สืบเสน่หา รีปริ้น 60 พร้อมหน้าปก

สบื เสน่หา

เกริน่ นา

นิยายเร่ืองนีเ้ ขียนในกิจกรรม 1 Novel / 100 Days ซึ่งจัดท่ีบอร์ด
ppmfic เมือ่ หลายปีก่อน เป็นนยิ ายเร่ืองท่ี 2 ทีเ่ ราสามารถเขยี นจนจบได้ และ
จนถึงตอนนี ้ ก็ยังเขียนจบได้แค่ 2 เรื่องเท่านนั ้ ดังนนั ้ เร่ืองนีจ้ ึงเป็นเรื่องท่ีรัก
มากเป็นอนั ดบั 2 (อนั ดบั แรกคือ Absolution cafe เร่ืองแรกท่เี ขยี นจบ)

รอบนเี ้ราได้น้อง Myo มาวาดปกสวย ๆ ให้ ตงั ้ ใจจะรีมาหลายปีแล้ว
แต่ด้วยงานที่ย่งุ เลยทาให้ไมไ่ ด้รีสกั ที จนถงึ ตอนนีท้ จี่ ะรือ้ หนงั สอื เอามาทาปก
แข็ง แต่กลบั หาไม่เจอสกั เลม่ ทาให้เราตดั สนิ ใจรีปริน้ อีกครัง้ เพ่ือทาปกแข็ง
เก็บไว้เองโดยเฉพาะ แต่ไหน ๆ จะรีแล้ว เลยพิมพ์เพิ่มอีกจานวนเล็กน้อย
สาหรับผ้ทู ี่อยากได้ผลงานของเรานะคะ นาน ๆ ทีจะได้รวมเล่มสกั ที เก็บไว้
เป็นทีร่ ะลกึ ได้เลย เพราะไมร่ ู้เลม่ ถดั ไปจะมไี หม แตอ่ ย่างไรก็ตาม เรากย็ งั แอบ
นกึ ฝันเขียนเร่ืองนีอ้ ีกสกั รอบ (เป็นรอบท่ี 3 เพราะรอบแรกลงเป็นเรื่องสนั ้ ใน
Nolimit #4 และเร่ืองยาวคือเล่มนี ้แต่ท่าทางจะเขียนให้จบได้ยาก ยังไงถ้า
อ่านแล้วชอบ ก็สง่ กาลงั ใจกนั หน่อยนะคะ เราอยากเขียนเป็นซีรี่ส์ยาวจบใน
ตอนน่ะค่ะ และพยายามจะลดดราม่าลง เอาเป็นแนวสนุกสนานเฮฮาแทน
เพราะเลม่ นดี ้ รามา่ คอ่ นข้างหนกั เอาการ

ท้ายนีข้ อฝากถึงนักอ่านที่ได้อ่านหนังสือเล่มนี ้ อ่านแล้วอยากติชม
สามารถสง่ คอมเมนต์มาได้ที่ [email protected] ขอบคณุ ท่อี ดุ หนนุ หนงั สอื
เลม่ นี ้และขอบคณุ สาหรับกาลงั ใจทีม่ ีให้กนั เสมอมาคะ่

ppm
(16/6/60)

2

สบื เสนห่ า

สารบญั

ตอนท่ี 1 หน้า
ตอนท่ี 2 7
ตอนท่ี 3 26
ตอนท่ี 4 43
ตอนท่ี 5 61
ตอนท่ี 6 79
ตอนท่ี 7 97
ตอนท่ี 8
ตอนท่ี 9 115
ตอนที่ 10 128
ตอนที่ 11 140
ตอนที่ 12 154
ตอนที่ 13 172
ตอนที่ 14 188
ตอนที่ 15 201
ตอนท่ี 16 216
ตอนท่ี 17 229
ตอนที่ 18 242
บทสง่ ท้าย 255
ตอนพิเศษ 1 รักกนั วนั ละนิด จิตแจ่มใส 268
ตอนพเิ ศษ 2 มาเลน่ จา้ จกี ้ นั เถอะทรี่ ัก 289
293
3 317

สบื เสนห่ า

4

สบื เสนห่ า

5

สบื เสนห่ า

6

สบื เสนห่ า

แสงแฟลชวูบวาบยามร่างสงู แข็งแรงขยับเปล่ียนท่าเป็นจงั หวะตาม
ด้วยเสียงลนั่ ชัตเตอร์ถ่ี ภาพหลงั เลนส์กล้องปรับเปลยี่ นมมุ เน้นไปยงั แผ่นอก
กว้างท่ีมีกล้ามเนือ้ เรียงสวย เสอื ้ เชิต้ สขี าวตวั บางแนบเนือ้ ดูเซ็กซ่ี ร่างกายา
เอนกายพิงขอบอ่าง ใช้นวิ ้ แกร่งเสยผมสนี า้ ตาลทองเปียกชมุ่ ตลบไปด้านหลงั
ขับเน้นหน้าผากคมสนั รับจมกู โด่งแบบลกู คร่ึงและนยั น์ตาสีเทาอ่อนสดใสให้
โดดเด่น โดยเฉพาะยามมองจากด้านข้างเชน่ ในมมุ นี ้

เสียงชมเบา ๆ ก่อนเสียงกดชัตเตอร์ตามมาอกี เป็นระยะเป็นจงั หวะ
ไหลลน่ื สอดคล้อง การขยบั ตวั แต่ละท่วงทา่ ในอา่ งอาบนา้ ใบใหญ่นนั ้ ไม่มีขาด
ไม่มีเกนิ เหมาะเจาะจนไม่จาเป็นต้องสง่ั ซา้ เวลาต้องการให้เปลย่ี นทา่

ผ้ชู ่วยด้านหลงั รับสญั ญาณจากช่างกล้อง ปรับเปลย่ี นมมุ ฉายแสงไฟ
กับตัวกันสะท้อนอีกครัง้ แล้วค่อย ๆ หมุนปลอ่ ยนา้ จากฝักบวั ให้ไหลลงมาระ
ใบหน้าตัวนายแบบ ดวงตาพริม้ หลับยามสายนา้ พุ่งเข้าหา ย่ิงสะกดตรึง
สายตาคนมองด้วยร่างกายท่ีเป็นลกู ครึ่งไทยฝร่ัง ทาให้ดูสงู ใหญ่ล่าสัน มี
เสน่ห์จนกระทง่ั ผ้ชู ่วยหลายคนตรงนนั ้ ท่ียังว่างงาน เผลอจ้องมองจนยากจะ
ละสายตาได้

7

สืบเสนห่ า

ภาพทงั ้ หมดอย่ใู นสายตาของใครอีกคน ชายหนุ่มในชดุ สภุ าพที่ยืน
มองอยนู่ านแล้ว เขาแทบไม่ขยบั เขยอื ้ นไปไหน ดวงตาเข้มนงิ่ สนทิ มองมาและ
รอคอยจนกระทง่ั งานนนั ้ ได้เสร็จสนิ ้ ลง โดยไมไ่ ด้พดู อะไรสกั คา

พอถ่ายเสร็จสง่ั ปิดกล้อง ผ้ชู ่วยรีบส่งผ้าขนหนใู ห้เพราะนายแบบนนั ้
เนอื ้ ตวั ยงั เปียกปอนอย่นู านแล้ว ชายหน่มุ รับมนั มาซบั เรือนผม มือถอดเสอื ้ ตวั
เปียกออกโดยไมไ่ ด้ใสใ่ จวา่ จะมีใครมองสกั เทา่ ใด กอ่ นใช้ผ้าเช็ดตวั คลมุ ร่างไว้
แล้วเดินเข้าห้องเปลย่ี นชดุ

ขณะหยิบชุดใหม่มาผลดั เปลย่ี นจนเรียบร้ อย เสยี งเคาะประตูห้องก็
ดงั ขนึ ้ ชายหนมุ่ ท่ีกาลงั แตง่ ตวั จงึ ขานรับ

“เข้ามาได้ครับ”
ประตเู ปิดออก คนค้นุ ตาเดนิ เข้ามา เขาจงึ แตง่ ตวั ตอ่ โดยไมไ่ ด้พูดอนั
ใด ผ้มู าใหม่เป็นชายวัยกลางคนท่าทางภูมฐิ านตัวผอมสงู แต่งกายดีด้วยชดุ
ทางานราคาแพงสมกับเป็นนักออกแบบเสอื ้ ผ้ามืออาชีพ คนผ้นู ีค้ ือประจกั ษ์
จนั ทร์ทรงกลด ซึง่ เป็นผ้ดู แู ลงานทงั ้ หมดนี ้ รวมถงึ เป็นเจ้าของเสอื ้ ผ้าแบรนด์
ดงั ทช่ี ายหนมุ่ ใสถ่ า่ ยแบบอย่ดู ้วย
“คา่ ตวั ของคณุ วนั นีค้ รับคณุ เจมส์ ขอบคณุ มากนะครับ” ประจกั ษ์สง่
ซองให้ ซงึ่ ชายหน่มุ กร็ ับมนั มาอย่างค้นุ เคย
อีกฝ่ายเห็นดงั นนั ้ จึงโค้งให้ด้วยท่าทางท่ีนอบน้อมเอาใจ “ขอบคุณ
นะครับ ไว้วนั หลงั เราจะขอใช้บริการอีก”
“ได้เลยครับ ถ้านายแบบมปี ัญหา ก็เรียกผมได้” เจมส์ยมิ ้ หวานพลาง
รับคาอย่างง่าย ๆ หากคล้ายมีบางอย่างคอยกางกนั ้ ตัวชายหน่มุ ไว้ จนทาให้
ทกุ ครัง้ ที่มาติดต่อจะรู้สกึ ได้ว่าคนตรงหน้านนั ้ ยากจะเข้าถงึ แม้ว่าจะรู้จกั กนั มา
นานแล้ว แต่ถึงอย่างนัน้ ประจักษ์ก็ยังพยายามต่อไป ทัง้ ๆ ที่รู้ดีว่าไม่เคย

8

สืบเสนห่ า

สาเร็จเลยสกั ครัง้
“งานวันนีอ้ อกมาดีเย่ียมเลยครับ คณุ น่าจะทางานนีเ้ ป็นอาชีพ ถ้า

สนใจเข้ามาเป็นนายแบบประจาแบรนด์สินค้าของผม ผมจะยินดีมากเลย
ครับ” เขาหยอดลกู ชมเหมือนทกุ ครัง้ และหวงั ว่าอีกฝ่ายจะตอบรับคาชวนใน
สกั วนั ให้มากกวา่ การมา ‘แก้ขดั ’ ยามนายแบบนางแบบของเขาไม่วา่ ง

คนฟังยมิ ้ รับอยา่ งสภุ าพเหมือนเช่นเคย
“ขอโทษนะครับ แต่ผมมีงานประจาที่สาคัญอย่แู ล้ว ถ้าแค่ช่ัวครัง้
ช่วั คราวช่วยงานตอนคุณมีปัญหาล่ะก็ ผมจะยินดีมากกว่าครับ จะอย่างไร
เมื่อกอ่ นคณุ ก็เคยช่วยเหลอื ผมมามากในยามลาบากอยแู่ ล้ว”
“คณุ เจมส์นี่น้า”
ประจักษ์ส่ายหน้าอย่างเอ็นดู แม้ว่าบุคลิกของอีกฝ่ายจะเข้าถงึ ได้
ยาก แต่เขาก็รู้ถึงนา้ ใจของเจมส์ที่ยอมมาช่วยงานทุกครัง้ ที่ขอร้ อง ดังนัน้
สดุ ท้ายแล้วเขาจงึ ต้องยอมแพ้อีกครัง้ จนได้
“เอาเถอะ งานประจาของคุณก็คงทาเงินได้ดีอย่สู นิ ะ ผมไม่รบกวน
แล้วกนั ถ้าทางานพวกนายแบบคณุ อาจจะไม่มีเวลาส่วนตัว จะยงั ไงผมก็ช่วย
ปิดบงั ช่ือจริงและท่ีอย่ใู ห้คณุ อย่แู ล้ว รับรองว่าคงไม่มีใครไปรบกวนคุณตาม
เงื่อนไขแน่ ๆ”
“ขอบคณุ ครับท่เี ข้าใจ” เจมส์ค้อมศรี ษะให้อย่างนมุ่ นวล
หากท่าทางของประจกั ษ์กลบั ดซู ีเรียสกว่าเดิม เมอ่ื พดู ตอ่ ไปอยา่ งนกึ
ขนึ ้ ได้
“จริงสิ เมื่อกีม้ ีคนติดต่อมาขอพบคณุ คณุ พอมีเวลาอีกเลก็ น้อยไหม
ครับ ทา่ ทางเขาจะร้อนใจมากอยู่”
“มีคนอยากพบผม?” นายแบบหน่มุ ขมวดคิว้ อย่างสงสัย ประจกั ษ์

9

สบื เสน่หา

พยกั หน้ารับด้วยสหี น้าไมส่ ้ดู ีนกั แล้วกระซิบ
“ถึงผมจะเก็บเรื่องของคณุ เป็นความลับ แต่ไม่รู้ว่าเขาทราบข้อมูล

ของคุณมาจากไหน แถมยังบอกผมว่าเป็นตารวจด้วย คุณมีปัญหาอะไรรึ
เปลา่ จะให้ผมช่วยไหมครับ?”

เจมส์ส่ายหน้าน้อย ๆ ใบหน้าของเขายังมีรอยยิม้ เหมือนไม่มีอะไร
เกิดขนึ ้

“คงไม่มีอะไรหรอกครับ ไม่ต้องห่วง เด๋ียวแต่งตัวเสร็จแล้วผมจะไป
พบเขาเอง” เขาตอบง่าย ๆ ประจกั ษ์เห็นดงั นนั ้ จงึ ยมิ ้ ให้ ก่อนจะขอตวั ออกมา
เพ่อื ให้อกี ฝ่ายแตง่ ตวั ตอ่ โดยไมร่ บกวนอีก

ครึ่งชั่วโมงถดั มา ในห้องลอ็ บบขี ้ องโรงแรมท่ีใช้เช่าเป็นสถานท่ีถ่าย
แบบช่วั คราวนัน้ เจมส์ในชดุ ทางานรับกับรูปร่าง ดูดีราวนายแบบมืออาชีพ
ก้าวยาว ๆ เข้ามาหาคนทน่ี งั่ รออยู่

ดวงตาคมของเขามองมาอย่างแปลกใจ แขกแปลกหน้านัน้ น่ังตรง
แน่วอย่างเคร่งครัด รูปร่างผอมบางได้สดั สว่ น มีกล้ามเนือ้ พอประมาณไมข่ ดั
ตา ใบหน้าจดั ว่าหวานแม้เป็นชายด้วยดวงตาใสกระจ่างรับรูปหน้า หากคิว้
เข้มดเู คร่งเครียดนนั ้ กลบบรรยากาศเป็นมิตรไปอย่หู ลายสว่ น จากภายนอก
อายคุ งไม่หา่ งกบั เขามากนกั คงจะประมาณ 20 ต้น ๆ เพียงเทา่ นนั ้

เจมส์พอจะดูคนเป็นอยู่บ้าง จากประสบการณ์พบปะผู้คนอัน
ยาวนานของเขา คนผ้นู ีล้ กั ษณะบอกได้ชดั ว่าเป็นคนตรงที่ติดจะรัน้ เอาการ
แตจ่ ดุ เด่นยงั คงเป็นความสตั ย์ซอ่ื ตรงไปตรงมาทน่ี ่าช่นื ชม

ลกั ษณะทนี่ า่ สนใจไมน่ ้อยทาให้ชายหนมุ่ ถามขนึ ้ เบา ๆ คล้ายพดู กบั
ตนเองว่า

10

สบื เสนห่ า

“รู้ไหมวา่ เขาเป็นใครน่ะ?”
เสยี งตอบกลบั มาเป็นเสยี งเดก็ แม้วา่ บริเวณนนั ้ จะไมม่ ีเดก็ อย่เู ลย
“เขายืนมองพ่อทางานอยนู่ านแล้วฮะ ท่าทางแปลก ๆ เสียด้วย บาง
ทีกท็ าตาน่ากลวั ยงั ไงกร็ ะวงั หนอ่ ยนะฮะ”
เสียงนนั ้ เตือนอย่างหวังดี จากคาตอบบอกได้ชดั ว่าจับตามองคนท่ี
พดู ถงึ มานานแล้วเช่นกนั
“อืม” คนฟังรับคาง่าย ๆ แล้วยิม้ น้อย ๆ “แต่ก็ดูน่าสนใจไม่เลวนะ
เห็นบอกว่าเป็นตารวจด้วย ลองไปคยุ ก่อนแล้วกนั ” พูดจบเขาก็เข้าไปใกล้อกี
ฝ่ายทนี่ ง่ั รออยู่
“สวสั ดีครับ คณุ ต้องการจะพบผม?” เขาเร่ิมต้นกอ่ นด้วยความสภุ าพ
ร่างสงู ติดจะผอมเพรียวขยับลกุ ขนึ ้ ไม่ได้มีอาการต่ืนเต้นหรือตกใจ
ยามได้ใกล้ชดิ อีกฝ่ายนกั ทงั ้ ๆ ท่ีปกตแิ ล้วเสนห่ ์อนั เหลอื เฟื อยามแต่งชดุ สดุ เท่
เช่นนี ้มักจะดงึ สมาธิคนท่ีพดู คุยด้วยจนบางครัง้ ถึงกบั ลมื ไปด้วยซา้ ว่ากาลัง
จะพดู อะไร
ดวงตาสดี าสนิทสบตาสเี ทาอ่อนนนั ้ อยา่ งไม่รู้สกึ อนั ใด
“ผมเป็นตารวจ” แขกผู้มาเยือนโชว์ตราตารวจก่อนเข้าเรื่องด้วยสี
หน้าอนั เคร่งขรึมอย่างตรงประเด็น
“คณุ เจมส์ ผมขอคยุ เร่ืองคดีบางอย่างหนอ่ ยได้ไหมครับ”
คนถูกถามยักไหล่น้อย ๆ จู่ ๆ มีตารวจมาหา เป็นใครก็ไม่สามารถ
พูดคุยได้อย่างสนิทใจ แถมยิ่งเป็นคนท่ีดูซีเรียสเสียจนอยากจะลองแหย่ดู
เชน่ นี ้
“คดีอะไรกนั ครับ หวงั วา่ ผมคงไม่ได้ถกู ข้อหาว่าไปแอบฆาตกรรมใคร
เข้านะครับ” ชายหนมุ่ ถามต่อไปพลางยมิ ้ หวาน

11

สืบเสนห่ า

“ก็ไม่แน่หรอกครับ” ตารวจหนุ่มพูดต่อไป ไม่ได้ใส่ใจออร่าเปี่ยม
เสนห่ ์ที่สง่ มาอยา่ งต่อเน่ืองนนั ้ สกั เทา่ ไหร่ ท่าทางนนั ้ ทาให้เจมส์เริ่มสนใจมาก
ขนึ ้ ไปอีก โดยเฉพาะท่ายืนที่ดูไว้ตัวจนน่าแกล้งนัน้ ย่ิงไปกระต้นุ นิสยั ท่ีไม่ดี
ของเขาจนยากจะอดใจไหว

นอกจากนนั ้ ยงั เป็นตารวจ อาชพี คปู่ รับทเี่ ขาไม่เคยจะญาตดิ ีได้เลย
“เวลาเท่ียงคืนเม่ือวานนี ้ คุณอยู่ที่ไหนครับ” แม้ จะไม่ได้ สวม
เคร่ืองแบบ แต่ท่าทางที่ดูเคร่งครัดในหน้าท่ีอย่างเห็นได้ชัด ทาให้เจมส์
ค่อนข้างแน่ใจว่าอีกฝ่ายเป็นตารวจจริง ๆ แต่นนั่ ก็ไม่ใช่สาเหตทุ ่ีจะทาให้เขา
อยากจะสนทนาด้วยแบบผ้คู นปกติอยดู่ ี
“เฮ้อ” ร่างสูงทรุดตัวลงน่ังด้านข้างหน้าตาเฉย ใกล้อย่างจงใจจน
ตารวจหนมุ่ ต้องเป็นฝ่ายเขยบิ หนีรักษาระยะหา่ งแทน
“ผมถามคุณอย่นู ะครับ” เสียงเข้มดูซีเรียสกว่าเก่า นา้ เสยี งที่ดูห่าง
เหนิ ทาให้คนฟังแอบรู้สกึ ถกู ชะตาจนอยากแกล้งมากขนึ ้ โดยอตั โนมตั ิ
ใบหน้าแกร่งมีรอยยมิ ้ “ผมยังไมร่ ู้ชอื่ คณุ เลย คุณตารวจ คณุ รู้ชอ่ื ผม
ฝ่ายเดยี ว ออกจะไมย่ ตุ ิธรรมเกินไปวา่ ไหม”
“เมือ่ กผี ้ มก็โชว์ตราตารวจแล้ว ในนนั ้ ก็มี ช่อื นามสกลุ อยู่ คณุ อ่านไม่
ออกเหรอครับ” เสียงอีกฝ่ ายตอบกลับอย่างไม่พอใจ ท่าทางที่ย่ัวขึน้ ทาให้
เจมส์เริ่มนกึ สนกุ ใบหน้าของเขายงั คงมรี อยยมิ ้ จาง ๆ เม่ือพดู ต่อว่า
“ผมอ่านทันที่ไหน คุณโชว์แวบ ๆ แล้วเก็บ ตราปลอมรึเปล่ายงั ไม่รู้
เลย”
ดวงตาเข้มมีประกายวาบอย่างไม่พอใจ “คุณหาว่าผมเป็นตารวจ
ปลอมงนั ้ รึ”
เจมสเ์ อนตวั ลงกบั โซฟารับแขกของทางโรงแรม ก่อนยกมอื ทงั ้ สองขนึ ้

12

สืบเสนห่ า

ช้า ๆ “ผมเปล่านะครับ อย่าทาท่าเหมือนจะชักปืนขึน้ ขู่งัน้ สิ คุณมานอก
เคร่ืองแบบไมใ่ ชเ่ หรอ”

ชายหน่มุ ชะงัก สดู ลมหายใจเข้าอย่างพยายามระงับอารมณ์ “ผม
ร้ อยตารวจเอกปวินต์ ธนารักษ์ มาขอสอบสวนแบบกึ่งทางการ หรือว่าคณุ
ต้องการให้ผมไปเปลย่ี นชดุ ตารวจก่อน ถงึ จะยอมให้สอบสวนได้?”

“ชดุ ตารวจคงเซก็ ซ่ีดี ถ้าคณุ ใสน่ ะครับ ผมชอบตรงมนั ตงึ เปร๊ียะนี่ล่ะ
ทงั ้ อกทงั ้ สะโพกทงั ้ ก้น น่าลบู มากเลย” นายแบบหน่มุ พดู หน้าตาเฉย

คนน่ังด้านข้างขนลกุ ซู่ รีบผดุ ลกุ ขนึ ้ ทันที “ระวงั โดนข้อหา ‘ลวนลาม
เจ้าพนกั งาน’ เพ่ิมนะครับ” เตอื นแล้วก็เปลย่ี นไปนง่ั ท่โี ซฟาอกี ด้านอยา่ งไว้ตวั

เจมส์มองมาพลางหวั เราะเมือ่ เห็นอกี ฝ่ายยั่วขนึ ้ เป็นแบบที่เขาชอบ
จริง ๆ เสยี ด้วย

“ผมกลวั แล้วล่ะ แต่ตอนนี ้ถงึ เวลางานชิน้ ต่อไปของผมแล้วน่ีสิ คุณ
จะไปสอบสวนผมต่อทบ่ี ้านไหม”

“เลกิ นอกเร่ืองได้แล้วครับ กรุณานงั่ ดี ๆ แล้วจะได้ถามให้จบ ๆ ไป ไม่
รบกวนการทางานของคณุ ” ตารวจหน่มุ ตดั บท

“คุณตารวจดจุ ริงน้า ผมกลวั จัง” แม้จะพดู แบบนนั ้ แต่นา้ เสยี งกลบั
ตรงกนั ข้ามจนนา่ หงดุ หงดิ

“เวลาเที่ยงคืนเมื่อวานนี ้ คณุ อย่ทู ่ีไหนครับ” คาถามยา้ เข้มกว่าเก่า
จนเจมสล์ อบอมยมิ ้

“อย่บู ้านสิครับ แต่คงไม่มีพยานเป็นคนเป็น ๆ ถ้าเป็นผีได้ไหมครับ”
คนตอบเลน่ ลนิ ้ อกี

“ผีเป็นพยานไมไ่ ด้” ปวนิ ต์ตอบชดั เจน ไมร่ ู้ทาไม ทงั ้ ๆ ทป่ี กตแิ ล้วเขา
เป็นคนควบคมุ ตวั เองได้ดี แตก่ ลบั จะตบะแตกเพราะคนที่พงึ่ เจอหน้าวนั นีเ้ สยี

13

สบื เสนห่ า

ได้
“ท่ีสาคัญ ผมไม่เชื่อหรอก ว่าผีมีจริง” ปวินต์ยา้ ต่อด้วยนา้ เสียงอัน

หนกั แนน่
“ไมเ่ ชื่ออย่าลบหลนู่ ะคณุ ตารวจ เฮ้อ เอาเถอะ เดีย๋ วอีกหน่อยคณุ ก็รู้

เอง เอาเป็นว่าคืนนนั ้ ผมนอนอยบู่ ้านคนเดียว ไม่มีพยานที่มชี ีวติ ยืนยนั ก็แล้ว
กนั ”

เจมส์เว้นระยะเลก็ น้อย ดวงตาคมยงั คงจบั จ้องค่สู นทนาจริงจงั
“วา่ แต่ผมถกู สงสยั ว่าไปฆ่าใครเข้าหรือไงครับ”
ปวินต์ไม่หลบตาที่ดูทรงอานาจนัน้ และน่ันทาให้เจมส์รู้สกึ สนใจ
ตารวจผ้นู มี ้ ากขนึ ้ ไปอีก
เสียงราบเรียบของตารวจหนุ่มกล่าวต่อไป “มีคนถูกฆ่าในโรงแรม
ยา่ นวิภาวดแี ห่งหนงึ่ และพบต๊กุ ตาตวั นี…้ อย่บู นเตียงพร้อมกบั ศพด้วย”
มือเรียวยาววางภาพถ่ายลงบนโต๊ะตวั เล็กเบอื ้ งหน้า ภายในภาพนนั ้
เป็นต๊กุ ตาเปือ้ นเลอื ด อย่ใู นมือขาวซีดเกร็งแนน่ ต๊กุ ตานนั ้ ทาด้วยขผี ้ งึ ้ สลกั ลาย
ลงยันต์ดูขลัง ส่วนอีกภาพเป็นตุ๊กตาเดี่ยว ๆ ท่ีถูกแกะออกมา ทาให้เห็น
ด้านหน้าของลาตัวต๊กุ ตาท่ีเปือ้ นเลือด ซ่งึ มีรอยถกู ทิ่มแทงด้วยของมีคมจน
พรุนไปหมด
คนมองส่ายหน้าน้อย ๆ เมื่อเห็นภาพนนั ้ แววตาเศร้ าสลดลงพลาง
ถอนหายใจยาวโดยไมพ่ ดู อะไร ปวนิ ต์เห็นดงั นนั ้ จงึ มองอีกฝ่าย แล้วพดู ต่อไป
“นอกจากลายนิว้ มอื ของผ้ตู ายแล้ว ต๊กุ ตาตัวนี ้มีลายนิว้ มือของคณุ
อยดู่ ้วย”
เจมส์เลกิ ควิ ้ ก่อนตอบวา่ “ใช่…ของนน่ั เป็นของผมเอง คงเป็นลกู ค้า
ของผมสักคนที่ผมให้ของไว้ หรือว่าคุณสงสัยผมเพราะเจ้าตุ๊กตานั่น ผม

14

สืบเสนห่ า

อาจจะมปี ระวตั ิอาชญากรรมนิดหน่อย แตไ่ ม่เคยฆ่าคนนะครับ”
“ผมกไ็ มไ่ ด้กลา่ วหาว่าคณุ ฆ่าคน แม้ว่าจะเจอลายนิว้ มือคณุ ในแฟ้ม

ประวตั ิ แต่คณุ ก็โดนจบั เพราะคดีหลอกต้มตนุ๋ คนเป็นสว่ นใหญ่”
เจมส์ระบายลมหายใจออกอย่างไม่พอใจนัก “เพราะงีไ้ ง ผมถงึ ไม่

ชอบตารวจเทา่ ไหร่ มาเจอหน้ากย็ ดั ข้อหากนั ผมไมไ่ ด้หลอกลวงแท้ ๆ”
ว่าพลางผุดลกุ ขึน้ โดยไม่ใส่ใจอีกฝ่ ายนัก “ผมต้องไปแล้ว ถ้าผม

ไม่ได้ถูกกล่าวหาวา่ เป็นฆาตกรกแ็ ล้วไป สงสยั อะไร เชิญไปหาผมทบ่ี ้ านแล้ว
กนั ทอ่ี ย่คู ณุ คงรู้แล้วละส”ิ ประโยคหลงั แอบดกั คอไว้จนอกี ฝ่ายองึ ้

ร่างสงู นนั ้ เดินออกไป ตารวจหน่มุ จงึ ตงั ้ สติได้ “เดี๋ยว…เด๋ียวก่อนสิ
ครับ ผมยงั ถามไมจ่ บ” เขาพยายามจะเรียกไว้ แต่อกี ฝ่ายเดนิ ออกไปแล้ว โดย
ไมห่ นั มามองอกี

บ้านไม้ทรงโบราณหลงั น้อยนนั ้ อย่ใู นตรอกลกึ ที่มีทางเข้าค่อนข้างคบั
แคบ ทางเดินรกร้ างบวกกับต้นไม้ท่ีขึน้ ปกคลมุ จนครึม้ สร้ างบรรยากาศเย็น
เยือกแบบแปลก ๆ จนทาให้คนมาเยือนเริ่มรู้สึกไม่อยากเข้าไปนัก แต่ด้วย
หน้าทีแ่ ล้ว จะอย่างไรเขาก็ต้องไป

ริมฝีปากบางขบกันเล็กน้อย แอบนึกขัดใจที่อีกฝ่ ายไม่ได้ให้ความ
ร่วมมือเอาเสียเลย ทาให้เรื่องมันยืดเยือ้ จนสดุ ท้ายเขาเองก็ต้องมาง้อจนถงึ
บ้าน

แต่จะอย่างไรเขาก็ต้องเค้นความจริงให้ได้ เพื่อให้รูปคดีท่ีทาอยู่ ไม่
แปลกประหลาดไปมากกวา่ นี ้

คดีท่ีเกิดขนึ ้ เพื่อนหลายคนในโรงพักต่างลงความเห็นว่าผ้ตู ายนัน้
โดนคุณไสย…เร่ืองพรรค์นนั ้ จะเป็นจริงได้อย่างไร ถงึ อีกฝ่ายจะตัง้ ตวั เป็นพอ่

15

สบื เสนห่ า

มดหมอผี พอ่ ป่บู ้าบออะไรทานองนนั ้ แตน่ นั่ ก็ไมไ่ ด้หมายความวา่ จะไม่โกหก
หลอกลวงสกั หนอ่ ย อาจจะมที ริกอะไรสกั อยา่ งทใี่ ช้ในการฆาตกรรมกเ็ ป็นได้

ศพท่ีพบในโรงแรมนนั ้ นอนตายอยู่บนเตียงเพียงลาพัง ทงั ้ ห้องก็ยัง
ล็อคกลอนจากด้านในจนแน่นหนา ข้างศพบนเตียงนัน้ มีรอยคราบเลือด
สนั นิษฐานว่าเพราะผู้ตายอาเจียนออกมา และในกองเลือดนัน้ …มีตะปูตัว
เขือ่ งสนมิ จบั ปะปนอย่หู ลายตวั

จากการชันสตู รก็พบว่าในกระเพาะอาหารของผู้ตาย มีร่องรอยถูก
ของมคี มขดู ขีดจากภายใน แม้จะไมพ่ บตะปอู กี

ไม่ใช่การฆา่ ตวั ตาย แต่เป็นฆาตกรรม ต้องเป็นยาพิษแน่ ๆ เพราะมี
ข้อความที่ผ้ตู ายพยายามเขียนบอกไว้ก่อนตายวางอย่ดู ้วย ทว่าห้องนนั ้ กลบั
ปิดล็อคจากด้านใน และจากคาให้การพยานที่ว่าผู้ตายอยู่เพียงลาพังมา
ตลอดและไม่มีใครเข้ามาหาเลย แต่พบเป็นศพในวันรุ่งขึน้ โดยไม่มีผู้ต้อง
สงสยั เลยสกั คน เร่ืองน่าเหลอื เชอื่ แบบนนั ้ เขาก็ยงั ไม่สามารถตรวจสอบได้ว่า
มนั เกิดอะไรขนึ ้ กนั แน่

หลกั ฐานท่ีน่าสนใจก็คือในมือของผ้ตู ายกาต๊กุ ตาตวั นนั ้ ไว้แนบแน่น
และข้อความซ่งึ เขียนไว้ก่อนตาย ท่ีคล้ายเป็นจดหมายขู่สง่ ถึงใครบางคน ว่า
หากปองร้ ายลกู เมียครอบครัวเขา จะส่งเฮโรอีนหนักถึง 20 กิโลกรัมไปให้
ตารวจ พร้อมกบั หลกั ฐาน!

ผ้ตู ายเป็นคนที่มักติดต่อกบั พวกค้ายาเสพติดและสายวงในก็มีข่าว
มาวา่ คน ๆ นี ้กาลงั พยายามจะเลกิ แต่แนน่ อนวงการพวกนี ้ เข้าแล้วยอ่ มยาก
จะออกไปอย่างมชี วี ิตได้

ไหนจะยงั เฮโรอีนอีกตัง้ 20 กิโลกรัม ซ่ึงสญู หายไปพร้ อมกบั ชีวิตที่
ตายจากไปนี ้

16

สบื เสน่หา

ถงึ เจมส์จะไมไ่ ด้เป็นคนฆ่า แต่ไมแ่ น่นกั คน ๆ นอี ้ าจจะรู้เบาะแสเร่ือง
นกี ้ ็เป็นได้

และนน่ั กเ็ ป็นสาเหตทุ ่ีทาให้เขาต้องบากหน้ามาหาจอมกวนประสาท
นี่ในวนั นี…้ อีกครัง้ จนได้!

และตอนนีก้ ็เป็นการมารอบที่สองของเขาแล้ว หลงั จากมารอบแรก
แล้วพบว่าบ้านปิด การมารอบนีก้ ลบั ย่ิงน่าหนกั ใจกวา่ เดิม เม่ือพบกบั คนเฝ้า
ทด่ี จู ะไมเ่ ป็นมิตรสกั เท่าไหร่คอยรับหน้าอยู่

“กรุณารอก่อนนะครับ พ่อป่ กู าลงั เตรียมการทาพิธีเข้าทรงอยู่” เสยี ง
ปรามเบา ๆ หากจริงจังจากร่างสงู ทะมึนกายาดูน่ากลวั ของผ้ชู ่วย ทาให้ชาย
หนมุ่ ชะงกั เขารู้ดวี า่ ไม่ได้มีหมายค้น และไมม่ อี ะไรจะมาบบี บงั คบั ให้เจ้าบ้าน
ยอมทาตามได้ ท้ายทส่ี ดุ แล้ว เขาก็ได้แต่ตดั สนิ ใจทีจ่ ะนง่ั รอ

ชาวบ้านทยอยกันมาทีละคนสองคน เพียงไม่นานก็เต็มนอกชาน
บ้านหลงั น้อย โต๊ะหม่บู ชู าถกู ยกออกมาวางด้านริมชายคาใกล้ตวั บ้าน พร้อม
กับมีผ้าปูรองน่ังให้กับ ‘พ่อป่ ู’ ผู้กาลังทาพิธี ซ่ึงจัดโซนนีย้ กพืน้ สงู กว่าพืน้ ท่ี
ด้านลา่ งนอกชานทงั ้ หมด

ปวินต์จงึ เข้าไปนงั่ ดอู ย่หู า่ ง ๆ ตรงบริเวณทีช่ าวบ้านมานงั่ คอยขอพบ
พอ่ ป่ตู ามบตั รคิวท่ีถกู แจกให้ พธิ ีการซง่ึ ดหู ลอกลวงนนั ้ ดาเนินตอ่ ไป ท่ามกลาง
การมองอย่างเหยียด ๆ เขาไม่เชื่อเร่ืองผีสาง และไม่เช่ือย่ิงกว่าว่ามีการ
สาปแช่งคนให้ถงึ ตายได้

มนั จะต้องมอี ะไรมากกว่านนั ้
ภาพพอ่ ป่ทู นี่ งั่ เข้าทรง ดเู หมอื นพวกจดั ฉากทาละครแนวหมอผีเกรด
ต่า ทาให้เขาได้แต่ถอนหายใจ

17

สืบเสนห่ า

พวกทานาบนหลงั คน หลอกลวงชาวบ้านไปวนั ๆ สนิ ะ
เขานกึ อยากจะจบั อกี ฝ่ายอยเู่ หมอื นกนั แตร่ ู้ดีว่าถงึ จบั ไป กไ็ มไ่ ด้โดน
ข้อหาอะไรหนักนกั และท่ีสาคญั จะทาให้เขาไม่ได้ข้อมูลอะไรเพ่ิมเติมจาก
เจมส์อกี
ดงั นนั ้ เขาจงึ ได้แต่ดตู อ่ ไป โดยไม่กอ่ เรื่องจะดีท่ีสดุ

ร่างสงู ค้นุ ตาของเจมส์อยใู่ นชดุ สขี าวปลอด ห้อยประคาสดี าเส้นยาว
คล้องคอ ทา่ ทางสารวมกว่าทเี่ คย ทาให้ภาพลกั ษณ์ดแู ปลกตาออกไป ทงั ้ ยงั ดู
เคร่งขรึมทรงอานาจอย่ใู นที ร่างกายโดดเด่นกว่าชาวบ้านท่ีแวดล้อมทาให้
เป็นจุดสนใจได้โดยง่าย โดยเฉพาะลกั ษณะลกู คร่ึงอนั หล่อเหลา ท่ีกลบั เสริม
ให้ดขู ลงั กว่าเก่าเสยี ด้วยซา้

“เจ้า…ถกู คนทาคณุ ไสยอยู่ตอนนี”้ นิว้ ยาวชีม้ ายงั ลกู ค้าเบือ้ งหน้า
นยั น์ตาสเี ทาดมู ีอานาจ จ้องมองมาจนอกี ฝ่ายสะด้งุ

“จะ…จริงหรือคะพ่อป่ ู” เสียงส่นั สะท้านของหญิงสาววัยกลางคน
ถามขึน้ เธอคนนัน้ แต่งตัวราวตู้เพชรเคลื่อนที่ แต่งองค์ทรงเครื่องเต็มพิกดั
แม้ว่าวยั จะค่อนไปเกินกลางคนแล้ว แต่ใบหน้ากลบั ดูเด็กจากการไปทาเบบี ้
เฟซแบบยกเคร่ืองทงั ้ หน้าอยา่ งเห็นได้ชดั

“จริงหรือไม่จริงกล็ องดสู ิ เอาไขน่ ่ีไปถือไว้ กาไว้ให้แนน่ ๆ ละ่ ” เขาสง่
ไข่ใบหน่งึ ให้ มือของเธอจึงย่ืนไปรับอย่างสน่ั เล็กน้อยตามคาส่งั ดวงตาคม
เห็นดังนัน้ จึงค่อยพริม้ หลับลง แล้วบริกรรมคาถาด้วยภาษาแปลก ๆ ด้วย
นา้ เสยี งท้มุ น่มุ แฝงกลนิ่ อายเย็นเยยี บอันลกึ ลบั จนกระทง่ั คนฟังยังรู้สกึ หนาว
เหน็บไปด้วย

“เอ้า ลองตอกดสู ิ” เขาสง่ั หลงั สวดจบ คนสนิทขยับวางชามใบหนึ่ง

18

สืบเสนห่ า

ลงเบอื ้ งหน้า หญิงผ้นู นั ้ ลงั เลนิดหน่อย ก่อนตดั สนิ ใจทาตาม
พอไขถ่ กู ตอกให้แตกออก ภายในกลบั เป็นนา้ สแี ดงข้น และตะปทู ี่ขนึ ้

สนิม!
เสยี งกรีดร้องอย่างตกใจ ทาให้คนมองแทบสะด้งุ มือแขง็ แรงยึดไหล่

บางท่สี นั่ สะท้านไว้ พลางบอกวา่ “ไมต่ ้องตกใจ ข้าจะชว่ ยเอง”
“คะ่ …พอ่ ป่ ู ชว่ ยด้วยนะคะ” เธออ้อนวอนทงั ้ นา้ ตา
“เอ้า..เอานา้ มนต์นไี ้ ป ใช้กนิ และอาบ สามวนั ก็จะดขี นึ ้ ”
“อย่าลืมค่าบูชาครูด้วยครับ” คนดูแลยื่นพานมาให้ เธอชะงักก่อน

พยกั หน้ารับ แล้วหยบิ เงินฟ่ อนใหญ่วางลงไป รับขวดนา้ มนต์ที่วา่ แล้วขอตัว
จากมา

“หลอกลวงชัด ๆ” เสียงพึมพาแผ่วเบาอย่างไม่พอใจนักดังมาจาก
ด้านหลงั แม้จะเบา แต่พ่อป่ กู ็ได้ยินชัด ใบหน้าพ่อป่ มู ีรอยยิม้ จาง ๆ ก่อนทา
เป็นไม่สนใจ แล้วรับแขกคนตอ่ ไป เหมือนไม่มอี ะไรเกิดขนึ ้

นานหลายชว่ั โมง กว่าแขกจะทยอยกลบั ไปจนหมด ร่างสูงจงึ ลกุ ขนึ ้
ไปเปลย่ี นชดุ เป็นแบบลาลอง แล้วเดินมาหาชายหน่มุ ผ้นู ั่งรออย่อู ย่างอดทน
นนั ้

“ขอโทษที่ให้รอนะครับ มาหาผมถึงบ้านเน่ีย คิดถึงผมงนั ้ เหรอ คณุ
ตารวจ”

เสยี งท่ถี ามติดจะหยอกกลาย ๆ เลน่ เอาอกี ฝ่ายแทบของขนึ ้
“ใครจะไปคิดถึงคุณกัน ผมมาเร่ืองคดีต่างหาก” ปวินต์ตอบกลับ
ทนั ที
เจ้าบ้านถอนหายใจ ก่อนหันไปสง่ั ลกู น้องเก็บข้าวของแล้วให้กลับ
บ้านไป สว่ นตวั เองนนั ้ เดินนาทางแขกของเขาไปยงั ห้องรับแขกในตวั บ้าน

19

สืบเสนห่ า

ปวินต์มองแผ่นหลงั ของอีกฝ่ าย ยามเดินตามไปอย่างครุ่นคิด วัน
กอ่ นคนผ้นู ีอ้ ยใู่ นชดุ แบรนด์ดัง ก็ดหู ลอ่ เหลามาดดรี าวนายแบบ ตอนเย็นวนั นี ้
ที่อย่ใู นชดุ ขาวราวนกั พรตก็คล้ายจะดูขลงั น่าเชื่อถือ หลอกผ้คู นได้ง่ายดาย
สมกับที่ตัง้ ตัวเป็นพ่อป่ ูผู้เรืองอาคมหาตัวจับยาก แต่พออยู่ในชุดลาลอง
สบาย ๆ เหมือนในตอนนี ้กลบั ให้ภาพลกั ษณ์ท่ีแตกต่างออกไปอีก ท่าทางของ
เขาดเู ป็นกนั เองและงา่ ย ๆ แตกต่างจากสองแบบแรกราวฟ้ากบั ดนิ

“เอ้า ว่ามาสคิ รับ กลางคืนผมมีธุระอีก ไม่ว่างคยุ นาน” เจมส์พดู ขนึ ้
ลอย ๆ

“ธุระอะไรจะเยอะนัก นอกจากเป็นนายแบบช่ัวคราว รับจ้างอิสระ
หมอผี แล้วคณุ ยังทาอะไรอีก เฝา้ ยามกะดกึ งนั ้ เหรอ” ปวินต์ถามอย่างสงสยั
เขามาตงั ้ แต่กลางวันแล้ว และได้คาตอบจากเพ่ือนบ้านว่าอีกฝ่ายไปซ่อมท่อ
ประปาให้คนในหม่บู ้านใกล้ ๆ พอรอจนกลบั มา ก็เห็นเจมส์อย่ใู นชุดหมีเก่า
นิด ๆ แต่ก็ยังดูมาดดีเหมือนชา่ งผ้ชู านาญการได้เหมอื นกนั แม้จะเข้าไปถาม
ไม่ได้ในตอนนนั ้ เพราะถกู ลกู น้องตวั โตยืนขวางไว้

คนเราเปล่ยี นแปลงตามเสอื ้ ผ้าได้ขนาดนีเ้ ชียวหรือ ขนาดเขาเองยัง
ไมเ่ ข้าใจ

“อ้าวคณุ ตารวจ ผมก็ต้องกินต้องอย่นู ะครับ แล้วน่ีมันก็อาชีพสจุ ริต
ไม่ได้ไปปล้นชิงใครเขา ผมทาได้หลายอยา่ ง นนั่ มนั ก็พรสวรรค์ดีไมใ่ ช่หรือไง”

“ไมน่ กึ ว่านายแบบรับจ้างอย่างคณุ จะไปเป็นช่างซ่อมประปาด้วย”
เจมส์อมยิม้ “อะไรท่ีได้เงิน ผมก็ทาทงั ้ นนั ้ แหละ สว่ นอาชีพหลกั ของ
ผม กเ็ ป็นพอ่ ป่นู ่ีไงละ่ ”
“งานเยอะแยะไม่ทา แต่กลบั ทาอาชพี ทม่ี นั หลอกลวงประชาชน”
“ในเมื่อประชาชนล้วนเชอ่ื ผม มากกว่าเชอ่ื คณุ ตารวจด้วยซา้ ผมผิด

20

สืบเสน่หา

ตรงไหน ทจ่ี ะชว่ ยให้พวกเขาสบายใจนะ่ ” หมอผหี น่มุ ว่าตอ่ ด้วยรอยยมิ ้ ยียวน
“แตค่ ณุ ก็หลอกเงนิ เขามา” ปวินต์ชกั ของขนึ ้
“เขายนิ ดีจา่ ยเองนี่” เจมส์ตอบพลางยกั ไหลอ่ ย่างไม่ใสใ่ จนกั “แตผ่ ม

ว่า คณุ คงไมไ่ ด้มาเพอ่ื ชวนผมทะเลาะหรอกใช่ไหม เข้าเรื่องดกี ว่านะครับ”
ปวินต์ชะงัก เขาเผลอไปอีกแล้ว ไม่รู้ทาไมพอเจอหน้าอีกฝ่ ายทีไร

ต้องเผลอชวนทะเลาะด้วยทกุ ที มนั ไม่ใช่เร่ืองในหน้าที่ของเขาเสียหน่อย คง
เพราะภาพลกั ษณ์ท่ีแปรเปลี่ยนไปได้ตลอดเวลาของอกี ฝ่าย ทาให้เขารู้สกึ ไม่
เช่ือใจนกั ดีไม่ดี นอกจากบรรดาอาชีพทงั ้ หมดท่ีเหน็ นนั่ เจมสค์ นนอี ้ าจทางาน
ค้ายาด้วยกเ็ ป็นได้ และนน่ั เป็นสงิ่ ทเี่ ขาต้องสบื ให้รู้แน่ชดั

ร่างสงู เพรียวทรุดตัวลงนั่งที่โซฟารับแขกชดุ กะทัดรัดซึ่งจัดไว้ในมุม
หนง่ึ ของตวั บ้าน ก่อนจะเร่ิมต้นซกั ถามโดยหน้าทต่ี ารวจทนั ที

“โอเค ผมขอถามต่อจากเมื่อวานแล้วกนั ” เขาว่าพลางหยิบกระดาษ
และปากกาขนึ ้ มาเตรียมพร้อมจดคาให้การด้วยท่าทางอนั ทะมดั ทะแมง

“ยงั ไม่จบอีกเหรอครับ หรือคณุ หาไมเ่ จอ วา่ ผ้ตู ายเป็นใคร” เจมสห์ นั
มาถามอยา่ งเซ็ง ๆ

“พวกเราทราบดีอย่แู ล้ว” ปวนิ ต์ขดั อยา่ งไมพ่ อใจนกั
“ทราบดีก็ดีแล้วน่ีครับ ทาไมต้องมาถามผมอีก ใช่ ผมเป็นคนปลุก
เสกต๊กุ ตารับเคราะห์นั่น แต่ผมไม่ได้ฆ่าเขา คุณก็รู้ดีน่ีครับ หลกั ฐานแค่นีค้ ิด
จะมาจบั ผม มนั ไม่เกนิ ไปหนอ่ ยเหรอคณุ ตารวจ” ชายหน่มุ เร่ิมเหนบ็ แนม
“ผมยงั ไม่ได้บอกว่าจะจบั คณุ เลยนะครับ คณุ เจมส์”
มือแขง็ แรงหยบิ แก้วนา้ ของตนยกขนึ ้ ดมื่ มนั เป็นนา้ ท่ีคนดแู ลเสิร์ฟไว้
ให้ก่อนจะออกไปตอนหวั ค่า บ้านในตอนนีจ้ ึงมีแค่เขากบั ตารวจหน่มุ สองคน
เท่านนั ้ เขาดมื่ รวดเดียวหมดแก้ว ก่อนจะระบายลมหายใจยาวออกมา

21

สบื เสนห่ า

“เฮ้อ…ถ้างนั ้ คณุ อยากรู้อะไรอกี อ้อ แต่วธิ ีการปลกุ เสกต๊กุ ตานนั่ เป็น
ความลบั นะครับ โดยจรรยาบรรณของหมอผี เราจะไม่เปิดเผยเคลด็ ลบั วธิ ีการ
ปลกุ เสกให้คนนอกรู้หรอก” เขาว่ายมิ ้ ๆ

“ใครจะไปอยากรู้เรื่องพรรค์นนั ้ กัน เลกิ โยกโย้ได้แล้ว ผมอยากทราบ
ว่า คณุ รู้จกั กบั คณุ ชดิ ชยั ผ้ตู ายได้ยงั ไง”

ชายหนุ่มหาวหวอด ก่อนตอบง่าย ๆ “ก็แค่ลกู ค้าคนหนึ่งของผม
จาเป็นต้องรู้ด้วยเหรอครับว่าเป็นใครมาจากไหน ลกู ค้าของผมส่วนใหญ่ มา
ขอให้ปลกุ เสกของให้ พอได้ของแล้วก็ไป ขนาดประวตั ิผมยังไม่จดไว้ด้วยซา้
ถ้าเขาพอใจแล้วบอกตอ่ คนอ่นื กท็ ยอยมากนั เอง อาชีพอยา่ งผมน่ะ ไมต่ ้องทา
ประวตั ิสมาชกิ หรือโฆษณาชวนเชือ่ ให้มากความหรอก”

ดวงตาเข้มของตารวจหน่มุ ยงั คงมองมาแกมคาดคนั ้ “แต่ผมรู้สกึ ว่า
คณุ รู้มากกวา่ นนั ้ แต่ไมย่ อมบอกผม”

ร่างสงู ทีเ่ อนกายพิงพนกั โซฟาผดุ ลกุ ขนึ ้ นัง่ ตวั ตรง ก่อนจะยน่ื หน้าเข้า
มาใกล้ ด้วยท่าทีเหมอื นจะคกุ คามหนอ่ ย ๆ

“คณุ คิดว่าผมรู้อะไรงนั ้ หรือครับ คุณตำรวจ”
ปวินต์ชะงกั เผลอเขยิบถอยหลงั โดยไม่รู้ตวั “ใครจะไปรู้ละ่ แต่ว่า…
ผมจะต้องสบื รู้ให้ได้ วา่ คณุ เกี่ยวข้องกบั เขายงั ไง”
“งัน้ หรือครับ เชิญตามสบายแล้วกัน วันนีผ้ มเหนื่อยแล้ว ต้องการ
พกั ผอ่ น” คาพดู ประโยคหลงั เร่ิมเป็นการไล่ ก่อนชายหน่มุ จะยิม้ หวาน เปลย่ี น
ท่าทีอยา่ งรวดเร็วจนคนมองแทบตงั ้ ตวั ไมต่ ดิ
“อ้อ แต่ถ้าคุณตารวจอยากดินเนอร์ใต้แสงเทียนกนั สองต่อสองกับ
ผม ก็ยนิ ดีนะครับ”
ดวงตาที่คล้ายอยากจะกลืนกินทาให้อีกฝ่ายชกั ร้อน ๆ หนาว ๆ โดย

22

สืบเสนห่ า

ไมร่ ู้ตวั ผ้กู องหนมุ่ ผดุ ลกุ ขนึ ้ จากชดุ รับแขกอย่างรวดเร็ว
“งนั ้ ไว้วนั หลงั ผมจะมาถามคณุ ใหม่ วนั นขี ้ อตวั ก่อนแล้วกนั ”
“เชิญครับ ผมไม่สง่ นะ” เขาพดู งา่ ย ๆ
คนฟังแอบค้อนด้วยความขัดใจ แต่สุดท้ายแล้วก็ตัดสินใจลากลบั

โดยไมไ่ ด้พดู อะไรอีก
ลบั ร่างของผ้กู องหนมุ่ เจมส์ที่นง่ั อยกู่ ็หวั เราะออกมา
“คณุ นี่น่าสนใจไม่เลวนะ คุณตารวจ แต่อย่าหวังเลย ว่าจะได้อะไร

จากผมง่าย ๆ จริงไหม เจ้าจกุ ”
“ผมเปลย่ี นชื่อเป็นเคน ธีระเดชแล้วนะพอ่ ” เสยี งใสของเด็กน้อยแย้ง

ขนึ ้ ใกล้ ๆ แม้วา่ ข้างตวั ของเจมสน์ นั ้ จะเป็นเพียงเก้าอที ้ วี่ ่างเปลา่
“งัน้ เรอะ ชักจะติดละครมากไปแล้วนะน่ัน” ชายหนุ่มว่าพลางเอน

กายพิงพนกั อย่างอารมณ์ดี อาจจะเพราะได้แกล้งใครบางคนแล้วรู้สกึ วา่ มนั
สดชื่นกว่าเดมิ พิลกึ

“น่าพ่อ คนมนั หลอ่ เหมือน ๆ กนั ชอ่ื ซา้ กนั บ้างไมเ่ หน็ จะเป็นไร” เสยี ง
เลก็ ๆ ตอบกลบั ทนั ที อย่างมนั่ อกมนั่ ใจเสยี เตม็ เป่ียมจนคนฟังเร่ิมหมนั่ ไส้

“เออ ๆ เคนก็เคน ชว่ งนคี ้ งไมป่ ลอดภยั นกั ฝากดแู ลรอบ ๆ บ้านให้ ดี
ๆ ด้วย แล้วอย่าไปกวนใจท่านเจ้ าท่ีให้มากนัก ถ้าท่านราคาญแล้วเราจะ
ลาบาก” เขาปรามเดก็ น้อยเบา ๆ

“ผมไม่ใชเ่ ดก็ เลก็ ๆ เสยี หน่อย ถงึ ตวั จะเด็ก แตก่ อ็ ยมู่ าตงั ้ หลายร้ อย
ปีแล้วนา พอ่ นนั่ แหละ เดก็ กว่าผมเสยี อีก”

“ได้ทีละใส่ใหญ่เชียวนะพ่อเคน ธีระเดช ทาหน้าท่ีให้สมกับอย่มู า
นานด้วยแล้วกนั ”

“ถ้าพ่อซือ้ ของเล่นให้ใหม่ รับรองจะทางานดีกว่านีส้ บิ เท่าเลย” ร่าง

23

สืบเสนห่ า

เลก็ วา่ ตอ่ ไป แล้วหนั มายมิ ้ หวาน เขาปรากฏตวั ขนึ ้ จาง ๆ บนเก้าอดี ้ ้านข้าง ซงึ่
มีแตเ่ จมส์เทา่ นนั ้ ท่ีมองเห็น ร่างนนั ้ เป็นเด็กน้อยนา่ รักท่าทางฉลาดเฉลยี ว เห็น
ได้จากใบหน้ากลมมน และดวงตาโตสดใสนา่ เอน็ ดโู ดยเฉพาะยามแย้มยมิ ้ วยั
จากท่ีเห็นคงไม่เกินสิบขวบเท่านัน้ อยู่ในชุดเกล้าจุกเหมือนเด็กไทยสมัย
โบราณเสยี ด้วย แม้ว่าคาพูดคาจาจะออกเป็นสมยั ใหม่เสียจนเกนิ หน้าตาอยู่
มาก

เพราะอยู่มานานหลายยุคหลายสมัย เลยทาให้เป็นผีกุมารทองท่ี
ปรับตวั ได้ดี และนนั่ ทาให้เจมส์ชอบเดก็ คนนมี ้ ากกวา่ ผีทกุ ตนท่เี คยคบหาด้วย

“พวกทอี่ ยากจะได้แต่ของเลน่ มนั ก็เด็กนนั่ แหละ ทาเป็นพดู ดไี ป”
“ฮึ เด็กก็ได้ อย่าลมื ซือ้ ให้แล้วกนั ” เด็กน้อยยา้ อีก ก่อนจะหายตวั ไป
เสยี อยา่ งนนั ้
ชายหนมุ่ ได้แตม่ องเก้าอีท้ ี่ว่างเปลา่ นนั ้ พลางสา่ ยศีรษะเบา ๆ อยา่ ง
ระอา สงสยั เขาคงต้องซือ้ ของเลน่ ชุดใหญ่ให้เจ้าจุก…ไม่สิ เจ้าเคน อีกแล้ว
สนิ ะ เพราะจากลางสงั หรณ์ ศตั รูที่น่ากลวั กาลงั ใกล้เข้ามา…และความรู้สึก
แนวนขี ้ องเขากไ็ ม่เคยพลาดเลยสกั ครัง้
เจมส์ถอนหายใจอีกครัง้ พลางมองไปท่ีนอกหน้าต่าง แสงจันทร์
กาลงั สาดสอ่ ง เวลานีเ้ ป็นยามดี สาหรับการทาพิธีเสียด้วย และที่แน่ ๆ พิธี
เหลา่ นนั ้ ล้วนแตเ่ ป็นคณุ ไสยมนต์ดาอนั นา่ รังเกียจ
แสงจันทร์เย็นตาคล้ายแหล่งเสริมพลงั ชนั ้ ดีให้กบั พวกแก่กล้าอาคม
ย่ิงนกั เขาไม่รู้ว่าทาไมคนพวกนนั ้ ถงึ ได้เลือกเดินทางเช่นนี ้แต่อย่างน้อยเขา
คนหนงึ่ ท่จี ะไมห่ ลงผดิ
คาเตอื นจากบดิ าผ้ลู ว่ งลบั ยงั คงจาได้ดี
…ไสยมดื ไมเ่ คยทาให้ใครได้ดี

24

สืบเสน่หา

แม้จะไมใ่ ชพ่ ่อแท้ ๆ แต่ก็เป็นพ่อของเขา เป็นพ่อ…ที่เก็บเด็กลกู ครึ่ง
จรจดั ท่ีไร้ญาตขิ าดมิตรมาเลยี ้ งดเู สมอื นลกู ในไส้

พ่อ…จงึ เป็นคนทเ่ี ขาทงั ้ รักทงั ้ เช่อื ฟัง และเคารพนบั ถือตลอดมา
ถึงเขาจะไม่ใช่หมอผีที่เคร่งนัก แถมยังชอบหลอกชาวบ้านบ้างใน
บางครัง้ แต่การท่ีเขาเห็นภตู ผีปีศาจได้ และสามารถใช้อาคมได้ ก็เป็นเร่ือง
จริง เพียงแต่เขาก็ไม่คิดจะใช้มันเพ่ือผลประโยชน์ของใคร นอกจากใช้เพ่ือ
ความพอใจและสบายใจของเขาเทา่ นนั ้

25

สบื เสนห่ า

จันทร์กระจ่างในคืนเดือนเพ็ญนีเ้ ป็นช่วงเวลาท่ีเหมาะสมและหาได้
ยากยง่ิ ในแต่ละเดือน ท้องฟ้าไร้เมฆหมอกบดบงั ยิง่ ขบั เน้นแสงขาวนวลตาให้
สว่างเด่น กระทั่งแมลงเกาะยอดไม้ ก็ยงั สามารถเห็นได้ชัดราวกลางวันเลย
ทเี ดียว แสงจนั ทร์ที่ซมึ ซบั พลงั งานได้เต็มเปี่ยม ยอ่ มเป็นคนื ทีเ่ หมาะกบั การกอ่
การตา่ ง ๆ ได้ดเี ป็นพเิ ศษ ดงั เช่นเจมสส์ นั นษิ ฐานไว้ไมม่ ผี ดิ เพีย้ น

ป่าช้ายามกลางคืนอันเงียบสงบ จงึ หาได้สงบเหมอื นวนั อื่นไม่ เมื่อมี
ร่างผอมสงู วยั กลางคนของใครบางคน เข้าไปรบกวนความสงบของผ้วู ายชนม์
ในคา่ คืนนี ้

คนผ้นู นั ้ มีผวิ สดี าแดงคร้ามแดดอยใู่ นชดุ ม่อฮอ่ มสนี า้ เงินเข้ม สะพาย
ยา่ มสขี าวถกั ทอจากผ้าดิบ ท่าทางดเู คร่งครัดสมถะรัดกมุ เสียงฝีเท้าหนกั แน่น
ย่างก้าวทีละก้าวอย่างมนั่ คง ไมใ่ สใ่ จการรบกวนไร้เสยี งและการเคลอ่ื นไหวที่
ไม่อาจมองเห็นได้ด้วยตาเนือ้ แต่สามารถสัมผัสได้ด้วยญาณพิเศษ ซ่ึงมา
รบกวนตลอดสองข้างทางนนั ้ โดยยดึ ถอื อกี ฝ่ายราวเป็นเพยี งอากาศธาตุ

พวกผีชนั ้ ต่าท่ีมาปรากฏเพียงเรียกร้องขอสว่ นบญุ จะอยา่ งไรกไ็ ม่ใช่
ส่ิงที่น่าสนใจสาหรับเขาอย่แู ล้ว ดวงตาคมดุดันดุจเหย่ียวมองไปเบือ้ งหน้า

26

สืบเสน่หา

แสงจนั ทร์ชว่ ยสอ่ งนาทาง จนไม่ต้องพง่ึ พาไฟสงั เคราะห์ใด ๆ อีก
ร่างนัน้ มาหยุดยืนอยู่เบือ้ งหน้าเจดีย์ขนาดย่อม ซึ่งมีการฝังเถ้า

กระดกู ไว้ภายใน เขาปผู ้าท่ีเตรียมมาลงกบั พนื ้ แล้วเร่ิมนง่ั ลงล้วงข้าวของจาก
ในย่ามออกมาวางทีละอย่างสองอย่าง เริ่มต้นจากกระถางธูปเก่าแก่ และธูป
เทียนบชู า มือมน่ั คงเร่ิมจดุ ไฟตดิ ธูปเทียนปักไว้ในกระถางใบเลก็ นนั ้ แล้วพริม้
ตาลงสวดมนต์เนบิ ช้า รวบรวมสติและสมาธิให้เป็นหนง่ึ เดียว

เสยี งสวดมนต์แผ่วเบาดาเนินไปนานนบั ชวั่ โมง ก่อนจะล้วงเอาค้อน
อนั เลก็ ออกมา แล้วลงมือทบุ ชอ่ งใสก่ ระดกู ท่ีปิดผนกึ ด้านหน้าไว้ด้วยปนู บาง
ๆ ให้แตกออก การเคาะเพียงไม่กี่ครัง้ ทาให้ปูนเก่าท่ีฉาบไว้อย่างลวก ๆ
กะเทาะออกไปได้ไม่ยากนกั จากการสบื เสาะเจ้าของเถ้ากระดกู นี ้เป็นผีตาย
โหงท่ีชาวบ้านละแวกนีต้ ่างว่ากันว่าเฮีย้ นมาก และน่ันแหละคือส่ิงท่ีเขา
ต้องการ

นวิ ้ แขง็ แรงหยิบก้อนหนิ กลมขนาดเลก็ ขนึ ้ มาหมนุ คลงึ พลางบริกรรม
คาถาอยา่ งตงั ้ ใจ แล้วคอ่ ย ๆ วางไว้ทเ่ี บอื ้ งหน้าชอ่ งทางนนั ้ อย่สู องก้อน คล้าย
ตาแหน่งสะกดตรึงไม่ให้เจ้าของสถานทีต่ อ่ ต้านได้

สายลมเยน็ พดั วบู กราดเกรีย้ วจนใบไม้ไหวเอน หากยงั คงไม่สามารถ
ทาอันใดร่างท่ีนั่งปักหลักตรงนัน้ ได้ แสงจันทร์สาดส่องต้องก้อนหินขาวสกุ
ปลงั่ จนสะท้อนแสงเรืองราวได้รับการเติมพลงั จนเต็มเปี่ยมด้วยมนต์ขลงั ฤทธิ์
แรงของมนั ข่มอานาจลลี ้ บั ของผ้ตู อ่ ต้านให้อ่อนแรงลงจนไร้ซง่ึ ความสามารถที่
จะต่อกร

ใบหน้าแกร่งยิม้ เย็นพงึ ใจ แล้วค่อยล้วงมือเข้าไปในชอ่ งท่ีถูกทบุ นนั ้
ภายในเป็นถงุ ผ้าสลกั ลวดลายคล้ายยนั ต์ถุงใหญ่ มือของเขาแก้ปมทีละน้อย
ทงั ้ ยงั คงท่องมนต์เข้าข่มไปด้วยพร้ อมกันเพ่ือกนั การต่อต้านท่ีอาจเกิดขึน้ ได้

27

สบื เสน่หา

ปมหลุดออกในที่สุด เผยให้เห็นผงเถ้ากระดูกสีเทาและเศษซากกระดูก
บางสว่ น ทีไ่ มไ่ ด้ถกู เผาจนเป็นเถ้าไป

มือนนั ้ หยิบแก่นกระดูกชนิ ้ หน่ึงออกมาวางไว้บนผ้าขาวท่ีปรู องรอไว้
ก่อนจะผกู ปมใหม่แล้วจัดการใส่ถุงนนั ้ กลบั เข้าไปในช่องอีกครัง้ ปิดช่องว่าง
นนั ้ ซา้ ด้วยผ้ายนั ต์ ปักหมดุ ด้วยตะปตู อกตรึงทกุ ด้าน ไม่ให้สง่ิ ใดในนนั ้ ออกมา
แผลงฤทธ์ิได้อีก

มีดหมออาคมวาววบั กรีดลงบนท่อนแขน ปล่อยให้หยาดโลหิตสสี ด
หยดลงบนแก่นกระดูกชิน้ สาคัญในผืนผ้า สีแดงนัน้ แทรกซึมลงไปในท่อน
กระดกู อยา่ งช้า ๆ ท่ามกลางการร่ายอาคมตอกยา้

“เจ้านายของเจ้าคือข้า…จงเชื่อฟังคาส่ังข้าแต่เพียงผู้เดียว” เสียง
หนักแน่นประกาศก้อง กล่มุ ควันสขี าวพวยพ่งุ ออกมาจากแก่นกระดูกเปือ้ น
เลอื ด กอ่ เป็นรูปร่างอย่เู บอื ้ งหน้าอย่างเช่ืองช้า

ร่างโปร่งใสนนั ้ ค่อย ๆ ชดั เจนขนึ ้ เป็นชายร่างใหญ่ ที่ศีรษะซีกหนึ่ง
สญู หายไป มนั สมองสด ๆ ยงั คงล้นทะลกั ดวงตาไร้แววจ้องมองกลบั มาอย่าง
นอบน้อม ก่อนจะคอ่ ย ๆ ทรุดตวั คกุ เขา่ ลงอย่างเชื่อฟัง

คนออกคาสงั่ มรี อยยมิ ้ จาง ๆ เขารู้ดีว่าทาสาเร็จแล้ว เจ้าของกระดกู
ที่ตายโหงเช่นนี ้ มักจะมีวิญญาณกล้าแข็ง เหมาะแก่การนามาใช้งานเป็น
วญิ ญาณรับใช้

“ดมี าก ตงั ้ แต่นไี ้ ป จงตดิ ตามข้างกายข้า” เขาออกคาสง่ั ร่างนนั ้ ผงก
ศรี ษะรับ กอ่ นสลายจางหายไป

ชายผ้นู นั ้ ผดุ ลกุ ขนึ ้ งานวนั นขี ้ องเขาสาเร็จลงด้วยดี มือมนั่ คงเก็บของ
แล้วหันกายเดินออกมาจากป่ าช้า โดยรู้สกึ ได้แน่ชดั ว่าวิญญาณดวงนนั ้ ยังคง
ตามเขามา สงิ สถิตอย่ใู นแก่นกระดกู นนั ้ และพร้ อมปฏิบตั ิตามคาสง่ั เมื่อเขา

28

สบื เสน่หา

ต้องการได้ตลอดเวลา
ยามนีไ้ ม่ธรรมดาแล้ว เขาต้องการแขนขาท่ีสามารถรับใช้อย่าง

ซ่ือสตั ย์และว่องไวเพียงพอ
เจ้าหมอผีชนั ้ ต่านนั่ มนั ท้าทายเขา ด้วยการแทรกแซงตอนกาลังทา

คณุ ไสย
ถงึ มันจะช่วยไว้ได้ไม่สาเร็จ เขาสามารถสงั หารเป้าหมายลงได้ แต่

มนั กท็ าให้เขา..ไมพ่ อใจนกั
อีกไม่นานแล้ว ถ้านายจ้างค้นหามนั เจอ ศกึ ใหญ่ท่ีจะต้องปะทะกนั

คงยากหลกี เลยี่ ง
และเมอ่ื ถงึ ตอนนนั ้ …เขาจะต้องพร้อมรบ…กวา่ ทเี่ ป็นอย่!ู

“ยังหาไม่เจออีกเรอะ!” เสียงตวาดอย่างขัดใจของเจ้านาย เล่นเอา
ลกู น้องคนสนทิ ท่ียืนรออย่สู องสามคนแทบหวั หด

“พวกเราค้นหมดแล้วนะครับ ทงั ้ ท่ีบ้านของเจ้านั่น ท่ีทางาน และทุก
ทีท่ น่ี ่าจะสามารถเกบ็ ซอ่ นได้ แตก่ ห็ าไมเ่ จอเลย”

“มันซ่อนไว้ไหนกันนะ ผงขาวเยอะขนาดนนั ้ ไม่ใช่ของเล็ก ๆ เลย”
ชวรัตน์ กลุ เกียรติ เจ้านายวยั กลางคนร่างท้วมที่ยงั กระฉบั กระเฉง ยังคงเดิน
ง่นุ ง่านอย่างขดั ใจอย่ภู ายในบ้านพักสดุ หรู เขาพยายามมามากแล้ว ในการ
ค้นหาของสาคญั ท่ีหายไป เฮโรอีนลอ็ ตใหญ่ ที่ถูกเจ้าบ้านัน่ ขโมยไป แล้วซุก
ซ่อนไว้

ชวรัตน์เป็นนักการเมืองที่กาลงั จะมีอานาจถ้าชนะการเลือกตัง้ ใน
ครัง้ ท่ีจะถงึ นี ้แต่เบอื ้ งหลงั ของเขากลบั มือไม่สะอาดนัก เขาคบค้าพวกค้ายา
และเป็นสายหลักแอบกระจายยาที่ได้มาอย่างแนบเนียนโดยไม่มีใครล่วงรู้

29

สบื เสนห่ า

ด้วยอานาจเงินตราและเส้นสาย ซง่ึ เป็นสงิ่ ท่ีเขาถนดั
ชดิ ชยั เป็นอดีตเลขาคนสนิทของเขา ท่รี ู้เร่ืองของเขามากกว่าใคร แต่

พอเมียเจ้านน่ั ท้องลกู คนแรกและคลอดออกมา ชิดชยั ดันคิดกลบั ตวั กลบั ใจ
เสียน่ี คนในโลกมืดลองเหยียบเข้ามาสกั ครัง้ ย่อมยากจะถอนตัว ไหนจะ
เพราะชิดชยั อยกู่ บั เขามานาน จนรู้เรื่องมากเกินไปแล้ว

เขาจงึ ตดั สนิ ใจจะฆ่าปิดปาก แตช่ ดิ ชยั ก็รู้ทนั จงึ ขโมยเฮโรอนี ของเขา
หลบหนีไป และคดิ ใช้มนั เป็นหลกั ประกนั ของชีวติ ถงึ จะหลบหนไี ปได้ แตส่ งิ่ ท่ี
เหลอื ไว้ ยงั คงมากพอจะทาคุณไสย…ศาสตร์ฆ่าคนอนั ใหม่ ท่ีเขาค้นพบว่ามนั
สะดวกงา่ ยดาย ไร้ซงึ่ หลกั ฐานมากกวา่ ศาสตร์ใดทงั ้ สนิ ้

การฆ่าโดยไม่ต้ องลงมือเอง เพียงมีเงิน…และคนท่ีใช้ การได้
เทา่ นนั ้ …

แต่แม้ชิดชยั จะถกู ทาคณุ ไสยจนตายไปแล้ว เขากลบั หาเฮโรอีนพวก
นนั ้ ไมเ่ จอ ขนาดค้นบ้าน ค้นทกุ สงิ่ ทกุ อยา่ งเท่าท่ีจะทาได้ ก็ยงั ไมพ่ บ

ดวงตาแกร่งกร้ านโลกเร่ิมเกรีย้ วกราดหนักกว่าเก่า “แล้วเจอแค่
จดหมายเตือนนนั่ งนั ้ เหรอ”

“ครับ พวกเราเลยไม่กล้าทาอะไร จดหมายกอ่ นตายของชิดชยั เขยี น
ไว้ชดั เจนเหมือนเตอื นพวกเราวา่ ถ้าฆา่ หรือทาร้ายลกู เมียเขา หลกั ฐานทงั ้ หมด
และเฮโรอนี ทเี่ กบ็ ซ่อนไว้ จะถกู สง่ ไปกรมตารวจในทนั ที”

และเพราะจดหมายนี ้ ชิดชยั เขียนไว้ลวก ๆ ก่อนตาย มันเลยทาให้
ตารวจซง่ึ ไปถงึ ที่เกิดเหตุกอ่ น ลว่ งรู้ถึงข้อความข่นู ีด้ ้วย แม้ว่าจะไมไ่ ด้ระบชุ ดั
ว่าชิดชัยต้องการข่มข่ใู คร แต่มีหรือตารวจจะไม่รู้ ตอนนีข้ าดเพียงหลักฐาน
และเฮโรอีนของกลางเทา่ นนั ้ ไม่เชน่ นนั ้ เขาคงเข้าซงั เตไปเรียบร้อยแล้ว

ด้วยอานาจเงินตราและความสามารถในการใช้คน เขาทาการปิด

30

สืบเสนห่ า

ข่าวจดหมายข่นู ีก้ ับสาธารณชนได้สาเร็จ แต่กับตารวจที่รับผิดชอบคดีกลบั
เป็นอะไรทีน่ า่ หนกั ใจกวา่ เพราะเป็นคนซอ่ื สตั ย์ตอ่ หน้าที่จนยากจะหาทางติด
สินบนได้ ย่ิงอีกฝ่ ายเข้าขดุ ค้ยุ เขาก็ย่ิงร้ อนรนและง่นุ ง่านกว่าเก่า จะให้ใครรู้
ไมไ่ ด้ เขาจะต้องรีบหาทางนาเฮโรอีนทงั ้ หมดพร้อมหลกั ฐานนนั ้ กลบั คืนมา

“บ้าท่ีสดุ ! มีแตค่ นไม่ได้เรื่อง!” ชวรัตน์ตวาดใสอ่ ยา่ งหงดุ หงิดกวา่ เดิม
เขาไม่กล้าเส่ียงกบั สิ่งนี ้หลกั ฐานอื่นยังพอว่า ยงั ใช้อานาจท่ีมกี ลบเกลือ่ นไป
ได้ แตเ่ ฮโรอนี มลู คา่ มหาศาลนนั ้ เลา่ ทาให้เขาขาดทงั ้ รายได้ และเป็นหลกั ฐาน
ชนั ้ ดที ่มี ดั ตวั แน่นจนเกินไป ทงั ้ ยงั กระทบต่อช่อื เสียงที่เขากาลงั ม่งุ มนั่ จะได้รับ
การไว้วางใจจากการเลอื กตงั ้ ฐานอานาจใหม่ท่กี าลงั จะได้มาในอกี ไมก่ ี่เดือน
แล้วแท้ ๆ

“ต้องหาให้เจอให้ได้ แล้วฆ่าพวกมนั ทิง้ ให้หมด หมอคงละ่ ไปไหน
แล้ว”

ประตูเปิดออกราวล่วงรู้ เมื่อร่างสูงผิวคลา้ ของหมอคงก้าวเข้ามา
อย่างเงียบเชียบ ร่างสงู ใหญ่แต่เคล่อื นไหวได้คลอ่ งแคล่วและมปี ระสทิ ธิภาพ
การมาปรากฏตัวแต่ละครัง้ เล่นเอาหลายคนถงึ กับหนาวเหน็บไปตาม ๆ กัน
ไม่เว้นแม้แต่ชวรัตน์ผ้เู ป็นคนว่าจ้าง แต่เขาก็ถือคติว่าเงินมางานไป ดงั นนั ้ ไม่
จาเป็นที่เขาจะต้องเกรงกลวั ตราบใดท่เี ขายงั สามารถจา่ ยไหวอยู่ เขากย็ งั เป็น
เจ้านายอยเู่ หนอื อีกฝ่ายได้อย่างแนน่ อน

“จัดการไปถึงไหนแล้ว” ชวรัตน์เข้าเร่ืองทันควันด้วยความร้ อนใจ
หากสบนัยน์ตาแกร่งเจนโลกของหมอคง ก็ทาให้เขาชะงักงนั ไม่กล้าต่อว่าตอ่
ขานได้อกี

หมอคงมองกลบั มาด้วยแววตาที่เยือกเย็น พึมพาตอบด้วยนา้ เสียง
อนั ราบเรียบ “ผมพร้อมเสมออย่แู ล้ว ขนึ ้ กบั ลกู น้องของคณุ วา่ จะหา ‘เจ้านน่ั ’

31

สบื เสน่หา

เจอเม่ือไหร่” เขาพูดพลางเหลือบมองคนสนิทของอีกฝ่ าย คนถูกจ้องสะด้งุ
ก่อนละลา่ ละลกั ตอบกลบั ว่า

“คะ…ครับ พวกเรามสี ายอย่ใู นกรมตารวจ และรู้มาวา่ ต๊กุ ตาตวั ท่ีพบ
ข้างศพนนั ้ มีลายนิว้ มือของคนทาแฝงอยู่ และตารวจท่ีรับผิดชอบคดีนน่ั …ก็
กาลงั สบื พบแล้วด้วย”

“ดี…ผมจะได้ไม่ต้องเหนื่อยแรงหาเอง หามันเจอเมื่อไหร่ ผมจะ
จดั การเอง คณุ ไมต่ ้องห่วง” หมอคงพดู ต่ออย่างมนั่ ใจเตม็ เปี่ยม

ชวรัตน์รู้ซงึ ้ เป็นอย่างดีถึงประสทิ ธิภาพของอีกฝ่ าย เขายังจาได้ถงึ
ตอนที่หมอคงใช้คณุ ไสยจ่โู จมบบี บงั คบั ให้ชิดชยั ยอมสารภาพถงึ ทซี่ อ่ นของส่ิง
นนั ้

‘มคี นใช้คณุ ไสยบางอยา่ งช่วยมนั ไว้…ต๊กุ ตาตวั ตายตวั แทน กาลงั ทา
หน้าที่ของมนั อยู่ แต่ของพรรค์นนั ้ ไมค่ รณามอื ผมหรอก!’

คาพูดของหมอคงในตอนนัน้ พิสูจน์ได้ ด้ วยการตายอย่างน่า
สยดสยองของชิดชยั โดยที่หมอคงไมไ่ ด้แตะต้องตวั เปา้ หมาย… แม้เพยี งน้อย
นิด เพียงใช้วิธีการบางอย่างก่อนหน้านนั ้ ไมน่ านนกั ในการเข้าใกล้เหยื่อ แต่
หมอคงไม่ยอมเปิดเผยวา่ ทาเช่นไร เพราะสง่ิ นนั ้ เป็นความลบั โดยอาชีพ ที่ไม่
เปิดเผยให้คนภายนอกได้รับรู้

แต่จากคาบอกเลา่ ของหมอคง ก็ทาให้เขาได้รับรู้เรื่องหน่งึ ที่สาคัญ
อยา่ งยงิ่

มีคนใช้อาคมช่วยชิดชยั อยู่ และคน ๆ นนั ้ น่าจะเป็นคนท่ีช่วยเหลอื
เรื่องอ่ืน ๆ อีกด้วย โดยเฉพาะการซ่อน…เฮโรอีนที่หายไป และทาให้เขาตาม
หาไม่เจอ แม้ว่าจะแอบค้นท่ีบ้าน ทีท่ างาน หรือทีบ่ ้านญาติใกล้ชิดจนหมดสนิ ้
แล้ว

32

สืบเสนห่ า

ผ้ทู าคดีคือร้ อยตารวจเอกปวินต์ ธนารักษ์ ตารวจหน่มุ ไฟแรง และ
เพราะแบบนนั ้ …ปวินต์ จะพาเขาไปหาหมอผีคนนนั ้ ได้ โดยพวกเขาไม่ต้อง
เหนอ่ื ยแรง

ถ้าหามันเจอเมื่อไหร่ จุดจบของทุกคนที่รู้เรื่องก็จะตามมา อย่าง
เงยี บเชียบและไร้ซงึ่ ร่องรอย

เขาจะกลบหลกั ฐานให้เกลยี ้ ง ก่อนการเลอื กตงั ้ ครัง้ ใหญ่มาถงึ
และเม่ือนนั ้ อานาจของเขาก็จะมนั่ คงกว่าเดมิ
ขอเพียงหาเฮโรอีนที่หายไปเจอ และจัดการตัวขวางหูขวางตาให้
หมดเทา่ นนั ้ ทกุ อยา่ งกจ็ ะสาเร็จ!

ร่างสูงโปร่งของปวินต์ในชุดลาลองดูแปลกตากว่าทุกครัง้ น่ังอยู่ที่
โต๊ะในครัวพร้อมจ้องเขมง็ มายังแผ่นหลงั กว้างของใครอีกคน คนถกู จ้องลอบ
อมยมิ ้ ก่อนทาเนียนหนั กลบั ไปสนใจท่อนา้ ทีต่ อ่ กบั ตวั ซงิ ค์ตรงหน้าแทนที่

กลบั เป็นตารวจหน่มุ ที่อดรนทนไม่ไหวผุดลุกขึน้ ตัง้ ท่าจะพูดอะไร
บางอย่าง หากท้ายท่ีสดุ ก็ตดั สินใจน่ังลงอีกเป็นรอบที่สาม จนคนหันหลงั ให้
เผลอหลดุ เสยี งหวั เราะ

“ขาอะไรกนั ” เสยี งสะบดั หงดุ หงิดเลก็ น้อยถามขนึ ้
“ผมเห็นคุณเด๋ียวลกุ เด๋ียวนั่งอย่นู น่ั แหละ อยากคยุ กบั ผมก็บอกกนั
ดี ๆ กไ็ ด้ครับ ผมทาใกล้จะเสร็จแล้ว”
คนฟังองึ ้ ไปเลก็ น้อย ก่อนจะมองมาเขมง็ กว่าเก่า “นายมาทาอะไรที่
บ้านฉนั ”
เจมส์ยกั ไหล่น้อย ๆ ก่อนถามว่า “คุณตารวจไมเ่ หน็ เหรอครับ ว่าผม
กาลงั ซ่อมทอ่ นา้ ท่มี นั ร่ัวอย่”ู

33

สบื เสนห่ า

“เหน็ นะ่ เห็น แต่นายมาทน่ี ไ่ี ด้ไง” คนถามยงั ไมย่ นิ ยอมโดยง่าย
ร่างสงู ของชายหนมุ่ หนั กลบั มายมิ ้ หวาน “ก็คณุ แม่ยายน่ะสคิ รับ เปิด
ประตเู ชญิ ชวนผมเข้ามา”
ควิ ้ เรียวขมวดมนุ่ “ใครแม่ยายนาย!”
“อ้าว กแ็ ม่ของคณุ ไงครับ โทรศพั ท์ตามผมมา”
“แม่นะแม่…” ปวนิ ต์ที่กาลงั หงดุ หงิดบน่ พมึ พา เขารู้ดีวา่ ท่อนา้ มนั ร่ัว
และบอกกับมารดาแล้วว่าจะซ่อมให้วนั นี ้แต่เพราะเมือ่ วานอ่านข้อมลู คดจี น
ดกึ ไปหน่อย และเพราะรู้ว่าวนั นีเ้ ป็นวนั หยุด เลยไม่รีบตื่น ที่ไหนได้ พอลมื ตา
ตืน่ เดินเข้าครัวมา กลบั เจอเจ้าตวั ปัญหาวนั ก่อน ซอ่ มทอ่ นา้ ในบ้านของเขาอยู่
เสยี อยา่ งนนั ้
“ผมเป็นมือดีในย่านนีน้ ะครับ เวลาท่อนา้ มีปัญหา ใคร ๆ เขาก็โทร
เรียกผมทงั ้ นนั ้ แหละ” เจมส์พดู ง่าย ๆ ท่าทางวันนีด้ ทู ะมดั ทะแมงสมเป็นชา่ ง
อีกแล้ว ชุดหมีคล้ายวนั ก่อนกับถงุ มือหนา แม้มันจะเก่าอย่บู ้าง แต่พอคนใส่
เป็นเจมส์ มนั กลบั ทาให้ดดู ีเสยี จนนา่ หมน่ั ไส้
“พี่วนิ ต์…คณุ ช่างเขาหวิ นา้ ไหม ปรางเอานา้ มาเสริ ์ฟนะคะ”
ปรางทิพย์ สาวน้อยร่างเล็กนัยน์ตาหวาน ใบหน้าคล้ายคลึงคน
ด้านข้างอย่บู ้าง โผลเ่ ข้ามาอยา่ งกระตอื รือร้น ในมือมถี าดแก้วใบย่อม ใสแ่ ก้ว
นา้ เยน็ เจย๊ี บน่าดมื่ ไว้พร้อมสรรพ จากทเี่ ห็นเธอคงอายรุ าว ๆ 15 ปีเท่านนั ้ เป็น
วยั ใสทก่ี าลงั น่ารักน่าเอน็ ดจู นคนมองยงั เผลอยมิ ้ ให้
ตารวจหนุ่มมองอีกฝ่ ายอย่างไม่พอใจนัก เพราะส่งยิม้ เจ้าชู้ให้
น้องสาวของเขา นา้ เสยี งตอบกลบั จงึ ห้วนสนั ้
“เขาไม่หิวหรอก เด๋ียวก็จะกลบั แล้ว อย่าทาอะไรให้มันย่งุ ยากเลย
น่า” เสียงเย็นชาเอ่ยไล่กลาย ๆ เล่นเอาสาวเจ้าเง้างอด เพราะเธอกะจะแอบ

34

สืบเสนห่ า

มาดชู ่างสดุ หลอ่ ท่เี ขาร่าลอื กนั ลกู คร่ึงฝร่ังเสยี ด้วย มาดแมนไม่เบาจริง ๆ
เจมส์หันมามองปวินต์พลางแสร้ งพมึ พาบน่ “เจ้าบ้านช่างแล้งนา้ ใจ

จงั ส้สู าวน้อยที่น่ารักคนนกี ้ ไ็ ม่ได้”
ร่างเลก็ ท่มี ีผมยาวตรงเคลยี ไหลอ่ มยมิ ้ ก่อนหนั มาค้อนให้พีช่ าย
“โธ่ พ่วี ินต์ละ่ ก็ ปรางอตุ สา่ ห์ยใุ ห้แม่โทรตามเขาแทบตาย กว่าแม่จะ

ยอม” เธอว่าเสียงกระซิบ แล้วยิม้ หวานให้เจมส์อีกครัง้ “นา้ เย็น ๆ ค่ะ ทาน
กอ่ นกลบั ก็ได้นะคะ”

เจมสย์ มิ ้ ให้สาวน้อย มอื แขง็ แรงเก็บอปุ กรณ์ลงกลอ่ งอย่างเรียบร้ อย
แล้วรับแก้วนา้ มา เพียงแค่ได้กลิ่นนา้ นนั ้ เขาก็มีสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย ก่อน
จะหนั มาพดู ต่ออยา่ งยมิ ้ แย้ม

“ขอบคณุ ครับ นา้ เย็นหอมกลิ่นมะลิ น่าดื่มมากจริง ๆ ทาเองเหรอ
ครับเนีย่ ”

“คณุ แมท่ าค่ะ ท่านปลกู มะลไิ ว้หลายต้น ออกดอกดกเยอะเชยี ว เอา
มาลอยในนา้ ไม่มียาฆา่ แมลง หอมสะอาดปลอดภยั ค่ะ ไมต่ ้องห่วง” เด็กสาว
ตอบต่ออย่างคล่องแคล่ว มนุษยสัมพันธ์ดีจนไม่น่าจะเป็นพ่ีน้องกับคน
ด้านข้างท่ียงั คงนงั่ หน้าม่ยุ อยเู่ ลย

มอื แข็งแรงยกแก้วนา้ ขนึ ้ จิบกอ่ นชมซา้
“หอมมากจริง ๆ ไม่รู้เจ้าบ้าน จะหอมได้ขนาดนดี ้ ้วยหรือเปลา่ ”
ตาคมค้อนขวบั ก่อนหลบุ ตา่ พมึ พาเสยี งเข้ม
“เสร็จแล้วใช่ไหมครับ ดืม่ แล้วก็รีบ ๆ กลบั ไปได้แล้ว”
“ยังไม่ได้ให้ค่าจ้าง ก็จะไลใ่ ห้กลบั แล้ว ถ้าทาฟรีแบบนี ้ผมจะมาคดิ
แบบทบดอกทีหลงั นะครับ คณุ จะจ่ายไหวเหรอ”
เสยี งใสหัวเราะคิก ก่อนบอกว่า “แม่ฝากเงินมาให้แล้วค่ะ ไว้วันหลงั

35

สบื เสนห่ า

จะขอใช้บริการอกี นะคะ คณุ พส่ี ดุ หลอ่ ”
“เจมส์ครับ ไว้ผมจะมาเยี่ยมบอ่ ย ๆ ที่จริงแล้วผมน่ะ เป็นเพื่อนสนิท

ของพี่ชายคุณหนูเอง เรียกพ่ีเจมส์ก็ได้ ฝากเงินน่ีคืนคุณแม่เถอะนะ พี่ไม่
คดิ เงินเพ่อื นหรอก” เขาเอาเงินยดั คนื ใสม่ ือเด็กสาว

คนรับทาตาโตอย่างประหลาดใจ “จริงเหรอพ่ีวินต์ ทาไมไม่บอก
ปรางบ้างละ่ หวงไว้คนเดยี วละ่ ส”ิ ประโยคหลงั เริ่มมีบน่ กระเง้ากระงอด

“พ่ีเจมส์คะ ไหน ๆ พ่ีก็เป็นเพ่ือนสนิทของพ่ีวินต์ เย็นนีท้ านข้าว
ด้วยกันนะคะ” เสียงหวานออดอ้อน หากเจมส์ได้แต่ยิม้ แล้วปฏิเสธอย่าง
สภุ าพ

“ขอโทษนะครับ วันนีพ้ ี่มีงานช่วงเย็นถงึ ค่าน่ะ ไว้วันหลงั จะมาตาม
คาเชิญแล้วกัน ถงึ ตอนนนั ้ …” ว่าพลางเหลือบมองปวินต์ ท่ีทาหน้าบอกบญุ
ไม่รับ “คิดวา่ คงได้รับเชิญอกี นะครับ”

สาวน้อยยมิ ้ ให้อยา่ งจริงใจ “แนน่ อนค่ะ แวะมาได้ตลอดเวลาเลยนะ
คะ บ้านเรายินดีต้อนรับ อีกอย่างนะคะ พ่ีวินต์น่ะ ทาอาหารอร่อยท่ีสุดเลย
ด้วย”

“จริงเหรอครับ งนั ้ ผมไม่พลาดแน่ ไว้คราวหน้าแล้วกนั …ถ้าอย่างนนั ้
ผมลาเลยนะครับ” วา่ พลางขยบั จะออกไป

ปวินต์มองร่างสงู นนั ้ ก่อนจะนึกอะไรขนึ ้ มาได้ “เดี๋ยวสิ ฉนั จะไปกบั
นายด้วย”

ชายหน่มุ หันมามองอย่างงง ๆ หากปวินต์กลบั กระซิบเครียด “ฉนั มี
เรื่องต้องสอบปากคานายอีก แตไ่ ปข้างนอกนะ ไมอ่ ยากเอางานมาทาทีบ่ ้าน”

คนฟังพยักหน้ารับอย่างเข้าใจแล้วยิม้ หวาน “ดีสคิ รับ งนั ้ เราไปหา
อะไรทานกนั แล้วดหู นงั ด้วยกนั สกั เรื่องดีไหม”

36

สืบเสน่หา

“ไหนนายว่าต้องทางานไง” ร่างเพรียวขดั ขนึ ้
“ผมยอมหยดุ งานได้นะ ถ้าคณุ จะไปเดทกบั ผมวนั นี”้
ปวินต์มองอีกฝ่ ายแล้วชักเร่ิมหม่ันไส้ ที่ขยันแจกขนมจีบเสีย
เหลอื เกนิ ทงั ้ ๆ ทีเ่ ขาเองก็เป็นผ้ชู ายแท้ ๆ
“ฉันไม่อยากให้พวกแม่ยกของนายรอเก้อ เอ้า รีบ ๆ ไปเถอะ” ว่า
พลางหนั มาหาน้องสาว ท่ีทาท่าอยากไปด้วยใจจะขาด
“พีจ่ ะออกไปข้างนอกสกั พกั ฝากดบู ้านกบั แม่ด้วยละ่ ”
“ว้า คดิ วา่ จะชวนเราไปด้วย” เธอบน่ พมึ พา กอ่ นรับคา “คะ่ รับทราบ
แล้วค่ะ จะดูแลอย่างดีเลย ถ้ามีของฝาก” ประโยคท้ายเร่ิมมีหล่วิ ตาให้อย่าง
เจ้าเลห่ ์
ชายหน่มุ มองมาพลางถอนหายใจยาว กอ่ นบอกว่า “แล้วจะซอื ้ ขนม
มาให้ อย่บู ้านดี ๆ ละ่ ”
เจมส์มองปวินต์แล้วลอบยิม้ อิมเมจใหม่มาดพ่ีชายท่ีเข้มงวดกับ
น้องสาวหนอ่ ย ๆ กด็ นู า่ รักไปอกี แบบ ไม่รู้ทาไม เขาถงึ ได้สนใจคน ๆ นซี ้ ะจริง
แต่ยังไงเขาก็ประมาทไม่ได้อย่ดู ี เขารู้…ว่าปวินต์ พยายามเข้าใกล้
เขาด้วยสาเหตอุ ะไร
ของสงิ่ นนั ้ เขารับปากไว้แล้วว่าจะเก็บรักษาไว้ให้อย่างดี มนั เป็นหลกั
ประกนั ของชีวิตครอบครัวผ้มู ีพระคุณคนสาคญั ที่ล่วงลบั ดังนนั ้ …จะให้ใคร
ลว่ งรู้ไม่ได้
จนกว่าจะสามารถจบั คนพวกนนั ้ สาเร็จโทษให้หมด…โดยเฉพาะเจ้า
หมอผคี นนนั ้ ท่สี ามารถทาลายต๊กุ ตารับเคราะห์ของเขาได้ จนชิดชยั ต้องตาย
โดยท่เี ขาช่วยเหลอื ไว้ไม่ทนั
ไสยดาไม่เคยทาให้ ใครได้ ดี …แต่ถ้ าศัตรู ใช้ มันก่อน …เขาจะทา

37

สืบเสน่หา

อยา่ งไรดี
ถ้าเป็นพ่อล่ะก็ คงบอกได้สินะครับ…แต่ในตอนนี ้พ่อก็ไม่อยู่ให้

คาตอบเขาได้เสยี แล้ว

ดวงตาของเจมสเ์ ศร้าลงเลก็ น้อย กอ่ นจะกลบั มาแย้มยมิ ้ อย่างว่องไว
เมื่อสบตาคงู่ ามทเ่ี ร่ิมจ้องมองมาอย่างสงสยั

“นายเป็นอะไรไปละนน่ั ”
ใบหน้าแกร่งยมิ ้ น้อย ๆ ทาทีไม่รู้ไมช่ ตี ้ อบกลบั ในตอนนที ้ งั ้ สองอย่ใู น
ร้ านกาแฟเล็ก ๆ เนื่องจากปวินต์ปฏิเสธที่จะทานข้าว เขาบอกว่าต้องการคยุ
เพยี งครู่เดยี วเทา่ นนั ้
“ผมกาลังคิดว่า ไปเดทกันในชุดนี ้จะทาให้คุณดูแย่ไปกับผมด้วย
หรือเปลา่ หรือจะให้ผมกลบั ไปเปลยี่ นชดุ ก่อนดคี รับ บ้านผมก็อยใู่ กล้ ๆ นเ่ี อง”
เพราะชดุ ในตอนนเี ้ป็นชดุ ช่างทีไ่ มไ่ ด้ดดู สี กั เทา่ ไหร่ แม้วา่ มนั ไม่ขดั ตา
นกั เมื่อคนสวมใสค่ ือเจมส์ แต่คาพดู ของเขาก็ใช่วา่ จะไร้เหตผุ ล เพราะสายตา
คนในร้านหลายคู่ ยงั คงมองมาพลางซบุ ซบิ นนิ ทาอยบู่ ้าง
“แค่คยุ ธุระกนั จะชุดอะไรไมเ่ ห็นจะแปลกตรงไหน ที่สาคัญฉนั ไมไ่ ด้
คบคนทเี่ สอื ้ ผ้าเสยี หน่อย” ตารวจหนมุ่ พดู ขนึ ้ ด้วยนา้ เสยี งจริงจงั
“แสดงว่าคุณยอมรับผมเป็นเพ่ือนแล้วสินะ” เจมส์ถามต่ออย่าง
กระตือรือร้ น
“ฉันจะรับนายเป็นเพ่ือน ก็ต่อเมื่อนายไม่ปิดบังบางอย่างกับฉัน
เพ่ือนน่ะ ควรจะเปิดใจพดู ต่อกนั ไม่ใช่รึ” ปวนิ ต์ได้ทยี ้อนเข้าให้
“ถึงจะเป็นเพ่ือน บางครัง้ ก็ต้องมีบางอย่างท่ีพดู ไม่ได้เหมือนกันนะ
ครับ และเพื่อนท่ีดี…ก็ควรจะรอคอยได้ จนกว่าอีกฝ่ าย จะยอมพดู ออกมา

38

สืบเสน่หา

เอง” เจมสพ์ ดู ขนึ ้ บ้าง คนฟังชะงกั กบั คาพูดนนั ้ ปฏิเสธไม่ได้เลยวา่ อีกฝ่ ายนนั ้
พดู ถกู

ร่างผอมเพรียวนงิ่ ไปเป็นครู่ กอ่ นพดู ขนึ ้ วา่ “แต่ในฐานะท่ีเป็นตารวจ
ฉนั คงจะรอนานอย่างที่นายพดู ไม่ได้ หลายคนกาลงั เดือดร้ อนเพราะเรื่องนี ้
และฉนั …กอ็ ยากจะชว่ ยพวกเขา”

เจมส์ยมิ ้ ให้อยา่ งอ่อนโยนพลางพมึ พา
“คณุ เป็นคนดี แต่ผมคงพูดอะไรได้ไม่มากจริง ๆ” เขาพูดพลางมอง
อีกฝ่ายอย่างจริงจงั กว่าเดมิ “…มีอย่างหนง่ึ ทผ่ี มอยากจะเตือนคณุ คดีท่ีคณุ
ทาตอนนี ้ คนท่ีอยู่เบือ้ งหลังร้ ายกาจกว่าที่คุณคิดไว้เยอะ ถ้าไม่อยากเอา
ตวั เองและครอบครัวมาเสยี่ งด้วย ปลอ่ ยให้ผมจดั การเองจะดีกว่า อย่ารู้อะไร
มากไปกว่านเี ้ลยครับ”
“เรื่องพวกนีเ้ ป็นหน้าท่ีของตารวจ นายต่างหากที่ไม่ควรจะเข้ามายงุ่
ฉันอยากให้รู้ไว้ ว่าฉันและครอบครัวไม่ใช่พวกเห็นแก่ตัว ครอบครัวตารวจ
ย่อมเข้าใจเร่ืองเสยี่ งอนั ตรายและยอมรับได้ดี พอ่ ของฉนั เองก็เป็นตารวจ ท่าน
ตาย…ในหน้าที่ และพวกเราก็ภมู ใิ จในความเสยี สละของท่าน…เสมอมา”
“ถึงอย่างนัน้ …ผมก็บอกคุณไม่ได้อยู่ดี ขอโทษนะครับ ผมคงต้อง
กลบั ไปทางานต่อแล้ว อ้อ ผมขอเลยี ้ งกาแฟคณุ นะ เพื่อคาขอบคุณ สาหรับ
มิตรภาพเลก็ ๆ ที่คณุ หยิบยืน่ ให้ผม”
ใบหน้าคมสนั ที่แย้มยิม้ น้อย ๆ ทาให้คนมองแอบใจเต้น ชายหน่มุ
พยายามขม่ ใจให้เป็นปกติ กอ่ นจะพดู ขนึ ้ โดยไมย่ อมมองหน้าอกี ฝ่ายว่า
“ไว้คราวหน้า ฉนั จะเลยี ้ งข้าวนายขอบคณุ บ้างแล้วกนั ”
“สงสยั ผมต้องล้างท้องรอแล้ว ถ้าจะเลยี ้ ง ขอเป็นกบั ข้าวฝีมอื คณุ นะ
ครับ น้องสาวคณุ ออกจะชมขนาดนนั ้ คณุ คงทาอร่อยมากแน่ ๆ”

39

สบื เสนห่ า

“มากไปแล้วนายน่ะ จะรีบไปทางานไม่ใชร่ ึ รีบ ๆ ไปเลยไป”
“ครับผม จะไปเด๋ยี วนแี ้ หละครับ กลบั ดี ๆ นะครับคณุ วนิ ต์”
“……ใครให้เรียกวา่ วนิ ต์เนี่ย” คนกาลงั จะไปท้วงขนึ ้
“ผมเรียกตามน้องสาวคุณไง เผื่อเราจะได้เป็นครอบครัวเดียวกัน
อย่าลมื เรียกผมว่า ‘เจมส์’ เฉย ๆ ด้วยนะครับ”
คนฟังไม่ยอมอย่ฟู ังต่อแล้ว เขาก้าวยาว ๆ ออกจากร้ านไป โดยไม่
กล้าหนั มามองอกี ทงิ ้ ให้อีกฝ่ายยืนอมยมิ ้ น้อย ๆ อยา่ งขบขนั แทน

เจมส์ออกมาจากร้านหลงั จ่ายเงินเรียบร้อยแล้ว ในตอนนนั ้ เอง ชาย
ร่างสงู ในชดุ ธรรมดาหากท่าทางลบั ๆ ลอ่ ๆ ก็หยบิ โทรศพั ท์ขนึ ้ มากด

“พบเปา้ หมายแล้วครับท่าน กาลงั จะสะกดรอยตามไป”
เสยี งตามสายถามยา้ “แน่ใจนะ ว่าใช่”
“แน่ครับ ภาพของเขาเหมือนในแฟ้มข้อมูลของกรมตารวจ ท่ีเป็น
เจ้าของลายนิว้ มือในตุ๊กตาตัวนัน้ ผมตามผู้กองปวินต์มาและพบว่าเขามา
พร้อมกบั คน ๆ นี ้ดงั นนั ้ ไมผ่ ดิ แน่ครับ” สายท่ีทางานในกรมตารวจเช่นเดยี วกนั
กบั ปวนิ ต์ยนื ยนั
“ดี ถ้างนั ้ ตามไป หาท่ีอย่ขู องมนั มาให้ได้ละ่ ”
“ครับท่าน”

“พ่อฮะ มีคนสะกดรอยตามเรามา” เสียงใสพูดขึน้ เบา ๆ ใกล้ ๆ หู
เจมส์ที่กาลงั เดินอย่รู ิมถนนใกล้บ้านชะงักเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยเสียง
กระซิบ เขายงั คงเดินต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขนึ ้ ขณะสอบถามกลบั ด้วย
นา้ เสยี งเคร่งเครียดกว่าเดิม

40

สบื เสนห่ า

“มนั มากค่ี น”
“คนเดียวฮะ ทา่ ทางคงตามเรามาจากร้านกาแฟเม่ือก”ี ้
“งนั ้ แสดงว่ามาเพราะคณุ ตารวจน่ะสิ ว่าแล้ว ในกรมต้องมีสายของ
พวกมันอย่ดู ้วย คงหวงั สืบหาพวกเราผ่านทางการสืบสวนของปวินต์แน่ ๆ”
ชายหน่มุ พมึ พา โดยยงั คงไมห่ นั กลบั ไปมอง
“พ่อฮะ แล้วเราจะเอาไงดี” เสยี งเลก็ ๆ เร่ิมปรึกษา
ใบหน้าแกร่งมีรอยยมิ ้ เยน็ “มนั อยากตาม กใ็ ห้มนั ตามมาสิ บ้านของ
เรากไ็ มไ่ ด้ต้อนรับแขกประเภทนมี ้ านานแล้วไม่ใช่เหรอ”
ร่างเลก็ ทีเ่ กาะอย่ใู กล้ ๆ อมยิม้ แม้วา่ คนสะกดรอยตามมา จะมองไม่
เหน็ “พ่อพดู เองนะฮะ แสดงวา่ …ยอมให้เลน่ ด้วยได้ใชไ่ หมฮะ”
“พอหอมปากหอมคอแล้วกัน พ่อรู้ดีว่าถึงเราจะซ่อนตัว ก็คงจะซอ่ น
ได้ไมน่ านอย่แู ล้ว ประกาศสงครามไปเลยอาจจะดีกว่า ยงั ไงพอ่ เองก็ไม่อยาก
ลากคนดี ๆ อย่างคณุ ตารวจมาเดือดร้อนกับเราด้วย ศกึ ล้างตากับเจ้าหมอผี
นนั่ ยงั ไงก็จะต้องเกดิ ในไม่ช้านอี ้ ย่แู ล้ว”
“คณุ ตารวจเป็นคนดีนะฮะ ผมกช็ อบเขาเหมือนกนั ”
คนฟังอมยิม้ “แน่ล่ะสิ แต่เราจัดการกนั เองคงจะดีกว่า คนธรรมดา
น่ะ จัดการเจ้าหมอผีน่ันไม่ได้แน่ ดีไม่ดี เกิดโดนทาคุณไสยไปด้วย จะย่ิง
ลาบาก
“ถ้างนั ้ เราคงต้องลอ่ ให้มนั สนใจแตพ่ วกเราแทน” ร่างเลก็ เอย่ ต่อ
“ใช่ คดิ ถกู แล้วละ่ เจ้าเคน ไม่แนน่ กั …คืนนี ้ คงมีแขกมาเยีย่ มบ้านเรา
หลายคน คงจะมาค้นหาของนน่ั แน่ ๆ ยงั ไงกจ็ ดั งานต้อนรับแบบอย่าเอกิ เกริก
นกั ละ่ พ่อขเี ้กียจเกบ็ ของตอนเช้า”
เสยี งตอบรับหัวเราะคิก “ก็ได้ฮะ เอาแค่พอหอมปากหอมคอแล้วกนั

41

สบื เสนห่ า

ผมจะชวนเพอื่ น ๆ แถวบ้านมาสนกุ ด้วย พอ่ คงโอเคนะฮะ”
“พักนีใ้ ช้ภาษาวยั รุ่นจริงนะ เอ้า เอาไงก็ได้ อย่าทาหนวกหูจนนอน

ไมไ่ ด้กพ็ อ”
เขาว่าพลางตรงเข้าบ้าน ก่อนจะสงั่ คนดูแลท่ีรอเปิดสานกั อยู่ ให้เร่ง

จดั คิวเร็วกว่าเดมิ โดยอ้างวา่ มพี ิธีกรรมตอนดกึ ๆ ต้องจดั การ ซง่ึ คนดแู ลนนั ้ ก็
ไม่ได้แปลกใจนัก เพราะเขามักทาเช่นนีอ้ ย่บู ่อย ๆ สาหรับเวลามีกรณียาก
จดั การเป็นพิเศษ อาชีพเช่นนี ้ มกั จะมีงานที่ต้องทายามค่าคืนในป่ าช้าเป็น
ประจาอยแู่ ล้ว

“เสร็จแล้วก็รีบกลบั ไปเลยนะ ปิดประตูให้เรียบร้ อยด้วย” ชายหน่มุ
กาชบั กอ่ นจะเริ่มงานช่วงเย็นเหมอื นไม่มอี ะไรเกิดขนึ ้

42

สืบเสนห่ า

ดกึ ดื่นค่อนวกิ าลแล้วในยามนี ้มเี สยี งกระซบิ กระซาบแผ่วเบาในกลมุ่
คนส่ีคนสวมชุดดา ซึ่งยืนลอบมองอยู่ที่รัว้ ด้านข้างของตัวบ้าน รัว้ ผักกินได้
อยา่ งชะอม ทาให้ยากแกก่ ารปีนป่ายนัก แถมยงั สามารถนามาทาเป็นอาหาร
ได้ประโยชน์สองต่ออีกด้วย

“ทางนไี ้ ม่ได้วะ่ หนามเยอะชบิ เป๋ ง” คนร่างเตยี ้ บน่ พมึ พา
“หลงั บ้านไง ตรงนนั ้ มตี ้นไม้ใหญ่ให้ปีนด้วย” ชายตวั ผอมเสนอ
“ทาไมไม่รีบบอกวะ” สายตาดุมองคาดโทษ พลางคลามือป้อย ๆ
เพราะเผลอโดนหนามไปเต็ม ๆ เมือ่ ครู่นี ้
ทัง้ หมดจึงรีบเดินไปทางด้านหลงั อย่างพยายามให้เงียบมากที่สดุ
บ้านหลงั นีแ้ ปลกประหลาดนัก แม้จะตงั ้ อย่ทู ้ายซอยตนั ท่ีค่อนข้างร้ างผู้คน
แต่กลบั ไม่เลยี ้ งสนุ ขั ไว้จบั ขโมยแม้แต่ตวั เดียว ประตกู ็ใช่ว่าจะล็อคแน่นหนา
ตัวบ้านทาด้วยไม้ ยิ่งง่ายแก่การเข้าถงึ ราวเชิญชวนให้เข้ามาปล้นได้ง่าย ๆ
เลยด้วยซา้ จะมีท่ีกันได้อย่หู น่อย ก็รัว้ ชะอมหนามแหลมท่ีปลกู เรียงรายรอบ
บ้านนน่ั แหละ
“เฮ้ย ระวงั หน่อยนะ อาจจะมีสญั ญาณกันขโมยอย่กู ็ได้ ” อีกคนรีบ

43

สบื เสน่หา

ปราม คนอน่ื พยกั หน้ารับ มองฝ่าความมืดเข้าไปด้านใน ภายในทีเ่ งยี บสงัดไร้
แสงไฟ คล้ายเจ้าบ้านเข้านอนไปเป็นที่เรียบร้อยเมือ่ หลายชว่ั โมงก่อน

ทกุ คนทยอยกนั ข้ามฝั่งไปทีละคน เหลอื เพยี งชายร่างอ้วนคนสดุ ท้าย
ที่ค่อนข้างจะเงอะงะกว่าคนอ่ืน เลยทาให้การปีนดลู าบากลาบนกว่ามากนกั
ขณะกาลงั เงยหน้าขนึ ้ มองเพอ่ื นท่ปี ีนข้ามรัว้ ไปฝ่ังตรงข้ามเป็นที่เรียบร้อย โดย
อาศยั ไม้ใหญ่ที่ขนึ ้ เสยี ชิดรัว้ พลางนกึ กน่ บน่ อยใู่ นใจ วา่ ทาไมไม่คิดจะชว่ ยดึง
กนั บ้างเลย ดวงตาค่นู นั ้ ก็เบกิ กว้าง เม่ือมองเหน็ ปลายเท้าสขี าวผอ่ งท่หี ้อยลง
มาจากกิ่งด้านบน พอมองสงู ขนึ ้ ไปอีก กพ็ บร่างผอมบางในชดุ ขาว ที่มผี มยาว
สยาย ใบหน้าขาวซดี หากแฝงความงามอยา่ งเศร้า ๆ เบนลงมาจ้องมองนงิ่

“น่ะ…น่นั ใครน่ะ มาได้ยงั ไง” เสียงสน่ั น้อย ๆ ถามออกไปอย่างไม่
มั่นใจนัก เม่ือครู่ยงั ไม่มีใครบนนีเ้ ลย เขาแน่ใจ แล้วตอนนี…้ มาจากไหน…
เม่อื ไหร่กนั

“…ให้ช่วย…ฉุดขึน้ ไป…ไหมคะ…” เสียงหวานลากยาวเย็นเยือก
ถามกลบั ริมฝีปากสแี ดงสดเริ่มแย้มยมิ ้

“อ่ะ..อืม้ ” มือเผลอย่ืนออกไปโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะสะดุ้งเฮือกเม่ือ
สมั ผัสมือเย็นเฉียบราวนา้ แข็งนนั ้ พอเงยหน้าขนึ ้ มอง ก็เห็นลาคอขาวผ่องมี
เชือกคล้องห้อยอยู่ รอยรัดของมนั ทาเอาเป็นแนวเชอื กสมี ่วงคลา้ ร่างนนั ้ ห้อย
ตอ่ งแตง่ โดยมเี พยี งตวั เชอื กทคี่ อช่วยยดึ เหนยี่ วจนแกว่งไกว และพอมองไลข่ นึ ้
ไป ก็ต้องชะงกั เม่ือเห็นใบหน้าสวยแปรเปล่ียนเป็นสมี ว่ งชา้ กอ่ นจะค่อย ๆ เร่ิม
เน่าเฟะ…ฉ่านา้ เหลืองหยดแหมะ ยามไหวเอนตามสายลมเห็นกระทั่งหนอน
ตวั น้อย ๆ ที่ตอมไต่ร่วงหลน่ ตาม มือที่จบั กนั อย่คู อ่ ยนิม่ ร่วนเนอื ้ หลดุ ลยุ่ เหลือ
แตก่ ระดกู เสยี งหวั เราะหวานใสบาดหดู งั ใกล้ ๆ ชดั จนถงึ โสตประสาทในเบอื ้ ง
ลกึ

44

สืบเสน่หา

“เรียมคดิ ถงึ พขี่ วญั เหลอื เกิน…มาอย่กู บั เรียมนะคะ”
“เฮ้ย!” คนถกู จบั ยดึ ไว้ร้องเสยี งหลง รีบสะบดั อีกฝ่ายให้หลดุ ทนั ที
ร่างที่ไม่ได้มีอะไรยึดเหน่ียวหลน่ โครมลงเบอื ้ งล่าง ในมือยังคงมีมือ
ติดกระดกู เละ ๆ ของใครบางคน หลดุ ตดิ มาด้วย
คนมองตาเหลือกอย่างตกใจ พอตงั ้ ตวั ได้ก็รีบเหวี่ยงของท่ีจับไว้ทิง้
กอ่ นโกยสเ่ี ท้าวงิ่ อ้าว
“จะทงิ ้ เรียมไปไหนละ่ คะ…คณุ พี่”
ร่างสีขาวขาดวิ่นเบาหวิวตามเกาะไหล่ คนถูกเกาะตกใจแทบทา
อะไรไมถ่ กู ได้แต่สะบดั ตัวกลงิ ้ ไปมาอยกู่ ับพืน้ ฉี่แตกเลอะราดเป้ากางเกงไป
เรียบร้ อย
“เรียมรักพี่คนเดียว……” ใบหน้าที่หนอนขึน้ เต็มขยับเข้าใกล้อีก
ปากสมี ่วงคลา้ ปะปนมกู เลอื ดเขียว ๆ โน้มลงหา แทบจะประทบั จบู ลงเสียแล้ว
คนมองตาเหลอื กถลน ชอ็ คนา้ ลายฟูมปาก กอ่ นหมดสตไิ ปทงั ้ อยา่ งนนั ้
ผีสาวมองมาอย่างขบขัน พลางทาหน้าเละ ๆ นัน้ ให้กลับมาสวย
ดงั เดิม แล้วหายวบั ไปจากตรงนนั ้

อกี ด้านของรัว้ ท่ีไมไ่ ด้รู้เร่ืองรู้ราววา่ เกิดอะไรขนึ ้ กับคนทอี่ ยอู่ ีกฝั่งเข้า
เสยี แล้ว คนชดุ ดาตวั สงู หันมาหาคนเตยี ้ กวา่ พลางถามขนึ ้ วา่ “เจ้าอ้วนไปไหน
แล้ววะ”

ร่างเตีย้ สา่ ยหน้าอยา่ งไมร่ ู้เรื่อง ก่อนถอนหายใจยาว “เฮ้อ มันคงปีน
ข้ามมาไม่ไหวมงั ้ ก็บอกแล้วว่าไมต่ ้องตามมา ดนั อยากจะมาซะน่ี สมนา้ หน้า
มนั ”

“เอาไงดีละ่ ” คนตวั ผอมด้านข้างหารือกบั สองคนที่เหลอื

45

สบื เสนห่ า

“ก็มันข้ามมาไม่ได้เองน่ีหว่า ข้าว่าทิง้ มนั ไว้น่ันแหละหวั หน้า เรารีบ
ไปจดั การให้เสร็จ ๆ ก่อนดกี ว่า เด๋ียวใครตนื่ มาเจอจะย่งุ ” ชายร่างเตยี ้ วา่

“ช่วยไมไ่ ด้นี่นะ เอ้า ไปซะทสี ”ิ ผ้ถู กู เรียกวา่ หวั หน้าตอบกลบั ท่าทาง
เป็นโจกของกลมุ่ อย่างเห็นได้ชดั มือแข็งแรงกวักเรียก ทงั ้ หมดจึงรีบวิ่งผ่าน
ทางเดินท่ีโรยด้วยกรวดขาว เสยี งกระทบกันของเม็ดกรวดดังแผ่วเบา บ้าน
โบราณยกใต้ถนุ สงู ทาให้สามารถว่งิ เข้ามาแอบใต้ตวั บ้านได้ไมย่ ากเยน็ นกั

“ในบ้านไมม่ ไี ฟเปิดเลยว่ะ สงสยั มนั จะชว่ ยชาติประหยดั ไฟ”
หวั ตดิ จะล้านของชายร่างเตยี ้ โดนตดี งั เผียะ “ไอ้บ้า ไปชมมนั ทาไมวะ
กะอีแคห่ ลบั ไปแล้วเท่านนั ้ แหละ มนั คงไม่เปิดไฟนอนเหมอื นใครบางคนหรอก
นา่ สนิ ้ เปลอื งงบประมาณชาตจิ ริง ๆ” คนตวั ผอมแอบเหนบ็ ทงั ้ ค่คู อ่ นข้างสนิท
กนั พอสมควรจนเลน่ หวั กนั ได้ แต่แนล่ ะ่ คงไม่กล้าเลน่ แบบนกี ้ บั หวั หน้าแน่ ทงั ้
ค่จู งึ มกั ปลอ่ ยให้อีกฝ่ายนาไป แล้วตามมาแบบเว้นระยะอยชู่ ว่ งหนงึ่
“ก็ข้ากลวั ผีนี่หวา่ ” คนพดู ชกั หน้ามยุ่ เถยี งไม่ออก
พูดจบเหมือนจะรู้ บรรดาหมาจากวัดใกล้ ๆ เริ่มเปิดคอนเสิร์ ต
ประสานเสยี งทนั ควัน ร่างเตยี ้ สะด้งุ เฮอื กด้วยความตกใจ เสยี งหอนเย็นเยียบ
คล้ายเรียกผี ว่ากันว่าหมาหอนเพราะเห็นผี มันจะจริงหรือไม่ เขาก็กลวั ไป
เรียบร้ อยแล้ว
ทัง้ หมดขึน้ มาบนนอกชานแล้วในตอนนี ้ บริเวณที่เคยใช้รับลกู ค้า
ตอนกลางวนั ตอนนกี ้ ลบั โลง่ มดื และเงียบสงดั ฝ่ายหวั หน้าท่ีก้าวขนึ ้ มาคนแรก
มองซ้ายขวา ไม่มีการเคล่ือนไหวใด ๆ จากคนในบ้าน บ่งบอกได้ว่าทาง
สะดวก
“เฮ้ย แยกกันไปค้นตามห้อง เป้าหมายอยู่ในห้องด้านนัน้ คนเดียว
เราจะค้นห้องนนั ้ ช่วงมนั ไปทางานตอนกลางวันแทน ส่วนห้องอื่น ๆ จัดการ

46

สืบเสนห่ า

ตอนนเี ้ลย ทาให้เนียน อยา่ ให้มหี ลกั ฐานเหลอื ละ่ วา่ มีคนแอบเข้ามาค้นของ”
ขณะกาลงั จะก้าวเดิน คนตวั สงู ก็ต้องชะงัก เพราะถกู ใครบางคนยดึ

ชายเสอื ้ ไว้ พอหนั กลบั มา ก็พบวา่ เจ้าเตยี ้ คนเดิม เผลอดงึ เสอื ้ เขาไว้เสยี แนน่
“เฮ้ย หัวหน้าบอกให้แยกกันไปไง จบั เสอื ้ ข้าไว้ทาไมวะ” เขากระซิบ

เสยี งดุ หากอกี ฝ่ายยงั คงไมป่ ลอ่ ย
“กะ…ก็หมามันหอน ข้ากลัวน่ีหว่า” คนตอบละล่าละลัก หน้าสนั ้

ศรี ษะล้านเลยี่ น หนั รีหนั ขวางอย่างหวนั่ ๆ ขกี ้ ลวั เสยี จนน่าหมนั่ ไส้
“ปลอ่ ยเลยแกน่ี ไปทางน้นู เลยไป”
หากอีกฝ่ายกลบั เกาะแน่นไม่มีปล่อย คนตวั ผอมมองหัวหน้าอย่าง

ไม่รู้จะทายงั ไงดี
“ไอ้ยาวเอง็ ไปเป็นเพ่อื นมนั ข้าจะไปทางนเี ้อง พวกแกน่ีนะ ไมไ่ ด้เรื่อง

สกั คน” ผ้เู ป็นหวั หน้าสง่ั อยา่ งตดั ราคาญ
“โธ่ลกู พี่” เสยี งคร่าครวญเบา ๆ จากอกี ฝ่าย ทแ่ี ม้จะอายมุ ากกว่า แต่

สมองดจู ะด้อยพฒั นากว่าชอบกล
“เออน่า รีบ ๆ จัดการให้เสร็จ ๆ แล้วจะได้กลบั เร่ืองง่าย ๆ ได้เงินก็

เยอะ แกอย่าเรื่องมากเลยน่า” เพราะคาพดู นนั ้ เลยทาให้อีกฝ่ายเลกิ โต้เถียง
คนช่อื ยาวจงึ พยกั พเยดิ ให้ตามมา

การเคลอื่ นไหวทงั ้ หมดล้วนอย่ใู นสายตาของร่างเลก็ ท่ีนอนกลิง้ อยู่
บนข่ือบ้าน เท้าป้อมท่ีมีกาไลทองห้อยลงมาเริ่มกระดิกอย่างครุ่นคิด ใบหน้า
ใสมีรอยยมิ ้ นา่ รักติดจะเจ้าเล่ห์ “พ่อพูดถกู จริง ๆ มีแขกมาเยอะเสียด้วย ฝาก
พเ่ี รียมต้อนรับท่ีริมรัว้ กาจดั ได้ไป 1 ยงั เหลอื อีกสาม…เอ จะเลน่ อะไรดนี ้า”

ดวงตากลมโตเป็นประกาย จะว่าไปเขาก็ไม่ได้ทาอะไรสนกุ ๆ แบบนี ้

47

สบื เสนห่ า

มานานมากแล้ว เร่ืองการแกล้งคนเน่ีย เป็นความสามารถอนั ดับหนง่ึ ของเขา
เลยก็ว่าได้ และเพราะแบบนี ้ พ่อของเขาเลยนอนหลบั อุตุซะสบายใจเฉิบ
ขนาดรู้ทงั ้ รู้วา่ คนื นจี ้ ะมคี นลอบเข้ามาท่ีบ้าน

ใบหน้าใสยมิ ้ ให้กบั ตวั เอง เพราะพอ่ ไว้ใจเขาสนิ ะ แบบนกี ้ ต็ ้องจัดชดุ
ใหญ่ให้สกั หน่อย

เรื่องง่าย ๆ แค่นถี ้ ้าจดั การไม่ได้ กไ็ ม่ใชเ่ จ้าเคนแล้ว!
ยังไม่ทันเร่ิมปฏิบัติการพิเศษ ร่างเล็กของเด็กหญิงผู้หนึ่งกลับโผล่
ขนึ ้ มาข้างตัว เธอมีดวงตาสฟี ้าและผมสที องสดใส อย่ใู นชุดกระโปรงบาน สงู
กว่าเคนเลก็ น้อย มือบอบบางกอดต๊กุ ตาหมไี ว้แนบอก ร่างกึ่งโปร่งใสของเธอ
หนั มามองพลางยมิ ้ เผล่
เด็กน้อยผมจุกสะด้งุ กระเถิบถอยห่างแทบไม่รู้ตัว “เจนน่ี ใครชวน
เธอมากนั เนย่ี ”
“ใจร้ ายจริงเคน ชวนคนอ่ืนทกุ คน แต่ไม่ชวนเจนน่ี” เธอว่าพลางน่งั
ลงท่ีข้าง ๆ บนขื่อนนั ้ “พี่เรียมจดั การเสร็จไปคนนงึ แล้ว เหลอื อีกสามจะทาไง
ละ่ ”
พี่เรียมของทงั ้ สองคือหญิงสาวชดุ ขาวที่น่งั รอบนต้นไม้ริมรัว้ น่ันเอง
เธอเป็นผีสาวท่ีตอนเป็นคนถูกคนรักทอดทิง้ แล้วอินจดั ในเร่ืองขวญั กบั เรียม
ขนาดผกู คอตายแล้วยงั คดิ ว่าตวั เองเป็นเรียมทเี่ ฝา้ รอเจ้าขวญั อยนู่ น่ั เอง
คนฟังหวั เราะเบา ๆ “โชว์ชดุ ใหญ่ยงั ไมอ่ อกเลย รับรองสนกุ แน่”
“ให้เจนน่ีเลน่ ด้วยนะ” เธอเป็นผีเด็กน้อยที่เจมส์เก็บได้ในย่านตรอก
ข้าวสาร ตอนออกไปรับจ้างทางานซ่อมท่อนา้ นอกสถานที่ เด็กลกู คร่ึงมักจะ
เตบิ โตมาด้วยความยากลาบาก และขนาดตายแล้ว กใ็ ชว่ ่าจะสบาย ด้วยเจ้า
ท่ีหลายท่ีล้วนแล้วแต่ตงั ้ แง่กับผีลกู คร่ึงที่ดูไม่เหมือนคนไทย ทว่าพอมาอย่ทู ี่

48

สบื เสนห่ า

บ้าน ก็มีคนมาขอเธอไปเลยี ้ ง เจมส์เห็นว่าชะตาต้องกัน อาจจะเป็นมารดา
ของเด็กน้อยในชาติก่อน เขาจึงยินยอมให้นาส่ิงของแทนตัวเด็กหญิง ก็คือ
ต๊กุ ตาหมตี วั หนงึ่ กลบั ไปบชู า แตแ่ ม้จะไปแล้ว ในบางครัง้ เธอก็จะแวบกลบั มา
เย่ียมเยียนทงั ้ ชายหน่มุ …และเดก็ น้อย ด้วยติดอกติดใจเสน่ห์ของเจ้าเคนเป็น
พิเศษ

“เอ้า ก็ได้ เห็นว่านาน ๆ ทหี รอกนะ” เดก็ น้อยพดู ด้วยท่าทีเป็นผ้ใู หญ่
เสยี เต็มประดา ก่อนจะโดนหอมแก้มฟอดใหญ่ เลน่ เอาตกใจแทบตกขื่อไป
เลยทเี ดยี ว

“ฉนั บอกแล้วไงเจนนี่ วา่ อยา่ จบู !”
“แม่ยงั ชอบหอมแก้มเจนนเ่ี ลย ตอนทย่ี งั ไม่ตายนะ่ ” ดวงตากลมโตสี
สวยเศร้าลง เมอื่ เผลอคิดถงึ มารดาเข้า
มือของเคนตบบ่าบอบบางนนั ้ เบา ๆ “ก็ได้ ๆ นาน ๆ ทีจะทาก็ได้ แต่
อย่าบอ่ ยแล้วกัน” เขาพดู พลางเสมองไปอีกด้าน ด้วยแก้มท่ีเขินจนแดงเรื่อ
เด็กสาวมองเด็กชายท่ีกาลงั เขินอายพลางยิม้ หวาน เข้าใจว่าเคนต้องการจะ
ปลอบใจเธอนน่ั เอง
“เจนนร่ี ักเคนท่ีสดุ เลย” เธอว่าพลางกอดเด็กชายไว้ เคนดนิ ้ ขลกุ ขลกั
อย่เู ป็นครู่ กว่าจะหลดุ จากอ้อมกอดคนตัวสงู กว่านนั ้ ได้ ฮึ เขาก็แค่ตายตอน
ตวั เลก็ กวา่ เทา่ นนั ้ ผีที่ไมม่ ีการเจริญเติบโตตอ่ เน่ยี ไม่ยตุ ิธรรมเอาเสยี เลย เดก็
น้อยคดิ ในใจอย่างหงดุ หงดิ ทต่ี ้องตวั เตยี ้ กวา่ สาวเจ้า ไม่มที างโตกวา่ ได้
“อ๊ะ มัวแต่นอกเรื่องซะนาน เดี๋ยวพวกนนั ้ ก็ทาบ้านเลอะเทอะพอดี
ไปกนั เจนนี่ พวกพี่ ๆ คงรออยนู่ านแล้ว”
“ชวนใครมาบ้างล่ะ พ่ีลาไยที่เป็นกระสือ กับพ่ีแม้นผีหัวขาดสนิ ะ”
เธอพดู ตอ่ อย่างรู้ดี วา่ ก๊กผี ๆ ของเจ้าเคน มใี ครบ้าง

49

สบื เสน่หา

“ฮื่อ แล้วยงั มพี ีแ่ ก้ว ทีต่ ายทงั ้ กลมด้วย วนั นตี ้ าเจ้าท่ใี จดี อนญุ าตให้
เข้ามากนั ได้เยอะเชียวแหละ”

“ฮึ มีแต่ผีสาว ๆ ทงั ้ นนั ้ ” เจนนี่พมึ พาอย่างน้อยใจ เพราะเคนไมย่ อม
ชวนเธออย่คู นเดยี วจริง ๆ

“ก็พวกนีอ้ ยากมาเจอหน้าพอ่ น่ีนา นาน ๆ ทีหรอก ตาเจ้าท่ีถงึ ให้เข้า
มา ปกติพ่อสง่ั ไว้ ว่าห้ามให้เข้ามารบกวน คงกลวั โดนลกั หลบั แน่ ๆ” ร่างเล็ก
ว่าพลางหวั เราะคิกอย่างขบขนั เพราะนกึ ถึงสมัยก่อนที่พอเจมส์ต่ืนมาแล้วมี
บรรดาผีสาว ๆ มานอนเป็นเพื่อนเสียเต็มเตียง คนมีเสน่ห์ก็ลาบากแบบนี ้
แหละนะ

“ไม่รีบไปดแู ล เด๋ียวพอ่ เธอกโ็ ดนลกั หลบั อีกหรอก”
จอมเจ้าเล่ห์ยกั ไหลพ่ ลางหัวเราะเบา ๆ “พ่อไม่ได้สง่ั ให้ดูเร่ืองนัน้ นี่
ชว่ ยไมไ่ ด้”
ว่าพลางหันมาหาเด็กหญิง “ฉันให้พวกพี่ ๆ ไปเฝา้ ตามห้องต่าง ๆ
แล้วล่ะ มีแค่ห้องพระ ที่พวกเขาไม่ค่อยอยากเข้าเท่าไหร่ แต่ห้องนนั ้ มีร่างฉนั
อยู่ เจนน่ีก็เคยอย่ใู นนนั ้ มาก่อนนี่นะ คงไม่เป็นไร เราไปเฝา้ ห้องนนั ้ กนั ดีกว่า
ขืนให้พวกนนั ้ ขโมยพระเครื่องของรักของหวงพ่อไปได้สกั ชิน้ มีหวงั อดได้ของ
เลน่ อีกเป็นปี”
“อมื ้ ไปส”ิ มอื น้อย ๆ จบั กนั ไว้ แล้วหายตวั ไปอย่างรวดเร็ว

เสียงกุกกักดังเบา ๆ ในห้องครัว ก่อนร่างในชุดสีดาสนิททัง้ สองจะ
ย่องเข้าไปเสยี อกี คนตวั ผอมท่ีเดนิ นาหน้าชะงกั รีบยอ่ ตัวลงตา่ โดยไม่ลมื ท่จี ะ
ลากเพอ่ื นก้มลงด้วย แม้ว่าตวั จะเตยี ้ อยแู่ ล้ว

“มคี นอย่ใู นครัว ไหนหวั หน้าบอกมนั อย่คู นเดยี วไง” เสยี งพมึ พาอยา่ ง

50