สืบเสน่หา รีปริ้น 60 พร้อมหน้าปก

สืบเสน่หา

“ใช่แล้ว นงั่ ลงสิ ไม่ได้เจอกนั นาน อามเี ร่ืองอยากคยุ ด้วยเยอะเลย”
ยามเท่ียงของวันทางาน ร่างสูงของเจมส์ในชุดสปอร์ตรัดรูปรับ
รูปร่างยืนอยกู่ ลางล่วู ง่ิ คอนเซปวนั นที ้ ่ีถา่ ยไปแล้วเป็นแนวเสอื ้ ผ้าสาหรับสวม
ใสเ่ พอื่ ออกกาลงั กาย และร่างกายทีแ่ ขง็ แรงมีกล้ามกาลงั สวยของเขา ก็เป็นท่ี
ต้องตาของประจกั ษ์ เจ้าของผ้อู อกแบบนกั
“เหนื่อยหน่อยนะครับ” เสียงคนดูแลพูดขนึ ้ พลางสง่ ผ้าขนหนูชุบนา้
เย็นให้ ก่อนจดั การสงั่ ให้เกบ็ ข้าวของ งานเสร็จตอนพกั กลางวนั พอดี เจมส์ท่ี
กาลงั จะกลบั ไปเปลี่ยนชุดในห้องแต่งตวั ชะงัก เม่ือเห็นร่างค้นุ ตาของผู้เป็น
เพือ่ นเดินเข้ามาหา คนทีเ่ ข้ามาเป็นชายหน่มุ ผ้มู ีใบหน้ายมิ ้ แย้มแจม่ ใส ทา่ ทาง
กระตือรือร้นสงู แถมยงั แตง่ ตวั ทนั สมยั รับแฟชน่ั เสยี จนโดดเด่น
“ไง เจมส์ สบายดีไหม ไม่ได้เจอกนั นานเชยี วนะ” เขาทกั ทายขนึ ้ ด้วย
ความสนิทสนม
“เออ คงสบายกว่านี ้ถ้านายเลิกหางานที่ต้องแต่งตวั โชว์ห่นุ ขนาดนี ้
ให้ฉนั เสียที” ว่าพลางมองลงต่า เจ้ากางเกงรัดติว้ เน้นเปา้ เสียขนาดนนั ้ ทาให้
อกี ฝ่ายอดขาไม่ได้
“เอาน่า กน็ ายมีดี มนั ก็ต้องโชว์สิ งานงา่ ย ๆ แคเ่ ก๊ก ๆ หนอ่ ยก็ได้เงิน
ดีออกจะตายไปไม่ใช่รึ จริงไหมเจ้าเคน” เสยี งท้าย ๆ กระซิบเบา ๆ แม้ว่าเขา
จะมองไมเ่ ห็น แต่เขาก็รู้ วา่ เด็กน้อยจอมซนย่อมตามเจมสม์ าด้วยแน่ ๆ
“จริงฮะ พี่นัท” เสยี งตอบรับทนั ใจ เลน่ เอาคนส่งมกุ อดหวั เราะไม่ได้
แต่คนฟังขาไมอ่ อกด้วยแน่ เจมส์หน้านว่ิ เลก็ น้อยก่อนพดู ขนึ ้ ว่า
“เข้ากนั ดีนกั นะเจ้าตวั แสบ เดยี๋ วงดของเลน่ ทจี่ ะซอื ้ วนั นเี ้สียเลย”
“ข่จู งั นะพอ่ เดี๋ยวเคนให้พีน่ ทั ซือ้ ให้กไ็ ด้” เจ้าตวั แสบพดู อยา่ งไมง่ ้อ
“ถ้างนั ้ ก็ไปอย่กู ับพี่นัทเขาเลยสิ พ่อจะได้ลดค่าใช้จ่ายลง ไม่ต้องมา

101

สบื เสนห่ า

ถา่ ยแบบโชว์เนอื ้ หนงั แบบนี”้ คนพดู วา่ งอน ๆ
“โธ่พ่อฮะ เคนรักพ่อทส่ี ดุ นะ ยิง่ ดพู อ่ ถ่ายแบบเท่ ๆ เคนย่ิงช้อบชอบ”

เด็กน้อยรีบประจบเพราะกลวั อีกฝ่ายจะเลกิ ซอื ้ ของเลน่ ให้จริง ๆ
“พอ่ ไมไ่ ด้ชอบด้วยน่ี” ชายหน่มุ บน่ พมึ พา แต่ถงึ อยา่ งไร ถ้าได้รับปาก

แล้ ว เขาก็ตกลงทางานอยู่ดี ส่วนหน่ึงก็เพราะเจมส์นัน้ รู้สึกเป็ นหนี ้
บุญคุณธนัทอยู่มาก เขาเลยมักไม่ค่อยปฏิเสธยามอีกฝ่ ายโทรมาขอร้ องให้
ช่วย

แม้จะไม่พูดออกมาแต่ธนัทก็รู้เช่นกัน และมักจะคิดว่า คนหล่อ ๆ
ขนาดนี ้มวั ไปเก็บตวั ซ่อนในสานกั พอ่ ป่มู นั เสยี ของ

เพราะคิดแบบนัน้ ธนทั เลยมกั หาเรื่องลากเจ้าเพ่ือนจอมสมถะ ให้
ออกมาโชว์ตวั อย่บู ่อย ๆ ยิ่งเห็นหน้าม่ยุ ๆ ของคนไม่เคยอยากดงั ทงั ้ ๆ ที่ยิม้
นดิ เดียวก็ดงั แทบระเบดิ เขายงิ่ อารมณ์ดี

ธนัทเป็นเพ่ือนกับเจมส์มาตัง้ แต่เล็ก เพราะสมัยก่อนเรียนอยู่ที่
เดียวกัน รู้จักทัง้ บ้านและครอบครัว รวมถึงงานของเจมส์เป็นอย่างดี และ
แน่นอน สนทิ กบั เคน กมุ ารทองของเจมส์ เป็นพเิ ศษเสยี ด้วย

ช่วงที่พ่อของเจมส์ตายไปเป็นช่วงหน่ึงท่ีเจมส์อย่ใู นสถานะลาบาก
มาก เพราะต้องยืนหยดั ด้วยลาแข้งตวั เองให้ได้ ท่ามกลางความสญู เสยี ถงึ ที่
บ้านจะไมม่ ีใคร แต่เจมส์…ก็ยงั มเี พ่อื นผี ๆ อยอู่ กี หลายตน แม้ธนทั จะมองไม่
เห็น แต่เขาก็รู้ได้ว่าที่เจมส์พยายามจะเข้มแข็งขนึ ้ ส่วนหน่งึ ก็เพ่ือช่วยเหลือ
ดแู ลบรรดาผีเหลา่ นนั ้

เขาจงึ ได้ไปขอร้องผ้เู ป็นพอ่ ซงึ่ ทางานเป็นนกั ออกแบบเสอื ้ ผ้า ให้ชว่ ย
หางานให้เจมส์ทา เนอื่ งจากอกี ฝ่ายไม่ยอมรับเงินชว่ ยเหลอื ฟรี ๆ มากไปกว่า
นี ้

102

สบื เสนห่ า

และเพราะแบบนนั ้ เจมส์เลยรับงานพวกนีอ้ ย่เู ร่ือย ๆ ทงั ้ ๆ ท่ีเจ้าตวั
ไม่ได้อยากจะโชว์ตัวกับใครเขา ข้อตกลงหน่ึงกับนายจ้างทุกคนจึงเป็นว่า
ห้ามเปิดเผยเร่ืองสว่ นตวั หรือแม้กระทง่ั ช่ือให้ใครรู้เดด็ ขาด ทกุ คนจงึ รู้แค่ช่ือเจ
(J) ซ่ึงเป็นชื่อในวงการของเขาเท่านนั ้ ความลกึ ลบั ของนายแบบคนนี ้จงึ เป็น
เสน่ห์อีกอยา่ งท่ีทาให้ใคร ๆ ล้วนแล้วแต่สนใจ

เพียงแต่ว่าหากเข้ามาย่มุ ย่ามกับชีวิตส่วนตวั ของเขาเม่ือไหร่ อาจ
โดนคุณผี ๆ ช่วยกันหลอกหลอนจนหัวโกร๋นเสียก่อน ดังนัน้ พวกปาปารัสซ่ี
ทงั ้ หลาย จงึ เข็ดหลาบเลกิ ตามกนั เป็นแถว

“จริงสเิ จมส์ วนั ก่อนคุณประจักษ์บอกฉนั ว่า มีตารวจมาหานายถึง
ท่นี ่แี น่ะ นายมีปัญหาอะไรรึเปล่า” ชายหนมุ่ เข้าเร่ือง เขามาหาเจมสใ์ นวันนีก้ ็
เพราะเป็นหว่ งถงึ เรื่องนนั ้ นนั่ เอง

เจมสม์ องหน้าเพ่ือนอยา่ งซาบซงึ ้ ใจ เขารู้ดีเช่นกนั ว่าธนทั นนั ้ เป็นห่วง
เขาเสมอ และมกั จะหาทางช่วยทกุ ครัง้ แต่คราวนี ้มันเป็นปัญหาของเขาเอง
ซง่ึ เขาไม่ต้องการลากใครมาเดอื ดร้อนด้วย

“ไม่มอี ะไรหรอก แคเ่ ร่ืองเข้าใจผดิ กนั นิดหนอ่ ยเท่านนั ้ แหละ”
“งัน้ เหรอ นั่นสินะ อย่างนายจะไปมีปัญญาไปจีป้ ล้นใคร ถ้าเรื่อง
ลวนลามคอ่ ยวา่ ไปอยา่ ง” เขาวา่ พลางหวั เราะ
คนฟังหน้ามุ่ย “ฉันเคยลวนลามใครที่ไหน ถึงช่วงนีจ้ ะอยากอยู่ก็
เถอะ”
“เฮ้ย น่ันฉนั พดู เลน่ นะ หรือพักนีน้ ายเจอใครท่ีจะเป็นตวั จริง?” ธนัท
พูดขนึ ้ อย่างผิดคาด เขารู้ว่าเพ่ือนนนั ้ เป็นคนเข้ากับคนอื่นง่าย และขีเ้ ล่นอยู่
บ้าง แตส่ ว่ นใหญ่ท่เี หน็ เป็นแคเ่ พยี งเปลอื กนอก ท่ีไว้ใช้กลบเกลอื่ นความในใจ
ของตวั เองต่างหาก น้อยคนนกั จะรู้วา่ เป็นเชน่ นี ้

103

สืบเสนห่ า

แต่ถงึ จะเป็นแบบนัน้ เจมส์ก็ไม่ได้คบกับใครยืดเลย น่ันเป็นเพราะ
เจ้ากุมารทองตัวน้อยที่หวงพ่อ เลยมักชอบแกล้งคนที่พยายามจะเข้าใกล้
โดยเฉพาะกบั สาว ๆ ทีเ่ จ้าตวั ไมถ่ กู ใจ

“ก็แค…่ เจอคนทถี่ ูกใจเทา่ นนั ้ แหละ” ชายหนมุ่ สารภาพ กบั เพ่ือนคน
นี ้ เจมส์รู้ดีว่าสามารถบอกได้ทกุ อย่าง ธนัทเป็นคนดีที่เปิดเผยและไว้ใจได้
และเขาก็ชอบนสิ ยั ของเพอื่ นข้อนมี ้ ากเสยี ด้วย เวลามีปัญหาอะไร ธนทั จึงเป็น
ทปี่ รึกษาชนั ้ ดีได้เลยทีเดยี ว

คนฟังองึ ้ ไปเป็นครู่ ก่อนจะหลดุ เสียงหัวเราะ “ฮ่า ๆ ๆ งนั ้ เรอะ แหม
ชกั อยากเห็นคน ๆ นนั ้ ซะแล้ว”

“ไม่เห็นขาสกั หน่อย ฉนั ชอบเขาข้างเดียวต่างหาก” เจมส์บ่นพมึ พา
ด้วยสหี น้าทอ่ี อกจะเศร้านดิ ๆ จนธนทั ชะงกั รีบเปลยี่ นเร่ืองทนั ที

“เออ จริงสิ วนั นนี ้ ายวา่ งแล้วใชม่ ยั ้ ไปหาอะไรกนิ กนั ดีกวา่ ไมไ่ ด้เจอ
ตงั ้ นาน มเี ร่ืองคยุ เยอะเลย”

คนถกู ถามกลบั ดซู มึ หนกั กวา่ เก่า เพราะแอบเผลอใจอยากจะไปชวน
ใครบางคนกินข้าวเพ่ือง้อให้หายโกรธ แต่คงทาแบบนนั ้ ไม่ได้ จนกว่าเขาจะ
จดั การทกุ อยา่ งให้เรียบร้อย

เจมสห์ นั ไปพยกั หน้ารับด้วยทา่ ทางทีไ่ ม่ค่อยกระตอื รือร้นนกั
“อืม เอาสิ ฉันไม่มีอะไรจะทา จนกว่าจะถงึ ตอนเปิดตาหนักเย็น ๆ
นนั่ แหละ”
ธนทั ฟังแล้วยิม้ กว้าง ก่อนจะชกั ชวนเจมส์ไปยงั ร้ านโปรดที่พวกเขา
ชอบไปทานอาหารกนั เป็นประจาสมยั เรียนด้วยกนั
ร้านอาหารร้านนนั ้ เป็นร้านเลก็ ๆ ที่ตกแต่งน่ารักสบาย ๆ ตามประสา
เจ้าของเป็นคนรักต้นไม้ ภายในร้านจงึ มกี ระถางดอกไม้เลก็ ๆ อยแู่ ทบทกุ ซอก

104

สืบเสน่หา

ทุกมุมของร้าน และล้วนแต่กาลงั ออกดอกบานสะพร่ัง ดอกไม้มกั ทาให้จติ ใจ
คนผ่อนคลาย และสง่ิ นัน้ สามารถสมั ผัสได้ไปถงึ จิตวิญญาณ ทาให้รู้สกึ สงบ
และมคี วามสขุ ได้

ดังนัน้ เจมส์จึงชอบมาที่นี่บ่อย ๆ ในตอนเด็ก แม้ ตอนนีจ้ ะมี
ภาระหน้าที่การงานมากขนึ ้ จนไม่ได้มาบ่อย ๆ อีก แต่เขาก็ชอบที่จะแวะมา
เจ้าของร้ านเป็นคู่สามีภรรยาที่เป็นกันเองและใจดีมาก ทัง้ สองจาเจมส์กับ
ธนทั ได้เป็นอย่างดี จงึ มกี ารพดู คยุ ราลกึ ความหลงั กนั เป็นท่สี นกุ สนาน

ขณะทกี่ าลงั คยุ กนั เจมสก์ ข็ อตวั ไปห้องนา้ หากระหว่างกาลงั เดินไป
เขากต็ ้องชะงกั เมอื่ เห็นใครบางคนทีค่ ้นุ ตาเข้า

แค่ได้เห็นเขาก็แอบใจเต้น คน ๆ นนั ้ …ที่เขาคิดจะไปง้อมาตลอดทงั ้
วนั นแี ้ ล้ว เพยี งแตพ่ ยายามอดทนไมย่ อมไป

เจ้าเคนทีต่ ามเขามากเ็ หน็ เช่นกนั เด็กน้อยพมึ พาอยา่ งยินดี “นนั่ คณุ
ตารวจนฮ่ี ะพอ่ เราไปทกั เขากนั เถอะ”

ชายหน่มุ ก้าวเข้าไปอีกก้าวอย่างลืมตวั แต่ก็ได้หยดุ ฝีเท้าลงแค่นัน้
เพราะเห็นใครอีกคนท่ฝี ่ังตรงข้ามโต๊ะอาหารของปวินต์เข้า

ร่างสงู ดูมีเสน่ห์แบบผู้ใหญ่ในชุดตารวจเช่นเดียวกัน กาลังพูดคุย
อย่างสนทิ สนม ใบหน้าสวยของปวนิ ต์แย้มยมิ ้ รับดเู ป็นธรรมชาติแบบทีน่ าน ๆ
จะยมิ ้ ให้เขาสกั ที เฉพาะเวลาลมื ตวั เท่านนั ้

ปกติปวินต์เป็นคนระมัดระวังในการแสดงออกมาก ๆ แต่ในวันนี ้
กลบั มีรอยยมิ ้ แบบนนั ้ …กบั คนท่ไี มใ่ ชเ่ ขา

รู้สกึ เจ็บขนึ ้ มาอย่างบอกไม่ถูก เจมส์หันหลงั ให้ ทาทีจะก้าวจากไป
หากถกู เด็กน้อยเรียกไว้เสยี ก่อน

“พ่อฮะ แย่แล้ว ผมรู้สึกว่า…มีอะไรชั่วร้ าย อยู่ในแก้วนา้ ของคุณ

105

สบื เสนห่ า

ตารวจ!”
“อะไรนะ!” ชายหน่มุ หนั กลบั ไปทนั ที แล้วลอบมองอย่างระมดั ระวงั

กวา่ เดิม
ร่างเลก็ ซง่ึ มเี พียงเจมส์เท่านนั ้ ท่ีมองเห็นพยักหน้ารับ “คนทนี่ งั่ ฝ่ังตรง

ข้าม ใสอ่ ะไรบางอย่างลงในแก้วนา้ นน่ั ฮะ เป็นของท่ชี ว่ั ร้ายมากด้วย”
“ยาสง่ั งนั ้ เรอะ!” เสยี งชายหนมุ่ ถามเสยี งแผว่ อย่างตกใจ
เด็กน้อยพยักหน้ารับ เจมส์องึ ้ ไปเล็กน้ อย เขารู้ดีว่าถ้าเป็นยานอน

หลบั หรือยาทวั่ ไป เคนย่อมไมร่ ู้แน่ว่ามกี ารใสล่ งไป
แตย่ าสง่ั เป็นยาอนั ชว่ั ร้าย ทผ่ี ่านการปลกุ เสกและทาคณุ ไสยมา
ไม่แปลกทก่ี มุ ารทองอยา่ งเคนจะรู้สกึ ได้!

ชายหน่มุ รีบก้าวยาว ๆ เข้าไปท่ีข้างโต๊ะนัน้ คนท่ีกาลงั คุยกันอย่าง
ออกรส หนั มามองอย่างแปลกใจเมื่อเห็นเจมส์เดินเข้ามาหา ปวินต์หน้าตึง
ทนั ทีทเ่ี หน็ อีกฝ่าย กอ่ นจะหนั กลบั มาทาเป็นไม่สนใจอีกครัง้

“สวัสดีครับ คุณวินต์ แล้วก็เอ้อ…” เจมส์ตีหน้านิ่ง ยิม้ ทักทายอย่าง
ไม่มอี ะไรเกดิ ขนึ ้

“จะไมแ่ นะนาให้ผมรู้จกั หนอ่ ยเหรอครับ” ว่าพลางดงึ เก้าอใี ้ กล้ ๆ มา
นง่ั ลงหน้าตาเฉย

“นน่ี าย!” เสยี งดแุ ผ่วเบาพร้อมทาตาถลงึ ใสข่ องอีกฝ่าย ทาให้รู้วา่ ไม่
ยนิ ดตี ้อนรับนกั แตเ่ จมส์ก็ทาเป็นไม่เหน็

บรรยากาศดแู ปลก ๆ ระหว่างคนทงั ้ คู่ ทาให้คนที่นงั่ อย่แู ต่แรกองึ ้ ไป
แล้วกบั แขกแปลกหน้าท่ีไม่ได้รับเชิญนนั ้ หากเจมส์กลบั มองมาด้วยรอยยิม้
แล้วเปิดประเด็นต่อทันที “เขาเป็นเจ้านายคณุ เหรอครับ ผมเห็นยศที่บ่าสูง

106

สบื เสน่หา

กว่าคณุ เสยี อีก”
ปวนิ ต์มองเจมส์อยา่ งไม่เข้าใจนกั เขายงั คงโกรธอยู่ และไม่อยากคยุ

ด้วยเลย แต่ต่อหน้าคนท่ีเป็นทงั ้ เจ้านาย และเพ่ือนของผ้เู ป็นพ่อ ทาให้เขาทา
อะไรเสยี มารยาทไมไ่ ด้

“สารวตั รธนดลครับ นี่เป็น ‘คนรู้จกั ’ ของผม ตอนไปทาคดฆี าตกรรม”
เขาพดู ด้วยนา้ เสยี งไม่ยินดียนิ ร้าย เน้นคาว่า ‘คนรู้จกั ’ เสยี เต็มท่ี

แต่เจมส์ยังคงไม่สนใจ เขายิม้ แล้วกล่าวยา้ “เป็นคนรู้จักท่ี ‘สนิท’
มากครับ ยินดีท่ีได้รู้จักนะครับ คณุ สารวัตร” เขายื่นมือออกไปจะจับมือกับ
สารวัตรธนดล แต่แกล้งเอือ้ มพลาดไปชนแก้วนา้ ใบนัน้ ตกลงมาแตก นา้ ท่ี
กระเซน็ เลอะเสอื ้ ปวินต์ พร้อมเสยี งดงั เพล้งทาให้หลายคนหนั มามอง

“ขอโทษนะครับ ผมซุม่ ซา่ มไปหนอ่ ย เดย๋ี วผมช่วยเอง” วา่ พลางหยิบ
ผ้าเช็ดหน้าขนึ ้ มา แล้วชะงกั “อ๊ะ ผมว่าคณุ เลอะกว่าทีค่ ิดนะครับคณุ วินต์ เรา
ไปห้องนา้ กนั เถอะ” วา่ แล้วกฉ็ ดุ แกมลากให้อกี ฝ่ายออกมาจากโต๊ะ

ปวินต์พยายามจะดึงแขนที่จับไว้ ออกอย่างตกใจ แต่อีกฝ่ ายที่
แข็งแรงกว่า ใช้แรงดึงวูบเดียว คนตัวผอมกลับต้องเซตาม และถูกลากมา
มาถงึ ห้องนา้ จนได้

“นายเป็นอะไรเนย่ี เจมส์ ปลอ่ ยฉนั นะ” ร่างบอบบางถือโอกาสสะบดั
มอื อกี ครัง้ โดยแรง พลางร้องบอกให้ปลอ่ ยเสยี งเข้ม

ในห้องนา้ ไมม่ คี น เจมสท์ ยี่ ดึ จบั อยจู่ งึ ยินยอมปลอ่ ยมอื ทจี่ บั ไว้ ข้อมือ
บางทีม่ ีรอยแดง ทาให้อีกฝ่ายกมุ มนั ไว้พลางมองมาอย่างไมไ่ ว้ใจ

“ผมไม่ได้ตงั ้ ใจทาให้คณุ เจ็บ ขอโทษนะครับ” เจมส์พดู ขนึ ้ อยา่ งตกใจ
เมอ่ื เหน็ รอยแดงนนั ้

“แต่ผมมีเร่ืองสาคัญต้องบอกคุณ เราออกไปจากท่ีร้ านนีก้ ันก่อน

107

สืบเสนห่ า

เถอะครับ”
คนฟังชกั ของขนึ ้ ทพี ยายามขอให้บอกแทบตาย เจมสย์ งั อมพะนาไม่

ยอมพดู แต่ทีวนั นี ้ เขากาลงั มธี รุ ะกับเจ้านายคนสาคญั แท้ ๆ เจมสก์ ลบั ดงึ ดนั
พาเขามา แล้วยงั จะบอกอะไรอกี

“ฉันไม่อยากรู้แล้ว เรื่องของนาย ไม่เก่ียวกับฉันสกั หน่อย” ปวินต์
ตอบเสยี งสะบดั

“เก่ียวสิครับ เร่ืองสาคัญมากด้วย คนท่ีมากับคุณเป็นใครกัน เขา
ไว้ใจไม่ได้นะครับ คณุ รีบกลบั ไปกบั ผม จะปลอดภยั กว่า”

“เขาเป็นเจ้านายของฉันนะ แล้วกเ็ ป็นคนทฉี่ นั เคารพรักด้วย” ดวงตา
คมวาวขนึ ้ อย่างไม่ยินยอม “นายไม่มีสิทธิ์มาบงั คับฉัน ฉันมากับอาดล และ
ฉนั กต็ ้องกลบั กบั เขา!”

“อาดล…เขาเป็นอาของคณุ งนั ้ เหรอครับ” เสยี งถามรุกเร้าขึน้ มา จน
คนถกู ถามรู้สกึ ไมเ่ ข้าใจ

“ไม่ใช่ เขาเป็นเพื่อนสนทิ ของพอ่ ฉนั แต่นนั่ …กไ็ มใ่ ชเ่ ร่ืองของนายอยู่
ดี นายเป็นอะไรของนายกนั เจมส์?”

เจมส์หายใจเข้าลกึ พยายามข่มอารมณ์โกรธที่มีมาโดยไม่รู้วา่ ทาไม
พลางตอบเสยี งราบเรียบ

“ใชค่ รับ มนั ไม่ใชเ่ รื่องของผมเลย แตว่ า่ วนั นี ้คณุ ต้องกลบั กบั ผม”
“ฉนั มาของฉนั เอง ฉนั ก็ต้องกลบั เองได้ นายไม่ต้องย่งุ เลย” ว่าแล้วก็
ผลนุ ผลนั ออกมาจากห้องนา้ ด้วยอารมณ์ทคี่ กุ รุ่น
“เด๋ียวสิครับ คุณวินต์” เจมส์ไล่ตามมา หากกลบั ถกู ใครอีกคนขวาง
เอาไว้ เจมสม์ องคน ๆ นนั ้ ด้วยดวงตาทีแ่ ฝงไปด้วยความโกรธ
“อาดล” ปวินต์พมึ พาหลงั จากเห็นอกี ฝ่ายมาขวางไว้

108

สบื เสนห่ า

“ผมไม่ทราบว่าคุณมีอะไรกับลกู น้องของผม แต่ขอให้คุณเลิกทา
อะไรรุนแรงเสียทีเถอะครับ” ธนดลพดู น่ิม ๆ ด้วยมาดตารวจผ้มู ีวัยวุฒิท่ีสงู
กว่า

“ไม่เป็นไรครับอาดล หมอน่ีแค่มาก่อกวนเท่านัน้ ถ้าย่งุ กว่านี ้ผมจะ
จบั ยดั ห้องขงั เลยคอยด”ู ปวินต์ตอบกลบั เสยี งขนุ่

“เราเป็นตารวจ ไม่ควรใช้หน้าท่ีการงานไปในทางที่ผิดนะผู้กอง”
สารวตั รหน่มุ เตือนด้วยเสยี งตาหนิ

ปวินต์ชะงักกับเสยี งเตือนนนั ้ ก่อนหันมาขอโทษด้วยท่าทางอนั สงบ
ลงอยา่ งเห็นได้ชดั “ขอโทษครับสารวตั ร ผมว่วู ามไปเอง ยงั ไงวนั นี…้ ”

เจมสม์ องมาอย่างหงดุ หงิด เขารู้ดวี า่ อกี ฝ่ายกาลงั คิดไม่ซ่ือ ดีไม่ดี…
สารวตั รธนดลคนนอี ้ าจจะเป็นสายคนหนงึ่ ของเจ้าพวกนนั ้ กเ็ ป็นได้ ไมเ่ ชน่ นนั ้
คงไม่มขี องแบบนนั ้ เอามาใช้กบั ปวนิ ต์ได้

เขาไม่มีทางปลอ่ ยให้ปวนิ ต์กลบั ไปกบั เจ้านนั่ แน่ ๆ
“ผมวา่ คณุ ควรจะกลบั …” ชายหน่มุ ขดั ขนึ ้ ทนั ที
“ฉันจะกลบั หรือไม่กลบั มันก็เรื่องของฉัน เราไม่ได้เป็นอะไรกัน ฉัน
ไมจ่ าเป็นต้องเชือ่ ฟังนาย!”
“แตว่ ่า…”
ความรู้สกึ โกรธนนั ้ ยากควบคุมนัก ปวินต์รู้ดีว่ากาลงั เสยี มารยาทกบั
ผ้เู ป็นเจ้านายมากแล้ว แต่เขาคงสงบสตอิ ารมณ์ไมไ่ ด้ หากไมไ่ ด้อยลู่ าพงั และ
เจมส์คงไม่เลิกยุ่งแน่ ๆ ถ้าเขาไม่ยอมไป อาจจะเผลอทาอะไรไม่คิดให้ถูก
ตาหนิได้อีก ดังนนั ้ ตารวจหน่มุ จงึ ตดั สินใจหนั ไปหาเจ้านายคนใหม่ พลางพดู
ขนึ ้ ว่า
“วันนีค้ งไม่เหมาะจะคุยกนั แล้ว ผมขอโทษจริง ๆ นะครับ คงต้องขอ

109

สืบเสน่หา

ตวั ก่อน” เขาโค้งให้อย่างสภุ าพ ก่อนรีบก้าวยาว ๆ จากไป เจมส์ยังคงจ้องธน
ดลเขม็ง คุมเชิงไม่ยอมให้อีกฝ่ายตามปวินต์ไปได้ จนแน่ใจว่าปวินต์กลบั ไป
เพียงลาพงั แล้ว เขาก็ถอนหายใจออกมา

“ผมจับคุณข้อหาก่อกวนในร้ านอาหารได้นะครับ” ธนดลพูดด้วย
นา้ เสยี งเยน็ ชา พอลบั หลงั ปวินต์ เขาก็แสดงทา่ ทตี รงกนั ข้ามอยา่ งหน้ามือเป็น
หลงั มอื

“ก็ลองจับสคิ รับ ผมไม่กลวั คณุ หรอก…ไหน ๆ คณุ ก็กล้าใช้ของพวก
นนั ้ …คิดหรือว่าผมจะไมม่ ีอะไร ‘ท่ีแรงกว่านนั ้ ’ มาจัดการคุณบ้าง!” เจมส์ยมิ ้
น้อย ๆ หากคนมองย่อมรู้ได้ วา่ อารมณ์ของเขากาลงั มาคุ และพร้อมจะระเบดิ
ได้ทกุ เม่อื

“ก็ได้ วันนีฉ้ ันจะไม่ย่งุ กับนาย” สารวัตรหน่มุ ว่าแล้วรีบเดินจากไป
อย่างรวดเร็ว

“ปลอ่ ยคณุ ตารวจไปแบบนดี ้ เี หรอฮะพอ่ ” เสยี งเลก็ ๆ ถามขนึ ้
เจมส์ถอนหายใจพลางพูดว่า “ในเม่ือเขาไม่เชื่อพ่อแล้ว พ่อจะทา
ยงั ไงได้ละ่ ”
“ความผดิ ของพ่อก่อนนะฮะ ท่ีไม่ยอมพดู ความจริงกบั เขา”
“พ่อรู้…แต่เอาเถอะ เขากลบั ไปแบบนี ้ อย่างน้อยก็น่าจะปลอดภัย
แล้ว พวกมนั ชกั จะเอาใหญ่ ยงุ่ กบั พอ่ ไม่พอ ยงั บงั อาจมายงุ่ กบั คนสาคญั ของ
พวกเราอกี ถ้าไมบ่ อกให้ระวงั ไว้ ท่าทางคงลาบากแน่ ๆ ทางานทเ่ี ดยี วกันเสยี
ด้วย”
วา่ พลางถอนหายใจอกี รอบ กอ่ นพดู อย่างตดั สนิ ใจได้ว่า “แบบนคี ้ งมี
ทางเดยี ว คือต้องไปสารภาพความจริงแล้วสนิ ะเน่ีย คณุ ตารวจของเจ้ากโ็ กรธ

110

สืบเสนห่ า

น่ากลวั จริง มองมาทีเลน่ เอาพอ่ ขนลกุ เลย”
“ดีฮะ พ่อกับคุณตารวจไม่มองหน้ากนั แบบนี ้ผมรู้สึกไม่ดีเลยฮะ”

เสยี งเด็กชายว่าอ่อย ๆ
“พ่อจะพยายามง้อเขาก็แล้วกันนะเจ้าเคน ในเม่ือพวกนนั ้ จงใจดึง

คณุ วินต์เข้ามาแล้วแบบนี ้พ่อคงปิดเขาตอ่ ไปไม่ได้แล้วละ่ ”
“นั่นสิฮะ งัน้ วันนีพ้ ่อปิดตาหนกั เถอะ เราไปง้อคุณตารวจกัน” เด็ก

น้อยสรุปให้เสร็จสรรพ
“เจ้าเคนน่ีนะ…เอ้า ก็ได้ ในเม่ือพ่อผิดเอง ก็ต้องยอมรับผิดสินะ”

เจมส์ตอบรับอย่างกระตือรือร้ นเป็นครัง้ แรก เขารู้สกึ ใจเต้นชอบกล เพียงแค่
คดิ ว่า…ครัง้ นแี ้ หละ เขาจะยอมเปิดใจให้หมดเปลอื กกบั ปวินต์เสยี ที

ร่างที่เกาะอีกฝ่ายอย่กู อดชายหนมุ่ ไว้อย่างดีใจ “สมกบั เป็นพ่อจริง ๆ
ผมรักพอ่ นะฮะ”

“เออ ๆ อ้อนกนั ขนาดนี ้จะเอาของเลน่ อกี สกั กี่อนั ละ่ ” เจมส์พมึ พา
เคนอมยมิ ้ กอ่ นตอบด้วยทา่ ทางนา่ รักนา่ หยิกว่า “ไมเ่ อาหรอกฮะ ขอ
แคพ่ อ่ ง้อให้สาเร็จกพ็ อ ผมน่ะ อยากได้แมส่ กั คนมานานแล้ว”
“เฮ้ย เขาเป็นผ้ชู ายนะ จะเป็นแมไ่ ด้ไง”
“ไม่เห็นเป็นไรเลย ผมว่าตอนพ่ออย่กู ับคุณตารวจน่ะ เป็นช้างเท้า
หลงั เหมือนเป็นแมเ่ ด๊ะเลย ให้คณุ ตารวจเป็นพอ่ แล้วกนั ”
“สงสยั ต้องเลกิ ซอื ้ ของเลน่ จริง ๆ แล้ว” ชายหน่มุ แกล้งทาหน้าดุ
“โธ่ พอ่ ฮะ เอ้า ผมขอเป็นพอ่ สองคนแทนก็ได้ ใจร้ายจริง เอะอะอะไร
ก็ขแู่ ต่จะเลกิ ซอื ้ ของเลน่ กมุ ารทองก็งอนเป็นนะฮะ”
เจมส์ฟั งอีกฝ่ ายจีบปากจีบคอพูดแล้ วอดไม่ได้ ที่จะหัวเราะออกมา
เพียงแค่เปลี่ยนความคิดเท่านัน้ เขาก็รู้สกึ ปลอดโปร่งและมีกาลังใจขึน้ มา

111

สืบเสน่หา

อย่างประหลาดเสยี จริง
เจมส์ย้อนกลบั ไปหาธนัทที่นั่งรออยู่อย่างแปลกใจเมื่อผู้เป็นเพื่อน

หายไปเข้าห้องนา้ นานมาก แตเ่ มือ่ กลบั มา กเ็ หน็ ว่าเจมส์มีสหี น้าที่ดีขนึ ้ อย่าง
เห็นได้ชดั

“พงึ่ รู้วา่ นายท้องผกู ” ธนทั พมึ พาขนึ ้ เบา ๆ
“ใครบอกว่าฉันท้องผูก” เจมส์ถามกลบั ใบหน้าเขายังคงขมวดคิว้
อย่างงนุ งง
คนถูกถามหัวเราะออกมาอย่างขบขัน “ก็ฉันเห็นสีหน้าก่อนเข้า
ห้องนา้ ของนาย หน้าน่ิวเสียขนาดนนั ้ แต่พอหายไปเข้าห้ องนา้ นานมาก แล้ว
ออกมา สีหน้านายกลับดีขึน้ ผิดหูผิดตาขนาดนี ้ ถ้าไม่ใช่เพราะท้องผูก จะ
เพราะอะไรกนั แอบไปปลอ่ ยระเบดิ มาละ่ สิ” ประโยคหลงั มแี อบกระซิบ พร้อม
กบั หวั เราะชอบใจ
“เจ้าบ้าน่ี ยงั ปากเสยี เหมอื นเดิมเชียวนะ ฉนั ไมไ่ ด้ไปทาอะไรแบบนนั ้
สกั หน่อย แต่เอ้อ เดี๋ยวฉันคงต้องรีบกลับแล้ว จะรีบไปง้อ…เอ้ย รีบกลบั ไป
ทางานนะ่ ”
“หึ ๆ หลอกฉันไม่ได้หรอกนะ ฉันว่านายกาลงั จะไปง้อสดุ ที่รักของ
นายมากกวา่ ละ่ ส”ิ
คนมองมาทาหน้าทงึ่ “นายรู้ได้ยงั ไงกนั ”
“นายนี่นะ เป็นหมอผีซะเปลา่ ไมร่ ู้จกั พรายกระซบิ เลยเหรอไง”
“หา?”
“ก็เจ้าเคนบอกฉนั เม่ือกี ้ว่าให้รีบปล่อย ๆ พ่อไปไว ๆ พ่อจะไปง้อแม่
ให้มนั ”
“เจ้าเคน! ปากงอี ้ ย่าเอาเลยของเลน่ ใหม่” เจมส์หนั ไปดเุ ด็กน้อย

112

สืบเสน่หา

“โธ่ พ่อล่ะก็ พี่นัทก็คนกนั เอง ให้รู้ไว้ไม่เห็นเป็นไรเลย พ่อน่ะ มีเร่ือง
อะไรชอบอมพะนา มเี พอ่ื นดี ๆ ก็รู้จกั ใช้ให้เป็นประโยชน์ซะบ้างสฮิ ะ”

“เจ้า…”
“เออน่า เจมส์ เจ้าเคนพูดถูกแล้ว นายน่ันแหละ มีอะไรก็พูด ๆ
ออกมาซะ คิดว่าเราคบกนั มานานแค่ไหนกัน ถ้านายไม่บอกฉัน ฉนั จะโกรธ
นายอีกคนแล้วนะ”
ชายหน่มุ ถอนใจยาว “เจ้าเคนนะเจ้าเคน ชกั จะปากบอนเกนิ ไปแล้ว”
“เลา่ มาเดีย๋ วนเี ้ลย” ธนทั ว่าเสยี งเข้ม พลางจ้องมองผ้เู ป็นเพือ่ นอย่าง
จริงจงั กวา่ เดมิ เจมส์มองผ้เู ป็นเพือ่ นสนิทกอ่ นถอนใจยาว เขาชกั จะใจออ่ นจน
ลากคนนอกมาเกี่ยวข้องเยอะมากไปแล้ว แตใ่ นตอนนี ้ มนั ก็ยากจะปฏิเสธได้
บรรยากาศของการอมพะนา มันช่างเจ็บปวดจนเขารู้สึกไม่อยากโกหกอีก
ต่อไปแล้ว ในเมื่อธนัทรู้ว่าเขาจะไปหาปวินต์ จะอย่างไรก็คงปิดได้ไมน่ านนกั
แถมไหนจะยงั มีพรายกระซิบอย่างเจ้าเคนอกี ด้วย
“เอ้า ก็ได้” ชายหน่มุ ยอมแพ้ ว่าแล้วเจมส์ก็น่งั ลงเล่าเร่ืองท่ีเกิดขึน้
ทงั ้ หมดให้ธนทั ฟัง
พอเลา่ จบ สหี น้าธนทั ก็ซเี รียสกวา่ เดมิ เป็นสบิ เท่า “เจ้าบ้าน่ี คิดจะทา
อะไรอนั ตรายขนาดนคี ้ นเดยี วได้ยงั ไง เดี๋ยวก็โดนฆา่ หมกป่าช้าแถวนนั ้ หรอก”
คนฟังยมิ ้ เครียดเลก็ น้อย แล้วตอบว่า “มนั ไม่ฆา่ ฉนั หรอก จนกวา่ จะ
รู้ท่ีซ่อนของน่นั คณุ ชิดชยั เองก็เคยมีบญุ คณุ กบั พ่อของฉันมาก่อน จะไม่ช่วย
อะไรเลย ฉนั ก็ทาไมไ่ ด้หรอกนะ”
“แล้วนายไปซ่อนของไว้ไหนกนั ”
“ถ้าฉนั บอกนาย นายกจ็ ะโดนไปด้วย ดงั นนั ้ ขอแคเ่ ร่ืองนีเ้ ท่านัน้ ที่ฉัน
บอกนายไมไ่ ด้”

113

สืบเสน่หา

ธนทั ได้แต่พยกั หน้ารับ “เอ้า ก็ยังดี ถ้านายมีเรื่องเดือดร้ อน ต้องรีบ
โทรหาฉนั นะ ฉนั รู้แล้วละ่ ว่าทาไมคน ๆ นนั ้ ของนายถงึ ได้โกรธนายนกั เพราะ
เป็นฉนั …ก็โกรธเหมือนกนั ”

“ขอโทษนะ…แตฉ่ นั คดิ วา่ นี่มนั ดีทสี่ ดุ แล้ว”
“ดีตายละ่ ไม่เคยได้ยินหรือไง สองหวั ย่อมดีกว่าหวั เดียวน่ะ แล้วยิ่ง
ถ้ามสี ามหวั จะยงิ่ สบายแน่นอน”
ว่าพลางสรุปง่าย ๆ อย่างรวดเร็วว่า “นายกาลงั จะไปง้อสดุ ท่ีรักคน
นนั ้ สนิ ะ ถ้างนั ้ ขอฉนั ไปด้วยสิ”
เจมส์ชักน่งั ไม่ติดเก้าอีด้ ้วยความเขิน “เฮ้ย นายจะไปทาไมเจ้านัท
นนั่ มนั เร่ืองของฉนั นะ”
“ใครบอกฉันจะย่งุ เรื่องของนาย ฉันแค่อยากเห็นหน้า ‘ว่าที่เจ้าสาว’
ของนายต่างหาก”
ธนัทพูดหน้าตาเฉยแล้วก็หันไปหัวเราะกับเจ้าเคน จนคนมองชัก
หมนั่ ไส้ เลน่ เข้าขากนั ขนาดนี ้ เขาคงไม่มีทางเลอื ก ถงึ จะไมพ่ าไป เจ้าเคนก็คง
พาไปได้ แบบนนั ้ คงจะยงุ่ กวา่ เกา่
“เอ้า อยากไปก็ไป แต่จะโดนตะเพิดออกมารึเปลา่ ก็ไม่รู้นะ เพราะ
เขาโกรธฉนั นา่ ด”ู
“ไม่ลองง้อจะรู้ได้ไง นายน่ะมันออ่ นนกั วิธีจีบสาวเน่ีย ต้องดูฉนั เป็น
ตวั อย่างสิ รับรองชว่ ยได้แน่นอน”

114

สบื เสน่หา

บ้านสองชนั ้ หลงั น้อยตกแต่งน่ารักและดเู ป็นระเบยี บเรียบร้อยนนั ้ ทา
ให้คนมองอดทึ่งไม่ได้ ธนัทมองไปรอบบ้านที่ปลกู ต้นไม้ไว้เต็มไปหมด ดอก
มะลทิ ่ีกาลงั บานสะพร่ัง สง่ กลนิ่ หอมเชิญชวนนกั หน้าบ้านทมี่ ีนา้ พขุ นาดย่อม
วางประดบั ทาให้รู้สกึ ผ่อนคลายได้จริง ๆ

“สมกับเป็นบ้านว่าที่เจ้าสาวนายเลยแฮะ บ้านดูเรียบร้ อยน่าอยู่
ขนาดนี ้ต้องเป็นกลุ สตรีทน่ี ่ารักแน่ ๆ”

เจมส์อมยมิ ้ น้อย ๆ โดยไมไ่ ด้พดู หรือแก้ไขความเข้าใจผิดอนั ใดของผู้
เป็นเพอ่ื น แต่นาอกี ฝ่ายให้เดินตามมา เขายงั ได้ยนิ เสยี งหวั เราะเบา ๆ ของเจ้า
เคนด้วย อดขาไม่ได้ว่าเจ้าตวั แสบจะต้องกาลงั คิดแบบเขาอย่แู น่เลยทีเดยี ว

ประตเู ปิดออกกอ่ นทเี่ ขาจะกดออดเสยี อีก ร่างผอมบางนา่ รักของเดก็
สาวก้าวออกมา พร้อมกบั ทาตาโตอย่างประหลาดใจ

“อ้าว พีเ่ จมส์ มาได้ยงั ไงคะเน่ีย”
ผ้เู ป็นแขกยมิ ้ รับ หากคนเดนิ ตาม มองจนค้างไปแล้ว เด็กสาวผมยาว
ท่าทางยิม้ แย้มแจ่มใสนนั ้ ดึงดูดใจนัก เจมส์หนั มามองเพือ่ นก่อนแอบตบไหล่
หนกั ๆ เรียกสตไิ ปทหี นงึ่ แล้วหนั กลบั มาคยุ กบั สาวน้อย

115

สืบเสนห่ า

“พีม่ าเยย่ี มพ่ีวนิ ต์น่ะ เขาอยไู่ หม”
ยงั ไมท่ นั พดู อะไรตอ่ ก็ถกู สะกิดเสยี หลายครัง้ คนกาลงั คยุ หนั กลบั ไป
มองแล้วถงึ บางอ้อ ชายหนมุ่ ยมิ ้ น้อย ๆ แล้วแนะนาขนึ ้ วา่ “พอดพี พ่ี าเพอื่ นมา
ด้วย รู้จกั กนั ไว้สิ นธี่ นทั เพอ่ื นพ่เี อง”
“ปรางค่ะ ช่ือจริง ๆ คือปรางทิพย์ ยินดีท่ีได้รู้จักนะคะ” เธอไหว้เขา
ด้วยทา่ ทางอนั เรียบร้อย แม้ในแววตาจะแฝงความกระตือรือร้นซกุ ซนอยบู่ ้าง
“พี่นทั ครับ เรียกน้องปรางได้สนิ ะครับ” คนพดู ขยบั เข้ามาใกล้ ตีสนิท
เดก็ สาวอย่างรวดเร็วจนคนแนะนายงั แอบองึ ้
“เฮ้ย เจ้านทั น้องปรางเขาพ่งึ จะสิบห้าเองนะ” เสยี งดุแกมแซวจาก
เจมส์ ทาให้เดก็ สาวหวั เราะคกิ
“ก็กาลงั นา่ รักแหละน่า เอ้า แกจะไปง้อแฟนแกก็ไปสิ ขอฉนั นงั่ คยุ กบั
น้องปรางรอแล้วกนั ” ธนทั ตอบง่าย ๆ เปลย่ี นเปา้ หมายได้อย่างรวดเร็วจนคน
ฟังหน้าม่ยุ ได้แตแ่ อบกระซบิ เครียด
“ไอ้บ้า ไหนว่าจะมาช่วยฉนั เหน็ ผ้หู ญิงละ่ ไมไ่ ด้เชยี วนะ”
“ง้อแฟนใครเหรอคะ” เด็กสาวมองมาตาปริบ ๆ เจมส์สะด้งุ ก่อนรีบ
แก้
“เอ้อ ไม่ใช่ครับ พอดีพ่ีทาพี่วินต์ของน้องปรางอารมณ์เสียนิดหน่อย
เลยมาขอโทษนะ่ ”
คนฟังอมยมิ ้ “อ้อ มินา่ ละ่ วนั นพี ้ ่ีวินต์มาถงึ กห็ น้าบงึ ้ เชียว แถมขนึ ้ ไป
ห้องเลย ถามอะไรก็ไมต่ อบซักคา” เธอพดู ต่ออย่างขบขัน ”จะว่าไป ปรางไม่
เห็นพี่วินต์งอนใครแบบนีน้ านแล้ว ตงั ้ แต่…พ่อตาย พ่ีวินต์ก็พยายามเป็นเสา
หลกั ของบ้าน เคร่งเครียดหน้าตายซะจนไมม่ ีใครกล้าแกล้งแล้ว ทงั ้ ๆ ทีจ่ ริง ๆ
นะ่ พวี่ ินต์นา่ แกล้งทส่ี ดุ เลยค่ะพ่เี จมส์” ประโยคหลงั หนั ไปหลว่ิ ตาให้ชายหน่มุ

116

สบื เสนห่ า

ด้วยทา่ ทอี นั น่ารัก
“จริงครับน้องปราง พีก่ ็เหน็ ด้วยนะ” เจมส์สนบั สนนุ
“ใช่มัย้ คะ คนอะไร แหย่นิดแหย่หน่อย ทาเป็นแมวดุไปได้ ขู่ฟ่ อ ๆ

เชียว เห็นแล้วน่าจบั ฟัดท่ีสดุ ” เด็กสาวพูดต่อไป จนคนฟังแทบสะด้งุ เพราะ
ดนั ตรงกบั ทเ่ี ขาคดิ ไว้เป๊ ะเลยทีเดียว

“ท่าทางพ่ีสาวของน้องปรางคงจะน่ารักมากนะเนี่ย น่ารักได้คร่ึงนงึ
ของน้องปรางไหมครับ” ธนทั ถามขนึ ้ บ้าง หากคาถามนนั ้ เรียกเสียงหวั เราะ
อย่างหยดุ ไม่อยจู่ ากปรางทิพย์เสยี อยา่ งนนั ้

“พีน่ ทั …ยงั ไม่เคยเจอพ่วี นิ ต์ใช่ไหมคะเนยี่ ”
“ก็ใช่น่ะสิ เจ้าเจมส์น่ะ บอกพ่ีว่าจะมาง้อสาว พี่อยากเห็นหน้าเลย
ตามมาด้วยนแี่ หละ”
คนฟังแทบกลนั ้ หวั เราะไว้ไมไ่ หวอกี ครัง้ “งนั ้ เดย๋ี วพ่ีก็ได้เห็นค่ะ ปราง
ไปตามพีว่ ินต์ให้นะคะ แตเ่ อ้อ…ถ้าพวี่ ินต์งอนอยู่ ระวงั ระเบดิ ลงแถวนีด้ ้วยละ
กนั ค่ะ หาหลมุ หลบภยั กนั ให้ดี ๆ”
เจมส์ยิม้ เจ่ือน ๆ เขาชกั ไม่มัน่ ใจแล้วว่าจะง้อได้สาเร็จ แต่ยงั ไม่ทัน
พดู อะไร เด็กสาวก็ว่ิงเข้าบ้านไปแล้ว ปล่อยให้สองหน่มุ นั่งรออย่ทู ่ีม้านัง่ หน้า
บ้าน ทจี่ ดั ไว้ใกล้นา้ พนุ นั ้ แทน
ปรางทิพย์หายไปไม่นานนกั หน้าต่างห้องชนั ้ สอง ที่มองเห็นได้จาก
หน้าบ้าน ก็เปิดออกดงั ผลวั ะ
“ฉนั ไม่มีเร่ืองจะพดู กบั นายแล้ว กลบั ไปเลยนะเจ้าบ้าเจมส์!”
แล้วบานหน้าตา่ งก็ถกู ปิดอกี ครัง้ ดงั ปัง
สองคนด้านล่างมองมาอย่างอึง้ ๆ เจมส์นัน้ อึง้ เพราะถูกต่อว่า
แต่ธนัท…กลบั อึง้ กว่า เพราะเห็นหน้าคนกาลงั งอน ท่ีมีเค้าของน้องสาวท่ี

117

สืบเสนห่ า

น่ารัก ซง่ึ เขากาลงั สนใจอย่บู ้าง แต่ว่า…มองยังไง ทรงผมตดั สนั ้ กบั ร่างผอม
บางทไ่ี มม่ ีหน้าอก ก็ยงั ดเู ป็นผ้ชู ายอย่ดู ี ถงึ จะเห็นแวบ่ เดียว เขาก็แน่ใจ

“เจมส์…คนทีน่ ายมาง้อ ไม่ใชผ่ ้หู ญิงหรอกเรอะ” ธนทั ถามขนึ ้ ทนั ที
เจมสพ์ ิงตวั กบั เก้าอี ้ แม้จะใจฝ่อไปเลก็ น้อย ทอี่ ีกฝ่ายยงั งอนอยู่ แตก่ ็
อดขาผ้เู ป็นเพื่อนไม่ได้ เขาตอบกลบั ยมิ ้ ๆ วา่ “นา่ รักใชไ่ หมละ่ ได้เกนิ คร่ึงของ
น้องปรางไหม”
“บ้าเรอะ ใครจะไปคดิ วา่ นายจะจบี ผ้ชู ายได้”
“จีบผ้ชู ายแล้วมันผิดตรงไหนละ่ ” ชายหน่มุ พูดหน้าตาย “ก็ฉันชอบ
ของฉนั น่ี”
คนฟังถอนใจยาว “มิน่าล่ะ พอสาว ๆ โดนเจ้าเคนแกล้ง นายไม่เคย
ว่าเจ้าเคนเสยี ที เพราะสนหน่มุ แทนน่ีเอง…เฮ้ย นายคงไม่ได้มองฉันแบบนนั ้
ด้วยหรอกนะ” เขาว่าพลางชกั ขาหลบ เร่ิมหนาว ๆ ร้อน ๆ ไปด้วยเสยี อยา่ งนนั ้
มอื ใหญ่ตหี วั อกี ฝ่ายไปหนงึ่ ที แบบไมแ่ รงนกั “ไอ้บ้า ฉนั จะคบใครฉนั
ก็เลอื กนะเฟ้ย คนเจ้าช้คู บสาวไม่เลอื กอยา่ งนายน่ะ ฉนั ไม่จบี ให้เหนอ่ื ยหรอก”
ผ้เู ป็นเพอ่ื นวา่ อย่างโลง่ อก “เออ ดีแล้ว ฉนั หว่ งนายแคใ่ นฐานะเพ่ือน
เท่านนั ้ นะ อยา่ งอื่นไม่ต้องไปคดิ ลกึ เลย”
“ฉนั รู้น่า ว่าแต่ว่า ไหนนายบอกจะช่วยฉนั ง้อด้วยไง ทาอะไรสกั อย่าง
ทีส”ิ เจมส์กระตกุ เสอื ้ อีกฝ่ายพลางเร่งซา้
ธนัทสา่ ยหน้า พลางบอกว่า “โทษทีนะ ฉนั ง้อเป็นแค่สาว ๆ แต่กับ
หน่มุ ๆ น่ะ ง้อไมเ่ ป็น”
“ไอ้นี่ พามาไม่ค้มุ เลย” ร่างสงู พมึ พาเบา ๆ ก่อนจะหนั มายิม้ ให้กับ
สาวน้อยทีเ่ ดนิ กลบั มา
ปรางทิพย์ยมิ ้ ให้ก่อนตอบว่า “พ่วี ินต์เขาไมย่ อมพบพ่ีค่ะ ท่าทางงอน

118

สืบเสนห่ า

น่าด”ู
“พร่ี ู้แล้วละ่ ” เจมสว์ า่ พลางยมิ ้ เจ่ือน “แล้วพจ่ี ะง้อเขายงั ไงดีละ่ เน่ีย พ่ี

มเี รื่องสาคญั มากต้องบอกเขาเสยี ด้วยสิ”
“ฝากปรางบอกดีไหมคะ” เธอถามขนึ ้ ทนั ที อยา่ งสนใจมากกวา่ เดมิ
“เรื่องนพี ้ ตี่ ้องบอกเองนะ่ ขอโทษนะครับน้องปราง”
“จะสารภาพรักรึเปลา่ คะ” เธอถามต่ออย่างซุกซน ไม่ได้แปลกใจกบั

ทา่ ทางของเจมสม์ ากนกั คาถามของเธอเลน่ เอาคนฟังสะด้งุ โหยง
“เอ้อ ไม่..ไม่ใช่หรอก แต่ว่า…”
“แตว่ า่ …ได้สารภาพด้วยก็ดี” เธอตอ่ ให้อกี คนฟังชกั อกึ อกั หนั ไปหา

คนสนบั สนนุ
“เจ้าเจมสม์ นั บอกพ่ีวา่ รักเขาข้างเดียวอยนู่ ะ่ เลยยงั ไมก่ ล้าพอ” ธนทั

พดู ยมิ ้ ๆ
ปรางทิพย์หันไปมองธนัทพลางกลนั ้ หัวเราะเม่ือเห็นสีหน้าของคน

ด้านข้าง “นั่นสินะคะ พ่ีวินต์ก็ปากแข็งเสียด้วย…รักแล้วหรือยังก็ไม่รู้” เธอ
แกล้งพูดต่อไป พลางลอบมองปฏิกิริยาของเจมส์ ชายหน่มุ ชกั นง่ั ไม่ติดเก้าอี ้
เพราะรู้สกึ ว่ากาลงั ถกู รุมแซว

“เออ่ …เรื่องนี ้น้องปรางอย่าไปบอกพ่ีวินต์นะครับ พก่ี ลวั เขารู้แล้วจะ
ไมย่ อมให้พเี่ ข้าใกล้อกี ขนาดตอนนี ้ก็โกรธพ่ีจะแย่แล้วเน่ีย”

“ก็ได้ค่ะ แต่พี่วินต์น่ะ โกรธทีหายยากมากเลยนะคะ แถมท่าทางจะ
โกรธมากเสยี ด้วย พ่ไี ปทาอะไรเขาเข้าละ่ คะ”

“พ่ีแค่…เอ้อ…ไม่ได้พูดความจริงกับเขาเรื่องนึง” เขาตอบพลางเกา
จมูกอย่างเขิน ๆ จะยังไงนั่นก็เป็นความผิดของเขาจริง ๆ ที่ทาให้ปวินต์ลด
ความเชอ่ื ใจลงไปมากโข

119

สืบเสน่หา

เด็กสาวมองมาด้วยดวงตาจริงจงั “พว่ี นิ ต์นะ่ เกลยี ดคาโกหกมากค่ะ
สงสยั พีค่ งง้อยากหนอ่ ยละ่ นะ”

คนฟังถอนใจ “พี่ก็รู้…แต่เพื่อความปลอดภยั ของเขา พี่ก็ไม่รู้จะทา
ยงั ไง”

“คะ่ พี่วนิ ต์เขาดอื ้ มาก โดยเฉพาะถ้าเก่ียวกับการพิทกั ษ์สนั ติราษฎร์
ด้วยแล้ว เขาไม่เคยยอมรับฟังเลย แต่ปรางก็เข้าใจนะคะ เพราะคุณพอ่ น่ะ…
ท่านก็จริงจังเร่ืองพวกนีม้ าตลอด พี่วินต์ที่ตัง้ ใจจะเจริญรอยตามท่าน เลย
เข้มงวดกบั ตวั เองมากในเรื่องพวกนี”้

เธอวา่ พลางมองมาด้วยแววตาจริงจงั “ยงั ไงปรางฝากพว่ี ินต์ด้วยนะ
คะ อย่าลมื วา่ ปรางเป็นพวกของพเ่ี จมสแ์ นน่ อน”

“ช่างเป็นนางฟ้าจริง ๆ ครับน้องปราง” ธนทั หลดุ คาพดู ออกมาอย่าง
เคลบิ เคลมิ ้

“พี่นทั ละ่ ก็ ปรางเขินนะเน่ีย” เด็กสาวว่ากลบั ด้วยด้วยท่าทางเอียง
อาย

คนฟังอมยมิ ้ “แล้วน้องปรางเป็นพวกของพ่ีด้วยไหม เผื่อพ่ีจะได้แวะ
มาเยย่ี มบ้าง”

“ก็ต้องดูพฤติกรรมสักพักล่ะค่ะ เราพึ่งรู้จักกันน่ีคะ” เด็กสาวตอบ
งา่ ย ๆ ตรงไปตรงมาจนธนทั เริ่มอมยมิ ้ นกึ ถกู ชะตาด้วยอยา่ งจริงจงั เข้าจนได้

เจมส์มองสองหน่มุ สาวท่จี ีบกันออกหน้าออกตาแล้วบ่นพมึ พา “แล้ว
จะง้อได้ไหมเนยี่ คนมาชว่ ยก็จบี กนั เองเสยี แล้ว”

เด็กสาวหัวเราะอีกด้วยความขบขันกับท่าทางนัน้ เธอตีหน้าเคร่ง
แล้วพดู ยา้ วา่ “ถงึ พีว่ นิ ต์จะง้อยาก แตไ่ ม่ใชว่ ่าจะง้อไม่ได้เลย พเ่ี จมสต์ ้องแสดง
ความจริงใจคะ่ แล้วพีว่ นิ ต์คงหายโกรธเข้าสกั วนั ”

120

สืบเสน่หา

“พี่จะพยายามแล้วกนั นะ เอ้า เจ้านทั กลบั กนั ได้แล้ว ฉนั จะไปเตรียม
ตัวเพื่อแสดงความจริงใจ” เขาผุดลุกขึน้ จากเก้าอี ้ก่อนทาทีจะลากอีกฝ่าย
กลบั เสยี อยา่ งนนั ้

ธนทั มองมาอยา่ งงนุ งง “อะไรของนายกนั ” ชายหน่มุ ยงั ไมอ่ ยากกลบั
ด้วยเพราะยงั อยากจะคยุ กบั เดก็ สาวต่อ

เจมสย์ ืดอกแล้วพดู ขนึ ้ วา่ “เด๋ยี วฉนั จะกลบั มายืนเฝา้ ค้มุ กนั ให้ทงั ้ คืน
ไง จริงใจพอไหม”

“พดู เป็นละครไปได้” คนฟังยกั ไหล่ อดจะขาทา่ ทางจริงจงั นนั ้ ไมไ่ ด้
“เฮ้ย ฉนั พูดจริงทาจริงนะ นายก็รู้น่ี ยังไงคืนนี…้ อาจจะมใี ครเข้ามา
ย่มุ ย่ามอกี กไ็ ด้ ถ้าอย่ดู ้วยจะได้ปลอดภยั ขนึ ้ อีกหน่อย”
“มีอะไรเหรอคะพี่เจมส์” ปรางทิพย์ถามขึน้ ทันทีด้วยสีหน้าตกใจ
เพราะสังเกตได้ ว่าเจมส์นัน้ จริงจังกว่าที่คิด เธอเองก็รู้สึกสังหรณ์อะไร
บางอย่างเชน่ กนั
เจมส์มองเด็กสาวอย่างลงั เลเลก็ น้อย กอ่ นจะตอบว่า “มีคนทไี่ ม่หวงั
ดี จ้องจะปองร้ายพ่วี นิ ต์เขานะ่ พ่ีเตือนเขาก็ไม่ยอมฟัง เพราะโกรธพอี่ ยู่ แตไ่ ม่
ต้องหว่ งนะ คนื นพี ้ ่จี ะเฝา้ ยามให้เอง”
คนฟังมองมาอย่างโล่งอกเลก็ น้อย แล้วหัวเราะเบา ๆ พลางพดู ต่อ
อยา่ งชนื่ ชม
“พเ่ี จมส์น่นี ่ารักจงั ได้เป็นแฟนคงปลมื ้ ใจแย่”
“พี่ก็น่ารักนะครับน้องปราง” ธนัทแย้งขึน้ ทันที “เด๋ียวมาช่วยเฝ้า
ด้วยดีไหมนะ”
“ไม่ต้องเลย นายน่ะ รีบ ๆ กลบั บ้านได้แล้ว มาก็เกะกะเปล่า ๆ” ว่า
แล้วเจมส์ก็ขอตัวลาเด็กสาวกลับมา พร้ อมกับลากธนัทท่ีเสียดายแทบแย่

121

สืบเสนห่ า

ออกมาด้วย “ฉนั ต้องเตรียมข้าวของให้พร้ อมก่อน แล้วจะกลบั มาอีกทีตอน
คา่ ๆ นายนะ่ กลบั บ้านได้แล้ว พรุ่งนมี ้ งี านอีกแตเ่ ช้าไมใ่ ช่หรือไง”

“เออ กลบั ก็ได้ หมดความสาคัญล่ะเฉดหัวทิง้ เชียวนะ” คนฟังบ่น
พมึ พา ก่อนจะพูดต่อไปวา่ “แต่โทรศพั ท์น่ะ เอาติดตวั ไปด้วย มีอะไรกโ็ ทรมา
ฉนั พร้อมจะเป็นฮโี ร่ชว่ ยน้องปรางเสมอ”

“นไี่ ม่ได้หว่ งฉนั หรอกเหรอเนย่ี ” เจมสพ์ มึ พาเบา ๆ
“ห่วงไปทาไม นายมีคนคอยห่วงแล้วนี่ ฉนั ห่วงน้องปรางแทนท่าจะ
ดีกวา่ ” เขาว่าพลางโบกมอื อาลา ก่อนจะแยกกลบั บ้านไป

ธนทั กลบั ไปแล้ว เจมส์จงึ ตรงไปยงั ห้องพระ เก็บของท่จี าเป็นลงย่าม
พลางถอนหายใจ เขาไม่แน่ใจนักว่าทาถกู หรือไม่ ท่ีเล่าเร่ืองทุกอย่างให้ธนัท
ฟัง และยงั คดิ จะบอกเร่ืองทงั ้ หมดกบั ปวินต์อกี ด้วย

แต่ตอนนี ้การได้พดู ออกไป มนั ก็ทาให้เขาโลง่ ใจขนึ ้ เยอะ ธนทั พดู ถกู
สองหวั ดีกว่าหวั เดียวจริง ๆ อย่างน้อยการได้พูดออกไป และรับรู้ว่ายงั มีคน
พร้อมจะช่วยเหลอื ให้กาลงั ใจเขาอยู่ มนั ก็ทาให้เขาแขง็ แกร่งขนึ ้ ได้จริง ๆ

“พ่อฮะ พอ่ จะไปเฝา้ คณุ ตารวจจริงเหรอฮะ” เจ้าเคนถามขนึ ้ เมื่อเห็น
ชายหน่มุ หยบิ มดี หมอขนึ ้ มาใสย่ า่ ม

ชายหน่มุ มองมายงั เดก็ น้อยก่อนจะยมิ ้ ให้ “ก็จริงน่ะส”ิ
“แล้วบ้านนลี ้ ะ่ ฮะ ถ้าพ่อไมอ่ ยแู่ ล้วมใี ครเข้ามาจะทายงั ไง”
“เจ้ากเ็ ฝา้ ไว้สิ เจ้าเคน” เจมสต์ อบง่าย ๆ
“อ้าวพ่อ ไหงพดู งนั ้ ละ่ ทงิ ้ กนั งา่ ย ๆ งเี ้ลยเหรอ” เสยี งเลก็ ๆ ประท้วง
อยา่ งงอนนิดหน่อย เพราะรู้วา่ ถกู ปลอ่ ยให้เฝา้ บ้าน
ร่างสงู หนั มามองก่อนพดู ด้วยนา้ เสยี งจริงจงั “พ่อเชอื่ ใจเจ้าหรอกนะ

122

สืบเสน่หา

ถงึ ได้ให้อยดู่ แู ลบ้านไงละ่ เจ้ากร็ ู้ไม่ใชเ่ หรอ วา่ ทีน่ ี่ เรามีของสาคญั ซอ่ นอยู่”
กมุ ารทองตวั น้อยสะบดั หน้าพรืด “แต่พ่อไม่อย่ดู ้วย เกิดใครเข้ามา

ผมจะทายงั ไง”
“ตอนพอ่ ไมส่ บายยงั ต้านพวกมนั ได้ไม่ใช่รึ เดี๋ยวเช้าพ่อกก็ ลบั แล้ว”
“งนั ้ ผมชวนพวกพี่ ๆ มาชว่ ยเฝา้ นะฮะ…ได้ไหมฮะพ่อ” เสยี งหวานชกั

ออดอ้อน
เจมส์มองใบหน้าน่ารักท่ีมองมาด้วยดวงตากลมโตนัน้ ก่อนจะใจ

อ่อนอกี จนได้
“เอ้า จะเอาแบบนนั ้ กไ็ ด้ ฝากดแู ลด้วยละกนั นะ”
“เย้ รักพอ่ ทสี่ ดุ เลย” เดก็ น้อยกอดเขาไว้เต็มรักอย่างยนิ ดี
“อย่าทาบ้านเลอะเทอะล่ะ แล้วก็ให้พวกนนั ้ ออกไปก่อนเช้าด้วย ไม่

ต้องมานอนรอในห้องนอนพ่ออีกนะ” เขายา้ อีกครัง้ จนเคนต้องกลนั ้ หัวเราะ
เจมสส์ า่ ยหน้าเบา ๆ อยา่ งระอานิดหน่อย แล้วตดั สนิ ใจออกจากบ้านไป

เวลานีม้ ืดสนิทแล้ว ด้านนอกรัว้ บ้านของปวินต์ เจมส์ท่ีมาถงึ อย่าง
เงียบ ๆ หยิบสายสญิ จน์ม้วนใหญ่ขนึ ้ มา เขาจรดมนั เหนือศีรษะ ก่อนค่อย ๆ
ลากสายสขี าวละเอยี ดเลก็ นนั ้ พนั ไปรอบ ๆ ตวั บ้านอย่างตงั ้ ใจ

เงาคนด้านล่างทาให้คนชนั ้ สองลอบเปิดม่านออกดู แล้วต้องชะงัก
เมื่อเห็นใครบางคน กาลงั ทาอะไรบางอย่างอย่ทู ี่หน้าบ้านตน ปวินต์รีบก้าว
ยาว ๆ ลงมาข้างลา่ ง

เสียงประตูรัว้ เปิดออก ทาให้คนที่นั่งอยู่ด้านข้างประตูหันมามอง
พลางยมิ ้ หวาน

“สายนั ต์สวสั ด์ิครับคณุ วนิ ต์”

123

สืบเสนห่ า

“นายมาทาอะไรหน้าบ้านฉัน” เสียงเข้มพดู ขนึ ้ อย่างไม่พอใจนัก วง
สายสญิ จน์ที่ต่อล้อมรอบบ้าน ยาวลงมายงั ม้วนสีขาวท่ีวางอย่บู นพานเบือ้ ง
หน้าชายหน่มุ ไหนจะยังมีธูปเทียนเคร่ืองบชู า และมีดลงอาคมอีกอนั ทงั ้ เจ้า
ตวั ก็ยงั คงสวมชดุ ขาว ห้อยลกู ประคาอกี ด้วย

ท่าทางท่ีทาทีราวกบั จะทาพิธีเรียกผีในป่ าช้า เลน่ เอาคนมองขมวด
ควิ ้

“นายจะไปทาพิธีหลอกลวงคนท่ีไหนฉันไม่ว่า แต่นี่มนั หน้าบ้านฉัน
นะ”

คนมองมาก้มศีรษะลง ก่อนพูดขนึ ้ ด้วยความตัง้ ใจจริงว่า “ขอโทษ
ครับ ผมจะไม่เข้าไปข้างในรบกวนคุณ ขอแค่นัง่ ตรงนีเ้ ท่านนั ้ เอง จะได้ไหม
ครับ”

“ไม่ได้!” คนฟังแย้งขนึ ้ ทันที “ก็นี่มันหน้าบ้านฉนั และฉันไม่ชอบให้
ใครมาทาอะไรแบบนี ้กลบั ไปเลยนะ”

ดวงตาคมมองมาอย่างแน่วแน่ “ไม่ครับ ผมจะอยู่ท่ีนี่ จนกว่าจะ
แนใ่ จวา่ คณุ จะปลอดภยั ”

คนฟังชกั หวน่ั ไหวนิดหน่อย แต่ด้วยทิฐิที่มี ทาให้ปวินต์ตอบกลบั ไป
วา่ “ฉนั ไม่ได้เป็นอะไรซกั หนอ่ ย”

ใบหน้าแกร่งยิม้ น้อย ๆ เมื่อเห็นท่าทางหลบสายตานัน้ “ก็ดีแล้วน่ี
ครับ คณุ จะต้องไม่เป็นอะไร ผมเอาหวั เป็นประกันได้ เลย ไปนอนเถอะครับ
แล้วอย่าลมื ฝันถงึ ผมบ้างละ่ ”

ตารวจหน่มุ ชักพูดไม่ออก ร่างผอมบางสะบดั หน้าหนี “อยากจะทา
อะไรกท็ า แต่แค่นีไ้ มไ่ ด้ทาให้ฉนั หายโกรธนายหรอกนะ คนหลอกลวง!”

คาพดู นัน้ ทาให้เจมส์ชะงกั เขารู้อย่แู ล้วว่าอีกฝ่ ายคงไม่ยอมง่าย ๆ

124

สบื เสนห่ า

เรื่องจะเลา่ ทกุ อย่างให้ฟังตอนนีค้ งไมม่ ีหวงั แตอ่ ย่างน้อยได้พดู กนั บ้างก็ยงั ดี
“ผมทราบครับ แต่ไม่เป็นไร เพราะผมจะพยายามต่อไป อีกอย่าง

คุณต้องระวงั หัวหน้าของคณุ ให้ดี อย่าให้เขาเข้าใกล้คุณได้ อย่าทานอาหาร
อยา่ ดม่ื นา้ หรืออะไรกต็ ามที่ผา่ นมือเขาเด็ดขาดนะครับ”

ร่างผอมบางขมวดควิ ้ “ทาไมฉนั จะต้องเช่อื นายด้วย เขาเป็นคนท่ีฉัน
นบั ถอื ไมม่ ที างทาเรื่องสกปรกได้หรอกนะ”

“ถือวา่ ผมขอร้องนะครับ คณุ จะโกรธผม เกลยี ดผม ยงั ไงกไ็ ด้ แต่เร่ือง
นเี ้ทา่ นนั ้ ทีผ่ มอยากให้คณุ ระวงั เพอ่ื ตวั คณุ เอง และครอบครัวทนี่ ่ารักของคุณ
ด้วย”

คนฟังไม่ตอบใด ๆ แล้ว เขามองอกี ฝ่ายน่ิงนาน กอ่ นจะหนั หลงั กลบั
เข้าบ้านไปทงั ้ อย่างนนั ้

เจมส์มองตามร่างนนั ้ ไป พลางส่ายหน้าเบา ๆ “พ่อพยายามแล้วนะ
เจ้าเคน” เขาพึมพากับตัวเอง ออกจะรู้สกึ เหงาอยู่นิดหน่อยท่ีกุมารทองตวั
น้อยไมไ่ ด้ตามมาด้วย ถ้าเจ้าเคนมาคงได้ปลอบเขาอกี แต่เขาต้องเข้มแข็งขนึ ้
กว่านี ้ จะมามัวรอคาปลอบใจอยู่โดยไม่ยอมแก้ไขอะไรเลยไม่ได้ จนกว่า
ปวนิ ต์จะยอมรับฟังเขาบ้าง

เจ้าหมอผนี นั ้ เจ้าเลห่ ์นกั ดไี ม่ดี อาจจะคิดทาอะไรปวนิ ต์อีกกเ็ ป็นได้
ดงั นนั ้ เขาเองจะวอกแวกหรือเสียสมาธิไมไ่ ด้ จะต้องพร้ อมรับมือ ไม่
วา่ มนั จะมาไม้ไหนก็ตาม
คิดได้ดังนนั ้ แล้วเจมส์ก็ตงั ้ ท่านง่ั ตัวตรง ทาใจให้สงบอีกครัง้ เขาเคย
ชินกบั การอย่ขู ้างนอกตอนกลางคืนท่ามกลางสายลมหนาวอย่แู ล้ ว เวลาทา
พธิ ีการตา่ ง ๆ ที่ป่าช้ามนั ก็เป็นแบบนี ้ดงั นนั ้ จงึ ไม่หนกั หนานกั
แต่คนบนชนั ้ สอง ก็ยงั คงลอบมองมาผ่านหน้าต่างอย่างอดกงั วลใจ

125

สืบเสน่หา

ไมไ่ ด้
เจมส์พดู จริงงนั ้ หรือ…เขาควรจะเช่ือดีหรือไม่? ปวินต์มองมาอย่าง

ครุ่นคิด แต่สดุ ท้ายแล้วเขาก็ได้แต่ปิดม่านและปิดไฟลง…โดยไม่ได้ทาอันใด
อีก

อ่างทองเหลอื งขัดมนั มีนา้ ใสใส่อย่คู รึ่งค่อนตัง้ วางอย่เู บอื ้ งหน้าร่าง
สงู ใหญ่ของหมอคง ซงึ่ ตอนนกี ้ าลงั บริกรรมคาถาอยา่ งมีสมาธิ วงนา้ กระเพือ่ ม
เองแม้ไม่มสี งิ่ ใดรบกวน กอ่ นกระจายวงกว้างออกไป ดวงตาคมจ้องมองวงนา้
นนั ้ นิ่งนาน ภาพบางอย่างค่อย ๆ ปรากฏขนึ ้ ทีละน้อย เป็นภาพของบ้านหลงั
หนง่ึ …เป็นบ้านหลงั น้อยของผ้กู องปวนิ ต์นน่ั เอง

ท่ีหน้าบ้านนัน้ ร่างแข็งแรงของใครอีกคน ยังคงนั่งสมาธิไม่ขยับ
เขยือ้ นไปไหน เฝา้ ยามไมห่ ลบั ไมน่ อนอย่ตู รงนนั ้ อยา่ งตงั ้ ใจ

คนมองยิม้ น้อย ๆ ก่อนพมึ พา “คิดไม่ผิดเลยจริง ๆ ถ้าใช้ตารวจน่นั
เป็นเหย่อื ลอ่ เจ้าหมอผนี นั่ ต้องตดิ กบั ”

ว่าพลางเงยหน้าขึน้ ก่อนร่ายอาคมสนั ้ ๆ แล้วเรียกสมนุ คนสาคัญ
ออกมา

“เจ้ามน่ั อยไู่ หน ออกมาซิ”
ร่างโปร่งใสทม่ี ีศีรษะเหลอื เพยี งคร่ึงซีก มนั สมองยงั ไหลซมึ ปะปนนา้
เลือดนา้ เหลืองจนตัวซีกหน่ึงเลอะไปหมด โผล่ออกมาจากพืน้ อย่างช้า ๆ
ดวงตาโหลลกึ สีแดงก่า จ้องมองมาพลางทรุดตัวลงหมอบอย่เู บอื ้ งหน้าอยา่ ง
เชอ่ื ฟัง “นายท่านมีอนั ใดสงั่ หรือขอรับ” เสยี งจากร่างนนั ้ ถามขนึ ้
“ก่อนอื่น ทาสารรูปให้มันดดู ีกว่านีห้ น่อย” หมอคงว่า ความจริงเขา
ไม่ได้นกึ รังเกียจสภาพเหมือนศพสด ๆ ของอีกฝ่ายนัก แต่ถ้าต้องใช้งานอยู่

126

สืบเสน่หา

บอ่ ย ๆ การปรากฏตวั ไม่ให้ขดั ตา จะเป็นผลท่ีดีกวา่
นิว้ คล่องแคล่วลากไปมาช้า ๆ ท่ีพืน้ บริเวณนนั ้ ก่อนจะร่ายมนตรา

กากับ พริบตาเดียวร่างท่ีเละเทะกลับแปรสภาพกายละเอียดให้ดูคล้าย
รูปลกั ษณ์เดิมก่อนสนิ ้ ใจ ซ่งึ เป็นชายรูปร่างผอมสงู ผิวคลา้ คนหน่งึ ดวงตาท่ี
ยงั มีสแี ดงจาง ๆ มองมาอยา่ งเชอื่ ฟัง

“เอาล่ะ พอดูได้แล้ว จงไปท่ีบ้านเจ้าหมอผีนั่น ข้าต้องการเจ้าเด็ก
กุมารทองที่ช่วยยันข้าไว้ในตอนนนั ้ ถ้าเจอมันให้เอาเชือกอาคมนี่จบั ไว้ แล้ว
เอาตวั มนั มาให้ข้า สว่ นเรื่องเปิดทาง ข้าจะช่วยเจ้าอีกแรงเอง”

“ได้ขอรับ” ร่างนนั ้ รับคาก่อนจะหายตวั ไป
ใบหน้าแกร่งยิม้ น้อย ๆ แล้วแผนการของเขาก็ดาเนินไปได้ดีอีกขัน้
ร่างนนั ้ มองภาพนา้ ในอ่างท่ีกลบั คืนส่สู ภาพเดิมแล้ว ก่อนจะหัวเราะออกมา
อย่างพงึ พอใจ
“เจ้าเด็กนั่นอาจจะรู้บ้างก็ได้ ว่าซ่อนของไว้ที่ไหน แต่ถึงไม่รู้ ข้าก็
สามารถใช้มนั เป็นเคร่ืองมือได้อยดู่ ี…ข้าจะค่อย ๆ ตดั แขนขาที่คอยช่วยเหลอื
เจ้าลง เจ้าหมอผมี อื ใหม่ แล้วดซู ิว่าท้ายท่ีสดุ แล้ว เจ้าจะยอมบอกไหม ว่าซ่อน
ของเอาไว้ท่ีไหน! ฮา่ ๆ ๆ"

127

สืบเสน่หา

เจมส์ออกไปนานแล้ว ในบ้านท่ีไม่มีมนุษย์เหลอื อยู่ กลบั มีเสียงว่ิง
เลน่ และเสยี งหวั เราะคกิ เดก็ น้อยท่นี าน ๆ ทจี ะได้ชวนเพ่ือนผี ๆ มาเลน่ ท่บี ้าน
กาลงั นอนกลงิ ้ เลน่ สนกุ อยบู่ นเตียงชายหน่มุ อยา่ งมคี วามสขุ

“พ่อเขาไม่บน่ เอาเหรอเคน พาพวกพี่ ๆ มาเลน่ บนเตยี งแบบนอี ้ กี แล้ว
เนีย่ ” เสยี งเด็กน้อยเจนนพี่ มึ พา ร่างเลก็ ๆ นงั่ อยใู่ กล้ ๆ เคนกมุ ารทองตวั น้อย
แถมยงั กระโดดเลน่ บนเตียงจนเหนื่อยไปแล้วเมอื่ ครู่

“ไม่เป็นไรหรอก ก็อย่าให้พ่อรู้สิ แหม แค่ท่ีนอนเอง หวงไปได้ ” เจ้า
เคนพูดต่ออย่างนึกสนกุ ด้วยความที่ยังเดก็ อะไรท่ีถกู ห้ามก็มกั จะชอบแกล้ง
ทา เพราะเด็กน้อยรู้สกึ สนกุ ดี เวลาเห็นพอ่ ทาหน้าดุ โดยท่ไี ม่เคยได้ทาโทษกัน
จริง ๆ จงั ๆ เลยสกั ครัง้ ด้วยแพ้ลกู อ้อนของเขาเสยี ทกุ ที

“น่นั สินะ เตียงน่มุ ๆ แถมเด้งได้แบบนี ้เจนนี่ชอบจงั ไม่เหมือนเตยี ง
ทีบ่ ้านเลย” วา่ พลางพลกิ ตวั ขนึ ้ คร่อมเดก็ น้อยจนเจ้าเคนสะด้งุ

“อยากลองทาท่านมี ้ านานแล้วด้วยสิ…” เธอว่ายมิ ้ ๆ แตเ่ ดก็ ชายนนั ้
แอบซดี ใบหน้ากลมปอ้ มแอบแดงเรื่อด้วยอาการขดั เขิน

“เจน..เจนน่ี ทาอะไรเนีย่ !” เสยี งถามตะกกุ ตะกกั มือเลก็ ๆ พยายาม

128

สืบเสน่หา

ยนั ร่างเด็กหญิงออกไป
“แหม ขอี ้ ายแบบนนี ้ า่ รักเชยี ว” ว่าพลางก้มลงจ๊บุ ที่แก้มเด็กชายอยา่ ง

รวดเร็วจนอีกฝ่ายห้ามไมท่ นั เลน่ เอาเจ้าเคนสะด้งุ เฮือก
“เจนน่ีจ๊ะ อย่าแกล้งเคนแบบนนั ้ สิ ดูซิ ทาหน้าไม่ถูกไปแล้ว” หญิง

สาวผู้มีท้องอันใหญ่โตใกล้คลอดพูดขึน้ เธอยังคงสวมชุดคลุมท้องสีขาว
เหมอื นคราวกอ่ น

“พ่ีแก้วละ่ ก็ ขอเจนนเี่ ลน่ นดิ เดียวเอง”
“วนั นพี ้ ่ลี าไยไม่อยเู่ หรอฮะ ผมไมเ่ ห็นเลย” เคนพยายามเปลยี่ นเรื่อง
“พ่ีลาไยไปหาไส้ท่ีท้ายคลองน่นู แน่ะ เห็นว่ากินติดลม เลยไว้คราว
หลงั ดกี ว่าน่ะ” หญิงสาวตอบ
“พี่เรียมก็มวั แต่น่ังดูรูปพ่ออย่ไู ด้ ผมหวงนะนัน่ อตุ ส่าห์ให้เข้ามาใน
ห้อง มาเลน่ กนั ดีกวา่ น่า”
หญิงสาวผมยาวท่นี ง่ั เหม่ออย่หู น้ารูปกลบั ไมส่ นใจ เธอยงั พร่าเพ้อถงึ
พ่ีขวัญท่ีเจ้าตัวจาสบั สนไม่เลิก “พี่ขวัญของเรียมหล่อขนาดนี ้ เม่ือไหร่จะ
กลบั มาหาเรียมจ๊ะ” ว่าพลางผีสาวผู้มีรอยเชือกท่ีคอก็จ้องมองภาพต่อไป
อย่างเคลบิ เคลมิ ้ โดยไม่ได้ใส่ใจใครทัง้ นนั ้ แถมตงั ้ ท่าจะฝากรอยลิปจุ๊บไปที่
ภาพด้วย จนเด็กน้อยต้องรีบดงึ ภาพออกด้วยความหวง
ร่างเล็กมองมาก่อนถอนหายใจเฮือก “พวกพ่ี ๆ ล่ะก็ วันนีอ้ าจจะมี
คนเข้ามาก็ได้นะฮะ พวกเรานะ่ ต้องชว่ ยกนั ปกปอ้ งบ้านหลงั นไี ้ ว้ต่างหาก”
“ฮึ ทาเป็นพดู ดี เม่ือกีใ้ ครกนั ชวนพวกเรามานอนกลงิ ้ เลน่ บนเตียง
เน่ยี ” เจนน่ีแย้ง
“ก็แค่พอหอมปากหอมคอน่ะ พอดึก ๆ พวกเราต้องประจาหน้าที่
คอยดูแลอย่าให้คนร้ ายเข้ามาในบ้านนะฮะ พ่อเก็บของบางอย่างที่สาคญั

129

สบื เสนห่ า

มากเอาไว้ จะให้พวกมนั ได้ไปไม่ได้เดด็ ขาด”
“เอาน่า พจ่ี ะช่วยเอง” หวั ทตี่ งั ้ อย่บู นโต๊ะพดู ปลอบขนึ ้ สว่ นลาตวั ลา่

ๆ นง่ั อย่ดู ้านข้าง ยงั คงเอนกายอยา่ งสบายอารมณ์
“พ่ีแม้น….ขอบคุณนะฮะ ถ้าได้ผีแรงดี ๆ แบบพี่ล่ะก็ คงหายห่วงได้

เยอะเลย” เดก็ น้อยวา่ อย่างยมิ ้ แย้มเม่อื ได้พวก
ขณะกาลงั คยุ กนั นนั ้ จู่ ๆ อาณาเขตของบ้านกส็ น่ั ไหว ทงั ้ หมดมองไป

รอบ ๆ อยา่ งตกใจ “เกิดอะไรขนึ ้ ฮะท่านตาเจ้าที่” เด็กน้อยถามขนึ ้ ทนั ที
“มีผ้บู กุ รุกน่ะเจ้าเคนเอ้ย มาชว่ ยตาอีกแรงที อาคมมนั แข็งแกร่งมาก

จนตา…อกึ ้ …”
เสยี งดังเปรีย้ งสน่นั หวัน่ ไหว เลน่ เอาทุกคนสะด้งุ ร่างเล็กหายตวั วับ

ไปโผลท่ ่ีหน้าบ้าน และต้องชะงักเม่ือเห็นร่างสงู ผิวสที ่าทางเอาเร่ืองของผีตน
หนึ่งยืนจังก้าอยู่กลางลานบ้าน ส่วนตาเจ้าท่ี นอนนิ่งอยู่บนพืน้ ท่าทาง
บาดเจบ็ เอาการ เด็กน้อยรีบไปประคองชายชราขนึ ้ มาอยา่ งตกใจ

“เป็นอะไรมยั ้ ฮะตา”
“หนีไป…มัน…อนั ตราย” ตาเจ้าท่ีพยายามบอก ก่อนร่างนนั ้ จะหาย
วบั ไปด้วยไม่สามารถคงสภาวะร่างวิญญาณเอาไว้ได้อกี
“ตาฮะ ตา!!!”
เด็กชายหายใจเข้าลกึ ก่อนลกุ ขนึ ้ ยืนขวางทางไว้ “อย่าเข้ามานะ!”
เสยี งเล็ก ๆ ตวาดห้าม จะอย่างไรเขาก็ไม่ยอมให้ใครเข้ามาในบ้านของพอ่ ท่ี
รักของเขาทงั ้ นนั ้ โดยเฉพาะพวกไมป่ ระสงค์ดีแบบนี ้
ดวงตาวาวเอาเรื่องสบนัยน์ตาแดงก่าน่ากลัวของอีกฝ่ าย ท่ีกาลงั
แสยะยิม้ ฟันขาว ก้าวสามขุมเข้ามาโดยไมก่ ลวั เกรง กมุ ารทองตวั น้อยแม้อยู่
มานาน แต่ก็มิได้มีพลงั มากมาย เม่ือเปรียบเทียบกบั พวกผีเฮีย้ นหรือผีตาย

130

สบื เสนห่ า

โหงอยา่ งนายมน่ั ซงึ่ เรื่องแบบนหี ้ มอคงคานวณไว้แล้ว จงึ ได้ไปเสาะหาผีรับใช้
แบบที่มีแรงอาฆาตรุนแรงท่ีสดุ เพ่ือท่ีจะได้มีพลงั เกินกว่าพวกผีธรรมดามา
ตอ่ กรด้วย

ร่างเล็กมองมาอยา่ งไม่เกรงกลวั แต่รู้ดีว่าไม่อาจจะต้านทานได้นาน
นกั เสยี งแผว่ เบากระซบิ สง่ กระแสจติ หาผเี ด็กหญิง กอ่ นบอกอย่างเร่งรีบ “เจน
นี่ รีบไปตามพ่อกลบั มาที เร็วท่ีสดุ เลยนะ!”

“อะ…อืม้ ” เจนน่ีรับคาอย่างหวาด ๆ รู้สกึ กลวั ผ้บู กุ รุกไม่น้อย แต่ก็
ห่วงเคนมากด้วยเชน่ กนั

“จะรีบไปเด๋ียวนแี ้ หละ อย่าเป็นอะไรนะเคน”
“อมื ้ ไปเร็วเข้า!”
ร่างนัน้ ก้าวเข้ามาอีก เคนมองอีกฝ่ ายอย่างไม่มั่นใจนัก เพื่อนผี ๆ
ของเขาทัง้ หมดยังคงอยู่ด้านข้าง คอยช่วยเหลืออีกแรง แต่เขาก็รู้ …ว่าผี
ธรรมดาแบบพวกนนั ้ คงจะต้านได้ไมน่ านนกั รวมถงึ ตวั เขาเองด้วย
ขนาดเล่นงานตาเจ้าท่ี ซึง่ จะแข็งแกร่งมาก ถ้าอย่ใู นอาณาเขตของ
ตัวบ้านเช่นนี ้จนถงึ กับไมส่ ามารถรักษาสภาพกายละเอียดไว้ได้ ผ้บู กุ รุกคงมี
ดไี มเ่ บา เขาสงั หรณ์ว่า คงเป็นพวกเดียวกบั คราวก่อนแน่ ๆ
ยังไงเขาก็ไม่ยอมถอย บ้านหลงั นี ้ ก็คือบ้านของเขา…และยังเป็น
บ้าน…ของพอ่ …คนสาคญั ท่ีสดุ ของเขาด้วย
ต้องยนั มนั ไว้ก่อน จนกว่าพ่อจะกลบั มา
ก็ได้แต่หวงั วา่ เจนนจี่ ะตามหาพ่อกลบั มาได้ทนั ละ่ นะ!

ชายหน่มุ ที่นัง่ อย่ขู ้างบ้านของปวินต์ยังคงอย่ใู นท่านั่งสมาธิดังเดิม
เหมอื นหลายชว่ั โมงก่อน รอบกายมแี ตค่ วามสงบ ไม่ได้มที ่าทีการบกุ รุกจากผู้

131

สบื เสนห่ า

ไม่ประสงค์ดีแต่อย่างใด ย่ิงเวลาผ่านคล้อยจนดึกมาก เขาก็ยิ่งแปลกใจ ลาง
สงั หรณ์ถึงอันตรายบางอย่างรุนแรงขนึ ้ ทกุ ที ทว่ารอบตวั กลบั ดเู ป็นปกติเสีย
จนไม่น่าเช่ือ

ใจเขาไม่สงบอย่างท่ีเคย แม้ว่าจะไม่มีสัญญาณช่ัวร้ ายใด ๆ ย่าง
กรายเข้ามา

เปา้ หมายคือปวินต์ไม่ใชห่ รือ ทาไมมนั ถงึ ไมท่ าอะไรบ้าง ทงั ้ ๆ ท่เี ขา
ได้ท้าทายกลบั ไปตรง ๆ กบั เจ้าหมอนน่ั แล้ว ว่าเขาลว่ งรู้ถงึ เจตนาที่แท้จริง

หรือเพราะเขาเฝา้ อย่หู น้าบ้านเชน่ นี ้มนั เลยไมก่ ล้าลงมือ?
ไม่หรอก เขาไม่คิดเชน่ นนั ้ เจ้าหมอผีคนนนั ้ มนั ไม่เคยกลวั เขาแม้แต่
นิดเดียว เพียงแต่มนั ยงั ทาอะไรเขาไม่ได้ เพราะเขามีหลกั ประกนั สง่ิ นนั ้ อย่ใู น
มือต่างหาก และจนกว่าจะได้ของน่นั ไป มันก็จะยังไม่ทาอะไรเขาถงึ ขัน้ เอา
ชีวิต
แตว่ า่ สงั หรณ์นเี ้ลา่ …มนั คอื อะไรกนั
“พอ่ ฮะ….ชว่ ยด้วย…!”
กระแสเสยี งเลก็ ๆ ท่ีเจ็บปวดแทรกเข้ามาในหวั ทาให้เขาสะด้งุ หลุด
จากภวงั ค์สมาธิจนได้ ดวงตาคมเข้มลมื ขนึ ้ อยา่ งตกใจ เสยี งนน่ั …เจ้าเคน?
แต่เคนไม่ได้มากบั เขา แถมบ้าน…ก็อย่ไู กลเกินที่อีกฝ่ายจะตามเขา
มาได้ กุมารทองจาต้องอาศยั ส่ือแทนตัวชว่ ย ในการเคล่ือนท่ีไปไหน ปกติถ้า
เขาชวนเดก็ น้อยไปด้วย เขาจะมสี ร้อยเส้นหนงึ่ ที่ใสผ่ งเลก็ ละเอียดปลกุ เสก ท่ี
แบง่ มาจากตวั ต๊กุ ตานนั ้ เป็นสอื่ ชวั่ คราว ด้วยรู้ดวี า่ หากแยกร่างวญิ ญาณออก
จากร่างต๊กุ ตานาน ๆ วิญญาณที่ขาดท่ีสิงสถิต จะยิ่งอ่อนแรงลง แม้แต่กุมาร
ทองอย่างเคนกไ็ มใ่ ช่ข้อยกเว้น
ดงั นนั ้ เขาแน่ใจ วา่ เม่ือไมไ่ ด้พกสร้อยเส้นนนั ้ มา เจ้าเคนไม่มีทางตาม

132

สืบเสน่หา

เขามาได้
แต่เสยี งนน่ั ไม่ผิดแน่…เกดิ อะไรขนึ ้ กนั …
รู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก เขาคิดผิดหรือเปล่า ท่ีทิง้ เจ้าเคนไว้

บ้าน…กบั ตาเจ้าทตี่ ามลาพงั
หรือว่า…มันจะเป็นแผนของเจ้ าหมอผีนั่น ย่ัวยุเขาให้ ออกมา

ปกปอ้ งปวินต์…จนละเลยการอยใู่ นอาณาเขตตนเอง เพ่ือปกปอ้ งของสาคญั
ตายละ่ !
ยงั ไม่ทนั ได้คิดอะไรมากไปกว่านนั ้ ร่างเลก็ ๆ ของเจนนี่ก็ปรากฏตวั

ขึน้ เบือ้ งหน้า เจนน่ีเองก็คล้ายเคน ไม่สามารถไปไหนได้ไกลนักถ้าไม่มีสือ่
วิญญาณ แต่เด็กหญิงเป็นวิญญาณเร่ร่อนอยแู่ ล้ว มิใช่กุมารทองเชน่ เจ้าเคน
ดงั นนั ้ การไปมาแบบนี ้จงึ งา่ ยดายกว่า

“ทบี่ ้านแย่แล้ว…พ่อเจมส์…ช่วยเคนด้วย!!!”
ชายหนุ่มจ้องมองร่างวิญญาณจาง ๆ ของเด็กหญิง ที่ลอยอย่กู ลาง
อากาศอยา่ งตกใจ “ทีบ่ ้านงนั ้ เหรอ เกิดอะไรขนึ ้ เจนน่ี!”
“รีบกลบั ไปก่อน…มีผีร้ายมา…มนั …” ร่างนนั ้ จางหายไป เพราะการ
ฝืนออกมาไกลเช่นนี ้เป็นการใช้พลังงานมากสาหรับเด็กหญิงเช่นกัน การ
สร้ างภาพและเสยี ง ให้เห็น ให้ได้ยิน ไม่ใช่เร่ืองง่ายดายเลยสาหรับวิญญาณ
เร่ร่อน เจมส์ย่อมรู้ดี เขาไม่ได้ตกใจนกั ที่ร่างนนั ้ จางหายไป แต่ตกใจมากกวา่
วา่ มนั กลบั เป็นไปอย่างท่เี ขาคดิ จนได้
ชายหน่มุ เก็บข้าวของอย่างรวดเร็ว แล้วมองมายังหน้าต่างของตัว
บ้าน ม่านตรงนนั ้ เปิด ๆ ปิด ๆ มาตลอด เขารู้ดีว่าปวินต์ไม่ได้หลบั แต่แกล้ง
ปิดไฟเงยี บ…ทาเป็นหลบั …ทกุ ครัง้ ทร่ี ู้สกึ ว่าเขามองกลบั ไปเท่านนั ้
ถ้าไปตอนนี ้คงจะย่ิงง้ออีกฝ่ ายยากกว่าเดิม แต่เขาไม่มีทางเลอื ก

133

สืบเสน่หา

แล้ว
เจมส์พนมมือขนึ ้ อีกครัง้ ใช้ปลายมีดอาคม จรดจารอักขระละเอยี ด

ยิบที่หน้าบ้าน สร้ างเขตอาคมช่ัวคราวช่วยเสริมป้องกนั ส่ิงเลวร้ ายไว้ ก่อน
ตดั สนิ ใจรีบกลบั บ้านโดยด่วน

เจมส์จากไปแล้ว ในตอนที่ม่านถูกเปิดออกอีกครัง้ ร่างผอมบางที่
มองมาเริ่มหงดุ หงิด

“เจ้าเจมส์บ้า ไหนว่าจะเฝา้ ยนั เช้าไง ท่ีแท้ก็พูดไปงนั ้ เองสนิ ะ คาพดู
นายเนี่ย เชอื่ ถือไมไ่ ด้เลย!”

ม่านนนั ้ ถูกปิดเข้าหากนั โดยแรง แล้วเจ้าของห้องก็เข้านอน โดยเลกิ
ทจ่ี ะใสใ่ จอีก

เจมส์รีบตรงกลบั บ้านอย่างรวดเร็ว แม้บ้านของปวินต์จะอย่ไู ม่ไกล
จากบ้านเขานกั แตก่ ต็ ้องใช้เวลาในการเดินทางราวครึ่งชว่ั โมงอย่ดู ี เพราะเขา
ไมส่ ามารถหายตวั ไปมาได้อย่างเจนนี่ ชายหนมุ่ รีบเร่งเดินทางอย่างวิตก เสยี ง
ขอความช่วยเหลอื จากเคนท่ีได้ยินตอนกาลังอย่ใู นสมาธินนั ้ ไม่ใช่คิดไปเอง
นั่นเป็นเสียงของเคนจริง ๆ นา้ เสียงนัน้ ทัง้ เจ็บปวดและต้ องการความ
ชว่ ยเหลอื

ด้วยสายสมั พนั ธ์ของเขากับเคน ไม่แปลกนกั ที่กระแสความรู้สกึ จะ
สอื่ ถงึ กนั ได้ยามอกี ฝ่ายมอี นั ตราย

ต้องเป็นเจ้าหมอผีน่ันแน่ ใครจะไปคิด ว่ามันเล็งเป้าไปที่เคน…
แทนท่ีจะเป็นปวนิ ต์

หลอกให้เขาไขว้เขว แล้วจโู่ จมตอนเขาไมอ่ ยู่ ร้ายจริง ๆ!
ร่างสูงหอบหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อย ตอนนีเ้ ขามาถึงบ้านแล้ว

134

สืบเสนห่ า

สมั ผสั ว่างเปล่ากว่าเคย ทาให้ชายหน่มุ ใจหายวาบ สภาพบ้านยงั เหมือนเดมิ
ไม่มีผิดเพยี ้ น หากท่ีต่างออกไป กลบั เป็นกระแสวิญญาณที่เคยโอบล้อมและ
วนเวียนไปมาโดยรอบ รวมถงึ ทา่ นตาเจ้าที่ซงึ่ เขารบกวนให้ช่วยเหลอื ดแู ลบ้าน
มาเน่นิ นานแล้ว

เจมส์รู้สกึ คล้ายอย่คู นเดียวเป็นครัง้ แรก บ้านของเขา…ไม่เคยเงียบ
เหงาถงึ เพยี งนมี ้ าก่อน

แม้เขาจะอย่ตู ามลาพงั มาตลอดหลายปี นบั ตงั ้ แตพ่ ่อตายจากไป แต่
เขาไมเ่ คยรู้สกึ เหงาเลย เพราะมีวญิ ญาณเพอ่ื น ๆ รวมถงึ เจ้าเคน กมุ ารทองที่
เปรียบเสมือนลูกชาย…บางครัง้ ก็เหมือนน้องชาย เหมือนเพื่อน และใน
บางครัง้ กเ็ หมือนเป็นพช่ี ายทีค่ อยปกปอ้ งดแู ล และปลอบใจเขามาตลอด

แตต่ อนนคี ้ ล้ายทกุ คนหายไปกนั หมด
เขาอดไม่ได้ ต้องตะโกนเรียก แต่เสียงของเขา กลบั สะท้อนเพียง
ความวา่ งเปลา่ ทกุ คนหายไปไหนกนั
“เจมส์….” เสยี งชายชราที่พยายามเรียกอย่างแผว่ เบา ร่างทเ่ี จอื จาง
พยายามปรากฏตวั ขนึ ้ แม้จะยงั บาดเจบ็ ที่กายละเอยี ดเอาการ
“ตา…เจ้าท่ี…” เขาชะงกั แล้วมองร่างนนั ้ อย่างตกใจ วิญญาณไมม่ ี
เลอื ด แต่รอยชา้ สีดาท่วั ทงั ้ ตัว ท่ีทาเอาร่างนนั ้ แทบพร่าเลอื นหาย บ่งบอกได้
ชดั ถงึ การถกู ทาร้ายอย่างรุนแรง
“พวกมนั …เอาเจ้าเคนไป… แล้วทาร้ายวิญญาณอืน่ ๆ แตกกระจาย
หายไปแล้ว” เสียงนนั ้ พยายามบอกเร่ืองราวท่ีเกิดขนึ ้ “มนั เอาเชือกอาคม…
มดั เจ้าเคนไว้ แล้วเอาไปด้วย…”
คนฟังน่ิงองึ ้ ไป ส่งิ ที่เขากาลงั กลวั เป็นจริงเสียแล้ว เจ้าพวกเลวน่ีทา
ได้กระทง่ั เดก็ ตวั เลก็ ๆ ดีท่ีเคนฉลาดพอจะสง่ เจนน่มี าตามเขา สว่ นหนง่ึ ก็เพ่ือ

135

สืบเสน่หา

ไมใ่ ห้เด็กหญิงต้องโดนลกู หลงไปด้วยน่ีเอง
แต่ไม่ว่ายังไง ก็ยกโทษให้ไม่ได้…มือแกร่งกาแน่น เขากาลงั โกรธ…

โกรธมากเสยี ด้วย คนทที่ าร้ายครอบครัวของเขา พวกมนั ต้อง…
“เจมส์…อย่าให้ความโกรธครอบงาสิ” เสยี งเจ้าท่ีเตือนสติ ชายหนมุ่

ชะงกั จะอย่างไร…ตาเจ้าท่ีกเ็ หมือนกบั ญาติผ้ใู หญ่อกี คนของเขาเช่นกนั และ
เขาเองกเ็ ช่อื ฟังการชแี ้ นะของอีกฝ่ายมาตงั ้ แต่เลก็

“แต่ตาครับ พวกมันทากบั ตาขนาดนี…้ แถมยังทากับเพื่อน ๆ ของ
ผม…ท่ีสาคัญ…เจ้าเคน…” กรามเริ่มขบกันแน่น ดวงตาสงู วัยที่มองมา บง่
บอกได้ชัดว่าให้อดทน การลงมือทาอะไรด้วยความขาดสติ มีแต่ทางตาย
เท่านนั ้ พ่อของเขาสอนไว้เสมอมา

สติจะมีได้ เม่ือสามารถควบคุมจิตใจตัวเองได้จากอารมณ์ทัง้ ปวง
เขาจะต้องอดทนและเข้มแขง็ เพ่อื ให้ก้าวข้ามความเจบ็ ปวดไปให้ได้

เจมส์ถอนหายใจยาว เขาพยายามสะกดกลนั ้ อารมณ์โกรธไว้ได้ใน
ท่ีสดุ เสยี งทถ่ี ามต่อไปจงึ ราบเรียบนกั

“พวกมนั เอาของไปไม่ได้ใชไ่ หมครับ”
ร่างนนั ้ พยกั หน้ารับ “ของยงั ปลอดภยั …แตว่ า่ …”
“ครับ ผมทราบดี ในเม่ือเรายังมีของที่พวกมันต้องการอย่ใู นมือ…
พวกมนั ก็ต้องย้อนกลบั มาแน่ อาจจะมาต่อรอง หรือข่กู รรโชก…แต่ไม่ว่าจะ
ยงั ไงผมก็ต้องช่วยเคนให้ได้ ด้วยสติ…และปัญญา…ไมใ่ ช่ด้วยความโกรธ ผม
สญั ญา!”
เจ้าท่ีชรายิม้ น้อย ๆ แม้สหี น้าจะยงั ซีดเผือด “ธารคงภมู ิใจ…ท่ีมีลกู
ชายอยา่ งเจ้า”
“ผมก็ภูมิใจ ที่ได้เป็นลกู ของพ่อธารครับ พักผ่อนเถอะนะครับ แล้ว

136

สืบเสน่หา

ก็…ขอบคุณมาก สาหรับความช่วยเหลือทุกอย่าง” ดวงตาท่ีห่วงใยมอง
กลบั มา แม้ไม่ได้พดู อะไร แตม่ นั ก็แทนความรู้สกึ ได้ร้อยพัน สาหรับเจมส์แล้ว
ทกุ คนล้วนสาคญั เสมอ

ชายชราสบตากลบั ด้วยแววตาอนั อ่อนโยนอย่างรับรู้ได้ “เจ้าก็เหมือน
เป็นหลานข้า…ไม่ต้องห่วงนะ ข้าไม่เป็นอะไรง่าย ๆ หรอก” เขาผงกศีรษะรับ
กอ่ นจะหายตวั ไป

“ปล่อยนะ เจ้าผีบ้า ปล่อยซะทีสิ เลกิ ลากได้แล้วนะ!” ร่างเลก็ ๆ ดิน้
รนโวยวายไม่เลิก ขณะถูกกระชากลากถมู ายงั สถานที่แห่งหน่งึ มือแข็งแรงท่ี
ยึดปลายเชือกอีกด้านไว้ยังคงหัวเราะอย่างพงึ ใจ ความรู้สกึ สนกุ ที่ได้ทาร้ าย
คน เป็นสง่ิ ท่ีผตี ายโหงซงึ่ มกั มคี วามแค้นฝังลกึ แสดงออกมาได้ง่าย และสาเหตุ
นนั ้ จงึ ทาให้หมอผีหลายต่อหลายคน นิยมใช้อาคมผกู มัดผีเหลา่ นีไ้ ว้เพื่อใช้
งานอวชิ ชา

มือนนั ้ ผลกั วบู เดยี ว เด็กน้อยกไ็ ปกลงิ ้ ไมเ่ ป็นทา่ อย่บู นผืนพรมใหญ่ใน
ห้องปิดทบึ ห้องหนงึ่ เสียแล้ว เบอื ้ งหน้าเป็นโต๊ะหม่บู ชู าขนาดใหญ่ บรรยากาศ
อนั แสนค้นุ เคย หมอผหี มออาคม มกั จะมีโต๊ะพระใหญ่แบบนี ้และจดุ ธปู เทยี น
บชู าไมไ่ ด้ขาด กลน่ิ เหลา่ นจี ้ งึ ค้นุ เคยเหมอื นที่อย่ใู นบ้านของเจมสน์ กั

แต่ท่ีน่ีไม่ใช่บ้านของเจมส์…เคนกระพริบตาถ่ี ๆ ก่อนจะสะด้งุ เมื่อ
สบตากบั ร่างผอมสงู ที่มอี ายซุ ึง่ จ้องมองมา ดวงตาจากผ้สู งู วัยกว่า แกร่งกล้า
และคมดุจเหย่ียว สีหน้ าเคร่งขรึมติดจะเจ้าเล่ห์ ยิ่งทาให้ เด็กน้ อยรู้สึก
หวาดหวน่ั มากกวา่ เดมิ ยามได้เหน็ อีกฝ่ายยมิ ้ น้อย ๆ

“มาแล้วงนั ้ รึ ไม่ได้ของมาสินะ” คนผ้นู นั ้ ถามเจ้าผีตายโหงรับใช้ ซึ่ง
สง่ ไปทางานพงึ่ กลบั มา

137

สืบเสนห่ า

“ไม่ขอรับ ข้าได้ตัวมาแค่เจ้าเด็กน่ี สว่ นของน่นั …คิดว่าคงมีการใช้
อาคมชนั ้ สงู กาบงั มนั ไว้”

คนฟังพยักหน้ารับ “ข้าก็คิดว่าแบบนัน้ อาคมกาบงั ไม่ได้ใช้กนั ได้
ง่าย ๆ และมีแตผ่ ้ใู ช้ จงึ จะสามารถปลดมา่ นบงั ตานนั ้ ได้ ข้าจงึ ไม่ได้เน้นให้เจ้า
หาของ เพราะเชอ่ื วา่ เจ้าคงเอามนั มาไมไ่ ด้อยดู่ ี”

พูดแล้วก็หันมามองร่างท่ีกลิง้ อยู่บนพืน้ ซ่ึงถูกมัดจนแทบกระดิก
กระเดยี ้ ไมไ่ ด้

“เจ้ามดั เสยี แนน่ ขนาดนี ้แสดงวา่ เจ้าเด็กน่รี ้ ายน่าดลู ะ่ ส”ิ ว่าแล้วก็หนั
มาสนใจคนถกู มดั แทนท่ี พลางโบกมอื ให้ผีรับใช้ตนใหมอ่ อกไปกอ่ น

ดวงตากลมถลงึ ตอบ ก่อนสะบดั หน้าหนี “ข้าไม่พดู กบั พวกเจ้าหรอก
เจ้าคนขโี ้ กง”

คนมองมาอมยมิ ้ “แล้วนี่เจ้าพดู กบั ใครละ่ ”
ร่างเล็กสะด้งุ “ข้าก็…พูดกับตวั เองน่ะสิ! เลิกย่งุ แล้วปล่อยข้าไปได้
แล้ว!”
“ทา่ ทางเจ้าคงยังไมร่ ู้ถงึ สถานภาพตวั เองตอนนีเ้ท่าไหร่สนิ ะ ขอบอก
ไว้ก่อนเลยว่า ข้านะ่ ไมใ่ จดีกบั เด็กนกั หรอก”
“ใครจะไปขอความเมตตาจากคนอย่างเจ้ากัน” เสียงตอบสะบัด
กอ่ นร่างเลก็ ๆ จะไมย่ อมมองอีกฝ่ายอีก
หมอคงดงึ ปลายเชือกเข้ามา ร่างเลก็ ดนิ ้ รนตอ่ ต้าน ทวา่ ร่างวิญญาณ
ท่ีตดิ พนั ธนาการไว้เช่นนี ้กลบั ไมส่ ามารถใช้พลงั ได้เลยแม้แตน่ ้อยนิด
มอื แข็งแรงยดึ จบั หน้ากลมน่ารักนนั ้ ไว้ “เจ้าคงจะรู้สนิ ะ ว่าเจ้าหมอผี
มือใหมน่ น่ั ...เอาของพวกนนั ้ ไว้ทีไ่ หน”
“ให้ตายข้ากไ็ ม่บอก! แตอ่ ยา่ งพวกเจ้า ไม่มปี ัญญาเอามนั ไปได้หรอก

138

สบื เสน่หา

พอ่ น่ะ ไมไ่ ด้มือใหมส่ กั หนอ่ ย เขาจะต้องจดั การพวกเจ้าได้หมดแน่ ๆ”
ดวงตาคมวาววาบขนึ ้ ทันที “งนั ้ เรอะ…เจ้าหมอผีท่ีต้องอาศัยเด็ก ๆ

อย่างเจ้าชว่ ยค้มุ กะลาหวั นะ่ เรอะ จะมปี ัญญาต่อกรกบั ข้าได้ แต่เอาเถอะ เจ้า
ยงั ไมบ่ อกตอนนี…้ แตอ่ ีกไม่นาน ก็ต้องบอกแน่”

มือที่ยื่นออกมามหี วายอาคมก้านยาว เด็กน้อยมองมาอย่างใจแปว้
จะอยา่ งไร ไม้เรียวกบั ตวั เขาก็ไมเ่ คยจะถกู กนั มาเลย

“เจ้าหมอผีโรคจิต ยคุ นเี ้ขาเลกิ ใช้ไม้เรียวกนั แล้วนะ”
คนฟังหัวเราะหึ ๆ อย่างขบขัน “น่ันมันสาหรับเด็กนักเรียนที่เป็น
คน…เด็กผโี บราณ ๆ อย่างเจ้า เหมาะกบั ไม้เรียวท่ีสดุ แล้ว”
ว่าแล้วมือก็ตวดั หวดขวบั เลน่ เอาเด็กน้อยสะด้งุ โหยง ขบฟันไว้แน่น
ไมย่ อมร้องออกมาให้อีกฝ่ายสมใจ
“ข้าจะตเี จ้าจนกว่าจะยอมสารภาพเลยดไี หม” ร่างสงู นนั ้ พดู ขนึ ้ อย่าง
น่ากลวั
“อยากตีก็ตีไป ข้าเป็นวิญญาณแล้ว ยังไงก็ไม่ถกู ตีจนตายอีกได้สกั
หน่อย” เจ้าเคนพดู ต่ออย่างไม่ยินยอม
“วิญญาณท่ีโดนหวายอาคมมาก ๆ เข้า ก็แตกสลายได้เหมือนกัน
และถ้าเป็นแบบนัน้ …เจ้ าจะต้องล่องลอยอยู่ในโลกนีไ้ ปตลอดกาล ไม่
สามารถไปผดุ ไปเกดิ ได้อกี !”
คนฟังหนาวเยือกกับคาขู่นัน้ …แต่เขาจะยอมแพ้ไม่ได้ จะต้ อง
ปกปอ้ งพอ่ เอาไว้…รวมถงึ ของสงิ่ นนั ้ ทพ่ี ่อรับฝากมนั ไว้…ด้วยชีวิต
“ข้าไม่มีวนั บอกเจ้า แม้วา่ ดวงวิญญาณจะแหลกสลาย…ไม่มวี นั !!!”

139

สืบเสน่หา

“เจนนี่ต้องไปแล้วค่ะพ่อเจมส์” เด็กหญิงพูดเบา ๆ หลงั มองเจมส์ที่
นง่ั เหม่ออย่เู พียงลาพงั มาได้พกั ใหญ่ วญิ ญาณเร่ร่อนอย่างเธอ ห่างจากต๊กุ ตา
ที่ใช้สงิ ร่างมานานเกินไป จงึ ต้องรีบกลบั ไปเพอื่ ชดเชยพลงั งานทบ่ี ้านอีกครัง้

“แล้วจะรีบไปรีบกลบั มานะคะ” เธอพดู ต่อไป
หากเจมส์ทก่ี าลงั อยใู่ นภวงั ค์กลบั หนั มาขดั ขนึ ้
“ช่วงนงี ้ ดมาที่นี่สกั พกั นะเจนน่ี”
“แต่ว่า…” เด็กหญิงพยายามจะแย้ง สภาพเจมส์ในตอนนีท้ าให้เธอ
รู้สกึ วา่ ไม่อยากจะทงิ ้ ไปเลย แม้จะรู้ทงั ้ รู้ว่าถงึ อยดู่ ้วยกช็ ว่ ยอะไรได้ไม่มากนกั
เสียงชายหน่มุ เข้มขนึ ้ “ไม่มีแต่ ช่วงนีท้ ี่นี่อันตรายเกินไป แล้วถ้าเคน
กลบั มา เหน็ เจนนเ่ี ป็นอะไรไป พอ่ จะบอกเขาว่ายงั ไงกนั ”
เด็กน้อยซึมลงไปถนัดตา ดวงตากลมโตมีนา้ ตาเอ่อคลอ “เจนน่ี
คดิ ถงึ เคนคะ่ พอ่ ต้องช่วยเคนนะ…เจนน…่ี ช่วยอะไรเคนไมไ่ ด้เลย…พ่อ…”
เจมส์มองเด็กหญิงที่กลายสภาพจนแทบโปร่งใส ด้วยดวงตาอัน
อ่อนโยน เขารู้ดีวา่ เด็กน้อยฝืนตวั แค่ไหน เพือ่ ทีจ่ ะอย่เู ป็นเพอื่ นเขา
“พ่อจะช่วยเคนกลบั มาให้ได้ แล้วเม่อื ถงึ ตอนนนั ้ ค่อยมาเลน่ ท่ีนใี่ หม่

140

สบื เสนห่ า

แล้วกนั แล้วพอ่ จะให้เข้าห้องนอนได้..เป็นกรณีพิเศษดีไหม”
เดก็ หญิงพยกั หน้ารับทงั ้ นา้ ตา หากกอ่ นจะไปเธอกห็ นั กลบั มาอีกครัง้

“เจนน่ีรักพ่อเจมส์นะคะ เคนก็เหมือนกัน…พวกเรา ถ้าไม่ได้พ่อ ก็คงไม่มี
วนั นี…้ ดงั นนั ้ อยา่ ฝืนเกนิ ไป แม้มนั จะเป็นการทาเพื่อพวกเราก็ตาม”

คาพูดนนั ้ ทาให้ชายหน่มุ รู้สกึ สะเทือนใจนกั เขารู้ดี…ครอบครัวของ
เขาอย่ทู นี่ ี่ และเขา…จะต้องรักษาสงิ่ เหลา่ นเี ้อาไว้…ให้ได้

“พ่อจะไม่เป็นอะไร เจนนีช่ ่วยรวบรวมวญิ ญาณของพวกพ่ี ๆ ทีถ่ กู ทา
ให้วิญญาณกระจัดกระจายไปดีกว่านะ แล้วบอกพวกเขาด้วย ว่าช่วงนีห้ ้าม
มาแถวนเี ้ด็ดขาด เข้าใจไหม”

ร่างนนั ้ พยกั หน้ารับ กอ่ นจะหายตวั ไปในท่สี ดุ

พอเดก็ น้อยจากไปแล้ว รอบตวั เขากม็ เี พยี งความวา่ งเปล่า เจมสเ์ อน
กายลงบนเตียงมองเพดานอย่างหวนคิดถึง เจ้าเคนตัวแสบของเขาชอบ
น่งั เล่นบนข่ือของบ้าน แถมยงั เคยบอกว่าจะอยู่บ้านนีต้ ลอดไป เพราะบ้าน
อื่น…ไม่มขี อื่ ให้นอนเลน่

คาพดู น่ารักแบบนนั ้ ทาให้เขาอมยมิ ้ ร่างเลก็ มกั กอดเอวเขาพลางพดู
ประจบเอาใจ

ถึงพ่อธารจะตายจากไป แต่เคน…ก็ยังอยู่กับเขา อยู่ด้วยกันมา
ตลอดเวลา เขายงั จาได้ดี ถงึ นิว้ น้อย ๆ ท่ีย่ืนมาหาแล้วพยายามจะเกี่ยวนิว้
ของเขาไว้ทงั ้ ๆ ท่เี ป็นเพยี งวญิ ญาณ เสยี งใส ๆ พดู ทงั ้ นา้ ตาแม้ยงั ฝืนแย้มยมิ ้

การตายของพ่อธาร ทาให้เคนเสยี ใจมากไม่ต่างกนั เคนรู้ดีว่าตัวเขา
นนั ้ โดดเด่ียวสกั เพียงไหน เมื่อพ่อ…ทีพ่ ง่ึ พิงเพยี งหนงึ่ เดยี ว ต้องมาจากไป เด็ก
น้อยในวนั นนั ้ ยงั ได้ยืนยนั กบั เขา…อย่างหนกั แน่นอีกด้วย

141

สบื เสน่หา

…วา่ จะไม่ทงิ ้ กนั …
มนั คือคามั่นสญั ญา ไม่ว่าใครจะทิง้ เขาไป…มากมายแค่ไหน…แต่
เคน…จะไม่มีวนั ทอดทงิ ้ เขา
ตอนนีเ้ คนไมอ่ ย่แู ล้ว…ห้องดูเงียบเหงาไปถนดั ตา เขาไมร่ ู้จะไปตาม
เคนได้ที่ไหน แต่กเ็ ช่อื มน่ั ว่าพวกมนั คงจะต้องตดิ ตอ่ มา
เพยี งแต่ว่า…มนั จะช้าไปหรือเปลา่ กวา่ เขาจะหาเคนเจออีกครัง้ …
แค่คิดเท่านนั ้ เขาก็ใจหายวาบ เขากลวั …อย่างท่ีไมเ่ คยกลวั มาก่อน
มันเหมือนวันนัน้ …วันท่ีเขาพบว่าต้องอยู่ลาพัง โดยไม่มีพ่ออยู่ด้วยแล้ว…
ตลอดไป
ตอนนนั ้ เขายงั มีเคน…แต่ในตอนนเี ้ลา่ …
ชายหน่มุ ผดุ ลกุ ขนึ ้ ด้วยความคดิ ทีแ่ น่วแนก่ ว่าเดิม
เขาจะไม่รออย่เู ฉย ๆ ในเม่ือแน่ใจแล้วว่าพวกมนั จะต้องติดต่อมา
ระหว่างท่ีรอนี ้เขาจะต้องทาอะไรสกั อย่าง เพ่ือให้อาคมของตนเองแข็งแกร่ง
ขนึ ้ …แขง็ แกร่งเพยี งพอที่จะต่อต้านเจ้าหมอผคี นนนั ้
มีดอาคมยงั คงวางอย่บู นพานท่ีหวั เตียง เขาวางมนั ไว้ใกล้ ตัวเสมอ
เพราะมนั คือของสิ่งเดียวท่ีขลงั และมีพลงั มากท่ีสดุ สาหรับการต่อกรกบั พวก
ศาสตร์ชวั่ ร้าย ดวงตาคมเข้มมองมนั น่งิ นาน อยา่ งครุ่นคดิ กวา่ เกา่
ไสยดางนั ้ เหรอ…เขาควรจะใช้มนั รึเปลา่ นะ
ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่เคยศึกษามัน แต่พ่อ…เคยห้ามเขาใช้มันอย่าง
เด็ดขาด อวิชชาท่ีเลวร้ าย ไม่เหมือนกับอาคมเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เขาใช้ช่วยคน
ทีม่ าขอความช่วยเหลอื ทวั่ ไปในฐานะพ่อป่ ู
ไสยดาท่แี ท้จริง เป็นวชิ าอาคมทีเ่ ลน่ กนั ถงึ ตาย!
มนั เลวร้ายขนาดนนั ้ …ใช่…การใช้ไสยดา ไมเ่ คยทาให้ใครได้ดี

142

สืบเสน่หา

พ่อเขายา้ แล้วยา้ อีก…ยา้ ทกุ ครัง้ …แม้จะในวนั สดุ ท้ายของชวี ิต
เขาจะทาอยา่ งไร ถ้าไม่ใช้มนั
จะปกปอ้ งคนสาคญั ไว้ได้อยา่ งนนั ้ หรือ?
สว่างแล้วในยามนี…้ วัดโบราณซ่ึงอยู่ไม่ไกลจากตัวบ้านของเขา
ยงั คงสภาพไม่ต่างไปจากทุกครัง้ ที่เขามาเยือน แม้สว่ นใหญ่แล้วเขาจะไปทา
พิธีตอนค่าคืน…ในป่ าช้าอันรกร้ างและน่ากลวั แต่สาหรับเขา มันก็คือสวน
หลงั บ้านท่มี าจนค้นุ ชินแต่ยงั เดก็ แล้ว
ตอนเล็ก ๆ พ่อธารมกั จะพาเขามาด้วย และน่นั ทาให้เขาไมร่ ู้สกึ กลวั
อะไรเลย ภตู ผีปีศาจ…ก็ไม่ต่างจากคน พวกเขายังมีอารมณ์ มีความนึกคิด
แม้บางตนจะหลงเหลือเพียงบางเบา หรือบางตนจะหนักแน่นด่ังขุนเขาไม่
เปลย่ี นแปร ขนาดความตายมาเยือน ก็ยงั คงยดึ มน่ั ถือม่ัน ไมป่ ลอ่ ยวางไปผุด
ไปเกดิ
สาหรับเขาแล้ว ผีทกุ ตนเป็นเพ่ือน สว่ นตนใดท่คี ดิ ร้าย นนั่ เป็นเพราะ
พวกนนั ้ …เป็นพวกยดึ มนั่ ถือมนั่ จนน่าสงสารมากเกนิ ไป
เขาไมเ่ คยโกรธพวกนนั ้ และรู้ดีว่า…มนษุ ย์ต่างหากทนี่ ่ากลวั กว่า ทงั ้
คอยผกู มดั บงการ จนพวกนนั ้ ไม่สามารถไปเกดิ ใหมไ่ ด้
ตอนนีย้ งั เป็นเวลากลางวันอยู่ รอบตวั ล้วนสว่างไสว แต่สาหรับเขา
จะมืดหรือสว่างหาได้แตกต่างกันไม่ จิตใจคนยงั มีสองด้านประสาอะไรกบั
ความมดื และสวา่ ง ทจี่ ะอย่างไรก็ผลดั เปลยี่ นเวียนกนั มาทกุ คนื วนั อย่แู ล้ว
เขาเดินตรงไปที่โบสถ์แทนที่จะเป็นแถวป่ าช้าเหมอื นทุกครัง้ ก้าวเข้า
ไปยังภายใน ผ่านธรณีประตูทาด้วยไม้อนั เก่าคร่าคร่า ภายในโบสถ์มีพระ
ประธานองค์ใหญ่สที องอร่าม ผ้มู ดี วงเนตรหลบุ ต่าสงบเยอื กเย็น
เจมส์ทรุดตัวลงน่ังท่ีเบือ้ งหน้าองค์พระ ก้มกราบบูชาอย่างบรรจง

143

สืบเสนห่ า

และตงั ้ ใจ
เขายังไม่ได้คาตอบให้กบั ตัวเอง และเชื่อว่า…สถานท่ีทาให้ใจสงบ

แหง่ นี ้จะให้คาตอบกบั เขาได้บ้าง

“อะไรนะครับ ปิดคดีงัน้ เหรอครับ!” ปวินต์อุทานขึน้ เสียงดังอย่าง
แทบไมเ่ ช่อื หู ตอนนเี ้ขาอย่ใู นห้องของสารวตั รธนดล เพราะถกู เรียกมาคยุ เร่ือง
สาคญั เร่ืองนี ้

สารวตั รท่ีน่งั อย่ดู ้านหลงั โต๊ะทางานตวั ใหญ่พยักหน้ารับ ด้วยสีหน้า
อนั เคร่งขรึม “ใชแ่ ล้วละ่ เราไม่มหี ลกั ฐาน ว่ามีใครเข้ามาฆาตกรรมผ้ตู าย เขา
อย่ลู าพงั ในห้องนนั ้ ไมไ่ ด้ออกไปกนิ อาหารกบั ใคร ไม่ได้พบปะใครมานานเกิน
24 ชวั่ โมงแล้วด้วยซา้ ถงึ จะบอกว่าโดนยาพษิ จากการตรวจสอบแล้ว กไ็ ม่พบ
พิษเลย ทางเราจึงสันนิษฐานว่าเขาอาจจะป่ วยเป็นโรคบางอย่าง ท่ียังหา
สาเหตไุ มไ่ ด้เสยี มากกว่า”

“แตว่ า่ …จดหมายนน่ั ละ่ ครับ…จดหมายขทู่ ่ีผ้ตู ายเขยี นไว้ถงึ ใครบาง
คน” ปวนิ ต์พยายามแย้ง

คนฟังสา่ ยหน้า “จดหมายนั่น อาจจะเขียนก่อนตายด้วยความฟั่น
เฟื อนก็เป็นได้”

“แต่สารวตั รครับ เฮโรอีนทรี่ ะบไุ ว้ในจดหมายนนั่ …”
ยงั ไม่ทนั ได้พดู ต่อ อีกฝ่ายก็ขดั ขนึ ้ ทนั ทีว่า “นั่นก็อาจจะเป็นแค่การ
คิดไปเองของผ้ตู าย ก่อนจะเสียชีวิตก็ได้ มีกรณีศึกษามากมาย ที่ผ้ปู ่ วยทาง
จติ จะคดิ เองเออเอง ก่อนจะฆ่าตวั ตายหรือเสยี ชีวติ ”
“แตค่ ณุ ชดิ ชยั ไมใ่ ช่คนแบบนนั ้ นะครับ”
สารวตั รธนดลจ้องมองกลบั มาด้วยแววตาอนั สงบเยือกเยน็ “คณุ รู้จกั

144

สบื เสน่หา

เขางนั ้ หรือ ถงึ ได้พดู แบบนนั ้ ”
ปวินต์ชะงกั เขาไม่ได้รู้จักผ้ตู ายมาก่อน แต่จากการไปสอบปากคา

ภรรยาซงึ่ พง่ึ จะคลอดลกู ได้ไม่นาน ระบไุ ด้ว่าชดิ ชัยนนั ้ ปกติดี และเป็นสามีที่ดี
ทร่ี ักลกู มากด้วย

“แต่วา่ …”
“เราเป็นตารวจนะผู้กองปวินต์ เราควรจะต้องเชื่อ…ในหลักฐาน
มากกว่าความเห็นส่วนตัว” นา้ เสียงเข้มยา้ อีก แววตามีการตาหนิขึน้ มา
กลาย ๆ
ชายหน่มุ อกึ อัก พูดไม่ออก คาพูดของธนดลก็ถกู แต่เขา…กลบั รู้สกึ
ว่าบางอยา่ ง…มนั ไมถ่ กู ต้อง
เขาได้แต่รับทราบสิ่งที่อีกฝ่ายบอก เพ่ือเปล่ยี นหน้าที่ใหม่ ไปทาคดี
อื่นแทน แล้วเดินออกมาจากห้องนนั ้ อยา่ งใช้ความคดิ
เฮโรอีน 20 กโิ ลกรัม…ไมน่ ้อยเลย และคนร้ายตวั จริง อาจมเี ส้นสาย
ภายในกรมก็เป็นได้ คดจี งึ ถกู บงั คบั ให้ปิดแบบนี ้
มีอยู่ทางเดียวที่จะทาได้ นั่นคือเขาต้องหาหลักฐานเพ่ิม…ถ้าเขา
สามารถหาเบาะแสของเฮโรอีนทีพ่ ูดถึงในจดหมายได้ คดีก็จะถกู รือ้ ฟื น้ ขนึ ้ มา
ได้อกี ครัง้
เขายงั จาได้ดี ถงึ ดวงตาทนี่ องไปด้วยนา้ ตาของผ้เู ป็นภรรยาสาว เธอ
รักชิดชัยมาก และเธอยงั บอกเขาว่า…ชิดชยั ได้พยายามแล้ว…ท่ีจะล้างมือ
เพ่อื ลกู
เป็นส่ิงเดียวที่ผู้เป็นพ่อ ซ่ึงขายตัวเองไปเป็นทาสของยานรกตาม
คาส่ังของใครสักคน คิดจะกลับใจ เพื่อไม่ให้ลูกของตนท่ีจะเติบโตขึน้ มา
อาจจะต้องกลายเป็นเหยอ่ื ของมนั แม้วา่ ตนเองจะเป็นอนั ตรายถงึ ชีวติ

145

สบื เสนห่ า

เขาชื่นชมการตดั สนิ ใจของชิดชัยมาก และเช่ือด้ วย…ว่าภรรยาของ
ชดิ ชยั ไม่ได้โกหก

แตเ่ ขาไมส่ ามารถสอบถามถงึ ทมี่ าและการงานของชิดชยั จากภรรยา
ได้เลย เนอ่ื งจากทกุ อย่างที่ทาล้วนเก็บเป็นความลบั และกอ่ นหน้านนั ้ ไม่นาน
หลักฐานแทบทุกอย่างในบ้านก็หายสาบสญู ไป จากการถูกขโมยขึน้ บ้าน
อยา่ งประจวบเหมาะเสยี จนน่าสงสยั

มีเพียงสิ่งเดียวท่ีเขามนั่ ใจ เฮโรอีนยังคงอยู่ ชิดชัยฝากมันไว้ …กับ
ใครบางคนทเี่ ชอ่ื ใจมากด้วย

จากประวตั ิท่ีสืบมา ครอบครัวของชิดชัย…รู้จกั ครอบครัวของเจมส์
ในอดีตเป็นการสว่ นตวั แถมชิดชยั เองยงั เคยช่วยเหลอื พ่อของเจมส์ไว้ในตอน
ลาบาก นบั วา่ เป็นเร่ืองทพ่ี ้องกนั พอดีทีเดยี ว

ชิดชยั มเี พอื่ นสนทิ น้อยนกั เพราะการทางานในแวดวงนี ้ ล้วนหามิตร
แท้หรือศตั รูถาวรไม่ได้

นอกจากธาร…ผ้เู ป็นเพื่อนสนิท และเป็นพ่อของเจมส์ ที่ตายจากไป
หลายปีแล้ว

ไหนจะตุ๊กตารับเคราะห์ ที่อยู่ในมือตอนตายนั่นอีก ซ่ึงเจมส์เองก็
ยอมรับวา่ เป็นคนทาให้

จากข้อมูลหลายอย่างรวมกัน ทาให้ปวินต์สงสัยว่าคนที่ชิดชัยไป
ขอร้องให้ชว่ ย และอาจจะฝากของสง่ิ นนั ้ ไว้

…เฮโรอนี ถงึ 20 กิโลกรัม…
คน ๆ นนั ้ …อาจจะเป็นเจมสก์ ็เป็นได้
เจมส์…ท่ีไมย่ อมปริปากบอกเร่ืองพวกนีใ้ ห้เขารู้เลยแม้แต่นดิ เดียว!

146

สืบเสน่หา

เวลานนั ้ เย็นแล้ว ปวินต์ตดั สินใจแวะหาเจมส์หลังเลกิ งาน การท่ีเขา
ตัดสินใจมาไม่ใช่เพราะเขาหายโกรธเจ้าบ้าน่ันหรอกนะ แต่เพราะ ‘งาน’
ต่างหาก จะยงั ไงเขากต็ ้องการข้อมลู ของชิดชยั จากเจมส์มากกวา่ นี ้

ต้องทาให้เจ้านน่ั พดู ออกมาให้ได้วา่ มนั เกิดอะไรขนึ ้ กนั แน่ ผ้กู องหน่มุ
คิดต่อไปอย่างหมายม่ัน เขายังนึกโกรธไม่หายกับส่ิงท่ีอีกฝ่ ายทาในช่วงนี ้
นอกจากอมพะนาแล้ว ยังทาตวั ไม่มีเหตผุ ลเสยี ด้วย ไม่เหมือนเจมส์คนที่เขา
รู้จกั เลยจริง ๆ

ชายหนมุ่ เดินเข้ามาในซอยเดิมเหมือนทกุ ครัง้ แตก่ ต็ ้องแปลกใจเมื่อ
พบว่าบ้านนนั ้ ปิดเงียบ ปกติเย็น ๆ เช่นนี ้จะมีผ้คู นเข้าออกอย่เู ป็นระยะ สว่ น
ใหญ่เป็นพวกท่ีมาติดต่อเพอ่ื ขอพดู คยุ ทาพิธีการต่าง ๆ กบั พ่อป่ ู โดยเจมสจ์ ะ
จดั คิวไว้ให้เป็นระเบยี บเรียบร้ อยตามการนัด และมกั จะมีชาวบ้านมานั่งรอ
ทงั ้ บริเวณรอบบ้าน และบริเวณนอกชานของตวั บ้านแบบนีเ้กอื บทกุ ครัง้ ที่เขา
มา

แต่ในวนั นกี ้ ลบั แปลกออกไป ปวนิ ต์พบด้วยว่ามีปา้ ยติดอย่หู น้าบ้าน
เขยี นแจ้งไว้ให้คนมาเยือนได้รับรู้

ว่าพอ่ ป่ปู ระกาศงดทาพิธีนาน 1 เดอื น!
คนอ่านป้ายขมวดคิว้ อย่างสงสัย บ้านที่เงียบและไม่มีคนถูกปิด
ประตใู สก่ ญุ แจไว้ บง่ บอกได้วา่ เจ้าของบ้านนนั ้ ไมอ่ ยู่ แต่กญุ แจอนั นนั ้ ก็ถูกพัง
จนเปิดอ้า
ท่าทางจะมีอะไรผิดปกติแล้ว เขานกึ ได้ถึงเหตุการณ์เม่ือคืน เจมส์ที่
ตงั ้ ใจจะเฝา้ อย่หู น้าบ้านเขาทงั ้ คืน จู่ ๆ ก็ผดุ ลกุ ขนึ ้ เกบ็ ข้าวของแล้วรีบร้อนจาก
ไป
หรือวา่ เพราะที่บ้านเกดิ เร่ือง? เจมส์เลยรีบกลบั ไปด?ู

147

สืบเสนห่ า

แต่จากสภาพทีเ่ ห็น คล้ายพง่ึ ถกู รือ้ ค้นอยา่ งเร่งรีบเสยี มากกว่า เสยี ง
ตงึ ตงั ไมไ่ กลออกไป ทาให้คนมองมาชะงกั เขาทนั เหน็ เงาไว ๆ ของใครบางคน
ลอบปีนออกจากบ้านไปด้วยซา้ แต่วิ่งไลไ่ ปก็ไมท่ นั

ขโมยงัน้ หรือ? ขึน้ บ้านกันกลางวันแสก ๆ เลยเนี่ยนะ แถมเจ้าบ้า
เจมส์ก็ไมอ่ ยู่ ออกไปไหนก็ไมร่ ู้เสยี อกี

ปวินต์มองอย่างลงั เลนิดหน่อยก่อนตดั สนิ ใจเปิดเข้าไป ภายในห้อง
แทบทุกห้องถูกรือ้ ค้นเสียจนไม่มีชิน้ ดี อาจจะไม่แปลกที่บ้านของเจมส์ถูก
ขโมยขึน้ เพราะเป็นบ้านหลงั โดดเดี่ยวอยู่ใกล้ป่ าช้า และห่างจากบ้านหลงั
อนื่ ๆ ในละแวกเดยี วกนั พอสมควร

แต่เขายงั จาได้ เจมส์เคยบอกเขาไว้ว่า บ้านของตนมีเจ้าท่ีที่ดีคอย
ค้มุ ครอง มีลกู ชายคือกุมารทองที่ชื่อเคน คอยเป็นหูเป็นตา ขโมยขวัญกล้า
แข็งขนาดไหนก็ไม่กล้าขนึ ้ และสว่ นหนึ่งก็เพราะบ้านนี ้ไม่มีอะไรจะขนึ ้ ให้ค้มุ
ด้วย เพราะเจ้าบ้านอยอู่ ยา่ งสมถะเสยี จนแทบไม่เห็นของมคี ่าใด ๆ

การท่ีบ้านถูกรือ้ ค้นเป็นรอบท่ีสองแล้ว สนั นิษฐานได้อย่างหนึง่ ก็คอื
มีคนรู้แล้ววา่ เจมสซ์ กุ ซ่อนบางอยา่ งไว้

อาจจะเป็น…เฮโรอีน 20 กิโลกรัม ที่ชิดชยั อ้างถงึ ในจดหมายก่อน
ตายกเ็ ป็นได้!

แล้วเจมสไ์ ปไหน คงไม่ได้โดนอ้มุ ฆา่ ไปแล้วหรอกนะ?
คนคิดใจหายวาบ อดห่วงอีกฝ่ายไม่ได้ เขาเองก็รู้ดีแท้ ๆ ว่าเจมส์มี
ความจาเป็น จึงไม่ได้บอกความจริงกบั เขา อิทธิพลของพวกนนั ้ มากมายนกั
เห็นได้ชดั ว่าแม้ในกรมตารวจเองก็ใช่ว่าจะหลีกพ้น คดีจึงถูกปิดง่ายดายถึง
เพยี งนนั ้
เขายงั คงไม่ลมื แววตาของเจมส์ท่ีเจ็บปวดอยา่ งเห็นได้ชัด ตอนทเี่ ขา

148

สบื เสนห่ า

โมโหใส่ เมอ่ื รู้วา่ เจมสโ์ กหก
ลกึ ๆ แล้วก็รู้…ว่าเจมสพ์ ยายามจะปกปอ้ งทกุ คน จงึ ไม่ยินยอมบอก

อะไรเลย
แล้วในตอนนลี ้ ะ่ …เจมส์หายไปไหนแล้ว?
ร่างเพรียวทรุดฮวบลงกับพืน้ ที่หน้าห้องพระ อย่างทาตวั ไม่ถูก เขา

นา่ จะยินยอมรับฟังเจมส์มากกว่านี ้ในตอนทอ่ี ีกฝ่ายพยายามมาง้อขอคืนดี
ตอนนสี ้ ายเกินไปแล้วหรือเปลา่ …เขาควรจะทายงั ไงดี?

“เจ้าบ้าเจมสน์ ่ี ถ้านายโดนฆ่าตายละ่ ก็ ฉนั จะ…” ร่างผอมเพรียวบ่น
ไปพลางจ้องรูปเจ้าของบ้านไปพลางราวยดึ ถือเป็นตวั แทน

“เฮ้อ แช่งกนั แบบนีไ้ ม่ดีนะครับผ้กู อง” เสยี งค้นุ หูแทรกเข้ามา แม้จะ
มีเนือย ๆ อยบู่ ้างในนา้ เสยี งนนั ้

คนฟังสะด้งุ หนั กลบั ไปอยา่ งยนิ ดี “นาย…ยงั ไมต่ ายงนั ้ เหรอ”
ชายหน่มุ ยักไหล่เบา ๆ ก่อนบอกวา่ “ผมยังไม่ยอมตายง่าย ๆ หรอก
ครับ” แต่สีหน้าของเขากลับยังดูไม่ดีนัก แม้ท่าทางยิม้ ๆ ของเขา จะดู
เหมอื นเดมิ แตม่ บี างอยา่ ง…ที่ผิดแปลกไป
ความเงียบที่อึดอดั ทาให้คนด้านข้างชกั กระสบั กระสา่ ย เจมส์ดูน่ิง
กว่าที่เคยเสยี จนน่าแปลกใจจริง ๆ
“ห้องโดนรือ้ ซะเละเชียว ฉันช่วยเก็บก็แล้วกนั ” ปวินต์ทาลายความ
เงียบท่อี ดึ อดั ลง พลางก้มลงค่อย ๆ เกบ็ ของ หากเจมส์กลบั ขดั ขนึ ้ วา่
“ไมต่ ้องเกบ็ หรอกครับ เดย๋ี วกม็ ีคนมารือ้ อกี อยดู่ ี”
คนฟังชกั เร่ิมหงดุ หงิดกบั ทา่ ทางซงั กะตายนนั ้
“แล้วนายไม่คดิ จะทาอะไรบ้างหรือไง”

149

สืบเสน่หา

“จะให้ผมทาอะไรละ่ ครับ แจ้งความ?”
“ก…็ กไ็ ด้น”่ี
“คณุ ตารวจกม็ าแล้ว ฝากกลบั ไปเขียนบนั ทกึ ให้ด้วยแล้วกนั ” เขาว่า
พลางทรุดตวั ลงนงั่ ทโี่ ซฟา ซง่ึ ถกู รือ้ ค้นไมพ่ อ บางสว่ นยงั โดนมดี กรีดซา้ เหมอื น
ค้นหาบางอย่างทอ่ี าจซกุ ซอ่ นอย่ภู ายในจนฟองนา้ ทีย่ ดั ไว้หลน่ กลาดเกลอื่ น
ผ้กู องหนมุ่ มองไปรอบ ๆ อีกครัง้ ก่อนเค้นคาถามขนึ ้ มาจนได้
“เจมส์…เม่อื คนื ท่นี ายรีบกลบั มาบ้าน มีอะไรเกดิ ขนึ ้ อกี สนิ ะ”
คาตอบมเี พียงความเงยี บ เลน่ เอาอกี ฝ่ายชกั ของขนึ ้
“ถ้านายไม่บอกละ่ ก็ ฉนั จะอย่กู บั นายที่นี่แหละ จนกว่านายจะยอม
บอกทงั ้ หมด ถ้าโจรมนั จะมาค้นอะไรอกี ฉนั จะจบั พวกมนั ให้หมดเอง!”
วา่ พลางมองหน้าหมอผีหน่มุ อย่างพนิ จิ พิเคราะห์ แล้วพดู ต่อไป “ฉนั
รู้นะ วา่ ทกุ อย่างเกย่ี วข้องกบั คณุ ชิดชยั ทตี่ ายไป และเฮโรอนี อีก 20 กโิ ล ทีเ่ ขา
เขยี นไว้ก่อนตาย ว่าฝากใครบางคนไว้ด้วย พวกมนั …มาหาของพวกนสี ้ นิ ะ”
ท่าทางเอาจริงนัน้ ทาให้เจมส์พูดไม่ออก เขาคิดมามากแล้วเพียง
ลาพงั แตก่ ็ยงั คงไมไ่ ด้คาตอบที่ดีพอเลย ขนาดเขาลงทนุ ไปอยวู่ ัด ทงั ้ นง่ั สมาธิ
ทาวิปัสสนาอย่พู ักใหญ่ แม้จิตใจเขาจะสงบลงอย่างได้ผล แต่เขาก็ยังคงไม่
เหน็ ทางที่จะช่วยเคนได้
เจมส์ตดั สนิ ใจยอมรับกบั อีกฝ่าย “ครับ…และหนึ่งในนนั ้ ก็มีพวกใช้
อาคมด้วย…พวกมนั …จับเคนไปเมื่อคืนท่ีผมไปเฝ้าอย่หู น้าบ้านคุณ…เป็น
ความผดิ ของผมเอง ทปี่ ระมาทพวกมนั มากเกนิ ไป”
“หา? กมุ ารทองลกู นายน่ะเหรอ”
“ใช่ครับ…แล้วก็ทาร้ ายท่านเจ้าที่จนบอบชา้ มาก บ้านนี…้ เลยไม่มี
ใครคอยค้มุ ครองอีก โจรมนั จะขนึ ้ …กไ็ ม่แปลก”

150