สืบเสน่หา รีปริ้น 60 พร้อมหน้าปก

สบื เสน่หา

ร่างสารวมสงู ใหญ่ในชดุ ขาวปลอด ห้อยลกู ประคายาวก้าวออกมา
จากห้องพระ เขาหยิบย่ามสะพายข้างแล้วสบตากบั คนท่ีเหลือ แววตาค่นู นั ้ ดู
สงบเยอื กเยน็ กวา่ ทเ่ี คย ท่าทางเป็นหมอผีเต็มตวั ทาให้สองคนท่ยี ืนมองอย่อู ม
ยมิ ้

“พี่เจมสแ์ ต่งแบบนแี ้ ล้วดูดีนะคะเนย่ี ” ปรางทิพย์ชมเบา ๆ แม้แววตา
จะแฝงความกงั วล สถานการณ์ในตอนนกี ้ ารพดู เลน่ ให้กาลงั ใจกนั เอง เป็นสงิ่
ท่ีชว่ ยลบความกลวั ออกไปได้บ้าง

เจมส์มองเด็กสาวอย่างเห็นใจ เขารู้ดีว่าเธอยังอายุน้อยเกินไป
สาหรับการท่จี ะต้องมาเผชญิ สถานการณ์เชน่ นี ้

“พ่ีต้องหล่อหน่อยล่ะครับ เด๋ียวช่วยคุณวินต์ได้สาเร็จแล้วเขาจะไม่
ประทบั ใจเอา” เจมสว์ ่าพลางขยบิ ตาให้

ธนัทบีบมือเด็กสาวเบา ๆ ให้กาลงั ใจ แล้วบอกว่า “พ่ีจะไปช่วยพ่ี
วนิ ต์ของน้องปรางเองนะครับ น้องปรางอยกู่ บั เจมสท์ นี่ แี่ หละ”

เด็กสาวมองมาอย่างเว้าวอน “แต่ปรางห่วงพี่วินต์นี่คะ ให้ไปด้ วย
ไม่ได้เหรอคะ”

201

สบื เสน่หา

ธนทั สา่ ยหน้าเบา ๆ พลางอธิบายตอ่ ไปว่า “การทาพธิ ีไมจ่ าเป็นต้อง
อย่ใู กล้บ้านเปา้ หมาย แค่รู้ตาแหน่งท่ีถกู ต้องก็พอ ดังนนั ้ เจมส์ ไม่จาเป็นต้อง
ออกไปจากบ้าน ก็สามารถดึงความสนใจจากเจ้าหมอผีนั่นได้ การสู้กัน
ระยะไกล จะปลอดภยั กว่าหากบาดเจ็บหรือมีปัญหา สว่ นพี่…ตอนท่ีเจ้านัน่
กาลงั สนใจเจมส์ พี่จะได้ช่วยคุณวินต์ออกมา น้องปรางรออย่ทู ี่นี่ พ่ีจะได้ลง
มือแบบไม่ห่วงหน้าพะวงหลงั ไงละ่ ”

“แต่ว่า…” เดก็ สาวมองมาอยา่ งลงั เลใจ
“ตกลงตามนีแ้ หละครับ ถ้าน้องปรางเป็นอะไรขนึ ้ มา พี่วินต์มีหวงั ไม่
ยอมยกให้เป็นเจ้าสาวของพแี่ น่ ๆ” เขาว่าพลางหลว่ิ ตาให้
ปรางทิพย์ก้มหน้าลงอย่างเขินอายนิด ๆ “ก็ได้ค่ะ…ปรางจะรออยู่
ทนี่ ี่…แต่วา่ พีน่ ทั คะ ไม่ใช่แค่พว่ี นิ ต์จะปลอดภยั …พ่ีนทั กต็ ้องระวงั ตวั และต้อง
กลบั มาอยา่ งปลอดภยั ด้วยนะคะ” เธอกมุ มอื ของเขาไว้ พลางมองหน้าธนทั
ชายหนมุ่ ยมิ ้ น้อย ๆ “พป่ี ลอดภยั แน่ เจมส์ ฝากน้องปรางด้วยละ่ ”
เจมส์มองคนทงั ้ ค่กู ่อนตีสีหน้าเคร่งขรึมอีกครัง้ “ไม่ต้องห่วง การทา
พิธี มีฉันเพียงคนเดียวท่ีเป็นคนทา ถ้ามีอะไรขนึ ้ มา น้องปรางจะไม่เป็นอะไร
แน่ ๆ …นายก็อย่าประมาทละ่ ฉนั ไม่แน่ใจวา่ จะดงึ ความสนใจได้นานแค่ไหน
เหมือนกนั เคนอย่ใู นมือเจ้าหมอผีนั่น…ไม่รู้ว่ามนั จะมาไม้ไหนกันอีก แต่ฉนั
เชื่อ…ว่าถ้าเคนรู้ว่าตอนนีเ้ กิดอะไรขนึ ้ เด็กคนนนั ้ ต้องพยายามชว่ ยคณุ วนิ ต์
แน่ ๆ …ถงึ แม้วา่ …”
ดวงตาของเขาเศร้ าลงอย่างเห็นได้ชดั ก่อนจะรีบกลบั มาแสดงทีท่า
เป็นปกติอยา่ งรวดเร็ว “ถ้าฉนั เป็นเคน ฉนั กค็ งทาอย่างนนั ้ เราเป็นพอ่ ลกู กนั …
บางอย่างเราก็จะสอ่ื ถงึ กันได้ นายพยายามตงั ้ สติดี ๆ แล้วคอยรับฟังให้ดีละ
กนั เผอื่ เด็กคนนนั ้ จะสง่ เสยี งติดตอ่ มา”

202

สืบเสนห่ า

“ฉันจะพยายามช่วยเคนออกมาด้วยให้ได้ ” ธนัทตอบกลบั แกมให้
กาลงั ใจ “เด็กคนนนั ้ ก็เหมอื นน้องชายฉนั อกี คนเหมือนกนั ”

“ขอบใจนะนทั ฝากด้วยนะ”
ธนทั พยกั หน้ารับ แล้วขบั รถออกไป เจมส์หนั มามองปรางทิพย์ พลาง
พูดว่า “พ่ีจะทาพิธีในห้องพระ เพราะเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธ์ิท่ีเป็นอาณาเขต
ของตวั บ้านพีด่ ้วย ทีน่ ่ีพีจ่ ะมพี ลงั สงู สดุ ”
“คิดว่าหมอผี จะต้องทาพิธีในป่ าช้าเสยี อีก” เด็กสาวพูดยิม้ ๆ ชาย
หน่มุ อดยิม้ ด้วยไม่ได้ เขารู้ดีว่าปรางทิพย์กังวลขนาดไหน แต่เธอก็พยายาม
ผ่อนคลายอยา่ งทีส่ ดุ จริง ๆ
“หมอผีท่ีทาพิธีในป่ าช้า สว่ นใหญ่เป็นพวกที่ต้องการติดต่อกบั ภูตผี
วิญญาณเบอื ้ งนอกน่ะครับ ถ้าทาพิธีในบ้าน ผที ีไ่ หนจะกล้าเข้ามาละ่ ครับ แต่
กรณีของเรามันต่างออกไป เพราะเราไม่ต้องการให้ ‘ใคร’ เข้ามารบกวนเรา
ขณะทาพิธี การอยใู่ นอาณาเขตทปี่ ลอดภยั จงึ ดีที่สดุ ”
ชายหน่มุ อธิบายไปพร้ อมกบั ขึงสายสิญจน์ไปรอบ ๆ ห้องหลายรอบ
จนทัง้ ห้องคล้ายเป็นเขตศกั ด์ิสทิ ธ์ิขนาดย่อมอีกชนั ้ เพื่อป้องกันภยั ที่มองไม่
เห็น ซง่ึ อาจจะเจาะเขตแดนเข้ามาได้
ดวงตากลมโตยงั คงมองอย่างสนใจ “อย่างนนี ้ เ่ี อง พี่เจมสจ์ ะให้ปราง
ช่วยอะไรไหมคะ”
เจมส์ทรุดตวั ลงนง่ั ท่ีหน้าโต๊ะหมู่ กอ่ นกวกั มอื เรียก “มานง่ั อย่ขู ้างหลงั
พแ่ี ล้วกนั ครับ ไม่จาเป็นอยา่ ลกุ ไปไหน”
“ค่ะ” เด็กสาวยิม้ รับ อย่างกระตือรือร้ นกว่าเดิมเหมือนทาใจได้แล้ว
ร่างบอบบางทรุดตวั ลงนงั่ ขดั สมาธิทะมดั ทะแมง เจมสม์ องมาแล้วพดู ว่า
“ชกั อจิ ฉาเจ้านทั ซะแล้วสเิ น่ีย”

203

สืบเสน่หา

“ถ้าอิจฉาก็รีบ ๆ ช่วยเจ้าหญิงของพี่ไว ๆ สิเจ้าคะ แล้วสวีทกันให้
พน่ี ทั อิจฉาเลย” ท่าทางของเธอดซู ุกซนร่าเริงเหมือนเก่าแล้ว แม้ลกึ ๆ จะกลวั
อย่มู าก

ทงั ้ สองมองหน้ากันแล้วยิม้ ให้ บรรยากาศท่ีตงึ เครียดเร่ิมผ่อนคลาย
ลง ใบหน้าแกร่งสง่ รอยยิม้ อันอบอ่นุ มาให้ พลางใช้มือลบู ผมน่มุ ของเด็กสาว
เบา ๆ อยา่ งเอ็นดู

“พูดแบบนีก้ าลงั ใจมาเลยนะเนี่ย รับรองต้องช่วยพ่ีวนิ ต์ได้แน่ ๆ เอ้า
ถ้างนั ้ พ่ีจะเริ่มแล้วนะ” เจมส์ว่าพลางยืดแผ่นหลงั นง่ั ตัวตรงกว่าเดิม เขาพนม
มือและหลบั ตาลง ปรางทิพย์ทีอ่ ยใู่ กล้ ๆ มองแผน่ หลงั แข็งแรงนนั ้ อยา่ งช่ืนชม

เธอไม่แปลกใจเลย ท่ีพกั นีพ้ ี่ชายของเธอถงึ ได้แปลกไป คน ๆ นี ้ทา
ให้ปราการอนั แขง็ แกร่งของปวินต์ ที่สร้างขนึ ้ ปกปอ้ งตวั เองและครอบครัว หลงั
ผ้เู ป็นพอ่ จากไปค่อย ๆ พงั ทลายลง พ่ีชายของเธอไม่เปิดใจให้ใครมากนกั ทงั ้
ยงั ไว้ตวั อย่างท่ีสดุ เพื่อทจ่ี ะได้ไม่ต้องย่งุ เกี่ยวกบั ใคร จนต้องเจ็บปวดอีก

แต่ถ้าเป็นคน ๆ นี…้ คงจะทาให้พช่ี ายของเธอมีความสขุ ได้แน่ ๆ
สง่ิ สาคัญคือต้องช่วยพี่วินต์และเคนออกมาให้ได้เสียก่อน เธอแจ้ง
ข่าวกับมารดาผ้รู อคอยอย่ทู ่ีบ้านเพียงแค่ว่าค้างคืนบ้านเจมส์ เพราะการสืบ
คดีติดพนั แต่ตวั เธอกบั ปวนิ ต์นนั ้ ปลอดภยั ดี
มารดาผ้นู ่าสงสารของเธอ คงทาใจลาบากนกั ถ้ารู้ว่าปวินต์จะเป็น
อะไรขนึ ้ มาอีกคน ในเม่ือต้องสญู เสยี ผ้เู ป็นสามีไปแล้วตลอดกาล
แต่เธอก็คิดว่า เจมส์จะต้องช่วยพี่ชายของเธอได้ ทุกอย่างจะต้อง
กลบั มาเป็นเหมือนเดิม…
คนชวั่ …จะอยา่ งไร ก็ต้องได้รับผลกรรม
เธอเชือ่ มนั่ เช่นนนั ้ !

204

สืบเสน่หา

ในห้องขงั ปวนิ ต์ทน่ี อนอย่บู นเตียงยงั คงมีสติสมบรู ณ์ แม้วา่ ร่างกาย
จะขยับไม่ได้ดั่งใจนัก แต่ก็ดูจะดีขึน้ น่าแปลกที่อาการต่าง ๆ เหมือนจะ
ค่อย ๆ จางหายไปบางสว่ น คล้ายอาคมที่ควบคมุ พษิ ร้าย ค่อยผ่อนคลายลง
จนเขาคิดว่าตนเองนา่ จะลกุ ขนึ ้ เดินเหนิ ได้ แม้จะลาบากอย่บู ้าง

ท่ีเก้าอีไ้ ม่ไกลออกไป ธนดลยังคงน่ังมองเขาอยู่ ปวินต์หลับตาลง
อย่างไมอ่ ยากต่อล้อต่อเถียงด้วย เขาพยายามนอนนิ่งท่ีสดุ ไม่ขยับตวั …และ
ไม่ต่อต้าน เก็บเร่ียวแรงที่มีไว้ สาหรับเวลาสาคัญ ถึงจะไม่แน่ใจนักว่าจะ
สามารถเดินเหินได้เป็นปกติ แต่ในตอนนีจ้ ะทาให้อีกฝ่ายเห็นว่าเขาขยับตัว
ไม่ได้ เพ่ือให้เข้าใจว่าตัวเขาในตอนนีไ้ ม่ได้เป็นพิษเป็นภัยอะไร จะได้ตายใจ
กวา่ เดมิ

เคนบอกเขาไว้วา่ จะทาให้คนท่ีเฝา้ อยหู่ ลบั ไป และจะเปิดทางให้ด้วย
เมือ่ ถงึ ตอนนนั ้ อยา่ งน้อย…เขากจ็ ะต้องลกุ ขนึ ้ ได้
รอคอยอยู่หลายชั่วโมง จู่ ๆ คนท่ีน่ังด้านข้าง ก็เร่ิมง่วงงุนและโงก
หลบั ปวินต์รอคอยจนแน่ใจว่าอีกฝ่ายนนั ้ หลบั จริง ๆ แล้วค่อย ๆ ยนั กายขนึ ้
อยา่ งยากเย็น
ประตอู ย่ไู มไ่ กลออกไป แต่ก็ใช้เวลามากพอสมควร ในการพยายาม
ก้าวเดิน มือท่ีสนั่ น้อย ๆ จับลกู บิดบิดช้า ๆ อย่างไร้เสยี ง ประตไู ม่ได้ลอ็ ค ร่าง
ผอมบางที่ยงั คงอย่ใู นชดุ รุ่มร่ามเคลื่อนไหวไม่สะดวกนัก มองลอดช่องประตู
ออกไปอย่างช้า ๆ ใจยังเต้นระทึก เพราะรู้ดีว่าหากมีคนมาพบตนเองก็คงจบ
เนอื่ งจากคงไร้ซึง่ ความสามารถจะต้านทานใด ๆ ได้ เขาในตอนนแี ้ ค่โดนผลกั
เบา ๆ ก็ล้มได้แล้วด้วยซา้
ดีท่ีไม่มีคนอย่แู ถวนนั ้ เลย ปวินต์ก้าวออกมาอย่างลาบาก สอดส่าย
สายตาไปทวั่ เขาจะต้องช่วยเคนออกไปด้วย แตช่ ายหน่มุ กไ็ มแ่ นใ่ จ วา่ จะชว่ ย

205

สบื เสน่หา

กุมารทองท่ีเป็นเพียง ‘วิญญาณ’ ออกไปได้อย่างไร สร้ อยคอท่ีสวมอย่นู ่าจะ
เป็นสง่ิ เดียวท่ีเคนสามารถเข้ามาสงิ สถิตได้ แต่เด็กคนนนั ้ กลบั ปฏิเสธทีจ่ ะมา
กบั เขา

ห้องพระละ่ …ทีน่ น่ี ่าจะเป็นบ้านของเจ้าหมอผีคนนนั ้ เพราะเคนกอ็ ยู่
ที่นี่ด้ วย สาหรับหมอผีแล้ว ห้ องพระต้ องเป็นที่ที่ใช้เก็บของสาคัญทาง
คาถาอาคมทกุ อย่างไว้แน่ เหมือนที่เจมสเ์ คยเกบ็ ต๊กุ ตาของเคนเอาไว้ในนนั ้

…ถ้าเขาเข้าไปค้นหา…อะไรบางอย่างในห้องพระ…บางอย่าง ที่
อาจจะผูกมัดเด็กคนนัน้ เอาไว้ จนไปกับเขาไม่ได้ แล้วทาลายมันเสีย เคน
อาจจะเป็นอิสระ

น่าเสยี ดายนกั ท่ีเขาไม่ได้ศกึ ษาเรื่องไสยศาสตร์มากอ่ นเลย ทาให้เขา
มีความรู้เรื่องนีน้ ้อยมาก จนยากจะจดั การใด ๆ แผ่นหลงั บางขยับพิงฝาผนัง
เดนิ ไปช้า ๆ อยา่ งไร้จดุ หมายพอสมควร เขาไม่รู้แผนผงั ของบ้าน ไม่รู้อะไรเลย

มเี พียงจติ ใจทย่ี งั คงม่งุ มน่ั …เขาจะไม่กลบั จนกวา่ จะช่วยเคนได้
ร่างผอมบางกดั ฟันแน่น แล้วค่อย ๆ เดินต่อไปทีละก้าว ขาคล้ายจะ
หนกั องึ ้ มากขนึ ้ เร่ือย ๆ แต่เขายงั คงก้าวต่อไป
ใช่…เทา่ ท่ีกาลงั อันน้อยนิดท่ีหลงเหลอื เขาจะต้องพยายามต่อไปให้
ได้…

ตอนนีด้ ึกแล้ว ที่บ้านของหมอคงยงั คงเงียบสงดั เหมือนทุกครัง้ ร่าง
ผอมสงู แขง็ แรงของหมอคง มองดวงจนั ทร์บนท้องฟ้า คืนนเี ้ป็นคนื เดือนมืด…
ดวงจนั ทร์อนั เป็นแหลง่ ขมุ พลังนนั ้ อับแสง ทาให้พลงั ลดลงไปบางสว่ น แต่นนั่
กไ็ มใ่ ช่สง่ิ ทเ่ี ขากลวั เกรงนกั เพราะไม่ใชแ่ ค่พลงั ของเขาทล่ี ดทอน พลงั ของศตั รู
ก็คงเป็นเชน่ เดยี วกนั

206

สบื เสนห่ า

เขาแน่ใจว่าอีกฝ่ายต้องลงมือในคืนนีแ้ น่นอน เพ่ือทาการแย่งชิงเจ้า
หญิง

แต่มันไม่ง่ายแบบนัน้ หรอก เพราะเขาเองก็เตรียมการต้อนรับไว้
เรียบร้ อยแล้ว

ร่างนัน้ ทรุดตัวลงน่ังที่หน้าโต๊ะหมู่บูชาในห้องพระ ตระเตรียมการ
พร้อมรับการจโู่ จม

ดวงตาคมมองมายงั ต๊กุ ตาดินปัน้ ตัวหน่ึงเบอื ้ งหน้า แล้วยมิ ้ กบั ตวั เอง
อย่างพึงใจ วิญญาณของเด็กคนนัน้ จะอย่างไรก็ไม่สามารถดิน้ หลุดหนี
กลบั ไปโดยง่ายแล้ว แม้เจ้าหมอผีมอื ใหม่นนั่ จะมาเอง กค็ งไม่สามารถทาได้

เพราะเขาได้ตกลงทาสัญญาบางอย่างกับเด็กคนนัน้ ไว้ แล้ ว …
สญั ญาท่ีต้องรักษาด้วยชีวติ และจติ วญิ ญาณ

เป็นสญั ญาทจ่ี ะพนั ธนาการเด็กคนนนั ้ ไว้ ไม่ให้สามารถหลบหนีจาก
ไปได้อกี

เป็นสญั ญา…ที่ทาขนึ ้ ด้วยความเตม็ ใจของเจ้าตวั เอง!
ทกุ อย่างพร้ อมแล้ว ไม่ว่าอีกฝ่ายจะมาไม้ไหน เขาจะให้พวกมันได้
ลมิ ้ รสชาติความทกุ ข์ทรมาน…ทงั ้ ทางกายและทางใจ
ใบหน้าแกร่งยมิ ้ เย็นให้กับตวั เอง คนทก่ี ล้าคดิ จะมาตอ่ กรกับเขา มนั
จะต้องได้รับผลตอบแทนอยา่ งสาสม!

เสียงสวดมนต์ท้มุ ต่าแผ่วเบาเนบิ ช้าค่อย ๆ แปรเปล่ียนเป็นถกี่ ระชนั ้
มือแกร่งผสมดินเหนียวกบั ขีผ้ งึ ้ เข้าด้วยกนั ก่อนปัน้ เป็นรูปทรงอย่างตงั ้ ใจ ทุก
ปลายนิว้ ที่กดยา้ ซา้ ด้วยการร่ายอาคมอนั หนกั แน่นแม่นยา อานาจลลี ้ บั ทไ่ี ม่
สามารถมองเหน็ ได้ด้วยตาเนอื ้ หากคนนง่ั ใกล้ ยงั คงสมั ผสั ได้จนรู้สกึ ถงึ ความ

207

สบื เสนห่ า

ยาเกรงของตนเอง
ไสยศาสตร์ท่ีเคยคิดว่าไมน่ ่าจะมจี ริงได้…กลบั เป็นสิง่ ลลี ้ บั ที่ยากจะ

พิสจู น์
ปรางทิพย์ที่เคยเชื่อแต่วิทยาศาสตร์มาตลอดชีวิต ก็พง่ึ ได้สมั ผสั กบั

มนั ในวนั นี ้
ตุ๊กตาดินปัน้ เป็นสตั ว์ส่ีเท้า มีเขาแหลมโค้งยาว ถูกวางลงบนแผ่น

ยนั ต์เขยี นไว้ละเอยี ดประณีตบรรจง กอ่ นคนทาจะสาธยายมนตราตอ่ ไป เพียง
ไม่นานนัก ร่างต๊กุ ตาก็หายวบั ไปจากผืนผ้า จนเด็กสาวท่ีมองอย่ใู กล้ ๆ ต้อง
หยดุ เสยี งอทุ านอยา่ งตกใจแทบไมท่ นั

มือแข็งแรงเอือ้ มไปหยิบขันเงินใส่นา้ มนต์ที่วางไว้ด้านข้างมาวาง
ตรงหน้า ในขนั นนั ้ มนี า้ ใส แม้จะมคี ราบของหยดเทียนลอยปะปนบ้าง วงนา้ ท่ี
น่ิงในตอนแรกเริ่มกระเพื่อมเป็นจังหวะ รับกับการสวดมนต์ แล้วค่อย ๆ
ปรากฏภาพขนึ ้ จากมา่ นวงนา้ กระเพือ่ ม ท่ีได้ยนิ กระทง่ั เสยี ง…

ภาพที่เห็นเป็นภาพบ้านหลงั หนงึ่ ท่ีค้นุ ตา…บ้านหลงั นนั ้ คือบ้านของ
หมอผีท่ีพวกเขาตามชวรัตน์ไปเมื่อตอนหวั ค่า ร่างหนาปราดเปรียวร่างหน่ึง
ปรากฏขึน้ ในม่านนา้ เหนือตัวบ้าน เสียงคารามและเสียงฮึดฮัดดังเบา ๆ
ดวงตาเรืองแสงวาบวับ หัวที่มีเขาโง้งขยับส่ายไปมา ก่อนตรงเข้าขวิดพืน้ ที่
อาณาเขตศตั รูอย่างรวดเร็ว

เสยี งเปร๊ียะดงั ลน่ั จากการปะทะทอี่ าณาเขตอนั ศกั ด์ิสทิ ธ์ิของอีกฝ่าย
ก่อนร่างหนาสงู ใหญ่นนั ้ จะกระเด็นสะท้อนกลบั มนั ถอยมาตงั ้ หลกั แล้วตงั ้ ท่า
พ่งุ ใสเ่ ข้าใหม่โดยไม่รีรออีกครัง้

หลงั จากพยายามชนซา้ ๆ ม่านฟ้าเหนือตวั บ้านเร่ิมคล้ายมีรอยร้าว
เสยี งเปรีย้ ง ๆ ดงั ไม่มหี ยดุ เม่ือเขาอนั แหลมคมกระแทกครัง้ แล้วครัง้ เล่า ก่อน

208

สบื เสนห่ า

ร่างนนั ้ จะถอยผงะหยดุ ชะงกั เม่ือเห็นร่างใหญ่โตของสตั ว์อาคมของอีกฝ่ าย
ซง่ึ ยนื จงั ก้าขวางทางไว้อย่างเห็นได้ชดั

ทงั ้ ค่ยู ืนคมุ เชิงกันเป็นครู่ดึงความสนใจกนั และกนั ไว้ ในขณะท่ีเจมส์
บอกให้ปรางทพิ ย์ตดิ ตอ่ กบั ธนทั สง่ สญั ญาณให้ลอบเข้าไปได้

ธนทั ที่จอดรถรออย่นู านแล้วรับโทรศพั ท์จากปรางทิพย์ หลงั จากตก
ลงกนั เป็นท่ีเรียบร้ อย เขาก็เร่ิมปฏิบตั ิการ ดีท่ีดลู าดเลามาก่อนลว่ งหน้าแล้ว
จงึ ทาให้การเคลอื่ นไหวนนั ้ คล่องแคล่วว่องไวนกั ชายหน่มุ ขยับแผ่นหลงั แนบ
กาแพงบ้านแล้วค่อย ๆ เขยิบเข้ามาอย่างเงียบเชยี บ จากนนั ้ จึงโหนตัวปีนลง
บริเวณบ้าน ซ่ึงมีขนาดไม่ใหญ่นัก และด้วยความเป็นคนที่ไม่ชอบย่งุ กับใคร
จงึ ไม่มีคนงานพกั ในบ้านยามค่าคืน ส่วนใหญ่แล้วจะมาและกลบั ไปก่อนจะ
มืด เน่ืองจากบริเวณบ้านเลยี ้ งส่ิงเหนือธรรมชาตไิ ว้มากจนยากจะหาใครกล้า
อย่คู ้างยามคา่ คืนได้

เหตกุ ารณ์ต่อส้ทู ่ีเกดิ ขนึ ้ ธนัทล้วนมองไม่เห็น ภาพท่ีเกิดเห็นได้เพยี ง
ในญาณพิเศษของหมอผีด้วยกันเท่านัน้ และแน่นอน…ผลกระทบจากการ
ตอ่ สู้ กย็ ่อมตกตอ่ คนก่อเพยี งเท่านนั ้ เช่นเดียวกนั

ไสยดาไม่เคยทาให้ใครได้ดี…แต่เจมส์ไมม่ ีทางเลอื ก ถงึ อย่างนนั ้ เขา
ก็จะพยายามใช้มัน…โดยไม่ต้องถึงกับพรากชีวิตผ้คู น ผิดกับหมอคงท่ีไม่มี
ลงั เลกับการใช้งาน และน่ัน…น่าจะทาให้เจมส์ตกเป็นรองอย่างช่วยไม่ได้
เรื่องนีน้ นั ้ เจมส์รู้ตวั เป็นอย่างดี แต่เขาก็ไม่ได้สนใจ เพราะหวังเพียงใช้ตัวเอง
ในการหลอกล่อให้ อีกฝ่ ายสนใจ จนลืมเลือนผู้บุกรุกที่แฝงเข้ามาในบ้าน
อย่างธนทั

หากสู้ไปสักพัก เจมส์กลับเริ่มรู้สึกแปลกใจ ที่อีกฝ่ ายแม้ จะดู
แข็งแกร่ง แต่การส้นู นั ้ กลบั คล้ายลกู ลอ่ ลกู ชน หลอกลอ่ ให้เจมสโ์ จมตีครัง้ แล้ว

209

สบื เสน่หา

ครัง้ เล่า โดยแทบจะไม่มีการโต้สวนกลบั ไปเท่าใดเลยด้วยซา้ ทงั ้ ๆ ที่สงิ่ นัน้
ตา่ งหากทีเ่ จมสต์ งั ้ ใจจะเป็นฝ่ายทา แตอ่ กี ฝ่ายกลบั ชิงทากอ่ นเสยี นี่

เจมส์เริ่มรู้สกึ สงั หรณ์ไม่ดีนัก เขารู้ดีว่าหมอผีของอีกฝ่ าย มีอาคมที่
กล้าแข็ง และไม่เสยี ท่าใครได้โดยง่าย การต่อส้ใู นครัง้ นีเ้ หมือนมจี ุดประสงค์
อะไรบางอย่างแอบแฝงอย่เู ชน่ เดียวกนั

ในตอนนีต้ ัวบ้านยังคงเงียบเชียบ ไม่มีสญั ญาณของส่ิงช่ัวร้ ายใด ๆ
มาต่อต้านการบุกรุก ธนัทถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก เมื่อมาหยุดอยู่ที่
ชายคาบ้านได้สาเร็จ ภายในบ้านมีไม่กี่ห้องที่ยังเปิดไฟ และเขาคาดได้ว่า
บริเวณดงั กลา่ วนนั ้ ยอ่ มต้องเป็นบริเวณที่มคี นอยู่

พวกนนั ้ จะจบั ปวินต์ไปไว้ท่ไี หนกันนะ? เขาเองกเ็ สย่ี งมาก ที่ลอบเข้า
มาโดยไม่รู้กระทั่งแผนผังของบ้านดีนัก เพราะด้านในยงั คงไม่สามารถจะเข้า
ไปสารวจได้อย่ดู ี หากขณะกาลงั ลอบมองห้องท่มี ไี ฟเปิดสวา่ งนนั ้ เขากไ็ ด้เห็น
หมอคงกาลงั รวบรวมสมาธิ สวดมนต์และจดจอ่ กบั อะไรบางอยา่ ง สายตาเขา
ดีพอจะเห็นอีกด้วยว่าท่ีด้านข้างห้องอันเป็นสว่ นมืดอนั ลบั ตานนั ้ มีร่างของ
ใครบางคนกาลงั ลอบมองมา ร่างนนั ้ เอนอิงตัวผนังเสยี แนบชิด เคลื่อนไหว
เชอ่ื งช้าราวไร้เร่ียวแรง แต่ถงึ อย่างนนั ้ ท่วงท่าทเ่ี หน็ กลบั คล้ายพร้อมจโู่ จมเข้า
ไปภายในได้ทกุ เม่ือ

เขาพอจะจารูปร่างนนั ้ ได้ แม้จะเห็นไมช่ ดั นกั เพราะเจ้าตวั ยงั คงสวม
ชดุ กระโปรงยาวท่ีเขาหาให้ใสเ่ ดนิ แฟชนั่ ซงึ่ นนั่ ทาให้เขามนั่ ใจได้ว่าคนท่ีกาลงั
ลอบจ้องมองการทาพิธีของหมอคงอยนู่ นั ้ จะต้องใชป่ วินต์แน่!

มือของธนัทเริ่มชืน้ เหง่ือ ปวินต์กาลังมองการทาพิธีนนั ้ อย่างตงั ้ ใจ
และคล้ายกาลงั ตดั สนิ ใจจะทาอะไรบางอย่าง ชายหนมุ่ ใจหายวบู เมอ่ื คดิ ได้ว่า

210

สบื เสน่หา

อกี ฝ่ายคงกาลงั พยายามจะช่วยเคนแน่ ๆ
“พี่นัท…ห้ามพ่อวินต์ไว้…อย่าให้เขาเข้ามา…เอาตัวเขาออกไป เร็ว

เข้า!”
เสยี งเด็กน้อยดงั เข้ามาในห้วงความคิดทาให้เขาชะงกั แม้นา้ เสยี งนนั ้

จะดอู ่อนล้าเต็มที เขาค่อย ๆ แฝงตัวเข้าไปอย่างเช่ืองช้ากว่าเก่า แล้วรวบตวั
คนกาลงั แอบอย่ไู ว้

ปวนิ ต์สะด้งุ พยายามดนิ ้ รนตอ่ ต้าน แตเ่ สยี งกระซิบท่คี ้นุ หู ทาให้เขา
หยดุ ดนิ ้ ไปเลย “นน่ี าย!”

“ผมเองครับคณุ วนิ ต์ อยา่ เข้าไปนะครับ” ธนทั รีบเบรกอีกฝ่ายไว้
“แต่ว่า…” ร่างนนั ้ พยายามจะขดั ขืน ทงั ้ ๆ ที่ยังคงไร้ เรี่ยวแรง มือท่ี
เกาะตวั ธนทั ไว้แทนทย่ี ดึ เหน่ยี วไมใ่ ห้ล้ม ยงั คงเกร็งแน่น
“เคน…ต้องช่วยเคน…ได้โปรดเถอะ ชว่ ยเด็กคนนนั ้ ” เขาอ้อนวอนทงั ้
นา้ ตา มือที่กาแนน่ แสดงชดั ถงึ ความเจ็บปวดใจ
“มนั ทาอะไรเคน” ธนทั ถามอยา่ งรวดเร็ว
“ฉันเห็น…เจ้าน่ันใช้ต๊กุ ตาตวั นนั ้ …รองรับการต่อส้ทู ี่มองไม่เห็น ฉนั
ได้ยินเสยี งเคนร้ อง…เขาทรมานมาก ใครบางคนกาลงั ส้กู ับเจ้าหมอผีนั่น…
แล้วเคน…”
ภาพที่เหน็ ทาให้ธนทั ชะงกั ไม่ต่างกนั ต๊กุ ตาตวั นนั ้ ปัน้ เป็นรูปเด็กน้อย
ที่เขาเห็นจนชินตา แม้จะเป็นคนละตัวกบั ที่มีในบ้านของเจมส์ และที่เห็นได้
ชัด ร่างตุ๊กตานัน้ กาลังปริแตก…เป็นรอยร้ าวท่ีมีเลือดไหลซึม เสียงร้ องที่
พยายามอดทนกลา้ กลนื ไว้ ดงั มาเป็นระยะ อยา่ งสดุ แสนจะบาดใจ
“เด็กคนนนั ้ พยายามจะช่วยฉนั …ช่วยเขา…ช่วยเขานะ” ร่างนนั ้ แทบ
จะยืนไมอ่ ยแู่ ม้จะยงั พยายามอ้อนวอน

211

สืบเสน่หา

“หนีไป…พ่ีนัท…พาพ่อวินต์ออกไป…อยา่ ให้ความพยายามของผม
เสยี เปล่า…พี่ตดั ตวั ผมจากการควบคุมของหมอผีน่ีไม่ได้หรอก เขาผกู มัดตัว
ผมไว้…ถงึ พ่อมาเอง…กต็ ดั ไม่ได้อย่ดู ี”

“ฉนั ต้องช่วย…!” ปวินต์พยายามดนิ ้ รน แต่ธนทั ท่ตี ดั สนิ ใจได้ในเสยี ้ ว
วินาที ใช้ข้อมือฟันที่ท้ายทอยชายหน่มุ จนหมดสติไป ดีว่าธนทั มีวิชาปอ้ งกนั
ตวั อยบู่ ้าง ทาให้เขาสามารถหยดุ คนที่กาลงั ค้มุ คลงั่ ตรงหน้าได้

เขารู้ดีว่าส่ิงเดียวท่ีทาได้ตอนนีค้ ือรีบล่าถอยออกไป และส่ังให้
เจมส์…หยดุ การใช้อาคมโดยเร็วทส่ี ดุ

ให้ปวนิ ต์ปลอดภยั กอ่ น แล้วค่อยหาทางชงิ ตวั เคนกลบั มากย็ งั ไม่สาย
แต่ต้องให้เจมส์รีบหยดุ การตอ่ ต้านทกุ อย่าง…โดยทนั ที!
ร่างคล่องแคล่วอ้มุ ตารวจหน่มุ ที่ไม่ได้สติพาดบ่า แล้วรีบหลบออก
จากตวั บ้านไปอยา่ งรวดเร็ว
พอถงึ ทรี่ ถ เขาก็วางร่างนนั ้ ลงท่ีเบาะหลงั ก่อนโทรศพั ท์หาปรางทิพย์
โดยเร่งด่วน
“บอกเจมส์ให้หยดุ ใช้อาคมเด๋ียวนี!้ ” เสียงของเขาแทบจะเป็นเสียง
ตะโกน…ใช่ เพราะเสียงทรมานของเด็กคนนัน้ ยงั คงติดหูเขาไม่หาย เจมส์
จะต้องหยดุ การจโู่ จมทงั ้ หมด พวกเขา…ยงั ทาอะไรเจ้าหมอผีนน่ั ไมไ่ ด้
เจ้าเลห่ ์นกั นะ แล้วแบบนี ้เจมสจ์ ะส้ไู ด้อยา่ งไรกนั !
“เกิดอะไรขึน้ คะพี่นัท” ปรางทิพย์ถามขึน้ อย่างร้ อนรน เธอรีบบอก
เจมสใ์ ห้หยดุ การต่อส้ดู ้วยความตกใจ
“พวกมันใช้เคนเป็นต๊กุ ตารับเคราะห์…การจ่โู จมทงั ้ หมด เจ้าหมอผี
มนั ไมเ่ ป็นอะไรเลย แต่เคน…เคน”
มือแข็งแรงคว้าโทรศพั ท์จากปรางทิพย์มาพดู เสยี เอง เพราะเด็กสาว

212

สบื เสนห่ า

เร่ิมตื่นตระหนกจนทาอะไรไมถ่ กู
“อะไรกนั เจ้านทั เคนเป็นยงั ไง”
“เด็กคนนนั ้ …บาดเจบ็ มาก จากการตอ่ ส้กู บั นาย!”
คนฟังชะงักค้าง แทบจะทาโทรศัพท์ร่วงจากมือแล้ว แต่เพราะร่าง

เลก็ ๆ ท่ยี งั คงตวั สน่ั ยดึ ชายเสอื ้ เขาไว้ ทาให้เขารู้สกึ ว่าต้องเข้มแข็งขนึ ้ มอื ท่ีถอื
โทรศพั ท์กระชบั กว่าเดมิ ก่อนกรอกเสยี งถามกลบั ไปวา่

“นายได้ตวั คณุ วินต์มาแล้วหรือยงั ”
ธนทั ที่ยงั คงอย่ใู นสภาวะตื่นตกใจพยายามตงั ้ สติเม่อื ได้ยินเสียงหนกั
แนน่ ถามมา เขารีบตอบกลบั ไปวา่
“ฉันได้ตวั เขามาแล้ว ขนาดไม่มีแรงยังดือ้ จะช่วยเคนให้ได้ แต่ฉันไม่
กล้าเข้าไประหว่างพิธี เพราะกลวั ว่าแทนท่จี ะชว่ ยได้ จะกลายเป็นแย่กวา่ เกา่
ฉนั เลยจดั การทาให้สลบไปแล้ว จากนนั ้ กโ็ ทรมาหานายน่ีละ่ ”
เจมส์หายใจเข้าลกึ เขารู้ดีว่าในยามนี ้ สติต้องมาก่อน “นายทาถูก
แล้ว รีบเอาคณุ วนิ ต์ออกมาจากทีน่ นั่ ให้เร็วท่สี ดุ เลยนะ”
“แตเ่ จมส์…เคนละ่ ”
“ฉนั พอจะรู้แล้ววา่ มนั เกิดอะไรขนึ ้ เราฝืนเอาตวั เคนมาจากเจ้าหมอผี
นน่ั ตอนนี ้ โดยไม่ให้เคนได้รับอันตรายไม่ได้หรอก เช่ือฉัน พวกนายกลับมา
กอ่ น แล้วเราคอ่ ยวางแผนกนั อีกที”
ธนทั มองร่างทสี่ ลบอยพู่ ลางถอนหายใจ หว่ งเคนเขาก็ห่วง สภาพเดก็
คนนนั ้ ดไู มด่ เี ลยจริง ๆ แตถ่ ้าเป็นอยา่ งที่เจมสพ์ ดู เขากค็ งต้องเชื่อเจมสเ์ ทา่ นนั ้
“ตกลง เด๋ียวฉนั จะรีบกลบั ไป” เขาตัดสายก่อนจะขับรถกลบั มาทัง้
อยา่ งนนั ้ …
ร่างท่โี งกหลบั สะด้งุ ตนื่ ขนึ ้ มาอย่างงนุ งง และงงหนกั กวา่ เกา่ เมอื่ เห็น

213

สืบเสนห่ า

คนปลกุ เป็นหมอคงเสยี ได้ เตียงด้านข้างที่ว่างเปล่าทาให้คนพง่ึ ต่ืนชะงกั และ
เร่ิมโวยวายอยา่ งหวั เสยี เขาพอจะคาดเดาเหตกุ ารณ์ที่เกิดขนึ ้ ได้ ปวนิ ต์…ท่ีดู
ไมม่ เี ร่ียวแรงจะขยบั ตวั ด้วยซา้ กลบั หายตวั ไป

“ปวินต์ล่ะ…เจ้านั่น…ทาไมผมหลบั ไปได้ล่ะเนี่ย” สารวัตรธนดล
พึมพาอย่างตกใจ มือใหญ่ลบู หน้าซา้ หากท่าทีของหมอคงกลบั ดูไมแ่ ปลกใจ
นกั เขาตอบด้วยนา้ เสยี งราบเรียบวา่

“พวกนนั ้ เข้ามาช่วยเจ้าหญิงออกไปแล้ว”
“อ้าว แล้วหมอคงไม่…” คนฟังเร่ิมฮึดฮดั เพราะเป้าหมายถกู ชิงตวั
ไปงา่ ยดายจนเขาแทบไม่รู้สกึ ตวั เสยี ด้วยซา้
“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมน่ะรู้ตัวตงั ้ แต่มนั เข้ามาแล้ว แต่ปล่อยให้มนั
พาตวั เจ้าหญิงกลบั ไปเอง”
“ทาไมละ่ เราจะเสยี เปรียบนะ”
“หึ ไม่หรอก แต่ผมต้องทาแบบนี ้ เพราะน่ี…คือข้อตกลงท่ีผมทาไว้
กบั เจ้าเดก็ กมุ ารทองนนั่ ไม่อยา่ งนนั ้ มนั คงไมม่ ีกระทง่ั แรงจะเดนิ ได้หรอก!”
“หมายความว่าไงกนั ” คนถามเร่ิมงนุ งง
“ปลอ่ ยให้ปวนิ ต์กลบั ไปอย่างปลอดภยั นนั่ คือเงือ่ นไขทเี่ ดก็ นนั่ ยื่นให้
ผม ก่อนจะยอมทาสญั ญาผกู มัดกับตวั ผมเพ่ือเป็นตวั รับเคราะห์แทน…ไม่ว่า
จะกรณีใด ๆ”
“หมายความว่า หมอคงใช้กมุ ารทองน่ันเป็นตัวรับเคราะห์งนั ้ เหรอ”
ธนดลเลกิ ควิ ้ อย่างสงสยั
“ใช่ การจะใช้ ต้องได้รับการยินยอมจากตวั กมุ ารทองเองด้วย และ
นนั่ …คอื สง่ิ ทเ่ี ด็กคนนนั ้ ต้องการ”
“แล้วคณุ กเ็ ลยปลอ่ ยไป?”

214

สืบเสนห่ า

“หึ พวกมันจะทาอะไรได้ ในเมื่อฤทธ์ิยาสั่งยังคงอยู่ เร่ืองนีอ้ ยู่
นอกเหนือข้อตกลงอย่แู ล้ว และผม…ยังสามารถควบคุมให้เจ้านน่ั ทรมานจน
ตายเม่ือไหร่ก็ได้…ที่สาคัญ ไม่ว่าเจ้าหมอผีมือใหม่จะลงมือทาคุณไสยอะไร
กบั ตวั ผม มนั จะกลายเป็นการทรมานกมุ ารทองของมนั เอง!”

ว่าพลางพดู ต่อไปด้วยนา้ เสยี งเย็นเยียบจนคนฟังอดจะขนลุกตาม
ไมไ่ ด้

“ปล่อยมันกลับไปน่ันแหละดีแล้ ว …ให้ พวกมันได้ เห็นตอนกาลงั
ทรมาน…ให้เห็นตอนกาลงั ใกล้จะตายอย่างใกล้ชิด พวกมนั จะได้ไม่ต้องคดิ
มาก…และพร้อมจะสง่ ของทเี่ ราต้องการทงั ้ หมดมาให้พวกเรา!”

คนฟังหวั เราะแห้ง ๆ กลบเกลอ่ื น แม้จะสยองอย่มู าก
“คุณนี่นะ ร้ ายจริง ตงั ้ ใจจะส่งเจ้าหญิงคืนให้พวกนนั ้ อย่แู ล้วไม่ใช่รึ
ไมเ่ ห็นต้องตงั ้ รับตอ่ ส้กู บั เจ้าหมอผีนนั่ ให้เสยี เวลาเลย”
ดวงตาคมเป็นประกายกล้าอยา่ งน่ากลวั แล้วหวั เราะอย่างพงึ พอใจ
“มันก็ใช่…แต่ว่า เร่ืองอะไรจะยอมมนั ง่าย ๆ พวกมนั หยามผมมาก
เกินไปแล้ว…ดงั นนั ้ จะต้องสงั่ สอนให้เข็ดหลาบเสยี หนอ่ ย ว่าคดิ ตอ่ ต้านผม…
แล้วจะเกดิ อะไรขนึ ้ !”

215

สืบเสนห่ า

เสยี งแตรรถกดสนั ้ ๆ เรียกทีห่ น้าประตู ทาให้คนที่นง่ั ใจคอไมด่ ีอย่ใู น
บ้านแทบผวา เด็กสาวที่นั่งรอใจแทบไม่อย่กู ับเนือ้ กับตวั สะด้งุ เธอรีบผุดลกุ
ขนึ ้ ยนื อยา่ งรวดเร็วกอ่ นบอกว่า “ปรางไปเปิดประตนู ะคะ”

ไม่มีกระแสอานาจชั่วร้ ายตามมา เจมส์จึงพยักหน้ารั บ ปล่อยให้
ปรางค์ทิพย์ออกไป ในขณะที่ตวั เขาเองยังคงง่วนอย่กู บั การตรวจสอบต๊กุ ตา
กมุ ารทองที่เคนเคยใช้สงิ สถิตอยา่ งเคร่งเครียด

เคนเป็นกุมารทองท่ีอย่กู ับเขามาตัง้ แต่รุ่นพ่อ โดยการทาข้อตกลง
บางอยา่ งร่วมกนั การผกู มดั กนั และกนั ไว้ ทาให้วิญญาณไม่สามารถไปไหนได้
แต่สาเหตทุ พ่ี อ่ เขาต้องทาเช่นนนั ้ ก็เพราะต้องการช่วยเคนจากหมอผีทช่ี ่ัวร้ าย
ซงึ่ เป็นคนดแู ลเคนก่อนหน้านี ้

แต่ในยามนีท้ ่ีพ่อของเขาตายจากไป สญั ญาณนนั ้ กค็ ล้ายถูกยกเลกิ
ไปโดยปริยาย และตัวเขาเองก็ไม่ได้คิดจะเหนี่ยวรัง้ เด็กคนนีไ้ ว้ ด้วยพันธะ
สญั ญาพวกนนั ้ อกี ดงั นนั ้ ระหว่างเขากบั เคน จงึ มีเพียงสญั ญาทางใจว่าจะไม่
ทงิ ้ กนั เท่านนั ้

กมุ ารทองท่ไี ม่มีเจ้าของจากการทาสญั ญา จงึ สามารถทาสญั ญากับ
ผ้อู นื่ ได้อีก โดยเฉพาะยามห่างไกลต๊กุ ตาทใี่ ช้สงิ สถติ เดิมจนออ่ นฤทธ์ิลงเช่นนี ้

216

สบื เสน่หา

และน่ันเป็นความผิดพลาดอย่างใหญ่หลวง เคนตกลงอะไรกับเจ้า
หมอผีน่ัน…การตัดสัญญา ไม่ใช่เรื่องง่ายดายเลย พ่อของเขาต้องยอม
ลดทอนอายขุ ยั ตนเองเพ่อื จา่ ยเป็นคา่ ตอบแทนนี ้ก่อนจะได้รับเด็กคนนมี ้ า

แต่ในตอนนี ้ เคนกลับไปทาสญั ญากับเจ้าหมอผีน่ัน…เขาไม่รู้ถึง
เงื่อนไขของสญั ญานนั ้ แต่แน่ใจว่าทกุ อย่างท่ีเคนทา จะต้องเพอ่ื ช่วยเหลอื ตวั
เขาและปวนิ ต์ไว้แน่ ๆ

มิน่าละ่ เจ้าหมอผนี น่ั ถงึ จงใจให้เขาโจมตี โดยรับการจ่โู จมพวกนนั ้ ไว้
เสยี เองทงั ้ หมด

เพราะความเสยี หายทงั ้ หมดนนั ้ …จะไปลงทเี่ คน
มนั ทาแบบนนั ้ เพ่ือจะบอกให้รู้เป็นนัยว่า…อยา่ ได้คิดทาพิธีใด ๆ โต้
กลบั มาอีก
เพราะคนท่ีจะรับเคราะห์แทนนัน้ ไม่ใช่ใคร นอกจากกุมารทองของ
เขาเอง!
มือของชายหน่มุ กาแน่นด้วยความโกรธ เจ้าหมอผีจอมโกงนนั่ …ใช้
วิธีสกปรกสนิ ้ ดี แล้วแบบนี…้ เขาจะชว่ ยเคนได้อย่างไรกนั …

ประตเู ปิดออกอีกครัง้ โดยปรางทิพย์ เด็กสาวเอยี ้ วตวั หลบให้ธนทั ซง่ึ
อ้มุ ปวนิ ต์ท่ยี งั ไมไ่ ด้สตเิ ข้ามา สหี น้าของเธอยงั คงไม่ดีนกั แต่ก็อ่นุ ใจเลก็ น้อยท่ี
ได้เหน็ หน้าผ้เู ป็นพี่ แม้วา่ จะยงั ไมร่ ู้สกึ ตวั

เจมส์ลกุ ขนึ ้ จากการทาพิธีแล้ววางต๊กุ ตากุมารทองลง เขารีบนาพา
อีกฝ่ ายไปยังห้องนอนของตน แล้วจัดแจงให้คนยังไม่ได้สตินอนลงอีกครัง้
สองหน่มุ สบตากนั ก่อนที่เจมส์จะหันมาหาเด็กสาว “พี่ฝากคุณวินต์ไว้หน่อย
นะครับน้องปราง”

217

สบื เสนห่ า

ปรางทิพย์เห็นสหี น้าของเจมส์ท่ียังคงเคร่งเครียด ก็ทาได้เพียงพยกั
หน้ารับ ดวงตาของเธอยงั คงจบั จ้องที่ใบหน้าซีดเผือดของปวนิ ต์อย่างเป็นห่วง
เจมส์เห็นดังนนั ้ จงึ ก้าวยาว ๆ ออกมาจากห้อง โดยมีธนัทตามมาด้วย ท่าทาง
ของเขาซเี รียสกวา่ เดมิ เม่อื ถามกลบั ไปวา่

“เคนเป็นยงั ไงบ้าง”
ธนทั ยงั คงน่ิงเงยี บ ภาพต๊กุ ตาทมี่ แี ต่บาดแผลปริแตก เลอื ดสแี ดงสด
ท่คี ่อย ๆ ไหลริน เสยี งร้องทสี่ ดุ จะขม่ กลนั ้ ความทรมานไว้ แม้จะยงั เด็ก แตเ่ คน
ก็อดทนสดุ ความสามารถแล้ว และทัง้ หมด…ก็น่าจะทาเพื่อให้ปวินต์…หนี
กลบั มาพร้อมกบั เขาได้นน่ั เอง
แต่เขาจะบอกเล่าเร่ืองพวกนี ้ให้เจมส์ผู้เปรียบเสมือนพ่อของเด็ก
น้อยฟังได้อยา่ งไร
ในเม่ืออาคมร้ ายกาจทัง้ หมดที่ถาโถมเข้าใส่ ล้วนแล้วแต่เป็นฝีมือ
ของเจมสท์ งั ้ นนั ้
มือแกร่งเขย่าไหล่อกี ฝ่ายอย่างร้อนใจจนเก็บไว้ไม่มดิ เสยี งเข้มถาม
กลบั “บอกฉนั สนิ ทั เคน…เป็นยงั ไงบ้าง!”
ครอบครัวเพียงหน่ึงเดียวที่คอยเยียวยาจิตใจอนั อ้างว้างของเขามา
ตลอด…นบั ตงั ้ แตพ่ อ่ ตายจากไป
เดก็ คนนนั ้ …สาคญั กบั เขา ย่งิ กวา่ สงิ่ ใดทงั ้ หมด
ทา่ ทางนนั ้ ทาให้ธนทั ได้แต่อา้ องึ ้
“ขอโทษนะ…ที่ฉันช่วยเด็กคนนัน้ ออกมาไม่ได้ ” ธนัทได้แต่พึมพา
ตอบไปเสยี งแผว่ เขาเองกร็ ู้จกั เคนมาตงั ้ แต่เลก็ และเรียกได้ว่าเห็นอีกฝ่ายเป็น
เสมือนน้องชายทีน่ ่ารักมากคนหน่งึ เพราะเคนมกั จะขีเ้ ลน่ และเข้าขาได้ดีกบั
ตวั เขา เวลาจะรวมหวั กนั หยอกล้อแกล้งเจมส์อยเู่ สมอ

218

สืบเสนห่ า

“เขาพยายามที่จะช่วยพวกเรา ถึงได้เป็นแบบนีส้ ินะ” เจมส์พมึ พา
ออกมา ถึงธนัทจะไม่เล่า แต่เขาก็พอคาดเดาเหตุการณ์ได้ ย่ิงพบว่าสาย
สมั พนั ธ์ทางวญิ ญาณระหว่างตวั เขากบั เด็กคนนนั ้ ถกู ตดั ขาด เขาย่ิงรู้สกึ แนใ่ จ

เคนตัดทางเช่ือมระหว่างตัวเขากบั ตนเองออกอย่างจงใจ เพื่อไม่ให้
อีกฝ่าย สามารถสง่ ของร้ายย้อนกลบั มาทาลายตวั เขาได้

และการที่ยินยอมทาสัญญาใหม่กับเจ้าหมอผีน่ันขึน้ มา ย่อมย่ิง
แสดงวา่ ข้อตกลงพวกนนั ้ …ต้องทาขนึ ้ เพือ่ ช่วยปวนิ ต์…คนที่เคนรู้ดีวา่ เป็นคน
สาคญั ของเขาอยา่ งแน่นอน

ท่าทางท่ีดูน่ิงกว่าที่เคย ทาให้ธนัทแอบกลัวอีกฝ่ ายขึน้ มาโดยไม่
ทราบสาเหตุ

เจมส์กาลังโกรธ…และยังโกรธมากเสียด้วย คนท่ีทาร้ ายคนใน
ครอบครัวเขา เป็นสง่ิ ทเ่ี ขาอภยั ให้ไมไ่ ด้

“นายต้องใจเย็น ๆ นะเจมส์ ถ้านายใจร้อนบมุ่ บา่ มทาอะไรลงไป คน
ท่ีจะลาบากมากขนึ ้ ก็คือเคนนะ” ชายหนมุ่ พยายามเรียกสตผิ ้เู ป็นเพอ่ื น

“อีกอยา่ ง…คณุ วนิ ต์เองก็ดอู าการไมค่ อ่ ยดเี ลย ฉนั ว่า…นายไปดูเขา
หน่อยดีกว่านะ”

มอื แกร่งกาแนน่ อยา่ งพยายามสะกดกลนั ้ อารมณ์ร้อนให้ลดลง กอ่ น
จะมองหน้าธนทั แล้วพูดว่า “ฉนั รู้ดีนัท…ไสยดา…ไม่เคยทาให้ใครได้ดี…พ่อ
พดู ไว้เช่นนนั ้ เสมอ” เสียงของเขาเศร้ าลงเล็กน้อย ก่อนจะกลบั มาเข้มเหมือน
เก่า “จะยงั ไงฉนั ก็ต้องชว่ ยเคนให้ได้ เด็กคนนนั ้ เป็นครอบครัวของฉนั เพียงคน
เดียวท่ีเหลอื อย่”ู

“ฉนั เชอ่ื วา่ นายทาได้ ใจเย็น ๆ ก่อนนะ ทกุ อย่างต้องมีทางแก้”
“ขอบใจนะนทั ฉนั จะพยายามอดทน”

219

สบื เสนห่ า

หากยงั ไม่ทันได้คิดอะไรมากไปกว่านัน้ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งมาดัง
โครมคราม ก่อนท่ีร่างบอบบางจะเปิดประตเู ข้ามาด้วยสหี น้าอนั ต่นื ตระหนก

“พี่เจมส์คะ…พ่ีวินต์แย่แล้ว ช่วยด้วยค่ะ!” เธอว่าพลางวงิ่ นากลบั ไป
ยงั ห้องทีจ่ ากมา

เจมส์และธนัทมองหน้ากัน ก่อนรีบวิ่งตามเธอกลบั ไปยังห้องนอน
ทนั ที

ปวินต์ในชุดท่ีผลดั เปล่ียนใหม่แล้วด้วยฝีมอื ของผ้เู ป็นน้องสาวยงั คง
นอนไม่รู้สกึ ตัวอย่บู นเตียงของเจมส์ หากร่างนนั ้ ดิน้ รนกระสบั กระส่าย แม้จะ
ยงั ไมไ่ ด้ลมื ตา ร่างกายท่ีป่ันป่วนทรมานอย่างเห็นได้ชดั ทาให้คนมาใหมต่ ะลงึ
งนั อย่างตกใจ

“คุณไสย…เขาโดนคุณไสย…บางทีอาจจะเป็น” เจมส์พึมพา เขา
รู้สกึ ใจหายวาบกบั ภาพทีเ่ ห็น

ร่างนนั ้ ไอออกมาอยา่ งอึดอดั มีเลือดเลก็ น้อยปะปน คนมองย่ิงวิตก
อาการไอเป็นเลอื ด…และอกี หน่อย…จะเร่ิมเป็นลม่ิ เลอื ดสด ๆ มากขนึ ้ ทกุ ที…
มีตะปแู ละของมีคม ปะปนออกมาด้วย มนั คืออาการที่ชดิ ชยั เป็น…จนถึงแก่
ความตาย!

แม้ตอนนีจ้ ะยังมีแค่เลือดซึมเพียงเล็กน้อย แต่มันก็บอกได้ชัดถึง
อาการขนั ้ ต้น

ปวินต์โดนยาสงั่ งนั ้ รึ เมอื่ ไหร่กนั !
เจมส์มองมาด้วยสีหน้าที่ซีเรียสกว่าเก่า สิ่งท่ีเขากาลงั กลวั มันจะ
กลายเป็นจริงงนั ้ หรือ
เขายังไม่สามารถแก้ฤทธิ์ยาสงั่ นนั ้ ได้เลย เหมือนในครัง้ นัน้ …ที่ต้อง

220

สบื เสน่หา

ปลอ่ ยชิดชัยตายจากไป โดยไม่อาจช่วยไว้ได้ ขนาดต๊กุ ตารับเคราะห์ทีเ่ ขาทา
กย็ งั ไร้ประโยชน์ใด ๆ เมอ่ื อีกฝ่ายลงมอื หนกั เข้า

“พี่วนิ ต์คะ…พ่วี นิ ต์!” เด็กสาวพยายามจบั ตวั ผ้เู ป็นพีช่ ายไว้ เธอกอด
ร่างเขาพลางร่าไห้ เลือดท่ีปะปนออกมาทาให้เธอใจหายวาบ ท่าทางอึดอัด
ทรมาน เหงื่อผดุ พรายทวั่ ตวั และมือท่ีเกร็งแน่น เห็นได้ชดั ว่ากาลงั เจบ็ ปวด

เจมสม์ องมาก่อนรีบตดั สนิ ใจช่วยอย่างเร่งด่วน เขาวิง่ กลบั ไปยังห้อง
พระ หยิบขนั นา้ มนต์และผ้าขนึ ้ มา แล้วสง่ ผ้ากบั ขนั นา้ มนต์ให้ปรางทิพย์ ก่อน
เริ่มต้นปลดกระดมุ เสอื ้ ของปวินต์ทย่ี งั ไม่ได้สตินนั ้

“ชุบนา้ ให้พ่ีหน่อยครับ พ่ีจะใช้นา้ มนต์เช็ดตัวเขา ต้องล้างฤทธิ์
อาถรรพ์ออกไปให้มากท่ีสดุ ” เจมสส์ ง่ั เด็กสาวเบา ๆ

ปรางทิพย์ส่งผ้าชบุ นา้ มนต์หมาด ๆ ให้ชายหน่มุ เจมส์รับมาอีกครัง้
ก่อนสวดมนต์อยา่ งช้า ๆ พลางค่อย ๆ ใช้ผ้าเช็ดตวั ปวนิ ต์ไปด้วย มอื แข็งแกร่ง
ที่ค่อย ๆ เวียนซับทัง้ ใบหน้าและร่างกายนนั ้ อย่างตงั ้ ใจและมีสมาธิ เนิ่นนาน
ทีเดียว กวา่ ร่างท่เี กร็งแน่นค่อย ๆ ผอ่ นคลายลงทีละน้อย จนในที่สดุ ก็สงบลง
ได้

ชายหน่มุ ถอนใจยาว ก่อนจะค่อย ๆ จบั ร่างบอบบางนัน้ ให้นอนลง
อกี ครัง้

“ตอนนีค้ งค่อยยงั ชว่ั แล้วล่ะนะ” แม้จะพดู เชน่ นนั ้ แต่แววตาของเขา
กลบั ยงั ดกู ังวล ยงั ไมท่ นั ได้โล่งใจอนั ใด เสยี งโทรศพั ท์ก็ดังขนึ ้ ทกุ คนมองหน้า
กัน ก่อนปรางทิพย์จะลุกขึน้ ไปหยิบโทรศัพท์ของปวินต์ ที่เธอวางแยกไว้
ออกมา

เธอมองเบอร์ทโี่ ทรมานนั ้ ก่อนจ้องหน้าเจมส์อย่างต่ืน ๆ
“สารวตั รธนดลคะ่ ”

221

สืบเสน่หา

เจมสค์ ว้าโทรศพั ท์จากเดก็ สาวมาพดู เสยี เอง
“สวสั ดคี รับ คณุ เจมสใ์ ช่ไหมครับ” เสยี งน่มุ ๆ กวน ๆ นนั ้ ทาให้แน่ใจ
วา่ ใชเ่ จ้าตวั แน่ ๆ
“ถ้าใช่แล้วจะทาไม” เจมส์ตอบเสียงห้วน ยงั คงเคืองไม่หายด้วยรู้ว่า
เป็นคนลกั พาตัวปวินต์ไปแน่ ๆ และอาการของปวินต์ท่ีเห็นชัดในตอนนี ้ก็คง
เป็นฝีมือคน ๆ นเี ้ชน่ เดยี วกนั
คนฟังหัวเราะเบา ๆ “คุณน่ีนะ ไม่รับแขกเอาเสยี เลย อ้อ…ว่าแต่ว่า
คณุ คงเหน็ อาการของ ‘เขา’ แล้วใชไ่ หม”
มือของเจมส์กาโทรศัพท์แน่น ก่อนถามกลบั ไป “แก…ทาอะไรคุณ
วินต์นะ่ !”
“ไม่สภุ าพเลยนะครับ ผมน่ะ เป็นแค่ผ้สู ่งข่าวเท่านนั ้ หมอคงฝากมา
บอกวา่ เมอ่ื กี…้ เป็นแค่การทกั ทายเทา่ นนั ้ อาการจะค่อย ๆ กาเริบ …และจะ
รุนแรงขนึ ้ …มากขนึ ้ ทีละนิด…กัดกร่อนชีวิตไปเรื่อย ๆ จนกว่าเขาจะตาย คณุ
มีเวลาแค่ 3 วันเท่านนั ้ ในการตดั สินใจ ก่อนท่ีคนสาคญั ของคณุ …จะทรมาน
จนตายแบบชิดชยั !”
“กะ…แก!”
“ไม่ต้องห่วงนะครับ ถ้ายังอยากช่วยชีวิตของเขา…คุณรู้ดีอย่แู ล้วน่ี
วา่ จะต้องทายงั ไง โทรมาหาผม เม่ือคณุ ตดั สนิ ใจได้ก็แล้วกนั อ้อ…อยา่ ลมื ว่า
ถ้าคุณโจมตีอะไรใส่หมอคงอีกละ่ ก็ คงรู้นะ…ว่า ‘เด็กคนนัน้ ’ จะเป็นยังไง”
คาพดู สดุ ท้ายดกั คอชายหนมุ่ ได้ชะงดั นกั และพอพดู จบอีกฝ่ังกต็ ดั สายไป
“เดยี๋ วส!ิ ” เจมส์พยายามเรียกไว้ แตอ่ ีกฝ่ายวางหไู ปเรียบร้อยแล้ว
ร่างสงู ของเจมส์ทรุดตวั ลงนงั่ กับเก้าอีใ้ กล้ ๆ เขาวางโทรศพั ท์ไว้บน
โต๊ะอยา่ งหนกั ใจกว่าเดิม

222

สืบเสน่หา

ตอนนีเ้ ขาเสยี เปรียบอกี ฝ่ายแทบทุกประตูแล้ว…จะมีทางไหนบ้างที่
เขาจะช่วยปวินต์ได้

คาตอบในตอนนีม้ ีเพียงการส่งมอบของพวกนัน้ กลบั คืนไป…แต่
วา่ …ทาแบบนนั ้ จะดีแล้วงนั ้ หรือ?

มีเวลาอีกสามวันเท่านนั ้ …สาหรับการตัดสินใจ แต่ถ้าปวินต์ยงั ต้อง
ทรมานขนาดนี ้เขาจะทนไปได้สกั แค่ไหนกนั

ต้องเดิมพันกับความรู้ทงั ้ หมดท่ีมีเสยี แล้ว เขาก็ได้แต่หวงั ว่าจะมีสกั
อยา่ งที่จะช่วยชวี ติ ของปวินต์ไว้ได้

ขอให้มันมีเถอะน่า ไม่ว่าจะวิธีการยากลาบากแค่ไหน เขาก็จะต้อง
ทาให้ได้!

ปวินต์ลืมตาขนึ ้ มาท่ามกลางความมนึ งง เขายงั คงรู้สกึ คลน่ื ไส้และ
เวยี นหวั อย่เู ลก็ น้อย แม้วา่ ร่างกายจะไมไ่ หว แตส่ มองของเขายังคงพอทางาน
ได้บ้าง ดังนนั ้ เม่ือลืมตาขนึ ้ มาก็เห็นคนท่ีนงั่ อย่ทู ่ีเก้าอีด้ ้านข้าง ซ่งึ แทบจะโงก
หลับไปแล้ว แต่พอเขาขยับตัวเพียงนิดเดียว อีกฝ่ ายก็แทบจะผุดลกุ พรวด
ขนึ ้ มาอยา่ งยนิ ดีที่เหน็ เขาลมื ตาขนึ ้ มาได้ในที่สดุ

“คณุ วินต์” เขาร้องเรียกก่อนถามต่อไปว่า “จาได้ไหมครับ วา่ ผมเป็น
ใคร”

“….” ปวินต์น่ิงคิดไปเป็นครู่ สมองของเขามนึ งงและสบั สนมากพอดู
“เจมส์…สนิ ะ ทีน่ ่ี…”

เจมส์สง่ ยิม้ น้อย ๆ มาให้ แม้มันจะแฝงความเศร้าอยลู่ กึ ๆ “ที่น่ีบ้าน
ผมเองครับ”

“ฉัน…มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” ปวินต์หลับตาลง และพอคิดทบทวน

223

สบื เสน่หา

เหตกุ ารณ์แล้ว คนป่วยก็แทบจะลกุ พรวด ทงั ้ ๆ ท่ียงั ไมม่ ีเรี่ยวแรงอย่างตกใจ
“เคน…เคนละ่ ….เคนละ่ เจมส์” เสยี งละลา่ ละลกั รีบถาม
คนถกู ถามชะงกั กอ่ นสา่ ยหน้าเบา ๆ
“ไม่นะ…ทาไมนายไมช่ ว่ ยเขามาด้วย เด็กคนนนั ้ ..กาลงั ทรมานมาก

นะ ช่วยเขาด้วย…ชว่ ยเขานะเจมส์” เสยี งทย่ี งั คงแหบพร่าพร่ายา้ ด้วยดวงตา
ทน่ี า้ ตาเออ่ คลอ ความเป็นหว่ งเด็กน้อย ทาให้แทบจะลมื เลอื นอาการเจ็บป่ วย
ของร่างกายไปหมดสนิ ้

“ผมขอโทษครับ…ท่ีผมมันไม่ได้เรื่องเอง” ชายหนุ่มพูดต่อไปด้วย
นา้ เสียงที่พยายามสะกดกลนั ้ ไว้จนราบเรียบ มือเพรียวทุบท่ตี ัวเจมส์อย่างไม่
ยินยอม แม้มันจะไม่แรงจนเจ็บ เพราะอีกฝ่ายแทบไม่เหลือแรงแล้ว แต่ในใจ
กลบั เจ็บเสียย่ิงกว่า หมอผีหน่มุ ปลอ่ ยให้อีกฝ่ ายโวยวายจนพอใจ แล้วกอด
ร่างทสี่ น่ั ระริกไว้

“ผมขอโทษจริง ๆ ครับคณุ วินต์…” อ้อมแขนที่โอบกอด รัดแน่นจน
ปวนิ ต์เริ่มอดึ อดั แม้นา้ เสยี งนนั ้ จะยงั เหมือนปกติ แต่มนั ก็บอกได้ชดั วา่ อกี ฝ่าย
กาลงั แยส่ กั แค่ไหน เขาเองกน็ า่ จะรู้อยแู่ ล้ว วา่ เจมส์ทีอ่ ยกู่ บั เดก็ คนนนั ้ มาเน่ิน
นานจนถงึ ตอนนี ้ย่อมจะต้องเจ็บปวดมากกวา่ ตวั เขา ท่พี งึ่ ได้พบหน้ากนั อยา่ ง
เทียบไม่ติด

ไหนจะเพราะเขาเองอีกด้วยซา้ ทีท่ าให้เคนลาบากกวา่ เดมิ โดยที่ไม่
อาจชว่ ยเหลอื กลบั มาตามทไี่ ด้สญั ญาไว้

แต่เจมส์ก็ไม่ได้โต้แย้งอะไรเลย ไม่ได้ตัดพ้อต่อว่า อย่างที่เขาเองพงึ่
ทาไปเมอ่ื ครู่เสยี ด้วยซา้

ความเสียใจที่ฝังลกึ ทาให้ปวินต์เร่ิมเข้าใจ และรู้สกึ เจ็บปวดไปด้วย
เขากอดรับอีกฝ่ายไว้ และเลกิ โวยวายโดยสนิ ้ เชงิ

224

สบื เสน่หา

“ขอโทษนะ ทงั ้ ๆ ท่รี ู้วา่ นายต้องทาสดุ ความสามารถอยแู่ ล้ว เพ่อื ช่วย
เดก็ คนนนั ้ แต่ฉนั …กอ็ ดจะโทษนายไมไ่ ด้อยดู่ ี ฉนั มนั แยจ่ ริง ๆ”

ชายหน่มุ ขยบั ตวั ออกมามองหน้าอกี ฝ่าย ก่อนจะยมิ ้ ให้พลางชว่ ยซบั
นา้ ตาอย่างอ่อนโยน “ไม่หรอกครับ แค่คุณรู้สกึ ทกุ ข์ร้ อนไปด้วย เด็กคนนนั ้ ก็
คงดีใจมากแล้ว”

“ฉนั เจอเขาด้วยนะ…ในความฝัน เคนมาบอกฉนั ว่าเขาจะชว่ ย….ให้
ฉันหนีออกไปให้ได้ แต่ฉนั ชวนเขาหนี แต่เขากลบั ไม่ยอมมา…ทงั ้ ๆ ท่ี…เขา
ยอมเรียกฉนั ว่าพอ่ วนิ ต์แล้วแท้ ๆ” นา้ เสยี งของเขาเศร้าลงอีก กอ่ นจะนกึ ขนึ ้ ได้

“จริงสเิ จมส์ เดก็ คนนนั ้ …ยงั ฝากข้อความมาบอกนาย…”
“อะไรเหรอครับ” ชายหนุ่มรีบถามอย่างรวดเร็ว ข้อความจากเคน
อาจจะเป็นเบาะแสทจ่ี ะชว่ ยอะไรได้บ้าง
“ฉนั เองก็ไมค่ อ่ ยเข้าใจนกั เขาบอกว่า…ถ้าเนอื ้ มนั กลายเป็นเนือ้ ร้ าย
นายอย่าลงั เล…ที่จะทาลายมัน เพื่อรักษาส่ิงสาคัญเอาไว้ …เพื่อไม่ให้ทุก
อยา่ ง สายจนเกนิ ไป”
เจมสอ์ งึ ้ ไปเป็นครู่ เขาเข้าใจสง่ิ ท่ีเคนต้องการจะบอกเป็นอย่างดี เดก็
น้อยต้องการให้เขา…ลงมือ โดยไม่ต้องห่วงกังวลถึงตนเอง เพื่อช่วยปวินต์ไว้
นน่ั เอง
หยาดนา้ ตาใส ๆ ไหลระแก้มอย่างไม่อาจข่มกลัน้ ได้ ปวินต์มอง
ใบหน้านนั ้ อย่างตกใจ เขาไม่คิดวา่ จะเหน็ นา้ ตาจากชายหน่มุ ผ้นู เี ้ลยจริง ๆ
“เคนหมายความว่ายงั ไงกัน ทาไม…นายถงึ ต้องร้องไห้ด้วย บอกฉัน
ส”ิ
เจมสส์ ะด้งุ เมือ่ รู้สกึ ตวั เขารีบเช็ดนา้ ตาก่อนหลบสายตาอย่างว่องไว
“ไมม่ ีอะไรครับ คณุ นอนพกั เสยี เถอะ”

225

สบื เสนห่ า

“เด๋ียว! นายกาลงั ปิดบงั อะไรฉันอีกแล้วนะ” มือนนั ้ กุมมือชายหนมุ่
แนบแน่น “เลิกทาแบบนนั ้ เสยี ที ข้อความนน่ั …หมายถงึ เคนใช่ไหม เด็กคน
นนั ้ …บอกให้นายทาลายเขา เพอื่ ชว่ ย…ฉนั ?”

“ใช่ไหม…ใช่รึเปล่าเจมส์” นา้ เสยี งของปวินต์ร้ อนรนกว่าเดิม “นาย
จะทาแบบนนั ้ ไมไ่ ด้นะ…ถงึ ฉนั จะถกู ยา…” คาพดู สะดดุ ลงแคน่ ี ้เพราะ ปวิ
นต์กลบั ไมต่ ้องการบอกออกไป

เจมสม์ องอีกฝ่ายอย่างตงั ้ ใจ ในตอนนกี ้ ลบั เป็นปวินต์ ทีห่ ลบสายตา
เสยี ได้

“คณุ กค็ ดิ จะปิดบงั ผมเหมือนกนั นนั่ แหละครับ” เจมส์ย้อนเข้าให้ เลน่
เอาคนพูดชกั อึกอกั ชายหน่มุ ถอนใจยาว “แต่ผมรู้หมดแล้ว…ก็ได้ครับผมจะ
ไม่ปิดบงั อีก เราจะไม่มีความลบั ต่อกัน ผมทราบแล้วว่าคุณถูกยาสง่ั เมื่อครู่
สารวตั รนนั่ ของคณุ โทรมาขม่ ข่ผู ม เขาบอกวา่ …”

“ถ้าไม่เอาของไปให้ พวกนนั ้ จะฆ่าฉันสนิ ะ” ปวินต์ต่อให้ เพราะจา
คาพูดของธนดลได้เป็นอย่างดี ตัวเขาเองสาหรับพวกนัน้ แล้ว มีค่าเพียง
พอท่จี ะใช้เป็นตวั ประกนั มาต่อรองกบั เจมสม์ ากจริง ๆ

เจมส์พยักหน้ารับ แม้จะไม่อยากเลา่ ต่อเลย แต่ก็รู้ว่าอีกฝ่ายคงไม่
ยอมหยดุ จนกว่าจะได้รู้ครบทัง้ หมด ปวินต์ไม่ใช่คนโง่ เขายงั จาได้ดี ว่าอีก
ฝ่ายเคยรุกเร้าถามเขาจนพดู ไมอ่ อกมากมายขนาดไหน

“ครับ เขาให้เวลาผม 3 วนั และระหว่างนี…้ คุณจะเจ็บปวดจากการ
ถูกวางยานน่ั มากขนึ ้ เร่ือย ๆ และเม่ือถึงกาหนด ถ้าผมไม่ติดต่อไป…คุณก็
จะ…”

“ฉนั กค็ งจะตาย เหมอื นกบั คณุ ชิดชยั สนิ ะ” ผ้กู องหน่มุ ขดั ขนึ ้ แล้วพดู
ต่อไปด้วยนา้ เสียงจริงจังว่า “แต่เราจะมอบของพวกนัน้ ให้คนเลวไม่ได้นะ

226

สืบเสน่หา

เจมส์ ถงึ ฉนั จะต้องตาย ฉนั ก็ไม่ยอม…ให้ของชวั่ ร้ายพวกนนั ้ ตกอย่ใู นมอื คน
ชว่ั พวกมนั จะยงั ไงกไ็ มป่ ลอ่ ยเราหรอก นายก็รู้ไม่ใช่เหรอ”

เจมสพ์ ยกั หน้ารับ “ครับ ผมทราบดี แตว่ ่า…”
“ฉันจะไม่เป็นไร…พวกเราจะผ่านพ้นช่วงที่เลวร้ ายนีไ้ ปได้ นายเคย
บอกว่านายรักและภมู ิใจในอาชีพของนาย ฉันก็เหมือนกนั ฉันเป็นตารวจนะ
เจมส์ จะสง่ ของพวกนนั ้ ให้กบั คนทจ่ี ะไปทาร้ายคนอ่ืนตอ่ แบบนไี ้ ม่ได้เด็ดขาด
เนอื ้ ร้าย…ทจ่ี ริงแล้วอาจจะเป็นฉนั กไ็ ด้ นายจะต้อง…เข้มแข็งกว่านนี ้ ะเจมส์”
“ไม่นะครับ… ถ้ามันจาเป็น จะอะไรผมก็ต้องเสี่ยงทัง้ นัน้ แหละ”
เจมสข์ ดั ขนึ ้
ปวินต์มองอีกฝ่ายอย่างตงั ้ ใจจริง เขารู้ดีว่าคงทาร้ ายจิตใจเจมส์อีก
แล้ว แต่ไม่มีทางเลอื ก ร่างผอมบางหายใจเข้าลกึ แม้ร่างกายจะไม่ดีนกั แต่
เขากพ็ ยายามไม่แสดงออกไป เสยี งท่ีพดู ขนึ ้ ในตอนนนั ้ จงึ หนกั แนน่ และมนั่ คง
โดยเฉพาะประโยคหลงั ทย่ี า้ เสยี จนคนฟังใจสนั่ สะท้าน
“ลองนายเอาของนน่ั ไปให้เจ้าพวกนนั ้ สิ นายจะเสยี ฉนั ไปตลอดกาล
แน่…ทงั ้ ตวั …และหวั ใจ!”
คาพดู นนั ้ ทาให้เจมส์ตะลงึ ไปอีกครัง้ คาข่นู นั ้ …ช่างเป็นทางเลือกที่
ยากเย็นเสยี จริง
“แต่ถ้านายปล่อยฉันไว้แบบนี…้ อย่างน้อย หวั ใจของฉัน…ก็จะเป็น
ของนาย!”
หลงั จากองึ ้ ไปเป็นครู่ เจมสก์ ็ได้แต่ยมิ ้ ออกมาอย่างสดุ ฝืน “คณุ ขีโ้ กง
อีกแล้วนะครับ แล้วแบบนี…้ ผมจะพดู อะไรได้”
“นายพดู อะไรไมไ่ ด้อย่แู ล้ว…ก็นายมนั ช้างเท้าหลงั นี่” คนพดู หวั เราะ
เบา ๆ “ดงั นนั ้ ต้องเชอ่ื ฟังฉนั เข้าใจไหม”

227

สืบเสน่หา

ร่างบอบบางเอนกายซบชายหน่มุ พลางพมึ พา
“สงครามของเรายังไมจ่ บ ฉนั เชื่อวา่ นายจะต้องทาอะไรบางอย่างได้
ระหว่างสามวนั นี ้พวกเราจะต้องรอด …เชอื่ ฉนั นะ”
“ผม…”
“ฉันยินดีฝากชีวิตนีไ้ ว้กับนาย ดังนนั ้ …ห้ามทรยศฉัน…เด็ดขาด…
ละ่ …” เสยี งแผว่ เบาพดู ขนึ ้ กอ่ นหลบั ไปทงั ้ อย่างนนั ้
ร่างกายที่ฝืนเกินไป ยังคงต้องการพักผ่อน…เจมส์มองคนที่กาลงั
หลบั ด้วยแววตาท่เี จ็บปวด เขาเข้าใจดวี ่าปวินต์ต้องการเช่นไร แต่ถ้าเวลานนั ้
มาถงึ จริงเลา่ …เขาจะตดั สนิ ใจอย่างไรดี
ดวงตาคมมองมายงั ใบหน้าซดี ขาวนนั ้ อยา่ งสะท้านใจนกั เป็นเพราะ
เขาเองท่ีทาให้ปวินต์ต้องติดร่างแหมาด้วย เจมส์จับมือบอบบางนัน้ ขึน้ มา
จมุ พติ เบา ๆ แล้วบอกกบั คนทีย่ งั คงหลบั ใหลนนั ้ ด้วยนา้ เสยี งทแี่ นว่ แน่
“ไมว่ า่ ยงั ไง…ผมกจ็ ะปกปอ้ งคณุ นะครับ…ผมสญั ญา”

228

สืบเสน่หา

“พวกมนั กล้าทาของใสฉ่ นั …กล้าดีมากเกินไปแล้ว” ชวรัตน์คาราม
ในลาคออย่างหงุดหงิด วนั นเี ้ขาหายดแี ล้ว ไมม่ อี าการปวดท้องขนึ ้ มาอีก โชค
ดีแท้ ๆ ที่ได้ยาจากหมอคงทนั เวลา ไม่อย่างนนั ้ อาจต้องมีจดุ จบแบบชิดชยั ก็
เป็นได้

มอื อวบอมู ที่กาแน่นบง่ บอกได้ชดั ว่าขดั ใจ ดวงตาเรียวเลก็ หร่ีครุ่นคิด
เขาไม่ยอมเสียท่าแล้วปลอ่ ยเลยตามเลยแน่ จะอย่างไรก็ต้องหาทางเอาคืน
พวกนนั ้ ให้เจบ็ แสบ

แต่เพราะพงึ่ โดนทาของมาสด ๆ ร้อน ๆ ทาให้เจ้าตวั ไม่กล้าจะปะทะ
ซึ่ง ๆ หน้าอีก โดยนิสยั ท่ีเป็นพวกชอบวางก้ามออกคาสง่ั แต่เอาเข้าจริงไมไ่ ด้
กล้าเผชญิ หน้ากบั ศตั รูนกั ทาให้เขาตดั สนิ ใจโทรศพั ท์หาหมอคงอีกครัง้

“คุณหายดีแล้วสินะครับ” เสียงตอบกลับที่มีนา้ เสียงแกมสมเพช
หน่อย ๆ จากอีกฝ่าย ทาให้นักการเมืองอาวุโสเริ่มแอบหงดุ หงิดหนกั กว่าเกา่
ถ้าเขาไม่ต้องทนง้อหมอคงอย่ลู ะ่ ก็ มีหรือเขาจะยอมปลอ่ ยให้วางก้ามพดู จา
ด้วยนา้ เสยี งแบบนไี ้ ด้

“ครับหมอคง…ได้ยาดีจากหมอนัน่ ล่ะครับ ผมเลยหายดีแล้ว แต่ว่า

229

สืบเสนห่ า

เจ้าพวกนนั ้ …ผมไม่ยอมให้มนั ทาเรื่องแล้วช่ิงหนีไปสบาย ๆ แน่ หมอคงต้อง
ทาอะไรสกั อยา่ ง ให้พวกมนั เขด็ หลาบนะครับ”

คาพูดที่นอบน้อมกว่าที่เคยทาให้หมอคงลอบยิม้ กับโทรศพั ท์ สงิ่ ที่
พวกนนั ้ ทาลงไปเป็นกาไรของเขาอีกแล้ว เห็นได้ชดั ว่าชวรัตน์กริ่งเกรงตวั เขา
มากกว่าแต่ก่อน ทีเ่ อาแตจ่ ะจิกหวั ใช้อย่างเห็นได้ชดั

“ไมต่ ้องห่วงหรอกคณุ ชวรัตน์ ผมได้จดั การไปเรียบร้อยแล้วตงั ้ แต่เมื่อ
วาน เมื่อคืนพวกมนั บกุ มาท่ีบ้านผม คงจะตามคณุ มานน่ั แหละ” คาพดู หลงั
ๆ ออกนา้ เสยี งแกมตาหนิ ซง่ึ อีกฝ่ายทาเป็นไม่รู้

“แล้วพวกมนั ทาอะไรบ้างละ่ ” ร่างท้วมถามกลบั
“พวกมันเรอะจะทาอะไรได้ ผมก็แค่…จดั การตอบโต้ไปตามความ
เหมาะสม ตอนนผี ้ มได้ตวั ประกนั ชนั ้ ดีมาแล้วด้วย”
“ใครกนั ”
“ตารวจคนนนั ้ ไงครับ ถ้าเจ้านน่ั ไม่เอาของมามอบให้คณุ ภายในสาม
วนั เจ้าตารวจนั่นจะต้องตายอนาถแบบชิดชัยแน่” นา้ เสียงเหีย้ มเกรียมตอบ
กลบั เลน่ เอาคนฟังแอบหนาว เม่ือเผลอคิดไปว่าถ้าเมื่อคืนหมอคงช่วยไว้ไม่
ทนั ตนเองอาจจะมีชะตากรรมเดยี วกนั กไ็ ด้
“คุณก็ระวังนะ แล้วเม่ือไหร่ถ้าผมได้ของ ก็จดั การฝังพวกมันซะให้
หมด แล้วผมจะมีรางวลั ให้อยา่ งงาม” ชวรัตน์ติดสนิ บนตบท้าย
คนฟังหวั เราะอย่างพงึ ใจ “ก็ดีครับ หวงั ว่ามัน…คงจะค้มุ กับส่ิงทผ่ี ม
ต้องทาอีกหลายอย่างด้วยละ่ ครับ”
“…แน่นอนอยู่แล้ว ต้องเป็นรางวัลก้อนโตสิครับ ผมน่ะ ไม่ลืมคุณ
แน่” คาตอบประจบเอาใจกลบั อย่างรวดเร็ว
“ก็หวังว่าจะเป็นเช่นนนั ้ คณุ คงไม่คิดหักหลงั ผมหรอกใช่ไหม” เสยี ง

230

สบื เสนห่ า

ถามกลบั ไปแฝงความนา่ สะพรึงจนคนฟังแทบขนลกุ
“มะ…ไม่คิดแน่นอน ให้ทุกอย่างสาเร็จด้วยดีก่อนเถอะน่า” ชวรัตน์

รีบตอบไปอย่างรวดเร็ว
“โอเคครับ แล้วผมจะรอ” เสยี งตอบรับก่อนตดั สายไป

ร่างท้วมขมวดคิว้ ม่นุ อย่างแอบขัดใจนิดหน่อยหลังวางสาย เขากด
เบอร์ใหม่แล้วรีบโทรออก ถึงตอนนีย้ ังต้องง้อหมอผีเจ้าเล่ห์นีอ้ ย่มู าก แต่เขาก็
ยงั มีไพ่ใบสดุ ท้าย เอาไว้จดั การอย่ดู ี

“ครับ…ท่านชวรัตน์ มีอะไรให้ผมรับใช้ ?” เสียงตามสายตอบกลบั
อยา่ งสภุ าพนอบน้อม ชวรัตน์อมยมิ ้ อยา่ งพอใจ อย่างน้อยเส้นสายในกรมของ
เขายงั มมี ากพอดู และคนทท่ี า่ ทางใช้การได้ กห็ นีไม่พ้นสารวตั รธนดลคนนี ้

“จัดการให้ฉนั ไปถึงไหนแล้ว” เสียงทาเป็นเข้มถามกลบั อย่างผ้ทู ่ีถือ
วา่ เหนือกวา่

“ไมต่ ้องหว่ งครับ หมอคงนน่ั ใช้การได้อยู่”
“ฉนั รู้วา่ มนั ใช้การได้ แตม่ นั ชกั จะกาแหงไปแล้วนะ” นา้ เสยี งบง่ บอก
ถงึ ความไม่สบอารมณ์
“ไม่ต้องห่วงหรอกครับ อีกไม่นานท่านกจ็ ะได้ของแล้ว และหลงั จาก
นนั ้ …” คนพดู ทงิ ้ ท้ายให้คดิ
ชวรัตน์ยิม้ เครียด “หลงั จากนนั ้ เก็บเจ้าหมอคงนน่ั ให้เรียบร้ อยด้วย
อยา่ ให้มนั รู้ทนั จนทาของใสเ่ ข้าละ่ แล้วฉนั จะจา่ ยอยา่ งงาม”
คนฟังหวั เราะ “มือชนั ้ นีแ้ ล้ว ผมไม่พลาดหรอกครับ ท่านไม่ต้องห่วง
อย่าลมื โอนเงินเข้าลว่ งหน้าคร่ึงหนง่ึ เหมือนเดิมด้วยนะครับ”
“เออ ไมล่ มื หรอกน่า เรื่องแคน่ เี ้อง”

231

สืบเสน่หา

พอตดั สายไป ชวรัตน์กเ็ ร่ิมอารมณ์ดีขนึ ้ อยา่ งเหน็ ได้ชดั
“เชอะ เจ้าหมอผจี อมหยิง่ คดิ ว่าอยากจะง้อนกั เรอะ ไว้ให้ได้ของก่อน
เถอะ ทงั ้ เจ้าพวกนนั ้ ทงั ้ แก ฉนั จะจ้างคนจบั ปิดปากถว่ งอ่าวไทยให้หมดเลย!”
ว่าแล้วก็หัวเราะชอบใจ เมื่อคิดว่าจะได้ครอบครองของสาคัญ
รวมถงึ ฐานเสยี งในอนาคตอนั ใกล้ได้อยา่ งมนั่ คงกว่าเดมิ
อีกไมน่ านแล้ว…ทกุ อย่างกจ็ ะเรียบร้อยเสยี ที!

ร่างท่ีถูกอุ้มอย่างเบามือยังคงเกาะคอแกร่งไว้เบา ๆ เรี่ยวแรงท่ีมี
คล้ายหดหายลงเร่ือย ๆ อาการท่ีกาเริบถี่ขึน้ ทุกขณะ ทาให้เจมส์หนักใจไม่
น้อย หลงั จากพยายามมาหลากหลายวิธีการ ท่ีจะช่วยขจดั พษิ ยาสง่ั ทเ่ี กิดขนึ ้
แต่มนั ก็ทาได้เพียงบรรเทาอาการให้ทรมานน้อยลงเท่านนั ้ ไม่สามารถรักษา
ให้หายขาดได้

ปวินต์รู้ดีว่าเจมส์พยายามมามากแล้ว ดงั นนั ้ เขาจงึ ไม่ตัดพ้อต่อว่า
อันใดชายหนุ่ม มีเพียงพยายามยิม้ ทุกครัง้ ท่ีเห็นสายตาเศร้ า ๆ นัน้ มองมา
เพื่อไม่ให้เจมส์หมดกาลงั ใจไปเสียก่อน เขาบอกกับอีกฝ่ายเองว่าจะเข้มแขง็
และจะไม่เป็นอะไร ดงั นนั ้ …จะอย่างไรกต็ ้องอดทนต่อไปให้ถงึ ท่สี ดุ

แต่ในตอนนีส้ หี น้าที่เคยซีดกลบั ซบั สีเลือดขนึ ้ จาง ๆ เม่ือเผลอพมึ พา
งมึ งาอยคู่ นเดยี วว่า “ทาไมฉนั ต้องแต่งตวั แบบนดี ้ ้วยเนี่ย”

คนฟังที่อย่ใู กล้ และได้ยินชัดอมยมิ ้ เขามองร่างขาวทีผ่ อมบาง ซง่ึ มี
เพียงผ้ายาวสีขาวคาดเอวแบบหยักรัง้ โดยตลบปลายลอดใต้ขาไปเหน็บไว้
ด้านหลงั คล้ายโจงกระเบนขนาดยอ่ ม ท่รี ัง้ ตวั ผ้ายกสงู เกือบถึงโคนขาออ่ น ยงิ่
ยามลงไปในอา่ งที่มีนา้ เปิดไว้เกอื บคร่ึง ตวั ผ้าสขี าวยิ่งโปร่งบางแนบเนอื ้ มอง
ผา่ น ๆ เรียกได้ว่าเกอื บโป๊ แล้วในสายตาผ้กู องหนมุ่

232

สบื เสนห่ า

“ชดุ แบบนีเ้ ขาเอาไว้ใช้เวลาจะอาบนา้ ว่านหรือทาพิธีที่ต้องใช้นา้ นะ่
ครับ เพ่ือที่ร่างกายจะได้ซมึ ซบั นา้ ชาระล้างพิษได้ถึงทกุ รูขุมขน” เขาว่าพลาง
หวั เราะแบบมเี ลศนยั “กด็ ดู อี อกไม่ใชเ่ หรอครับ ผมวา่ คณุ น่ารักจะตายไป”

“…..บ้าสิ..เห็นฉันไมม่ ีแรงล่ะลามกใหญ่เชยี วนะ” ปวินต์ดดุ ้วยเสียง
แผ่วเบา อายก็ยงั คงอายจนแทบพดู ไมอ่ อก อ้อมแขนของอีกฝ่ายท่ีมกั จะชว่ ย
อุ้มเพราะรู้ดีว่าตัวเขาขยับลาบากนั่นก็อีก มันช่างอ่อนโยนเสียจนเขาแทบ
เคลมิ ้ สมั ผสั ท่ีเหมือนเมื่อครัง้ ยงั เด็กตอนอย่กู บั บดิ าท่ีเขาเคารพรักและชื่นชม
ตลอดมา ทาให้คนถกู อ้มุ อดอมยมิ ้ ไม่ได้

“กาลงั แอบปลมื ้ ซิกแพคของผมอย่หู รือไงครับ” นา้ เสียงกลวั ้ หวั เราะ
ถามต่อ เพราะในตอนนีเ้ จมส์เองก็สวมเพียงกางเกงตัวเดียวเท่านนั ้ สภาพ
เปลือยอกเหมือนนายแบบมืออาชีพแบบนี ้ทาให้ ปวินต์อดไม่ได้ที่จะหวนนกึ
ถึงวันแรกที่ได้เจอกนั และเสน่ห์ของคน ๆ นี…้ ก็ยังมีอย่เู หลอื เฟื อเชน่ เดิม ทงั ้
นบั วนั …ยงั ยิ่งเพมิ่ มากขนึ ้ จนใจเจ้ากรรมของเขาชกั เต้นแรงไมม่ ีหยดุ

เสียงกระเซ้าเย้าแหยย่ งั คงว่าต่อไป “ถ้าชอบจะแอบลบู บ้าง ผมก็ไม่
ว่าอะไรหรอกนะครับ ผมสงวนไว้ให้คณุ คนเดยี วเลยนะเนี่ย”

มือบางทุบแผ่นอกอีกฝ่ ายดังอึก้ คนโดนทุบแกล้งทาเจ็บเสียเต็ม
ประดา “โอ๊ย คณุ นี่นะ…แรงเยอะจริง แบบนผี ้ มจะส้ยู งั ไงไหว”

“จะทาอะไรก็รีบทาเลย อย่ามวั แตน่ อกเรื่องอยู่” ผ้กู องหน่มุ ดกุ ลบั แม้
ใบหน้ายงั แดงเร่ือ

เจมส์ยิม้ น้อย ๆ ก่อนจะเปิดตุ่มนา้ ใกล้ ๆ ที่มีนา้ สีเขียวกล่ินหอม
แปลก ๆ แล้วค่อย ๆ เทนา้ ในนนั ้ ผสมกบั นา้ ท่ีเปิดไว้แล้วในอ่าง

“นา้ อะไรน่ะ” เสยี งคนในอา่ งถามขนึ ้ ทนั ที เจ้ากลน่ิ หอมอ่อน ๆ นนั ้ ทา
ให้ผอ่ นคลายดีอย่หู รอก แตส่ มี นั แปลกจริง ๆ

233

สบื เสน่หา

“เป็นนา้ ท่ีทาจากสมนุ ไพรหลายอยา่ งครับ ผสมกบั นา้ มนต์ ช่วยล้าง
อาถรรพ์ได้ดี…ถงึ มันจะช่วยขับพิษทงั ้ หมดไมไ่ ด้ แต่ผมคิดว่า คงทาให้สบาย
ตวั ขนึ ้ ได้บ้าง”

ร่างผอมเพรียวยืดขาในนา้ แล้วเอนกายพงิ ขอบอ่างอย่างผ่อนคลาย
ดวงตาคู่สวยปรือหลับลงช้า ๆ “อืม มันก็สบายจริง ๆ น่ันแหละ ขอบใจนะ
เจมส์”

นยั น์ตาคนมองกลบั ทอแววเศร้ า “ไม่ต้องขอบคุณผมหรอก เป็นผม
แท้ ๆ ทท่ี าให้คณุ ต้อง…”

มือบอบบางกวกั เรียก ทาให้ชายหนุ่มชะงัก เขาขยับตัวเข้าไปใกล้
ตามที่บอก กอ่ นจะตงั ้ ตวั ติด กถ็ กู ดงึ เบา ๆ คนยงั ไมท่ นั ได้ตงั ้ หลกั ดีนกั เซลงไป
คร่อมร่างของอกี ฝ่ายในอ่างจนเปียกปอน

“คุณเล่นอะไรเนี่ย” เจมส์พึมพาอย่างงุนงงทัง้ ยังเปียกโชก เขา
พยายามจะลกุ ขนึ ้ จากอา่ ง แต่กลบั ถกู มอื ของอีกฝ่าย คล้องลอ็ คคอไว้หลวม ๆ

“มนั ไม่ใช่ความผิดของนายหรอกน่า” ปวินต์ยังคงพดู ต่อไป ไม่ได้ใส่
ใจกบั ทา่ ทางงนุ งงของอกี ฝ่ายนกั

“แตว่ ่ามนั …”
พอขยับจะโต้แย้ง ริมฝีปากบางที่เย็นจากการแชน่ า้ จมุ พิตท่ีปากเขา
เบา ๆ เลน่ เอาคนกาลงั จะเถยี งแขง็ ทอ่ื ไปแล้ว
คนจบู คอ่ ยผละออกกอ่ นพดู ต่อไปด้วยท่าทีท่แี สนจะจริงจงั “อยา่ พดู
เร่ืองนนั ้ อีกนะ เป็นฉนั เองที่บบี ให้นายพดู เป็นฉนั เองที่ตดั สนิ ใจร่วมขบวนการ
กับนาย ถ้าคิดว่าตวั เองผิด ฉันจะผิดมากกว่าอกี หลายเท่า เข้าใจไหม” เสยี ง
สดุ ท้ายเน้นยา้ ดุ ๆ เลน่ เอาเจมสไ์ ด้แต่ยมิ ้ เจ่อื น
“ทราบแล้วครับคณุ ภรรยา สามผี ดิ ไปแล้ว”

234

สืบเสนห่ า

คนด้านลา่ งรีบดนั อีกฝ่ายออกไป ด้วยใบหน้าที่แดงฉาน เม่ือคดิ ได้วา่
เมื่อกีเ้ ผลอทาอะไรลงไป เขาแค่จะให้อีกฝ่ายหยุดโทษตัวเองเสียทีเท่านัน้ …
ไมไ่ ด้คิดจะ…

แต่ดนั เผลอทาไปเสยี แล้วนี่สิ
“ใครภรรยา ใครสามกี นั เอ้า ลกุ ไปได้แล้ว” ผ้กู องหน่มุ โวยวายแก้เขนิ
“คณุ น่ะ ได้ผมแล้วทงิ ้ เชียว” เสยี งออ่ ย ๆ ว่าอย่างน่าสงสาร
“เดย๋ี วใครได้ยนิ กเ็ ข้าใจผดิ หมดกนั พอดี” เสยี งดอุ อ่ ยลงเลก็ น้อย เมอ่ื
เห็นสหี น้าหงอย ๆ นนั ้ กอ่ นจะพูดตอ่ อย่างเสยี ไมไ่ ด้วา่ “กไ็ ด้ ๆ อยากแช่ด้วยก็
แช่ไป ถ้ ามันทาให้ ฉันผ่อนคลายได้ …ก็น่าจะทาให้ นายผ่อนคลายได้
เหมือนกนั ใชไ่ หม”
“คณุ วินต์น่ารักที่สดุ ในโลกเลย” ชายหน่มุ พึมพาอย่างยินดี ก่อนจะ
รวบร่างทอี่ ยดู่ ้านลา่ งขนึ ้ มานง่ั บนตกั ตวั เองในนา้ นนั ้ หน้าตาเฉย
“นายนี่นะ ปากว่ามือถงึ จริง”
“คุณอนุญาตผมแล้วนะครับ” หมอผีหน่มุ แย้งยิม้ ๆ ดวงตาคมมอง
ลาคอขาวของอีกฝ่าย ท่ียังคงห้อยสร้ อยเส้นนนั ้ ซึ่งเขาเป็นคนให้มา…สร้ อย
ของเคน
“คณุ ยงั ใสส่ ร้อยเส้นนอี ้ ยอู่ ีกเหรอครับ” เขาถามขนึ ้ เบา ๆ
มือผอมบางกาสร้ อยเส้นนัน้ ไว้ ก่อนจะตอบว่า “มันเป็นของสิ่ง
เดยี ว…ทฉ่ี นั มี ของลกู ชายฉนั นี่”
ดวงตาของเขาทอแววอ่อนโยนลง ร่างแกร่งกอดปวินต์ไว้ พลาง
พมึ พา
“ขอบคณุ นะครับ เคนคงจะดีใจ…ดใี จมาก ๆ ท่คี ณุ รักเขาขนาดนี”้
“กเ็ ขาเป็นลกู ชายของฉนั ” คนตอบยา้ อีกครัง้ ด้วยนา้ เสยี งหนกั แน่น

235

สบื เสนห่ า

“ถ้างนั ้ …ผมก็เป็นสามีได้แล้วสิเนี่ย ไหน ๆ เราก็…มีลกู คนเดียวกัน
แล้ว” วา่ พลางแอบหอมแก้มอกี ฝ่ายเบา ๆ ร่างบอบบางสะด้งุ ก้มหน้างดุ อย่าง
เขินอาย ทอ่ี ายย่ิงกวา่ คงเพราะตอนแรก เผลอจบู ก่อนเสยี ด้วยซา้

“ฉวยโอกาสอกี แล้วนะนายนี่” ตารวจหนมุ่ บน่ พมึ พา
คนฟังหวั เราะ “ใครกนั แน่ ทฉี่ วยโอกาสจบู ผมกอ่ นเนยี่ ”
“ฉันไม่ได้…อึก…” ร่างบนตักงอตวั ลงอย่างปบุ ปับ มือที่จับขอบอา่ ง
เกร็งแน่นอย่างพยายามจะสะกดกลนั ้ ความเจ็บปวด เจมส์ขยับเข้าหาอย่าง
ร้ อนรน
“คณุ วนิ ต์!”
“ไม…่ ฉนั ยงั ทน…ยังทนได้!” เสยี งลอดไรฟันออกมาทาให้คนฟังร้ อน
รนนกั เขาไม่รู้จะช่วยยงั ไง ให้ดกี ว่านอี ้ กี แล้ว
แววตาทสี่ านกึ ผดิ ยงั คงฉายชดั “ผมขอ…โทษ”
“ไม่ต้องขอโทษ!…กอดฉันไว้…ได้โปรดเถอะ กอด…ฉนั ไว้แน่น ๆ”
ปวินต์ขดั ขนึ ้ ด้วยแววตาที่เว้าวอน
เจมส์กอดร่างท่สี นั่ ระริกไว้แนบแน่นกว่าเดมิ “ครับ…ผมรักคณุ นะ…
ผมรักคณุ ” เสยี งกระซิบของเขาซา้ แล้วซา้ อีก ราวต้องการให้มันช่วยชะล้าง
ความเจ็บปวดของอกี ฝ่ายนนั ้ ออกไป
“ฉันก็…” ปวินต์พยายามพูด แต่กลบั ไอออกมาแทนท่ี มือที่ปิดปาก
เร่ิมเลอะไปด้วยเลอื ด… ท่าทางสดุ ทรมานนัน้ ทาให้เจมส์มองมาอย่างปวด
หวั ใจ ฟ้าชา่ งไมย่ ตุ ธิ รรมเลย ทงั ้ ๆ ทปี่ วินต์…เป็นคนดมี ากแท้ ๆ …ถ้าเขาเจ็บ
แทนได้คงดี
“อกึ …รัก…” พดู ได้แคน่ นั ้ …ร่างบอบบางกห็ มดสติไป
“คุณวินต์!” ชายหน่มุ ร้ องเรียกอย่างตกใจ เขายังคงกอดคนสลบไว้

236

สบื เสนห่ า

แนบอก
ทกุ อย่างมันบบี จนเขารอต่อไปไม่ได้แล้ว…เขาพยายามมามากแล้ว

แตไ่ ม่มีอะไรที่จะหยดุ ฤทธิ์ยานนั่ ได้เลย…ทางทเี่ หลอื อยคู่ งมีเพยี ง…
“พ่อฮะ…” เสยี งเรียกแผว่ เบาดงั มาจากสร้อยเส้นนนั ้ เจมส์ช้อนร่างที่

ไม่ได้สตขิ นึ ้ มาจากนา้ เขาจ้องมองสร้อยที่ยงั คงคล้องคอขาวนนั ้ อยา่ งดใี จ
“เคน…นน่ั เคนใชม่ ยั ้ ”
“ใช่ฮะ…ผมมเี ร่ืองจะบอกพอ่ …เร่ืองสาคญั มาก ฟังดี ๆ นะฮะ”
ชายหนมุ่ พยกั หน้ารับ กอ่ นฟังอยา่ งตงั ้ ใจ พอฟังทกุ อย่างจนจบ เจมส์

ก็องึ ้ ไป แต่นา้ เสียงของเด็กน้อย ยงั คงเร่งเร้ า “พ่อต้องเลอื กแล้วนะฮะ…เชื่อ
ผม…ผมจะไมเ่ ป็นอะไร พวกเราจะต้องไมเ่ ป็นอะไร…ทามนั เถอะฮะ”

มือทส่ี นั่ น้อย ๆ ของเขาจบั อย่ทู ีส่ ร้อยนนั ้ กอบกาไว้แนบแน่น
“พ่อเข้าใจแล้ว เคน…พอ่ รักลกู นะ…รักมากทสี่ ดุ ”
“ผมก็รักพ่อ…ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึน้ …อย่าโทษตัวเอง พ่อทาดีท่ีสดุ
แล้ว และผมเองกย็ อมรับผลของมนั ”
“ขอบใจนะเคน…และก็ขอโทษ…สาหรับทุกสิ่งทุกอย่าง” แววตา
แขง็ แกร่งอ่อนลงอย่างเสยี ใจเป็นท่ีสดุ ถ้าเขาไม่ประมาทในครัง้ นนั ้ เด็กคนนีก้ ็
ไมต่ ้องเผชญิ เร่ืองเลวร้ายพวกนแี ้ ล้ว
“ไม่หรอกฮะ…ผมน่ะ ดใี จนะ ทไี่ ด้เป็นลกู พ่อ…กบั พอ่ วินต์” เสยี งนนั ้
แผ่วลงและจางหายไป
เวลาเหลอื อีกไมม่ าก ถงึ เวลาแล้วท่เี ขาจะต้องตดั สนิ ใจ
เพื่อปวนิ ต์…เพือ่ เคน…และเพือ่ ทกุ คน
เจมส์มองคนในอ้อมแขนอย่างตดั สนิ ใจได้ในท่ีสดุ
ร่างที่หลบั ใหลบนเตียงมีสีหน้าซีดเผือดไร้ สีเลือดจนคนมองทัง้ สาม

237

สืบเสนห่ า

ได้แต่มองหน้ากนั อยา่ งวิตก ปรางทพิ ย์ทอี่ ดรนทนไม่ได้ เริ่มก่อนอย่างร้อนใจ
“พวกพี่ ๆ จะปลอ่ ยให้พว่ี นิ ต์เป็นแบบนไี ้ ม่ได้นะคะ ปรางกลวั …กลวั

พ่ีวินต์จะตาย” ดวงตากลมโตเร่ิมมีนา้ ตารืน้ ขนึ ้ มาอย่างช่วยไม่ได้ “ถึงพ่ีวินต์
จะไม่ยอม แต่ว่าคงไม่มีแรงห้ามเราหรอกค่ะ พี่เจมส์คะ…พวกมนั อยากได้
อะไร กใ็ ห้มนั ไปเถอะ ขอแคใ่ ห้พี่วนิ ต์รอดกพ็ อ”

เจมส์สา่ ยหน้าเบา ๆ พลางตอบด้วยนา้ เสยี งอนั หนกั แน่นว่า “พ่ีจะไม่
ผดิ สญั ญากบั คณุ วินต์”

“พเ่ี จมส์!”
เจมส์มองทงั ้ สองคนพลางตอบว่า “คณุ วินต์พดู ถกู ถงึ พวกมนั ได้ของ
มนั ก็จะไม่ปลอ่ ยพวกเราอย่ดู ี เราไม่มีหลกั ประกนั อะไรมากไปกว่านีแ้ ล้วด้วย
วา่ พวกมนั จะชว่ ยแก้พิษยาสงั่ ให้”
“แล้วพจี่ ะปลอ่ ยให้พวี่ นิ ต์ตายเหรอคะ ปรางมองพ่ผี ดิ ไปจริง ๆ!”
เด็กสาวว่าพลางวิ่งออกไปจากห้องทัง้ นา้ ตา เจมส์ถอนใจยาวก่อน
มองธนทั “นายไม่ตามน้องปรางไปหรือไง”
ธนัทมองผ้เู ป็นเพื่อนแล้วส่ายหน้า “ฉันรู้น่ะสิ ว่านายจะไม่ปลอ่ ยให้
เป็นแบบนีต้ ่อไปแน่ ๆ แววตาของนายมันบอกได้ว่า นายได้ตัดสินใจอะไร
บางอย่างไปแล้วด้วย บอกฉันมาซะดี ๆ นะ ถงึ ขนั ้ นีแ้ ล้ว นายจะมาแยกวงไป
เสยี่ งคนเดยี วไมไ่ ด้หรอกนะ”
“เร่ืองทงั ้ หมดนีเ้ ป็นปัญหาของฉันมาตัง้ แต่แรกแล้ว ฉนั จะต้องเป็นผู้
จบมนั ” เจมส์พดู ขนึ ้ ด้วยนา้ เสยี งอนั แนว่ แน่
“นายคิดจะทาอะไรกนั ” ธนทั ถามต่ออย่างร้อนรน
“ฉนั ทาลายพิษจากคุณไสยไม่ได้…แต่ฉนั …ยงั สามารถผลกั ดันมัน
กลบั ไปยงั ผ้ใู ช้ได้!”

238

สืบเสน่หา

ธนทั ขยับเข้าไปใกล้อย่างตื่นเต้น “จริงเหรอ นายทามนั ได้จริง ๆ งนั ้
เหรอ ไอ้บ้า แล้วมวั อมพะนาทาไมอย่ไู ด้ ก็รีบ ๆ ย้อนคนื สนองเจ้าหมอผีนนั่ ซะ
เลยสิ มนั อยากเลน่ คณุ ไสยนกั ให้มนั เจอดีกบั ตวั ซะกห็ มดเรื่อง”

“ฉนั พงึ่ รู้เมือ่ กี…้ เคนบอกกบั ฉนั ผ่านทางสร้อยทฉี่ นั ให้คณุ วินต์ไว้”
พอพดู ถึงเคน คนฟังพ่ึงจะนึกได้ “จริงสิ…ถ้านายจ่โู จมเจ้าหมอผีนนั ้
เคนจะต้องรับเคราะห์แทน…หรือว่านายคดิ จะ…”
เจมส์น่ิงไปโดยไม่ตอบโต้ ท่าทางของเขาน่ิงกว่าทกุ ทีจนธนทั เริ่มนกึ
กลวั “นายกาลงั คดิ จะฆ่าเคนหรือไง!”
“สร้ อยคอเส้นนนั ้ …เป็นอีกท่ีท่ีเคนสงิ สถิตได้ เขาตัดการเช่ือมตอ่ กบั
ต๊กุ ตากมุ ารทองของฉนั ไปแล้ว แต่จงใจเหลอื สายใยเช่ือมต่อไว้ทางนี ้ ในตอน
ทเ่ี ขาได้พบกบั คณุ วินต์”
“หมายความวา่ …เพราะเคนรู้วา่ มีทางนที ้ างเดยี วทจี่ ะช่วยได้ เดก็ คน
นนั ้ ถงึ ได้ยอมทาสญั ญากบั เจ้าหมอผีนนั่ งนั ้ รึ”
คนถกู ถามกามือแนน่ กอ่ นจะตอบเสยี งแผว่ “ใช่ เพราะเดก็ คนนนั ้ รู้ดี
การย้อนคณุ ไสยคนื ผ้ทู า เป็นเร่ืองที่มีมานานแล้ว แต่การลงมือนนั ้ ไมใ่ ช่ง่าย ๆ
คนที่ทาพธิ ีย้อนคณุ ไสยนอกจากจะต้องมีอานาจเหนอื กว่าอกี ฝ่ายมากแล้ว…
ทางเช่ือมต่อก็เป็นส่ิงที่สาคัญ ยิ่งมีหนทางนาไปส่คู นทาของได้มากเท่าไหร่
การทาพธิ ีย้อนศรกลบั ไป ยิ่งได้ผลมากขนึ ้ เท่านนั ้ …แตว่ ่า…”
ชายหนมุ่ หยดุ ไปเลก็ น้อย กอ่ นพดู ต่อด้วยนา้ เสยี งทพี่ ยายามขม่ ไว้ให้
ราบเรียบ “เคนท่ีเป็นทางผา่ นจะได้รับผลกระทบมากที่สดุ …วิญญาณของเด็ก
คนนนั ้ …บางทีอาจจะ…”
“แบบนเี ้ทา่ กบั นายฆา่ เด็กคนนนั ้ นะ นายจะทาได้เหรอ”
เจมส์สา่ ยหน้าเบา ๆ คาถามนนั ้ ทาร้ายจติ ใจเขานกั ความผกู พนั ของ

239

สืบเสนห่ า

เขากบั เคน ไม่ใช่น้อย ๆ เลย เด็กคนนนั ้ เป็นทกุ สง่ิ ทกุ อย่างของเขาเช่นกนั แต่
ทงั ้ หมดนี ้ กเ็ ป็นความต้องการของเคนด้วย การทีต่ ้องอยกู่ บั เจ้าหมอผีนัน่ มนั
ก็ไม่ต่างจากการตกนรก หนทางที่จะช่วยเหลือก็ยิ่งเลือนราง ถ้าเขาไม่ทา
ในตอนนี ้เคนก็จะต้องอยกู่ บั เจ้าหมอผนี นั่ …ตลอดไป

“ฉันเชื่อมัน่ ในเคน…เหมือนท่ีเคน…เชื่อม่ันในตวั ฉนั ทางนีเ้ ป็นทาง
เดียวท่พี วกเราจะเอาคืนได้ ถ้าสามารถผลกั ดนั ส่ิงชว่ั ร้ายกลบั คนื สนองผ้ใู ช้ได้
ทงั ้ หมด ในยามท่ีเจ้าหมอผีนัน่ อ่อนแรงลง ตอนนนั ้ …ฉนั อาจจะสามารถตัด
การเช่ือมต่อของสญั ญาได้ เหมือนท่ีพ่อ…เคยทาในอดีต เพ่ือให้เคนกลบั มา
เป็นอสิ ระอกี ครัง้ ”

“แต่ว่านนั่ …มนั ต้องจ่ายคา่ ตอบแทนไมใ่ ช่รึไง” ธนทั ย้อนถาม เขายัง
จาได้ดี ว่าพอ่ ของเจมส์นนั ้ อายสุ นั ้ เพราะเหตใุ ด

แววตาจริงจงั มองมา นา้ เสยี งตอบกลบั ราบเรียบ หากมนั่ คงนกั
“ใช่ ฉนั จะจ่ายค่าตอบแทนนน่ั …ครัง้ นไี ้ มเ่ หมือนครัง้ นนั ้ อานาจของ
เจ้าหมอผีนนั่ มมี ากพอดู สง่ิ ท่ฉี นั ทาได้กค็ ือทมุ่ สดุ ชีวิตเทา่ นนั ้ !”
“นัท…ห้ ามบอกเรื่องนีก้ ับคุณวินต์…ห้ ามบอกน้ องปราง…ฉัน
ตดั สนิ ใจแล้ว”
เขาวา่ พลางมองร่างท่หี ลบั ใหลบนเตยี ง มอื ของเขาลบู ใบหน้าซีดขาว
นนั ้ อยา่ งทะนถุ นอม “อยา่ งน้อย…ฉนั ก็ไมไ่ ด้ผิดสญั ญากับคณุ วนิ ต์…ไม่ว่าจะ
เรื่องการมอบของนน่ั …หรือการปกปอ้ งเขาไว้ให้ได้!”
ธนทั องึ ้ ไปแล้ว เขาไม่คิดว่าการตัดสินใจของผ้เู ป็นเพื่อนจะเด็ดขาด
จนนา่ กลวั ขนาดนี ้
“แต่ว่า…แล้วนายจะทายังไงกบั เฮโรอีนทงั ้ หมดนั่นละ่ คนทาผิดก็ยัง
ไมไ่ ด้ชดใช้เลยนะ” เขาพยายามแย้ง

240

สบื เสน่หา

“ทุกคนมีกรรมเป็นของตัวเอง ไสยดาไม่เคยทาให้ใครได้ดี…ในเมื่อ
ฉันตดั สินใจที่จะใช้มันแล้ว ผลตอบแทนของมนั ฉนั ย่อมยินดียอมรับมัน แต่
ฉนั ก็เชื่อว่า…พวกท่ีทากรรมชวั่ ไว้ ไม่จาเป็นต้องไปทาอะไร มันก็ต้องพบจุด
จบท่ีเลวร้ายในทสี่ ดุ ”

เจมส์มองมาอยา่ งต้องการจะฝากฝัง “ถ้าฉนั เป็นอะไรไป หรืออานาจ
ท่ีควบคมุ การซ่อนของนนั ้ อ่อนลง ของนนั ้ จะปรากฏขนึ ้ เอง ครัง้ ก่อนตอนฉัน
ออ่ นแอลง มตี าเจ้าท่กี บั เคนชว่ ยไว้ อานาจมนตราจงึ ไมถ่ งึ กบั สลายไปจนของ
ปรากฏขนึ ้ แต่ในตอนนี…้ ตาเจ้าที่ก็ไม่เหลอื แรงพอจะช่วยได้แล้ว เคนเองก็ไม่
อยู่…ดงั นนั ้ เป็นไปได้มากว่าของนนั ้ จะไม่สามารถซ่อนไว้ต่อไปได้อกี ถึงตอน
นนั ้ …ฝากของนน่ั ให้คณุ วนิ ต์ เขาย่อมรู้ว่าจะจดั การมนั ยงั ไง”

“ช่วงเวลาท่ีฉันทาพิธี ฉันจะไม่สามารถค้มุ กันใครได้เลย ฝากดูแล
น้องปรางกบั คณุ วินต์ด้วย ฉนั ขอร้องนายเท่านี ้ อย่าให้ทงั ้ สองคนนนั ้ เป็นอะไร
เดด็ ขาด ฉนั เช่ือมนั่ ในตวั นายนะ”

ธนทั มองเพอื่ นสนิทน่ิงนาน เขารู้ดีว่าเจมสต์ ัดสินใจแน่วแน่แล้ว และ
ไมม่ ีอะไรทจ่ี ะเปลยี่ นแปลงมนั ได้

“ฉนั เข้าใจแล้ว…เจมส์…ฉนั ภมู ใิ จนะ ทีไ่ ด้เป็นเพ่อื นกับนาย และฉนั
จะทาตามที่นายต้องการให้เอง ไมต่ ้องห่วงนะ”

ชายหนุ่มมองธนัทด้วยความซาบซึง้ ใจ เขาพึมพาขึน้ ว่า “ขอบใจ
นะนทั นายกเ็ ป็นเพอ่ื นที่ฉนั ภมู ใิ จมากเชน่ กนั ”

241

สืบเสน่หา

ปวินต์ทยี่ งั คงได้สตเิ ป็นช่วง ๆ ถกู อ้มุ มานอนที่ห้องพระ ธนทั ปผู ้ารอง
เป็นท่ีนอนเตรียมไว้แล้ว ในตอนท่ีเจมส์ค่อย ๆ วางร่างนนั ้ ลง มือผอมบางยงั
ยึดจับมือแกร่งไว้ไม่ยอมปลอ่ ย เสียงแผ่วเบาแทบขาดหายถามขนึ ้ ด้วยเห็น
ชายหนมุ่ ในชดุ หมอผีเตม็ ยศอกี ครัง้ ในสภาพท่พี ร้อมเตรียมใจเพ่ือทาอะไรสกั
อยา่ ง

แววตาแนว่ แนก่ วา่ ที่เคย ทาให้คนมองมาเริ่มหวนั่ ไหว เจมสก์ าลงั คิด
จะทาอะไรทีเ่ สย่ี งอนั ตรายเพื่อเขาแน่ ๆ

“เจมส์…นายกาลงั จะทาอะไรนะ่ ”
เจมส์มองร่างทน่ี อนอย่พู ลางยิม้ ให้ เขาตอบว่า “ผมจะลองทาพิธีอกี
ครัง้ เพื่อช่วยคุณ” มือนัน้ เสยผมนุ่มของอีกฝ่ ายเบา ๆ จัดให้เข้าท่ีอย่าง
ออ่ นโยน “ไม่ต้องกลวั นะครับ”
“พธิ ีอะไรกนั ”
“มนั เป็นหนง่ึ ในวธิ ีที่ผมพอจะหาได้นะ่ ครับ อะไรท่ีทาให้ยงั มีหวงั เรา
ก็ควรลองใชไ่ หมละ่ ครับ” คนถกู ถามตอบเลยี่ ง
“มนั ก็ใช่…แต่ฉนั ไม่ต้องการให้นายฝืนนะ”
“ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมจะไม่ผิดสญั ญากับคุณแน่ ๆ ดงั นนั ้ …ให้

242

สืบเสน่หา

ผมได้ลองเถอะครับ” มือนัน้ บีบเบา ๆ อย่างคล้ายให้กาลงั ใจ ทัง้ อีกฝ่ าย…
และกบั ตวั เอง

“ผมจะไมแ่ พ้…และจะต้องช่วยคณุ ให้ได้”
เสยี งไอแผ่วเบาอย่างพยายามข่มกลนั ้ ไว้ไม่ให้แสดงออกมา ทาให้
ชายหน่มุ ชะงกั เขาหยิบผ้าชบุ นา้ มาซับเช็ดให้ รอยเปื อ้ นสแี ดงมากขนึ ้ ทกุ ทีชี ้
ชัดว่าไม่เหลอื เวลาอีกแล้ว ก่อนท่ีร่างกายของปวินต์จะไม่สามารถฟื ้นคืนได้
ตลอดกาล…ก่อนทมี่ นั จะสายเกินไป
มือทส่ี น่ั น้อย ๆ พยายามกมุ มอื ชายหน่มุ ไว้ไม่ยอมปลอ่ ย แม้เสยี งพดู
จะแผ่วเต็มที “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขนึ ้ …ตราบใดทีน่ ายยังคงรักษาสญั ญา…ฉนั
จะอยกู่ บั นาย…ถงึ จะต้องตายไปแล้วเป็นวิญญาณ…ฉนั ก็จะยงั อย่กู บั นาย”
“คณุ ต้องไมต่ ายครับ ผมจะไม่ยอมให้คณุ ตายเด็ดขาด” เจมสต์ ดั บท
ไม่ยอมให้อีกฝ่ายพดู เร่ืองน่ากลวั มากไปกวา่ นี ้
“นายกต็ ้อง…ไมต่ ายด้วยนะ” อีกฝ่ายพยายามบอก ชายหน่มุ มองมา
ด้วยแววตาที่ออ่ นโยน
“ครับ…ผมจะพยายาม…หลบั ตาลงแล้วทาตามท่ีผมบอก ผมจะไม่
ทงิ ้ คณุ แน่นอน ไม่ว่าจะตอนนหี ้ รือตอนไหน…เชื่อมน่ั ในตวั ผมนะครับ”
“ฉนั เชอ่ื นาย…มาตลอดอยแู่ ล้ว” ร่างผอมบางหลบั ตาลงอยา่ งวา่ งา่ ย
“ขอบคุณครับ ที่เช่ือผม” ดวงตาห่วงหามองมาอย่างอาลยั อาวรณ์
เขาจะไม่ลงั เลอีกแล้ว
มแี ตต่ ้องทา…และต้องทาให้สาเร็จด้วย!
สายสญิ จน์เส้นยาววางขดวนรอบร่างที่นอนอย่หู ลายชนั ้ โดยปลาย
ข้างหน่งึ ผูกไว้กับสร้ อยที่ยังคงคล้องคอปวินต์อยู่ สว่ นอีกด้าน อย่ใู นมือของ
เจมส์ท่ีทรุดตวั ลงน่งั ด้านข้างหนั หน้าเข้าหาโต๊ะหม่บู ูชาพระ ซงึ่ เป็นที่ประจา

243

สืบเสน่หา

ยามเขาลงมอื ทาพธิ ี
มอื ของเขาแตะเบา ๆ ทีม่ อื ของผ้กู องหน่มุ ซง่ึ รวบไว้ทสี่ ว่ นอก และจบั

สร้ อยเส้นนนั ้ พร้ อมสายสิญจน์ไว้ พลางพูดขนึ ้ ว่า “เดี๋ยวผมจะเร่ิมพิธีแล้วนะ
ครับ…คณุ อาจจะต้องทรมานมากหน่อย แต่ขอให้พยายามตงั ้ จิตให้เป็นสมาธิ
แล้วสวดมนต์ นึกถงึ คณุ พระศรีรัตนตรัยไว้ จะสวดอะไรก็ได้ที่ทาให้คณุ รู้สกึ ดี
ความดี…จะเป็นเกราะปอ้ งกนั ท่ีแข็งแกร่งท่ีสดุ และจะเสริมพลงั ให้ผมในการ
ช่วยผลกั ดนั สง่ิ ชว่ั ร้ายกลบั ไป”

“ผมจะอย่ขู ้าง ๆ คุณ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขนึ ้ ห้ามลมื ตา คณุ จะต้ องมี
สมาธิ เพื่อไมใ่ ห้ของพวกนนั ้ ย้อนกลบั มายงั ตวั คุณอีก เราจะต้องผ่านวิกฤตนี ้
ไปให้ได้”

มือของเขาบีบมือบอบบางให้กาลังใจอีกครัง้ “เราจะต้องไม่เป็น
อะไร…แล้วผมจะพาคณุ ไปเดทนะครับ มอี ีกตงั ้ หลายท่ี…ทผี่ มอยากพาคณุ ไป
เจ้าเคนคงจะงอแงแน่ถ้าเราไม่พาไปด้วย ถ้าเราจะเดทด้วยกนั สามคน คณุ คง
ไม่ว่าอะไรใชม่ ยั ้ ครับ”

“ถ้าไม่เอาเคนไปด้วยสิ ฉนั ไม่ไปกับนายแน่ ย่ิงชอบฉวยโอกาสอยู่”
ตารวจหน่มุ ตอบกลบั ทาให้อกี ฝ่ายอมยมิ ้

ปวินต์จับมือชายหน่มุ ไว้ แม้จะยังหลบั ตา “สญั ญานะ ว่านายจะไม่
เป็นอะไร พวกเราจะต้องไปด้วยกนั ทงั ้ สามคน”

“ครับ” เจมส์ตอบรับด้วยนา้ เสยี งอันมน่ั คง กาลงั ใจ…เป็นสง่ิ เดียวท่ี
เขาต้องการในขณะนี ้และปวินต์ก็มกั จะให้ในสงิ่ ทเ่ี ขาต้องการได้เสมอ

“ทาสมาธิให้ดีนะครับ อย่าลืมว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขนึ ้ คณุ จะต้องมี
สมาธิ อย่าวอกแวก…ถ้าทาอะไรไมไ่ ด้ แผ่เมตตาก็ยังดี กับทุกคนที่คณุ อยาก
อโหสใิ ห้ด้วย”

244

สบื เสน่หา

ใบหน้าซีดขาวนนั ้ พยักหน้ารับ แล้วนอนอยา่ งสงบมีสมาธิอย่างที่อีก
ฝ่ายบอกอยา่ งวา่ ง่าย เจมส์หยิบมดี อาคมมาจรดเหนอื ศรี ษะ เขาพนมมอื และ
เร่ิมสวดมนต์ กระแสเสยี งท้มุ น่มุ หนักแน่นดงั กังวานไปท่ัวบริเวณ บคุ ลกิ ของ
เขาในยามนี ้ เป็นผู้เรืองอาคมเต็มตัวเสียจนคนมองด้านข้างอยู่เงียบ ๆ
อย่างธนทั กบั ปรางทพิ ย์ยงั อดไมไ่ ด้ทจ่ี ะขนลกุ ซดู่ ้วยความยาเกรง

ในตอนนีท้ ุกคนรวมตัวกันอย่ใู นห้องพระ เด็กสาวยงั งอนเล็กน้อยใน
ตอนแรก ท่ีคิดว่าเจมส์จะไม่ยอมช่วยพีช่ ายตน แต่พอเจมส์บอกจะทาพิธีอกี
ครัง้ เธอก็ค่อยรู้สกึ ดขี นึ ้ มาบ้าง จะมที างไหนทช่ี ว่ ยปวินต์ได้ เธอกย็ นิ ดที จี่ ะให้
เจมสล์ องทา

แต่พิธีครัง้ นีไ้ ม่เหมือนพิธีที่เจมส์เคยทาก่อน ๆ หน้านี ้ บรรยากาศ
รอบตัวชายหนุ่มบ่งบอกได้ชัด จริงจัง…หนักแน่น…และไม่หว่ันไหว เป็น
สญั ญาณท่รี ู้สกึ ได้ว่าคนทาก็พร้อมยอมเสย่ี งชวี ิต

แม้เด็กสาวจะพยายามถามธนัทที่คล้ายจะรู้อะไรมากกว่า แต่ชาย
หนมุ่ ก็บอกแต่เพียงวา่ เจมส์จะพยายามทาดีทีส่ ดุ เพ่อื ช่วยพชี่ ายเธอ

“ปรางจะอยเู่ ป็นเพ่อื นพ่ี ๆ ค่ะ ถงึ จะชว่ ยอะไรไมไ่ ด้มากนกั แต่ขออยู่
ด้วยเถอะนะคะ” เธอบอกกบั ธนทั เช่นนี ้และในท่ีสดุ เจมส์กย็ ินยอมให้เธอร่วม
พิธีด้วย เด็กสาวเป็นหนึ่งในสายใยสมั พนั ธ์ของปวินต์ และหากมีอะไรที่ไม่
คาดคิด ปรางทิพย์…อาจจะสามารถช่วยดึงปวินต์…ท่ีแทบจะก้าวเท้ า
คร่ึงหนงึ่ ลงสดู่ ินแดนแห่งความตาย ให้กลบั คืนมาก็เป็นได้

ร่างบอบบางพนมมืออย่างตงั ้ ใจ เธอไม่มที างเลอื กอกี แล้ว นอกจาก
เช่อื มน่ั ในคนผ้นู ี ้

ปวนิ ต์จะต้องปลอดภยั คนดี ๆ อย่างพี่ของเธอ ไม่มวี นั พา่ ยแพ้แก่ส่งิ
ชว่ั ร้ายอย่างแนน่ อน

245

สืบเสนห่ า

บ้านหมอคงเงยี บเชยี บกว่าทกุ วนั วนั นเี ้ป็นวนั ท่สี ามแล้ว เป็นวนั ตาม
สญั ญา หากหมดวนั ไม่ได้รับการติดต่อมาจากเจมส์ เขาจะลงมือสง่ั สอนให้
ชายหน่มุ ได้รู้ วา่ ผลของการดอื ้ รัน้ จะเป็นเชน่ ไร แต่หมอคงเองกร็ ู้…วา่ คนอย่าง
เจมส์ ไม่มีวนั ปล่อยให้ปวินต์ตายแน่ ๆ ดังนนั ้ ในวนั นี ้คงได้เห็นการดิน้ รนอยู่
บ้าง เน่ืองจากด้วยศกั ด์ิศรีของหมอผีด้วยกันแล้ว เขาแน่ใจว่าเจมส์คงจะไม่
ยอมแพ้งา่ ย ๆ อย่แู ล้ว

ต้องทาให้มนั รู้ซงึ ้ ว่าความทรมานท่ีแท้จริงเป็นอย่างไร หมอคงคิด
เขากาลังเตรียมทาพิธีเพ่ือตอกยา้ เวทย์ท่ีร่ายไว้ ยาสั่งท่ีร่างกายเหยื่อได้
รับประทานเข้าไป บวกกบั การร่ายคาถานี ้ จะย่ิงทาให้เจ็บปวดทรมานมาก
เป็นทวคี ณู

แตเ่ ขาจะไม่ให้ตายไวนกั หรอก จนกว่าจะได้เห็นเจ้าหมอผีมือใหมน่ น่ั
มาคกุ เข่ากราบกรานขอร้อง

เขาจะจัดการพวกนัน้ ให้สาสมกับที่พวกมันกล้ามาแหยมกบั หมอ
คง!

“เตรียมตวั ทาพิธีอย่เู หรอครับ” ร่างสงู ท่ียืนพิงกรอบประตหู ้องพระ
สอบถาม

“ใช่…วันนีเ้ ป็นวนั ที่สามแล้ว มันแน่มาก…ที่ทนมาได้จนถึงวันนี ้แต่
ไมเ่ กินวนั นแี ้ หละ…ผมจะให้มนั ได้ลมิ ้ รสความทรมานทีแ่ ท้จริง!

คาพดู ชวนพรั่นพรึงนนั ้ ทาให้คนฟังเริ่มหนาวเยือก ดวงตาท่ีมองมา
ของหมอคงดนู ่ากลวั กว่าที่เคย เมื่อพูดขนึ ้ ว่า “วนั นีค้ งจะมีเร่ืองย่งุ ๆ เกิดขนึ ้
บ้าง คิดว่าคงไม่เหลอื บ่ากว่าแรงผมหรอก แต่เพื่อความไม่ประมาท ผมถึงได้
เรียกคณุ มา”

“คิดว่าเจ้าพวกนัน้ จะมีปัญญาดิน้ รนเฮือกสดุ ท้ายได้งัน้ เหรอครับ”

246

สืบเสนห่ า

สารวตั รธนดลถามขนึ ้ ลอย ๆ
“มนั ก็ไม่แน่หรอก อีกอย่างที่สาคัญคือ ผมไม่อาจละออกจากวงพิธี

ในห้องนไี ้ ด้ แตว่ นั นีถ้ ้าผมเลน่ งานเจ้าหมอผีนน่ั ได้หนกั ๆ จงั ๆ สกั ที อาจจะมี
โอกาสทฤ่ี ทธ์ิอาคมบงั ของสาคญั ไว้ของมันเสอื่ มลงได้ ซงึ่ ในตอนนนั ้ ผมอยาก
ให้คณุ ไปจดั การชิงของนนั่ มา”

“คณุ หมายความว่า ของน่ันจะปรากฏขนึ ้ ให้พวกเราเอาไปได้ง่าย ๆ
งนั ้ เหรอครับ”

คนพดู จ้องมองมาก่อนพดู ตอ่ ไปว่า “มนั เป็นไปได้สงู ทเี ดียว และผมก็
ไม่ไว้ใจให้ใครไปเอาของนน่ั …นอกจากคณุ สารวตั รธนดล”

ชายหน่มุ พยกั หน้ารับ “ผมเข้าใจ ก็พวกเราร่วมหัวจมท้ายกนั แล้วนี่
นะ ถ้าอย่างนนั ้ ผมจะอย่ดู ูคณุ ทาพธิ ีท่ีน่กี ็แล้วกนั และถ้าจงั หวะนนั ้ มาถงึ จริง
กบ็ อกกบั ผม แล้วทเี่ หลอื …” คนพดู เริ่มมีรอยยิม้ “ผมจะจดั การเอง” วา่ พลาง
ชกั ปืนขนึ ้ โชว์ด้วยแววตากระหายเลอื ด

“คุณเป็นตารวจไม่ใช่รึ” หมอคงย้อนเข้าให้ ดวงตาคมมองมาราว
มองลกึ เข้าไปในใจ

สารวัตรธนดลอมยิม้ เขาตอบกลบั โดยไม่สะทกสะท้าน “ใช่สิครับ
ผมน่ะ เป็นตารวจเต็มตัว…เร่ืองง่าย ๆ อย่างเช่นการเป็นพยาน ว่าผู้กอง
ปวินต์ส้กู ับคนร้ ายจนถึงแก่ความตายไปทงั ้ คู่…ด้วยปืนกระบอกนี ้มันเป็นไป
ได้ไม่ใช่หรือครับ…โดยเฉพาะถ้าปืนนี ้ เป็นปืนที่ผมเอามาจากบ้านของ
ปวินต์…และยงั เป็นปืนทีเ่ ขาใช้ในการปฏบิ ตั ิงานเสมออกี ด้วย!”

“หึ ๆ ๆ ผมละ่ ยอมแพ้คณุ จริง ๆ สาหรับเร่ืองการปา้ ยสคี นอ่นื แล้วเอา
ผลประโยชน์เข้าตวั เนีย่ ”

คนฟังก้มหวั น้อย ๆ กอ่ นจะพดู วา่ “ผมจะถือว่าเป็นคาชมกแ็ ล้วกนั ”

247

สบื เสน่หา

“คุณจะจดั การกบั ตารวจน่ันยงั ไงก็ตามใจ มนั คงไม่ได้อยใู่ นสภาพที่
ต่อส้ไู ด้อย่แู ล้ว…แต่เจ้าหมอผีนนั่ เป็นของผม อย่าพึง่ รีบฆ่ามัน ปลอ่ ยให้มัน
ทรมานจนอยากจะตายสกั หลาย ๆ ครัง้ ด้วยฝีมือผมเสยี กอ่ น หลงั จากนนั ้ คณุ
จะระเบดิ สมองมนั ปิดฉาก ผมกไ็ มว่ ่าอะไรหรอก!”

เสยี งสวดมนต์ดงั ต่อเนื่องยาวนาน ร่างกายทเ่ี จบ็ แปลบเป็นพกั ๆ เร่ิม
มีเหงื่อโซมกาย ริมฝีปากบางขบกันแน่น ใบหน้าซีดขาว ยังคงซีดลงไปอีก
แต่ปวินต์ก็พยายามนอนน่ิง ๆ ไม่แสดงอาการทรมานนนั ้ ออกไป

ร่างท่ีนั่งด้านข้างยังคงอย่ใู นท่าเดิมนานนับชว่ั โมง แม้เสยี งร้ องด้วย
ความเจ็บปวดจากปวินต์จะเร่ิมดงั ขนึ ้

กลบั เป็นปรางทพิ ย์ท่ีกระวนกระวายกว่า เธอผวาจะเข้าไปช่วยพช่ี าย
อย่หู ลายครัง้ แต่ธนทั ท่ีนงั่ ด้านข้างรัง้ ตวั ไว้พร้อมกบั สา่ ยหน้า เดก็ สาวมองชาย
หนมุ่ ด้วยแววตาอนั แสนทรมานใจ แตส่ ดุ ท้ายก็ยอมกลบั มานง่ั นิ่งตามเดมิ

ร่างบนท่ีนอนนนั ้ ดิน้ รนอีกครัง้ อย่างสดุ ฝืน อาการปวดท้องเพ่ิมมาก
ขนึ ้ เรื่อย ๆ ราวถกู ของมคี มขดู กรีดภายในซา้ แล้วซา้ อกี เสยี งไอรุนแรงถม่ี ีเลอื ด
ปะปน ย่ิงทาให้คนมองปวดใจนกั หากเจมส์ยงั คงสวดต่อไป มือของเขากา
สายสญิ จน์แน่น พยายามตงั ้ สติกบั การสวดโดยไม่วอกแวก แม้ห่วงแสนห่วง
คนเบือ้ งหน้า แต่ชายหนุ่มรู้ดี ว่าเขาจะต้องมีสติที่หนักแน่นมั่นคงเป็นที่สดุ
เพราะมนั หมายถงึ ผลแพ้ชนะ…และชีวิตคนด้านข้างเลยทเี ดยี ว

เสยี งร้ องอย่างทรมานดงั กว่าเดิม เม่ือร่างกายนนั ้ สะท้านเฮือกเกร็ง
แน่น ดวงตาท่ีพริม้ หลับเน่ินนานของเจมส์เบิกโพลงขึน้ เขารู้สึกได้ถึงการ
ต่อต้านจากอีกฝ่ าย เจ้าหมอผีนั่นเร่ิมพิธีแล้วเช่นกัน ในตอนนี…้ ความ
พยายามท่จี ะผลกั ดนั อาคมกลบั จะยิง่ ยากขนึ ้ เป็นทวคี ณู

248

สบื เสน่หา

แตน่ นั่ ก็เป็นสง่ิ ทเ่ี ขารู้อย่แู ล้วว่ามนั จะต้องเกิดขนึ ้ อีกฝ่ายก็คงไม่ยอม
ให้เขาตอบโต้ได้โดยงา่ ย เพราะมีศกั ด์ิศรีของหมอผคี า้ คออย่เู ช่นเดียวกนั

น่พี งึ่ เป็นการเริ่มต้นเทา่ นนั ้ …เขาจะต้องหนกั แน่นและเยือกเย็นให้ถงึ
ที่สดุ จะประมาทไมไ่ ด้แม้แต่เสยี ้ ววนิ าที

ชายหนมุ่ หลบั ตาลงอกี ครัง้ รวบรวมสมาธิแล้วทาพิธีต่ออย่างตงั ้ ใจ

หมอคงที่กาลงั ทาพิธีเร่ิมรุกหนกั เสยี งสวดเริ่มถี่กระชนั ้ ย่ิงเร่งเร้ ายิง่
ร้อนแรง จงั หวะทีใ่ ช้ยิ่งคล้ายจะก่อกวนจนคนฟังด้านข้างยงั แทบรู้สกึ ป่ันป่ วน
ไปด้วย เพียงแค่ได้ฟังธนดลกร็ ับรู้วา่ คนถกู ของนนั ้ จะต้องทกุ ข์ทรมานมากมาย
ขนาดไหน

“ยังหรอก…ยังไม่ให้ตายหรอกน่า…ต้องเจ็บกว่านี…้ ปวดกว่านี…้
พวกแกต้องทรมานเสยี ให้พอ จนกว่าจะยอมแพ้…จะได้รู้สานกึ สกั ทีว่ากาลงั
เลน่ กับใคร!” เสยี งหัวเราะเบา ๆ กับตัวเองก่อนจะกากบั คาถาซา้ ระลอกแล้ว
ระลอกเลา่ ทาให้คนมองอดสยดสยองตามไปไมไ่ ด้ แตท่ ้ายที่สดุ แล้ว สารวตั ร
หนมุ่ กไ็ ด้แตน่ ง่ั มองตอ่ ไป โดยไมก่ ล้าขัดหรือโต้แย้งให้อกี ฝ่ายเสยี สมาธิ

เลน่ เอาอดนกึ สงสารเหยอื่ ของหมอคงขนึ ้ มาไม่ได้
เกมนีพ้ วกนนั ้ คงย่าแย่แน่ ๆ เพราะหมอคงนนั ้ …เลอื ดเย็นกว่าท่ีคิด
มากมายนกั !

ร่างท่ีนอนอย่พู ลกิ งอตวั กุมท้องแน่น เสยี งร้ องที่ไม่อาจข่มกลนั ้ ไว้ได้
ไหวดังมาเป็นระยะ เลือดที่อาเจียนออกมานับครัง้ ไม่ถ้วน ทาให้คนน่ังดู
ด้านข้างหวาดหวั่นจนแทบทาอะไรไม่ถกู เด็กสาวที่ยงั คงน่งั อยู่ตรงนนั ้ เกาะ
แขนธนทั ไว้ไมย่ อมปลอ่ ย ทงั ้ หวาดกลวั และเป็นห่วง ได้แตห่ ลบั ตาลงแอบหลง่ั

249

สืบเสน่หา

นา้ ตาอยเู่ งียบ ๆ ด้วยไมก่ ล้าจะรบกวนสมาธิของผ้ทู าพธิ ี
เจมส์ที่ตอนนีแ้ ม้จะยังน่ิง แต่เริ่มมีเหงื่อผดุ พราย ท่าทางท่ีเป็นหนัก

กว่าเก่าจนแทบจะนอนน่ิง ๆ ไม่ไหวของผ้กู องหน่มุ ทาให้คนสวดเร่ิมหนักใจ
เขากลวั ว่าคนกลางอย่างปวนิ ต์จะทนตอ่ ความเจบ็ ปวดไมไ่ หวเสยี กอ่ น

ยงั เหลอื อีกวิธีเดียว แตม่ นั เสย่ี งมากพอดู
น่นั คือการปล่อยให้อาคมทงั ้ หมดเข้าตัวเขาแทนปวินต์ แล้วค่อย ๆ
ใช้พลงั ท่มี ชี ่วยผลกั ดนั มนั กลบั คืนไป
เพียงแต่ถ้ าเขาไม่สามารถควบคุมสมาธิได้ ท่ามกลางความ
เจ็บปวด…เขากจ็ ะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้
งานนเี ้ป็นการส้กู นั ด้วยใจล้วน ๆ แตเ่ ขาไมม่ ีทางถอย
เพราะถ้ามนั พลาด ย่อมหมายถึงชีวิตของทุกคนด้วย ไม่ใช่แค่ของ
เขาเพยี งคนเดียว!
เสียงร้ องอีกครัง้ อย่างทรมานเป็นท่ีสดุ จากคนท่ีเขารัก ทาให้ชาย
หน่มุ ตดั สนิ ใจเด็ดขาด เขารอตอ่ ไปไมไ่ ด้แล้ว ร่างกายของปวนิ ต์บอบชา้ เกนิ ไป
หากปลอ่ ยเน่นิ นานกว่านี ้ปวินต์คงไม่อาจฟื น้ คืนกลบั สสู่ ภาพเดิมได้ ชายหนมุ่
ใช้สายสญิ จน์ที่ถืออย่พู นั รอบมือแทนที่ ทางเช่ือมนีจ้ ะปล่อยให้ถกู ตดั ขาดไป
ไม่ได้แม้สติจะหลดุ ลอย มิเช่นนนั ้ ส่ิงช่วั ร้ ายทงั ้ หมดจะหวนกลบั คืนสผู่ ู้ถูกทา
ของ และปวนิ ต์จะต้องตายอย่างแน่นอน เขาจะต้องควบคมุ มนั ไว้ให้ได้ ไม่วา่
จะต้องเจ็บปวดขนาดไหน สติเทา่ นนั ้ …ท่จี ะชนะทกุ สง่ิ ทกุ อย่างได้
คนด้านข้างยงั คงดนิ ้ รนอย่างทรมานไมม่ หี ยดุ เจมส์หันไปหาสองคน
ด้านข้าง แล้วพูดขนึ ้ ด้วยนา้ เสียงอันหนกั แน่นว่า “ผมจะทาพิธีที่สาคัญมาก
ช่วยจบั คุณวินต์ไว้ให้หน่อยครับ อย่าให้สายสิญจน์หลดุ มือ อย่าให้มันหลดุ
จากสร้อยที่พนั ไว้ ไมเ่ ชน่ นนั ้ เขาจะเป็นภยั ถงึ ชีวิต”

250