สืบเสน่หา รีปริ้น 60 พร้อมหน้าปก

สบื เสน่หา

คาถามเป็นนยั ชวนคิดลกึ ทาให้ปวินต์องึ ้ ไปเป็นครู่
“อืม….” เสยี งเบากว่ากระซบิ ตอบกลบั อย่างเขินเป็นท่สี ดุ น่ารักเสยี
จนคนมองจะอดใจไม่ไหวอย่แู ล้ว
“งนั ้ เรารีบไปดีกว่า ผมอยากหมา่ ทงั ้ อาหารทงั ้ คนทาจะแย่แล้ว คืนนี ้
เรากลบั มาสวที แบบตอนอย่ดู ้วยกนั ใหม่ ๆ เลยดไี หมครับ อยากให้ทาอะไรทา่
ไหน บอกได้นะ ผมจดั ให้ได้ทกุ ทา่ เลย”
“เลกิ พดู ได้แล้วน่า จะไปไหนกร็ ีบ ๆ ไปได้แล้ว เดี๋ยวฉันเปล่ยี นใจละ่
นายจะอดนะ”
คนฟังหงอยทนั ตา “ครับ ๆ ผมไมก่ ล้าแล้ว งนั ้ เราไปกนั เถอะ”
มือแข็งแรงยื่นมาหา ปวินต์ส่งมือให้ รับรู้ได้ถึงความอบอุ่นและ
อ่อนโยนซงึ่ คนผ้นู มี ้ ีให้เขาเสมอมา ความสมา่ เสมอและความจริงใจน่ีแหละท่ี
ทาให้เขารักอีกฝ่ายจนถอนตวั ไมข่ นึ ้ แม้จะไม่คอ่ ยได้พดู ออกมากต็ าม
ก็การพูดตรง ๆ มันยากกว่าที่คิดนี่นะ…สาหรับคนขีอ้ ายอย่างเขา
ร่างบอบบางคิดในใจ
ตอนนีเ้ ขาอย่ใู นรถแล้ว ด้วยการจัดแจงทกุ ส่งิ ทุกอย่างของเจมส์ผ้ซู งึ่
อาสาขับให้เอง ด้วยความที่ได้แตน่ ่ังว่าง ๆ ปวินต์จงึ ได้แต่เหมอ่ มองไปที่บาน
กระจกของรถ วิวภายนอกอนั ค้นุ เคยเคลอ่ื นไหวไปเรื่อย ๆ ตามการขบั เคลื่อน
ของเครื่องยนต์ ก่อนจะผล็อยหลบั ไปอย่างรวดเร็วด้วยความอ่อนเพลียใน
ทส่ี ดุ
กว่าจะต่ืนขนึ ้ มาอกี ครัง้ ตอนนนั ้ ก็เยน็ แล้ว เขาแทบไม่รู้ตัวด้วยซา้ ว่า
มานอนบนเตียงได้อย่างไร คงเพราะเหน่ือยเกินไป หลังเผลอหลบั ไปในรถ
กระทั่งถูกอุ้มจากรถเข้าบ้านมานอนต่อบนเตียงในห้อง เขาก็ยังคงหลบั ไม่
รู้สกึ ตวั

301

สืบเสนห่ า

แต่ในตอนนคี ้ วามเหนื่อยล้าเร่ิมบรรเทาลงแล้ว เมอื่ ได้นอนพกั หลาย
ชวั่ โมงอยา่ งเต็มอ่มิ กวา่ ทกุ วนั ปวินต์ลงจากเตยี งแล้วอาบนา้ ให้สดชน่ื ขนึ ้ ก่อน
จะเดินเข้าไปในครัว ด้วยจาได้ว่าเจมสต์ วั ดีออดอ้อนเขาไว้อยา่ งไรบ้างในตอน
อย่โู รงพกั

หากแค่มาถงึ ประตคู รัว กไ็ ด้กลนิ่ อาหารหอมกรุ่นแล้ว ร่างสงู แข็งแรง
ที่แม้จะอายใุ กล้สีส่ บิ แต่ก็ยงั คงความดดู ีเอาไว้เสยี ครบครัน กระทง่ั อย่ใู นชดุ
ผ้ากนั เปือ้ นเช่นนี ้

“อีกเด๋ียวก็เสร็จแล้วครับ คุณรอสักแป๊ บแล้วกัน” เจมส์พูดขึน้
หลงั จากหนั มาเหน็ อีกฝ่าย

“ไหนวา่ จะกนิ อาหารฝีมือฉนั ไง แยง่ ทาเองแบบนกี ้ ็อดสิ”
ใบหน้าแกร่งยมิ ้ น้อย ๆ “คณุ วินต์ใจดีทส่ี ดุ ขนาดเหน่ือยอยา่ งนนั ้ ยงั
จะต่ืนมาทาอาหารให้ผมอกี ปลมื ้ ใจจริง ๆ แตว่ ่า…วนั นผี ้ มทาให้คณุ กอ่ นแล้ว
กนั พรุ่งนคี ้ ณุ ค่อยทาบ้าง รู้ไหม ผมไมอ่ ยากให้คณุ ฝืนตวั จนเกนิ ไปนะครับ ดสู ิ
ขนาดโดนลกั หลบั ยงั ไมร่ ู้เร่ืองขนาดนี ้ คราวหน้าผมจะแอบจบั มดั เลน่ SM เลย
คอยด”ู
คนฟังชกั หน้าแดง ด้วยไม่แน่ใจแล้วว่าตอนหลบั ไปก่อนหน้านี ้โดน
ทาอะไรไปบ้าง ได้แต่เอาเสียงดุเข้าข่มกลบความอาย “บ้าสิ นายเนี่ย เลิก
ล้อเลน่ แบบนไี ้ ด้แล้ว งนั ้ พรุ่งนกี ้ แ็ ล้วกนั ฉนั จะทาให้กนิ จะได้มเี วลาออกไปซอื ้
ของสดเตรียมไว้ด้วย”
“พรุ่งน…ี ้ คณุ จะลาพกั ใชไ่ หมครับ” เจมสถ์ ามขดั ขนึ ้
ปวินต์พยักหน้ ารับ “ก็ฉันต้องรับผิดชอบขุนใครบางคนให้ อ้ วน
เหมอื นเดิมด้วยน่นี ะ แล้วฉนั กท็ าเรื่องลาพกั ร้อนไว้แล้วด้วย ตงั ้ แต่ก่อนนายจะ
มาด้วยซา้ ”

302

สบื เสนห่ า

ร่างแข็งแรงสวมกอดคนพดู ไว้ในทนั ที
“ผมรักคณุ ทีส่ ดุ เลยครับ คณุ วนิ ต์”
อ้อมแขนอบอ่นุ นกั ปวินต์กอดรับ ก่อนจะนั่งลงอีกครัง้ แต่โดยดตี าม
คาบอกของเจมส์ ท่ีตอนนเี ้ริ่มเจ้ากเี ้จ้าการให้เขากินอาหารให้ครบถ้วน
“อย่าวา่ แตผ่ มเลยที่ผอมลง คณุ นะ่ รู้ตวั บ้างไหมครับว่าแทบจะเหลอื
แต่กระดกู อย่แู ล้ว”
“นายก็กินด้วยสิ” ปวินต์ตัดบท เพราะรู้ว่าอีกฝ่ ายกาลังจะเริ่มต้น
เทศน์
“ปอ้ นสคิ รับ ผมจะได้อ้วนไว ๆ” เสยี งเจมสอ์ ้อนต่อ
ปวินต์ส่ายหน้าเบา ๆ พลางพึมพา “นายนี่ อายขุ นาดนีแ้ ล้วยงั อ้อน
เป็นเดก็ ๆ อยไู่ ด้”
“ผมอ้อนคณุ คนเดยี วเทา่ นนั ้ นะครับ ปอ้ นได้ไหมละ่ ”
“คาเดยี วนะ”
“คาเดียวยงั ไมท่ นั อ้วนเลย”
“เดีย๋ วไมป่ อ้ นซะเลย เร่ืองมากนกั ”
“เอ้า ก็ได้ครับ คาเดียวก็ยงั ดี คณุ ก็กินด้วยสิ ของโปรดของคณุ ทงั ้ นนั ้
แหละ ทานเยอะ ๆ นะครับ” ว่าแล้วก็ตักของชอบของเขาใส่จานให้เสีย
มากมาย ปวินต์ยิม้ รับ เพราะมัวแต่ทางาน ไม่ได้กลับบ้าน นั่งกินข้าวห่อก็
หลายวนั พอได้กินข้าวสวยร้อน ๆ ฝีมือคนรัก เขาก็เจริญอาหารขนึ ้ โดยแทบไม่
รู้ตวั
อาหารมือ้ นัน้ เลยผ่านพ้นไปด้วยบรรยากาศอันแสนสดชื่น ความ
อบอนุ่ ของครอบครัว…ทาให้มคี วามสขุ ได้มากจริง ๆ
“เสยี ดายนะ ท่ีเคนไมม่ าค้างด้วย” ร่างบอบบางพมึ พา

303

สืบเสน่หา

ตอนนที ้ งั ้ ค่อู ย่บู นเตียงแล้ว เวลาคา่ ที่รอคอย แม้จะเขินอยสู่ กั หนอ่ ยก็
เถอะ หากเจมส์กลบั แย้งว่า

“ถ้าเจ้าตวั แสบมา คนื นเี ้รากอ็ ดทาสคิ รับ เอาน่า ไว้คืนพรุ่งนี ้ มะรืนนี ้
ค่อยให้มากไ็ ด้ คณุ คงไมอ่ ยากให้เจ้าเคนแก่แดดกว่าท่เี ป็นอยหู่ รอกนะครับ”

“อยากทาซะเหลอื เกินนะ” คนฟังอดเหน็บไมไ่ ด้ ท่าทางที่ปกติแล้วดู
เคร่งเครียดเป็นการเป็นงานออ่ นลงด้วยแววตาอนั ร้อนแรงของคนรักจนชกั ทา
ตวั ไม่ถกู จริงอย่วู ่าน่ีไม่ใช่ครัง้ แรก แต่ด้วยความท่ีห่างมานานหลายสัปดาห์
แถมอีกฝ่ ายยังเคลียร์ทกุ อย่างอย่างจริงจังเสียขนาดนี ้เลยทาให้เกิดความ
เคอะเขินมากกวา่ เดิมเป็นหลายเทา่ ราวกบั พงึ่ อยดู่ ้วยกนั ใหม่ ๆ เลยด้วยซา้

ใบหน้าแกร่งโน้มลงมา เสยี งน่มุ จริงจงั กระซิบตอบ “แน่นอนสิครับ
ผมน่ะ อดอยากมานานมากแล้วนีน่ า”

ปวินต์สบตากลบั ด้วยท่าทางเป็นกังวล “แต่ว่า…ฉันอาจจะ…ทาได้
ไม่ดพี อก็ได้นะ เราไมไ่ ด้ทา…มาตงั ้ นานแล้วด้วย”

“แล้วคณุ ไมอ่ ยากทากบั ผมหรือไงครับ” เจมส์ถามขนึ ้ ตรง ๆ
“ฉนั ก…็ ” ปวินต์พมึ พาแผ่วแล้วหยดุ เอาเสยี ดอื ้ ๆ
“กอ็ ะไรครับ”
“ก็…อือ้ …” ประโยคหลงั ยังไม่ทนั ได้ตอบ ริมฝีปากอ่นุ ก็สมั ผัสแนบ
แน่นแล้ว คนถูกจบู ชะงักเล็กน้อยก่อนคล้อยตามอย่างเต็มใจ มือคลอ่ งแคลว่
ค่อย ๆ ถอดเสอื ้ และกางเกงคนด้านล่างออกอย่างแผ่วเบาอ่อนโยน ขณะที่
ปลายลนิ ้ ยงั สมั ผสั กนั ไมเ่ ลกิ ลา
รสจบู ทย่ี อดเยี่ยมทาเอาร่างบอบบางหอบเบา ๆ ร่างกายเร่ิมร้อนผา่ ว
มอี ารมณ์คล้อยตามมากกวา่ ท่คี ิด ใบหน้าทีแ่ ดงเรื่อกบั ลมหายใจระออุ นุ่ ทาให้
คนด้านบนทีม่ องลงมาลอบอมยมิ ้

304

สบื เสน่หา

“กอ็ ะไรครับ” เสยี งนมุ่ ถามซา้ คนฟังแทบอยากจะอยากซุกหมอนหนี
ดวงตาคมเข้มทีจ่ บั จ้องเลน่ เอาพดู ไม่ออก ได้แต่ทาเสยี งดแุ ก้เขิน

“ป่านนแี ้ ล้ว…ยงั จะถามอะไรอกี ”
“ต้องถามสิครับ นาน ๆ ทีผมถึงจะได้ยินนี่นา หรือว่าคุณ…จะไม่
อยากทากบั ผมแล้วละ่ ” เจมสแ์ ย้งเบา ๆ ด้วยนา้ เสยี งดเู ศร้า ๆ เหงา ๆ ชอบกล
“ใครบอกว่าฉนั ไม่อยากกนั ” คนฟังสวนขนึ ้ ทนั ควนั กอ่ นจะชะงกั เมอื่
รู้ตวั วา่ หลงกลอกี ฝ่ายเข้าเสยี แล้ว
สหี น้าเศร้าสร้อยเม่อื ครู่เปลยี่ นเป็นรอยยมิ ้ สดุ เท่ได้ในพริบตา แถมยงั
กระตอื รือร้นกวา่ เกา่ เสยี ด้วย “แสดงว่าคณุ เองก็อยากทาใช่ไหมครับ”
“...อมื …”
“อยากมาก?” เจมส์ยงั คงแกล้งถามอกี เลน่ เอาคนตอบแทบอยากจะ
มดุ หมอนหนี
คราวนนี ้ งิ่ ไปเป็นนาน ก่อนเสยี งรับคาแผ่วเบาจะตอบรับ
“คุณนี่น่ารักจัง คุณวินต์ของผม” ชายหนุ่มพึมพาก่อนจะหอม
แก้มแดงเร่ือนนั ้ ซา้ หลายที “แบบนีผ้ มจะทาให้ยนั เช้าเลยดีไหมครับ ชดเชยท่ี
ไม่ได้ทาตงั ้ หลายอาทติ ย์”
“บ้าเหรอ…พวกเราไมใ่ ช่หน่มุ ๆ กันแล้วนะ” ปวินต์แย้งขนึ ้ อย่างเขิน
หนกั กว่าเกา่
“ใครบอกวา่ ไมห่ น่มุ ผมยงั ฟิ ตเปร๊ียะอย่นู ะครับ หรือว่าคณุ จะไม่ไหว
ละ่ ”
“ฉนั ก็ฟิ ตไมแ่ พ้นายหรอกน่า” เขาเถยี งขนึ ้ ทนั ที
“จริงหรือครับ งนั ้ ผมจะลองดู!” เจมส์ว่าพลางสารวจเรือนร่างงาม
อย่างรวดเร็ว คนด้านลา่ งที่โดนจ้อง เริ่มทาตวั ไม่ถกู อีกครัง้

305

สบื เสนห่ า

“อย่ามองมากนกั สิ ปิดไฟซะด้วย ฉนั อายนะ”
“ไหนวา่ ไม่ใชห่ นมุ่ แล้ว ยงั จะอายอะไรอกี ครับ” คนถามแกล้งท้วง
“อายส…ิ กน็ าย…ไม่คอ่ ยได้ทานน่ี า” คนตอบพมึ พาแผว่ ด้วยใบหน้า
ซบั สเี ลอื ด
“อ้าว เป็นความผิดของผมซะงัน้ นะครับ เอางีด้ ีกว่า งัน้ ต้องจับอ้า
กว้าง ๆ คณุ จะได้ชนิ ไว ๆ” พดู ไม่พดู เปลา่ มือแข็งแรงขยบั แยกขาเพรียวให้อ้า
ออก เล่นเอาคนโดนจบั ขาเผลอสะด้งุ เม่ือมือนนั ้ เร่ิมปลกุ เร้ าส่วนลา่ งของเขา
อยา่ งคลอ่ งแคลว่
“อยา่ นะ…อ๊ะ…ตรงนนั ้ …อกึ ้ !” ร่างบอบบางพยายามห้าม ริมฝีปาก
นมุ่ จบู แผ่วเบาทส่ี ว่ นปลาย ก่อนครอบคลมุ รับมนั เข้าในโพรงปาก คนด้านลา่ ง
สนั่ สะท้าน รู้สกึ ได้ถึงแรงดูดสลบั รูดขนึ ้ ลงอย่างน่มุ นวล สมั ผสั ชวนวาบหวาม
อย่างตอ่ เน่ืองเลน่ เอาแทบไร้เรี่ยวแรงแย้ง แม้จะอายจนหน้าแดงฉาน แตก่ ลบั
ทาได้เพียงใช้มอื ปิดปากสะกดกลนั ้ เสยี งครางแผ่วนนั ้ อยา่ งสดุ ความสามารถ
เจมส์ที่กาลงั เล้าโลมอีกฝ่ายอย่างต่อเน่ืองมองมาด้วยความขบขัน
เม่ือเห็นว่าปวินต์นัน้ ทาตัวไม่ถูกแล้ว เขายังคงขยับดูดรัง้ หนักหน่วงขึน้
ในขณะทคี่ ่อย ๆ ใช้ปลายนวิ ้ ที่ชมุ่ เจลนวดคลงึ บริเวณด้านหลงั แผ่วเบา
แรงกระตุ้นเบือ้ งหน้าอันเสียวซ่าน เล่นเอาคนถูกทาแทบลืมการ
รุกรานจากเบือ้ งหลังไป หากปลายนิว้ ท่ีสอดแทรกกลับไม่ยอมอยู่เฉย มัน
ค่อย ๆ รุกคืบสมั ผสั ไล้ แตะผนังสว่ นอ่อนบางอนั เป็นจุดอ่อนอย่างล่วงรู้ เม่ือ
รวมกบั การกระต้นุ ทางเบอื ้ งหน้า ย่งิ ทาให้เสยี วสะท้านยากทนทานได้ สะโพก
บางยกสงู กระตกุ เฮอื ก ควบคมุ ตวั เองไว้ไมไ่ ด้และปลดปลอ่ ยออกมาในท่สี ดุ
เสียงหอบแผ่วยังอู้อี ้เพราะมือเรียวยงั ไม่ยอมคลายจากท่ีปิดปาก
ตนเองไว้ เจมสท์ กี่ ลนื ของเหลวสขี ่นุ นนั ้ ลงคอไป ใช้มือปาดเช็ดคราบเลอะออก

306

สบื เสนห่ า

ก่อนจ้องมองปวินต์ตรง ๆ อีกครัง้
ดวงตาคู่สวยที่เงยสบขึน้ มาหลบตาทันควัน หน้าแดงเสียยิ่งกว่า

ตาลงึ สกุ ไปแล้ว
มือแข็งแรงขยบั จบั ข้อมือขาวแผ่วเบาแกมดึงออก ร่างสงู โน้มตวั ลง

ใกล้ใบหน้างามพลางกระซบิ “ผมอยากมองหน้าคณุ ชดั ๆ จะปิดปากทาไมกนั
ครับ”

“ก็เสยี งมนั …นา่ อายนี่ นายก็ด้วยแหละ…กลนื มนั เข้าไปได้” คนตอบ
ชักตะกุกตะกกั เม่ือคิดไปถงึ ตอนนนั ้ …เขาน่าจะอดทนให้มากกว่านี ้ ปล่อย
แบบนนั ้ ไปเสยี ได้ แถมเจ้าบ้าน่ี…ยงั กินซะหมดเลยได้ยงั ไงกนั !

ดวงตาคมมองมา เสียงนุ่มตอบกลับด้วยนา้ เสียงท่ีจริงจังกว่าเดิม
“เพราะเป็นของคณุ น่ะสคิ รับ…ผมถงึ ทาได้…เอาน่า อย่าปิดหน้าปิดปากไว้งีส้ ิ
เอาออกนะครับคนดี คุณไม่เห็นต้องอายสักหน่อย วันนีไ้ ม่มีเจ้าเคน ไม่มีผี
ทัง้ หลาย ผมไล่ไปหมดแล้ว ดังนัน้ …ให้ผมได้เห็นเถอะครับ ตัวตนของคุณ
ทงั ้ หมดนะ่ ”

“แต่ว่า…ฉนั อายมุ ากแล้วนะ…ไม่ได้เหมอื นสมยั กอ่ นสกั หนอ่ ย…น่า
อายจะตายไป”

“แค่จะสี่สิบเท่านัน้ เอง คุณแก่แล้วผมไม่แก่หรือไงครับ ผมอายุ
มากกว่าคุณนะ ถึงจะไม่กี่ปีก็เถอะ อย่าคิดมากสิครับ คุณออกจะฟิ ตไม่ใช่
เหรอ เมือ่ กพี ้ ดู เองแท้ ๆ”

“ฉนั …ฉนั ไม่ได้หมายความอยา่ งนนั ้ สกั หน่อย” ปวนิ ต์ชกั อกึ อกั
“เอาเถอะครับ ถ้ามือมนั ว่างนัก ก็กอดเอวผมไว้ จะฝากรอยเลบ็ ไว้
กลางหลงั ด้วยก็ได้นะ ผมมาโซพอ ใคร ๆ เห็นจะได้รู้ด้วย ว่าผมน่ะ มีเจ้าของ
แล้ว” ชายหน่มุ พดู หน้าตาย

307

สบื เสนห่ า

“บ้า…” เสยี งบน่ งมึ งาตอบกลบั หากมือนนั ้ กลบั กอดรอบเอวอีกฝ่าย
ไว้ตามท่ีบอก เจมส์มองมาพลางอมยิม้ คณุ วินต์ของเขาก็น่ารักอย่างนีแ้ หละ
แถมยิง่ มองยิง่ ชกั จะอยากแกล้ง…

จู่ ๆ ร่างสงู ก็ชะงกั ไม่ยอมทาอะไรตอ่ เขามองมาพลางพมึ พาครุ่นคิด
“อืม…ผมว่าทา่ นีส้ งสยั จะไม่เวริ ์ค” ว่าพลางผละออกมา เล่นเอาคนกาลงั เขิน
ชกั เริ่มอารมณ์ค้าง

“อะไรไมเ่ วิร์ค” ควิ ้ เรียวเริ่มขมวด สหี น้าชกั บงึ ้ โดยแทบไมร่ ู้ตวั
“ก็…ผมอยากลองหลาย ๆ ท่านี่ครับ ลอง 69 บ้างดไี หม หรือจะลอง
จากด้านหลงั …ผมอยากเห็นคณุ ทกุ ซอกทุกมมุ จงั ” เสยี งน่มุ ที่กระซิบนนั ้ เร่ิม
ห่ืน จนอีกฝ่ายทบุ ให้ดงั อกึ ้
“ลามกไปแล้ว ท่าพิสดารอย่างนัน้ ใครจะไปทา!” ร่างบอบบางดุ
เจมสห์ วั เราะเบา ๆ ก่อนตอบว่า
“ล้อเลน่ นะ่ ครับ แตถ่ ้าจะให้ดี ออนทอ็ ปนา่ จะเวริ ์คสดุ นะครับ”
“ออนท็อป…” ปวินต์ทวนคาด้วยใบหน้าทยี่ งั คงแดงเรื่อปิดไม่มิด พอ
มองแววตาท่ีเต็มไปด้วยความหวังแบบแปลก ๆ ของอีกฝ่าย ชายหน่มุ ก็ถอน
ใจยาว ร่างบอบบางขยบั จะลกุ ขนึ ้ หากเจมสก์ ลบั รีบจบั เอาไว้
“ อ ย่ า ไ ป น ะ ค รั บ คุ ณ วิ น ต์ … ผ ม ข อ โ ท ษ … เ อ า ท่ า … แบ บ ธ ร ร ม ดา
เหมือนเดิมก็ได้ครับ…ทากับผมนะครับ อย่าพง่ึ หนีไปไหน” แขนแข็งแรงกอด
เขาไว้ อยา่ งกลวั ว่าเขาจะเดนิ หนอี อกจากห้องไป
ปวินต์มองมาพลางอมยิม้ แล้วแกล้งพูดต่อไปว่า “ปล่อยฉันเดี๋ยวนี ้
เลยนะเจมส์”
นา้ เสียงของเจมส์ชักละห้อย “แต่ว่า…คุณวินต์…ผม…ผมผิดไป
แล้ว…” ท่าทางสานึกผิดน่าเอ็นดูแบบแปลก ๆ จนปวินต์แทบหลุดเสียง

308

สืบเสน่หา

หวั เราะ ชายหนมุ่ แสร้งปัน้ หน้าจริงจงั ก่อนพดู ยา้
“ฉนั บอกให้ปลอ่ ยไง” เสยี งนนั ้ ชกั เข้มขนึ ้ อกี
คนฟังชะงักค้าง ห่อเห่ียวกว่าเก่าเป็นทวีคูณ แต่ก็ยังคงกอดไว้ไม่

ยอมปลอ่ ย
“ถ้านายไม่ปลอ่ ย ฉนั จะออนท็อปนายได้ยงั ไงละ่ ”
คนฟั งอึง้ ไปพักหนึ่ง กว่าสมองจะประมวลผลได้ ว่าอีกฝ่ าย

หมายความว่ายังไง หน้าเศร้ าเมื่อครู่กลายเป็นยิม้ กว้าง มือนัน้ จับเอวบาง
ยกขนึ ้ มานงั่ ตกั หน้าตาเฉย

“อ่ะ…อย่าส”ิ คนบนตกั พมึ พาอย่างเขิน ๆ
“ออนทอ็ ปสนิ ะครับ…ผมรักคณุ จัง” วา่ พลางหอมแก้มนวลนนั ้ ซา้ อีก
หลายรอบ
“นายน่ีนะ…ถ้าจะให้ทา…ก็ช่วยฉนั ด้วยสิ ของนายน่ะมนั …ใหญ่จะ
ตายไป ฉันลาบากนะนน่ั ” เสียงกระซิบบอกแผ่วลงทุกทีด้วยความอาย หาก
คนฟังยงั คงได้ยินเต็มสองหู
“ยนิ ดเี ลยครับท่รี ัก เข้ามาสคิ รับ” เจมสว์ ่าพลางรัง้ เอวบางให้หนั หน้า
เข้าหา แล้วบอกให้อีกฝ่ายกอดคอเขาไว้ ซงึ่ ปวินต์กท็ าตามอยา่ งวา่ ง่าย
“ยกสะโพกขนึ ้ อกี นดิ นะครับ ผมจะค่อย ๆ ทา รับรองไม่เจบ็ ”
“ฉันไม่กลวั เจ็บหรอกน่า มัน…ไม่ใช่ครัง้ แรกสกั หน่อย อย่าเห็นฉัน
บอบบางนกั สิ” ชายหน่มุ ทกั ท้วง เขาไม่ชอบทีอ่ ีกฝ่ายมกั ทาราวกบั ว่าเขาเป็น
สาว ๆ ท่ตี ้องการให้เอาใจ แม้การดแู ลเอาใจใสข่ องเจมสจ์ ะดีเย่ียมเลยก็เถอะ
เพราะมนั มกั ทาให้เขารู้สกึ บกพร่องในการทาหน้าที่เป็นคนรัก หากไม่ได้ดแู ล
อีกฝ่ ายตอบ
“ทราบแล้วครับท่านผ้กู ากบั …แต่ผมรักของผมน่ีนา ผมไม่อยากให้

309

สบื เสน่หา

คณุ เจ็บเพราะผม”
ว่าพลางลูบไล้ปลายนิว้ ท่ีชโลมเจลจนชุ่มไปโดยรอบ ปลายนิว้ ที่

แทรกเข้ากดนวดคลงึ ก่อนสอดเข้าช่องทางทีละน้อย ทางอ่อนน่มุ ทถี่ กู กระต้นุ
มาก่อนหน้า ทาให้การเข้าไปไม่ลาบากนกั หากยงั คงไวต่อสมั ผัสมากเสยี จน
ร่างบอบบางเผลอเกร็งแนน่ ยามสงิ่ แปลกปลอมเร่ิมรุกราน

ริมฝีปากอ่นุ ท่ีประกบจูบเข้ามา หยอกล้อดงึ ความสนใจนัน้ ออกไป
ปลายลนิ ้ แตะลนิ ้ เกี่ยวรัดคลกุ เคล้าภายในโพรงปาก แตะไล้เกาะเกี่ยวดดู ดงึ
หากนั มอื รัง้ รอบคอกระชบั แนบแนน่ กวา่ เก่า พร้อม ๆ กบั ลมหายใจทเ่ี ริ่มหอบ
ถี่

นวิ ้ ที่ลว่ งลา้ เริ่มแทรกลกึ และเพ่มิ จานวนกอ่ นขยบั สว่ นปลายกวาดวน
ควิ ้ เรียวขมวดเลก็ น้อยก่อนหายใจเข้าลกึ พยายามผอ่ นคลายให้ถงึ ท่สี ดุ

ความเร่าร้ อนเร่ิมก่อเกิดภายในทีละน้อย เพียงคิดว่าเป็นเพราะ
สมั ผัสนนั ้ มาจากคนที่เขารัก ร่างกายท่ีเคยอดึ อดั ก็เร่ิมเปิดกว้าง ปล่อยให้อีก
ฝ่ายสารวจภายในของตนอยา่ งอิสระ

“อกึ ้ …ตรงนนั ้ …” ปลายนิว้ นนั ้ ความจาดีนัก จุดใดที่อ่อนไหว เจมส์
ไมเ่ คยพลาดจะกระต้นุ มนั จนเขาแทบไปถงึ

แขนทโ่ี อบรอบคอกอดไว้แน่นกว่าเดิม ท่ามกลางลมหายใจระออุ ุ่นท่ี
สมั ผสั แนบชดิ กับซอกคอแกร่ง ใบหน้าแดงซกุ ไซ้คล้ายต้องการหาทีพ่ ่งึ หมอผี
หน่มุ ขยบั นิว้ ที่เพ่ิมเป็นสองเข้าออกลกึ และเร็วกว่าเดิม ช่วยปลกุ อารมณ์ให้
เตลดิ จนแทบยากควบคมุ ไหว

จวบจนเมื่อนวิ ้ นนั ้ รัง้ ออก ดวงตาค่งู ามกเ็ ร่ิมพร่าพรายแล้ว ใบหน้าได้
รูปเอนอิงซบไหล่หนา ขยบั บนั ้ ท้ายขนึ ้ คอ่ ยแตะรับสว่ นแข็งขืนเบอื ้ งล่างอย่าง
จงใจ

310

สืบเสน่หา

เพียงเห็นดวงหน้าท่ีอารมณ์เริ่มพุ่งสงู เจมส์ก็รู้สกึ ต่ืนตัวจนแทบไม่
ต้องกระตุ้นแล้วด้วยซา้ ชายหนุ่มรัง้ บนั ้ ท้ายสวยแกมช่วยประคองไว้ ก่อน
ปลอ่ ยให้เจ้าตวั จดั การตอ่

ไมจ่ าเป็นต้องบอกอะไรอีก ร่างบอบบางก็คอ่ ย ๆ กดตวั ลงต่า สง่ิ นนั ้
ใหญ่กว่าปลายนวิ ้ มากนกั ดงั นนั ้ จงึ ต้องชะลอร่างกายลงทลี ะน้อยไม่ผลผี ลาม

คนด้านล่างกดั ฟันแน่น ยามรู้สกึ ถงึ การบีบรัด รู้สกึ อยากกดร่างอีก
ฝ่ายลงจนมดิ ด้ามใจจะขาด หากพยายามอดทนไว้ เขาสญั ญาไปแล้วว่าจะไม่
ทาให้เจ็บ ดงั นนั ้ เขาจะต้องอดทน

ยงั ไม่ทันได้ร้ องขอ ร่างบอบบางกลบั คล้ายล่วงรู้ สะโพกบางกดั ฟัน
กดตวั ลงรวดเดยี ว เสยี งหวานเริ่มครางแผ่ว อย่างเจ็บแปลบปนเสยี วซา่ น

ความอึดอัดคับแน่นยังคงอยู่ จนเจ้าตัวต้องผ่อนลมหายใจและ
พยายามผ่อนคลายลง ปวินต์ตงั ้ หลกั อย่เู ป็นครู่ ก่อนจะค่อย ๆ ขยบั ตัวขนึ ้ ลง
เชอ่ื งช้า

“อา…” ร่างบอบบางครางแผ่ว ไม่มีการเก็บเสียงอีกต่อไป เขายังคง
กอดคออีกฝ่ายเชิงยดึ เหนี่ยวตัวไว้ให้ตงั ้ ตรง สมั ผสั จากการกดกระแทกยา้ ลง
เบือ้ งล่าง ย่ิงขยับก็ย่ิงเสียวลึก จวบจนแน่ใจว่าผ่อนคลายได้เพียงพอ คน
ด้านลา่ งก็ชว่ ยสวนสะโพกขนึ ้ รับแรงทก่ี ดลง

การเคล่ือนไหวเร่ิมสอดประสาน มือคล้องเกี่ยวเริ่มเหน่ียวรัง้ อ้อม
แขนท่ีกกกอดแน่นขนึ ้ เร่ิมขีดข่วนแผ่นหลงั แกร่งเข้าให้แล้ว เจมส์ลอบยมิ ้ กอ่ น
ปลอ่ ยให้อกี ฝ่ายระบายอารมณ์ความอดึ อดั นนั ้ ผา่ นปลายเลบ็

พรุ่งนีเ้ ขาคงหลังลายแน่ แต่น่ันก็เล็กน้อยนัก ถ้าเทียบกับความ
หฤหรรษ์จากคนรัก ท่ที ่าทางจะไม่หยดุ จนกว่าจะพอใจ

คณุ วินต์ของเขานนั ้ ร้ อนแรงจะตายไป เพียงแต่ในยามปกติ เจ้าตัว

311

สบื เสน่หา

เกบ็ กดความรู้สกึ พวกนไี ้ ว้ก็เทา่ นนั ้
“อ๊า…ดี…ตรงนนั ้ ” ร่างบอบบางขยบั ตวั ไม่มหี ยดุ เร่ิมเพลดิ เพลินกบั

การควบคมุ คนเบอื ้ งลา่ ง แทบลมื เลอื นความอายจนหมดสนิ ้
“ฉันรักนายนะเจมส์” คาสารภาพรักท่ีเอ่ยขึน้ ก่อน…ถ้าไม่อยู่ใน

อารมณ์เช่นตอนนี ้เขาคงไมม่ ที างจะได้ยนิ
ในยามนีท้ ี่ไม่ต้องเกรงใจบรรดาเหล่าผี ๆ และเจ้าเคน ทาให้ปวินต์

ปลอ่ ยตวั ปลอ่ ยใจมากกว่าเดิม ท่ามกลางกระแสอารมณ์อนั เชี่ยวกราก เจมส์
ได้แต่ปลอ่ ยให้อกี ฝ่ายชกั นาไปจนกวา่ จะพอใจ

เจมส์มองเรือนร่างด้านบนทแี่ สนจะร้อนแรงนนั ้ ก่อนกระซิบกลบั แผว่
หวาน “ผมกร็ ักคณุ ครับ…คณุ วนิ ต์ของผม”

“ฮ่ือ…แรงอีก…ลกึ กว่านี…้ ฉันต้องการนาย ทาอีกเยอะ ๆ นะ…”
เสยี งพร่าบอกไม่มกี กั๊ ทาเอาคนฟังเริ่มอมยมิ ้

“ได้ทกุ อย่างตามบญั ชาครับ ราชินีของผม” ชายหน่มุ ตอบยิม้ ๆ คน
ฟังค้อนควบั หากยงั คงกดสะโพกขนึ ้ ลงอยา่ งตอ่ เนอื่ ง

คณุ วนิ ต์ของเขาท่ีกาลงั ร้อนแรงแบบนี ้กน็ ่ารักไปอีกแบบจริง ๆ
คิดพลางเพ่งสมาธิกลบั มายังร่างบอบบางตรงหน้า ทเ่ี ร่ิมไฟติดจนไม่
ต้องยงั ้ มือออมแรงให้แล้วอยา่ งมคี วามสขุ

สายแล้วในตอนนี ้ท่ีปวินต์ตื่นขึน้ อีกครัง้ บอกได้เลยว่าเม่ือคืนนนั ้
พิเศษมากจริง ๆ หากเพยี งขยบั ตวั สะโพกบางก็เจบ็ แปลบ ตารวจหนมุ่ น่วิ หน้า
ลงเลก็ น้อย ค่าคืนที่ผ่านพ้น ท่าจะหนกั ไปหน่อย หรือเพราะสงั ขารจะชกั ไม่
ไหวกนั แนเ่ นย่ี

ร่างบอบบางทิง้ ตัวลงกับเตียง ก่อนจะชะงักด้วยกล่นิ อาหารอนั หอม

312

สืบเสน่หา

กรุ่น
“ทานข้าวต้มสักหน่อยนะครับ คุณวินต์ เอ้า งวดนีผ้ มป้อนให้ด้วย

บริการพเิ ศษนะครับเนย่ี ”
“บ้า…” คนกาลังเขินเร่ิมพึมพา “ฉันว่าฉันจะทากับข้าวให้นายกิน

ไหงกลายเป็นนายทาเสยี ทกุ มอื ้ เลยละ่ เน่ีย”
“ไมเ่ ป็นไรหรอกครับ คณุ นะ่ ต้องพกั ผอ่ นเยอะ ๆ จะได้แขง็ แรงไงครับ

เมนเู ย็นนีผ้ มก็เตรียมไว้ให้แล้วด้วยนะ ถ้าคณุ ยังเหน่ือยก็นอนพกั ไปก่อนได้
เดี๋ยวผมทาให้ทานเอง จริงสิ…ดซู ิยงั มไี ข้อกี หรือเปลา่ เมอ่ื เช้าผมเหน็ คณุ มีไข้
อ่อน ๆ ด้วย ขอโทษนะครับ เมือ่ คืนผมอาจจะเผลอรุนแรงไปหนอ่ ย”

มืออ่อนโยนแตะหน้าผากนัน้ อย่างนุ่มนวลเช็คอุณหภูมิ ยังคงเป็น
เจมส์ท่ีทาทุกอย่างเพ่ือเขา ไม่ว่าจะเร่ืองอะไร อย่างเสมอต้นเสมอปลายเสยี
เหลอื เกนิ นบั ตงั ้ แต่พวกเขา…ได้มาอย่รู ่วมกนั ทบี่ ้านหลงั นี ้

ดวงตาคู่สวยมองมายังคู่รั ก ท่ีพยายามทาทุกอย่างให้ เขาจ นหม ด
แม้ว่าเขาจะไม่ได้ทาอะไรอย่างทคี่ นรักควรจะทาให้เจมสไ์ ด้เลย

ทงั ้ ๆ ทพี่ งึ่ ได้โอกาสหยดุ ยาวแท้ ๆ
ถ้าสกั วนั หนง่ึ เจมสจ์ ะเบอ่ื คนบ้างานอย่างเขา แล้วก็ทงิ ้ เขาไป คงไม่
แปลกแน่ ๆ …
สหี น้าของปวนิ ต์เศร้าลงไปอกี เมื่อคิดได้เช่นนนั ้
เวลา…มันผ่านไปเร็วนัก แล้วเขาเอง จะอยู่กับเจมส์ได้อีกนานแค่
ไหนกนั
“ฉนั ขอโทษนะเจมส์” จู่ ๆ ปวนิ ต์กพ็ ดู ขนึ ้ มาทงั ้ อยา่ งนนั ้ เจมสม์ องมา
อย่างแปลกใจ แล้วกต็ ้องชะงกั เม่ือเห็นดวงตาคสู่ วยเร่ิมคลอไปด้วยนา้ ตา
“ฉันมันไม่เอาไหนเลย ทางานก็เยอะจนไม่มีเวลาให้นาย อาหาร

313

สืบเสน่หา

รับปากว่าจะทาให้ ก็ไม่มแี รงจะทา ไหนจะ…ร่างกาย…ทไ่ี มไ่ ด้แขง็ แรงเท่าเก่า
อกี นายคงไมค่ ่อยพอใจฉนั เทา่ ไหร่สนิ ะ”

เจมสม์ องมาพลางถอนหายใจยาว “ทีค่ ณุ มกั ทาหน้าเศร้า ๆ ลงั เลใจ
เวลาเราทากนั กเ็ พราะแบบนเี ้หรอครับ”

คนฟังพยกั หน้ารับ แม้จะไมอ่ ยากยอมรับเลย “ฉนั กลวั …วา่ สกั วัน…
นายจะไปหาคนท่ดี กี วา่ คนท่ีพร้อมจะทาทกุ อยา่ งให้นายมากกว่าฉนั ฉนั กลวั
วา่ ความรักของเรา…มนั จะคอ่ ย ๆ ลดน้อยลง ตามอายทุ เ่ี พิม่ ขนึ ้ แต่ว่า…”

นา้ เสยี งนนั ้ เศร้ าลงไปอีก “มนั ก็เป็นความผิดของฉันเองที่ทาให้เป็น
แบบนนั ้ ”

มอื แข็งแรงซบั นา้ ตาให้แผ่วเบา พลางตงั ้ คาถาม
“คณุ วินต์ครับ ผมเคยผิดสญั ญากบั คณุ บ้างไหม”
ร่างบอบบางสา่ ยหน้า “ฉนั รู้…ว่านายเป็นคนรักษาสญั ญา สมยั กอ่ น
นายยอมเสยี่ งชีวติ แตก่ ็ไมย่ อมผดิ สญั ญาที่ให้ไว้กบั ฉนั ”
“แล้วจาได้ไหมครับ วา่ ผมเคยสญั ญากับคณุ ไว้ว่าอะไร…ผมสญั ญา
ว่า เราจะอย่ดู ้วยกนั สามคนพ่อลกู ตลอดไป แล้วผมจะทิง้ คุณไปได้ยังไงกัน
ครับ”
ว่าพลางนั่งลงท่ีข้างเตียงแล้วกอดร่างนัน้ ไว้ “ผมไม่ได้รักคุณ แค่
เพราะร่างกาย ผมรักคณุ เพราะคณุ เป็นคนดี คณุ เป็นคนรับผดิ ชอบ ผมชอบท่ี
จะเหน็ คณุ ทางานอย่างจริงจงั ชอบทคี่ ณุ ยินดสี ละตวั เองเพ่ือคนอื่น ชอบทคี่ ณุ
มีจิตใจท่ีดีงามขนาดนี”้
มือนนั ้ กอดกระชบั เข้ากว่าเดิม “และท่ีสาคญั ผมชอบ…ที่จะทาทกุ
อย่างให้คุณพอใจ ดงั นนั ้ …คณุ ไม่ต้องทาอะไรให้ผมก็ได้ แค่รักผม…มากขนึ ้
ทกุ วนั วนั ละนดิ เหมือนทผ่ี มรักคณุ กพ็ อแล้ว”

314

สบื เสน่หา

ดวงตาคมเข้มมองมาก่อนถามยา้ “ผมขอแค่นี ้ คณุ ให้ผมได้ใช่ไหม
ครับ”

ดวงตาที่นา้ ตาเร่ิมไหลรินถกู ซบั เช็ดอย่างอ่อนโยน ใบหน้าเนียนซบ
กบั อกแกร่ง รู้สกึ อบอนุ่ ใจขนึ ้ มาอยา่ งไมเ่ คยเป็นมาก่อน

“ได้สิ ฉนั น่ะ มีแตน่ ายเทา่ นนั ้ แหละ”
“เข้ าใจก็ดีแล้วครับ งัน้ คุณก็ทานข้ าวได้ แล้ว รู้ไหมว่าตอนคุณ
ออน…”
พดู ได้แค่นีก้ ็ถูกอีกฝ่ายปิดปากไว้ ดวงตาค่สู วยมองไปรอบ ๆ อย่าง
เขนิ อาย
มือแข็งแรงค่อย ๆ ดึงมือบางออกก่อนหัวเราะ “จะอายทาไมครับ
คณุ นะ่ เสยี งดงั จนพวกพี่ ๆ ที่รออยรู่ อบบ้าน ได้ยนิ กนั หมดทงั ้ คนื แล้ว”
“เจมส์! ทาไมนายไม่รีบบอกฉนั !” คนฟังทาตาโตอยา่ งตกใจกว่าเก่า
ใบหน้าสวยเริ่มแดงฉาน
“เร่ืองอะไรผมจะบอก คณุ ออกจะมีเสยี งท่ีเร้าใจขนาดนนั ้ ถ้าบอกผม
ก็อดฟังสิครับ…เอาน่า แล้วยิ่งตอนคณุ ออนท็อปนะครับ…คณุ น่ะตวั เบาจะ
ตายไป ผมตัง้ ใจแล้ว ว่าจะขุนคุณให้อ้วนเลยคอยดู เวลาทาท่านัน้ จะได้มี
นา้ หนกั รับรองเร้าใจขนึ ้ แน่”
“บ้า นายนี่นะ จะลามกไปถงึ ไหน”
คนฟังอมยมิ ้ เขาจมุ พิตอกี ฝ่ายทหี่ น้าผากอย่างออ่ นโยน “ผมลามกก็
เพราะรักคณุ นน่ั แหละครับ สดุ ทรี่ ักของผม คณุ ละ่ ครับ รักผมหรือเปลา่ ?”
เสยี งแผว่ เบาแกมเคอะเขินจากปวินต์พมึ พาตอบ
“ฉนั …กร็ ักนายนะ เจมส์”
“เฮ้อ วันหลงั ผมให้คณุ สารภาพรักตอนออนท็อปอีกดีกว่า ตอนนนั ้

315

สืบเสนห่ า

เสยี งคุณดงั ฟังชัดแถมเร้ าใจกว่านีเ้ ยอะเลย” เจมส์แกล้งราพงึ ให้ได้ยิน เลน่
เอาคนมองทาหน้าไมถ่ กู

“กะ…ก็ตอนนนั ้ …อ่ะ…เลกิ พูดได้แล้ว จะให้กินอะไรก็เอามา” ร่าง
บอบบางว่าพลางตกั อาหารเข้าปากแก้เขินเสยี อย่างนนั ้ โดยมีเจมส์ท่ีมองมา
พลางหวั เราะ

เขำจะรักคุณวินต์ของเขำน้อยลงได้ ยังไง ในเม่ืออีกฝ่ ำยนัน้
น่ำรักอย่ำงนีม้ ำกขนึ้ ทุกวนั มองยงั ไงกไ็ ม่มเี บ่อื !

316

สบื เสนห่ า

ตอนพเิ ศษ

มาเลน่ จา้ จก้ี ันเถอะทรี่ กั

“เคนใจร้ ายที่สุดเลย! เจนนี่จะกลับบ้านแล้ว!” เสียงเล็ก ๆ ของ
เดก็ หญิงลกู คร่ึงดงั ขนึ ้ อย่างไมพ่ อใจ หน้าปอ้ มน่าเอ็นดแู ลบลนิ ้ ให้ กอ่ นสะบดั
หน้าพรืด งอนแก้มป่อง ทาทีจะกลบั บ้านอย่างทเี่ จ้าตวั พดู จริง ๆ

เด็กชายตัวน้อยวัยราวสิบขวบมองมาพลางเกาหัวแกรก ๆ เขาทา
อะไรผดิ ละ่ เนย่ี กแ็ คเ่ ลา่ ให้ฟังวา่ พวกพ่อ ๆ ชอบชวนไปเดทเท่านนั ้ เอง

“เจนน…ี่ ” เสยี งของเขาออ่ ยลงนิดหน่อย เวลาโดนงอนเขามกั ไม่ค่อย
มีปัญญาง้อสกั เท่าไหร่ แม้ว่าสาวเจ้าจะแค่หกขวบก็เถอะ หรือว่าเขาจะแพ้
ทางเจนนกี่ ไ็ ม่รู้ รายนยี ้ ง่ิ ชอบรุกจนเขาทาอะไรไมถ่ กู อยเู่ สยี ด้วย

“เจนน่ี เดทน่ะ เขาไปกันเฉพาะคนในครอบครัวเท่านนั ้ นะ เจนน่ีจะ
ไปด้วยได้ยงั ไงละ่ ” เด็กชายพยายามกลอ่ ม

“ฮึ ไม่จริงสกั หน่อย เดทน่ะ เขาต้องไปเฉพาะคนท่ีรักกันต่างหาก
แฟนกันเขาถึงจะไปด้วยกัน เคนนนั่ แหละ ไม่ใช่แฟนพวกพ่อ ๆ สกั หน่อย จะ
ไปทาไมกนั ”

คนฟังชะงัก ก่อนหนั มาถามอย่างงง ๆ “ต้องเป็นแฟนกันถึงจะเดท
กันได้เหรอ ก็พวกพ่อบอกว่าอยากไปเดทกับฉันน่ี แถมบอกด้วยนะ ว่าเรา

317

สืบเสน่หา

จะต้องไปเดทด้วยกนั ‘สามคน’”
“เคนน่นี ะ ไร้เดยี งสาซะจริง” เธอสา่ ยหน้าพลางถอนหายใจยาว ด้วย

ท่าทางอมภมู ิราวผ้รู ู้
คนฟังชักเร่ิมองึ ้ พลางคิดในใจว่าเขาไร้เดียงสาขนาดต้องให้เด็กหก

ขวบมาวา่ เชยี วเหรอ
“เจนนเี่ คยดใู นละครนะ พระเอกกบั นางเอกสถิ งึ จะไปเดทกนั ต้องไป

กันสองต่อสองด้วย ถ้ามีคนท่ีสามไปแจม น่นั มนั ตวั อิจฉาแล้ว” เด็กน้อยพดู
ต่ออย่างฉะฉาน ด้วยมนั่ ใจว่าศกึ ษามาดี

“อ่ะ…นั่นฉันก็รู้หรอก แต่พวกพ่อ ๆ ไปเดทด้วยกันทีไร ก็พาฉันไป
ด้วยทกุ ทนี ่นี า เหมือนคราวกอ่ นท่ีไปเลน่ ทส่ี วนสาธารณะ แล้วเจอเจนนี่ไง ฉนั
ไมใ่ ช่ตวั อจิ ฉานะ” เคนพยายามอธิบาย

“เป็นสิ ทาไมถงึ จะไมเ่ ป็น!” เดก็ หญิงเถยี งกลบั
คนฟังมองมาอย่างไม่เข้าใจนกั “จะเป็นได้ยงั ไงเล่า ก็พวกพ่ออยาก
ให้ฉนั ไปด้วยเองนี่”
“ก็นัน่ แหละ แทนที่พวกพ่อจะได้จู๋จีก๋ ันสองต่อสอง เคนก็ไปเป็นก้าง
ขวางคอ แล้วพวกเขาจะมคี วามสขุ ได้ยงั ไง”
“ฉนั ไม่ใช่ก้างนะ” เดก็ ชายเถียงกลบั “แล้วพวกเขากม็ คี วามสขุ กันจะ
ตาย แถมยงั ให้ฉนั ช่วยดตู ้นทางอกี ตา่ งหาก”
“ดตู ้นทางอะไรกนั ” เด็กหญิงถามทนั ที
คนถกู ถามชกั หน้าแดงเร่ือ “เออ่ …อยา่ รู้เลย เจนนี่ยงั เด็กเกนิ ไป”
“ฮึ ทาไมเจนน่ีจะไมร่ ู้ พวกพ่อต้องแอบเลน่ จา้ จกี ้ นั แน่เลย”
คนฟังองึ ้ ไปแล้ว คาพดู นนั ้ ชกั แก่แดดแก่ลมจริง ขนาดเขายังไม่กล้า
พดู เลย

318

สบื เสน่หา

“…ไปเอามาจากไหนเน่ีย เจนน่ี มัน…เอ้อ…ผ้หู ญิงไม่ควรจะพดู …
เอ่อ…” วา่ แล้วก็ชกั อา้ องึ ้ แล้วนี่เขาจะเขนิ แทนทาไมละ่ เนีย่

“โธ่เอ๊ย กะอีแค่จา้ จี ้เจนน่ีก็เล่นเป็นนะ เคนมัวเขินอะไรล่ะ เดี๋ยวทา
ให้ดยู งั ได้เลย”

คนฟังหน้าแดงฉาน เผลอก้าวถอยหลงั ไม่รู้ตวั
“อ่ะ ไม่เอานะ…พวกเรายงั เดก็ …เด็กเกินไป…”
“ทาไมเด็กแล้วเล่นไม่ได้ ที่โรงเรียนเจนน่ีเล่นออกบ่อย แต่พ่อกบั แม่
เจนนี่ชอบไปแอบเลน่ กันสองคน ไม่ยอมให้เจนน่ีเลน่ ด้วย” เด็กน้อยว่าอย่าง
เซง็ ๆ ก่อนหนั มาสบตาป๊ิง ๆ แล้วยมิ ้ หวาน
เดก็ ชายมองสายตาน่ากลวั นนั ้ แล้วสะด้งุ
มือบอบบางคว้าหมบั ไปที่มือเคน แล้วลากไปทโี่ ต๊ะทงั ้ อย่างนนั ้
“เจนนจ่ี ะสอนเลน่ จา้ จใี ้ ห้เอาไหม”
คนฟังตกใจจนค้างไปแล้ว เด็กหญิงได้ทีเลยรวบมืออีกฝ่ ายขนึ ้ มา
เคนน้อยมองมาอย่างตกใจกวา่ เดิมพลางครุ่นคิดอย่างหวนั่ ๆ
…ตวั เล็กนิดเดียวคิดจะจับเขาขึงเลยเหรอเนี่ย น่ากลวั ที่สดุ ในโลก
เลย!
“อะ่ ปละ…ปลอ่ ยนะเจนน่ี” เสยี งร้องชกั ตะกกุ ตะกัก พลางสะบดั มือ
ออกรวดเดยี ว
“เอ๊ะ เคนน่ี ทาแบบนีจ้ ะสอนได้ยงั ไงกัน” เด็กหญิงชกั เริ่มดุ ท่าทาง
ของเธอท่ีเข้ามาใกล้ ดูคุกคามกว่าเดิมเสียอีก เคนน้อยมองมาพลางกลืน
นา้ ลายลงคออยา่ งเสยี ว ๆ พลางพมึ พา
“ไมเ่ อานะ ไมเ่ หน็ จะอยาก…”
“นา่ …นดิ เดียวเอง เอามอื มาเร็วเข้าส”ิ ร่างเลก็ โน้มตวั ลงมาใกล้ ก่อน

319

สืบเสนห่ า

ลากมือเขาวางแปะลงบนโต๊ะทงั ้ อย่างนัน้ คนกาลงั หน้าแดงชะงัก ก่อนมอง
ตามไป

นวิ ้ เรียวเลก็ ชีไ้ ปทีละนวิ ้ กอ่ นร้องเสยี งใส
“จา้ จมี ้ ะเขือเปราะ กะเทาะหน้าแวน่
พายเรือโอนแอน่ อาบนา้ ท่าไหน
อาบนา้ ท่าวดั เอากระจกทไี่ หนมาสอ่ ง
เย่ยี ม ๆ มอง ๆ นกขนุ ทองร้องฮ่!ู ”
“เอ้า เคน เอานวิ ้ พบั ไปสิ เร็วเข้า” คนพดู เจ้ากเี ้จ้าการจบั นวิ ้ เขาพบั ไป
“เลน่ ง่าย ๆ แค่นีเ้ อง จะกลวั อะไรกนั เจนนี่ละ่ ไม่เข้าใจเลย” เธอว่า
พลางแอบบน่
เคนมองมาแทบจะหวั ท่ิมตกโต๊ะ โธ่เอ๊ย…หลงตกใจแทบแย่ ที่แท้ก็
จาจีม้ ะเขือเปราะนัน่ เอง รู้งีว้ ันหลงั ชวนไปถา้ มองพวกพ่อ ๆ จา้ จีข้ องจริงกนั
จะดกี ว่าอกี
เฮ้ย..ไม่ได้สิ ขนื ดขู องจริง มหี วังเขำจะต้องโดนเจนน่ีจบั กดแน่
ให้ไม่รู้แบบนีต้ ่อไปน่ีแหละ ปลอดภยั ท่สี ุดแล้ว!

320

สบื เสน่หา

321

สบื เสน่หา

322