เกียร์สีขาวกับกาวน์สีฝุ่น

เสยี งนกหวดี เรม่ิ ตน้ ขนึ้ พรอ้ มกบั ลกู บาสทโี่ ยนสงู ลอยขน้ึ เหนอื อากาศ อฐิ
กบั วา่ นแทบจะกระโดดขน้ึ พรอ้ มกนั เพอ่ื มงุ่ หมายจะปัดลกู บาส แลว้ ก็เป็ นมอื ของ
ทมี วศิ วะทถี่ งึ กอ่ น มนั ใชม้ อื ดดี ลกู บาสไปทางเพอื่ นรว่ มทมี เสอ้ื สแี ดงเขม้ ทร่ี อคอย
ลกู อยกู่ อ่ นแลว้ ฝ่ ายวศิ วะเรม่ิ ตน้ บกุ อย่างรวดเร็ว พรอ้ มกบั ฝ่ ายแพทยท์ กี่ ระจายทมี
ออกมาตงั้ รบั เขาเหน็ ไอว้ า่ นชมู อื ไปมาอยหู่ ลายครงั้ น่าจะเป็ นสญั ญาณมอื เกม
ผลดั กนั รกุ ผลดั กบั รับจนทาเอาคนเชยี รแ์ ทบจะลมื หายใจ

ในแตล่ ะชวั่ หนง่ึ นาทเี กดิ เหตกุ ารณต์ า่ งๆ ขน้ึ เยอะมาก ไป๋ ไดแ้ ตถ่ อื กระบอก
น้าของไอว้ า่ นแลว้ มองตามลกู ไปมาอยา่ งตนื่ เตน้ ใหต้ ายเถอะ เขาไมเ่ คยตงั้ ใจดู
กฬี าขนาดนม้ี ากอ่ นเลย แตพ่ อเหน็ ความจรงิ จังแลว้ ก็อดเอาใจชว่ ยมนั ไมไ่ ด ้ สว่ น
ฝ่ ายไออ้ ฐิ ไมต่ อ้ งสบื เลย มนั ดเู กง่ และคลอ่ งแคลว่ มาก เทา่ ทดี่ ู ทมี มนั เป็ นฝ่ ายรกุ
และครองบอลเป็ นสว่ นใหญ่ ฝ่ ายวศิ วะดจู ะถนัดบกุ และเขา้ ทาคะแนนระยะประชดิ
แตอ่ ยา่ งไรกต็ าม ผลคะแนนกลบั สสู ี เพราะฝ่ ายไอว้ า่ นดจู ะมแี นวรบั ทแี่ ขง็ แรงกวา่
และสามารถตโี ตไ้ ปทาคะแนนไดจ้ ากระยะไกล ไอว้ า่ นนถ่ี อื เป็ นมอื วางอนั ดบั หนงึ่
ในการทาลกู 3 แตม้ เลย

ปร๊ดี ดดดด

“เชย่ี ไอค้ ดิ ตะครวิ แดก”

เสยี งนกหวดี ดงั ขนึ้ เพอื่ พกั ครงึ่ พรอ้ มกบั เสยี งดงั ขน้ึ ของไอเ้ พอื่ นสนทิ เขา
ลกุ ขนึ้ ไปมองกเ็ จอไอว้ า่ นกบั เพอื่ นอกี คนกาลงั หวิ้ ปีกไอค้ ดิ ทเ่ี ป็ นเพอื่ นคณะเขาอกี
คนเขา้ มา สภาพมนั โคตรแย่ ขาขวาของมนั ไมส่ ามารถขยบั หรอื เดนิ ไดด้ ว้ ยซา้
เพอื่ นรว่ มทมี ทงั้ สองตอ้ งชว่ ยกนั ลากกนั เขา้ มาพักอยา่ งคนทฝ่ี ืนใชร้ า่ งกายมาจน
ขดี สดุ

“เชย่ี มงึ เป็ นตะครวิ ตงั้ แตเ่ มอ่ื ไหรเ่ นย่ี ” ไอว้ า่ นบน่ พรอ้ มหนั ไปสง่ั เขาใหไ้ ป
หาถงุ เจลเย็นในลงั น้าแข็งมาให ้

“ชว่ งทา้ ยๆ ควอเตอรส์ อง” ไอค้ ดิ ตอบแบบหนา้ ซดี ๆ

“เชย่ี แลว้ ทาไมมงึ ไมบ่ อก ฝื นเลน่ มาจนถงึ ครง่ึ เนยี่ นะ ไอส้ ดั ลม้ หนา้ ฟาด
ไปจะทาไง”

ไอว้ า่ นบน่ ไมห่ ยดุ ปากมนั พลา่ มดว้ ยทา่ ทที เ่ี หมอื นจะอารมณเ์ สยี กจ็ รงิ แต่
เดก็ สองขวบยงั มองออกเลยวา่ มนั โคตรเป็ นหว่ งลกู ทมี ของมนั เลย

“ทมี เราขน้ึ นาไดต้ งั้ 5 แตม้ แลว้ กไู มอ่ ยากเป็ นตน้ เหตใุ หท้ มี แพ ้ ตอนแรกกู
นกึ วา่ มนั จะหายเอง” ไอค้ ดิ ตอบ พรอ้ มกบั เสยี งรอ้ งเบาๆ เมอื่ เพอื่ นในทมี บางคน
ชว่ ยกนั นวดทขี่ ามนั หวังวา่ จะดขี นึ้

“แลว้ เป็ นไงหละไอส้ ดั แทนทจี่ ะเป็ นแคต่ ะครวิ นดิ เดยี ว มงึ ฝื นจะเป็ นหนัก
แทบเดนิ ไมไ่ ดแ้ ลว้ เนย่ี ” ไอว้ า่ นบน่ ทกุ คนทมุ่ เทใหก้ ท็ มี ก็จรงิ แตเ่ ขาก็ไมอ่ ยาก
เห็นใครมาเจ็บหนักเพราะคาวา่ อยากเอาชนะ

“เดย๋ี วกห็ าย พกั ครงึ่ เสร็จ กคู อ่ ยลงตอ่ ” อกี ฝ่ ายตอบมาดว้ ยน้าเสยี งทฟ่ี ังดกู ็
รวู ้ า่ มนั ก็ไมม่ นั่ ใจ

“ลงตอ่ กเ็ ชยี่ แลว้ อยา่ วา่ แตล่ งเลน่ ตอ่ เลย แขง่ เสร็จแลว้ มงึ จะกลบั มาเดนิ
ไดป้ รกตหิ รอื ยังกไ็ มร่ ู ้ มงึ กม้ มาดขู าตวั เองกอ่ น แมง่ ยังไมห่ ยดุ กระตกุ เลย”

วา่ นพดู พรอ้ มชว่ ยนวดขาคนตรงหนา้ สหี นา้ เจา้ ของอาการโคตรเหยเกย ดู

ก็รวู ้ า่ มนั ยงั เจ็บอยมู่ าก ขาของมนั กระตกุ เป็ นจงั หวะเหมอื นกลา้ มเนอ้ื เกรง็ มากจน
ฝื นไวไ้ มไ่ ด ้

“เชยี่ ไมเ่ อา เดย๋ี วแพบ้ าย ไอส้ ดั มกี นั อยู่ 5 คน จะทง้ิ กนั ไดไ้ งวะ เหนอื่ ยกนั
มาทงั้ เดอื น” ไอค้ ดิ บน่ ทัง้ ทอ่ี าการแมง่ กด็ แู ยส่ ดุ ๆ แลว้

“ไอพ้ ลไปวอรม์ รอเลย เดย๋ี วมงึ ลงใหพ้ วกกหู น่อยครง่ึ หลงั ไมต่ อ้ งเครยี ด
ไมต่ อ้ งคดิ หา่ เหวอะไรทัง้ นัน้ เลน่ ไดก้ เ็ ลน่ เลน่ ไมไ่ ดก้ ็ชา่ งแมง่ มงึ ลงใหค้ รบพอ
เดย๋ี วไอค้ ดิ ไหวคอ่ ยเปลย่ี นมนั ลงกลบั ” หวั หนา้ ทมี ตดั สนิ ใจออกมาในทา้ ยทสี่ ดุ

ครง่ึ หลงั ของฝั่งเขาตกเป็ นรองอยา่ งเหน็ ไดช้ ดั

ไอพ้ ลทลี่ งไปชว่ ยทมี ในเวลานเี้ กง่ กวา่ ทค่ี ดิ แตก่ ย็ งั เทยี บไอค้ ดิ ทเ่ี ป็ นมอื
วางอนั ดบั สามของทมี ไมไ่ ด ้ ไอพ้ ลจดั เป็ นคนทตี่ วั เลก็ วงิ่ เรว็ หลบหลกี คตู่ อ่ สไู ้ ดด้ ี
แตไ่ มเ่ กง่ เรอ่ื งทาแตม้ ไอว้ า่ นตอ้ งปรบั กลยทุ ธใ์ หมท่ งั้ หมดกลบั มาพยายามเลน่ ยอื้
เวลาไวใ้ หไ้ ดม้ ากทสี่ ดุ เพอ่ื รอไอค้ ดิ กลบั มาแกส้ ถานการณ์ เพอ่ื นในทมี สามคนท่ี
เหลอื ถอยไปเนน้ คมุ เชงิ เพอ่ื ป้องกนั การทาคะแนนจากอกี ฝ่ ายเป็ นหลกั ไอว้ า่ นตอ้ ง
คอยคมุ สถานการณ์ตกกลางและพยายามจะเกบ็ ลกู 3 แตม้ ใหไ้ ด ้ สว่ นไอพ้ ล
หวั หนา้ ทมี ขอแคม่ นั ประคบั ประคองลกู ไปไดเ้ รอื่ ยๆ กพ็ อ

“เชยี่ ”

ไป๋ ถงึ กบั เผลอสบถมาอยา่ งขดั ใจ เกมตอนนเ้ี ขา้ คคู่ วอเตอรส์ แี่ ลว้ ฝ่ังพวก

เขายังนาอยกู่ ็จรงิ แตก่ ย็ อื้ เอาไวจ้ นแทบจะฝืนไวไ้ มไ่ หว ชอ่ งวา่ งทข่ี าดไอค้ ดิ แมง่ ก
วา้ งมากเกนิ ไป ระยะหา่ งจาก 5 แตม้ เหลอื เพยี งแคแ่ ตม้ เดยี วเทา่ นัน้ ฝั่งเขาโดนลกู
2 แตม้ ไป 2 ลกู ตดิ แตก่ ลบั ทาคะแนนใหมไ่ มไ่ ดเ้ ลย ฝ่ังวศิ วะกด็ หู วั เสยี ไมแ่ พก้ นั
ตอนนใ้ี ครกค็ งดอู อกวา่ ฝ่ังเขาตกเป็ นรองอยา่ งมาก เพราะแทบจะไมไ่ ดบ้ กุ เลย แต่
ความสามารถในการป้องกนั กย็ งั พอไหว ถงึ แมว้ า่ จะเขา้ สชู่ ว่ งทา้ ยเกมแลว้ แตก่ ย็ ัง
ไมอ่ าจขนึ้ นาไดส้ กั ที

“โอย๊ ยยยย”

เสยี งดงั ลนั่ ขน้ึ กลางสนาม ไอว้ า่ นลม้ ตวั ลงไปนอนพรอ้ มจบั ตน้ ขาเอาไว ้
แน่น กรรมการเป่ านกหวดี ใหเ้ วลานอก กอ่ นทท่ี มี ทเี่ หลอื จะลากมนั เขา้ มาขา้ ง
สนาม ถกกางเกงดกู เ็ ห็นวา่ ตน้ ขาขวามนั พนั ผา้ ยดื ไว ้ ไป๋ ถอื วสิ าสะแกะออกมาดกู ็
ตอ้ งอทุ านดว้ ยความตกใจ ตน้ ขาของมนั บวมเป่ งเป็ นสมี ว่ งคล้าหอ้ ไปดว้ ยเลอื ด
เสยี งของไอว้ า่ นรอ้ งแบบฝืนกลนั้ ไวไ้ มไ่ หวอกี ตอ่ ไป

“เชยี่ ไอว้ า่ น มงึ บอกแตค่ นอน่ื ใหอ้ ยา่ ฝื น ตวั มงึ เองอะ ฝืนทสี่ ดุ เลย ไอส้ ดั
เอย๊ ” เสยี งของเอริ ธ์ รองกปั ตนั ทมี ดา่ ไอว้ า่ นออกมา ดว้ ยสหี นา้ โคตรเป็ นหว่ ง

“แมง่ แคก่ ลา้ มเนอ้ื ฉีก กไู หวน่า”

ยงิ่ พดู ยงิ่ น่าเจบ็ ใจ เมอ่ื ไอค้ ดิ ทพ่ี ยายามประคองตวั เดนิ มาดสู ภาพหวั หนา้
ทมี เสอื กหกลม้ ดว้ ยอาการตะครวิ ทยี่ งั ไมห่ ายดอี กี ความหวงั ของพวกเขาแทบจะ
ดบั สญู ไปหมดแลว้ อกี แค่ 2 นาทพี วกเขากจ็ ะชนะแลว้ ถงึ แมว้ า่ จะเป็ นการชนะแค่
คะแนนเดยี วกต็ าม

“เหลอื เวลาพกั อกี แค่ 15 วนิ าทเี ทา่ นัน้ นะครบั หากหาตวั สารองมาลงไมไ่ ด ้
ทมี คณะแพทยต์ อ้ งสละสทิ ธก์ิ ารแขง่ ขนั นะครบั ” ผชู ้ ว่ ยกรรมการเดนิ มาแจง้ กบั รอง
กปั ตนั ทมี

“เชยี่ กไู หว โอย๊ ”

เสยี งไอว้ า่ นดงั ขน้ึ พรอ้ มกบั การพยายามดนั ตวั ลกุ ขนึ้ นั่ง แตก่ ไ็ รผ้ ล เพราะ
ตน้ ขาทบ่ี วมเป่ งเป็ นสมี ว่ งสง่ ความเจ็บปวดไปจนมนั ตอ้ งลม้ ตวั ลงไปอกี ครงั้

“ยอมแพเ้ หอะหวะ ไอว้ า่ น นเี่ รากฝ็ ืนกนั มาสดุ ๆ แลว้ นะ ยงั ไงกไ็ ดท้ เ่ี หรยี ญ
เงนิ นะเวย้ ” เอริ ธ์ พดู ขนึ้ สหี นา้ มนั แยม่ าก แตก่ ค็ งรดู ้ วี า่ คงไมม่ ปี าฏหิ ารยิ ไ์ หนมาเสก
ใหไ้ อค้ ดิ หรอื ไอว้ า่ นเลน่ ตอ่ ไดอ้ กี 2 นาที

“ปัดโถเ่ วย้ อกี แค่ 2 นาทเี อง”

มอื ของกปั ตนั ทมี กบั กระบอกน้าในมอื แน่นราวกบั จะบบี ใหแ้ หลกคามอื ไป
เพอื่ ระบายความอดั อนั้ นอ้ี อกไปใหไ้ ด ้ ใหต้ ายเถอะ เขาสาบานวา่ เขาเหน็ น้าตาไอ ้
วา่ นไหลซมึ ออกมาทหี่ างตาทงั้ สองขา้ ง มนั คงทมุ่ เทเพอื่ งานนม้ี ากจรงิ ๆ

“เดย๋ี วกลู งเอง อกี แค่ 2 นาที เดย๋ี วกไู ปเดนิ ๆ วงิ่ ๆ ใหก้ ็ได ้ พวกมงึ อยา่ สง่
บอลใหก้ แู ลว้ กนั แค่ 2 นาทเี อง แมง่ แป๊ บเดยี วเดย๋ี วก็เสร็จแลว้ ”

ไป๋ ลกุ ขนึ้ ยนื ออกมาอยา่ งตดั สนิ ใจในทสี่ ดุ เออ อกี แค่ 2 นาทเี อง ทาไมมงึ
จะทาไมไ่ ดว้ ะ ถา้ เขายงั นั่งโงป่ ลอ่ ยใหท้ มี ทเี่ พอ่ื นตวั เองพยายามสรา้ งขนาดนแี้ พ ้
ไปตอ่ หนา้ เขาจะเรยี กตวั เองวา่ เป็ นเพอ่ื นสนทิ ของมนั ไดย้ งั ไง

นายพนิ ตา้
ตอนที่ 32 : 2 นาที

ปร๊ดี ดดดดดดดดดด

เสยี งขอนกหวดี ดงั ขนึ้ อกี ครงั้ พรอ้ มกบั ความวติ กกงั วลแบบเหงอ่ื ตกกบี ของ
เขา ยงั ไมท่ ันจะไดอ้ อกวงิ่ แตเ่ หงอ่ื ก็เรมิ่ ซมึ มาตามไรผมของไป๋ แลว้ ทาใหไ้ ด ้ อกี
แค่ 2 นาที เขาตอ้ งทาได ้

กอ่ นทเี่ ขาจะลงสนามมาเขายอ้ื อยกู่ บั ไอว้ า่ นอยจู่ นนาทสี ดุ ทา้ ย

มนั ยนื กรานบอกใหข้ อแพบ้ ายไปเพราะรคู ้ วามสามารถในการเลน่ กฬี าระดบั
ตา่ ตมของเขาดี แตไ่ ป๋ ก็ทาใจไมไ่ ดจ้ รงิ ๆ ยง่ิ มาเห็นสหี นา้ เพอ่ื นรว่ มทมี อกี 3 คน
ของมนั ทด่ี ใู จชน้ื ขนึ้ มาดว้ ยความหวงั ยงิ่ อดไมไ่ ดท้ จ่ี ะทาอะไรใหค้ นอนื่ บา้ ง เขารดู ้ ี
วา่ ทไี่ มม่ ใี ครบอกใหเ้ ขาลงเพราะไอว้ า่ นคงไปกาชบั ไวเ้ ป็ นอยา่ งดวี า่ ยงั ไงกไ็ มใ่ ห ้
เขาลงเดด็ ขาด แตช่ า่ งเถอะ แค่ 2 นาที ถา้ ลงแลว้ โดนทาแตม้ ไดก้ ถ็ อื วา่ เขาทาให ้

ไอว้ า่ นถงึ ทส่ี ดุ แลว้ ไวร้ อจบงานกอ่ นจะเอาเรอื่ งนไี้ วท้ วงบญุ คณุ มนั ไปนานๆ เลย

เพอื่ นรว่ มทมี ทเี่ หลอื ทาตามตกลงไดด้ คี อื ไมส่ ง่ ลกู มาใหเ้ ขาเลย

ตอนนเ้ี กมทัง้ หมดเทไปยงั สนามฝั่งเขาแทบทัง้ สนิ้ ฝ่ ายวศิ วะแทบจะดบั
เครอ่ื งชนโดยการบกุ อยา่ งตอ่ เนอื่ ง ไออ้ ฐิ ในเวลานด้ี จู รงิ จงั อยา่ งมากทจี่ ะควา้
คะแนนมาใหไ้ ด ้ ตวั หลกั ของทมี 3 คนสดุ ทา้ ยของฝ่ ายเขาปักหลกั ป้องกนั แป้นไว ้
จนนาทสี ดุ ทา้ ย แตถ่ งึ จะไมเ่ นน้ บกุ แลว้ ฝ่ ายเขาก็ยงั คงเลน่ อยา่ งมศี กั ดศ์ิ รี ไมไ่ ด ้
แคส่ ง่ ลกู ใหก้ นั ไปมาอยา่ งน่าเกลยี ด ไอพ้ ลทมี่ ายนื อยเู่ กอื บคอ่ นๆ สนามยงั รอลกู
เพอ่ื ทจี่ ะพาบอลกลบั ไปฝ่ ายวศิ วะใหไ้ ด ้ ถงึ จะทาคะแนนไมไ่ ดแ้ ตข่ อแคไ่ ดด้ งึ
น้าหนักของเกมมาฝ่ังนบ้ี า้ งกย็ งั ดี แตพ่ ยายามแทบตาย 3 ตอ่ 5 กย็ ากเกนิ ไปทจี่ ะ
ตา้ นทาน

ไป๋ มายนื อยคู่ อ่ นสนามฝั่งวศิ วะคนเดยี วของทงั้ เกม

เขาเลน่ บาสไมเ่ ป็ นเลย รแู ้ คว่ า่ เลยี้ งยงั ไงไมใ่ หผ้ ดิ กตกิ า สง่ ลกู ยงั ไงไมใ่ ห ้
ผดิ กตกิ า แตว่ งิ่ ไปเลยี้ งลกู ไปนเ่ี ขายงั ทาไมไ่ ดเ้ ลยดว้ ยซา้ วธิ กี ารทด่ี ที ส่ี ดุ คอื มายนื
อยขู่ า้ งและรอเฉยๆ ถว่ งเวลาจนครบ ไออ้ ฐิ มนั ลอบมองมาทเี่ ขาหลายรอบ แตพ่ อ
เห็นวา่ เขาไมค่ ดิ จะไปคลกุ วงในกบั พวกนักกฬี า มนั ก็ดจู ะไมค่ อ่ ยสนใจเขาอกี

กร๊ดี ดดดดดดดดดด

เสยี งกร๊ดี ขน้ึ สนั่นเมอื่ ลกู บาสหลดุ ไปอยใู่ นมอื ไออ้ ฐิ หวั หนา้ ทมี อกี ครงั้ คราว
นแ้ี ทบไมม่ ใี ครดกั หนา้ มนั ไวอ้ ยเู่ ลย มนั เลยี้ งลกู เขา้ ไปอยา่ งรวดเร็วกวา่ ทฝี่ ่ังเขาจะ
กลบั ตวั มาป้องกนั ได ้ ไป๋ ไดแ้ ตย่ นื ลนุ ้ อยา่ งหวั เสยี เชย่ี จะมาเลน่ ดอี ะไรตอนนเ้ี นย่ี
เหลอื อกี ไมก่ วี่ นิ าทแี ลว้ แทๆ้ อยา่ ใหก้ ารลงสนามของกเู สยี เปลา่ สวิ ะ เขาไดแ้ ตเ่ อา
มอื ขยหี้ วั อยา่ งหงุดหงดิ อยา่ ลงนะมงึ อยา่ ลงนะมงึ

ราวกบั วา่ มนั มโี ทรจติ ตดิ ตอ่ กลบั เขาไดอ้ ยา่ งนัน้ พอมาถงึ ระยะทาแตม้ 2
คะแนน มนั หยดุ ยนื นงิ่ หนั มามองเขาชวั่ อดึ ใจหนงึ่ ราวกบั รวู ้ า่ เขามองมนั อยกู่ อ่ นแลว้
เขาไมร่ จู ้ ะทาอะไรนอกจากพมึ พาเบาๆ อยา่ งทาอะไรไมไ่ ด ้ อยา่ ลงนะมงึ อยา่ ลง
นะมงึ ไอส้ ดั เอย้ อยา่ ลงนะมงึ

ตงึ้ งงงงงงงงงง

ราวกบั มนั จะพลาดจังหวะทดี่ ที สี่ ดุ ไป เอริ ธ์ ทร่ี บี วง่ิ เขา้ มาไดจ้ งั หวะชลุ มนุ
ขวางมนั ไวต้ อนทม่ี นั นง่ิ ไปสกั สองวนิ าทไี ด ้ พอไอเ้ อริ ธ์ ไดจ้ งั หวะเขา้ ขวาง จงั หวะ
การทาคะแนนของมนั ก็รวนไปหมด มนั เบย่ี งตวั ไปมากอ่ นจะตดั สนิ ใจโยนลกู ใน
ทส่ี ดุ แตด่ ว้ ยการขดั ขวางของรองกปั ตนั ทมี วถิ ขี องลกู ไออ้ ฐิ ก็เลยไมไ่ ดล้ งรอย
พอทจ่ี ะทาคะแนน เสยี งลกู ชนกบั แป้นดงั ลน่ั จนเสยี งกร๊ดี เมอื่ ครกู่ ลายเป็ นการบน่
งมึ งาดว้ ยความเสยี ดาย

เพอื่ นรว่ มทมี ฝ่ังเขาไมป่ ลอ่ ยใหช้ วั่ เวลาทองหลดุ พน้ ผา่ นไป

ไอน้ วิ เพอื่ นรว่ มทมี อกี คนหนงึ่ วงิ่ เขา้ ไปแยง่ ลกู ทพ่ี ลาดไมเ่ ขา้ หว่ งมาได ้

สาเร็จ เวลาตอนนนี้ ่าจะจวนเจยี นจะหมดเวลาเต็มทน ไป๋ ไดแ้ ตย่ นื ลนุ ้ และกามอื
แน่นใหเ้ วลามนั หมนุ ผา่ นไปเร็วๆ เขายนื นับเวลาในใจมาตงั้ แตล่ งสนาม และนม่ี นั
คอื ชว่ งถอยหลงั 10 วนิ าทสี ดุ ทา้ ยแลว้

10...

นวิ ควา้ เอาลกู ทเี่ ป็ นอสิ ระนั่นมาไดส้ าเร็จจากชว่ งเวลาชลุ มนุ ทไ่ี ออ้ ฐิ เผลอ
ตวั และพลาดการทาคะแนนไปไดอ้ ยา่ งเสน้ ยาแดงผา่ แปด

9...

ไอน้ วิ เลย้ี งลกู อยา่ งหาทางสง่ ตอ่ ไมไ่ ด ้ เพราะตอนนค้ี แู่ ขง่ อกี ทมี จานวน 2
คนยนื ดกั หนา้ ดกั หลงั มนั เต็มไปหมด ระยะเวลานยี้ งั จวนเจยี นมาก เพราะมนั ใกล ้
แป้นของฝ่ังเขามาก มโี อกาสจะถกู ทาแตม้ ในเสยี้ ววนิ าทสี ดุ ทา้ ยสงู

8...

ไอน้ วิ ตดั สนิ ใจสง่ ลกู กระดอนไปใหไ้ อเ้ อริ ธ์ ทอ่ี ยอู่ กี ฝั่งสาเรจ็ เอริ ธ์ รบั ไวไ้ ด ้
ทนั แตก่ ต็ อ้ งเจอกบั ไออ้ ฐิ ทย่ี นื ขวางเป็ นปราการเดน่ ทมี่ นั แทบจะหาทางหลบเลยี่ ง
ไมไ่ ด ้

7...

ไอเ้ อริ ธ์ พยายามเลยี้ งลกู หาทางหลบแตก่ ห็ าจังหวะไดย้ าก ไออ้ ฐิ เลน่ เกม
ไปดว้ ย หนั มามองเขาไปดว้ ยอยา่ งพะวา้ พะวงั จนเกดิ ชอ่ งโหวข่ นึ้ เสยี้ ววนิ าทหี นง่ึ
ไอเ้ อริ ธ์ ถอื จงั หวะโอกาสสง่ ลกู ใหไ้ อพ้ ลทอ่ี ยหู่ า่ งออกไป

6...

ไอพ้ ลวง่ิ ไปควา้ ลกู มาครองไดอ้ ยา่ งหวดุ หวดิ แตก่ ต็ อ้ งเจอกบั กระดกู ทอ่ น
ใหญ่ เมอื่ คแู่ ขง่ อกี หนง่ึ คนลงมาดกั มนั เอาไวต้ งั้ แตเ่ มอ่ื ไหรก่ ไ็ มร่ ู ้ ไอพ้ ลเลยี้ งลกู
อยา่ งตดั สนิ ใจไมไ่ ด ้ ฝ่ังอกี 3 คนทเี่ หลอื กโ็ ดนประกบไวด้ ว้ ยผเู ้ ลน่ ไวห้ มด ถา้ สง่ ลกู
พลาดก็อาจจะโดนแยง่ ลกู ไปทาคะแนนก็ได ้ ไอพ้ ลน่าจะไมร่ วู ้ า่ มนั ใกลห้ มดเวลา
มากเต็มทนแลว้

5...

ไอพ้ ลเองก็ใกลจ้ ะเพลยี้ งพล้าใหไ้ อเ้ สอ้ื แดงเขม้ เตม็ ทน ความจรงิ แลว้ มนั
ไมไ่ ดม้ ฝี ี มอื บาสพอจะสสู พี วกนักกฬี าไดเ้ ลย เหมอื นมนั จะรวู ้ า่ ถา้ ยงั ยอ้ื ตอ่ ไปตอ้ ง
โดนแยง่ ลกู ไดแ้ น่ มนั มองซา้ ยมองขวาอยา่ งตดั สนิ ใจไมถ่ กู และในชว่ งจังหวะ
ตดั สนิ ใจทคี่ แู่ ขง่ รา่ งใหญก่ าลงั จะเออ้ื มมอื มาควา้ ลกู ไปได ้ ไอพ้ ลก็ฉวยจงั หวะสง่
ลกู บาสมาตรงฝ่ังเขาทไ่ี มม่ คี แู่ ขง่ ยนื กระจายอยเู่ ลย

“ฉบิ หายแลว้ ”

4...

ลกู บาสลอยแหวกอากาศมาพรอ้ มกบั ความสนใจของคนทงั้ สนาม ตอนนัน้
เขาไมร่ เู ้ ลยวา่ เสยี งรอ้ งเชยี รก์ นั ในสนามดงั กระหมึ่ แคไ่ หน เพราะหวั ใจของเขา
แทบจะหยดุ เตน้ เมอ่ื เหน็ ลกู บาสคอ่ ยๆ ลอยมาตรงหนา้ ฉบิ หายแลว้ ทาไงดวี ะเนยี่

3...

ลกู บาสลอยมาใกลเ้ ขาอยใู่ นระยะทพ่ี อจะเออื้ มมอื ไปควา้ ได ้ สายตาของ
เขาเหน็ คนทวี่ งิ่ ตามลกู มาอยา่ งรวดเร็วดว้ ย ไอว้ ศิ วะรา่ งยกั ษ์ทแ่ี ยง่ ลกู กบั ไอพ้ ลอยู่
เมอ่ื กต้ี รงดง่ิ เขามาดว้ ยความเร็วทเี่ ดาวา่ ยังไงกน็ ่าจะถงึ ตวั เขาภายในเวลาอกี แคอ่ ดึ
ใจเดยี ว

2...

มอื ของเขาเออ้ื มควา้ ไปรับลกู บาสตามสญั ชาตญาณบงการไปทงั้ หมด
เหมอื นหเู ขาจะไดย้ นิ เสยี งกอ้ งรอ้ งชอื่ เขา แตจ่ ังหวะนัน้ เขากแ็ ยกไมอ่ อกแลว้ วา่
เป็ นเสยี งใครกนั แน่ มอื ของเขาสมั ผัสลกู บาสพรอ้ มกบั ไอต้ วั ยกั ษ์ตรงหนา้ ทตี่ รงดงิ่
เขา้ มาหมายจะแยง่ ลกู ไปจากมอื

1...

เขาชลู กู ขน้ึ สงู เหนอื หวั หมายจะโยนออกไปใหใ้ ครสกั คนในทมี เขารดู ้ วี า่
เขารกั ษามนั ไวจ้ ากคแู่ ขง่ ตรงหนา้ นไี้ มไ่ ดแ้ น่ เขาตอ้ งรบี สง่ มนั ออกไปใหไ้ วทสี่ ดุ
กอ่ นทจี่ ะเสยี บอลตรงหนา้ นไี้ ป เหมอื นคนตรงหนา้ จะเดาใจเขาถกู มนั พงุ่ ตวั ตรงมา
อยา่ งแรงหมายจะแยง่ ลกู บาสทก่ี าลงั จะหลดุ ลอยออกไปจากมอื เขา นักกฬี าตวั โต
น่ันโถมเขา้ มาอยา่ งสดุ แรงเกดิ ดว้ ยความมงุ่ หมายวา่ จะพลกิ เกมกลบั มาชนะใหไ้ ด ้
ในวนิ าทสี ดุ ทา้ ย

0...

“ไอไ้ ป๋ !”

“โอย๊ ”

“เชย่ี ”

โครมมมมมมมมมมม

เขาไมท่ นั ไดเ้ อยี้ วตวั หลบจากคนตรงหนา้ มนั กพ็ งุ่ ตรงมาถงึ เขาในทส่ี ดุ
รา่ งยกั ษ์ของนักกฬี าชนเขาอยา่ งเสยี หลกั จากการพยายามโผไปเอาลกู บาสทล่ี อย
อยนู่ ่ันใหไ้ ด ้ รา่ งบางของไป๋ เหวยี่ งไปตามแรงกระแทกอยา่ งทกี่ ไ็ มไ่ ดต้ งั้ ใจจะรับมอื
ไวล้ ว่ งหนา้ เสยี้ ววนิ าทนี ัน้ เขาเสยี หลกั หกลม้ ลงอยา่ งแรง มอื ของเขายกขนึ้ มาตาม
สญั ชาตญาณทจ่ี ะยนั รา่ งเอาไวก้ อ่ นทใ่ี บหนา้ จะไปกระแทกพน้ื

ป๊ ีด ป๊ ีด ป๊ ีดดดดดดดดดดด

เสยี งเป่ านกหวดี ระงับการแขง่ ขนั ดงั ลนั่ ขน้ึ พรอ้ มกบั เสยี งเฮของกองเชยี ร์
คณะแพทยท์ ด่ี งั กระหม่ึ ลน่ั หอในเวลานี้ สดุ ทา้ ยคณะแพทยก์ ็เอาชนะวศิ วะไปได ้
ดว้ ยระยะหา่ งเพยี งคะแนนเดยี ว

“โอย๊ ยยยยยยยยยย”

มอื ของเขาทตี่ งั้ ใจจะยนั พนื้ เสยี หลกั เพราะลม้ ตวั ทเี่ ร็วเกนิ ไปฟาดเขา้ กบั พนื้
จนรสู ้ กึ ปวดจ๊ดี ขนึ้ จนเขากลนั้ เสยี งรอ้ งไวแ้ ทบไมไ่ หว หนา้ ขาของเขาขว่ นกบั พนื้
สนามทเี่ ป็ นยางสงั เคราะหเ์ ขา้ อยา่ งจงั ถงึ แมว้ า่ จะไมน่ ่าถลอกแตก่ แ็ สบดว้ ยแรง
เสยี ดสจี นรสู ้ กึ ได ้

หนา้ ของเขาฟาดเขา้ กบั พน้ื ดว้ ยการเสยี หลกั และไมไ่ ดผ้ อ่ นแรงอะไรเลย
เขารสู ้ กึ ไดว้ า่ บรเิ วณสนั คว้ิ เป็ นสว่ นทชี่ นกบั พน้ื แรงทสี่ ดุ เลอื ดสสี ดไหลตามรอย

แตกของแผลออกมาตามใบหนา้ สขี าวสะอาดจนแกม้ ดา้ นซา้ ยของเขาเปรอะไป
ดว้ ยเลอื ด

“ไอเ้ ชยี่ วา่ น... กทู าสาเร็จแลว้ ”

เขาพมึ พาอยา่ งโลง่ ใจพรอ้ มกบั รา่ งกายทล่ี อยสงู ขน้ึ แบบทเี่ ขาไมร่ เู ้ นอื้ รตู ้ วั
เหมอื นจะมใี ครสกั คนวงิ่ มาถงึ เขาเป็ นคนแรกแลว้ ชอ้ นเอาตวั ของเขาใหล้ อยขน้ึ ไป
อยใู่ นวงแขนตรงแผงอกทหี่ นาราวรปู ปัน้ เทพนยิ ายสมยั โรมนั น่ัน เขาพยายามลมื
ตาฝืนกบั เลอื ดทไ่ี หลเปรอะเป้ือนลงมาไดเ้ พยี งรางๆ ก็เหน็ ภาพทเ่ี ขาแสนจะคนุ ้ เคย

ตมุ ้ หเู สอื้ กาวนส์ ฝี ่ นุ ของเขาสถติ อยทู่ เี่ ดมิ ทห่ี ขู า้ งขวาของชายทกี่ าลงั อมุ ้
เขาอยใู่ นออ้ มแขน ณ เวลาน้ี

นายพนิ ตา้
ตอนที่ 33 : หลงั อาหาร

เหมอื นโลกของไป๋ หยดุ หมนุ ไปภายใตอ้ อ้ มกอดไปเสยี แลว้

สายตาเขามองไมเ่ หน็ บคุ คลอนื่ ใดทก่ี าลงั ชอ้ นตวั เขาไวอ้ ยนู่ ่ี หขู องเขาไม่
ยนิ เสยี งอนื่ ใดนอกจากเสยี งฝี เทา้ ทที่ อดยาวไปอยา่ งสมา่ เสมอ ตอนนัน้ เขาไมร่ ู ้
ดว้ ยซา้ วา่ สายตาหลายรอ้ ยคทู่ ท่ี อดมากาลงั รสู ้ กึ อะไรบา้ ง ไมร่ เู ้ ลยวา่ เสยี งของคน
อน่ื นอกจากพวกเขากาลงั วพิ ากยว์ จิ ารณ์อยา่ งไร ราวกบั วา่ โลกใบนจ้ี ะเหลอื แค่
พวกเขาสองคน

สายตาของเขาถกู ตรงึ ไวท้ โี่ ครงหนา้ ไดร้ ปู ตรงหนา้ นี่

ใบหนา้ ของมนั ทเี่ ขาโคตรคนุ ้ เคย มองใกลๆ้ แบบนดี้ วู า่ เหมอื นวา่ มนั จะคล้า
ขนึ้ ไปหน่อย สงสยั มนั จะเลน่ กฬี ากลางแจง้ เยอะ ผมทไ่ี ถขา้ งตงั้ แตเ่ ปิดเทอม
ตอนนก้ี ็ยาวจนมองไมเ่ ป็ นทรงเกา่ แลว้ สายตาของมนั ดแู ขง็ กรา้ วและไมพ่ อใจ
อยา่ งมาก สงสยั มนั จะโมโหทแ่ี พ ้ สมน้าหนา้ เกมนเี้ ขาเป็ นฮโี รช่ ดั ๆ ไอว้ า่ นตอ้ ง
ขอบคณุ เขา คนอนื่ ก็ตอ้ งขอบคณุ เขา เขารกั ษาลกู ไวไ้ ดจ้ นชว่ั วนิ าทสี ดุ ทา้ ย คณะ
ของพวกเขาชนะทมี ตวั เตง็ ของมหาวทิ ยาลยั ได ้ ไหนใครบอกวา่ ไออ้ ฐิ มนั ชตู๊ ลกู
แมน่ นักแมน่ หนาไงวะ วนั นเี้ ขายังจาไมไ่ ดว้ า่ เห็นมนั ชตู๊ สกั ลกู เลย

“ไหนไอว้ า่ นบอกวา่ มงึ จะไมล่ ง”

เสยี งของราบนุ่มทงั้ ทสี่ หี นา้ ยงั แข็งกรา้ วไปดว้ ยความไมพ่ อใจ อฐิ พดู พรอ้ ม
ทเี่ ดนิ ตอ่ ไปเรอื่ ยๆ และไมก่ ม้ ลงมามองหนา้ เขาดว้ ยซา้ เขากาลงั มงุ่ หนา้ ไปทาง
ไหน เขายงั ไมร่ เู ้ ลย

“ก็ไอว้ า่ นมนั เจ็บ”

เขารสู ้ กึ เหมอื นกาลงั สารภาพผดิ ทงั้ ทคี่ วามจรงิ เขาก็ไมไ่ ดผ้ ดิ ไมใ่ ชเ่ หรอ
มนั ควรจะเป็ นสทิ ธขิ์ องเขาสวิ า่ ไมว่ า่ เขาจะลงแขง่ หรอื ไมก่ ต็ าม

“มนั เจ็บ มงึ กใ็ หค้ นอน่ื ลง” เสยี งของมนั อยา่ งกบั คนแกข่ บ้ี น่
“คนอนื่ ก็เจ็บ ตวั สารองก็ลงหมดแลว้ ” เขาตอบตามความเป็ นจรงิ
“คนหมดกไ็ มต่ อ้ งลง”
“อา๊ ว ไอเ้ ชยี่ เหลอื อกี แค่ 2 นาที มงึ จะใหก้ นู ่ังเฉยๆ ดทู มี แพเ้ หรอ”
“ถา้ อยากชนะขนาดนัน้ ทาไมไมบ่ อก”
“ทาไมอะ ถา้ กอู ยากชนะมงึ จะทาไม” เขาไมไ่ ดก้ วนตนี มนั หรอก เขากเ็ ป็ น
คนพดู แตภ่ าษาพอ่ ขนุ แบบนอี้ ยแู่ ลว้
“ไมร่ สู ้ ิ อาจจะยอมแพใ้ หม้ งึ มงั้ ”

“ไปไหนวะ”

เขาถามเมอื่ มนั เปิดประตรู ถแลว้ วางตวั เขาลงทเ่ี บาะขา้ งคนขบั ไออ้ ฐิ ปิด
ประตอู ยา่ งเบามอื กอ่ นจะเดนิ ออ้ มไปนั่งทเี่ บาะคนขบั แลว้ ปิดประตู ตดิ เครอ่ื งยนต์
เออ มแี อรค์ อ่ ยดหี น่อย

“คว้ิ แตกแบบน้ี พาไปโรงแรมมงั้ ”

มนั ตอบทัง้ ทย่ี งั ทาหนา้ บดู ไมห่ ยดุ หยอ่ น อะไรวะ เขาเป็ นคนเจ็บนะเวย้ มนั
จะมาหงดุ หงดิ เรอื่ งอะไรนักหนา ทาเหมอื นวา่ เขาเป็ นคนผดิ สมน้าหนา้ ทมี มงึ แพ ้
ไปเลย

“สดั ”

“หบุ ปาก”

มนั พดู ดว้ ยเสยี งกง่ึ หงดุ หงดิ พรอ้ มยน่ื ทชิ ชมู่ าซบั เลอื ดทไี่ หลออกมาเต็ม
หนา้ เขาไปหมด มนั จบั หนา้ เขาบดิ ไปมาเพอ่ื หารอยแผลจนมนั พอใจ มนั เอาทชิ ชู่
มาซบั รอยแผลตรงหวั คว้ิ ของเขาอยา่ งตงั้ ใจ หนา้ ของมนั ใกลม้ าก ใกลจ้ นพอจะ
เหน็ ขนตา เหน็ แววตาทกี่ าลงั มองมาทเี่ ขาอยา่ งตงั้ ใจ

“เจ็บไหม”

“ตอนแรกไมเ่ จ็บหรอก พอมงึ เรม่ิ ถาม กกู เ็ รม่ิ เจบ็ แลว้ เนย่ี ”

เขาบน่ เจ็บสดุ คอื แผลทอี่ ยตู่ รงหวั ควิ้ ของเขาเนยี่ รองมาคอื มอื ขวาของเขา

ทนี่ ่าจะซน้ เพราะเอามอื ไปยันพนื้ ไวแ้ ลว้ ผดิ ทา่ แตก่ ม้ ดกู ็ไมม่ เี ลอื ดหรอื รอยแผล
อะไรทงั้ สน้ิ อาจจะแคแ่ พลงเฉยๆ สว่ นตรงทเ่ี จ็บนอ้ ยทสี่ ดุ คอื ตรงหนา้ ขาทขี่ ว่ นลง
ไปตอนลม้ บนพน้ื โชคดวี า่ พน้ื สนามเป็ นยางสงั เคราะหอ์ ยา่ งดี ไมง่ ัน้ คงจะขว่ นตน้
ขาของเขาเป็ นแผลถลอกแน่

เขาเองกเ็ ดาไมถ่ กู วา่ ตอนนมี้ นั ดจู ะหงุดหงดิ กบั เรอื่ งอะไร ถามวา่ เขาเจ็บ
ไหม มนั กเ็ จบ็ แตม่ นั กแ็ คเ่ ป็ นเรอื่ งปรกตใิ นการทจ่ี ะเกดิ อบุ ตั เิ หตใุ นการเลน่ กฬี า
เขายงั ดใี จเสยี ไดว้ า่ เกมมนั จบกอ่ นทเี่ ขาจะไดท้ นั ทาอะไรพอดี ควิ้ แตกแคน่ เี้ ดย๋ี วก็
หาย แตไ่ อค้ นตรงหนา้ นด่ี จู ะอารมณ์เสยี ยง่ิ กวา่ เขาเสยี อกี มนั สบถอะไรพมึ พาอยู่
คนเดยี ว เขายงั จาภาพไดต้ ดิ ตาวา่ กรามของมนั ขบนูนเป็ นสนั เลย

“กนิ ยาทนั ทหี ลงั อาหารนะคะ”

เภสชั กรคนสวยสอนเขากนิ ยาอยา่ งตงั้ อกตงั้ ใจ เขาเขา้ พบแพทยแ์ ละทา
แผลกบั พยาบาลทโ่ี รงพยาบาลเอกชนทอี่ ยใู่ กลม้ หาวทิ ยาลยั ทส่ี ดุ เป็ นทเี่ รยี บรอ้ ย
หมอทตี่ รวจเขาบอกวา่ ไมเ่ ป็ นอะไรมาก ถงึ แมว้ า่ แผลทห่ี นา้ จะมเี ลอื ดออกมา
คอ่ นขา้ งเยอะแตก่ ไ็ มน่ ่ากงั วลเรอ่ื งรอยแผล ลา้ งหนา้ เชด็ แผลเรยี บรอ้ ยก็แทบจะไม่
เห็นแผลเลย เหตผุ ลคอื รอยแตกมนั อยตู่ รงควิ้ ของเขาพอดี สภาพตอนนข้ี องเขาจงึ
ไมน่ ่าจะมปี ัญหากบั การประกวดเดอื นมากนัก ใครไมต่ งั้ ใจดกู ค็ งจะไมเ่ หน็ แผลของ
เขา

“กบู อกแลว้ วา่ ไมต่ อ้ งมาโรงพยาบาลก็ได ้ แผลแคน่ เ้ี อง”

เขาหนั ไปบน่ กบั ไออ้ ฐิ ทนั ทที ร่ี บั ยาเป็ นทเ่ี รยี บรอ้ ย มนั ทาหนา้ นง่ิ ราวกบั
ไมไ่ ดย้ นิ สง่ิ ทเ่ี ขาพดู ไออ้ ฐิ เดนิ ทาหทู วนลมนาเขาไปยังรถคนั ทข่ี บั เขามา ขาของ
เขาไมไ่ ดเ้ จ็บอะไรมาก แคแ่ สบๆ มากกวา่ สว่ นมอื ตอนนก้ี ด็ ขี นึ้ มาก คณุ พยาบาล
พันผา้ ยดื ไวใ้ หด้ ว้ ย และบอกใหเ้ ขาใสไ่ วจ้ นกวา่ จะหายดี

“เดย๋ี วไดก้ ระเป๋ าตงั คนื แลว้ กจู า่ ยใหน้ ะ กระเป๋ ากทู ง้ิ อยขู่ า้ งสนามอะ ไอว้ า่ น
คงเก็บไวใ้ ห”้ เขาพดู เพราะไออ้ ฐิ เดนิ ไปจา่ ยเงนิ ใหเ้ ขาไวก้ อ่ น

“ไมต่ อ้ ง” มนั ตอบหว้ นๆ หงุดหงดิ อะไรนักหนาวะ
“ไมไ่ ดด้ ิ ไอเ้ ชยี่ แผลกกู กู ็ตอ้ งจา่ ยสวิ ะ” มนั จะมาเสยี เงนิ แทนเขาทาไม
“ก็บอกวา่ ไมต่ อ้ ง”
“อะไรของมงึ เนย่ี ”
“ทาไม กมู นั จนใชม่ ะ คนรวยอยา่ งมงึ ถงึ รบั เงนิ กไู วไ้ มไ่ ด”้
“อา๊ ว ไอเ้ ชยี่ กพู ดู ดๆี จะประชดกทู าไมวะ” ไป๋ เรมิ่ มอี ารมณเ์ มอื่ อกี ฝ่ ายยงั
หงดุ หงดิ และพดู จาไมร่ เู ้ รอื่ งสกั ที

“กขู อโทษ” มนั พดู ดว้ ยเสยี งเบา พรอ้ มกบั ถอนหายใจออกมาเฮอื กใหญ่
“เออ คนยง่ิ เจบ็ ๆ อยู่ ยังจะเสอื กมากวนตนี อกี ” ดา่ แมง่ ดา่ ใหแ้ มง่ สานกึ
“มงึ ไมน่ ่าลงมาแขง่ เลย” มนั พดู เบาๆ

“ชา่ งมนั เหอะ กกู ็ไมไ่ ดเ้ ป็ นอะไร” เขาตอบอยา่ งเรม่ิ จะเยน็ ลงบา้ ง

“ไอว้ า่ นแมง่ ไมน่ ่าปลอ่ ยใหม้ งึ ลง” มนั บน่ งมึ งา

“วา่ แตว่ ันนมี้ งึ เลน่ ดรอปๆ ลงไปปะ”
เขาเอย่ ถามอยา่ งสงสยั ปรกตไิ ออ้ ฐิ เป็ นถงึ หวั หนา้ ชมรมกฬี าสมยั มธั ยม
ของพวกเขาเลยนะ มนั ไมน่ ่าจะมาเลน่ แพพ้ วกเขาได ้ คนเกง่ สดุ ในทมี เขาคอื ไอ ้
วา่ น ซงึ่ ไอว้ า่ นกไ็ มน่ ่าจะเทยี บรศั มมี นั ได ้

“วนั นก้ี ไู มค่ อ่ ยมสี มาธ”ิ ตอนแรกมนั เหมอื นจะไมต่ อบ แตพ่ อเขาเงยี บอยา่ ง
รอฟัง มนั กพ็ ดู ออกมาแบบเสยี ไมไ่ ด ้

“เรอ่ื งอะไรวะ มงึ เป็ นอดตี ทมี ชาตนิ ะเวย้ มงึ จะมาเป็ นแบบนไ้ี ดไ้ ง”

“กเู ป็ นทมี ชาตกิ ฬี ายงิ ธนูก็พอ” มนั เถยี ง
“เออ นั่นแหละ แตม่ งึ กต็ อ้ งตดั เรอื่ งอน่ื ออกไปได ้ ตอนลงสนามสวิ ะ”

“บางเรอื่ งมนั กต็ ดั ไมไ่ ดห้ วะ”
“แลว้ มงึ กงั วลอะไร”
“...” ไออ้ ฐิ ปิดปากเงยี บ
“เรอ่ื งแขง่ เดอื นหละสมิ งึ อาทติ ยห์ นา้ แลว้ น”่ี ไป๋ พดู ออกไปแบบพยายาม
นกึ
“คงใชม่ งั้ ” คนทก่ี าลงั ขบั รถตอบแบบขอไปที
“อะไรของมงึ วะ” เขาพดู อยา่ งไมเ่ ขา้ ใจ
“เออ ชา่ งกเู หอะ คณะมงึ ชนะก็ดแี ลว้ น”่ี มนั ตดั บท

“เสยี ชอ่ื ชมรมไนทค์ ลบั ของโรงเรยี นกหู มด” ไป๋ ยังบน่ แบบเพลนิ ปากไป
เรอื่ ย

“มงึ อยบู่ ชิ อปนะ ไดข้ า่ ว แถมเกลยี ดชมรมกมู ากดว้ ย”
“ไมเ่ คยเกลยี ดเวย้ แคห่ มน่ั ไส”้

“แตก่ ไ็ มช่ อบใชไ่ หมหละ”
“เออ”
“ห”ึ เสยี งไออ้ ฐิ แคน่ หวั เราะออกมาแกนๆ

“หรอื มงึ ออ่ นใหค้ ณะก”ู
“ออ่ นทาซากอะไรหละ ไอห้ า่ น”ี่ มนั บน่
“แลว้ มงึ เลน่ ไมด่ เี พราะแคก่ งั วลเรอ่ื งเดอื นเนยี่ นะ โหย กเู ชอ่ื ตายอะ”
“เออ ก็มเี รอื่ งอนื่ ดว้ ย”
“เรอื่ งไรวะ สอบกลางภาคเหรอ”
“เออ เรอื่ งอะไรกช็ า่ งกเู หอะ”
“สาคญั กบั มงึ มากสนิ ะ”

“เออ โคตรสาคญั แตแ่ มง่ ก็ไมเ่ คยจะรสู ้ กึ ตวั ”

อฐิ พดู ตดั บทอยา่ งราคาญแตก่ ็แฝงไวด้ ว้ ยความตดั พอ้ รถคนั เกา่ ของมนั
แลน่ เขา้ มาจอดทล่ี านจอดรถคณะวทิ ยาศาสตร์ ไอว้ า่ นนั่งรอเขาอยกู่ อ่ นแลว้ ไอ ้
โฟคทโี่ ผลม่ าจากไหนกไ็ มร่ กู ้ ม็ าน่ังอยู่ดว้ ยพรอ้ มไอเ้ พยี ว

“ไป๋ กขู อโทษ”

ไอว้ า่ นพดู ดว้ ยสหี นา้ เครง่ เครยี ด มนั พยายามลกุ ขนึ้ แตก่ ็ฝืนไมไ่ หวนั่งลงอกี
ครงั้ ความจรงิ มนั ดเู จบ็ กวา่ เขาเยอะ ตน้ ขาของมนั ยงั ประคบเยน็ อยเู่ ลย

“เฮย้ ไมเ่ ป็ นไร กโู อเค” เขาตอบออกมาจากใจจรงิ เขารสู ้ กึ วา่ มนั กไ็ มใ่ ช่
เหตกุ ารณท์ เี่ ลวรา้ ยอะไรนัก

“เป็ นอะไรมากเปลา่ ไป๋ ” เสยี งของโฟคทกั ขน้ึ สายตาของมนั ยงั เป็ นหว่ ง
เป็ นใยมนั เหมอื นเดมิ

“ไมเ่ ป็ นไรหรอก แคม่ อื ซน้ เจบ็ ขานดิ หน่อย สว่ นแผลกไ็ มม่ อี ะไรมาก โชค
ดวี า่ กระแทกตรงคว้ิ พอดี รอยเลยไมไ่ ดช้ ดั อะไร”

เขาพดู พรอ้ มชมู อื ขา้ งขวาทพี่ นั ไวด้ ว้ ยผา้ ยดื เป็ นทา่ ทวี า่ สบายมาก ไป๋ เดนิ
ออ้ มไปน่ังตรงกระเป๋ าสะพายเขาทวี่ างอยขู่ า้ งไอว้ า่ น ปลอ่ ยใหค้ ณุ ชายอฐิ แมง่ ยนื ข้ี
เกก๊ ตอ่ ไปคนเดยี ว

“ไหนขอโฟคดแู ผลหน่อยส”ิ

เสยี งไอล้ กู ลงิ พดู ขน้ึ พรอ้ มกบั ยนื่ หนา้ เขา้ มาโดยทไี่ มร่ อเขาอนุญาต มนั ใช ้
มอื ปาดผมหนา้ มา้ ของเขาออกเพอ่ื พยายามดรู อยแผลทถี่ า้ ไมต่ งั้ ใจสงั เกตใหด้ กี จ็ ะ
เห็นแคร่ อยชา้ นดิ เดยี ว

อยดู่ ดี กี ม็ บี รรยากาศมาคแุ บบอธบิ ายไดย้ ากเกดิ ขน้ึ ไออ้ ฐิ เดนิ ไปกระแทก
ตวั นั่งลงขา้ งไอเ้ พยี วพรอ้ มกบั ทาหนา้ บดู บงึ้ ตอ่ ไป ไอเ้ พยี วกข็ มวดควิ้ จอ้ งมาทาง
ไอโ้ ฟคเขมง็ มนั ไปโกรธอะไรกนั มาหรอื เปลา่ วะ เขาหนั ไปตงั้ คาถามดว้ ยสายตา
กบั ไอว้ า่ น มนั กท็ าทา่ ยกั ไหลเ่ หมอื นจะบอกเขาวา่ อยา่ มายงุ่ กบั กู

เขาขอตวั อยคู่ ยุ งานกบั ไอว้ า่ นตอ่

ไออ้ ฐิ ถกู ไลก่ ลบั หอไปกอ่ น หลงั จากทไี่ ป๋ ยนื ยันเป็ นมน่ั เป็ นเหมาะวา่ ไมต่ อ้ ง
รอก็ได ้ สว่ นไอโ้ ฟคทย่ี นื ยนั วา่ จะเดนิ กลบั หอเอง แตเ่ ผลอแป๊ บเดยี วกเ็ หน็ มนั ไปนั่ง
หนา้ บดู จมุ ้ ป๊ กุ อยทู่ เ่ี บาะขา้ งคนขบั ของรถไอเ้ พยี วแลว้ (ไปสนทิ กนั ตอนไหนวะ?)
สว่ นเขาก็วางแผนปรกึ ษาเรอื่ งการประกวดเดอื นกบั ไอว้ า่ นอยสู่ องคน ตอนแรกเขา
วางแผนการแสดงไวเ้ สยี ดบิ ดี แตม่ อื มาเจ็บแบบน้ี ทา่ ทางเขาคงจะตอ้ งยมื มอื ไอ ้
วา่ นมาเป็ นมอื สารอง

To… ไป่ ไป๋

อยากดแู ลมากกวา่ นี้ แตก่ ็รตู ้ วั ดวี า่ ไมเ่ คยมสี ทิ ธิ์

เหน็ หมอเจบ็ ผมโคตรเจ็บ
ไมไ่ ดห้ ยอด แตผ่ มรสู ้ กึ จรงิ ๆ

From… 950

เขาหยบิ ขน้ึ มาดพู รอ้ มกบั ถอนหายใจ ตกลงมงึ เป็ นใครกนั แน่วา่ ไอ ้ 950 เขา
เดนิ สา่ ยหวั อยา่ งปลงๆ พรอ้ มกบั หยบิ ถงุ ยาทภ่ี ายในบรรจยุ าใบบวั บกแกช้ า้ ในและ
จดหมายนอ้ ยทเ่ี สยี บไวข้ า้ งในเขา้ หอ้ งมาดว้ ย เขาเอาจดหมายทม่ี นั สง่ ใหแ้ ปะไว ้
เรยี งกนั ตามลาดบั เวลาบนโตะ๊ อา่ นหนังสอื สว่ นใบบวั บกขวดนัน้ กถ็ กู โยนไปไวใ้ น
กลอ่ งยาปฐมพยายาลทอี่ ยใู่ นหอ้ งเขา

‘หวงั วา่ มงึ จะไมใ่ ชค่ นทกี่ คู ดิ นะ’

นายพนิ ตา้
ตอนท่ี 34 : ไหลข่ า้ งซา้ ย

Mr.950 : เจบ็ มากไหมครบั ไป๋

เขากม้ ดโู ปรแกรมแชตสเี ขยี วทรี่ อ้ งเตอื นมาพรอ้ มกบั ตดั สนิ ใจอยคู่ รหู่ นงึ่
กอ่ นจะตดั สนิ ใจเลอื่ นสไลดห์ นา้ จอ เพอ่ื ตอบคาถามนั่น

BAIBAI : ก็ไมค่ อ่ ยเจ็บนะ แผลนดิ เดยี วเอง
Mr.950 : เหรอครับ ตอนผมเห็นไป๋ ลม้ ผมอยากจะวงิ่ เขา้ ไปชว่ ย ไป๋ ไมน่ ่าไป
ลงแขง่ เลย
BAIBAI : มนั ไมไ่ ดเ้ จ็บอะไรมากหรอก ตกใจมากกวา่ ไมใ่ ชเ่ รอ่ื งใหญเ่ รอ่ื งโต
อะไร
Mr.950 : ยงั ปวดอยไู่ หมครบั

BAIBAI : นดิ ๆ อะ
Mr.950 : อยา่ ลมื กนิ ยานะครบั นไี่ ป๋ ทานขา้ วเย็นหรอื ยงั
BAIBAI : เออ ลมื กนิ เลยหวะ ขอบใจทเี่ ตอื น

เขาพงึ่ นกึ ออกพอดวี า่ ยาตอ้ งกนิ หลงั อาหาร ตอนแรกเขาวา่ จะกนิ ยาแลว้
นอนเลยจงึ จาเป็ นตอ้ งเปลย่ี นแผน รอื้ บะหมก่ี ง่ึ สาเร็จรปู ออกมาเตมิ น้ารอ้ นรองทอ้ ง
สกั หน่อยกอ่ นกนิ ยา

Mr.950 : อยากมสี ทิ ธด์ิ แู ลมากกวา่ นี้ แตก่ ็รวู ้ า่ เป็ นไปไมไ่ ด ้
BAIBAI : อยา่ ลเิ ก ถา้ ลเิ กอกี ประโยคหนง่ึ คอื บลอ๊ ค
Mr.950 : ขอโทษ มนั อดึ อดั มนั ไมร่ จู ้ ะพดู ยงั ไง
BAIBAI : คอลไลนม์ าสิ อยากพดู อะไรก็พดู มา แลว้ กบ็ อกดว้ ยวา่ คอื ใคร

Mr.950 : ผมไมก่ ลา้ หรอกครบั
BAIBAI : ป๊ อด...
Mr.950 : กบั เรอ่ื งไป๋ ผมก็ไมเ่ คยกลา้ สกั ที
BAIBAI : นแ่ี อบสบื หาหอ้ งกู เอาของมาวางหนา้ หอ้ งกู แอบตามกโู ดยไมก่ รู ู ้
อนั นยี้ งั ไมเ่ รยี กกลา้ อกี เหรอวะ

Mr.950 : ผมแคอ่ ยากดแู ล
BAIBAI : เออ เรอ่ื งของมงึ เหอะ ลเิ กจบแลว้ ใชม่ ะ กจู ะไปนอน

Mr.950 : เดย๋ี วครบั ไป๋
BAIBAI : อะไรอกี
Mr.950 : จบงานประกวดเดอื น ไป๋ มาเจอผมทห่ี อ้ งชมรมถา่ ยรูปตกึ สโมกลาง
ตอนทมุ่ นงึ ไดไ้ หมครบั ผมมขี องอยากใหไ้ ป๋ ดู
BAIBAI : เรอื่ งสิ ถา้ มงึ ดกั ปลน้ กทู าไงหละ กไู มใ่ ชเ่ ดก็ อมมอื เชอื่ คนงา่ ยนะ
เวย้

Mr.950 : สญั ญาดว้ ยเกยี รตลิ กู ผชู ้ ายวา่ จะไมท่ ารา้ ยไป๋ แน่นอน
BAIBAI : เปลย่ี นเกยี รตลิ กู ผชู ้ ายเป็ นชอ่ื มงึ แทนไดเ้ ปลา่ หละ

Mr.950 : โถ่ อาทติ ยห์ นา้ ผมกจ็ ะบอกอยแู่ ลว้
BAIBAI : เออ คดิ ดกู อ่ นแลว้ กนั ถา้ วา่ งก็จะไป
Mr.950 : ผมจะรออยนู่ ะครับ
BAIBAI : ถา้ ทมุ่ ครง่ึ แลว้ ยังไมเ่ หน็ หนา้ กกู ไ็ มต่ อ้ งรอ
Mr.950 : ไมค่ รบั ผมจะรอไป๋ อยทู่ นี่ ่ัน ถงึ เชา้ ผมก็จะรอ
BAIBAI : อยา่ ลเิ ก กรู าคาญ

Mr.950 : มานะครบั
BAIBAI : กไู มไ่ ปอะ กตู ดั สนิ ใจละ มงึ ไมต่ อ้ งรอละกนั
Mr.950 : ไป๋ ...
BAIBAI : มงึ เป็ นใครกกู ไ็ มร่ อู ้ ะ มงึ จะใหก้ ไู ปไดไ้ ง เกดิ มงึ ดกั กระทบื กู กกู ฉ็ บิ
หายดิ คอื มงึ กไ็ มไ่ ดแ้ ยน่ ะเวย้ แตก่ กู ็ตอ้ งปลอดภยั ไวก้ อ่ นเปลา่ วะ ลกู เตา้ เหลา่ ใคร
กไ็ มร่ ู ้ มงึ ไมต่ อ้ งรอหรอก มขี องอะไรอยากใหด้ กู ถ็ า่ ยรปู สง่ มาละกนั

Mr.950 : ผมบอกหมอวา่ นไปแลว้ นะครบั วา่ ผมเป็ นใคร แลว้ ผมก็บอกไปแลว้
วา่ ผมจะนัดไป๋ ออกมาหลงั แขง่ เดอื นจบ

BAIBAI : แลว้ ไปบอกมนั ทาไมวะ บอกกนู สี่ ิ

Mr.950 : บอกหมอวา่ น ถา้ หมอวา่ นไมห่ า้ ม ไป๋ จะไดส้ บายใจวา่ ผมไมเ่ จตนา
รา้ ย

เขารบี กดออกจากหนา้ แชตแลว้ โทรหาไอต้ วั ปัญหาอกี ตวั ทถ่ี กู กลา่ วถงึ
ทนั ที ทาไมมนั รแู ้ ลว้ ไมบ่ อกเขาวะ ไอเ้ ชยี่ นมี่ ลี บั ลมคมใน

“โหล”

“ไอเ้ ชย่ี วา่ น”

“ทักกดู ๆี ก็ไดน้ ะ เมอ่ื ไมก่ ชี่ วั่ โมงทแ่ี ลว้ มงึ ยงั ขอใหก้ ไู ปชว่ ยทางานประกวด
เดอื นของมงึ อยเู่ ลย” ปลายสายตอบออกมาแบบบน่ ๆ แตฟ่ ังดกู ็รวู ้ า่ มนั ไมไ่ ดค้ ดิ
อะไรหรอก มนั กบ็ น่ ไปงนั้ แหละ

“ไอเ้ กา้ หา้ ศนู ยม์ นั บอกกวู า่ มงึ รแู ้ ลว้ วา่ มนั เป็ นใคร” เขาเปิดประเดน็

“เออ มนั มาบอกกตู งั้ แตเ่ ชา้ ละ” อกี ฝ่ ายยอมรบั งา่ ยๆ
“อา้ วไอเ้ ชยี่ แลว้ ทาไมไมบ่ อกกวู ะ” เขาบน่
“ก็มนั ขอไวว้ า่ อยา่ เพงิ่ บอก มนั จะเซอรไ์ พรสม์ งึ หลงั แขง่ เดอื นเสร็จอะ”

“แลว้ ตกลงมนั เป็ นใครวะ” เขาถามแบบอยากรู ้
“อา๊ ว กกู เ็ พงิ่ บอกวา่ มนั ขอไวว้ า่ อยา่ เพง่ิ บอก มนั จะเซอรไ์ พรสม์ งึ ”
“ไอเ้ ชย่ี วา่ น นมี่ งึ เหน็ คนอน่ื ดกี วา่ กแู ลว้ เหรอ”
“ไมต่ อ้ งมาดรามา่ ใสก่ เู ลย รวู ้ นั นก้ี บั รอู ้ าทติ ยห์ นา้ มนั กไ็ มต่ า่ งกนั หรอก”

“กอู ตุ สา่ หล์ งแขง่ ใหม้ งึ ยอมเจบ็ ตวั จนมงึ ไดเ้ หรยี ญทอง...” เขาทาเสยี ง
เศรา้ แกลง้ มนั ใหม้ นั รสู ้ กึ ผดิ

“ไป๋ ”

“อมื ”
“กคู บกบั มงึ มานาน กรู อู ้ นั ไหนเรอื่ งจรงิ เรอ่ื งไหนมงึ ตอแหล” เชยี่ มนั รวู ้ า่
เขาไมไ่ ดด้ รามา่ จรงิ
“สดั ”

“มไี รอกี ไหม” มนั ถามกลบั มา
“มงึ ไมบ่ อกกู แลว้ กจู ะมอี ะไรอกี หละ” เขาบน่ ไมไ่ ดด้ งั ใจเลยสิ โธเ่ อย๊
“เออ งนั้ กไู ปนอนละ”
“อยา่ ลมื เตรยี มการแสดงดว้ ยหละ ทม่ี อื กใู ชไ้ มไ่ ดก้ ็เพราะมงึ นะ” เขาย้า
“เออ กรู แู ้ ลว้ น่า มงึ จะใหก้ ทู าอนุสาวรยี ใ์ หม้ งึ เลยไหมหละ” มนั ยอ้ น
“ปากดฉี บิ หาย” เขาดา่
“ตดิ ใครมาหละ ดา่ กจู นกกู ลายเป็ นคนปากหมาไปแลว้ เนย่ี ”

ไป๋ วางสายจากไอว้ า่ นแลว้ ก็หนั ไปกนิ บะหมก่ี ง่ึ ทท่ี าไวพ้ รอ้ มกบั เปิดเพลง
ฟังไปดว้ ยอยา่ งสบายใจ ดเู หมอื นตอนทเี่ ขาโทรไปหาไอว้ า่ น ไอเ้ กา้ หา้ ศนู ยอ์ ะไร
นั่นกย็ งั ทกั ไลนเ์ ขามาตอ่ แตป่ ลอ่ ยมนั ไวง้ นั้ แหละ ตามใจมากเดย๋ี วมนั เหลงิ หาวา่
ไปใหค้ วามหวังมนั อกี

การแขง่ ขนั กฬี าเฟรชชจ่ี บลงไปในทสี่ ดุ

ไอว้ า่ นเลา่ ใหเ้ ขาฟังวา่ ฉากทเี่ ดอื นวศิ วะอมุ ้ เดอื นแพทยอ์ อกมาจากสนาม
เป็ นทรี่ ะบอื ลอื ลนั่ กนั มากในมหาวทิ ยาลยั แตเ่ อาเถอะ เขาก็ไมไ่ ดส้ นใจอะไร
เทา่ ไหรห่ รอก อฐิ มนั กเ็ พอื่ น แลว้ มนั ก็ไมไ่ ดด้ ยู ห่ี ระอะไรกบั ขา่ วอะไรนดี่ ว้ ย โลกใน
ทวตี เตอรแ์ ละไลนข์ องเขายงั ปรกตดิ ี สว่ นในเฟสบคุ๊ ไมร่ ู ้ เขาแทบไมเ่ ปิดเขา้ ไปดู
เลย ยงิ่ รวู ้ า่ ตวั เองมขี า่ วลอื โน่นนม่ี ากเทา่ ไหร่ เขากย็ ง่ิ ไมอ่ ยากจะไปเสพไปแบกไว ้
ใหป้ วดหวั

ดเู หมอื นปัญหาหนง่ึ ทเ่ี ขาลมื นกึ ไปคอื ไอโ้ ฟค

ตงั้ แตห่ ลงั แขง่ บาสรอบชงิ ไมส่ ิ ตงั้ แตห่ ลงั จากทม่ี นั กลบั บา้ นกบั ไอเ้ พยี ว
ไปกอ่ นวนั นัน้ มนั กด็ เู งยี บๆ ไปจนรสู ้ กึ ได ้ มนั บอกวา่ มนั หงึ เขากบั ไออ้ ฐิ ซง่ึ ก็พอจะ
เขา้ ใจได ้ เดาวา่ ตอนทเี่ ขาโดนอมุ ้ ออกมากค็ งมคี นถา่ ยรปู ไว ้ แตพ่ อมนั ไมถ่ าม เขา
ก็ไมค่ ดิ วา่ จะเดนิ ไปปฏเิ สธอะไร ความจรงิ ยงิ่ มนั ตดั สนิ ใจอะไรไดไ้ วๆ กย็ ง่ิ ดี เขา
เกรงใจมนั มนั เหมอื นนอ้ งชายขอ้ี อ้ นทช่ี อบเกาะเราเป็ นลกู ลงิ แลว้ เรากต็ อ้ งคอย
ป้อนขนม เขามองมนั ไดแ้ คน่ แี้ หละ ชว่ งหลงั มนั กห็ ายไปซอ้ มกจิ กรรมของมนั มาก
ขน้ึ ตวั มนั เองกเ็ ป็ นเดอื น มนั กต็ อ้ งไปซอ้ มการแสดงของตนเองเหมอื นกนั เรอ่ื งที่

มนั หา่ งออกไปเขาก็พอเขา้ ใจ เขากท็ าอะไรไมไ่ ดม้ ากนอกจากใหม้ นั ไดใ้ ชเ้ วลากบั
ตวั เอง สกั วนั หนงึ่ เดย๋ี วกก็ ลบั มาตบหวั กอดคอคยุ กนั ไดแ้ บบเพอื่ นเหมอื นเดมิ

ชว่ งโคง้ สดุ ทา้ ยเขาแทบตอ้ งไปซอ้ มการแสดงกบั ไอว้ า่ นทกุ วนั

ตอนนม้ี นั ยงั ขาเจ็บขบั รถเองไมค่ อ่ ยไหว เขากร็ บั หนา้ ทไ่ี ปรบั ไปสง่ มนั ตอน
เชา้ กบั เยน็ การแสดงก็ซอ้ มกนั แถวหอมนั บา้ ง ใตห้ อมนั บา้ ง บอกใหม้ นั ไลเ่ มทไป
ทอ่ี น่ื แลว้ ซอ้ มในหอ้ งมนั บา้ ง แตก่ เ็ อาแบบทมี่ นั สะดวกทสี่ ดุ เดนิ ทางใหน้ อ้ ย เผลอ
แผลบเดยี วกเ็ ขา้ ใกลว้ นั งานเต็มที ตอนแรกวา่ จะไมต่ นื่ เตน้ แตพ่ อซอ้ มการแสดง
เขา้ ทกุ วันๆ กต็ นื่ เตน้ อยา่ งบอกไมถ่ กู

คดิ แลว้ ก็ราคาญความเป็ นคนปากไวของตนเอง

ความจรงิ เขากไ็ มไ่ ดอ้ ยากชนะไออ้ ฐิ อะไรมนั มากนักหรอก สาบานเหอะ แต่
ตอนนัน้ มนั โคตรกวนตนี เขาก็เผลอรบั ปากเพราะอยากชนะมนั ออกไป นถ่ี า้ มนั มา
ทา้ ตอนเรม่ิ สนทิ กนั ขนึ้ แบบนนี้ ะ รอ้ ยเอาหนง่ึ เขากไ็ มย่ อมแขง่ ดว้ ยเด็ดขาด ยงิ่ คดิ
ยงิ่ หงดุ หงดิ ตวั เอง เขาเป็ นคนทไี่ มช่ อบอะไรทเ่ี กย่ี วกบั หนา้ ตามาก คอื เขารตู ้ วั วา่
ไมใ่ ชค่ นหนา้ ตาดี พอตอ้ งมาแขง่ ขนั อะไรทเี่ กย่ี วขอ้ งกบั หนา้ ตาแบบนย้ี ง่ิ รสู ้ กึ แย่
เฮอ้ อออ อดทนอกี หน่อยสวิ ะไอไ้ ป๋ เดย๋ี วแมง่ ก็ผา่ นไปแลว้

งานประกวดดาวเดอื นจดั ขนึ้ ทหี่ อประชมุ ทพ่ี วกเขาแขง่ บาสน่ันแหละ

การประกวดจดั ขนึ้ บนเวที สว่ นพน้ื ทท่ี เ่ี ป็ นลานกฬี าตรงกลางกบั อฒั จรรย์

รอบดา้ นกเ็ ป็ นพนื้ ทสี่ าหรับคนทจ่ี ะเขา้ มาชม การแขง่ ขนั ดาวเดอื นจดั ขน้ึ วันเสาร์ 2
อาทติ ยก์ อ่ นสอบกลางภาค งานเรมิ่ สบิ โมง แตเ่ ขากบั น้าหอมตอ้ งถอ่ ตวั เองมา
ตงั้ แตห่ กโมงเชา้ น้าหอมนัดชา่ งแตง่ หนา้ ไว ้ ตอนแรกเขาตงั้ ใจวา่ จะไมแ่ ตง่ หนา้ ขนึ้
เวที แตพ่ อเหน็ รอยเขยี วจ้าทย่ี งั ไมห่ ายตรงควิ้ ตวั เองแลว้ กต็ ดั สนิ ใจควกั กระเป๋ าตงั
หารครงึ่ กบั สาวเจา้ ดาวคณะเพอื่ ขอยมื ชา่ งแตง่ หนา้ มาชว่ ยกลบเกลอ่ื นรอ่ งรอย

ไอว้ า่ นตามมาสมทบดว้ ยตอนประมาณแปดโมงเชา้ มนั ไดบ้ ตั รสตาฟมา
หลงั เวทเี พราะเป็ นทมี การแสดงความสามารถพเิ ศษของเขา พอเหน็ หนา้ ไอว้ า่ น
เขาก็ไดแ้ ตย่ ม้ิ อยา่ งสบายใจ ตอนแรกทนี่ ั่งอยกู่ บั น้าหอมเขาโคตรอดึ อดั ตา่ งฝ่ าย
ตา่ งไมค่ อ่ ยสนทิ แตจ่ ะใหแ้ ยกกนั น่ังก็กระไรอยู่ พอไอว้ า่ นมา เขาจะไดแ้ อบเนยี น
ไปน่ังกบั มนั ไดอ้ ยา่ งสบายใจ

“ยนิ ดตี อ้ นรบั เขา้ สกู่ ารประกวดเฟรชชบ่ี อยแอนดเ์ กริ ล์ ประจาปีของ
มหาวทิ ยาลยั นวววิ ัฒนด์ ว้ ยคะ่ ”

เสยี งเปิดตวั พธิ กี รหนา้ ฉากดงั ขน้ึ พรอ้ มกบั เสยี งปรบมอื ดงั กระหม่ึ ใน
หอประชมุ จนเขาเองตกใจ ฟังจากเสยี งแลว้ คนน่าจะมาดเู ยอะมาก เขาไดแ้ ตก่ ลนื
น้าลายลงคออยา่ งฝาดเฝื่ อน ตอนนด้ี าวกบั เดอื นมาสแตนบายยนื รอหลงั เวทเี ป็ นที่
เรยี บรอ้ ย

ดาวเดอื นทกุ คนจะแตง่ กายเหมอื นกนั ดว้ ยชดุ นักศกึ ษาถกู ระเบยี บ

เขายนื กวาดตาไปรอบหอ้ งอยา่ งตน่ื เตน้ ไอโ้ ฟคในชดุ หลอ่ เตม็ ยศเซต็ ผม
เตม็ สตรมี ยนื หา่ งจากเขาไปไมไ่ กล มนั สง่ ยมิ้ กวา้ งมาใหเ้ ขาเป็ นเชงิ ใหก้ าลงั ใจ ไล่
สายตาไปเรอ่ื ยกไ็ ปเจอกบั ไออ้ ฐิ ทวี่ นั นแี้ มง่ หลอ่ ววั ตายควายลม้ มาก เหมอื นมนั เพงิ่

จะกลบั ไปไถขา้ งมาอกี รอบจบตอนนก้ี ลบั มาเป็ นลคุ แบดบอยเหมอื นเดมิ แลว้
ถงึ แมว้ า่ กรรมการจะกาหนดใหแ้ ตง่ กายถกู ระเบยี บแตม่ นั กย็ งั คงใสต่ มุ ้ หเู สอื้ กาวน์
ตวั นัน้ เหมอื นเดมิ (โดนกรรมการตดั คะแนนการแตง่ กายแน่มงึ )

ไอเ้ พยี วกอ็ ยหู่ ลงั เวทดี ว้ ย มนั น่าจะมาชว่ ยไออ้ ฐิ เรอื่ งการแสดง เขาคนุ ้ วา่
เหมอื นจะเหน็ หนา้ ไอก้ าญแว็บๆ แตก่ ็ไมม่ นั่ ใจ สว่ นไอว้ า่ นนไี่ มต่ อ้ งสบื กวาดตาไป
เห็นกเ็ จอไอว้ า่ นมองมาอยกู่ อ่ นแลว้ มนั เอานวิ้ ทาทา่ ปาดคอเป็ นเชงิ คเู่ ขาจนเขา
เผลอสบถดา่ มนั แบบไมม่ เี สยี งออกมา เมอื่ มนั เห็นผมดา่ มนั ก็หวั เราะอยา่ งสบายใจ
(ฝากไวก้ อ่ นเถอะมงึ )

“ขอเชญิ พบกบั ผเู ้ ขา้ ประกวดทกุ คนเลยครับ”

เสยี งพธิ กี รชายดงั มาจากหนา้ เวที พรอ้ มกนั กบั ทสี่ ตาฟของงานมาแตะแขน
เป็ นเชงิ ใหเ้ ขาเดนิ ขนึ้ เวทไี ดเ้ ลย เขาเดนิ กา้ วขน้ึ ไปตามบนั ไดไปดว้ ยใจตมุ ้ ๆ ตอ่ มๆ
พอไปยนื เขา้ ตาแหน่งเลยเงยหนา้ กต็ อ้ งขนลกุ ซไู่ ปทัง้ ตวั หอ้ งประชมุ ททเ่ี คยวา่
ใหญโ่ ตนัน้ ตอนนแ้ี น่นขนัดไปดว้ ยนักศกึ ษาจานวนมาก ทงั้ บนลานกฬี าตรงกลาง
และอฒั จรรยโ์ ดยรอบ ประมาณครา่ วๆ ยงั ไงกไ็ มต่ า่ กวา่ พนั คนแน่ ใจของเขาทไ่ี มส่ ู ้
ดอี ยแู่ ลว้ กฝ็ ่ อเหลอื แคน่ ดิ เดยี ว

เขารสู ้ กึ ถงึ แรงหนง่ึ มาบบี ทไี่ หลข่ า้ งซา้ ยของเขา

หนั ไปมองกเ็ จอกบั ไออ้ ฐิ ทเ่ี พงิ่ เดนิ ผา่ นเขาไปเขา้ ตาแหน่งทอี่ ยไู่ มห่ า่ งกนั

ออกไปไกลนัก มนั ลอบหนั หนา้ มาหาเขาพรอ้ มกบั พดู แบบไมม่ เี สยี งเพอ่ื เป็ นการ
สอ่ื สารกบั เขา

“อยา่ - ป๊ อด”
เขาอา่ นภาษาปากมนั ไดแ้ บบนี้

นายพนิ ตา้
ตอนท่ี 34 : ไหลข่ า้ งซา้ ย

Mr.950 : เจ็บมากไหมครับไป๋

เขากม้ ดโู ปรแกรมแชตสเี ขยี วทรี่ อ้ งเตอื นมาพรอ้ มกบั ตดั สนิ ใจอยคู่ รหู่ นง่ึ
กอ่ นจะตดั สนิ ใจเลอื่ นสไลดห์ นา้ จอ เพอ่ื ตอบคาถามนั่น

BAIBAI : ก็ไมค่ อ่ ยเจบ็ นะ แผลนดิ เดยี วเอง

Mr.950 : เหรอครบั ตอนผมเห็นไป๋ ลม้ ผมอยากจะวงิ่ เขา้ ไปชว่ ย ไป๋ ไมน่ ่าไป
ลงแขง่ เลย

BAIBAI : มนั ไมไ่ ดเ้ จ็บอะไรมากหรอก ตกใจมากกวา่ ไมใ่ ชเ่ รอื่ งใหญเ่ รอ่ื งโต
อะไร

Mr.950 : ยงั ปวดอยไู่ หมครับ
BAIBAI : นดิ ๆ อะ
Mr.950 : อยา่ ลมื กนิ ยานะครบั นไี่ ป๋ ทานขา้ วเยน็ หรอื ยงั
BAIBAI : เออ ลมื กนิ เลยหวะ ขอบใจทเี่ ตอื น

เขาพง่ึ นกึ ออกพอดวี า่ ยาตอ้ งกนิ หลงั อาหาร ตอนแรกเขาวา่ จะกนิ ยาแลว้
นอนเลยจงึ จาเป็ นตอ้ งเปลย่ี นแผน รอ้ื บะหมก่ี ง่ึ สาเร็จรปู ออกมาเตมิ น้ารอ้ นรองทอ้ ง
สกั หน่อยกอ่ นกนิ ยา

Mr.950 : อยากมสี ทิ ธดิ์ แู ลมากกวา่ น้ี แตก่ ็รวู ้ า่ เป็ นไปไมไ่ ด ้

BAIBAI : อยา่ ลเิ ก ถา้ ลเิ กอกี ประโยคหนง่ึ คอื บลอ๊ ค
Mr.950 : ขอโทษ มนั อดึ อดั มนั ไมร่ จู ้ ะพดู ยงั ไง
BAIBAI : คอลไลนม์ าสิ อยากพดู อะไรก็พดู มา แลว้ กบ็ อกดว้ ยวา่ คอื ใคร

Mr.950 : ผมไมก่ ลา้ หรอกครบั
BAIBAI : ป๊ อด...
Mr.950 : กบั เรอ่ื งไป๋ ผมก็ไมเ่ คยกลา้ สกั ที
BAIBAI : นแี่ อบสบื หาหอ้ งกู เอาของมาวางหนา้ หอ้ งกู แอบตามกโู ดยไมก่ รู ู ้
อนั นย้ี งั ไมเ่ รยี กกลา้ อกี เหรอวะ
Mr.950 : ผมแคอ่ ยากดแู ล
BAIBAI : เออ เรอื่ งของมงึ เหอะ ลเิ กจบแลว้ ใชม่ ะ กจู ะไปนอน

Mr.950 : เดย๋ี วครบั ไป๋
BAIBAI : อะไรอกี
Mr.950 : จบงานประกวดเดอื น ไป๋ มาเจอผมทห่ี อ้ งชมรมถา่ ยรปู ตกึ สโมกลาง
ตอนทมุ่ นงึ ไดไ้ หมครบั ผมมขี องอยากใหไ้ ป๋ ดู
BAIBAI : เรอ่ื งสิ ถา้ มงึ ดกั ปลน้ กทู าไงหละ กไู มใ่ ชเ่ ดก็ อมมอื เชอื่ คนงา่ ยนะ
เวย้

Mr.950 : สญั ญาดว้ ยเกยี รตลิ กู ผชู ้ ายวา่ จะไมท่ ารา้ ยไป๋ แน่นอน
BAIBAI : เปลย่ี นเกยี รตลิ กู ผชู ้ ายเป็ นชอื่ มงึ แทนไดเ้ ปลา่ หละ
Mr.950 : โถ่ อาทติ ยห์ นา้ ผมก็จะบอกอยแู่ ลว้
BAIBAI : เออ คดิ ดกู อ่ นแลว้ กนั ถา้ วา่ งกจ็ ะไป
Mr.950 : ผมจะรออยนู่ ะครบั
BAIBAI : ถา้ ทมุ่ ครง่ึ แลว้ ยงั ไมเ่ หน็ หนา้ กกู ็ไมต่ อ้ งรอ

Mr.950 : ไมค่ รบั ผมจะรอไป๋ อยทู่ นี่ ่ัน ถงึ เชา้ ผมก็จะรอ
BAIBAI : อยา่ ลเิ ก กรู าคาญ

Mr.950 : มานะครบั
BAIBAI : กไู มไ่ ปอะ กตู ดั สนิ ใจละ มงึ ไมต่ อ้ งรอละกนั
Mr.950 : ไป๋ ...
BAIBAI : มงึ เป็ นใครกกู ไ็ มร่ อู ้ ะ มงึ จะใหก้ ไู ปไดไ้ ง เกดิ มงึ ดกั กระทบื กู กกู ฉ็ บิ
หายดิ คอื มงึ กไ็ มไ่ ดแ้ ยน่ ะเวย้ แตก่ กู ต็ อ้ งปลอดภยั ไวก้ อ่ นเปลา่ วะ ลกู เตา้ เหลา่ ใคร
ก็ไมร่ ู ้ มงึ ไมต่ อ้ งรอหรอก มขี องอะไรอยากใหด้ กู ถ็ า่ ยรปู สง่ มาละกนั

Mr.950 : ผมบอกหมอวา่ นไปแลว้ นะครับวา่ ผมเป็ นใคร แลว้ ผมก็บอกไปแลว้
วา่ ผมจะนัดไป๋ ออกมาหลงั แขง่ เดอื นจบ

BAIBAI : แลว้ ไปบอกมนั ทาไมวะ บอกกนู สี่ ิ
Mr.950 : บอกหมอวา่ น ถา้ หมอวา่ นไมห่ า้ ม ไป๋ จะไดส้ บายใจวา่ ผมไมเ่ จตนา

รา้ ย
เขารบี กดออกจากหนา้ แชตแลว้ โทรหาไอต้ วั ปัญหาอกี ตวั ทถี่ กู กลา่ วถงึ

ทนั ที ทาไมมนั รแู ้ ลว้ ไมบ่ อกเขาวะ ไอเ้ ชย่ี นมี่ ลี บั ลมคมใน

“โหล”
“ไอเ้ ชยี่ วา่ น”
“ทกั กดู ๆี ก็ไดน้ ะ เมอ่ื ไมก่ ชี่ ว่ั โมงทแ่ี ลว้ มงึ ยงั ขอใหก้ ไู ปชว่ ยทางานประกวด
เดอื นของมงึ อยเู่ ลย” ปลายสายตอบออกมาแบบบน่ ๆ แตฟ่ ังดกู ร็ วู ้ า่ มนั ไมไ่ ดค้ ดิ
อะไรหรอก มนั กบ็ น่ ไปงนั้ แหละ
“ไอเ้ กา้ หา้ ศนู ยม์ นั บอกกวู า่ มงึ รแู ้ ลว้ วา่ มนั เป็ นใคร” เขาเปิดประเดน็
“เออ มนั มาบอกกตู งั้ แตเ่ ชา้ ละ” อกี ฝ่ ายยอมรับงา่ ยๆ
“อา้ วไอเ้ ชยี่ แลว้ ทาไมไมบ่ อกกวู ะ” เขาบน่
“ก็มนั ขอไวว้ า่ อยา่ เพง่ิ บอก มนั จะเซอรไ์ พรสม์ งึ หลงั แขง่ เดอื นเสร็จอะ”

“แลว้ ตกลงมนั เป็ นใครวะ” เขาถามแบบอยากรู ้
“อา๊ ว กกู เ็ พง่ิ บอกวา่ มนั ขอไวว้ า่ อยา่ เพง่ิ บอก มนั จะเซอรไ์ พรสม์ งึ ”
“ไอเ้ ชยี่ วา่ น นมี่ งึ เห็นคนอนื่ ดกี วา่ กแู ลว้ เหรอ”
“ไมต่ อ้ งมาดรามา่ ใสก่ เู ลย รวู ้ นั นก้ี บั รอู ้ าทติ ยห์ นา้ มนั กไ็ มต่ า่ งกนั หรอก”

“กอู ตุ สา่ หล์ งแขง่ ใหม้ งึ ยอมเจ็บตวั จนมงึ ไดเ้ หรยี ญทอง...” เขาทาเสยี ง
เศรา้ แกลง้ มนั ใหม้ นั รสู ้ กึ ผดิ

“ไป๋ ”
“อมื ”
“กคู บกบั มงึ มานาน กรู อู ้ นั ไหนเรอ่ื งจรงิ เรอื่ งไหนมงึ ตอแหล” เชยี่ มนั รวู ้ า่
เขาไมไ่ ดด้ รามา่ จรงิ
“สดั ”

“มไี รอกี ไหม” มนั ถามกลบั มา
“มงึ ไมบ่ อกกู แลว้ กจู ะมอี ะไรอกี หละ” เขาบน่ ไมไ่ ดด้ งั ใจเลยสิ โธเ่ อย๊

“เออ งนั้ กไู ปนอนละ”
“อยา่ ลมื เตรยี มการแสดงดว้ ยหละ ทมี่ อื กใู ชไ้ มไ่ ดก้ เ็ พราะมงึ นะ” เขาย้า
“เออ กรู แู ้ ลว้ น่า มงึ จะใหก้ ทู าอนุสาวรยี ใ์ หม้ งึ เลยไหมหละ” มนั ยอ้ น
“ปากดฉี บิ หาย” เขาดา่
“ตดิ ใครมาหละ ดา่ กจู นกกู ลายเป็ นคนปากหมาไปแลว้ เนย่ี ”

ไป๋ วางสายจากไอว้ า่ นแลว้ ก็หนั ไปกนิ บะหมก่ี งึ่ ทที่ าไวพ้ รอ้ มกบั เปิดเพลง
ฟังไปดว้ ยอยา่ งสบายใจ ดเู หมอื นตอนทเ่ี ขาโทรไปหาไอว้ า่ น ไอเ้ กา้ หา้ ศนู ยอ์ ะไร
นั่นก็ยงั ทกั ไลนเ์ ขามาตอ่ แตป่ ลอ่ ยมนั ไวง้ นั้ แหละ ตามใจมากเดย๋ี วมนั เหลงิ หาวา่
ไปใหค้ วามหวังมนั อกี

การแขง่ ขนั กฬี าเฟรชชจ่ี บลงไปในทสี่ ดุ

ไอว้ า่ นเลา่ ใหเ้ ขาฟังวา่ ฉากทเี่ ดอื นวศิ วะอมุ ้ เดอื นแพทยอ์ อกมาจากสนาม
เป็ นทร่ี ะบอื ลอื ลน่ั กนั มากในมหาวทิ ยาลยั แตเ่ อาเถอะ เขาก็ไมไ่ ดส้ นใจอะไร
เทา่ ไหรห่ รอก อฐิ มนั กเ็ พอ่ื น แลว้ มนั ก็ไมไ่ ดด้ ยู ห่ี ระอะไรกบั ขา่ วอะไรนด่ี ว้ ย โลกใน
ทวตี เตอรแ์ ละไลนข์ องเขายงั ปรกตดิ ี สว่ นในเฟสบคุ๊ ไมร่ ู ้ เขาแทบไมเ่ ปิดเขา้ ไปดู
เลย ยงิ่ รวู ้ า่ ตวั เองมขี า่ วลอื โน่นนม่ี ากเทา่ ไหร่ เขากย็ ง่ิ ไมอ่ ยากจะไปเสพไปแบกไว ้
ใหป้ วดหวั

ดเู หมอื นปัญหาหนง่ึ ทเี่ ขาลมื นกึ ไปคอื ไอโ้ ฟค

ตงั้ แตห่ ลงั แขง่ บาสรอบชงิ ไมส่ ิ ตงั้ แตห่ ลงั จากทม่ี นั กลบั บา้ นกบั ไอเ้ พยี ว
ไปกอ่ นวนั นัน้ มนั กด็ เู งยี บๆ ไปจนรสู ้ กึ ได ้ มนั บอกวา่ มนั หงึ เขากบั ไออ้ ฐิ ซง่ึ ก็พอจะ
เขา้ ใจได ้ เดาวา่ ตอนทเี่ ขาโดนอมุ ้ ออกมากค็ งมคี นถา่ ยรปู ไว ้ แตพ่ อมนั ไมถ่ าม เขา
กไ็ มค่ ดิ วา่ จะเดนิ ไปปฏเิ สธอะไร ความจรงิ ยงิ่ มนั ตดั สนิ ใจอะไรไดไ้ วๆ กย็ งิ่ ดี เขา
เกรงใจมนั มนั เหมอื นนอ้ งชายขอี้ อ้ นทชี่ อบเกาะเราเป็ นลกู ลงิ แลว้ เราก็ตอ้ งคอย
ป้อนขนม เขามองมนั ไดแ้ คน่ แ้ี หละ ชว่ งหลงั มนั ก็หายไปซอ้ มกจิ กรรมของมนั มาก
ขน้ึ ตวั มนั เองก็เป็ นเดอื น มนั กต็ อ้ งไปซอ้ มการแสดงของตนเองเหมอื นกนั เรอ่ื งที่
มนั หา่ งออกไปเขากพ็ อเขา้ ใจ เขากท็ าอะไรไมไ่ ดม้ ากนอกจากใหม้ นั ไดใ้ ชเ้ วลากบั
ตวั เอง สกั วันหนง่ึ เดย๋ี วกก็ ลบั มาตบหวั กอดคอคยุ กนั ไดแ้ บบเพอ่ื นเหมอื นเดมิ

ชว่ งโคง้ สดุ ทา้ ยเขาแทบตอ้ งไปซอ้ มการแสดงกบั ไอว้ า่ นทกุ วนั

ตอนนม้ี นั ยงั ขาเจ็บขบั รถเองไมค่ อ่ ยไหว เขากร็ บั หนา้ ทไ่ี ปรบั ไปสง่ มนั ตอน

เชา้ กบั เยน็ การแสดงกซ็ อ้ มกนั แถวหอมนั บา้ ง ใตห้ อมนั บา้ ง บอกใหม้ นั ไลเ่ มทไป
ทอี่ นื่ แลว้ ซอ้ มในหอ้ งมนั บา้ ง แตก่ เ็ อาแบบทมี่ นั สะดวกทสี่ ดุ เดนิ ทางใหน้ อ้ ย เผลอ
แผลบเดยี วกเ็ ขา้ ใกลว้ นั งานเต็มที ตอนแรกวา่ จะไมต่ นื่ เตน้ แตพ่ อซอ้ มการแสดง
เขา้ ทกุ วันๆ กต็ น่ื เตน้ อยา่ งบอกไมถ่ กู

คดิ แลว้ กร็ าคาญความเป็ นคนปากไวของตนเอง

ความจรงิ เขากไ็ มไ่ ดอ้ ยากชนะไออ้ ฐิ อะไรมนั มากนักหรอก สาบานเหอะ แต่
ตอนนัน้ มนั โคตรกวนตนี เขากเ็ ผลอรบั ปากเพราะอยากชนะมนั ออกไป นถี่ า้ มนั มา
ทา้ ตอนเรมิ่ สนทิ กนั ขนึ้ แบบนนี้ ะ รอ้ ยเอาหนงึ่ เขากไ็ มย่ อมแขง่ ดว้ ยเด็ดขาด ยงิ่ คดิ
ยงิ่ หงดุ หงดิ ตวั เอง เขาเป็ นคนทไี่ มช่ อบอะไรทเ่ี กยี่ วกบั หนา้ ตามาก คอื เขารตู ้ วั วา่
ไมใ่ ชค่ นหนา้ ตาดี พอตอ้ งมาแขง่ ขนั อะไรทเี่ กยี่ วขอ้ งกบั หนา้ ตาแบบนย้ี ง่ิ รสู ้ กึ แย่
เฮอ้ อออ อดทนอกี หน่อยสวิ ะไอไ้ ป๋ เดย๋ี วแมง่ กผ็ า่ นไปแลว้

งานประกวดดาวเดอื นจัดขนึ้ ทหี่ อประชมุ ทพี่ วกเขาแขง่ บาสนั่นแหละ

การประกวดจดั ขน้ึ บนเวที สว่ นพน้ื ทที่ เี่ ป็ นลานกฬี าตรงกลางกบั อฒั จรรย์
รอบดา้ นก็เป็ นพน้ื ทสี่ าหรับคนทจี่ ะเขา้ มาชม การแขง่ ขนั ดาวเดอื นจดั ขนึ้ วันเสาร์ 2
อาทติ ยก์ อ่ นสอบกลางภาค งานเรม่ิ สบิ โมง แตเ่ ขากบั น้าหอมตอ้ งถอ่ ตวั เองมา
ตงั้ แตห่ กโมงเชา้ น้าหอมนัดชา่ งแตง่ หนา้ ไว ้ ตอนแรกเขาตงั้ ใจวา่ จะไมแ่ ตง่ หนา้ ขน้ึ
เวที แตพ่ อเหน็ รอยเขยี วจ้าทยี่ งั ไมห่ ายตรงคว้ิ ตวั เองแลว้ ก็ตดั สนิ ใจควกั กระเป๋ าตงั
หารครงึ่ กบั สาวเจา้ ดาวคณะเพอื่ ขอยมื ชา่ งแตง่ หนา้ มาชว่ ยกลบเกลอ่ื นรอ่ งรอย

ไอว้ า่ นตามมาสมทบดว้ ยตอนประมาณแปดโมงเชา้ มนั ไดบ้ ตั รสตาฟมา
หลงั เวทเี พราะเป็ นทมี การแสดงความสามารถพเิ ศษของเขา พอเหน็ หนา้ ไอว้ า่ น
เขากไ็ ดแ้ ตย่ ม้ิ อยา่ งสบายใจ ตอนแรกทนี่ ั่งอยกู่ บั น้าหอมเขาโคตรอดึ อดั ตา่ งฝ่ าย
ตา่ งไมค่ อ่ ยสนทิ แตจ่ ะใหแ้ ยกกนั นั่งกก็ ระไรอยู่ พอไอว้ า่ นมา เขาจะไดแ้ อบเนยี น
ไปน่ังกบั มนั ไดอ้ ยา่ งสบายใจ

“ยนิ ดตี อ้ นรบั เขา้ สกู่ ารประกวดเฟรชชบ่ี อยแอนดเ์ กริ ล์ ประจาปีของ
มหาวทิ ยาลยั นวววิ ฒั นด์ ว้ ยคะ่ ”

เสยี งเปิดตวั พธิ กี รหนา้ ฉากดงั ขน้ึ พรอ้ มกบั เสยี งปรบมอื ดงั กระหมึ่ ใน
หอประชมุ จนเขาเองตกใจ ฟังจากเสยี งแลว้ คนน่าจะมาดเู ยอะมาก เขาไดแ้ ตก่ ลนื
น้าลายลงคออยา่ งฝาดเฝ่ื อน ตอนนดี้ าวกบั เดอื นมาสแตนบายยนื รอหลงั เวทเี ป็ นที่
เรยี บรอ้ ย

ดาวเดอื นทกุ คนจะแตง่ กายเหมอื นกนั ดว้ ยชดุ นักศกึ ษาถกู ระเบยี บ

เขายนื กวาดตาไปรอบหอ้ งอยา่ งตน่ื เตน้ ไอโ้ ฟคในชดุ หลอ่ เต็มยศเซต็ ผม
เตม็ สตรมี ยนื หา่ งจากเขาไปไมไ่ กล มนั สง่ ยม้ิ กวา้ งมาใหเ้ ขาเป็ นเชงิ ใหก้ าลงั ใจ ไล่
สายตาไปเรอ่ื ยกไ็ ปเจอกบั ไออ้ ฐิ ทวี่ นั นแ้ี มง่ หลอ่ ววั ตายควายลม้ มาก เหมอื นมนั เพงิ่
จะกลบั ไปไถขา้ งมาอกี รอบจบตอนนก้ี ลบั มาเป็ นลคุ แบดบอยเหมอื นเดมิ แลว้
ถงึ แมว้ า่ กรรมการจะกาหนดใหแ้ ตง่ กายถกู ระเบยี บแตม่ นั กย็ งั คงใสต่ มุ ้ หเู สอ้ื กาวน์
ตวั นัน้ เหมอื นเดมิ (โดนกรรมการตดั คะแนนการแตง่ กายแน่มงึ )

ไอเ้ พยี วกอ็ ยหู่ ลงั เวทดี ว้ ย มนั น่าจะมาชว่ ยไออ้ ฐิ เรอื่ งการแสดง เขาคนุ ้ วา่
เหมอื นจะเหน็ หนา้ ไอก้ าญแว็บๆ แตก่ ็ไมม่ น่ั ใจ สว่ นไอว้ า่ นนไ่ี มต่ อ้ งสบื กวาดตาไป
เห็นกเ็ จอไอว้ า่ นมองมาอยกู่ อ่ นแลว้ มนั เอานว้ิ ทาทา่ ปาดคอเป็ นเชงิ คเู่ ขาจนเขา
เผลอสบถดา่ มนั แบบไมม่ เี สยี งออกมา เมอ่ื มนั เหน็ ผมดา่ มนั ก็หวั เราะอยา่ งสบายใจ
(ฝากไวก้ อ่ นเถอะมงึ )

“ขอเชญิ พบกบั ผเู ้ ขา้ ประกวดทกุ คนเลยครบั ”

เสยี งพธิ กี รชายดงั มาจากหนา้ เวที พรอ้ มกนั กบั ทสี่ ตาฟของงานมาแตะแขน
เป็ นเชงิ ใหเ้ ขาเดนิ ขนึ้ เวทไี ดเ้ ลย เขาเดนิ กา้ วขนึ้ ไปตามบนั ไดไปดว้ ยใจตมุ ้ ๆ ตอ่ มๆ
พอไปยนื เขา้ ตาแหน่งเลยเงยหนา้ กต็ อ้ งขนลกุ ซไู่ ปทัง้ ตวั หอ้ งประชมุ ททเี่ คยวา่
ใหญโ่ ตนัน้ ตอนนแ้ี น่นขนัดไปดว้ ยนักศกึ ษาจานวนมาก ทงั้ บนลานกฬี าตรงกลาง
และอฒั จรรยโ์ ดยรอบ ประมาณครา่ วๆ ยงั ไงก็ไมต่ า่ กวา่ พนั คนแน่ ใจของเขาทไ่ี มส่ ู ้
ดอี ยแู่ ลว้ กฝ็ ่ อเหลอื แคน่ ดิ เดยี ว

เขารสู ้ กึ ถงึ แรงหนงึ่ มาบบี ทไ่ี หลข่ า้ งซา้ ยของเขา

หนั ไปมองกเ็ จอกบั ไออ้ ฐิ ทเ่ี พง่ิ เดนิ ผา่ นเขาไปเขา้ ตาแหน่งทอ่ี ยไู่ มห่ า่ งกนั
ออกไปไกลนัก มนั ลอบหนั หนา้ มาหาเขาพรอ้ มกบั พดู แบบไมม่ เี สยี งเพอ่ื เป็ นการ
สอ่ื สารกบั เขา

“อยา่ - ป๊ อด”

เขาอา่ นภาษาปากมนั ไดแ้ บบนี้

นายพนิ ตา้

ตอนที่ 37 : มนุษยนยิ ม

ดาวและเดอื นถกู เรยี กวนกลับไปบนเวทอี กี ครัง้
รอบนเี้ ป็ นรอบตอบคาถาม ผเู ้ ขา้ ประกวดจะขน้ึ เวทคี รัง้ ละ 15 คน รวม 4 รอบ โดย
ลาดบั การขน้ึ จะสมุ่ ขนึ้ ใหมโ่ ดยไมร่ วู ้ า่ เขาเองโชคดหี รอื โชครา้ ยกนั แน่ทเ่ี ขาไดเ้ ป็ นคนตอบ
คาถามเป็ นคนแรกของงานวนั นเี้ ลย

“ขอเชญิ ตัวแทนเฟรชชบ่ี อยจากคณะแพทยศาสตรค์ รับ”
เสยี งพธิ กี รดงั ขน้ึ พรอ้ มกบั ขาของเขาทก่ี า้ วไปดา้ นหนา้ รอบนคี้ อื รอบชเี้ ป็ นชตี้ ายของ
เขาเลย เขาหวังเอาไวก้ ับรอบตอบคาถามมากทสี่ ดุ เพราะแทบจะเป็ นสงิ่ เดยี วทเ่ี ขาควบคมุ ได ้
รอบการแสดงความสามารถพเิ ศษ เขาก็ไมม่ น่ั ใจเลย เพราะวา่ เขาแอบน้าตาซมึ จนเสยี งเพย้ี นไป
ในตอนทา้ ย สว่ นเรอื่ งหนา้ ตาก็เป็ นอะไรทเี่ ขาแทบจะขอแพบ้ ายอยแู่ ลว้ เขาจะเอาอะไรไปสู ้
เดอื นคณะอน่ื ๆ ได ้

“คาถามแรกของวนั นค้ี อื คาถามสาหรับคณะแพทยศาสตรน์ ะครับ” พธิ กี รฝ่ ายชายเป็ น
คนพดู เรม่ิ พรอ้ มกับผายมอื ไปทางดา้ นซา้ ยของเขาทเ่ี ป็ นพธิ กี รหญงิ ยนื ประกบอยู่

“The question is… what philosophy has already changed the world in the
past and will help humanity get through the serious problem in the future?”

(คาถามคอื ... คณุ คดิ วา่ ปรัชญาใดทสี่ ามารถเป็ นโลกไปแลว้ ในอดตี และจะชว่ ย
มนุษยชาตใิ หก้ า้ วผา่ นปัญหาสาคัญไปไดอ้ กี ในอนาคต)

เสยี งพธิ กี รหญงิ พดู ดว้ ยสาเนยี งภาษาองั กฤษทช่ี ดั เปร๊ยี ะทาเอาเขาขนลกุ และเกดิ
เสยี งงมึ งาทัง้ จากทางฝั่งผเู ้ ขา้ ประกวดและคนดู เขาไมร่ มู ้ ากอ่ นเลยวา่ ปีนชี้ ว่ งตอบคาถามจะเป็ น
ภาษาอังกฤษดว้ ย

“เนอ่ื งจากปีน้ี มหาวทิ ยาลัยของเราจะเป็ นเจา้ ภาพในการจัดงานประชมุ นักศกึ ษา
นานาชาติ คณะกรรมการจงึ เห็นความสาคัญและสนับสนุนใหน้ ักศกึ ษาใชภ้ าษาอังกฤษใน
ชวี ติ ประจาวนั มากขนึ้ แตใ่ นกรณที อ่ี ยากเปลยี่ นมาฟังคาถามและตอบเป็ นภาษาไทย สามารถ
แจง้ ไดน้ ะครับ แตก่ รรมการจะพจิ ารณาคะแนนลดลงในบางสว่ น”

พธิ กี รฝ่ ายชายพูดตอ่ พรอ้ มกบั ยม้ิ ใหเ้ ขาเป็ นกาลงั ใจ ทกุ คนทน่ี ร่ี พู ้ รอ้ มกันเมอื่ กว้ี า่
คาถามจะเป็ นภาษาอังกฤษ แตเ่ ขาดันซวย จับฉลากตอ้ งขนึ้ มาตอบเป็ นคนแรก

“Humanism for humanity. In the dark age, the people fell into the trap
called believe of inequality of humankind. All the man was created with the label
which cannot be changed; the priest with the rules, the rich with the right and the
poor with no way to escape. But after the Renaissance, the humanism; the
philosophy which believe in the humanity, took place and changed the world forever.
All humankind had the right to choose the way of life themselves. Only the man can
change the world; consequently, only the philosophy that believe in the man can
change the world. We have to trust in our efficiency and also respect to our equality.
The most serious problem in the future world is not the inadequate of resource, the
hyperinflation crisis in South Africa or the aging society in the world. It is that we are
not accept in our difference. The only way to avoid the tragedy like Rwandan
genocide or Jewish holocaust in World War II is believe. We have to believe in
human and our difference. That is the reason why the humanism can change, move
and save the world, and Liberalism also.”

(มนุษยนยิ มสาหรับมนุษยชาติ ในยคุ มดื ผคู ้ นจานวนมากตกอยใู่ นกบั ดกั ของความ
เชอ่ื เรอ่ื งความไมเ่ ทา่ เทยี มกันของมนุษย์ คนทกุ คนเกดิ ขนึ้ พรอ้ มป้ายคาสง่ั ทไ่ี มอ่ าจแปรเปลยี่ น
ได ้ บาทหลวงกบั การกาหนดกฎเกณฑ์ คนรวยกบั โอกาสทม่ี ากกวา่ และคนจนกบั การไมม่ ี
ทางเลอื กในชวี ติ แตห่ ลงั จากยคุ ฟ้ืนฟศู ลิ ปวทิ ยา ปรัชญาเรอ่ื งมนุษยนยิ มทวี่ า่ ดว้ ยเรอื่ งการ
ศรัทธาในความเป็ นมนุษยไ์ ดถ้ อื กาเนดิ ขน้ึ และเปลย่ี นแปลงโลกใบนไี้ ปตลอดกาล มนุษยท์ กุ คน
มสี ทิ ธจิ์ ะเลอื กชวี ติ ของตนเอง มเี พยี งมนุษยเ์ ทา่ นัน้ ทสี่ ามารถเปลยี่ นโลก ดงั นัน้ ยอ่ มมเี พยี ง
มนุษยนยิ มเทา่ นัน้ ทสี่ ามารถเปลย่ี นโลกไดด้ ว้ ยเชน่ กนั เราจาเป็ นตอ้ งเชอ่ื ศักยภาพของความเป็ น
มนุษยแ์ ละยอมรับในความแตกตา่ งซง่ึ กันและกนั ปัญหาทรี่ า้ ยแรงทส่ี ดุ ในอนาคตไมใ่ ชก่ ารไม่
เพยี งพอของทรัพยากรธรรมชาติ ภาวะเงนิ เฟ้ออยา่ งรนุ แรงในทวปี แอฟรกิ าใต ้ หรอื สงั คม
ผสู ้ งู อายขุ องประชากรโลก แตป่ ัญหาคอื การไมย่ อมรับถงึ ความแตกตา่ งซงึ่ กนั และกัน หนทาง
เดยี วทจี่ ะรอดพน้ จากโศกนาฏกรรมอยา่ งสงครามกลางเมอื งในรวนั ดา้ หรอื การฆา่ ลา้ งเผา่ พันธุ์
ยวิ ในชว่ งสงครามโลกครัง้ ทสี่ องคอื ศรัทธา พวกเราทกุ คนจาเป็ นตอ้ งศรัทธาในมนุษยแ์ ละความ
แตกตา่ งของพวกเรา และนคี่ อื เหตผุ ลวา่ ทาไม แนวคดิ อยา่ งมนุษยนยิ มเทา่ นัน้ ทส่ี ามารถ
เปลย่ี นแปลง ขบั เคลอ่ื น และรักษาโลกไวไ้ ด ้ แนวคดิ เรอ่ื งเสรนี ยิ มก็เชน่ กนั )

ไป๋ ยกมอื ไหวข้ อบคณุ หลงั ตอบคาถามอยา่ งคนทย่ี งั ตนื่ เตน้ ไมห่ าย

เสยี งปรบมอื ดงั กอ้ งขนึ้ ทั่วหอประชมุ อยา่ งสน่ันหวน่ั ไหว ดังยง่ิ กวา่ ตอนเขารอ้ งเพลง
โชวบ์ นเวทเี มอื่ กเ้ี สยี อกี เขาไดแ้ ตโ่ คง้ คานับเพอ่ื ขอบคณุ แลว้ ขอบคณุ อกี กวา่ ทเี่ สยี งปรบมอื
เหลา่ นัน้ จะคอ่ ยๆ ซาลงก็เกอื บครง่ึ นาทเี ห็นจะได ้ เขายนื ฟังคนอนื่ ตอบคาถามจนจบพรอ้ มกบั
เดนิ ลงจากเวทพี รอ้ มกับผเู ้ ขา้ แขง่ ขนั อกี 14 คนทเี่ หลอื อยา่ งใจเตน้ ระรัว

“เชย่ี ยยยย ทาไมมงึ ตอบดจี ังวะ”