เกียร์สีขาวกับกาวน์สีฝุ่น

“เพราะทกุ คนตอ้ งตายไง กถู งึ เลอื กทจ่ี ะไมม่ ใี ครดกี วา่ ถา้ กรู กั ใครมากๆ กู
คงไมส่ ามารถทาใจเห็นการจากไปของเขาไดห้ รอก กเู หน็ คนรอ้ งไหก้ บั การสญู เสยี
มาเยอะจนนับครงั้ ไมถ่ ว้ น แมง่ โคตรทรมาน”

“แตต่ ลอดเวลาทไ่ี ดอ้ ยขู่ า้ งกนั มนั คอื ความทรงจาทด่ี ไี มใ่ ชเ่ หรอวะ”

“มนั ก็จรงิ แตส่ าหรับกู ความทรงจาจากความรกั ทด่ี ไี มจ่ าเป็ นตอ้ งมาจากรกั
ทส่ี มหวงั กไ็ ด ้ กอู ยไู่ ดห้ วะ อยไู่ ดก้ บั ความทรงจาทอ่ี าจจะผดิ หวงั แตม่ นั กส็ วยงาม
สาหรับก”ู

“ชวี ติ เรามนั คอื เดย๋ี วนเ้ี วลานไ้ี มใ่ ชเ่ หรอวะ” ไออ้ ฐิ พดู

“...”

“ทาไมมงึ ตอ้ งไปคดิ ถงึ อนาคตตงั้ มากมาย แคต่ อนนเี้ วลานี้ มงึ มคี วามสขุ
มนั กพ็ อแลว้ ไมใ่ ชเ่ หรอวะ”

“...”

“คนเราถา้ วนั หนงึ่ ตอ้ งตายจากกนั มนั ก็ตอ้ งเป็ นไป แตช่ วี ติ มงึ เกดิ มาครงั้
เดยี วนะเวย้ มงึ บอกวา่ มงึ ไมม่ คี วามรกั เพราะกลวั การสญู เสยี แตม่ งึ อยา่ ลมื นะเวย้

การทม่ี งึ ไมม่ ใี ครมนั กเ็ ป็ นการสญู เสยี อยา่ งหนง่ึ เปลา่ วะ”
“สญู เสยี อะไรวะ ก็กไู มเ่ คยไดอ้ ะไรมา” เขาเถยี งอยา่ งไมเ่ ขา้ ใจ

“มงึ สญู เสยี โอกาสทจ่ี ะมคี วามสขุ ไง”
“ออื ” เขาไมเ่ คยคดิ แบบนม้ี ากอ่ นเลย
“มงึ เป็ นแคค่ นธรรมดาคนหนง่ึ นะเวย้ ทาไมมงึ ตอ้ งคดิ อะไรใหม้ นั ซบั ซอ้ น
เกนิ ไปดว้ ยวะ”
“กแู ค.่ ..”
“มงึ มสี ทิ ธท์ิ จ่ี ะมคี วามสขุ มงึ มสี ทิ ธท์ิ จี่ ะเจอความรักทด่ี เี หมอื นทกุ คน”

เขาเงยี บไมต่ อบอะไรแตก่ ลบั จมดงิ่ ไปในความคดิ มากมายทล่ี อยฟ้งุ
กระจายอยใู่ นเวลาน้ี ยากเกนิ ไป ความรกั เป็ นเรอ่ื งทย่ี ากเกนิ ไป มนั คาดเดายาก
จดั การยาก ขนึ้ อยกู่ บั ปัจจัยตา่ งๆ ทไ่ี มเ่ คยควบคมุ ได ้ เขาไมช่ อบความรกั เลย

“กคู วรไปขอโทษไอโ้ ฟคเปลา่ วะ” เขาถามขน้ึ ทา่ มกลางความเงยี บ
“ขอโทษเรอื่ งอะไรวะ” อกี เสยี งถามกลบั มา
“ไมร่ สู ้ ิ กรู สู ้ กึ ผดิ เหมอื นกทู าไมถ่ กู กบั มนั ”

“มงึ ชอบมนั เหรอ”
เสยี งไออ้ ฐิ ดงั กลบั มา โชคดที ห่ี อ้ งนอนของพวกเขามนั มดื มากทเี ดยี ว ไอ ้
อฐิ เลยไมม่ โี อกาสไดเ้ ห็นสหี นา้ เขา แตห่ ากบางที อฐิ กอ็ าจจะโชคดที ไี่ ป๋ ไมไ่ ดเ้ ห็น
สหี นา้ ของอกี ฝ่ ายดว้ ยเชน่ กนั
“กไู มร่ ู ้ กไู มเ่ คยคดิ เรอ่ื งความรกั เลย”
“เหรอ”
“กคู ดิ วา่ นะ”

“มงึ เคยใจสน่ั กบั มนั ไหม”

“...”

“เวลามนั บอกชอบมงึ มงึ หวน่ั ไหวไหม”

“...”

“เวลามนั จบี มงึ มงึ หนา้ แดงไหม”

“กกู ไ็ มร่ หู ้ วะ เอาจรงิ นะมงึ กแู มง่ โคตรโงเ่ รอื่ งความรกั เลย”
“เออ ถา้ เรอ่ื งความรักมงึ ฉลาดไดส้ กั ครง่ึ ทเ่ี รอื่ งวชิ าการของมงึ นะ อะไรๆ
มนั คงงา่ ยกวา่ น”้ี

“มงึ ไมเ่ คยชอบใครบา้ งเหรอวะ” คาถามของไออ้ ฐิ ทาใหเ้ ขาไดแ้ ตถ่ อน
หายใจออกมาเฮอื กใหญ่

“เคยดิ กคู นนะเวย้ ทาไมจะไมเ่ คยชอบใคร” เขาตอบหลงั จากเงยี บไปอดึ
ใจหนง่ึ

“แลว้ มงึ ทาไงวะ มงึ ไดบ้ อกคนทม่ี งึ ชอบหรอื เปลา่ ”
“เปลา่ หวะ”

“อา๊ ว ทาไมวะ”
“กรู วู ้ า่ มนั ไมส่ มหวงั หรอก ถา้ มงึ รวู ้ า่ มนั จะจบแบบไหน มงึ จะพดู ออกไป
ทาไมวะ”
“มงึ แมง่ โคตรป๊ อด”

“...”

“มงึ บอก มนั กย็ งั มโี อกาสผดิ หวงั กบั สมหวังเปลา่ วะ แตม่ งึ ไมพ่ ดู มนั ก็
ผดิ หวงั รอ้ ยเปอรเ์ ซน็ ต”์

“เออ พอ่ คนกลา้ ไหน ไหนแฟนมงึ อะ เอามาอวดกสู กั ทซี ๊”ิ ไป๋ พดู
“ไมม่ ”ี มนั ตอบดว้ ยเสยี งเรยี บๆ

“แหม่ แลว้ ทามาเป็ นดา่ กู มงึ แมง่ กล็ สู เซอรเ์ หมอื นกนั เปลา่ วะ”

“กจู บี อย”ู่
“เป็ นไงวะ”

“...”

“ตอบสไิ อเ้ ชยี่ กลู นุ ้ จนเยย่ี วเหนยี วแลว้ เนยี่ ”

“เขาดไู มค่ อ่ ยสนใจกเู ทา่ ไหรห่ รอก”
“มงึ พดู จรงิ เปลา่ เนยี่ หนา้ อยา่ งมงึ เนย่ี นะมผี หู ้ ญงิ ไมส่ นใจดว้ ยเหรอ มแี ต่
คนบอกวา่ มงึ เป็ นวา่ ทเ่ี ดอื นมหาวทิ ยาลยั เลยนะ เฮย้ หรอื เขาจะเป็ นเลสเบยี้ นวะ”
“ปาก ไอส้ ดั ปาก เกรงใจกบู า้ ง”
“เออๆ ขอโทษ กปู ากหมาเองอะ”

“แตก่ กู ค็ ดิ จะบอกเขานะเวย้ ”
“ทัง้ ทเี่ ขาดไู มค่ อ่ ยสนใจมงึ เนย่ี นะ”
“อมื ”
“มงึ ไมก่ ลวั ผดิ หวังเหรอวะ”
“กลวั ดิ โคตรกลวั เลย แตถ่ งึ แมจ้ ะมโี อกาสแคเ่ ปอรเ์ ซน็ ตเ์ ดยี ว มนั กต็ อ้ ง
เสยี่ งเปลา่ วะ นม่ี นั คอื ความรกั ของกนู ะเวย้ ”
“เชยี่ โคตรคม”
“สดั ”

“เออ กนู อนละ เรอื่ งไอโ้ ฟคมงึ กอ็ ยา่ ไปบอกใครแลว้ กนั กเู กรงใจมนั หวะ”
“อมื ”

นายพนิ ตา้
ตอนท่ี 26 : ไอล้ กู หมา

เอ๊ยี ดดดดด

เสยี งลอ้ รถยนตบ์ ดกบั ถนนอยา่ งแรงดงั ไปทวั่ บรเิ วณรอบๆ โฟคเพง่ิ ขบั รถ
พาเพยี วออกมาจากวทิ ยาเขตทจ่ี ัดคา่ ยไดไ้ มน่ าน คนขบั รถก็ถงึ กบั ตอ้ งเบรคอยา่ ง
ตวั โกง่ เมอื่ กาลงั ขบั รถอยบู่ นถนนใหญอ่ ยดู่ ๆี กม็ มี อเตอรไ์ ซคข์ บั ปาดหนา้ ไปจนอกี
ฝ่ ายแทบเสยี หลกั ลม้ คว่า

ใจเขาแทบจะตกไมอ่ ยทู่ ต่ี าตมุ่ เพราะกลวั วา่ จะฆา่ คนตายไปโดยไมไ่ ด ้
เจตนา เขาขบั มาดว้ ยความเรว็ ปรกติ แตร่ ถคนั ดงั กลา่ วปาดหนา้ รถเขาเปลย่ี นเลนส์
ไปดว้ ยความเรว็ และไมใ่ หส้ ญั ญาณอะไรกอ่ น เขาไดแ้ ตถ่ อนหายใจดว้ ยความโลง่
ใจวา่ ไมม่ กี ารบาดเจบ็ เกดิ ขน้ึ

กอ๊ ก กอ๊ ก

ยงั ไมท่ นั จะหายใจไดเ้ ต็มปอดดี เสยี งเคาะกระจกกด็ งั มาจากฝั่งคนขบั ตดิ
กบั ตวั เขา เมอ่ื หนั ไป โฟคกเ็ จอกบั ชายวยั ประมาณสามสบิ กวา่ ทด่ี สู หี นา้ ก็รวู ้ า่ กาลงั
บนั ดาลโทสะอยอู่ ยา่ งเตม็ ท่ี

“ขอโทษครบั พ”่ี

โฟครบี กลุ กี จุ อเปิดประตลู งไปไหวข้ อโทษคกู่ รณีเป็ นอยา่ งแรก เขาไมใ่ ช่
พวกคนทชี่ อบมเี รอ่ื งสกั เทา่ ไหร่ จะผดิ จะถกู ก็ขอโทษไปเรอ่ื งจะไดจ้ บๆ

“อา้ วไอส้ ดั มงึ ขอโทษแลว้ มนั หายไหม เกดิ กลู ม้ ไปคอหกั ตาย ใครจะ
รบั ผดิ ชอบ”

ไหงพดู งวี้ ะ มงึ เป็ นคนปาดหนา้ รถกแู ทๆ้ กอู อกมาแทนทจี่ ะจบๆ กนั ไป
เสอื กมาหาเรอ่ื งกอู กี โฟคไดแ้ ตค่ ดิ อยใู่ นใจอยา่ งเรมิ่ อารมณร์ อ้ น เขาอตุ สา่ หย์ อม
ขอโทษกอ่ นแทๆ้

“อา้ วไอเ้ หย้ี ไหงพดู จาหมาไมแ่ ดกอยา่ งงวี้ ะ รถกอู ยทู่ างหลกั อยดู่ ๆี มงึ มา
ขบั ปาดหนา้ สญั ญาณไฟกไ็ มเ่ ปิด สนั ดานขบั รถมงึ แมง่ ก็หมาเหมอื นปากมงึ นั่น
แหละ”

ไมใ่ ชเ่ สยี งเขา เสยี งไอค้ นทโ่ี ดยสารรถเขามาดว้ ย หนั ไปมองหนา้ มนั ตอนน้ี
อารมณข์ องโฟคทเ่ี รมิ่ รอ้ นถงึ กลบั ตอ้ งกลบั มาเยน็ อกี รอบ ปรกตไิ อเ้ พยี วเป็ นคน
หลอ่ ๆ ทด่ี เู หมอื นพวกหนุ่มเพลยบ์ อยทจ่ี ะไมห่ าเรอ่ื งใคร คนทเ่ี ขาเคยเห็นแตพ่ ูด
เลน่ อารมณอ์ ยตู่ ลอด ตอนนแี้ ทบจะเดอื ดเป็ นไฟแลว้

“ปากดนี ักเหรอมงึ แบบนตี้ อ้ งโดนสน้ ตนี กสู กั หน่อยถงึ จะหายซา่ ตวั เทา่ ลกู
หมาเสอื กมาหาเรอื่ งก”ู

ถงึ แมว้ า่ จะอยขู่ า้ งไอเ้ พยี วแน่ๆ แตก่ ต็ อ้ งยอมรบั ความจรงิ วา่ ดว้ ยรปู รา่ งของ

เพอื่ นเขาแลว้ มนั เป็ นรองอยมู่ าก ไอเ้ พยี วไมใ่ ชค่ นตวั ใหญห่ นาแบบไออ้ ฐิ มนั ดหู นุ่
ดกี จ็ รงิ แตอ่ อกไปในทางหนุ่ ไดร้ ปู และเฟิรม์ มากกวา่ ไมไ่ ดด้ จู ะเป็ นตอ่ ไปคนทดี่ ตู วั
ใหญแ่ ละเป็ นนักเลงแบบอกี ฝ่ ายเลย

“เขา้ มาสไิ อส้ ดั กกู ็อยากเอาเลอื ดหมาๆ มงึ มาลา้ งตนี ฉบิ หาย เลอื ดคน
เหย้ี ๆ อยา่ งมงึ คงแกค้ นั ตนี ไดด้ ”ี มนั ตะโกนดา่ แบบไมส่ นหนา้ อนิ ทรห์ นา้ พรหม
อะไรทงั้ นัน้

ไอม้ อไซคน์ ั่นเดนิ ตรงเขา้ มาผลกั อกไอเ้ พยี วอยา่ งเอาเรอื่ งแน่

โฟคพยายามรอ้ งเตอื นใหม้ นั ระวังแตก่ ด็ ไู มเ่ ป็ นผล เขาไมอ่ ยากมเี รอื่ ง แต่
ตอนนเ้ี หมอื นไอเ้ พยี วจะไมไ่ ดย้ นิ เสยี งเขาเสยี แลว้ หนา้ มนั โมจนแดงกา่ ไปหมด
ตอนโดนผลกั อยา่ งแรง

อกี ฝ่ ายฟาดหมดั เขามาแบบไมพ่ ดู พร่าทาเพลง

ไอเ้ พยี วเบง่ หลบไปแตก่ ะระยะพลาดไปหน่อย หมดั ลนุ่ ๆ น่ันฟาดโดนแกม้
ขา้ งขวาของมนั ไปดว้ ยแรงทมี่ ากพอสมควร เขาถงึ กบั หนา้ เสยี เมอื่ เหน็ วา่ มเี ลอื ด
ปรมิ าณไมน่ อ้ ยไหลออกมาจากขอบปากดา้ นทโ่ี ดนตอ่ ยไปเมอื่ ก้ี หนั หนั ไปถยุ
เลอื ดทอี่ ออยใู่ นปากออกมาพรอ้ มกบั หนั ไปรบั มอื กบั อกี หมดั ทกี่ าลงั พงุ่ ตรงเขา้ มา

คราวนไ้ี อเ้ พยี วหลบไดอ้ ยา่ งง่ายดาย

มนั เอย้ี วตวั หลบไออ้ ว้ นทเี่ หวย่ี งหมดั เขา้ มาอยา่ งสดุ แรงเกดิ พอพลาดเป้า
เจา้ ของแรงก็ถงึ กบั เสยี หลกั ไปเลก็ นอ้ ย เพยี วใชจ้ งั หวะโอกาสนัน้ ยกเทา้ ขวาออก
แรงถบี สขี า้ งของอกี ฝ่ ายไปอยา่ งเตม็ รกั แทบไมต่ อ้ งคาดผลลพั ธเ์ ลย ไอค้ นกรา่ ง
น่ันพงุ่ ตามแรงถบี ของตนี ไอเ้ พยี วจนไปลม้ กองอยกู่ บั พนื้ ไดใ้ นฝ่ าเทา้ เดยี ว

“ไอส้ ะ...”

ยงั ไมท่ นั ทอี่ กี ฝ่ ายจะหนั มาดา่ เพยี วไดอ้ ยา่ งเต็มปาก ไอเ้ พอื่ นวศิ วะปีหนงึ่
ของเขาก็สาดเทา้ อดั เขา้ ไปเตม็ หนา้ ของอกี ฝ่ าย โฟคทย่ี นื ดสู ถานการณอ์ อกมา
ระยะสามเมตรถงึ กบั ซ๊ดี ปากและกลนื น้าลายกอ้ นใหญอ่ ยา่ งหวาดเสยี ว

‘นขี่ นาดยนื ดอู ยา่ งนย้ี งั เสยี วไปถงึ ไขสนั หลงั ไอเ้ ชย่ี นั่นแมง่ ไมก่ รามแตก
เลยเหรอวะ’

สภาพมอไซคข์ ก้ี รา่ งตอนหนั หนา้ กลบั มาอกี รอบนท่ี าเอาโฟคถงึ กบั ตอ้ งรอ้ ง
ตะโกนใหไ้ อเ้ พยี วหยดุ ไดแ้ ลว้ จะวา่ สงสารกพ็ อได ้ แตห่ ลกั ๆ คอื กลวั มนั ตายแลว้
ไอเ้ พยี วตอ้ งตดิ คกุ มากกวา่

เลอื ดไหลทว่ มปากออกมาเยอะกวา่ ไอเ้ พยี วมาก จมกู นห่ี กั เบย้ี วจนผดิ รปู
ไปเลย ไมร่ วู ้ า่ โดนตนี ไอเ้ พยี ว หรอื ตอนโดนเตะเจอหนา้ ฟาดไปกระแทกฟตุ บาท
สภาพตอนนอ้ี กี ฝ่ ายโคตรยับเยนิ ตาขา้ งหนง่ึ ทแี่ ดงบวมจนแทบมองไมเ่ หน็ ลกู กะ
ตาแลว้

“เชยี่ เพยี ว หยดุ กอ่ น เดย๋ี วแมง่ ก็ตายหา่ หรอก”

เขารบี วง่ิ ไปดงึ แขนไอเ้ พยี วไวอ้ ยา่ งกลวั มนั จะเขา้ ไปซา้ อกี มนั ไมห่ นั มา
เถยี งหรอื โวยวายอะไรกบั เขา แตม่ นั พยายามฝื นจะเขา้ ไปซา้ อกี ทใี หไ้ ด ้ ไอเ้ พยี วน่ี
แรงมนั เยอะผดิ กบั ตวั ของมนั ทกี่ ไ็ มไ่ ดด้ ใู หญโ่ ตอะไรมาก มนั ดงึ แขวนทหี นงึ่ ตวั เขา
แทบจะปลวิ ไปตามแรงของมนั

“เพยี ว พอไดแ้ ลว้ แคน่ แี้ มง่ กจ็ มกู หกั แลว้ เดย๋ี วแมง่ ก็ตายกนั พอด”ี เขาดงึ
แรงฝื นสไู ้ อเ้ พยี วทดี่ ยู งั ไมห่ ายโมโห และจะเขา้ ไปซา้ อกี ทใี หไ้ ด ้

“กยู งั ไมไ่ ดจ้ ัดใหม้ นั เรอ่ื งทมี่ าดา่ มงึ เลย ขอกเู อาตนี ฟาดหนา้ แมง่ อกี ท”ี มนั
พดู อยา่ งยงั ไมห่ ายโมโห

“เชย่ี ไปเหอะไอเ้ พยี ว มงึ ตอ้ งกลบั ไปเซน็ เอกสารนะเวย้ ถา้ ตารวจมาแลว้
มงึ โดนจบั นมี่ งึ จบเลยนะ มงึ อยา่ ลมื สวิ ะวา่ มงึ ออกมาจากคา่ ยทาไม” โฟคฝืนแรง
มนั ไวอ้ ยา่ งเต็มแรง

“สดั เอย้ ”

มนั สบถเป็ นครงั้ สดุ ทา้ ยกอ่ นจะหยดุ พยายามกา้ วเขา้ ไปฟาดหนา้ คน
ตรงหนา้ อกี รอบใหไ้ ด ้ ไมต่ อ้ งสบื เลยเรอ่ื งไอม้ อไซคค์ นนัน้ อยา่ วา่ แตจ่ ะลกุ มาหา
เรอ่ื งกลบั สภาพมนั ตอนนน้ี ดี่ มู นึ จะหมดสภาพ โดนเตะทเี ดยี วน๊อคเอาทห์ มดสภาพ
การตอ่ สไู ้ ปเลย

“มงึ ไปขอโทษแมง่ ทาไมวะ มงึ ไมไ่ ดผ้ ดิ สกั หน่อย ไปพดู ดกี บั มนั คนเชย่ี ๆ
อยา่ งงแ้ี มง่ ไดใ้ จ” เสยี งของเพยี วดงั ขน้ึ อยา่ งหงุดหงดิ

“ขอโทษแมง่ ไปน่ันแหละ จะไดจ้ บๆ”

โฟคพดู แบบงา่ ยๆ ตอนนพ้ี วกเขาขบั รถออกมาจากสถานทเี่ กดิ เหตุ
พอสมควรแลว้ อกี ไมเ่ กนิ สามสบิ นาทกี น็ ่าจะถงึ มหาวทิ ยาลยั นวววิ ฒั น์

“เชย่ี มงึ ไมผ่ ดิ มงึ ไปยอมมนั ทาไมวะ” มนั ยังบน่ ตอ่ เหมอื นอารมณม์ นั ยงั จะ
ยังไมห่ ายคกุ รนุ่

“กกู ็ไมน่ กึ วา่ มนั จะเชยี่ ขนาดนเ้ี ปลา่ วะ” ใชเ่ ลย เขาไมค่ ดิ วา่ เขาทย่ี อมขอ
โทษทัง้ ทไ่ี มผ่ ดิ แลว้ ยงั จะโดนสวนมาดว้ ยคาพดู หมาๆ แบบน้ี

“คนแบบนแ้ี มง่ ตอ้ งกระทบื ใหจ้ มตนี ”

“แหม่ มงึ คดิ วา่ กจู ะไปสมู ้ นั ไดไ้ หมหละ มงึ ดขู นาดตวั กกู บั ตวั มนั ดว้ ย แค่
โดนผลกั ทนี งึ กกู ก็ ระเดน็ และ”

โฟคบน่ ออกมาแบบตดิ ตลก เขาไมเ่ คยมเี รอ่ื งชกตอ่ ยสกั ครัง้ เลยในชวี ติ
วนั นนี้ แ่ี หละทดี่ จู ะใกลเ้ คยี งกบั สถานการณท์ ะเลาะววิ าทมากทสี่ ดุ แลว้ โชคดวี า่ ไอ ้
เพยี วมากบั เขาดว้ ย เขาไมอ่ ยากจะจนิ ตนาการเลยวา่ ถา้ เขามาคนเดยี ว เขาเองหรอื
เปลา่ ทตี่ อ้ งกลายเป็ นคนไปนอนเอาหนา้ แนบฟตุ บาทแบบนัน้

“เชยี่ มมี งึ มตี นี เหมอื นกนั กลวั เชย่ี ไรวะ ถบี แมง่ ใหค้ วา่ ” เพยี วยงั คงพดู ตอ่

แตต่ อนนม้ี นั ดอู ารมณ์เย็นขน้ึ มาบา้ งแลว้

“มงึ ดกู ดู ว้ ย ไอเ้ ชย่ี ใครจะไปกลา้ วะ สมู ้ นั มนั กต็ อ่ ยกหู นา้ แหกส”ิ เขาบน่
ขาๆ

“มงึ นตี่ อ้ งอยตู่ ดิ เพอ่ื นไวเ้ ลยนะ มอี ะไรจะไดช้ ว่ ยกนั ได ้ เชยี่ ไรวะ มนั จะดา่
แมอ่ ยลู่ ะ มงึ กย็ นื เฉ๊ย” มนั บน่

“มงึ ดคู นทเี่ หลอื กอ่ น ไป๋ เงย้ี วา่ นเงยี้ แตล่ ะคนแมง่ โคตรเนริ ด์ มแี คไ่ ออ้ ฐิ
อกี คนแหละทดี่ จู ะนักเลงหน่อย” เขาพดู ขาๆ

“เออ งนั้ มอี ะไรมงึ กเ็ รยี กกลู ะกนั เอามอื ถอื มงึ มาด๊”ิ มนั พดู พรอ้ มสง่ มอื มา
เขาซงึ่ ขบั รถอยกู่ ไ็ ดแ้ ตค่ วักมอื ถอื สง่ ใหไ้ อเ้ พยี วไปแบบงงๆ

“นก่ี เู มมเบอรก์ ไู วใ้ หล้ ะ มงึ กด emergency call นะ เบอรก์ อู ยเู่ บอรแ์ รกเลย มี
อะไรโทรมากร๊งิ เดยี ว เดย๋ี วกมู ากระทบื ให”้ มนั สง่ มอื ถอื กลบั คนื มาให ้

“เออๆ ขอบคณุ หวะ เหมอื นพวกรบั จา้ งทวงหนเ้ี ลย ฮา่ ฮา่ ฮา่ ” ไอเ้ พยี วนด่ี ู
ทา่ ทางจะเป็ นคนรกั เพอ่ื นใชไ้ ดเ้ ลย

“จา้ งกกู ็รับนะ กไู มเ่ รอื่ งมาก” มนั ตอบมาแบบขาๆ

“แลว้ ทาไมมงึ ถงึ เกง่ จงั เลยวะ กเู หน็ ตอนมงึ หลบหมดั มนั แลว้ ถบี นแี่ มง่ แป๊ บ
เดยี วเอง โคตรเร็วเลย” เขาถามอยา่ งสงสยั

“ออ๋ ทบี่ า้ นกเู ป็ นคา่ ยมวยหวะ”

นายพนิ ตา้
ตอนที่ 27 : ไอตมิ วนลิ า

เขาพาไอเ้ พยี วมาสง่ ทค่ี ณะเป็ นทเี่ รยี บรอ้ ย
เขาจอดรถรออยทู่ ล่ี านจอดรถของคณะวศิ วกรรมศาสตรร์ อมนั ลงไปทาธรุ ะ
อยา่ งเงยี บๆ เขายนื ยนั วา่ จะลงไปเป็ นเพอื่ นแตม่ นั กบ็ อกใหเ้ ขารออยทู่ น่ี ่ี เขาขเี้ กยี จ
ตอ่ ความยาวสาวความยดื ก็เลยเอามอื ถอื มาน่ังกดรอมนั เงยี บๆ

ความจรงิ ไอเ้ พยี วนกี่ ็เหมอื นอยใู่ นกลมุ่ เดยี วกบั พวกเขากลายๆ เหมอื นกนั
ทกุ วันนต้ี อนไปเรยี น เขากจ็ ะน่ังกนิ ขา้ วกบั ไป๋ วา่ น อฐิ แลว้ กเ็ พยี วเป็ นหลกั
สว่ นใหญก่ ็อยคู่ ณะวทิ ยบ์ า้ ง คณะวศิ วะบา้ ง แลว้ แตว่ า่ วนั นัน้ เสยี งสว่ นใหญเ่ รยี นอยู่

ทตี่ กึ ไหน ถา้ เป็ นวันทเ่ี รยี นเลคเชอรห์ ลกั ๆ สว่ นใหญก่ จ็ ะอยกู่ นั ทคี่ ณะวทิ ย์ แตถ่ า้
วันไหนมเี รยี นฟิสกิ สก์ บั แลปฟิสกิ สก์ ็จะยา้ ยไปสงิ สถติ กนั ทคี่ ณะวศิ วะแทน

สว่ นใหญเ่ ขาจะสนทิ กบั ไป๋ และวา่ นมากกวา่

ไป๋ เวลาอยใู่ นกลมุ่ จะเป็ นคนชอบตหี นา้ บดู ตลอดเวลา และปากมนั ก็หมา
มาก แตม่ นั จะหมากบั คนสนทิ เทา่ นัน้ ถา้ มนั ไมส่ นทิ มนั กจ็ ะทาตวั เหนิ หา่ งมาก ไป๋
นเี่ ป็ นคนทโี่ คตรเขา้ ใจยากและมกี าแพงสงู สดุ ๆ แตพ่ อสนทิ กนั มากขนึ้ แลว้ กจ็ ะเรม่ิ
โดนมนั ดา่ ตามนสิ ยั มนั แตไ่ ป๋ นถี่ อื วา่ เป็ นคนทฉ่ี ลาดมากๆ เขากร็ จู ้ กั กบั เพอ่ื นที่
เรยี นหมอหลายคนแตไ่ มม่ ใี ครฉลาดเทา่ นเ้ี ลย วนั กอ่ นมนั หลบั ในคาบเคมแี ลว้
อาจารยด์ นั ควชิ ตอนทา้ ยคาบ แทนทม่ี นั จะทาไมไ่ ด ้ แตม่ นั กลบั ทาไดห้ มดเลย เขา
เสยี อกี ทตี่ อ้ งใหม้ นั ชว่ ยสอนวา่ ตอ้ งคดิ ยงั ไงถงึ จะทาได ้

สว่ นไอเ้ พยี วกบั ไอว้ า่ นนมี่ ลี กั ษณะคลา้ ยๆ กนั

คอื ดภู ายนอกแลว้ จะคอ่ นขา้ งเป็ นคนสนุกสนาน รา่ เรงิ และก็อธั ยาศยั ดี แต่
ลคุ ภายนอกจะตา่ งกนั หน่อย วา่ นนเี่ ป็ นแนวหนุ่มสไตลเ์ กาหลี หนา้ ใสๆ ตวั ขาวๆ
ปากหวาน เจา้ ชู ้ ชอบทาตาระรกิ ระรเ้ี รยี่ ราดกบั ผหู ้ ญงิ ไปทั่ว สว่ นไอเ้ พยี วนเี่ ป็ น
เหมอื นพวกแบดบอยหน่อย หนา้ ขาวคว้ิ เขม้ ใสต่ มุ ้ หรู ปู ไมก้ างเขน ชอบเทย่ี ว
กลางคนื กนิ เหลา้ เขา้ ผับ แลว้ บางทกี ห็ วิ้ ผหู ้ ญงิ กลบั มานอนหอดว้ ยกนั

สว่ นไออ้ ฐิ ไมต่ อ้ งไปสนใจมนั มาก พดู แลว้ ยงั เซง็ ไมห่ าย คนื นมี้ นั ไดอ้ ยกู่ บั
ไป๋ สองคนเนยี่ นถ่ี า้ คนทจี่ น้ิ มนั กบั ไป๋ ตามเพจแฟนคลบั ไดร้ วู ้ า่ คนื นม้ี นั จะไดอ้ ยใู่ น
หอ้ งกบั ไป๋ สองตอ่ สองเนย่ี ตอ้ งกร๊ดี กนั จนหมดเสยี งแน่ (พดู แลว้ กห็ งุดหงดิ ชะมดั )

“เสร็จแลว้ ”
ไอเ้ พยี วพดู พรอ้ มกบั เปิดประตแู ละกา้ วขาขนึ้ มานั่งบนรถ โฟคหลดุ ออกจาก
ภวงั คท์ ม่ี นั แตค่ ดิ อะไรไปเรอ่ื ยเป่ือยเมอ่ื ครู่ และเปลย่ี นเกยี รเ์ หยยี บคนั เรง่ มงุ่ หนา้
ตรงสหู่ อของเขา
“เดย๋ี วแวะไปหอ้ งกแู ป๊ บนงึ นะ เดย๋ี วกทู าแผลใหก้ อ่ น”
เขาพดู พรอ้ มกบั ขบั รถมงุ่ หนา้ ไปยงั หอของเขา โฟคพกั อยตู่ รงหอพกั ตรง
ถนนตดิ กบั มหาวทิ ยาลยั นเ่ี อง ขบั รถหา้ นาทกี ็ถงึ

“เฮย้ ไมต่ อ้ งกไ็ ด”้ มนั ตอบแบบเกรงใจ
“ไดไ้ งวะ มงึ ชว่ ยกไู วน้ ะเวย้ ”
“เชยี่ แผลนดิ เดยี วเอง เดย๋ี วกห็ าย”
“เออ ขอกดู นู ดิ นงึ กจู ะไดส้ บายใจ ลา้ งแผลแป๊ บเดยี วก็เสร็จ”
“ตามใจมงึ ละกนั ”

มนั ตอบพรอ้ มกบั ยกั ไหลน่ อ้ ยๆ ไอเ้ พยี วจะไปปฏเิ สธไดย้ งั ไงกนั เพราะ
ตอนนโี้ ฟคเลย้ี วรถเขา้ มาจอดทหี่ อของเขาเป็ นทเี่ รยี บรอ้ ยแลว้

“รกหน่อยนะ”

โฟคพดู พรอ้ มกบั เปิดประตใู หก้ บั แขกทมี่ ายงั หอ้ งของเขา เขาเบยี่ งตวั ให ้
คนตรงหนา้ เดนิ เขา้ มากอ่ นจะปิดประตลู ง มนั ถอดรองเทา้ วางบนชนั้ ตามเขากอ่ นจะ
รอใหเ้ ขาเดนิ นาไปยงั สว่ นขา้ งใน

“ไหนมงึ บอกวา่ เป็ นไมเ่ ยอะไงวะ”

เขาบน่ แบบรสู ้ กึ ผดิ ทนั ทที เ่ี ดนิ เขา้ มาในหอ้ งทม่ี แี สงสวา่ งๆ ชดั เขากแ็ ทบ
ไมต่ อ้ งบอกเลยวา่ แผลมนั ใหญไ่ หม แกม้ มนั เขยี วขนึ้ เป็ นรอยชา้ ขอบปากกย็ งั มี
เลอื ดซมึ ๆ ออกมาไมห่ ยดุ นถี่ า้ ไมไ่ ดม้ าหอกค็ งไมเ่ หน็ ชดั ๆ ขนาดน้ี เพราะตอนอยู่
ในรถกม็ แี ตไ่ ฟสลวั ๆ

“จ๊บิ จอ๊ ยน่า แผลแคน่ เ้ี อง”

เขาปลอ่ ยใหม้ นั พดู ขณะทห่ี นั มารอ้ื กลอ่ งปฐมพยาบาลทซี่ อื้ ตดิ ไวม้ าตงั้ แต่
ยา้ ยเขา้ มาอยใู่ นหอ เคยทาแผลกแ็ ตพ่ วกหกลม้ ถลอก อบุ ตั เิ หตุ ไมเ่ คยตอ้ งมาทา
ใหแ้ ผลชกตอ่ ยแบบนสี้ กั ที

พอไดพ้ จิ ารณาใบหนา้ มนั ใกลๆ้ ก็ไดร้ วู ้ า่ มนั ไอเ้ พยี วนกี่ ห็ นา้ ตาดไี มใ่ ชย่ อ่ ย
เลย หนา้ มนั แบบ อธบิ ายยงั ไงดนี ะ แบดบอย คอื มองดจู ะรสู ้ กึ วา่ คนนเ้ี สอื ผหู ้ ญงิ
วันไนทส์ แตน ไมร่ กั ใครจรงิ นคี่ อื ความรสู ้ กึ ทไ่ี ดจ้ ากการมองหนา้ เฉยๆ นะ หนา้ มนั

เจา้ ชอู ้ ะ อาจเป็ นเพราะควิ้ ทปี่ ลายชข้ี นึ้ หรอื ไมก่ ็เป็ นเพราะดวงตาเป็ นประกายวบิ วบั
ของมนั พอเอามาผสมรวมกนั เป็ นตวั มนั ไอเ้ พยี วจงึ กลายดเู ป็ นโคตรพอ่ โคตรแม่
เสอื ผหู ้ ญงิ เลย

“เชยี่ ทาไมรสชาตแิ มง่ เชย่ี งว้ี ะ”

ไอเ้ พยี วแทบจะสาลกั น้ายาบว้ นปากทโ่ี ฟคสง่ ใหม้ นั ไปบว้ น มนั เป็ นน้ายาฆา่
เชอ้ื พวกทท่ี นั ตแพทยใ์ ชใ้ นการทาความสะอาดแผลในชอ่ งปาก

“รสชาตกิ เ็ ป็ นเงย้ี แหละ มนั จะหอมอรอ่ ยเป็ นไอตมิ วนลิ าไดไ้ งวะ” เขาตอบ
ไปเรอื่ ย

“นั่งเฉยๆ อยา่ ยกุ ยกิ ” เสยี งของโฟคเอย่ บน่ ขณะทกี่ าลงั จะเชด็ ทาความ
สะอาดแผลให ้

“...”

ตอนแรกเพยี วก็เบย่ี งตวั หลบๆ เพราะไมอ่ ยากใหค้ นตรงหนา้ ทาแผลให ้ แต่
พอเหน็ วา่ มนั ดตู งั้ ใจและรสู ้ กึ ผดิ มนั กเ็ ลยไดแ้ ตน่ ่ังนง่ิ ปลอ่ ยใหไ้ อว้ า่ ทที่ นั ตแพทย์
เทยาจัดยายกุ ยกิ ไปเรอ่ื ย เพอื่ จดั การกบั แผล ความจรงิ เพยี วกม็ แี ผลจากการชก
ตอ่ ยจนชนิ ตงั้ แตเ่ ดก็ พอ่ จบั เขาฝึกมวยเหมอื นเป็ นการสอนกฬี าประเภทหนง่ึ โดน
ตอ่ ยตาบวมแทบปิดก็เคยมาแลว้ เอาอะไรกบั แคแ่ ผลตรงปากเลก็ ๆ นี่

“ปวดหรอื เปลา่ ”

โฟคเอย่ ถามขณะทเี่ ชด็ แผลใหเ้ พยี วไปดว้ ย เขาเชด็ ทาความสะอาดแผล
จากบรเิ วณปากภายนอกไดไ้ มม่ ากนัก แผลสว่ นทเี่ ลอื ดออกจรงิ ๆ น่าจะมาจากดา้ น
ในปากมากกวา่ แตส่ ารวจเบอ้ื งตน้ แลว้ ฟันกไ็ มไ่ ดม้ ปี ัญหาอะไร มแี คเ่ ลอื ดซมึ
ออกมาทลี ะนอ้ ยๆ เทา่ นัน้

“นดิ หน่อยหวะ”

“แป๊ บ” เขาพดู พรอ้ มกบั สง่ ยาแกป้ วดใหม้ นั สองเม็ด มนั ก็ควา้ ไปโยนเขา้
ปากและกนิ น้าตามอยา่ งวา่ งา่ ย

“แลว้ นมี่ งึ จะกลบั หอเลยเปลา่ เดย๋ี วกจู ะไดไ้ ปสง่ ” โฟคพดู ขน้ึ พรอ้ มกบั หยบิ
กญุ แจรถ ไอเ้ พยี วไมม่ รี ถ เขาคงตอ้ งไปสง่ มนั ทหี่ อ

“เดย๋ี วกลู องโทรหาเพอ่ื นทหี่ อในกอ่ น พอดคี นื นก้ี คู งกลบั หอไมไ่ ด”้ มนั พดู
พรอ้ มทาทา่ หยบิ โทรศพั ท์

“อา๊ ว ทาไมวะ” เขาถามออกไปแบบงงๆ

“พอดกี บู อกเมทไวว้ า่ คนื น้ีกจู ะไปเขา้ คา่ ย เมทกเู ลยเอาแฟนมานอนดว้ ย”

อมื มมมม ทา่ ทางมนั ดเู ฉยๆ กบั เรอื่ งนม้ี าก ทา่ ทางมนั จะเจนโลกไมต่ า่ งจากทเ่ี ขา
คดิ ไวเ้ ลย

“มงึ นอนหอ้ งกกู ็ได ้ จะไปลาบากโทรหาคนอน่ื ดกึ ๆ ดน่ื ๆ ทาไม”
เขาตอบไปในทา้ ยทส่ี ดุ ความจรงิ มนั กน็ ั่งอยใู่ นหอเขาเนย่ี การจะใหม้ นั
ระเหจ็ ไปหาหอทอ่ี น่ื อยกู่ ็ดจู ะเป็ นคนแลง้ น้าใจ อยา่ งนอ้ ย มนั กช็ ว่ ยเขาไวว้ นั นี้
“ไดเ้ หรอวะ” มนั หนั มาถามแบบไมค่ อ่ ยมน่ั ใจเทา่ ไหร่ มนั อาจจะรสู ้ กึ วา่ มนั
กบั เขาก็ไมไ่ ดส้ นทิ กนั มาก
“ไดด้ ิ งนั้ เดย๋ี วกไู ปอาบน้ากอ่ นละกนั แลว้ เดย๋ี วกมู าหาชดุ นอนให”้
โฟคพดู อยา่ งวา่ ง่าย กอ่ นจะทจี่ ะเดนิ ไปหยบิ ผา้ ขนหนูแลว้ เดนิ เขา้ หอ้ งน้า
ไป ความจรงิ วันนเ้ี ขาขบั รถไกลทงั้ เชา้ และดกึ แถมทากจิ กรรมตลอดวนั ดว้ ย เขา
ทงั้ เหนยี วตวั ทงั้ รสู ้ กึ งว่ งเตม็ ที

เขาออกมากเ็ จอไอเ้ พยี วกาลงั นั่งรอจะเขา้ หอ้ งน้าตอ่ จากเขาอยู่ โฟคเดนิ
ไปหยบิ ผา้ ขนหนูและเสอื้ ยดื กางเกงขาสนั้ สง่ ใหม้ นั เอาไปเปลย่ี น ขนาดตวั เขากบั
มนั หา่ งกนั ไมม่ าก คงใสก่ นั ไดพ้ อดี มนั ตอบขอบคณุ เขามาคาหนงึ่ ก็จะรบั ของเดนิ
เขา้ ไปอาบน้า โฟคทง้ิ ตวั ลงนอนบนเตยี งฝ่ังหนงึ่ และเหลอื ทสี่ ว่ นทเี่ หลอื ไวใ้ หก้ บั
อกี ฝ่ าย เขาหยบิ มอื ถอื ขน้ึ มาเลน่ ไปเรอื่ ยเป่ือย

“โฟค กใู สช่ ดุ มงึ ไมไ่ ดห้ วะ”

เสยี งของไอเ้ พยี วดงั ขน้ึ หลงั จากเสยี งเปิดประตหู อ้ งน้าเพยี งเลก็ นอ้ ย เขา
เงยหนา้ ขนึ้ ไปมองตามตน้ เสยี งแลว้ กถ็ งึ กบั ตอ้ งกลนื น้าลายกอ้ นใหญ่ รสู ้ กึ ตวั มนั

รอ้ นขนึ้ มาอยา่ งบอกไมถ่ กู ชอบกล

ไอเ้ พยี วอยใู่ นสภาพเปลอื ยทอ่ นบนและมผี า้ ขนหนูผนื ไมใ่ หญค่ าดทอ่ นลา่ ง
ไวเ้ กอื บถงึ เขา่

ราวกบั โลกจะหยดุ หมนุ ไปขณะหนง่ึ สายตาของพวกเขาทที่ อดมาซง่ึ กนั ตก
อยทู่ า่ มกลางความเงยี บโดยมไิ ดน้ ัดหมาย

นายพนิ ตา้
ตอนที่ 28 : ไมก้ างเขน

โฟคประมาณขนาดตวั ไอเ้ พยี วผดิ ไปพอสมควรเพราะมนั ดซู อ่ นรปู กวา่ ทค่ี ดิ
รา่ งกายของเพยี วสวยมาก แผน่ อกของมนั ขา้ งหนง่ึ สกั เป็ นลายอะไรสกั อยา่ ง
เหมอื นกราฟฟิกพระอาทติ ยส์ แี ดงสลบั กบั เขยี ว ตดั กบั สผี วิ ทข่ี าวสะอาดของมนั
อยา่ งพอเหมาะพอควร เพยี วไมใ่ ชพ่ วกเลน่ กลา้ มจนตวั หนาป้ึก แตเ่ ป็ นคนทอ่ี อก
กาลงั กายจนหนุ่ ลนี สวยไดร้ ปู มากกวา่ หนา้ ทอ้ งของมนั ราบจนแสดงกอ้ นเนอื้ หก
กอ้ นออกมาจางๆ ภายใตเ้ อวทเ่ี วา้ เขา้ มาหน่อยจากไหลแ่ ละอกทข่ี ยายออกในชว่ ง
บน เขาพยายามจะหยดุ สายตาของเขาแตม่ นั กห็ ยดุ ไดอ้ ยา่ งยากยงิ่ หนา้ ทอ้ งของ
ไอเ้ พยี วสวยมาก และทสี่ าคญั มนั คาดผา้ ขนหนูไวต้ า่ มาก หนา้ ทอ้ งชว่ งลา่ งถดั จาก
สะดอื ลงไปเผยออกมานอกผา้ ขนหนูเกอื บคบื ได ้ รอยคอดรปู ตวั วชี ดั สวยช้ี
ทอดสายตาไปยงั ผา้ ขนหนูผนื นอ้ ยทปี่ ิดบงั ความเป็ นชายของมนั ไวอ้ ยา่ งหมนิ่ เหม่

เพยี วยนื ทอดมองเขาดว้ ยสายตาทอี่ ธบิ ายไดย้ าก

แตอ่ ยา่ งหนงึ่ ทส่ี มั ผสั ไดค้ อื มนั ไมไ่ ดเ้ ขนิ อายแมแ้ ตน่ อ้ ย ตรงกนั ขา้ มกบั ตวั
เขาทผ่ี วิ หนา้ แทบจะรอ้ นเป็ นไฟ โครงหนา้ ของไอเ้ พยี วหลอ่ แบบตวั รา้ ย มนั ไมใ่ ช่
คนหลอ่ แบบพระเอกละครสไตลว์ ยั ใสหรอื พระเอกเกาหลแี สนนุ่มนวล แตม่ นั ดู
เหมอื นแบบพวกตวั รา้ ยในละครหลงั ขา่ วทพี่ รอ้ มจะทาทกุ อยา่ งใหไ้ ดอ้ ยา่ งทตี่ น
ตอ้ งการ

คว้ิ เขม้ ของมนั ทย่ี กปลายขน้ึ ทาใหม้ นั ดเู จา้ เลห่ แ์ ละรา้ ยขนึ้ มาก โครงหนา้
เรยี วเมอ่ื ประกอบกบั จมกู ทเี่ ชดิ ขนึ้ และดวงตาทเี่ ป็ นประกายอยตู่ ลอดเวลาก็แทบจะ
ทาใหค้ นมองกลายสภาพเป็ นเทยี นไขโดนไฟลนไดอ้ ยา่ งไมย่ ากเย็น

เพยี วยนื มองมาทเ่ี ขาอยา่ งไมอ่ าทรรอ้ นใจใดๆ ทงั้ สนิ้ ผา้ ขนหนูทเี่ ขาสง่ ให ้
ไปดเู หมอื นจะผดิ ขนาด ไมใ่ ชผ่ า้ เชด็ ตวั แตด่ เู หมอื นจะเป็ นผา้ เชด็ ผม ซง่ึ มนั กย็ งั จะ
คาดเอวออกมาไดอ้ ยา่ งไมส่ ะทกสะทา้ น ความยาวของผา้ เกอื บสองคบื นั่นหมน่ิ
เหมต่ อ่ การเปิดเผยเรอื นกายอยา่ งหนไี มไ่ ดเ้ ลย แคม่ นั ขยบั ขาผดิ ไปจงั หวะเดยี ว
สายตาของเขากอ็ าจจะตอ้ งไปพานพบกบั “อะไร” ทส่ี ามารถเรง่ อณุ หภมู ขิ อง
ผวิ หนา้ ของเขาใหพ้ งุ่ ทะลปุ รอทไดอ้ ยา่ งไมอ่ าจตา้ นทาน

‘เชย่ี ’

โฟคไดแ้ ตอ่ ทุ านในใจพรอ้ มกบั รบี กม้ หนา้ งุดๆ เมอื่ รสู ้ กึ ตวั วา่ เผลอจอ้ งมอง
ไอเ้ พยี วนานเกนิ ไปแลว้ เขารบี กลุ กี จุ อลกุ ขนึ้ ไปหาเสอ้ื ตวั ทใี่ หญก่ วา่ นี้ กางเกงท่ี
ใหญก่ วา่ นม้ี าใหม้ นั เขารสู ้ กึ วา่ หนา้ ตวั เองรอ้ นผา่ วอยา่ งรสู ้ กึ ได ้ เขาพยายามขม่ ใจ
และสหี นา้ ตวั เองใหเ้ ป็ นปรกตทิ ส่ี ดุ แตก่ ็คอ่ นขา้ งรตู ้ วั วา่ คงไมค่ อ่ ยมดิ ชดิ นัก ผชู ้ าย
ตรงหนา้ ของเขานเ่ี ป็ นคนทแ่ี รงดงึ ดดู ทางเพศสงู มากอยา่ งรา้ ยกาจ

เขาปิดจอโทรศพั ทแ์ ละพลกั ตวั มาอกี ดา้ นพรอ้ มขม่ ตาใหห้ ลบั ทนั ที เสยี ง
ไอเ้ พยี วทก่ี ลบั มาจากหอ้ งน้าอกี ครงั้ ถามวา่ ปิดไฟเลยไดไ้ หม เขาก็ไมต่ อบแกลง้
ทาเป็ นหลบั ไป เมอ่ื มนั เขาไมต่ อบมนั ก็ปิดไฟหอ้ ง อกี ชวั่ อดึ ใจเดยี ว เขากร็ สู ้ กึ วา่
รา่ งกายของมนั แทรกตวั เขา้ มาในผา้ หม่ ทม่ี อี ยใู่ นหอ้ งเพยี งผนื เดยี วในหอ้ งอยา่ ง
นุ่มนวล

หอ้ งสเี่ หลย่ี มอนั มดื มดิ ตกอยใู่ นความเงยี บ

อณุ หภมู ทิ ร่ี อ้ นฉ่าบนผวิ หนา้ เมอ่ื กท้ี าใหโ้ ฟคตดั สนิ ใจทอ่ี ยภู่ ายใตค้ วาม
เงยี บและรบี ลว่ งเขา้ นทิ รารมณไ์ ปใหไ้ วทส่ี ดุ เขาไมอ่ าจเดาไดว้ า่ คนตรงหนา้ เขา
กาลงั คดิ อะไรอยู่ เขารเู ้ พยี งแตว่ า่ บรรยากาศมนั ดอู บอวลไปดว้ ยความรสู ้ กึ แปลกๆ
ชอบกล

เพยี วเป็ นคนทแี่ ทบจะไมอ่ ยใู่ นภาพจาของเขาเลย

ไป๋ คอื คนแรกทเ่ี ขามองหา วา่ นคอื คนสนทิ ทร่ี องลงมา อฐิ คอื คนทเ่ี ขาลอบ
มองอยา่ งไมพ่ อใจอยบู่ อ่ ยครงั้ แตค่ าถามคอื เพยี วคอื ใคร? เขาแปะป้ายไวแ้ ค่
วา่ เพยี วกค็ อื เพอ่ื นสนทิ ของอฐิ เทา่ นัน้ มงั้ ทเี่ ป็ นภาพจาของเขา

ถา้ ไมม่ คี า่ ย กค็ งไมม่ มี นั ทเ่ี ป็ นสตาฟ
ถา้ ไมม่ กี ารแขง่ ขนั โรบอต กค็ งไมม่ กี ารเดนิ ทาง
ถา้ ไมม่ ไี อม้ อไซคจ์ อมกวนสน้ ตนี นั่น กค็ งไมม่ แี ผล
และถา้ ไมม่ แี ผล ก็คงไมม่ ที นี่ ่ี ตอนน้ี เวลาน้ี

ถา้ ไมม่ อี ะไรตา่ งๆ มากมาย เพยี วกค็ งเป็ นแคใ่ ครสกั คนหนง่ึ ทถี่ งึ แมว้ า่ จะ
เจอหนา้ กนั ทกุ วนั แตเ่ ขากแ็ ทบไมเ่ คยสนใจ เขาไมร่ ดู ้ ว้ ยซา้ วา่ บา้ นมนั อยไู่ หน หอ
มนั ชอ่ื อะไร เขารแู ้ คว่ า่ มนั เป็ นเสอื ผหู ้ ญงิ ชอบไปเทยี่ วกลางคนื และกลบั มาพรอ้ ม
กบั เพอื่ นรว่ มเตยี งทไี่ มเ่ คยซา้ หนา้ กนั สกั คน

“เออ่ โฟค กถู ามอะไรหน่อยส”ิ
อกี ฝ่ ายถามขน้ึ ในความมดื ดว้ ยน้าเสยี งทด่ี จู ะเกรงๆ เขาอยนู่ อ้ ยๆ ตอนแรก
เขาตงั้ ใจวา่ จะไมต่ อบ แตส่ ดุ ทา้ ยก็เป็ นเขาเองทที่ นความเงยี บอยไู่ มไ่ หว
“ถามอะไรวะ”

“สญั ญากบั กกู อ่ นวา่ ถา้ กถู ามแลว้ จะไมโ่ กรธก”ู
“กเู ดาคาถามออกเลย”

“มงึ ชอบผชู ้ ายเหรอ” เสยี งนัน้ เอย่ ถามเจา้ ของเตยี งทก่ี าลงั นอนเงยี บอยอู่ กี
ฝ่ ายหนง่ึ

“ทาไมวะ”
“เมอื่ เชา้ ทม่ี งึ บอกวา่ มงึ เคยเขยี นนยิ าย”

“...”

“กลู องเอาชอ่ื มงึ ไปเสจิ ดเู ผอื่ จะเจอนยิ ายทม่ี งึ แตง่ กเู จอกเ็ ลยไดล้ องอา่ นดู
แตม่ นั เป็ นนยิ าย เออ่ ...วาย”

“...”

“เฮย้ แตก่ ไู มไ่ ดร้ ังเกยี จหรอื มปี ัญหาอะไรนะเวย้ กกู แ็ คอ่ ยากร”ู ้

“...”

“มงึ ไมต่ อ้ งบอกก็ไดถ้ า้ มงึ ไมส่ บายใจ”

“อมื กชู อบผชู ้ าย”

เสยี งนัน้ ตอบกลบั มาในทา้ ยทสี่ ดุ แลว้ บทสนทนาของทงั้ คกู่ จ็ บลงไปอยา่ ง
กะทนั หนั ตา่ งฝ่ ายตา่ งจมดงิ่ ลงในความมดื มดิ ของความเงยี บในราตรนี ี้

แตย่ ังไมท่ นั ทเ่ี ขาจะหายตาสวา่ งจากภาพรา่ งกายของอกี คน

โฟคกร็ สู ้ กึ เหมอื นอกี ฝ่ ายคอ่ ยๆ ขยบั ตวั เขา้ มาใตผ้ า้ หม่ นที่ ลี ะนอ้ ย และอกี
ไมก่ อ่ี ดึ ใจตอ่ มา มอื ของอกี คนกค็ วา้ สะเปะสะปะมาทมี่ อื เขา เขารสู ้ กึ เหมอื นมแี รง
บบี เบาๆ มาจากอกี ทางหนง่ึ แตเ่ ขากไ็ มไ่ ดส้ ะบดั มอื ออกแตอ่ ยา่ งใด โฟคเขา้ ใจวา่
อกี ฝ่ ายละเมอ และนั่นกด็ เู ป็ นการเขา้ ใจผดิ อยา่ งมหนั ตท์ เี ดยี ว

กร๊ กิ

เสยี งโคมไฟบนหวั เตยี งดงั ขนึ้ เบาๆ พรอ้ มกบั ไฟแสงสสี ม้ ทสี่ วา่ งขน้ึ จน
พอจะทาใหเ้ หน็ ภาพในหอ้ งไดอ้ ยา่ งรางๆ อยา่ งนอ้ ยกส็ หี นา้ ของทงั้ สองฝ่ ายใน
เวลานี้

เพยี วดนั ตวั เองขนึ้ พรอ้ มกบั เออื้ มมอื ไปเปิดโคมไฟตรงหวั เตยี งทอ่ี ยฝู่ ั่งโฟค

เมอื่ เสยี งไฟฉายออกมา พวกเขาทงั้ คกู่ พ็ บวา่ ใบหนา้ ของพวกเขาหา่ งกนั อยเู่ พยี ง
แคไ่ มถ่ งึ คบื เลย

ขอ้ แรกคอื เขาไมร่ วู ้ า่ มนั เปิดไฟหวั เตยี งในเวลานเี้ พอื่ อะไร

ขอ้ สองคอื เขาไมร่ วู ้ า่ สายตาทกี่ าลงั ทอดมาเขาในเวลานแี้ ปลความไดว้ า่
อยา่ งไร

และขอ้ สามคอื เขาไมร่ วู ้ า่ ทาไมมนั จงึ ยังจบั มอื เขาอยู่

ไอเ้ พยี วหลอ่ มาก...

มนั เป็ นคนหนา้ คม ผวิ ขาว ตดั กบั ควิ้ สเี ขม้ ตรงปลายควิ้ ของมนั ชข้ี นึ้ จนทา
ใหห้ นา้ ของมนั ดเู ป็ นคนเจา้ เลห่ ผ์ สมแกมโกงนดิ ๆ ตมุ ้ หรู ปู ไมก้ างเขนของมนั สน่ั
ไหวนอ้ ยๆ ยวั่ เยา้ กบั แสงไฟทส่ี อดมาอยา่ งสลวั ๆ ในหอ้ งรโหฐานน้ี ทรงหนา้ ของ
มนั เรยี วไดร้ ปู รับกบั ปากสชี มพเู รอื่ ทไ่ี มร่ วู ้ า่ เป็ นเพราะเลอื ดและรอยแผลของวนั น้ี
หรอื เปลา่

แตไ่ มม่ อี ทิ ธพิ ลใดรา้ ยแรงไปกวา่ ดวงตาคนู่ ัน้ อกี แลว้

สายตาของมนั เหมอื นเปลวไฟรอ้ นแรงทจี่ ะเผาคนตรงหนา้ ใหม้ อดไหมไ้ ป
ดว้ ยความรสู ้ กึ ทส่ี น่ั อยใู่ นอกเชน่ น้ี ใจของโฟคเตน้ ไมเ่ ป็ นจงั หวะ ใบหนา้ ของเขา

รอ้ นจนเดาไดเ้ ลยวา่ ตอนนมี้ นั ตอ้ งแดงเขม้ จนกลายเป็ นลกู ตาลงึ สกุ ไปแลว้ เขา
เหมอื นโดนสายตาคนู่ ัน้ สะกดไว ้ มนั ทัง้ ออ้ นวอน หยอกเยา้ ยวั่ ยวน และเหมอื นคา
เชญิ ใหเ้ ขา้ ไปในโลกทแี่ สนรอ้ นแรงของมนั อยา่ งไมร่ จู ้ บ

เขาไมส่ ามารถละสายตาจากดวงตาตรงหนา้ นไ้ี ด ้

โฟครสู ้ กึ เหมอื นตวั เองหมดสน้ิ แรงกาลงั แมก้ ระทัง่ จะเปิดปากพดู ประโยค
ใดออกไป เขารสู ้ กึ มวนทอ้ งแบบอธบิ ายไมถ่ กู แถมรสู ้ กึ วา่ ยงั จะหายใจไมค่ อ่ ยทว่ั
ทอ้ งอกี ดว้ ย ภาษาเรยี กรอ้ งทไ่ี รเ้ สยี งนท้ี าเอารา่ งกายเขารวนไปหมดเลย

ยงั ไมท่ นั ไดเ้ อย่ คาใดออกไป

ปากไดร้ ปู ของคนตรงหนา้ กต็ รงเขา้ บดขยปี้ ากรปู กระจับอกี ฝ่ังหนง่ึ ราวกบั จะ
เผยอไวร้ ออยกู่ อ่ นแลว้ รสชาตขิ องเลอื ดยงั คละคลงุ ้ อยใู่ นปากของอกี ฝ่ ายจนเขา
รสู ้ กึ ถงึ รสชาตขิ องอกี ฝ่ ายได ้ เขาเองกต็ อบไมถ่ กู วา่ ทาไม เพยี งแตร่ วู ้ า่ เขาผงกตวั
ขน้ึ เลก็ นอ้ ยเพอื่ ตอบรบั กบั การเดนิ ทางมาถงึ ของคนตรงหนา้ นี้

เพยี วลว่ งล้าอาณาเขตเขา้ มาทาความรจู ้ กั และชมิ รสชาตขิ องเขาอยา่ งออก
รส ลนิ้ ของมนั ราวกบั การเดนิ ทางทหี่ วิ กระหายและรมิ ฝี ปากของเขาเป็ นเพยี งน้า
เพยี งแกว้ เดยี วทตี่ งั้ สถติ อยกู่ ลางทะเลทรายฉันนัน้ จมุ พติ ของมนั เหมอื นมแี รง
ดงึ ดดู มหาศาลทสี่ บู แรงขดั ขนื ตอ่ ตา้ นของเขาออกไปจนหมดสน้ิ อยา่ วา่ แตจ่ ะออก
แรงผลกั มนั ใหอ้ อกไปไกลจากรา่ งกายของเขา แคก่ ารหายใจอยา่ งถกู จงั หวะ
สาหรบั เขาในเวลานมี้ นั ยงั ทาไดอ้ ยา่ งยากยง่ิ โฟคไดแ้ ตห่ อบออ่ นๆ เมอ่ื ปากคนู่ ัน้
ไดผ้ ละจากตวั เขาไป

“โฟคไมร่ งั เกยี จเพยี วใชไ่ หมครบั ”

นายพนิ ตา้
ตอนที่ 29 : กลอ่ งของขวญั

เขาไดแ้ ตก่ ม้ หนา้ งดุ อยา่ งไมร่ จู ้ ะตอบประโยคนัน้ ไปอยา่ งไรดี

เสยี งของมนั หวานและเตม็ ไปดว้ ยความออ้ นวอน เขากบั ไอเ้ พยี วเจอหนา้
กนั ก็คยุ กนั แบบหา่ มๆ เรยี กกนั กมู งึ แบบเพอื่ นผชู ้ ายปรกติ ความจรงิ เขากเ็ รยี กกมู งึ
กบั ทกุ คนยกเวน้ ไป๋ ไวค้ นหนงึ่ กเ็ ทา่ นัน้ ไอเ้ พยี วนี่กไ็ มใ่ ชข่ อ้ ยกเวน้ แตต่ อนนมี้ นั ใช ้
ชอ่ื เรยี กแทนตวั เองวา่ เพยี ว และเรยี กเขาวา่ โฟค แถมยงั ลงทา้ ยประโยควา่ ครับ
ดว้ ย อณุ หภมู ทิ ร่ี อ้ นผดิ ปรกตแิ ผไ่ ปตามผวิ หนา้ ของเขาอยา่ งไมอ่ าจหา้ มปรามได ้

“เพยี วถอื วา่ นโ่ี ฟคไมป่ ฏเิ สธนะ”

คนตรงหนา้ เขายม้ิ ตรงมมุ ปากพรอ้ มกบั สง่ รมิ ฝีปากคสู่ วยกลบั มาชมิ รสชาติ
ของเขาอกี ครงั้ เขาไดแ้ ตผ่ งกหวั รับการเคลอื่ นไหวทรี่ อ้ นแรงน่ันอยา่ งคนแทบจะ
หมดเรย่ี วแรง ลน้ิ ของมนั กวาดสะเปะมาตวัดกบั ลน้ิ ของเขาไมห่ ยดุ เขาแทบจะ
หมดลมหายใจเสยี ใหไ้ ด ้ มนั ทาราวกบั วา่ สามารถดดู พลงั ชวี ติ ของเขาผา่ นจมุ พติ
ของมนั ไปได ้

เพยี วเลอื่ นใบหนา้ ถดั ลงไปจากรมิ ฝีปากของเขาอยา่ งยั่วเยา้

มนั ซกุ ไซไ้ ปตามลาคอขาวสะอาดของเขาอยา่ งเชยี่ วชาญ มอื ของมนั ทงั้
สองขา้ งเลอื่ นขนึ้ ไปจบั แขนของเขาตรงึ ไวก้ บั เตยี งไวไ้ มใ่ หฝ้ ื นตวั หรอื ผลกั ดนั
รา่ งกายของเขาอกี ได ้ สภาพของมนั ตอนนกี้ าลงั ครอ่ มอยบู่ นรา่ งเขาและลม้ิ รสแทบ
จะทกุ อณูตารางนว้ิ บนรา่ งกายเขาอยา่ งไมร่ เู ้ หนอ่ื ย โฟคเหลอื บสตี าไปมองกพ็ บ
กบั รอยสกั รปู พระอาทติ ยแ์ ดงสดทส่ี อ่ งสวา่ งลอ้ แสงไฟจากโคมไฟอยกู่ ลางหอ้ ง
เสอื้ ของมนั หลดุ ไปอยขู่ า้ งเตยี งตงั้ แตเ่ มอ่ื ไหรก่ ็ไมร่ ู ้ เสอื้ ของเขาก็เชน่ กนั

“ออ้ื ออออ ออ้ื ออออ”

“ชอบเหรอครบั โฟค”

เสยี งของมนั เอย่ ถามขนึ้ เมอ่ื เสยี งครางอยใู่ นลาคอของเขาหลดุ ออกมานอก
รมิ ฝี ปากอยา่ งทสี่ ดุ จะฝื นกลนั้ ได ้ มนั เงยหนา้ ขนึ้ มาจากแผงอกของเขาราวกบั จะรอ
คาตอบ แตก่ ไ็ มม่ คี าใดหลดุ รอดออกไปนอกจากเสยี งลมหายใจผสมหอบของเขา
ทก่ี าลงั นอนอยเู่ บอื้ งลา่ งของราชสหี ท์ รี่ าวกบั กาลงั จะขยมุ ้ เหยอื่ ในเวลานี้

เมอ่ื เหน็ วา่ ไมต่ อบ เพยี วกก็ ม้ ลงชมิ รสชาตขิ องสชี มพรู ะเรอื่ นัน้ ตอ่ ไป

โฟคเผลอครางออกมาอยา่ งไมอ่ าจจะฝื นปฏกิ ริ ยิ าของรา่ งกายไดอ้ กี ตอ่ ไป
เขาเลอื่ นเอามอื ทงั้ สองขา้ งทเ่ี พง่ิ ถกู ปลอ่ ยเป็ นอสิ ระไปดนั ศรี ษะของไอส้ ตั วล์ า่ เนอ้ื
น่ันใหผ้ ละออกจากรา่ งกายเขาออกไป แตใ่ หต้ ายเถอะ นอกจากมอื ของเขาจะไม่
ขบั ไสไลส่ ง่ รสสมั ผสั ทคี่ นตรงหนา้ กาลงั ปรนเปรอใหเ้ ขาแลว้ มอื ทรยศคนู่ ัน้ ยงั

ประคองศรี ษะน่ันและลบู ไลไ้ ปตามเสน้ ผมทหี่ นาและนุ่มนวลนั่นอกี ดว้ ย

“ออ้ื ออออ เพยี ว ออื้ ออออ”

เสยี งผา่ นลาคอของเขาออกมาอยา่ งฟังไมไ่ ดศ้ พั ท์ มนั เงยหนา้ ขน้ึ มาดว้ ย
รอยยม้ิ แสนยวั่ ยวนพรอ้ มผละจากยอดปทมุ ถนั ของเขามาชมิ รสชาตริ มิ ฝี ปากของ
เขาอกี ชว่ั อดึ ใจหนงึ่ ได ้

เมอื่ สารวจรสชาตขิ องรมิ ฝี ปากของเขาจนพอใจมนั กก็ ลบั ไปยงั แผน่ อกของ
เขาอกี ครงั้ หนงึ่ รอบนโ้ี ฟคถงึ กบั ครางออกมาเสยี งดงั จนไมอ่ าจจะฝื นทนอกี ตอ่ ไป
ได ้ เขารบี เอามอื ทงั้ สองมาปิดปากไว ้ แตก่ ผ็ งกรา่ งกายขน้ึ รับไปกบั รอยขอกดั แบบ
ย่วั เยา้ นัน้ อยา่ งเตม็ ใจ เสยี งลมหายใจหอบสน่ั และแสบพรา่ ของคนทงั้ สองดงั
สลบั กนั ไปดงั จะหยอกเยา้ ลนั่ ไปทวั่ หอ้ งสเี่ หลย่ี มทบ่ี รรจคุ วามสขุ สมไวจ้ นแทบจะ
ระเบดิ ออกมาเสยี ใหไ้ ด ้

“เพยี วอยา่ ...”

เสยี งหา้ มของเขาไมเ่ ป็ นประโยชนอ์ นั ใดทัง้ สนิ้ เมอ่ื มอื ทแ่ี ขง็ แกรง่ และรอ้ น
รมุ่ ราวกบั คมี เหลก็ ตไี ฟนัน้ ดงึ ทงั้ กางเกงชนั้ นอกและชนั้ ในหลดุ ออกไปถงึ ปลายขา
ของเขาแคใ่ นชว่ งอดึ ใจเดยี ว

เขาเออ้ื มมอื ไปปิดสว่ นของรา่ งกายเขาไวด้ ว้ ยสญั ชาตญาณ แตค่ นตรงหนา้
ก็กม้ ลงจบู กบั มอื ทัง้ สองของเขาอยา่ งแผว่ เบา มนั ใชม้ อื คอ่ ยๆ เลอ่ื นมอื ทงั้ สองของ

เขาออกอยา่ งสภุ าพ ราวกบั ตอ้ งมนตส์ ะกดทไ่ี มอ่ าจขดั ขนื ได ้ โฟคทาไดแ้ ต่
ปลดปลอ่ ยรา่ งกายใหแ้ ตค่ นตรงหนา้ จะตดั สนิ ใจ

“เพยี วอยา่ ...”

แตเ่ พยี งยงั ไมท่ ันจะสนิ้ เสยี งดี โฟคกต็ อ้ งรอ้ งออกมาอยา่ งไมอ่ าจจะฝืน
กลนั้ ความรสู ้ กึ ได ้ เพยี วใชร้ มิ ฝีปากคนู่ ัน้ ทดลองรสชาตขิ องความเป็ นชายของโฟ
คไปอยา่ งเตม็ รัก โฟคพยายามใชม้ อื ดนั ศรี ษะคนตรงหนา้ ใหผ้ ละออกแตก่ ไ็ ดเ้ ป็ น
ประโยชนไ์ ม่ รา่ งบางสขี าวบรสิ ทุ ธน์ิ ัน้ บดิ ไปมาอยา่ งไมท่ านทนกบั รสชาตทิ ค่ี น
ตรงหนา้ มอบใหไ้ ดอ้ กี แลว้

“ชอบไหมครบั โฟค”

คนตรงหนา้ ถอนรมิ ฝี ปากออกและยกตวั ขน้ึ มาขบตงิ่ หขู องเขาอยา่ งยวั่ เยา้
ชวั่ จังหวะนัน้ เองรสสมั ผัสทเ่ี สยี ดสกี นั อยตู่ รงกง่ึ กลางลาตวั กพ็ สิ จู นใ์ หเ้ ขารชู ้ ดั วา่
ตอนนพ้ี วกเขาทงั้ สองไรส้ น้ิ แมแ้ ตอ่ าภรณ์สกั ชนิ้ มาหอ่ คลมุ

“ครับ” เขาตอบไปดงั เทา่ กระซบิ

“วา่ ไงนะครับ”

เพยี วเอย่ ถามกบั เขาอกี ครัง้ พรอ้ มกบั ลากรมิ ฝี ปากไปตามชอ่ งไหลพ่ รอ้ ม

กบั ประทบั รอยจบู อยา่ งแรงไวท้ บ่ี รเิ วณไหปลารา้ ของเขา

“ไมเ่ อาเพยี ว” เขาดนั หวั ของมนั ออก

“บอกเพยี วมากอ่ นสคิ รับวา่ ชอบไหม” มนั ครอ่ มตวั อยบู่ นรา่ งเขา พรอ้ มกบั
ใชม้ อื ทงั้ สองประคองใบหนา้ ของเขาไวอ้ ยา่ งรอคาตอบ

“ชะชอบครบั ” โฟคตอบไปอยา่ งตะกกุ ตะกกั

“ชอบตรงไหนบา้ งครับ ตรงน้ี ตรงน้ี หรอื ตรงนี้”

มอื ขวาของมนั เลอ่ื นไปไปตามจดุ ยทุ ธศาสตรข์ องเขาอยา่ งเจา้ เล่ห์ พอมมี นั
ตะปบเขา้ กบั วา่ ตรงนส้ี ดุ ทา้ ย เสยี งของเขากเ็ คลอื่ นผา่ นลาคอออกมาอยา่ งไมไ่ ด ้
ตงั้ ใจ

“ออื้ ออออ”

“ชอบตรงนเี้ หรอ” มอื ของมนั ย่ัวเยา้ กบั รา่ งกายเขาราวกบั เดก็ ทไ่ี มส่ ามารถ
ปลอ่ ยมอื จากของเลน่

“ออื ออออ”

“โฟคเป็ นกลอ่ งของขวัญทยี่ งั ไมเ่ คยถกู แกะสนิ ะครบั ”

“ออื้ ออออ ออ้ื ออออ”

เขารอ้ งออกมาเสยี งดงั อยา่ งฝืนไมไ่ ดจ้ นตอ้ งกดั รมิ ฝีปากไว ้ เมอ่ื เพยี วกม้ ลง
ชมิ รสชาตขิ องความเป็ นชายของเขาอกี ครงั้ แตร่ อบนมี้ นั จงใจรบั รสชาตจิ ากจดุ ที่
ไวตอ่ สมั ผสั ของเขามากทสี่ ดุ มอื ของโฟคเลอ่ื นไปดนั ศรี ษะของเพยี วอยา่ งสดุ แรง
เขาแทบจะสาลกั ไปกบั รสชาตทิ มี่ นั ปรนเปรอใหจ้ นไมอ่ าจจะทานทนไดอ้ กี ตอ่ ไป
แลว้

“ออื้ ออออ ไมเ่ อาแลว้ ออื้ ออออ”

เสยี งของเขาพยายามตอ่ ตา้ นใหต้ ายกไ็ มด่ งั ไปกวา่ การพดู ออกมาดว้ ยเสยี ง
แผว่ มอื ทด่ี นั คนตรงหนา้ นกี้ ไ็ มม่ ที ที า่ วา่ จะสาเร็จ เพยี วเงยหนา้ ขนึ้ มาทงั้ ทยี่ งั คา้ ง
คากบั รสสมั ผสั อยู่ มนั ยักควิ้ ใหเ้ ขาหนง่ึ ทกี อ่ นจะเลอ่ื นมอื ทงั้ สองขา้ งของมนั ไปตรงึ
มอื ทงั้ สองขา้ งของเขาทผ่ี ลกั ไสไลม่ นั ใหถ้ กู พนั ธนาการไวบ้ นเตยี งทย่ี ับยยู่ ี่

ความรสู ้ กึ ของโฟคราวกบั คนจมน้าทแ่ี ทบจะสาลกั กอ้ นความรสู ้ กึ ขา้ งใน
ออกมาใหไ้ ด ้ เสยี งทร่ี อ้ งหา้ มกก็ ลายเป็ นเสยี งทค่ี รวญครางอยใู่ นลาคอ มอื ทเี่ คย
จะผลกั ไสกถ็ กู ตรงึ ไวอ้ ยา่ งไมอ่ าจจะตา้ นทานได ้ เพยี วปรนนบิ ตั เิ ขาดว้ ยรสชาติ
ของความสขุ ทไี่ มอ่ าจจะฝื นกนั้ ไว ้ รา่ งกายของเขาเอนออ่ นไปมาตามแรงรสทคี่ น
ตรงหนา้ จะบงการ มนั ปรนเปรอเขาดว้ ยความสาลกั ความสขุ จนเขาแทบไมม่ โี อกาส
หายใจ

“เพยี ว...”

เสยี งออ้ นวอนของเขาถกู ตดั วงจรไปดว้ ยรสจบู ทค่ี นตรงหนา้ มอบให ้ โฟค
พยายามเอามอื ทัง้ สองขา้ งบบี ไหลข่ องเพยี วไวร้ าวกบั จะเจรจาออ้ นวอน

มอื ของเพยี วไมว่ า่ งเพราะกาลงั เดนิ ทางสารวจรา่ งกายของคนตรงหนา้ ให ้
ครบทกุ ตารางนว้ิ โฟคบดิ ตวั ไปมาเมอื่ รสู ้ กึ ถงึ สมั ผัสผดิ ปรกตทิ รี่ กุ ล้าเขา้ มาใน
อธปิ ไตยของรา่ งกายเขา ถงึ แมว้ า่ นจี่ ะไมใ่ ชส่ ง่ิ ทเ่ี ขาหวนั่ เกรง แตม่ นั กเ็ ป็ นปฐมบท
ของการเดนิ ทางสจู่ ดุ หมายทเ่ี ขาไมเ่ คยรรู ้ สชาติ

ชายตรงหนา้ เขาบรรจงรับใชเ้ ขาดว้ ยจดุ ทที่ ไ่ี วตอ่ การสมั ผสั ทส่ี ดุ ของบรุ ษุ
เพศ ตวั ของโฟคแอน่ ขนึ้ กอ่ นจะทง้ิ ตวั ลงหอบและหายใจถรี่ วั อยา่ งหมดสภาพ เขา
เหมอื นคนจมน้าทโ่ี ผตวั ขนึ้ มาได ้ กอ่ นจะจมลงไป และกลบั ขน้ึ มาไดอ้ กี วนไปวน
มาแบบนไ้ี มม่ วี นั จบสน้ิ

เพยี วยดื ตวั ตรงสงู ขน้ึ ทัง้ ทย่ี งั คกุ เขา่ อยรู่ ะหวา่ งขาทงั้ สองขา้ งของเขา
สภาพของเขาตอนนหี้ มดสน้ิ เรย่ี วแรงและความสามารถในการบญั ชารา่ งกายของ
ตนไดอ้ ยา่ งสน้ิ เชงิ ราวกบั เขาถกู กกั ขงั อยใู่ นรา่ งกายของทาสในเรอื นเบยี้ ทไี่ มอ่ าจ
ตา้ นทานคาสงั่ ของเจา้ นาย และไดแ้ ตป่ ลดปลอ่ ยรา่ งกายไปตามความประสงคท์ ่ี
คนตรงหนา้ จะคดั สรร

“อยา่ หลบตาเพยี วสคิ รบั โฟค”

มอื ทงั้ สองขา้ งของมนั ประคองใบหนา้ ของเขาทเี่ บอื นหนใี หก้ ลบั มามองซง่ึ
รา่ งกายทเ่ี ปลอื ยเปลา่ ทกี่ าลงั ลอ้ กบั แสงสสี ม้ จากโคมไฟ ภาพตอนมผี า้ ขนหนูผนื
นอ้ ยกนั้ ทาเขาใจสนั่ ไดเ้ ทา่ ไร ภาพตอนนที้ าเอาเขาระเรอ่ื ไปดว้ ยความรอ้ นระอสุ กั
รอ้ ยเทา่ จากกอ่ นหนา้ เห็นจะได ้ โฟคทง้ิ ตวั ลงบนตวั อยา่ งหมดแรง เขาไมอ่ าจ
ตา้ นทานแรงดงึ ดดู ของคนตรงหนา้ ได ้ เขาไมเ่ คยสามารถตา้ นทานไดแ้ มแ้ ตว่ นิ าที
เดยี ว

“ออื้ ออออ”

เสยี งของเขาสอดรบั กบั การบกุ รกุ ทเี่ ตรยี มพรอ้ มใหเ้ ขารองรับกบั การ
เดนิ ทางทที่ อดยาวอยเู่ บอื้ งหนา้ ในขณะทมี่ อื ขา้ งขวาของมนั กาลงั ละเมดิ อธปิ ไตย
ของเขาอยู่ รมิ ฝี ปากของมนั กบ็ ดขยค้ี วามเป็ นชายจนโฟคแทบหมดแรงจะขดั ขนื
สว่ นมอื ซา้ ยของมนั ยนื่ มาเขย่ี รมิ ฝีปากของเขาอยา่ งถอื สนุก โฟคใชล้ ม้ิ ลองชมิ
รสชาตขิ องสรรี ะของเพยี วราวกบั เด็กเลก็ ๆ ทสี่ มั ผัสรสของจกุ นม เสยี งครางเคลา้
ไปดว้ ยความสขุ ของโฟครอ้ งดงั ขน้ึ แทบจะตลอดเวลา เขาไมอ่ าจขดั ขนื คน
ตรงหนา้ นไ้ี ดแ้ มแ้ ตน่ อ้ ย เพยี วเป็ นเหมอื นราชสหี ท์ เ่ี จนสนามการกรฑี าบนเตยี งเป็ น
อยา่ งยง่ิ

“อดทนหน่อยนะครับ”

เสยี งสภุ าพดงั ขนึ้ ตรงขา้ มหพู รอ้ มกบั การบกุ รกุ แปลกใหมท่ ท่ี าใหเ้ ขารสู ้ กึ
อดึ อดั แตก่ แ็ น่นไปดว้ ยความรสู ้ กึ ทยี่ ากจะบรรยายออกมาเป็ นคาพดู ได ้ โฟค
พยายามขอรอ้ งอทุ ธรณต์ อ่ คนเบอื้ งหนา้ แตก่ ถ็ กู กลบั เพกิ เฉยเสยี ดว้ ยรสจมุ พติ ทไี่ ม่
อนุญาตใหเ้ ขาไดแ้ สดงความขดั ขนื ดว้ ยคาพดู แตอ่ ยา่ งใด รา่ งกายของเขาไดแ้ ต่
ลมิ้ รสแหง่ ความสขุ ตามแตจ่ งั หวะทค่ี นตรงหนา้ จะจัดสรรบงการ เสยี งครางไมไ่ ด ้
ศพั ทข์ องเขาดงั ขน้ึ อยา่ งทเ่ี ขาไมส่ นใจจะปิดบงั สง่ิ ใดอกี ตอ่ ไป ราวกบั ไดจ้ มดง่ิ ลง

ในหว้ งมหาสมทุ รทลี่ กึ ล้าจนไมอ่ าจคณานับได ้

ไมก้ างเขนของคนตรงหนา้ เขาวบู ไหวไปมาอยา่ งเป็ นจงั หวะ

โฟคเอามอื ทัง้ สองขา้ งมากมุ รมิ ฝีปากราวกบั กลวั วา่ มนั จะเผลอเปลง่ เสยี ง
ออกมาในแบบทต่ี วั เขาเองกไ็ มก่ ลา้ ฟัง สรรี ะของชายทัง้ สองหลอมรวมเป็ นหนง่ึ
เดยี ว น้าตาหยาดเลก็ ๆ ของโฟคซมึ ออกมาดว้ ยความรสู ้ กึ ทอ่ี ธบิ ายไดย้ าก มนั เป็ น
เหมอื นความอดึ อดั แสบพรา่ ขมขนื่ แตก่ ็เตม็ ไปดว้ ยความหวานทชี่ วนลมุ่ หลง
เพยี วบรรจงใชร้ มิ ฝีปากจรดลงชมิ น้าตาหยาดนัน้ ราวกบั มนั เป็ นของล้าคา่ เพยี วไม่
ผอ่ นจังหวะในหยอ่ นยานลงแมแ้ ตน่ อ้ ย โฟคหรอื ก็รสู ้ กึ สาลกั ความสขุ รสรา้ ยกาจที่
มากลน้ จนแทบจะขาดใจ

ราวกบั ตา่ งฝ่ ายตา่ งเป็ นกลอ่ งแพนโดรา่ ซง่ึ กนั และกนั ทไี่ มค่ วรจะเปิดออก

ความสมั พนั ธท์ เี่ ป็ นเหมอื นเปลวไฟกลางสายฝนซง่ึ กอ่ สรา้ งขนึ้ บนแรง
ปรารถนาหาใชร่ สชาตแิ หง่ ความรกั หรอื ความสมั พนั ธไ์ ม่ กองเพลงิ ในแววตาของ
ชายคนหนงึ่ แผดเผาหยาดหยดแหง่ ความยับยงั้ ชงั่ ใจของชายอกี คนหนงึ่ จนแหง้
ผาก เสยี งสอดประสานทแี่ หบพรา่ และชวนอดึ อดั ดงั กงั วาลกอ้ งมาจากดนิ แดนอนั
หา่ งไกลและไรค้ วามรสู ้ กึ อนื่ ใดเป็ นพน้ื ฐาน

“พรอ้ มกนั นะครบั ”

เสยี งกระซบิ ทแี่ สบซา่ นไปดว้ ยความสขุ แตก่ ็แหบปรา่ ไปดว้ ยรสชาตไิ ม่
คนุ ้ เคยดงั กงั วาลขน้ึ ทใ่ี บหขู องเขา จงั หวะการสอดประสานของคนทงั้ สองสอดรบั
จนราวกบั จะกลนื กลายเป็ นเนอ้ื เดยี ว เสยี งหอบเหนอ่ื ยจนคนหนง่ึ ผสมผสานกบั
เสยี งสาลกั ความสขุ สมของอกี คนหนงึ่ แบง่ กนั สอดรับไปมาจนกอ้ งกงั วาลไปใน
ความรสู ้ กึ ของเขาทงั้ คู่

ราวกบั การเดนิ ทางทแี่ หง้ แลง้ ผา่ นทะเลทรายมาเสยี กวา้ งไกลแลว้ กไ็ ดจ้ ม
ลงสหู่ ว้ งมหาสมทุ รทส่ี ดชนื่ และปรนนบิ ตั ริ า่ งกายผา่ นทกุ อณูเนอ้ื ราวกบั ทาสที่
จงรักภักดี ความรสู ้ กึ ของคนทงั้ สองตา่ งพากนั แตกกระสานซา่ นเซน็ แหลกละเอยี ด
ราวกบั หา่ ฝนทโ่ี ปรยปรายลงบนความแหง้ แลง้ ของชายทงั้ สอง เพยี วเออ้ื มมอื ไป
หยบิ ผา้ เชด็ ตวั ทต่ี กอยขู่ า้ งเตยี งมาทาความสะอาดรา่ งกายของคนตรงหนา้ ทด่ี ู
เหนอื่ ยออ่ นจนแทบจะขยบั ไมไ่ ด ้ ตอ่ ดว้ ยรา่ งกายของเขาทเ่ี ตม็ ไปดว้ ยคราบเหงอื่
และรสสมั ผัสมากมายทเ่ี ปรอะเป้ือนอยทู่ ัว่ ตวั

เพยี วกม้ ลงนอนเอาศรี ษะซกุ แนบไปเคยี งขา้ งกบั อกี คนหนงึ่ กอ่ นจะตวดั รา่ ง
นัน้ เขา้ มาอยใู่ นออ้ มแขนแกรง่ อยา่ งง่ายดาย พวกเขาทัง้ สององิ แอบแนบชดิ กนั
ลว่ งเขา้ สนู่ ทิ รารมณด์ ว้ ยความเหนอื่ ยออ่ น และปราศจากผนื ผอ่ นอาภรณใ์ ดมากนั้
ขวางในความสมั พันธข์ องทงั้ คตู่ ลอดคา่ คนื

ไรร้ ส

ไรร้ าก
ไรค้ าอธบิ ายอนื่ ใดเป็ นพน้ื ฐาน

เสยี งความเงยี บกรู่ อ้ งดงั ขนึ้ ในราตรที เี่ งยี บงัน
ความสมั พนั ธต์ า่ งดาเนนิ ไปบนสรรี ะรา่ งกายทไ่ี มใ่ ชท่ งั้ ฝ่ ายหนงึ่ และฝ่ ายใด
เป็ นเจา้ ของ

ความรสู ้ กึ ทอ่ี ยภู่ ายในตา่ งกกึ กอ้ งเรยี กรอ้ งจากกอ้ นเนอ้ื ในอกของชายทงั้
สองคน ถงึ แมว้ า่ ความสมั พนั ธข์ องทงั้ คจู่ ะหา่ งไกลเพยี งองคลุ กี นั้ แตเ่ สยี งหนง่ึ
เสยี งนัน้ กไ็ มไ่ ดด้ งั เกนิ กวา่ ระดบั ทใ่ี ครจะไดย้ นิ

อยา่ งนอ้ ยกจ็ ากความสมั พนั ธท์ างกายภาพของชายทงั้ คทู่ ตี่ ระกองกอดกนั
อยใู่ นราตรที เี่ งยี บงันนัน้ น่ันเอง

นายพนิ ตา้

ตอนท่ี 30 : ตรโี กณมติ ิ

“หมอวา่ นขอถา่ ยรปู หน่อยคะ่ ”

“ไดเ้ ลยครับ”

เสยี งของเขาตอบรับใหก้ บั หญงิ สาวหนา้ ตาน่ารกั ทม่ี าเชยี รเ์ ขาแขง่ บาสและ
รอขอถา่ ยรปู กบั เขาหลงั จากจบการแขง่ ขนั นกี่ เ็ ป็ นรอบแปดทมี สดุ ทา้ ยซง่ึ ผลคอื
คณะแพทยย์ งั คงรกั ษาผลการแขง่ ขนั ชนะไดอ้ ยา่ งตอ่ เนอื่ ง พวกเขาจะลอยลาเขา้
สรู่ อบสท่ี มี สดุ ทา้ ย ซง่ึ ทมี ทเี่ หลอื ไดแ้ ก่ แพทยศาสตร์ วศิ วกรรมศาสตร์
สถาปัตยกรรมศาสตร์ และวทิ ยาศาสตรก์ ารกฬี า

ความจรงิ วนั นไี้ อไ้ ป๋ ควรจะมาน่ังเป็ นตวั สารองในรอบนด้ี ว้ ย แตม่ นั ตดิ แขง่
กฬี าหมากรกุ รอบชงิ อนั ดบั สาม แลว้ มนั กไ็ ลนม์ าบอกเขาเป็ นทเี่ รยี บรอ้ ยวา่ มนั ควา้
เหรยี ญทองแดงมาครองได ้ ความจรงิ เขาลนุ ้ วา่ ไอไ้ ป๋ จะไดเ้ หรยี ญทองเสยี ดว้ ยซา้
แตร่ อบกอ่ นหนา้ นไี้ ดข้ า่ ววา่ มนั ไปเจอตอเขา้ เพราะคแู่ ขง่ จากวทิ ยาลยั นานาชาติ
เป็ นถงึ ตวั แขง่ ระดบั นานาชาติ ไอไ้ ป๋ กเ็ ลยชวดไปในทส่ี ดุ แตส่ ดุ ทา้ ยมนั กช็ นะการ
แขง่ รอบสดุ ทา้ ยเอาเหรยี ญทองแดงมาใหค้ ณะจนไดอ้ ยดู่ ี สรปุ คอื มนั กแ็ พแ้ ค่
เจา้ ของเหรยี ญทองคนเดยี วนั่นแหละ เสยี ดาย ถา้ มนั ชนะการแขง่ ขนั นไ้ี ดน้ ่าจะทา
ใหโ้ อกาสการเป็ นเดอื นมหาวทิ ยาลยั ของมนั เพมิ่ ขน้ึ อกี สกั หน่อย แขง่ หมากรกุ ได ้
เป็ นอนั ดบั หนง่ึ ของมหาวทิ ยาลยั นด่ี เู ป็ นคณุ สมบตั ทิ เี่ พยี บพรอ้ มไมใ่ ชย่ อ่ ย

เผลอแป๊ บเดยี วพวกเขากเ็ ปิดเทอมมากวา่ หนงึ่ เดอื นแลว้

สปั ดาหก์ อ่ นพวกดาวเดอื นกเ็ ฉลยบดั ดบี้ ดั เดอรไ์ ปเป็ นทเี่ รยี บรอ้ ย ความ
พลกิ โผอยทู่ บี่ ดั เดอร์ หรอื คนทจ่ี บั ไดไ้ อไ้ ป๋ เป็ นบดั ดเี้ นย่ี เป็ นเดอื นอยคู่ ณะสหเวช
ศาสตรซ์ งึ่ ไมเ่ คยซอ้ื ของหรอื เทคแครไ์ อไ้ ป๋ แมแ้ ตค่ รงั้ เดยี ว สว่ นไอโ้ ฟค คนทม่ี า

เปิดตวั กบั ไอไ้ ป๋ ตงั้ แตว่ นั แรกวา่ เป็ นบดั เดอรก์ ็เป็ นบดั เดอรก์ ามะลอซะงัน้ ไมต่ อ้ ง
ถามกร็ วู ้ า่ ทาไม มนั คงเนยี นเขา้ มาจบี ไอไ้ ป๋ น่ันแหละ ความจรงิ อาการไอโ้ ฟคมนั ก็
ชดั มาตงั้ แตต่ น้ แลว้ หละ แตไ่ อไ้ ป๋ ก็ไมเ่ คยรตู ้ วั อยา่ งทบี่ อกวา่ มนั เป็ นคนทไี่ มม่ น่ั ใจ
ในเรอ่ื งหนา้ ตาของตวั เองเลเวลรอ้ ย แถมยงั เป็ นพวกบอ้ งตน้ื เรอื่ งความรักอกี ดว้ ย
ขนาดมนั เทยี วรบั เทยี วสง่ อยเู่ ป็ นอาทติ ย์ ไอไ้ ป๋ ยงั ไมร่ ะแคะระคายอะไรเลย โถ่ เจา้
ไป๋ ผโู ้ งเ่ ขลา (เอน็ ด)ู

สว่ นเรอ่ื งทไี่ ออ้ ฐิ เป็ นบดั ดไี้ อไ้ ป๋ กน็ ่าตลกเหมอื นกนั

พอเฉลยแลว้ ไออ้ ฐิ กบ็ น่ เป็ นหมกี นิ ผงึ้ วา่ ไมเ่ หน็ ไอไ้ ป๋ จะซอ้ื อะไรหรอื เทค
แครอ์ ะไรมนั สกั อยา่ งเลย เทา่ นัน้ แหละคณุ ผชู ้ มเอย๋ ไออ้ ฐิ ก็โดนไอไ้ ป๋ ดา่ จนหงอ
ไปเลย นถี่ า้ ไออ้ ฐิ ไมบ่ น่ จนโดนไอไ้ ป๋ ดา่ เขากไ็ มม่ ที างไดร้ วู ้ า่ ไออ้ ฐิ เคยไปเมาหยงั่
หมาจนตอ้ งใหไ้ อไ้ ป๋ ขบั รถไปรับกลบั มาจากผบั แถมยังมาป่ วยตอ่ ทหี่ อ้ งไอไ้ ป๋ จน
มนั ตอ้ งคอยเฝ้าไขเ้ ป็ นเรอ่ื งเป็ นราวอยเู่ ป็ นวนั ดว้ ย ตอนไออ้ ฐิ เลยี นแบบทา่ ทางไอ ้
อฐิ ตอนเมาไมร่ เู ้ รอ่ื งนถ่ี งึ กบั ฮาครนื กนั ทงั้ โตะ๊ ไออ้ ฐิ นห่ี บุ ปากฉับไปเลยเพราะสานกึ
ตวั ได ้ สว่ นไอโ้ ฟคนกี่ เ็ งยี บๆ หนา้ นง่ิ ๆ สว่ นไอเ้ พยี วก็ขาอยแู่ ป๊ บนงึ กจ็ ะเงยี บไปดว้ ย
(อา๊ ว อยา่ งงงก้ี เ็ หลอื แคเ่ ขาคนเดยี วสทิ ต่ี ลก)

สว่ นเรอ่ื งไอเ้ พยี วนก่ี ็ถอื วา่ กระตกุ ตอ่ มยงุ่ เรอ่ื งชาวบา้ นของเขาอยา่ งมาก

วันกอ่ นเขามโี อกาสไดไ้ ปเตา๊ ะแตะ๊ เจ๊าะแจะ๊ กบั กลมุ่ คนสวยในคณะทม่ี ี
น้าหอมอยใู่ นกลมุ่ ดว้ ย เขากเ็ พงิ่ รเู ้ องนแี่ หละน้าหอมบอกวา่ ไมม่ เี พอื่ นวศิ วะคนไหน
ของเขามาจบี เลย เขารกึ ็อตุ สา่ หไ์ ปชว่ ยหยอดไวเ้ ป็ นอยา่ งดวี า่ จะมเี พอื่ นวศิ วะสดุ
หลอ่ มาจบี ดาวคณะแพทยส์ ดุ สวย ไอเ้ พยี วเลน่ ตเี นยี นไมม่ าคยุ แบบน้ี เขาน่ี
กลายเป็ นคนเสยี เครดติ ไปเลย ยง่ิ คดิ กย็ ง่ิ งงวา่ ถา้ มนั ไมไ่ ดจ้ บี น้าหอมอยา่ งทป่ี าก
วา่ แลว้ มนั จะมาเทยี วไลเ้ ทยี วขอื่ อยกู่ บั เดก็ คณะแพทยท์ าไมทกุ วนั (วา่ แตเ่ ขาจะจบี
น้าหอมแทนมนั ดไี หมนะ)

พดู แลว้ ก็นกึ ขน้ึ มาไดอ้ ยา่ งคอื ตอนนกี้ ระแสไอไ้ ป๋ ฮอตมากแตม่ นั ไมเ่ คยรตู ้ วั

ดว้ ยความทมี่ นั เป็ นคนตวั ขาว ตวั บาง แลว้ ก็ดทู าตวั เหม็นโลกตลอดเวลา
(อนั นเ้ี ขาอยากดา่ มนั เฉยๆ) มนั ก็ถกู เอาไปจบั คกู่ บั เพอื่ นในกลมุ่ กนั เสยี สนุก ไออ้ ฐิ
กบั ไอไ้ ป๋ นถี่ อื วา่ เป็ นคทู่ แ่ี รงทสี่ ดุ เพราะมนั ดนั เคยใสเ่ สอ้ื ชมรมไปกนิ ขา้ วดว้ ยกนั จน
กลายเป็ นกระแสเสอ้ื คู่ #เพราะมา้ ตอ้ งคกู่ บั โคน ดงั เปรยี้ งปรา้ งอยพู่ ักใหญ่

ตอ่ มาก็ไอโ้ ฟคทก่ี ด็ มู วี า่ คนประตดิ ประตอ่ เรอื่ งของมนั กบั ไอไ้ ป๋ อยเู่ ยอะ
พอสมควร ไอโ้ ฟคเนยี่ เป็ นพวกชอบแสดงออกทางสหี นา้ พอมคี นมาขอถา่ ยรปู คู่
มนั กบั ไอไ้ ป๋ มนั กท็ าทา่ ระรกิ ระรไ้ี มห่ ยดุ จนใครตอ่ ใครกเ็ อาไปลอื กนั วา่ ไออ้ ฐิ กบั ไอ ้
โฟคนแี่ ขง่ กนั จบี ไอไ้ ป๋ เขาเองกเ็ คยโดนจบั คกู่ บั ไอไ้ ป๋ เหมอื นกนั แตด่ ว้ ยความที่
เขาชอบสง่ ยม้ิ ใหส้ าวๆ บอ่ ยๆ คนเลยไมค่ อ่ ยจะสนใจจบั คใู่ หเ้ ป็ นเรอ่ื งเป็ นราว
เทา่ ไหร่ ไมเ่ หมอื นไออ้ ฐิ กบั ไอโ้ ฟคทไ่ี มม่ ขี า่ วคราวกบั สาวเจา้ ทไี่ หนเลยกลายมา
เป็ นประเดน็ ใหจ้ นิ้ กนั อยา่ งสนุก ออ้ สว่ นไอเ้ พยี วนเ่ี ป็ นคนเดยี วเลยทไี่ มม่ ขี า่ วกบั ไอ ้
ไป๋ เลย ชอื่ เสยี งเรอ่ื งการเปลยี่ นผหู ้ ญงิ ขนึ้ หอไมซ่ า้ หนา้ คงเป็ นทร่ี า่ ลอื มากจนไมม่ ี
ใครอยากจบั คมู่ นั กบั หมอไป๋ สงสยั จะกลวั หมอไป๋ ผหู ้ นา้ ใสทสี่ ดุ จกั รวาลตดิ เอดส์
มาจากมนั (ตลก)

“ตกลงกไู มไ่ ปเป็ นตวั สารองบาสไดไ้ หมเนยี่ สปั ดาหห์ นา้ จะแขง่ เดอื นแลว้
ชว่ งนกี้ โู คตรยงุ่ ”

เสยี งจากไอห้ มอเพอ่ื นรกั ของเขาดงั ขนึ้ มาปลกุ เขาจากภวงั ค์ พวกเขาแอบ
โดดกนั ลงมาซอื้ กาแฟกนั กนิ เพราะอาจารยว์ ชิ าชวี ะสอนดว้ ยน้าเสยี งชวนไปเฝ้า
พระอนิ ทรม์ าก สว่ นไอโ้ ฟควนั นหี้ ายไปไหนกไ็ มร่ ู ้ ชว่ งนโี้ ดดเรยี นบอ่ ยเหลอื เกนิ
ไมร่ จู ้ ะแอบไปเตรยี มตวั ประกวดเดอื นหรอื เปลา่

“ยงุ่ ไรวะ” เขาถาม

“มนั ตอ้ งโชวค์ วามสามารถพเิ ศษดว้ ยหวะ นกี่ ยู ังเซง็ ๆ อยเู่ ลยเนยี่ ถา้ กขู อ
ไปยนื ทอ่ งสตู รตรโี กณมติ ิ 50 สตู รโชวบ์ นเวทนี เี่ ขาจะใหค้ ะแนนกไู หมวะ” มนั ถาม
มาอยา่ งตดิ ตลก

“มงึ ก็รอ้ งเพลงดิ มงึ ก็รอ้ งเพลงไดไ้ มใ่ ชเ่ หรอ”

เขาเอย่ ถาม ไอไ้ ป๋ รอ้ งเพลงได ้ รอ้ งดเี ลยแหละ ตอนม.ปลาย วงดนตรที ี่
โรงเรยี นชวนมนั ไปรอ้ งนา แตน่ ่าเสยี ดายทม่ี นั เห็นการทอ่ งชอ่ื ไฟลมั ในอาณาจกั ร
สตั วส์ นุกกวา่ การรอ้ งเพลง

“กถ็ า้ คดิ อะไรไมอ่ อกกค็ งตอ้ งเอางนั้ หวะ แตถ่ า้ เลอื กไดก้ กู ไ็ มอ่ ยากรอ้ งอะ
คนแมง่ เยอะจะตายหา่ กไู มอ่ ยากขายขห้ี นา้ ”

“เออ เรอื่ งตวั สารอง รอบรองนม่ี งึ ไมต่ อ้ งมากไ็ ด ้ แตร่ อบสดุ ทา้ ย ไมว่ า่ จะชงิ
ชนะเลศิ หรอื ชงิ เหรยี ญทองแดง มงึ กต็ อ้ งมาหวะ คนมนั พอดเี ป๊ ะเลย แมง่ เสอื กมี
แขง่ บาส บอล แลว้ กแ็ ชรบ์ อลชนกนั สามอยา่ งเลย นกี่ แ็ ทบจะตอ้ งเกณฑผ์ ชู ้ ายใน
คณะทกุ คนไปนั่งเป็ นตวั สารองแลว้ เนยี่ ” เขาพดู

“แลว้ นแ่ี ขง่ กบั คณะไรวะ” มนั ถาม

“สถาปัตยห์ วะรอบนี้ รอบหนา้ ไมร่ วู ้ า่ จะเจอวศิ วะหรอื วทิ ยาศาสตรก์ ารกฬี า
หวะ แมง่ แตล่ ะคณะโหดๆ ทัง้ นัน้ นกี่ ยู ังงงเลยวา่ หมอแมง่ รอดมาถงึ รอบนไ้ี ดย้ งั ไง”
วา่ นบน่

“โหย มงึ ก็เลน่ ดเี ปลา่ วะ กไู ปเชยี รร์ อบกอ่ นก็เหน็ เลน่ โคตรดเี ลย แมง่ ทง้ิ อกี
ฝ่ ายขาดลอย” ไอไ้ ป๋ พดู เขาเรม่ิ ไมม่ นั่ ใจวา่ มนั ชมจรงิ หรอื เปลา่ ปรกตมิ นั จะปาก
หมากวา่ นม้ี าก

“นม่ี งึ พดู จรงิ หรอื ประชดเนย่ี ” เขาถามอยา่ งไมม่ น่ั ใจ

“อา๊ ว ไอเ้ ชยี่ กอู ตุ สา่ หช์ ม เดย๋ี วกด็ า่ ใหซ้ ะนี่” มนั ตอบมาแบบกวนๆ แตก่ ็
เรยี กเสยี งหวั เราะเขาไดเ้ ป็ นอยา่ งดี

“เออ คอื มนั พอดเี ลยเวย้ บาสแมง่ เลน่ 5 คน คนทเ่ี ลน่ เป็ นแมง่ กม็ ี 5 คน
พอดเี ป๊ ะ หา้ มขาดหา้ มหายหา้ มตายเดด็ ขาด กแู มง่ ลนุ ้ ทกุ รอบ กกู ลวั แมง่ มใี ครจะ
บาดเจ็บ ถา้ ใครเจ็บขนึ้ มานแ่ี มง่ ลาบากเลย เพราะบอลคณะเรากเ็ ขา้ รอบ แชรบ์ อล
ก็เขา้ รอบ แตล่ ะอยา่ งแมง่ ใชค้ นเยอะๆ ทงั้ นัน้ ”

“เออ แลว้ ไอโ้ รคจติ น่ันมนั ยงั สง่ ของมาใหม้ งึ อยเู่ ปลา่ วะ”

เขาเอย่ ถาม ชว่ งกอ่ นหนา้ นไี้ อไ้ ป๋ เลา่ ใหเ้ ขาฟังวา่ มคี นสง่ ของแลว้ ก็
จดหมายมาจบี มนั ผชู ้ ายดว้ ย เชย่ี เพอื่ นเขานมี่ เี สน่หต์ อ่ เพศเดยี วกนั จงั วะ

“ก็ยงั สง่ ของมาเรอื่ ยๆ หวะ จดหมายก็มาพรอ้ มของ” อกี ฝ่ ายตอบ

“เหรอ แลว้ มนั ยงั ทกั ไลนม์ งึ มาอกี มะ”

“ก็ทกั มาเกอื บทกุ วนั อะ แตก่ กู ค็ ยุ บา้ งไมค่ ยุ บา้ ง คยุ ไปก็ไมร่ จู ้ ะคยุ อะไร ใคร
กไ็ มร่ ”ู ้

“แลว้ มงึ ไมม่ เี บาะแสอะไรบา้ งเหรอวะวา่ เป็ นใคร” เขาซกั
“กรู แู ้ คว่ า่ มนั เคยเรยี นโรงเรยี นเดยี วกบั เรา แลว้ ตอนนมี้ นั กเ็ รยี นทนี่ ี่”
“เฮย้ แบบนัน้ กม็ ไี มเ่ ยอะเปลา่ วะ ชว่ ยๆ กนั สบื ดมี ะ กอู ยากร”ู ้
“ปลอ่ ยแมง่ ไปเหอะ มนั บอกกวู า่ เดย๋ี วประกวดเดอื นจบแลว้ มนั จะเฉลยวา่
มนั เป็ นใคร”
“เกยี่ วเชย่ี ไรกบั ประกวดเดอื นวะ”
“กกู ไ็ มร่ แู ้ มง่ เหมอื นกนั ”

นายพนิ ตา้
ตอนที่ 31 : ตวั ละครลบั

“หมอวา่ นนนนน”

“สวสั ดคี รบั บบบบบ”

เสยี งไอว้ า่ นตอบรบั สาวๆ กองเชยี รข์ องมนั ทไี่ มร่ มู ้ นั ไปสบื เสาะหามาจาก
ไหน รอนม้ี นั มปี ้ายไฟเป็ นชอื่ ของมนั ดว้ ย ยงิ่ คดิ ก็ยงิ่ งง ไอว้ า่ นนมี่ นั หลอ่ จนถงึ ขนั้
ตอ้ งมคี นทาป้ายไฟใหด้ ว้ ยเลยเหรอวะ เจอหนา้ กันมาตงั้ หลายปี ไมเ่ หน็ จะรสู ้ กึ เลย

วนั นค้ี อื วนั แขง่ ขนั บาสรอบชงิ ชนะเลศิ ระหวา่ งคณะแพทยศาสตรก์ บั
วศิ วกรรมศาสตร์

ไอว้ า่ นเป็ นหวั เรอื ใหญพ่ าทมี ผา่ นเขา้ รอบสดุ ทา้ ยสาเร็จ หลงั จากทช่ี นะ
ทมี สถาปัตยม์ าอยา่ งฉวิ เฉยี ด จะวา่ ไปมนั กจ็ รงิ จังกบั การแขง่ ขนั บาสนค้ี อ่ นขา้ งมาก
หลงั เลกิ เรยี นเขาจะไปซอ้ มการแสดงเดอื น สว่ นมนั กจ็ ะมาฝังตวั แถวสนามบาส
ตอนอยมู่ .ปลายเคยแตไ่ ปแขง่ ตอบคาถามวทิ ยาศาสตรก์ บั มนั ไมย่ ักรวู ้ า่ มนั จะ
จรงิ จังกบั การเลน่ กฬี าดว้ ย และตามทตี่ กลงไว ้ วนั นเี้ ขาตอ้ งระหกระเหนิ มาเป็ นตวั
สารองบาสใหค้ ณะเพราะผชู ้ ายในคณะตกอยใู่ นสภาวะขาดแคลนอยา่ งหนัก ถา้ ตวั
สารองไมค่ รบสองคน พวกเขากจ็ ะแพบ้ าย

ทันทที เ่ี ดนิ เขา้ มาในหอประชมุ ใหญ่ ไอไ้ ป๋ กถ็ งึ กบั ใจตกไปอยทู่ ตี่ าตมุ่

คอื เขาเขา้ ใจวา่ กฬี าบาสเป็ นกฬี ายอดฮติ แตเ่ ขากไ็ มค่ ดิ วา่ จะมคี นมาดกู าร
แขง่ ในรอบชงิ ชนะเลศิ เยอะขนาดน้ี สแตนเชยี รก์ ฬี าทมี่ ไี วใ้ ชส้ าหรับโชวก์ จิ กรรม
รอ้ งเพลงของแตล่ ะคณะตอนนค้ี ราคร่าไปดว้ ยจานวนผคู ้ นจานวนมาก กะดว้ ย
สายตาครา่ วๆ กน็ ่าจะไมต่ า่ กวา่ 300 คน จากรอบอนื่ ทแี่ ขง่ กนั ทสี่ นามบาสกลางแจง้
แตร่ อบนกี้ ลายเป็ นแขง่ ในหอ้ งประชมุ ใหญโ่ ต

“ทาไมคนมนั เยอะแบบนวี้ ะ” เขาถามอยา่ งกระซบิ กระซาบขณะทเ่ี ดนิ ไปเขา้
ทตี่ รงจดุ พักนักกฬี า

“ก็ไออ้ ฐิ อะสิ เสอื กหลอ่ เรยี กความสนใจ คนเลยมาดกู นั เตม็ เลย”

หนั ไปมองอกี ที ป้ายไฟไออ้ ฐิ ใหญก่ วา่ ของไอว้ า่ นอกี แตท่ า่ ทางไอว้ า่ นก็จะ
ใชย่ อ่ ย เพราะป้ายไฟมนั กเ็ ดน่ หราไมแ่ พก้ นั สภาพตอนนน้ี ่าจะเป็ นคอนเสริ ต์
มากกวา่ การแขง่ บาส

“เชย่ี ไมช่ อบเลยหวะ”

ไป๋ บน่ กบั วา่ นดว้ ยเสยี งเบา ใชแ่ ลว้ เขาไมช่ อบเลย สภาพตอนนขี้ องเขาอยู่
ในชดุ แขง่ บาสแขนกดุ สเี ขยี วเขม้ อนั เป็ นสญั ลกั ษณข์ องคณะ เขาไมใ่ ชค่ นตวั เลก็
แตพ่ อมาอยฝู่ งู นักกฬี าแลว้ เขากแ็ ทบจะกลายเป็ นคนทเี่ ตย้ี ทสี่ ดุ ไปเลย ทสี่ าคญั
เขายังดผู อมแลว้ ก็แยท่ ส่ี ดุ ในนอ้ี กี ดว้ ย เขาไมอ่ ยากรสู ้ กึ เป็ นตวั ตลกตอ่ หนา้ คน
เยอะๆ

“มงึ ไมต่ อ้ งกงั วลน่า พวกกไู มม่ ใี ครบาดเจ็บสกั ที อกี แคร่ อบเดยี วก็แขง่ เสร็จ
แลว้ แถมตวั สารองกม็ สี องคน ถา้ ฉุกเฉนิ ผดิ พลาดอะไรขนึ้ มาจรงิ ๆ เอาไอพ้ ลลงก็
ได ้ มนั พอเลน่ บาสได ้ กคู ยุ กบั มนั แลว้ ” ไอว้ า่ นตอบมาแบบไมร่ าคาญความขี้
ตระหนกของเขาเลยสกั นดิ อยา่ งวา่ แหละ มนั น่าจะเป็ นเพอ่ื นทรี่ จู ้ กั เขาดที สี่ ดุ แลว้
มงั้

“ทาไมไอไ้ ป๋ ถงึ มาลงแขง่ ดว้ ย มนั เลน่ กฬี าไมเ่ ป็ นน่ี”

เสยี งหนงึ่ ดงั ขนึ้ ไมห่ า่ งจากเขาทัง้ สองทก่ี าลงั พดู คยุ กนั อยู่ หนั ไปก็เจอกบั
นักกฬี าเจา้ ของป้ายไฟเดน่ หราทชี่ อู กี ฝั่งของสนาม มนั ใสเ่ สอ้ื ทมี สแี ดงอฐิ อนั เป็ นสี
ของคณะ เสอ้ื บาสแขนกดุ ทาใหม้ นั ไดโ้ ชวผ์ วิ ทโ่ี ดดไปดว้ ยรอยสกั สสี ดไลต่ งั้ แต่
หวั ไหลไ่ ปเกอื บถงึ ขอ้ ศอก วา่ แตม่ งึ เดนิ มาคยุ กบั คแู่ ขง่ เนยี่ นะ

“ตวั ละครลบั คณะกเู อง มอี ะไรเปลา่ ” ไอว้ า่ นพดู พรอ้ มรอยยม้ิ แถมยงั เอามอื
มาโอบไหลเ่ ขาอยา่ งถอื วสิ าสะ

“นม่ี นั รอบชงิ นะเวย้ เกมมนั หนัก มงึ จะเอามนั ยงุ่ ทาไม” เสยี งไออ้ ฐิ ดจู ะตดิ
หงุดหงดิ นอ้ ยๆ

“กร็ อบชงิ ไง กเู ลยตอ้ งยงิ่ เอามา” ไอว้ า่ นตอบ

“คนมนั ขาดอะ กเู ลยมานั่งเป็ นตวั สารอง” เขารอ้ งตอบ แตด่ เู หมอื นไออ้ ฐิ จะ
ยังตดิ พันกบั บทสนทนาของมนั กบั ไอว้ า่ น

“ไอไ้ ป๋ มนั ทาลายสมาธคิ นแถวนไ้ี ดด้ นี ักแหละ” วา่ นตอบออกมาพรอ้ มเสยี ง
หวั เราะ

เสยี งเพอื่ นรว่ มทมี ของไออ้ ฐิ ตะโกนเรยี กมนั มา มนั หนั กลบั ไปมองพรอ้ มกบั
ลากไอว้ า่ นเขา้ ไปกระซบิ กระซาบอะไรดว้ ยกไ็ มร่ ู ้ พดู จบไอว้ า่ นกห็ วั เราะรว่ นขน้ึ มา
เสยี งดงั สว่ นไออ้ ฐิ ก็เดนิ กลบั ฝั่งสนามตวั เองไปดว้ ยทา่ ทไี มไ่ ดด้ ง่ั ใจ

“มนั พดู อะไรกบั มงึ วะ” ไป๋ ดงึ ไหลเ่ พอ่ื นมาถามอยา่ งสงสยั เมอื่ เพอื่ นอกี คน
เดนิ กลบั ไป

“มนั บอกกวู า่ ตอ่ ใหม้ งึ ลงสนาม มนั กจ็ ะเลน่ เตม็ ทแ่ี ละไมอ่ อมมอื ให”้ ไอว้ า่ น
พดู ไปยมิ้ ไป

“เชย่ี มงึ ไมบ่ อกมนั ไปหละวา่ กแู คม่ านั่งเป็ นตวั สารอง กไู มล่ งนะเวย้ ” เขา
เรม่ิ โวยวาย

“เออ กไู มเ่ อามงึ ลงสนามหรอกน่า เอาลงไปก็แพส้ วิ ะ ไอเ้ ชยี่ น”ี่ วา่ นบน่ ๆ

“แลว้ มงึ ไมบ่ อกมนั ไปเลา่ ”

“แกลง้ แมง่ เงยี้ แหละ สนุกดี เสอื กบอกแขง็ ดนี ัก ตอ้ งโดนป่ันหวั เสยี ใหเ้ ข็ด”

พดู จบประโยคไอห้ วั หนา้ ทมี บาสฝ่ ายเขากห็ วั เราะรว่ นอยา่ งถอื สนุกแลว้ ไล่
เขากลบั ไปน่ังตรงฝ่ังตวั สารอง สว่ นหวั กว็ ง่ิ ไปวอรม์ รา่ งกายในสนาม พรอ้ มกบั เสยี ง
กร๊ดี เชยี รท์ ด่ี งั ไลห่ ลงั ไปจากอฒั จรรยก์ องเชยี ร์

ปร๊ดี ดดดด