จนไดแ้ ผล แตถ่ า้ เป็ นชวี ติ จรงิ เลา่ หากรถยนตท์ ว่ี ง่ิ ฉวิ กนั อยดู่ า้ นนก้ี ระทบรา่ งของ
คนทกี่ าลงั เดนิ อยา่ งเชอื่ งชา้ อยแู่ บบนคี้ งไมต่ อ้ งตงั้ คาถามเลย ผพู ้ กิ ารทางการ
มองเหน็ มคี ณุ ภาพชวี ติ ทดี่ พี อแลว้ ใชไ่ หม ถา้ คาตอบคอื ไม่ เขารบั มอื กบั ความไม่
พรอ้ มของชวี ติ เหลา่ นไี้ ดอ้ ยา่ งไร

มอื ของคนตรงหนา้ บบี ใหเ้ ขานอ้ ยๆ

ตวั เขาเองกไ็ มร่ หู ้ รอกวา่ สมั ผัสนัน้ เป็ นการเรง่ เรา้ ใหเ้ ขากา้ วเดนิ ไปขา้ งหนา้
หรอื เป็ นการปลอบประโลมวา่ ทกุ อยา่ งจะตอ้ งผา่ นไปดว้ ยดี แตเ่ ขาก็เออื้ มขาชา้ ๆ

มงุ่ หนา้ ไปสคู่ วามไมร่ ทู ้ ดี่ ไู มใ่ ชเ่ รอ่ื งงา่ ยทขี่ วางกนั้ อยเู่ บอื้ งหนา้ น่ัน สว่ นรอยสมั ผสั
ทไ่ี หลท่ งั้ สองขา้ งกย็ งั คงฉายชดั เขายังมอี กี คนหนง่ึ ทย่ี ังตดิ ตามเขามาใน
เบอื้ งหลงั เสมอ

“เสร็จแลว้ ครบั บบบบ”

เสยี งของไอเ้ พยี วลอดขนึ้ มาพรอ้ มกบั แสงสวา่ งทลี่ อดมาจากชอ่ งประตทู ี่
เปิดออก พวกเขาออกจากทางเดนิ ในโลกมดื เรยี บรอ้ ยแลว้ แตพ่ อมคี วามสวา่ งไสว
สาดเขา้ มากท็ าใหเ้ หน็ มอื ทงั้ สองขา้ งของคนทัง้ สองคนทจ่ี บั กนั อยนู่ ัน้ ไออ้ ฐิ ไมไ่ ด ้
มที ที า่ สนใจจะปลอ่ ยจนเขาตอ้ งดงึ มอื กลบั มาเอง ไอเ้ พยี วทาหนา้ ตกใจเลก็ ๆ แตก่ ็
ไมไ่ ดพ้ ดู อะไรออกมา สว่ นไอโ้ ฟคกาลงั มองมอื ทเ่ี ขาเพง่ิ ดงึ กลบั คนื มาน่ันอยา่ ง
ตงั้ ใจ สายตาของมนั ในเวลานยี้ ากทจ่ี ะอธบิ ายออกมาเป็ นคาพดู ได ้ พวกเขาทัง้ สี่
และมคั คเุ ทศกอ์ กี คนพากนั เดนิ ออกมาจากหอ้ งกจิ กรรม ไมม่ คี าพดู ใดถกู แทรก
ขน้ึ มาในความเงยี บทก่ี าลงั โตเ้ ถยี งกนั อยา่ งเผ็ดรอ้ น

ไอโ้ ฟคกลายเป็ นคนเงยี บ

ไออ้ ฐิ กลายเป็ นคนชอบยม้ิ

สว่ นเขาขอเลอื กทจ่ี ะเป็ นคนทท่ี าหนา้ เหมน็ เบอื่ ตลอดเวลา

กจิ กรรมชว่ งสดุ ทา้ ยของวนั กอ่ นหมดแสงอาทติ ยถ์ กู จดั ขน้ึ ในหอ้ งโถงทา
กจิ กรรมเดมิ พวกเขาถกู แบง่ เป็ นกลมุ่ กลมุ่ ละ 6 คนอกี ครงั้ รอบนม้ี ตี วั แทนจาก
แพทย์ ทนั ตะ และวศิ วะนั่งลอ้ มวงกนั อยคู่ ณะละ 2 คนแบบรอบเชา้ สว่ นไอเ้ พยี วไป
ยนื รวมกลมุ่ กบั สตาฟทกี่ าลงั ยนื เรยี งกนั อยดู่ า้ นขา้ งหอ้ งประชมุ

“ตอ่ ไปจะเป็ นชว่ งของการระดมสมองกอ่ นทานขา้ วเย็นคะ่ รบั ประกนั วา่
กจิ กรรมของเราตอ้ งน่าสนใจมากๆ แน่” เสยี งของพธิ กี รฝ่ ายหญงิ ดงั ขนึ้ เรยี กความ
สนใจของคนทงั้ หอ้ งใหก้ ลบั มา

“แน่นอนครับ งานนพี้ ดู ไดเ้ ลยวา่ นอกจะเป็ นการคดิ ในหอ้ งนแี้ ลว้ ยังอาจจะ
ไดเ้ อาไปใชต้ อ่ ในอนาคตกนั อกี ดว้ ย” เสยี งพธิ กี รฝ่ ายชายรบั

“กจิ กรรมตอ่ ไป คอื เราจะใหน้ อ้ งๆ ตวั แทนจากแตล่ ะคณะไดร้ ะดมสมองกนั
คดิ กจิ กรรมกนั ขนึ้ มาเพอ่ื สรา้ งความสมั พันธร์ ะหวา่ งคณะคะ่ โดยใหน้ อ้ งๆ ตวั แทนที่
น่ังอยพู่ ดู คยุ แลกเปลยี่ นกนั ไดเ้ ลยวา่ ถา้ คณะของพวกนอ้ งตอ้ งมกี จิ กรรมรว่ มกนั สกั
กจิ กรรมสกั อยา่ งหนงึ่ จะทาอะไรดว้ ยกนั ด”ี

“พวกพมี่ เี วลาใหท้ ัง้ หมด 15 นาทคี รบั โดยนอ้ งทกุ คนตอ้ งชว่ ยกนั คดิ และ
เลอื กกจิ กรรมทคี่ ดิ วา่ เหมาะสมทส่ี ดุ ขนึ้ มา 1 โครงการ เลอื กไดก้ เ็ ขยี นรายละเอยี ด
ในใบโครงการแลว้ สง่ มาใหส้ ตาฟทกี่ าลงั จะเดนิ เขา้ ไปเป็ นผชู ้ ว่ ยของแตล่ ะกลมุ่ ได ้
เลยครบั ”

“อยา่ ลมื นะคะ กจิ กรรมของเราคอื Deal With Difference ดงั นัน้ อยา่ ลมื หา
ความตา่ งของแตล่ ะฝ่ ายนามาสรา้ งความสมั พนั ธซ์ ง่ึ กนั และกนั นะคะ”

“ถา้ พรอ้ มแลว้ เรม่ิ ไดเ้ ลยครบั ”

สน้ิ สดุ เสยี งพธิ กี ร เหลา่ สตาฟก็ถอื กระดาษรายละเอยี ดโครงการใบใหญ่
เบม้ิ มาใหพ้ วกเขา แน่นอนวา่ สตาฟประจากลมุ่ เขากไ็ มใ่ ชใ่ ครอนื่ ไอเ้ พยี วคนเดมิ
น่ันเอง

“เรามาจดั กฬี าสรี ว่ มกนั ไหม” ปยุ ฝ้าย ผหู ้ ญงิ คนเดยี วในกลมุ่ เจา้ ของ
ตาแหน่งประธานชนั้ ปีทนั ตะเอย่ แนะนาขน้ึ เป็ นคนแรก

“มนั จะไปซา้ กบั กฬี าเฟรชชห่ี รอื เปลา่ ” กาญถามขน้ึ ดว้ ยน้าเสยี งเสนอแนะ
แตไ่ มก่ า้ วรา้ ว

“อมื ก็จรงิ นะ”

“แตเ่ ราวา่ กฬี าก็มขี อ้ ดนี ะ เพราะกจิ กรรมมนั คอ่ นขา้ งงา่ ย การจะจดั ตอ่ เนอื่ ง
กไ็ มใ่ ชเ่ รอ่ื งยากมาก มโี อกาสทรี่ นุ่ ตอ่ ๆ ไปจะไดจ้ ดั กนั ตอ่ ไปเรอื่ ยๆ” ไป๋ เอย่ แสดง
ความคดิ เห็นบา้ ง

“แตถ่ า้ อยากจะสรา้ งความสมั พนั ธ์ เราน่าจะมอี ะไรมากกวา่ แขง่ กฬี าไหม
ปรกตแิ ขง่ จบก็แยกกนั เหมอื นยงั ไมไ่ ดร้ จู ้ กั กันจรงิ ๆ เลย” เกลา้ ประธานจาก
คณะแพทยพ์ ดู ขน้ึ บา้ ง

“หรอื เราจะมกี จิ กรรมอยา่ งอนื่ ดว้ ย แบบพวกเน๊ตเวริ ค์ กง้ิ หรอื ชวนกนั มาทา
กจิ กรรมอะไรกนั เลก็ ๆ นอ้ ยๆ” รอบนเ้ี ป็ นความเห็นของเดอื นทนั ตะ

“น่าสนใจ แตไ่ มร่ วู ้ า่ จะเป็ นงานใหญไ่ ปหรอื เปลา่ ” อฐิ เสรมิ

“ความจรงิ เราแบง่ งานเป็ นเฟสๆ ไปกไ็ ดน้ ะ เชน่ ปีเราจดั แคแ่ ขง่ กฬี ากบั
บดั ดร้ี ะหวา่ งคณะกอ่ น ปีตอ่ ไปคอ่ ยมเี น๊ตเวริ ค์ กงิ้ ปีตอ่ ไปอาจเตมิ กฬี าฮาเฮเขา้ มา
หรอื ไมก่ จ็ ดั ทมี คละคณะขน้ึ มาแขง่ กฬี ากระชบั มติ รกนั ” ไป๋ เสนอ

“ดนี ะ ความจรงิ แบง่ งานเป็ นเฟสกท็ าใหพ้ ัฒนางานง่ายดว้ ย อนั ไหนดเี อาไว ้
อนั ไหนแยก่ ป็ รบั ได ้ แตเ่ ราคงตอ้ งลงไปชว่ ยกนั คยุ กบั รนุ่ ตอ่ ๆ ไปดว้ ย ถา้ จะจดั กนั
จรงิ ๆ” ปยุ ฝ้ายเหน็ ดว้ ย

“งนั้ กฬี าอะไรด”ี กาญตงั้ ประเดน็

“บอลมะ คลาสสกิ สดุ แลว้ ทมี หนงึ่ คนเยอะดว้ ยจะไดด้ งึ คนมาไดเ้ ยอะ สลบั
ใหเ้ พอื่ นในคณะลงแขง่ กนั เยอะๆ เลน่ เอาเพอ่ื น ไมต่ อ้ งเอาแพช้ นะ” เกลา้ พดู

“ดๆี กชู อบเลน่ บอล” ไออ้ ฐิ พดู ยมิ้ ๆ

“พดู เขา้ ขา้ งตวั เองฉบิ หาย”

เสยี งเขาดา่ มนั อยา่ งคนสนทิ กนั กเ็ รยี กเสยี งหวั เราะขนึ้ ในวงสนทนาได ้
บรรยากาศระหวา่ งพวกเขาผอ่ นคลายขนึ้ มาอกี ระดบั การประชมุ แลกเปลยี่ น
ความคดิ เรมิ่ ถกู คอมากขนึ้ ตา่ งฝ่ ายตา่ งเอาขอ้ ดขี อ้ เสยี มาถกเถยี งกนั

“งนั้ สรปุ ตามน”้ี

ปยุ ฝ้ายเอย่ สรปุ หลงั จากเรยี บเรยี งกจิ กรรมและบรรจงเขยี นใบโครงการเป็ น
ทเี่ รยี บรอ้ ยแลว้ งานกลมุ่ ชน้ิ แรกของพวกเขาผา่ นไปไดด้ ว้ ยดี

“วา่ แตต่ งั้ ชอ่ื การแขง่ กฬี าวา่ อะไรดี มใี ครมชี อ่ื เทๆ่ เสนอไหม” กาญหนั มา
ถามความคดิ เหน็ คนในกลมุ่

“ขอเสนอไดป้ ะ” คราวนไี้ ออ้ ฐิ พดู ขน้ึ บา้ ง ปรกตมิ นั แทบไมไ่ ดแ้ สดง
ความเหน็ อะไรเทา่ ไหรเ่ ลย

“ชอื่ ไรวะ” กาญหนั มาถามเพอื่ นรว่ มคณะ

“บอลสามเสา้ ”

“...”

“ลอ้ เลยี นคาวา่ รักสามเสา้ ไง แขง่ กฬี ากนั สามคณะกเ็ หมอื นกบั
ความสมั พนั ธข์ องคนสามคน”

นายพนิ ตา้

ตอนที่ 24 : มา้ และโคน

ชว่ งเวลาทเ่ี หลอื ของวนั ไอโ้ ฟคดไู มค่ อ่ ยรา่ เรงิ เทา่ ไหรน่ ัก มนั เงยี บและไม่
คอ่ ยสดใสเทา่ ทค่ี วร แตม่ นั กพ็ ยายามยม้ิ ใสเ่ ขา ถงึ แมว้ า่ เขาจะรวู ้ า่ เป็ นการฝื นก็
ตาม

“มงึ เป็ นไรเปลา่ วะ”

ไป๋ เอย่ ถามกบั โฟคเมอื่ สบโอกาสทพ่ี วกเขาไดอ้ ยกู่ นั สองคน ตอนนที้ ัง้ คู่
เดนิ มาหยบิ สมั ภาระทร่ี ถหลงั จากทานอาหารเย็นเป็ นทเี่ รยี บรอ้ ย และกาลงั เตรยี ม
ตวั เขา้ หอ้ งนอน

“เราพดู ไดจ้ รงิ ๆ เหรอ”

โฟคซง่ึ กาลงั กม้ ลงไปหยบิ ของในทเี่ กบ็ ของทา้ ยรถนง่ิ สะดดุ ไปพรอ้ มกบั
เสยี งทต่ี งั้ เป็ นคาถาม มนั ยงั คงหยดุ คา้ งในทา่ นัน้ ราวกบั กาลงั รอฟังคาตอบ

“ถา้ กพู ดู ดา่ อะไรมงึ ไป มงึ อยา่ ถอื สากนู ะเวย้ กกู ็เป็ นคนปากหมาแบบน้ี ไม่
ชอบตรงไหนกกู ป็ รบั ได ้ มอี ะไรกบ็ อกกนั ตรงๆ”

“เปลา่ เราไมเ่ คยโกรธไป๋ เรอ่ื งนส้ี กั ครัง้ เรารดู ้ วี า่ ไป๋ เป็ นคนปากรา้ ยใจด”ี

“แลว้ ตกลงมงึ เป็ นอะไรวะ”

“เรา... หงึ ” เสยี งนัน้ ขนึ้ มาในระดบั ทไ่ี มเ่ กนิ เสยี งกระซบิ

“เฮย้ ”
“แตเ่ รากร็ นู ้ ะวา่ เราไมม่ สี ทิ ธ”ิ์

“...”

“ขอโทษแลว้ กนั ไป๋ โฟคแมง่ หว่ ยจรงิ ๆ หวะ”
ไอโ้ ฟคหยบิ กระเป๋ าแลว้ หนั มาสบตาเขาเป็ นครงั้ แรก เขารแู ้ ลว้ วา่ ทาไมมนั
ถงึ นงิ่ อยอู่ ยา่ งนัน้ เป็ นเวลานาน ตามนั กาลงั แดงรน้ื

“เฮย้ เชยี่ โฟค มงึ อยา่ ดรามา่ สวิ ะ กลู าบากใจนะเวย้ ”
“ขอโทษ เรากไ็ มไ่ ดอ้ ยากใหม้ นั เป็ นแบบน”้ี
“มนั ก็เพอ่ื นกนั หมดเปลา่ วะ”

“...” มนั ไมต่ อบอะไรออกมา แตแ่ ววตาของมนั ในเวลานโี้ คตรน่าสงสารเลย

“ไป๋ อาจจะยังไมร่ วู ้ า่ คนอนื่ ตอนนเ้ี ขาพดู กนั วา่ อะไรบา้ ง”

เมอ่ื พดู จบมนั กก็ ม้ ลงไปหยบิ มอื ถอื ขนึ้ มาพรอ้ มกบั เปิดโปรแกรมซงึ่ เขาเหน็
เร็วๆ วา่ เป็ นโซเชยี ลมเี ดยี สฟี ้า สถานทท่ี เ่ี ขาไมค่ อ่ ยไดเ้ ขา้ ไปยา่ งกรายนเ่ี อง

เพราะมา้ ตอ้ งคกู่ บั โคน
#อฐิ ไป๋ #อฐิ เดอื นวศิ วกรรมศาสตร์ #ไป๋ เดอื นแพทยศาสตร์

‘เชยี่ !’

เขาไดแ้ ตส่ บถในใจ รปู ทแ่ี อดมนิ เพจหมอไป๋ FC มาขอถา่ ยรปู ในวนั นัน้ ถกู
แชรข์ นึ้ ไปบนเฟสบคุ๊ โดยทยี่ ังไมไ่ ดค้ รอปไออ้ ฐิ ออกสกั นดิ ภาพตรงหนา้ เป็ น
อริ ยิ าบถของเขาตอนเผลอทเ่ี ขากาลงั หนั หนา้ ไป และไออ้ ฐิ กาลงั เอานวิ้ มาเชด็ รอย
ซอสทเ่ี ปื้อนตรงขอบปากเขาอยู่ เสอ้ื ของเขาสกรนี วา่ Bishop Castle สว่ นไออ้ ฐิ ใสท่ ่ี
เขยี นวา่ Knight Club สพี นื้ กบั รปู แบบสกรนี เหมอื นกนั เดะ๊ เพราะวา่ มนั เป็ นของ
โรงเรยี นเกา่ พวกเขากย็ งั เป็ นทมี โรงเรยี นเดยี วกนั ถงึ แมว้ า่ จะคนละชมรมก็ตาม

4.2k Likes
380 Comments
1.2k Shares

เมอื่ เลอ่ื นลงมาดผู ลตอบรบั เขากไ็ ดแ้ ตก่ ลนื น้าลายกอ้ นใหญ่ อะไรมนั จะ
ลกุ ลามไปไดม้ ากมายขนาดน้ี ใจอยากจะกดอา่ นคอมเมนทใ์ จจะขาด แตก่ ็เกรงใจ
คนตรงหนา้ เฮอ้ จะอธบิ ายยังไงใหม้ นั เขา้ ใจดนี ะ

“วนั หยดุ ก็อยดู่ ว้ ยกนั ใสเ่ สอ้ื คกู่ นั ดว้ ยนะครบั ไป๋ ” เสยี งมนั เบาและแหบ
“อยหู่ อเดยี วกนั แวะลงไปกนิ ขา้ วเฉยๆ เสอื้ นกี่ ็เป็ นเสอ้ื ชมรมโรงเรยี นเกา่ ”
“ครบั ไป๋ เราไมไ่ ดว้ า่ ไป๋ นะ เราแคอ่ ยากใหไ้ ป๋ รวู ้ า่ เรารสู ้ กึ ยงั ไง”
“เพอื่ นกนั หมดนะเวย้ ”
“รแู ้ ลว้ หละครบั เพอ่ื นกนั หมด โฟคจาไดข้ น้ึ ใจเลย” มนั ยม้ิ ดว้ ยแววตา
เศรา้ ๆ

“กกู ไ็ มร่ จู ้ ะอธบิ ายยงั ไงหวะ” ไป๋ พดู เขากบั มนั เป็ นแคเ่ พอ่ื นกนั จรงิ ๆ
“เราไมไ่ ดว้ า่ ไป๋ นะ เราแคม่ ลี างสงั หรณ์วา่ เวลาของเราใกลห้ มดแลว้ ”
“ขอโทษจรงิ ๆ หวะ มงึ อยา่ รอกเู ลยโฟค มคี นดๆี กวา่ กเู ยอะแยะ” เขาเอย่
อยา่ งจนปัญญา

“โฟคควรทายงั ไงตอ่ ไปดคี รับ” มนั เอย่ เสยี งเบาๆ
“โฟค มงึ ฟังกนู ะ”
“ครบั ”
“มงึ ชอบกไู ด ้ กไู มเ่ คยโกรธมงึ สกั ครงั้ เดยี ว ทาไมกจู ะไมร่ วู ้ า่ การชอบคนอนื่
มนั รสู ้ กึ ยงั ไง กรู วู ้ า่ มนั ไมใ่ ชเ่ รอื่ งง่าย และกกู ไ็ มเ่ คยรงั เกยี จหรอื รสู ้ กึ ไมด่ กี บั มงึ สกั
ครงั้ ”
“ฟังแลว้ รสู ้ กึ ดจี ังเลยครบั ถงึ แมร้ สู ้ กึ วา่ ประโยคตอ่ ไปน่าจะเศรา้ ”
“กจู ะอยตู่ รงนี้ อยเู่ ป็ นเพอื่ นมงึ เพราะมงึ คอื เพอ่ื นกู มงึ ชอบกไู ดโ้ ฟค กไู ม่

หา้ ม เพราะกรู วู ้ า่ มนั หา้ มไมไ่ ด”้

“...”

“แตม่ งึ ตอ้ งพยายามตดั ใจ”

“...” ดวงตาของมนั เหมอื นกาลงั พดู อะไรมากมาย ในขณะทป่ี ากของมนั
เงยี บสนทิ

“กจู ะอยเู่ ป็ นเพอ่ื นมงึ ตอ่ ไป กอู ยากใหร้ วู ้ า่ เราเป็ นเพอ่ื นกนั ได ้ กไู มห่ นหี นา้
มงึ ไมใ่ ชเ่ พราะวา่ กอู ยากใหค้ วามหวัง แตก่ ไู มอ่ ยากแกป้ ัญหาแบบเดก็ ๆ ดว้ ยการ
หนปี ัญหา และมงึ ก็ไมใ่ ชป่ ัญหา”

“...”

“สกั วนั มนั จะดขี นึ้ เอง โฟค มงึ กบั กไู มจ่ าเป็ นตอ้ งทะเลาะกนั หรอื ไมค่ ยุ กนั
กเู ชอ่ื วา่ มนั ตอ้ งผา่ นไปได ้ ผา่ นไปดว้ ยดดี ว้ ย สกั วนั มงึ จะพบคนทด่ี ี คนทมี่ งึ จะ
เขา้ ใจวา่ ทาไมมงึ ถงึ ไมค่ วรมารอคนอยา่ งก”ู

“ขอบคณุ นะไป๋ ขอบคณุ ทเี่ ขา้ ใจ”

“แตถ่ า้ มงึ อยากหา่ งเพอ่ื ทาใจ มงึ บอกกไู ด ้ กไู มโ่ กรธ กเู ขา้ ใจ เอาวธิ ไี หนก็
ไดท้ มี่ งึ จะโอเค”

“ไมเ่ ป็ นไรหรอกไป๋ ถา้ ตอ้ งหา่ งกบั ไป๋ เราคงแยก่ วา่ น้ี”

“กพู รอ้ มจะยนิ ดกี บั ความรกั ของมงึ เสมอนะ โฟค”

เขาเออ้ื มไปตบบา่ คนขา้ งหนา้ อยา่ งเป็ นกาลงั ใจ ทาไมเขาจะไมร่ วู ้ า่ เขา
ทาลายหวั ใจของคนตรงหนา้ ไปมากมายแคไ่ หน แตไ่ มม่ วี ธิ ไี หนดกี วา่ วธิ นี อ้ี กี แลว้
โฟคควรจะเจอคนใหมท่ ดี่ กี วา่ เขา เขาตอ้ งพดู คาวา่ อยา่ รอกบั ไอโ้ ฟคอกี แลว้ วนั นี้
เขาไมอ่ ยากใหม้ นั รอเขาจรงิ ๆ

“ไป๋ เป็ นผชู ้ ายคนแรกเลยนะทโี่ ฟคจบี ” รอยยม้ิ มนั เศรา้ มาก

“มงึ กเ็ ป็ นผชู ้ ายคนแรกทจี่ บี ก”ู เขาตอบ

“เราเขยี นนยิ ายมาตงั้ หลายเรอื่ ง ตอนจบี กนั ในนยิ ายมนั ไมเ่ ห็นยากแบบน้ี
เลย ตอนจบมนั ตอ้ งแฮปปี้เอนดงิ้ สไิ ป๋ ” หยดุ ทาหนา้ เป็ นหมาหงอยแบบนไ้ี ดแ้ ลว้
ไอโ้ ฟค

“มงึ คดิ ผดิ ตงั้ แตเ่ รมิ่ ตน้ เขยี นนยิ ายกบั กแู ลว้ กูมนั พวกผดิ มนุษยห์ วะ”

“ตอนแรกโฟคกว็ า่ โฟคหนา้ ตาดแี ลว้ นะ มนั่ ใจวา่ จบี ไป๋ ยังไงกต็ ดิ แน่ แตล่ ม่
ไมเ่ ป็ นทา่ เลยไป๋ ” มนั เลน่ มกุ ตลก เขาก็เผลอหลดุ หวั เราะใหก้ บั ความขเ้ี ลน่ ของมนั

“หลอ่ อะไรของมงึ วะ กหู ลอ่ กวา่ ตงั้ เยอะ”

เขาจงใจกระเซา้ จรงิ ๆ ไอโ้ ฟคมนั หลอ่ กวา่ เขาเยอะ ทน่ี ่ังกนิ ขา้ วกนั อยู่ 5
คนทกุ วนั น่ี เขานแี่ หละหนา้ แยส่ ดุ แลว้ ไออ้ ฐิ ไอโ้ ฟค นค่ี อื ตวั ตน้ ๆ ของ
มหาวทิ ยาลยั แลว้ มงั้

“ครับ ไป๋ หลอ่ ทสี่ ดุ แลว้ ตาแหน่งนย้ี กใหไ้ ป๋ คนเดยี วนะครบั ” มนั ยมิ้

“โอเคขนึ้ ยงั ” ไป๋ ถาม นพ่ี วกเขากห็ ายมานานพอสมควรแลว้ เขาควรจะ
กลบั ไปทห่ี อ้ งพกั ไดแ้ ลว้

“ความจรงิ กไ็ มโ่ อเคหรอก แตไ่ ป๋ ถาม โฟคกโ็ อเคครบั ” นนี่ ักเขยี นหรอื ลี
ยองแดเนย่ี หยอดเกง่ เหลอื เกนิ พอ่ คณุ เอย๊

“เออ งนั้ กลบั หอ้ งกนั กงู ่วงละ”

“เชยี่ ยยยย ไปไหนกนั มาวะ มากนั ชา้ ฉบิ หาย โทรไปก็ไมย่ อมรับสาย”
เสยี งไอเ้ พยี วโวยวายขน้ึ มาเป็ นคนแรกเมอื่ เขาเปิดประตเู ขา้ ไปในหอ้ งนอน
พวกเขาสค่ี นไดพ้ กั ในหอ้ งนอนเรยี บๆ ทรงสเ่ี หลย่ี มผนื ผา้ ยาว เตยี งตอ่ กนั ยาว
ตลอดแนวไมเ่ วน้ ชอ่ งวา่ ง เลยไปหน่อยก็มหี อ้ งน้าในตวั

“กปู ิดเสยี งไวห้ วะ ขอโทษท”ี

ไป๋ หยบิ มอื ถอื ขนึ้ มาดแู ลว้ ตอบขอโทษไป ความจรงิ เขากร็ สู ้ กึ วา่ มอื ถอื สนั่
และมสี ายเขา้ แหละ แตเ่ ขาแคไ่ มพ่ รอ้ มจะรบั โทรศพั ทเ์ ฉยๆ

“เออๆ ชา่ งเหอะ มากด็ แี ลว้ ” ไอเ้ พยี วยงั ดงู ุ่นง่ายไมห่ ยดุ

“มไี รเปลา่ วะ” ไอโ้ ฟคถามดว้ ยความสงสยั

“พอดที มี แขง่ หนุ่ ยนตท์ ก่ี ปู ระกวดไวเ้ ขา้ รอบคดั เลอื กทอี่ อสเตรเลยี กตู อ้ ง
กลบั ไปเซน็ เอกสารยนื ยนั การไมล่ ะเมดิ ลขิ สทิ ธท์ิ มี่ หาวทิ ยาลยั กตู อ้ งกลบั ไปเซน็
เอกสารวนั นแ้ี ละรบี สง่ แฟกซไ์ มง่ ัน้ ทมี กจู ะแพบ้ าย พอดจี ดหมายตอบรบั ไปคา้ งอยู่
ทกี่ ลอ่ งจดหมายคณะนาน กกู เ็ พง่ิ รเู ้ มอ่ื กี้ แตก่ ไู มไ่ ดเ้ อารถมา จะขอใหพ้ สี่ ตาฟไป
สง่ กไ็ มไ่ ดเ้ พราะเขากต็ อ้ งทางานกนั ตอ่ พรงุ่ น้ี นก่ี ม็ มี งึ คนเดยี วแหละไอโ้ ฟคทม่ี รี ถ
และกพู อใจขอใหช้ ว่ ยได”้ มนั อธบิ ายยาวยดื

“เอาดิ ขบั ไปขบั กลบั แป๊ บเดยี ว” โฟคตอบแบบง่ายๆ

“กไู ปคยุ กบั พท่ี สี่ โมมาแลว้ เขาบอกวา่ ถา้ มงึ กลบั มงึ ก็กลบั ไดเ้ ลย เขาไม่
อยากใหม้ งึ ตรี ถกลบั มาคนเดยี วดกึ ๆ เขากลวั จะเกดิ อบุ ตั เิ หตุ เขาบอกวา่ ไมเ่ ป็ นไร
ยังไงปยุ ฝ้ายกย็ งั อย”ู่ ไอเ้ พยี วหมายถงึ ไอโ้ ฟคจะไดโ้ ดดคา่ ยแบบไดร้ บั การ
อนุญาตอยา่ งถกู ตอ้ งน่ันเอง

“แลว้ ไออ้ ฐิ กบั ไอไ้ ป๋ อะ” โฟคถามตอ่
“ก็ใหม้ นั อยคู่ า่ ยตอ่ ไปนแ่ี หละ กไู มก่ ลา้ ขอพเี่ ขาหวะ แคม่ งึ คนเดยี วกกู ร็ สู ้ กึ
หนา้ หมาแลว้ เนย่ี ” เพยี วตอบ

“เอาดิ งนั้ กไ็ ปกนั เลย เดย๋ี วรถตดิ แลว้ มงึ จะสง่ เอกสารไมท่ นั ” โฟคหนั มายม้ิ
โชวฟ์ ันเรยี งสวยอนั เป็ นซกิ เนเจอรข์ องมนั ใหก้ บั เขาอกี ครงั้ กอ่ นจะปิดประตหู อ้ ง
แลว้ เดนิ จากไป

นายพนิ ตา้
ตอนที่ 25 : หมอน 4 ใบกบั ผา้ หม่ 2 ผนื
“ไอโ้ ฟคมนั ชอบมงึ เหรอ”
ไออ้ ฐิ ทอ่ี าบน้าเรยี บรอ้ ยนอนอยบู่ นเตยี งอยกู่ อ่ นแลว้ เงยหนา้ จากหนังสอื
การต์ นู ในมอื ขนึ้ มาถาม ทนั ทที เ่ี ขาอาบน้าเปลยี่ นชดุ เรยี บรอ้ ยออกมาจากหอ้ งน้า
“ทาไมวะ”

“เปลา่ กถ็ ามด”ู
“น่ันแหละ แลว้ อยดู่ ดี ที าไมถงึ ถาม”

“วันกอ่ นไอโ้ ฟคมนั ไลนม์ าถามกวู า่ กเู ป็ นอะไรกบั มงึ ” มนั พดู พลางทสี่ ายตา
ยังกวาดไปบนหนา้ หนังสอื ตอ่

“แลว้ มงึ ตอบไปวา่ อะไรหละ” เขาถามพรอ้ มกบั เอาผา้ ขนหนูเชด็ หวั ไปดว้ ย
ในเวลาเดยี วกนั

“กกู ต็ อบวา่ มงึ เป็ นลกู นอ้ งกเู อง” มนั เงยหนา้ มายักควิ้ แบบกวนประสาท
“ลกู นอ้ งพอ่ มงึ ส”ิ

“ปากมงึ นห่ี มาเสมอตน้ เสมอปลายจรงิ ๆ”
“แหม มงึ ไมไ่ ดก้ วนตนี เลยมงั้ ”
“แลว้ ตกลงมนั ชอบมงึ หรอื เปลา่ ”

“ไมเ่ อา ไมเ่ สอื กเรอ่ื งลกู นอ้ งสคิ รบั หวั หนา้ ” เขาหนั ไปยกั ควิ้ กวนประสาทใส่
มนั กลบั

พวกเขานอนเลน่ กนั ไดอ้ ยพู่ กั เดยี วกป็ ิดไฟนอน เตยี งในหอ้ งพักเป็ นแบบ
เอาเตยี งเดย่ี วสเี่ ตยี งมาเรยี งตอ่ กนั ทกุ เตยี งตอ่ เชอื่ มถงึ กนั หมด แตด่ ว้ ยความกวา้ ง
ของมนั ก็กวา้ งมาก พวกเขาทน่ี อนกันอยสู่ องคนเรยี กไดว้ า่ มพี น้ื ทเ่ี หลอื อยมู่ ากมาย
มหาศาล นอนเวน้ ชอ่ งไฟสองเมตรยงั ทาไดเ้ ลย

“ไอส้ ดั ถา้ มงึ กระเถบิ เขา้ มาอกี คบื นงึ กถู บี มงึ ตกเตยี งแน่”

เสยี งไป๋ ดงั ขนึ้ อยา่ งเฉียบขาดทงั้ ทด่ี วงตาคนู่ ัน้ ยงั หลบั พรมิ้ อยู่ ไอค้ งิ คองที่
ปฏบิ ตั กิ ารกระด๊บึ ตวั เขา้ ใกลอ้ กี ฝ่ ายเรอ่ื ยๆ ถงึ กบั หยดุ ชะงักอยา่ งคนโดนจบั ได ้

“ตรงโนน้ มนั หนาว แอรม์ นั ลง” เสยี งดงั ตอบมาในความมดื

“แอรม์ นั ลงมงึ กเ็ ดนิ ไปปรับแอร”์

“แอรม์ นั มใี หป้ รบั ทไี่ หนหละ มนั มแี คค่ ทั เอาทส์ บั ปิดกบั เปิด”

“ไมง่ นั้ มงึ กห็ ม่ ผา้ หม่ ไป”

“กกู ็มผี นื เดยี วเหมอื นมงึ ไหม มงึ จะใหก้ ไู ปเสกมาจากไหนอกี หละ” พวกเขา
ไดเ้ ครอ่ื งนอนคอื หมอน 4 ใบและผา้ หม่ 2 ผนื สาหรบั 4 คน

“ได”้
เขาตอบพรอ้ มกบั กระเถบิ ตวั หนไี ปอกี ฝ่ังและเอาหมอนมาขวางตรงกลาง
ระหวา่ งพวกเขาทงั้ คู่ หมอนใบนเี้ ปรยี บเสมอื นเขตฉนวนระหวา่ งกองทพั ทห่ี า้ มบกุ
รกุ
“อารมณไ์ มด่ อี ะไรมาเนยี่ วนั น”้ี

“ไอโ้ ฟคมนั ชอบก”ู อะไรไมร่ ทู ้ ที่ าใหเ้ ขาพดู ออกไป

“...”

“กบู อกมนั วา่ อยา่ รอกู กไู มใ่ ชค่ นทศ่ี รทั ธาในความรกั กไู มใ่ ชค่ นทจ่ี ะเปิด
พนื้ ทใ่ี นชวี ติ ใหใ้ ครมาใชร้ ว่ มกนั ได”้ เขาพดู ไปดว้ ยความอยากระบายมากกวา่

“แลว้ มนั วา่ ไง”

“มนั ก็ดเู ขา้ ใจ แตม่ นั กด็ เู สยี ใจมาก”
“เหรอ” เสยี งของอกี คนหนง่ึ ดงั เบาๆ มาในความมดื
“อมื กไู มช่ อบความรสู ้ กึ แบบนเี้ ลยหวะ กไู มอ่ ยากทาใหใ้ ครเสยี ใจ”

“แลว้ ทาไมมงึ ถงึ ไมอ่ ยากมคี วามรักวะ”
“มงึ วาดภาพชวี ติ วยั เกษียณมงึ ไวย้ งั ไงวะ”
“เกษียณเหรอ” อกี ฝ่ ายทวนคาเหมอื นไมค่ าดคดิ วา่ จะเจอคาถามนม้ี ากอ่ น
“เออ ชวี ติ หลงั อายุ 60 ปีของมงึ อะ”

“กกู ค็ งอยกู่ บั ครอบครวั และคนทก่ี รู กั มงั้ กอู าจจะหางานทากอ๊ กๆ แกก๊ ๆ กู
เก็บเงนิ ซอื้ บา้ นเดยี่ วสกั หลงั หวะ แลว้ กเ็ อาเวลามาปลกู ตน้ ไม ้ ทาสวน ตอ่ เตมิ บา้ น
เลยี้ งปลาคารฟ์ ประมาณนมี้ งั้ ”

“แลว้ มงึ อะ คดิ วา่ ยงั ไง”

“ภาพทกี่ เู หน็ คอื กอู ยใู่ นบา้ นทมี่ หี อ้ งสมดุ ใหญๆ่ ดแู ลพอ่ แมก่ จู นวนั สดุ ทา้ ย
นอกจากนัน้ กค็ งไมม่ อี ะไร กคู งอา่ นหนังสอื ไปเรอื่ ยๆ จนกวา่ กจู ะอา่ นไมไ่ หว” เขา
ตอบ

“แลว้ มนั เกยี่ วอะไรกบั ความรกั วะ”

“อนาคตกไู มเ่ คยมภี าพคนรกั อยใู่ นชวี ติ เลยหวะ”

“ทาไมวะ” เสยี งนัน้ ถามอยา่ งไมเ่ ขา้ ใจ

“พอ่ แมก่ เู ป็ นหมอเป็ นเจา้ ของโรงพยาบาล กวู งิ่ เลน่ ในโรงพยาบาลมาตงั้ แต่
กจู าความได ้ กเู หน็ คนตายมานับครงั้ ไมถ่ ว้ นแลว้ หวะ กรู สู ้ กึ วา่ เราไมค่ วรผกู พนั กบั
คนเลย”

“...”

“กชู อบหนังสอื ได ้ เพราะจบเลม่ นกี้ จู ะซอ้ื เลม่ ใหม่ กชู อบดหู นังได ้ เพราะจบ
เรอ่ื งนก้ี จู ะดเู รอื่ งใหม่ แตถ่ า้ เป็ นคน กตู อ้ งทายงั ไงวะ ถา้ คนทกี่ รู กั ตายจากกไู ป กู
ตอ้ งทายงั ไง”

“แตท่ กุ คนก็ตอ้ งตายเปลา่ วะ”