สืบเสน่หา รีปริ้น 60 พร้อมหน้าปก

สบื เสน่หา

ทัง้ คู่พยักหน้ารับ ก่อนขยับไปคนละฝ่ัง ช่วยยึดจับร่างนัน้ กับตัว
สายสญิ จน์ไว้ เจมส์มองทงั ้ สองท่ีดูจะพร้ อมแล้ว ก่อนขยับเข้าไปพดู กบั คนท่ี
นอนอยใู่ กล้ ๆ

“คณุ วินต์ครับ อดทนอกี สกั นิดนะครับ ความเจบ็ ปวดทงั ้ หมดของคณุ
ผมจะรับเอาไว้เอง…คณุ จะต้องไม่เป็นอะไร…คณุ จะต้องหายดี…ผมสญั ญา”
เขาพดู ปลอบเสียงแผ่วเบา ไม่ได้สนใจนักว่า ปวินต์จะรับรู้หรือไม่ แต่มนั คือ
ความตงั ้ ใจจริงของเขาเสยี มากกว่า

“พ่อฮะ…อย่านะฮะ วิธีนอี ้ นั ตรายเกินไป!”
เสยี งเดก็ ดงั ห้ามขนึ ้ เบา ๆ คนกาลงั ยึดจบั มองหน้ากนั อย่างแปลกใจ
เสยี งนนั ้ ดงั มาจากสร้อยที่ห้อยคอปวินต์ไว้นน่ั เอง เจมสม์ องสร้อยเส้นนัน้ กลบั
ด้วยแววตาอนั ตงั ้ ใจจริง
“คุณวินต์ทนต่อไปไม่ไหวแล้ว…พ่อไม่อยากจะเสียทัง้ เจ้าและคณุ
วินต์ไป และที่สาคัญความเจ็บปวดนี…้ พอ่ ทนเห็นเจ้ารับคนเดียวไม่ได้หรอก
นะเคน”
“แต่ถ้าพลาด…พวกเราจะแย่กันทุกคนนะฮะ” เด็กน้อยพยายาม
ตอ่ ไป
“พ่อจะไม่แพ้ เจ้าละ่ พร้ อมเดิมพันด้วยกนั กับพ่อรึเปล่า” เสียงของ
เขาหนกั แนน่ มนั่ คงนกั จนอกี ฝ่ายสดุ ท่จี ะแย้งได้อีก
“ฮะ…ไม่ว่าเม่ือไหร่ ผมก็อยู่ข้างพ่ออยู่แล้ว” เคนตอบกลับโดยไม่
ลงั เล
เจมส์มองมาพลางยมิ ้ น้อย ๆ “ขอบใจนะ…จาไว้ ไม่ว่าเมอ่ื ไหร่ พ่อก็
ยินดเี สย่ี งชวี ติ เพอ่ื ช่วยลกู เสมอ”
ไมม่ ีเสยี งตอบกลบั อีก แปลได้วา่ ตกลง เจมส์รู้ดวี ่าเดก็ น้อยกาลงั เขิน

251

สบื เสน่หา

แต่คงไม่มีแรงพอจะพดู ล้อเลน่ กบั เขาได้เหมอื นปกตแิ ล้ว ในตอนนี ้กระทง่ั เคน
เองกต็ ้องรับบทหนกั เช่นเดียวกนั

“พ่อชวนคุณวินต์ไปเท่ียว เขาบอกว่าจะไม่ไป ถ้าเจ้าไม่ไปด้วย
ดังนัน้ …พวกเราต้องไปด้วยกันทงั ้ สามคนนะ” เจมส์พูดต่อด้วยนา้ เสียงอัน
อ่อนโยน เลน่ เอาคนฟังน่งิ องึ ้ ไปนานอยา่ งพดู ไม่ถกู

“ฮะพ่อ…พวกเราจะไปด้วยกัน” เสียงตอบกลับในที่สุดมีสะอืน้
ปะปน จนเขานึกอยากกอดเด็กคนนีไ้ ว้ แม้ในตอนนี ้ ร่างก็ยังไม่ได้เห็น…
สมั ผสั กไ็ มไ่ ด้ แต่เขากลบั รู้สกึ ได้กระทงั่ …ใบหน้ากลมน่ารัก ทีก่ าลงั ยมิ ้ แย้มแม้
รอยยมิ ้ นนั ้ จะยงั เปือ้ นไปด้วยคราบนา้ ตา

ร่างกายทเ่ี ตรียมพร้อมกว่าเก่ายืดตวั ตรงอีกครัง้ ชายหน่มุ หายใจเข้า
ลกึ เขาเร่ิมเปลย่ี นวธิ ีการร่ายอาคมให้เนิบช้า ชกั นาคณุ ไสยทงั ้ หมดให้ไหลเข้า
ร่างตนเอง พิธีนีอ้ ันตรายมาก แต่หากทาสาเร็จ อย่างน้อยปวินต์ท่ีเชื่อมต่อก็
จะยังปลอดภัย แม้ตัวเขาเองจะไมป่ ลอดภัยสกั เท่าไหร่ เพราะรับทกุ อย่างมา
เตม็ ๆ กต็ ามที

แล้วหลงั จากนี ้จะเป็นการปะทะของเขา…กับเจ้าหมอผีนัน่ โดยตรง
แล้ว โดยมีเคนเป็นทางเชื่อม แต่ก่อนจะถึงการทาเช่นนนั ้ เขาต้องรับคุณไสย
ทงั ้ หมดเข้ามาให้สาเร็จเสยี กอ่ น

มือท่ีถูกพันสายสิญจน์ไว้แน่นกันหลุดเริ่มชาปลาบคล้ายถกู ไฟฟ้า
ช็อต เพียงแค่รู้สึกถึงการเข้ามาของฤทธิ์อาคมอนั ชวั่ ร้ าย ชายหนุ่มเกร็งมือ
แน่น บงั คบั ไม่ให้สะบดั ปลอ่ ยตามสญั ชาตญาณ เขาพยายามโน้มนาจิตใจตน
ให้เป็นสมาธิ เพ่ือลดอาการตอ่ ต้านของร่างกายลง

ฤทธิ์ของมันรุนแรงนัก เพียงแค่ไม่นาน เขาก็รู้สึกได้ถึงร่างกายที่
ปวดร้ าวแทบแตกเป็นเสยี่ ง ๆ อย่าว่าแต่ต้องตงั ้ สมาธิไม่ให้หลดุ จากการร่าย

252

สืบเสนห่ า

อาคมเลย แค่พยายามจะนงั่ ให้ตวั ตรงแบบเดิมกย็ งั ยากเย็นนกั
ปวินต์ต้องทนทรมานขนาดนีม้ าหลายวันโดยไมม่ ีปริปากบน่ กบั แค่

เขาต้องทนเพียงไม่ก่ีชวั่ โมง เพอื่ ผลกั ดนั มนั กลบั ไปถอื ว่าน้อยมาก เขาต้องทน
ให้ได้…และยงั ต้องทาพธิ ีต่อไปให้รอดด้วย

หากเขาผลกั ดันกลบั ไปยงั ผ้รู ่ายอาคมไมไ่ หว และไม่สามารถเหนย่ี ว
รัง้ มนั ไว้ได้ ทกุ อย่างจะตีกลบั ซา้ ไปยงั ร่างกายของปวินต์…และเมอื่ ถงึ ตอนนนั ้
กระทง่ั ให้หมอคงมาเอง กค็ งไมส่ ามารถแก้ไขช่วยเหลอื อนั ใดได้แล้ว

ดงั นนั ้ เขาจะต้องทาให้ได้…สถานเดียวเท่านนั ้ !
ร่างกายป่ันป่ วนนัก ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกได้ว่าฝ่ ายตรงข้ามกาลงั โหม
อาคมเพิ่มฤทธ์ิตัวยาให้รุนแรงขนึ ้ ไปอีก แม้ยังไม่ถึงกบั ให้ตกตาย แต่ก็เจตนา
ให้เจ็บปวดปางตายเลยทีเดียว หมอคงยงั ไมร่ ู้…ว่าเขาได้ย้ายการออกฤทธ์ิยา
ทงั ้ หมด เข้ามาในร่างกายเขาแล้ว เพือ่ เตรียมพร้อมผลกั ดนั กลบั ไป
ชว่ั ร้ายมากจริง ๆ พวกใช้ไสยดาเพ่ือการฆ่าและทาลายเชน่ นี ้
ในฐานะทีเ่ ป็นหมอผเี ชน่ กนั เขาไมม่ ที างปลอ่ ยมนั ไว้
…ขอโทษนะครับพ่อ…แต่ตาต่อตา ฟันต่อฟัน ผมคงต้องใช้มนั เสีย
แล้ว ไสยดาทพ่ี อ่ พร่านกั พร่าหนา ว่าอย่าใช้ในทางที่ผดิ แตค่ รัง้ นี…้ ผมทาเพ่ือ
ช่วยชีวิตคนที่รัก ถ้าผลของมนั จะเลวร้ าย ผมก็พร้ อมยอมลงนรกแต่เพียงผู้
เดียว
คณุ วินต์จะต้องปลอดภยั …เคนจะต้องรอด
ช่องท้องท่ีแสบร้ อนราวถูกกรีดด้วยของมีคมและแผดเผาด้วยเปลว
ไฟช่างให้ความรู้สกึ ทรมานนัก ชายหน่มุ รู้สกึ ได้กระทงั่ เลือด ที่ทะลกั ขนึ ้ มาใน
ลาคอจนต้องกลา้ กลืนลงอย่างสดุ ฝืน เจมส์หลบั ตาลงแนบแน่น กลนั ้ ใจสวด
มนต์ซา้ อีกครัง้

253

สืบเสนห่ า

ปวินต์ท่ีนอนด้านข้างสงบลงแล้ว และมีลมหายใจที่สม่าเสมอแม้จะ
ยงั ไม่ได้สติ คนที่ช่วยยึดจับไว้ด้านข้างทงั ้ สองผ่อนลมหายใจลงอย่างโล่งอก
หากโลง่ ได้ไม่มากนกั เพราะเม่ือเงยหน้าขนึ ้ มองคนทาพธิ ี กลบั พบวา่ มใี บหน้า
ที่ซีดเผือดยิ่งกว่าปวินต์เสียอีก แม้จะยังคงพยายามรวบรวมสมาธิสวดมนต์
ต่ออยา่ งอดทน

ปรางทิพย์ขยับจะพูดอะไรออกมา หากธนัทกลบั ส่ายหน้าน้อย ๆ
แกมห้ามไว้

เพราะเขารู้ดีว่าตอนนีจ้ ะรบกวนสมาธิเจมส์ไม่ได้ ไม่ว่าจะเกิดอะไร
ขนึ ้ พวกเขากท็ าได้เพียงเฝา้ ดู

…เฝา้ ดแู ละเชื่อใจ…ตอนนีท้ าได้เพยี งแคน่ นั ้ !

254

สืบเสนห่ า

“หึ มนั ยงั ทนอยไู่ ด้อกี งนั ้ รึ อดึ กว่าทคี่ ดิ ไว้นะเนี่ย” หมอคงพมึ พาอย่าง
นึกสนุก เขาไม่ได้เจอค่ปู รับที่สมนา้ สมเนือ้ มานานแล้ว และครัง้ นี…้ ก็เป็นอกี
ครัง้ ทที่ าให้เขารู้สกึ ต่นื เต้นขนึ ้ มาได้ อาคมที่ใช้ไปเมือ่ ครู่ แรงชนิดทท่ี าให้ชิดชยั
ตายเลยด้วยซา้ แต่อีกฝ่ายกย็ งั สามารถผ่อนฤทธิ์รุนแรงนนั ้ ลงและควบคมุ มนั
ไว้ได้

ถงึ จะเป็นแบบนนั ้ ก็ใช่ว่าจะทนความเจ็บปวดได้นานนัก เขาเชื่อวา่
มนั จะต้องรีบตดิ ตอ่ มา ถ้าไม่ต้องการให้มีการสญู เสยี เกิดขนึ ้

ดวงตาคมเหลือบมองตุ๊กตากุมารทองเบือ้ งหน้า คราบเลือดที่
หลงั่ ไหลแห้งเกรอะกรังไปแล้ว รอยแตกบางส่วนยังคงอยู่ แต่ไม่มากนกั เห็น
ได้ชดั วา่ หลายวนั นี ้ไมม่ คี วามพยายามท่ีจะจ่โู จมเขากลบั เลย

“เจ้ากเ็ ป็นเกราะกาบงั ทีด่ ีให้ข้าเหมอื นกนั นะ เจ้าเดก็ น้อยหวั ดอื ้ ” เขา
พมึ พากบั มนั พลางหวั เราะชอบใจ

ไม่มีคาตอบจากตุ๊กตาตัวนัน้ ใบหน้าของหมอคงมีรอยยิม้ น้อย ๆ
กอ่ นรวบรวมสมาธิเพอ่ื จะทาพธิ ีต่อ

เขาจะเพิ่มความแรงของอาคมให้มากขนึ ้ อีก เอาให้มากจนมันต้อง

255

สบื เสนห่ า

ร้องขอถงึ ความตายเลยทเี ดยี ว!
“อกึ ้ !” ร่างของเจมส์ที่ยงั คงน่งั สวดมนต์สะท้านเฮือก ภายในที่เจ็บ

แปลบเจ็บกว่าเดิมหลายร้ อยเท่า เลือดที่ขนึ ้ มาในลาคอ บอกได้ชัดถงึ ความ
บอบชา้ ชายหน่มุ พยายามกลา้ กลนื มนั กลบั ไป แม้จะมีบางสว่ นไหลเลอะมมุ
ปากแล้ว มือของเขายงั คงพนมอย่แู นบอก เพง่ สมาธิไว้เป็นจดุ เดียว

หากไม่คิดว่ามนั เจบ็ มนั ก็จะไม่เจบ็ กายของเขา…มนั ไม่ใช่กายของ
เขาแต่แรกอยแู่ ล้ว ทกุ อย่างล้วนเป็นอนจิ จัง ควิ ้ เรียวขมวดเข้มแม้พยายามคิด
ให้ผอ่ นคลาย หากในตอนนกี ้ ็คล้ายจะช่วยอนั ใดได้ไม่มากนกั

ในที่สดุ เขากด็ งึ อาถรรพ์อนั ร้ายกาจของฤทธิ์ตวั ยามาลงยงั ร่างตนเอง
ได้ทงั ้ หมดแล้ว จะอย่างไรตอนนี ้ ปวนิ ต์กจ็ ะปลอดภยั ไประยะหนงึ่ ไม่ต้องทน
ทรมานแบบนนั ้ อกี แตต่ วั เขาเองนนั ้ จะต้องควบคมุ ตวั เองให้ได้ เพราะหากแรง
ท่ีเหนีย่ วรัง้ สง่ิ ชว่ั ร้ายไว้คลายลง ทกุ อยา่ งจะตกี ลบั หาปวนิ ต์อีกครัง้ และนนั่ จะ
เป็นความพ่ายแพ้โดยสนิ ้ เชิง ทงั ้ กับตัวเขาเองที่ถกู เวทย์ตีกลับ และกบั ปวินต์
ผ้รู ับเคราะห์

ถงึ จะรู้สกึ โลง่ ใจได้เปลาะหน่ึง แตภ่ าระอนั ใหญ่หลวงกวา่ ท่ีเขาทาใจ
ลาบากตลอดมากาลงั เริ่มขนึ ้ แทนที่ อาการเจ็บปวดนนั ้ ไม่เท่าไหร่ เพราะเขา
พอจะเรียนรู้วธิ ีผอ่ นคลายมนั ลงได้บ้าง แตเ่ รื่องสาคญั ยงั คงเป็น…การผลกั ดนั
อานาจมืดทงั ้ หมดสนองกลบั คืนผ้ใู ช้

การลงมือที่เสี่ยงต่อชีวิต…ทัง้ กับเคนและเขา…และแน่นอน ยัง
เก่ยี วเน่ืองกบั ชวี ิตของปวนิ ต์ด้วย

สาหรับการนจี ้ ะต้องใช้พลงั ทงั ้ หมดท่มี ี และนนั่ หมายถงึ …เขาจะต้อง
คลายอาคมในการซ่อนของไว้เสยี แล้ว

อาจจะผิดต่อปวนิ ต์อยบู่ ้าง แตเ่ ขากไ็ ม่สามารถปกปอ้ งของนนั ้ ไว้ด้วย

256

สืบเสนห่ า

อาคมได้อีกแล้ว อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ผิดคาสญั ญา เพราะเขาไม่ได้นามนั ไป
แลกเปลย่ี นกบั ชีวติ ของปวนิ ต์ ตามทีอ่ ีกฝ่ายไมย่ นิ ยอมให้เขาทา

เพยี งแต่ว่าอาจจะมผี ้บู กุ รุกเข้ามาเอาของน่ันไป ในขณะทีเ่ ขาไมอ่ าจ
ขดั ขวางได้ มนั ก็เทา่ นนั ้

ของที่ถกู เอาไปได้ กแ็ ย่งกลบั คนื มาได้…ไมเ่ หมือนกบั ชีวติ คน
แม้มนั จะเป็นการตดั สินใจที่ยากลาบาก แต่เพ่ือเคนท่ียอมเสียสละ
ตวั เองเป็นทางผา่ นของอาคม เขาจะลงั เลไม่ได้อีก!

ดวงตาที่พริม้ หลบั ลมื ขึน้ ทนั ควัน ก่อนใบหน้าแกร่งนัน้ จะมีรอยยิม้
เขารู้สกึ ได้ถึงกระแสการเปลยี่ นแปลงของอาคมของอีกฝ่าย แรงต่อต้านการ
รับอาคมลดทอนลงอย่างรวดเร็ว พร้ อมกันนัน้ …อะไรบางอย่างกาลังถูก
คลค่ี ลาย ม่านมนตราที่ปิดผนึกการมองเห็นภายในบ้านถกู สลายให้จางหาย
ลงอย่างปบุ ปับ คล้ายที่กาบงั ตาถกู นาออกไป หมอคงสวดมนต์สนั ้ ๆ บทหนงึ่
เรียกผีร้ ายคนสนิทให้ ออกมา

“เจ้ามนั่ มานี่ซิ” เขาเรียกมนั ซา้ อีกครัง้ พริบตาเดยี วร่างท่คี ้นุ เคยของ
ผตี ายโหง ก็ปรากฏตวั ขนึ ้ อยา่ งนอบน้อม

“เจ้าจงไปสารวจบ้านของเจ้าหมอผีนน่ั อีกครัง้ แล้วรีบกลบั มาบอก
ข้า วา่ มนั ซกุ ซ่อนของไว้ทีไ่ หน ตอนนขี ้ องนน่ั ปรากฏขนึ ้ แล้ว เวทย์อาพรางของ
มนั เสอ่ื มลง หรือไม่ก็ถกู มนั เองสลายอาคมไปเรียบร้อยแล้ว ทนี ลี ้ ่ะ เราจะได้ไป
เอาของสาคญั นน่ั ได้ไม่ลาบากแรง”

สารวตั รธนดลทนี่ งั่ อย่ใู กล้ ๆ มีประกายตาวาวขนึ ้ อยา่ งสนใจ “คณุ รู้ท่ี
ซ่อนของแล้วงนั ้ เหรอครับ” เขาถามขนึ ้ เพราะได้ยินสง่ิ ท่ีหมอคงพดู แต่ไมเ่ ห็นผี
เจ้ามนั่ ทีห่ มอคงสงั่ ให้ไปทางานแม้แต่น้อย

257

สบื เสนห่ า

“ใช่ มนั ยอมคลายอาคมซอ่ นของแล้ว อย่างท่ีผมบอกไงละ่ อาคมนี ้
มนั ใช้พลงั สงู ถ้ามนั คิดจะต้านผมไว้ให้ได้ละ่ ก็ จะอย่างไร มนั กต็ ้องยอมคลาย
ลง ไม่เช่นนัน้ คิดเหรอว่าจะสู้กับผมได้อย่างทัดเทียม” คนพูดพึมพาอย่าง
มนั่ ใจในอานาจที่ตนมี

“ถ้าอย่างนนั ้ …” ชายหน่มุ ว่าอยา่ งต่ืนเต้น “ผมก็ไปเอามนั มาได้แล้ว
ส”ิ

“ยงั ก่อนครับสารวตั ร รอเจ้ามน่ั กลบั มาก่อน ให้เราได้รู้ตาแหน่งของท่ี
แนน่ อน จากร่องรอยอาคมทีห่ ลงเหลอื เพือ่ ท่ีจะได้เข้าไปเอามนั ออกมาได้โดย
ไม่ต้องเหนอ่ื ยแรง หลงั จากนนั ้ คณุ จะจดั การใครยงั ไง มนั กแ็ ล้วแตค่ ณุ แล้ว”

“อ้อ งนั ้ เหรอ” คนฟังหวั เราะเบา ๆ “คณุ น่ีกร็ อบคอบดนี ะ”
หมอคงมองมาด้วยแววตาเย็นเยยี บ “ถ้าไม่รอบคอบ คงจะมีชีวิตอยู่
ในวงการนีไ้ ม่ได้ วงการหมอผีที่แท้จริงน่ะ เคี่ยวกว่าที่คุณคิดไว้เยอะนะครับ
การประมาทหมายถงึ ความตายได้เลยทเี ดยี ว”
“ผมทราบแล้วล่ะ…อย่างลกึ ซงึ ้ ถงึ ใจเลย” ชายหน่มุ พดู ต่อคล้ายพดู
กับตัวเองมากกว่า ก่อนจะหันมาถามอีกฝ่ ายว่า “แล้วหลังจากนีค้ ุณจะทา
ยงั ไงตอ่ ”
“หึ ลองมันยอมสลายอาคมทางนี ้ก็แสดงว่ามนั คิดจะท่มุ สดุ ตวั ส้กู บั
ผมแล้ว ผมจะอย่ใู นวงอาคมนีท้ าพิธีต่อจนกว่าจะตายกนั ไปข้างนงึ แต่ยังไง
มนั กค็ งไมก่ ล้าโจมตผี มหรอก” เขาวา่ พลางเหลอื บมองต๊กุ ตาท่ีตงั ้ อยเู่ บอื ้ งหน้า
อีกครัง้ “เพราะผมยงั มีตวั ประกนั ตัวที่สองอยู่ ถ้ามันโจมตีมา คนท่ีเจ็บก็จะ
เป็นกมุ ารทองของมนั ตา่ งหากละ่ ไม่ใช่ผม!”
“คุณยังคงโหดเหมือนเดิมนะครับ” คนฟังสา่ ยหน้าเบา ๆ เร่ิมจะชิน
กับคนเบอื ้ งหน้าอยบู่ ้าง การจดั การคน ๆ นี ้ไม่ใช่เร่ืองง่ายเลยจริง ๆ สารวตั ร

258

สบื เสน่หา

หนมุ่ คดิ ในใจ
“เดี๋ยวก่อนนะ” หมอคงหยดุ ชะงกั ไป เพราะมองเห็นสมนุ ผีตายโหง

ของตนกลบั มาแล้ว ร่างนนั ้ คกุ เขา่ ลงตรงเบอื ้ งหน้ากอ่ นรายงานว่า
“เจ้าพวกนนั ้ อย่กู นั ในห้องพระ ข้าเข้าไปในนนั ้ ไมไ่ ด้ จงึ ไมร่ ู้ว่าพวกมนั

กาลงั ทาอะไรกันบ้าง แต่ของท่ีนายท่านกาลงั ค้นหา ได้ปรากฏขนึ ้ แล้วจริ ง ๆ
วางอย่ทู ่ีมมุ ด้านหนง่ึ ของห้องนอนเจ้าหมอผนี นั่ ขอรับ”

“ของไมไ่ ด้อย่ใู นห้องพระงนั ้ รึ” หมอคงทวนคาอย่างพอใจ “แบบนีก้ ็ดี
คณุ คงทางานได้งา่ ยขนึ ้ นะครับสารวตั ร”

“หืม สมนุ ผี ๆ ของคุณกลบั มารายงานแล้วงนั ้ เหรอ เขาพูดอะไรกนั ”
สารวัตรธนดลถามทันที เพราะไม่เห็นและไม่ได้ยินเสยี งของอีกฝ่ายเหมือน
หมอคง

“ใช่ครับ คุณจะเตรียมตวั เลยก็ได้ ของอย่ใู นห้องนอนของเจ้าหมอผี
น่ัน คณุ คงรู้ตาแหน่งมนั ดีใช่มยั ้ เพราะผมได้ข่าวว่าคุณให้คนไปค้นอย่หู ลาย
ครัง้ แต่คว้านา้ เหลวกลบั มาตลอด”

นา้ เสยี งประโยคหลงั เริ่มเสยี ดสี เพราะหมอคงนนั ้ ไมพ่ อใจชวรัตน์สกั
เท่าใด ท่ีชอบจิกหวั ใช้คนอย่างเขา โดยท่ีถือดีแค่มีเงินในมือเท่านนั ้ พอทาให้
ไม่ทันใจ ก็ไปจ้างพวกไร้ นา้ ยามาทาให้แทนโดยไม่บอกกล่าวแถมก็คว้านา้
เหลวกลบั มา ซง่ึ มนั ทาให้เขาหงดุ หงดิ กวา่ เกา่

“คณุ นี่ช่างเหน็บแนมเสียจริง ผมยอมรับนะ ว่าไม่เคยเอาของนน่ั มา
ได้เลย แตค่ รัง้ นี ้คงจะหาได้ง่าย ๆ งนั ้ สนิ ะครับ”

“ก็คงไม่ยากหรอกนะ เพราะเจ้าพวกนนั ้ คงไม่มีแรงจะต่อต้านคนมี
อาวธุ ในมืออย่างคณุ หรอกมงั ้ แถมเจ้าหมอผีนั่น ก็ยงั ติดพันการต่อส้กู ับผม
มันจะละสมาธิไปไม่ได้เลย เพราะน่ันจะเท่ากบั ความพ่ายแพ้และความตาย

259

สบื เสนห่ า

ของคนท่มี นั รัก!”
“แตผ่ มยงั สงสยั ของทโี่ ผลม่ าแล้วครัง้ หนึง่ พวกมนั จะซ่อนกลบั ไปได้

อีกมยั ้ เกิดผมไปถึงแล้วพวกมนั ซ่อนอีกรอบ ผมก็ไปเก้อน่ะสคิ รับ” สารวัตร
ธนดลถามตอ่ ไป

“หึ…มนั ไม่มีพลงั พอจะทาแบบนนั ้ ได้หรอก ผมรับรอง!” หมอคงพูด
โดยไม่ได้หนั กลบั มา จงึ ไม่ได้เห็นแววตาของอกี ฝ่าย ท่จี ้องมองมายงั ตวั เขา

“งนั ้ หรือครับ” คนพดู ยมิ ้ น้อย ๆ อยา่ งเลอื ดเยน็ “ถ้าอยา่ งนนั ้ ผมคงไม่
ต้องรีบไปเท่าไหร่ เพราะมีบางเรื่องทส่ี าคญั จะต้องบอกคณุ เสยี ก่อน”

“คุณคงไม่ได้คิดจะฆ่าปิดปากผม เพราะรู้ท่ีซ่อนของแล้วหรอกนะ
ครับ” คนถามท่ียงั คงนง่ั น่ิง ไม่ได้หันกลบั มามองเลยด้วยซา้ มือที่ชืน้ เหงื่อซง่ึ
ลอบกมุ ปืนอย่ใู นกระเป๋ ากางเกงตัดสนิ ใจปล่อยมันลง ก่อนจะทาสหี น้าเป็น
ปกตเิ หมือนไมม่ ีอะไรเกิดขนึ ้

“ผมไม่กล้าหรอกน่า หมอคงก็น่าจะรู้…ว่าเราคบกันมานานแค่ไหน
แล้ว แตว่ า่ คนที่กล้า…คือเจ้าชวรัตน์นั่นต่างหาก มนั จ้างผม ให้จดั การกบั คณุ
หลงั ได้ของมาเรียบร้อยแล้ว!”

“ผมนะ่ ...เป็นพวกเดยี วกบั คณุ นะหมอคง ของทไ่ี ด้มา มสี ว่ นแบง่ ของ
คณุ ด้วยแนน่ อน”

คนฟังหวั เราะเบา ๆ อย่างขบขัน “งนั ้ รึ ถ้าอย่างนนั ้ ก่อนจะจดั การ
เจ้าหมอผีของตายน่ัน…สงสยั ผมจะต้องทาอะไรกับท่านชวรัตน์ นายจ้างท่ี
แสนดีของผมก่อนเสยี แล้ว”

คนฟังลอบกลนื นา้ ลายลงคออยา่ งเฝ่ือน ๆ รู้ดีถงึ ยาที่ในตอนนนั ้ หมอ
คงสง่ ให้ชวรัตน์กินเข้าไป หากเขาตดั สนิ ใจฆา่ หมอคงเมือ่ ครู่ ดีไม่ดีตวั เขาเอง
ก็อาจจะโดนทาของไปด้วยได้ ยิ่งอย่ใู นระยะใกล้เสียขนาดนี ้ ดงั นนั ้ สุดท้าย

260

สืบเสน่หา

เขาจึงตัดสินใจโบ้ยไปให้ชวรัตน์เป็นฝ่ ายรับแทน เม่ือหมอคงชะล่าใจใน
ภายหลงั เขาค่อยหาโอกาสปิดปากไว้อีกที

ชวรัตน์จะอยหู่ รือตาย เขากไ็ ม่สนใจนกั หรอก เพราะเปา้ หมายสาคญั
ของเขา หาใช่การจงรักภกั ดที างานให้ชวรัตน์ไม่

…แต่เป็นเฮโรอีนทัง้ หมด ที่ชวรัตน์ต้ องการให้เขานากลับไปให้
ตา่ งหาก!

หมอคงเร่ิมสวดมนต์อีกครัง้ หากในตอนนี ้เปา้ หมายกลบั ผิดแปลก
ออกไป โชคช่วยเจมส์โดยแท้ กระแสพลงั ท่ีสง่ ผ่านมายงั ตวั เขา จู่ ๆ ก็ลดทอน
ลงอย่างเห็นได้ชัด เจมส์รู้ดี ว่าอีกฝ่ายกาลงั ลงมือจะชิงของแล้ว แต่เขาคงไม่
อาจทาอะไรได้ นอกจากฉกฉวยสภาวะนี ้ ในการรุกกลบั ไปยงั หมอผีอีกครัง้
หนง่ึ โดยท่ีอกี ฝ่ายไม่ทนั รู้ตวั เทา่ นนั ้

ชายหนุ่มลมื ตาขนึ ้ มองมายงั สร้ อยเส้นนนั ้ ท่ีปวินต์คล้องคออยู่ ก่อน
ถามเดก็ น้อยขนึ ้ ด้วยนา้ เสยี งแผว่ เบาวา่

“พ่อจะเริ่มพิธีผลกั ดนั ของกลบั คืนไปแล้วนะ เจ้าพร้อมหรือยงั ”
“ฮะพ่อ ผมพร้ อมเสมอ อยากจะตน๊ั หน้าเจ้าหมอผีบ้านนั่ เต็มแกแ่ ล้ว
พ่อรู้มยั ้ ว่ามนั เอาหวายอาคมเฆย่ี นผมด้วย” เด็กน้อยอดไมไ่ ด้ทีจ่ ะฟอ้ งอีก
ดวงตาชายหน่มุ ทอแววเศร้า “คงเจบ็ มากสนิ ะ พ่อขอโทษ ที่ชว่ ยอะไร
เจ้าไม่ได้เลย”
“ไม่หรอกฮะพ่อ…ผมจะไม่ยอมให้ใคร มาทาลายคนสาคัญใน
ครอบครัวของเรา เจ็บแคน่ เี ้รื่องเลก็ ”
“ขอบใจนะเคน…ขอให้เจ้ารู้ไว้ด้วยวา่ ไมว่ า่ ชาตนิ หี ้ รือชาตไิ หน พอ่ ก็
ยงั อยากเป็นพ่อของเจ้าเสมอนะ”

261

สืบเสน่หา

“พ่อจะต้องไม่เป็นไร ผมก็จะไม่เป็นไร เราจะต้องชนะเจ้าหมอผีนั่น
ให้ได้!”

“อมื ้ อดทนเข้าไว้แล้วกนั หลงั จากนเี ้ราจะไปเท่ยี วกนั สามคนนะ”
“ผมจะรอนะฮะ”
คนพดู หลบั ตาลงอีกครัง้ ก่อนลงมอื ทาพิธีต่ออยา่ งจริงจงั

ชวรัตน์ท่ีกาลงั เอกเขนกอย่บู นเตยี งสวีทขนาดใหญ่ พร้ อมข้างกายมี
หญิงสาวสวยเซ็กซ่ีในชดุ วาบหวิวคลอเคลยี อย่เู คียงข้างถึงสองคน เขาหยิบ
ไวน์ขนึ ้ มาจิบอย่างสบายอารมณ์ เนื่องเพราะสารวัตรธนดลแจ้งข่าวดีกับเขา
เป็นระยะ ถงึ ความคืบหน้าที่เกิดขนึ ้ และช่องทางที่เขาจะได้มาซึ่งของนนั ้ ใน
เวลาอกี ไมน่ านแล้วด้วย

และนน่ั ทาให้เขาอารมณ์ดกี วา่ ทเ่ี คย เมื่อเทยี บกบั ช่วงเดือนที่ผ่านมา
หากยงั ไม่ทนั ได้จิบอึกที่สอง ร่างนนั ้ ก็ชะงักค้างเกร็งแน่น จู่ ๆ ช่อง
ท้องก็มวนปวดแปลบ คล้ายปวดท้องด้วยอาหารเป็นพิษอย่างปบุ ปับ ร่างท้วม
ขมวดควิ ้ อย่างแปลกใจ ก่อนชนั ตวั จะลกุ ขนึ ้ สง่ั หญิงสาวใกล้ ๆ วา่ “ปวดท้อง
จริง ไปหายาให้หน่อยซิ”
“ค่ะท่าน เธอรับคากอ่ นลกุ ขนึ ้ จากเตียงนนั ้ ทว่ายงั ไม่ทนั ได้ก้าวไปอีก
แม้เพียงก้าว ร่างบอบบางนนั ้ ก็ต้องสะดดุ กกึ ด้วยความตกใจ เมื่อได้ยินคนสง่ั
ร้องโหยหวนอยา่ งทรมานแสนสาหสั
“ท้องชัน้ …อ๊าค…ปวด…ปวดไปหมด ใครเอาอะไรมากรีดมัน…
อกึ …ไมไ่ หว…ช่วยด้วย…อกึ ้ !”
ร่างนนั ้ ไอออกมาอย่างสดุ กลนั ้ แล้วต้องสะด้งุ ตกใจแทบชอ็ คอกี ครัง้
เมื่อในมือนนั ้ กลบั มเี ลอื ด…และตะปตู วั งอสนิมเขรอะอกี หลายตวั !

262

สบื เสน่หา

“ไม่นะ…โดนมนั …อกึ ้ …ทาของอีกแล้วเรอะ….หมอคง…ตามหมอ
คง…ให้ชนั ้ ที..!”

คนสนทิ รีบวิ่งเข้ามาตามเสยี งเรียกหา หากไมท่ นั การณ์แล้ว ร่างท้วม
ที่ดิน้ รนด้วยสีหน้าเหยเกอย่างทรมานพร้อมอาเจียนออกมาเป็นเลอื ดอีกกอง
โต ก่อนจะชกั ตาตงั ้ แล้วแนน่ ิง่ ไป

“ทา่ นครับ…ทา่ น!”
คนท่ียืนมองอย่างตกตะลึงรี บหันกลับไปสั่งคนที่ตามมาว่า
“รถพยาบาล เรียกรถพยาบาลเร็ว!”
“ไมท่ นั แล้วครับ…นายทา่ น…สนิ ้ ใจเสยี แล้ว” ลกู น้องทด่ี ้านข้างตอบ
กลบั หลงั จากเข้าไปดอู าการใกล้ ๆ ดวงตาเล็กหยีเหลอื กถลน เลอื ดยงั คงกบ
ปาก แถมในทน่ี อนนนั ้ …ยงั มตี ะปตู วั เขือ่ งอีกหลายตวั ปะปนมากับกองเลือดที่
อาเจียรไว้
ชา่ งเป็นการตายอยา่ งน่าสยดสยองเสยี จนทกุ คนรู้สกึ กลวั จบั หวั ใจ

หมอคงกาลงั ยินดีกับชัยชนะ…เขาจัดการชวรัตน์ได้อย่างง่ายดาย
เขาได้เตอื นแล้ว แตอ่ กี ฝ่ายไมย่ อมรับฟังเอง ดงั นนั ้ โทษทณั ฑ์ถงึ ตาย ก็เป็นสงิ่
ท่ีเหมาะสมกบั มนั แล้ว

“ตะ…ตายแล้วงนั ้ เหรอครับ” สารวตั รธนดลเร่ิมติดอ่าง หากยงั ไม่ทัน
ได้ถามอะไรตอ่ ร่างของหมอคงก็สะท้านเฮอื กขนึ ้ มาทงั ้ อย่างนนั ้

“อกึ …น่ีมนั …”
เลอื ดท่ีทะลกั ขนึ ้ มาจากชอ่ งท้องถงึ ลาคอ ทาให้จอมเรืองอาคมชะงัก
จู่ ๆ ท้องเขาก็ปวดแปลบ แถมรุกหนกั ขนึ ้ จนแทบนัง่ อยไู่ มไ่ หว ร่างนนั ้ งอตัวลง
กมุ ท้องอยา่ งตกใจ เสยี งแผ่วคารามในลาคออย่างโกรธเกรีย้ ว

263

สบื เสนห่ า

“เวทย์คืนสนองอาคม! พวกมนั กล้าดียงั ไง…”
เขาหนั มามองต๊กุ ตากุมารทองเขม็ง ตวั ต๊กุ ตาเริ่มปริแตกมากขนึ ้ ไป
อีก พร้ อมกับเลือดที่หลั่งไหล หากใบหน้าของมันกลับแสยะยิม้ คล้ายจะ
หวั เราะเยาะ
“แก…แผนของแกงนั ้ รึเจ้าเด็กเวร! คิดเหรอว่าชนั ้ จะปล่อยให้มัน…
อกึ ้ …”
เสียงเด็กหัวเราะดังขึน้ แม้จะยังเจือปนกระแสแห่งความเจ็บปวด
“คดิ วา่ ข้าจะยอมแกงา่ ย ๆ งนั ้ เหรอ…แกคิดผิดแล้ว เจ้าหมอผีโรคจติ !”
“ทางเชื่อม…พวกมันใช้ แกเป็ นทางเชื่อมส่งอาคมย้ อนกลับมางัน้
เหรอ” ดวงตาแดงก่าที่กาลังทรมานจากการปวดท้องด้วยอาคมของตนเอง
จ้องเขม็ง ตอนนีย้ ังไม่สาย เขาจะผลกั ดนั อาคมพวกนนั ้ กลบั คืนไป…ใช่ ต้อง
ให้มนั แรงกว่านีส้ กั สบิ เท่า กล้าย้อนของคืนคนอย่างหมอคง พวกมันต้องไม่
ตายดี!”
เขาตงั ้ ท่าจะร่ายอาคมซา้ หากอีกฝ่ายกลบั ข่ถู ่วงเวลาไว้ “ถ้าแกร่าย
เวทย์ตอ่ ข้าจะตดั ทางเช่ือมเดีย๋ วนแี ้ หละ”
“คิดว่าข้ากลวั หรือไง เจ้าเด็กปากไม่สิน้ กลิ่นนา้ นม ถ้าเจ้าตัดทาง
เช่ือมนนั ้ เจ้าก็ต้องรับไสยมืดทัง้ หมดที่ส่งไปพอ ๆ กับข้านนั่ แหละ แล้วดวง
วิญญาณของเจ้า…ก็จะแหลกสลายในท่ีสดุ ”
“…ถงึ วญิ ญาณข้าจะแตกสลาย ข้าก็จะเอาชีวติ เจ้าไปด้วย!” ร่างเลก็
สวนคาอยา่ งไม่กลวั เกรง

“ไม่ได้นะเคน พ่อไม่ยอมเด็ดขาด!” เจมส์ที่ได้ยินเสยี งเช่นกนั ขัดขนึ ้
“พ่อจะตดั การควบคมุ ตวั เจ้ากบั เจ้าหมอผีออกเด๋ียวนี ้ เจ้าจะต้องไม่เป็นอะไร”

264

สบื เสนห่ า

เขาพยายามว่าทงั ้ ๆ ท่ีไร้ ซ่งึ เรี่ยวแรงพอ ๆ กัน การผลกั ดนั กลบั ไปนนั ้ ใช้พลงั
มากพอดู ยงั ไมน่ บั ทีบ่ าดเจบ็ จากการยอมรับอาคมทงั ้ หมดเข้าตวั เองก่อนหน้า
นนั ้ อกี ด้วย

เสยี งท่พี ยายามสะกดกลนั ้ ความทรมานกลา้ กลนื ไว้ กอ่ นเดก็ น้อยจะ
พดู ขนึ ้ ว่า

“ขอโทษนะฮะพ่อ…ผมตัง้ ใจจะทาแบบนีอ้ ยู่แล้ว…พ่อตัดการ
เช่ือมต่อของผมกับเจ้าหมอผีนั่นไม่ได้หรอก แต่ผมน่ะ…ตดั การเชื่อมต่อของ
พวกพ่อได้ง่ายกว่ากันเยอะ ให้คนเสียหายเป็นแค่กุมารทองอย่างผมก็
พอแล้ว”

“ไม่นะเจ้าเคน พ่อทาได้ …เหมือนที่พ่อธารเคยทา พ่อจะต้องช่วย
เจ้า!”

เสียงตอบกลับเร่ิมอ่อนล้า เพราะกาลังต้ านฤทธิ์กับเจ้าหมอผี
สดุ กาลงั

“พอเถอะฮะพ่อ เลกิ ทาเพ่อื ผมได้แล้ว…ผมไม่อยากให้ใคร…ต้องมา
อายสุ นั ้ แบบพ่อธารเพราะผมอีก…ผมทาผิดต่อพ่อ…ท่ีพรากชีวิตพ่อธารมา”
เรื่องนนั ้ เป็นเรื่องที่เคนเสียใจตลอดมา เพราะตนเองแท้ ๆ ที่พรากธารไปจาก
เจมส์ ทาให้เดก็ น้อยในตอนนนั ้ ต้องสญู เสยี เสาหลกั อนั ย่งิ ใหญ่ไปตลอดกาล

“นน่ั เป็นการตดั สนิ ใจของพอ่ ธารตา่ งหาก และถงึ ตอนนี ้ พ่อก็ยงั ยินดี
ทาเช่นนนั ้ เหมือนกนั ไมม่ ใี ครโทษว่าเป็นความผดิ ของเจ้าเลยนะ เคน”

หากเด็กน้อยไม่ฟังแล้ว “ยงั ไงผมก็ไม่ยอมให้พ่อตายไปอีกคนหรอก
ไม่งนั ้ ผมจะมองหน้าพ่อธารได้ยงั ไง…..พ่อฮะ…ผมดีใจนะ ท่ีได้เป็นลกู พ่อ…
กบั พอ่ วนิ ต์….ลาก่อนฮะ…ถงึ วิญญาณผมจะสลายกระจายไป แต่ยงั ไง…ผม
กย็ งั รักพอ่ นะ…” เสยี งจากเดก็ น้อยขาดหายไปทงั ้ อยา่ งนนั ้

265

สบื เสนห่ า

“รั กกันจริ งนะ …พวกมันก็แค่กะจะส่งแกมาตายให้ ตัวเองรอดก็
เทา่ นนั ้ ช่วยข้า..ผลกั ดนั เวทย์กลบั ไปดีกวา่ น่า เราจะได้รอดด้วยกนั ทงั ้ คู่” หมอ
คงเร่ิมหวา่ นล้อม

“หึ แกทาไม่ได้หรอก เพราะข้าจะตดั ทางเช่ือมเดย๋ี วนีแ้ ล้ว!” เดก็ น้อย
ขดั ขนึ ้ ด้วยนา้ เสียงอนั แน่วแน่ สนิ ้ เสยี งนนั ้ ก็มีเสยี งดงั เปร๊ียะใหญ่ กอ่ นหนทาง
เชอ่ื มตอ่ กบั เจมส์และปวินต์ จะถกู เคนสะบนั ้ ลงในพริบตา

ร่างของหมอคงกระตกุ เฮอื กอย่างเจ็บปวดเมือ่ ได้รับทกุ อยา่ งเข้าจงั ๆ
โดยแก้ไขไว้ไม่ทัน ความเจ็บปวดนนั ้ ส่งตรงไปถงึ เคนท่ีเป็นตวั รับเคราะห์ด้วย
ร่างเลก็ ท่ีใกล้แตกสลาย มองอกี ฝ่ายพลางราพงึ

“เจ้ากเ็ หมือนหมอผีคนกอ่ น…ที่ดแู ลข้า…เขาคนนนั ้ …มีจิตใจที่มีแต่
ความโกรธแค้นอจิ ฉาริษยา…ทงั ้ ๆ ท่ีทาคนอื่น…มันก็มีแต่จะย้อนกลบั …มา
ทาร้ ายตัวเองแท้ ๆ ทุกอย่างมันคือกฎแห่งกรรม…เจ้าฝืนชะตากรรมไม่ได้
หรอกนะ…”

“ห…ึ ข้าจะไมแ่ พ้เดก็ อยา่ งเจ้าหรอกนา่ …” หมอคงพยายามกระเสอื ก
กระสนลกุ ขนึ ้ หากยงั ไมท่ นั ได้ทาเช่นนนั ้ ก็ได้ยินเสยี งดงั เปรีย้ ง

ร่างท่ีกาลังดิน้ รนชะงักอย่างคาดไม่ถึง เมื่อเห็นรอยเลือดท่ีทะลกั
ออกมาจากอกเสือ้ ตัวเอง ด้านหลังมีสารวัตรธนดล ยืนเล็งปืนอยู่ในระยะ
ประชดิ ด้วยแววตาอนั แสนจะเลอื ดเยน็

“ขอบคุณผมได้นะ ที่ไม่ยิงให้ตายในทันที ผมกลวั คุณจะไม่ได้ลมิ ้
รสชาติความทรมานจากฝีมืออาคมตวั เองก่อนตายอย่างเต็มท่ีน่ะ” สารวัตร
หนมุ่ พดู ด้วยนา้ เสยี งเยน็ เยียบ

“กะ…แก…” หมอคงจ้องกลบั ด้วยดวงตาเหลอื กถลนอย่างคั่งแค้น
แผลจากการถกู ยิงทาให้ร่างกายเป็นอมั พาต ไมส่ ามารถตอบโต้อาถรรพ์ใด ๆ

266

สบื เสนห่ า

ได้อกี อาคมที่ตีกลบั โดยสมบรู ณ์จงึ สร้างความเจบ็ ปวดอยา่ งใหญ่หลวงแทนท่ี
ร่างนนั ้ เกลอื กกลงิ ้ ไปมาบนพืน้ อย่างรุนแรง สง่ เสยี งทรมานขลุกขลกั

ในลาคอแตก่ ลบั ไมส่ ามารถร้องออกมาได้ ทาได้เพียงสารอกเลอื ดออกมากอง
อย่บู นพืน้ ซา้ ๆ ในกองเลอื ดนนั ้ ปะปนด้วยเศษซากของมคี มเต็มไปหมด

อาคมตีกลบั ยังคงไม่สนิ ้ สดุ ด้วยเจ้าตวั โหมกระหน่าเพ่ิมคุณไสยไป
ไม่ยงั ้ ร่างนนั ้ กระตุกซา้ แล้วซา้ เลา่ หน้าท้องที่แบนราบกลบั ปั่นป่ วนแทบคลงั่
ในตอนที่เศษตะปจู านวนมากภายในชอ่ งท้อง พ่งุ ทะลทุ ะลวงออกมาภายนอก
แทบพร้ อมเพรียง เลือดที่ไหลทะลกั ออกมาจากทกุ สว่ น ไหลนองกองบนพืน้
เหลอื เพยี งซากขาวซดี แน่นง่ิ หมดลมจมกองเลอื ดอยา่ งสยดสยองเป็นทส่ี ดุ

ธนดลทยี่ ืนดอู ย่ตู ลอดจนทุกอย่างสนิ ้ สดุ ลง กลบั แสยะยมิ ้ ด้วยความ
สะใจ หมอคงมีอานาจเหนือตวั เขามานานแล้ว ด้วยพลงั แห่งคณุ ไสยที่เขาไม่
กล้าจะตอ่ กร การพชิ ิตอีกฝ่ายลงอย่างราบคาบ มนั คือชยั ชนะสาหรับเขา

คนท่ียืนหยัดเป็นคนสุดท้ ายต่างหากที่จะได้ ทุกสิ่งทุกอย่างมา
ครอบครอง!

“น่าเสียดายนักที่คุณดันมาพลาดต่อหน้าผมเอง เงินทัง้ หมดกับ
เฮโรอนี ผมขอกแ็ ล้วกนั นะครับ”

ว่าพลางหันหลังกลับเดินออกไป โดยไม่ใส่ใจศพท่ีนอนตาย
ตาเหลอื กอย่เู บอื ้ งหลงั แม้แตน่ ้อย

267

สืบเสน่หา

เจมสท์ ่กี าลงั ร้องเรียกเคนด้วยนา้ ตาแทบเป็นสายเลอื ด ยงั คงถกู ธนทั
กบั ปรางทิพย์ช่วยจบั ตัวไว้ เขาขาดการติดต่อกบั เดก็ น้อยไปแล้ว และผลของ
มนั …คงจะเลวร้ายเกนิ คาดคิด เขากาลงั จะสญู เสียเด็กคนนนั ้ ไป…ทงั ้ ๆ ที่ยงั
ไม่ได้ทาอะไร…เพอ่ื เดก็ คนนนั ้ เลยสกั อย่าง

ทาไมเคนต้องปฏิเสธการช่วยเหลือของเขาด้วย ทัง้ ๆ ที่เขาพร้ อม
แล้ว…ที่จะเสย่ี งชวี ติ

ทาไมเด็กคนนัน้ ทาแบบนี…้ เขาเป็นพ่อนะ เป็นพ่อ…ท่ีพร้ อมจะ
ปกปอ้ งลกู ด้วยมือของตวั เอง พร้อมจะปกป้อง…ด้วยชวี ติ

“ไม่นะ…เคน…เจ้าเป็นลกู คนเดียวของพ่อ…พ่อไม่มีวันยอมให้เจ้า
เป็นอะไร!”

สภาพของเจมส์แทบไม่เหลือความสามารถในการต่อสู้ได้ อีก
เส้นทางเชือ่ มทีถ่ กู ตดั ขาด ทาให้เขาได้แต่นงั่ อย่างตะลงึ งนั

ทว่าจู่ ๆ ร่างท่ีนงั่ นิ่ง ก็รีบผดุ ลกุ ขนึ ้ เสียอย่างนนั ้ คนทงั ้ คู่ท่ีมองอย่ไู ด้
แต่ผวาลกุ ขนึ ้ ตามเพ่ือห้ามปรามชายหน่มุ ท่ีตอนนีเ้ หมือนจะไม่มีสติพอจะทา
อะไรได้อยา่ งสขุ มุ แล้ว

268

สบื เสน่หา

“นายจะไปไหนนะ่ ” ธนทั ถามขนึ ้ อย่างตกใจ
“ฉนั จะไปหาเคน!” ชายหน่มุ เร่ิมดนิ ้ รน แม้จะยงั มีอาการบาดเจบ็ จาก
การตอ่ ส้กู บั หมอคง แต่เขาก็แทบลมื เลอื นมนั ไปจนหมดสนิ ้
“ใจเย็นหนอ่ ยสเิ จมส์ นายจะทาให้การเสยี สละของเคนเสยี เปลา่ นะ”
“ไม…่ ฉนั จะไมย่ อมให้เดก็ คนนนั ้ เป็นอะไร…ไมย่ อมเด็ดขาด…ฉนั จะ
ไปบ้านหมอคง จะไปรับเคนกลบั มา!”
“แล้วคณุ วนิ ต์ละ่ นายจะทงิ ้ เขาแล้วงนั ้ เหรอ” สหี น้าของปวนิ ต์ที่ยงั คง
ไม่ดีนกั ทาให้เจมส์ท่ีกาลงั โวยวายหยดุ กกึ เขาแทบลมื เลือนไป…การตัดทาง
เช่อื ม…ทาให้ปวินต์ได้รับผลกระทบมากเชน่ กนั
ดวงตาที่จ้องมองมาเริ่มต่ืนตกใจกว่าเดิม เมื่อพบว่าร่างที่นอนอยู่
นนั ้ …ไร้ซง่ึ วิญญาณเสยี แล้ว!
ร่ างที่กลวงเปล่าไร้ วิญญาณ คือสิ่งท่ีปวินต์เป็ นอยู่ในตอนนี ้
แรงกระชากจากการตดั สะบนั ้ ทางเชือ่ ม ทาให้วญิ ญาณนนั ้ หลดุ ลอยไป
ลมหายใจที่อ่อนระรวย แม้จะยังไม่ตาย…แต่ร่างท่ีไร้ วิญญาณ…
อาจคงสภาพอย่ไู ด้ไม่นานนกั
ดีไม่ดี…ปวินต์เอง กอ็ าจจะต้องหลบั ตลอดไป ไม่ฟื น้ กลบั คนื มาแล้ว
ไม…่ เขาไมม่ วี นั ยอมสญู เสยี คนที่รักอกี ต่อไปแล้ว!
ชายหนุ่มตัง้ สติได้ในท่ีสุด เขาทรุดตัวลงน่ังอีกครัง้ ก่อนเริ่มทาพิธี
เรียกขวญั และวญิ ญาณให้กลบั คนื มาสรู่ ่างโดยด่วน
ยงั ไม่ทันได้เร่ิมสวด เขาก็เร่ิมนั่งไม่อยู่ ความอ่อนล้าและผลกระทบ
จากการตดั ทางเชื่อมตกอยทู่ ตี่ วั เขาด้วยเช่นกนั แม้ว่าเขา…จะแข็งแรงกวา่ จงึ
ยงั สามารถคงสติเอาไว้ได้
“เจ้านทั …จับฉันไว้ อย่าให้ล้มลงเด็ดขาดนะ…ฉันจะเรียกวิญญาณ

269

สืบเสนห่ า

คณุ วินต์กลบั มา…”
ธนัทมองหน้าซีดขาวของชายหน่มุ พลางถามขนึ ้ ว่า “นายจะไหวงนั ้

เหรอเจมส์ ทา่ ทางนายแยม่ ากนะ”
“ไหวไมไ่ หวกต็ ้องทา ฉนั จะไม่ยอมเสยี ใครไปอกี แล้ว ช่วงพิธีฉนั จะไม่

รู้สกึ ตวั แต่ฉันจะดงึ วิญญาณคณุ วินต์กลบั มาให้ได้ น้องปรางครับ…ช่วยจบั
มือคุณวินต์ไว้ แล้วเรียกหาเขาบ่อย ๆ เรียกเขา…เรียกวิญญาณเขา ให้
กลบั คืนมานะครับ ผมจะพยายาม…ให้ดีที่สดุ ”

ธนทั สบตาปรางทพิ ย์ เด็กสาวพยกั หน้ารับ
“อมื ้ รู้แล้ว ฉนั จะดแู ลพวกนายให้ รีบจดั การเถอะ”
เจมสจ์ งึ หลบั ตาลงอีกครัง้ ก่อนรวบรวมสมาธิ คราวนเี ้ขาจะไม่พลาด
เดด็ ขาด ต้องช่วยชีวติ ปวินต์ไว้ให้ได้!

ปวินต์ลมื ตาขนึ ้ อย่างงนุ งง รอบตวั เป็นเพียงพมุ่ ไม้และท่งุ หญ้าที่ว่าง
เปล่า ท้องฟ้าสีครามจดั แทบไร้ ซงึ่ เมฆหมอกบดบัง เขากาลงั เดินอยู่บนพืน้
หญ้าน่มุ คล้ายพรมกามะหย่ีด้วยเท้าเปล่า ตัวท่ีเบาหวิวกว่าท่ีเคยทาให้รู้สึก
แปลกออกไป

ชายหน่มุ มองร่างกายตวั เองอย่างประหลาดใจกว่าเกา่ ร่างกายทีไ่ ม่
เจ็บไม่ปวดแล้ว ความทกุ ข์ทรมานทงั ้ หมดได้จางหายไป ตอนนเี ้ขารู้สกึ ปกติดี
ทกุ อยา่ ง นา่ แปลกนกั หรือวา่ ตอนนี…้

พนื ้ ท่ีท่ีวา่ งเปลา่ ไม่มีใครสกั คนอยทู่ ่นี ี่ ปวนิ ต์มองไปรอบ ๆ กอ่ นถอน
ใจยาว

เขาอาจจะตายไปแล้วก็เป็นได้ ถงึ ได้มาอย่ทู ่ีน่ี สถานท่ีท่ีดเู หมอื นไม่
น่ามีในโลกนี ้ถึงจะดสู วยงามสงบร่มรื่น ดอกไม้สีสวยเบ่งบานออกดอกหอม

270

สืบเสน่หา

กรุ่น แตใ่ นทน่ี ีก้ ลบั ไม่มีใคร
อาจจะดแี ล้วก็ได้ ถ้าชวี ิตเขา แลกได้กบั อีกหลายชีวติ ท่ีไมต่ ้องเผชญิ

กบั ฤทธิ์ยาเสพติดอนั เลวร้าย
แตว่ า่ เจมส์…จะเสยี ใจแค่ไหน ที่ชว่ ยชีวติ เขาไว้ไมส่ าเร็จ
ทงั ้ ๆ ท่สี ญั ญาไว้แท้ ๆ ว่าจะไปเดทด้วยกนั …
ยงั ไม่ทนั ได้คิดอะไรมากไปกว่านัน้ ร่างเล็ก ๆ ก็โผเขากอดเขาจาก

ด้านหลงั เสยี งหวั เราะแผว่ เบาน่าเอ็นดู ทาให้ชายหนมุ่ ต้องหนั กลบั ไปมอง
“เคน…เคนนี่นา ทาไมถงึ …”
“พ่อวินต์ ดีใจจงั ที่ได้เจออีกครัง้ ” นา้ เสียงนนั ้ เศร้ านิด ๆ แต่ใบหน้า

นนั ้ ยงั คงยมิ ้ แย้มอยา่ งร่าเริง
ชายหนมุ่ กอดเดก็ น้อยไว้แนบแน่น นา้ ตาหลงั่ ไหลออกมาโดยไม่รู้ตวั

“พอ่ ขอโทษ…ทชี่ ่วยเคนไม่ได้…เจ็บมากไหม ทรมานรึเปลา่ ” เขารีบสารวจท่ัว
ตัวเด็กน้ อยอย่างไม่สบายใจนัก เพราะกลัวที่จะเห็น …บาดแผลที่น่า
สยดสยอง ภาพต๊กุ ตาที่เขาได้เห็นในตอนนนั ้ ต๊กุ ตาที่ปริแตกท่วั ทงั ้ ตวั …ไหน
จะยงั เลอื ด…สแี ดงสด ที่ไหลริน

แตร่ ่างกายของเคนยงั คงดปู กตดิ ีทกุ อยา่ ง ทาให้คนมองเร่ิมโลง่ อก
“ผมไม่เป็นไรหรอกฮะ…พอ่ วินต์…รีบกลบั ไปเถอะ”
“กลบั ไปไหนล่ะ” ชายหนุ่มถามอย่างงง ๆ “ถ้าจะกลบั ก็กลบั ไป
ด้วยกนั นะ” เขาคว้ามือเด็กน้อยไว้ไม่ยอมปลอ่ ย
เคนส่ายหน้าน้อย ๆ ด้วยท่าทางเศร้ า ๆ “ขอโทษฮะ…ครัง้ นี…้ ผมก็
ยงั ไปกบั พอ่ วนิ ต์ไมไ่ ด้อย่ดู ี”
ปวนิ ต์จ้องมองมาอยา่ งจริงจงั “ไม่ได้นะ พ่อไมย่ อมอีกแล้ว ถ้าเคนไม่
กลบั ไปด้วย พอ่ ก็ไม่กลบั จะอย่ทู ่ีนนี่ น่ั แหละ”

271

สบื เสนห่ า

“พอ่ เจมส์รอพอ่ วินต์อย่นู ะฮะ อย่าทาให้เขาเสยี ใจ ถ้าเขาต้องร้ องไห้
ผมก็เสยี ใจเหมือนกนั ”

ชายหน่มุ สา่ ยหน้าเบา ๆ “แต่ถ้าเคนไม่กลับไป พวกพ่อก็จะเสียใจ
เหมือนกนั นะ”

“มันไม่เหมือนกันหรอกฮะ”เด็กน้อยแย้งขึน้ “เพราะพ่อ…สามารถ
กลบั ไปได้…แต่ผม…ถึงอยากจะกลบั ไป…ก็กลบั ไปไม่ได้แล้ว” นา้ เสียงเบา
หววิ นน่ั ทาเอาคนฟังใจหายวาบ

“ไม่นะ! ทาไมละ่ ก็เห็นอย่วู ่าปกติดี…ทาไมกลบั ไปไม่ได้…มาเถอะ
เรากลบั ไปด้วยกนั พ่อจะพาไปสวนสนกุ ด้วยนะ ไปเล่นเคร่ืองเลน่ กันสามคน
นะเคน…” ดวงตาคสู่ วยนองไปด้วยนา้ ตาอยา่ งวิงวอน

“ผมขอโทษฮะ…แต่ว่า…กลบั ไปไม่ได้จริง ๆ อืม…เอางีด้ ีกว่า…พ่อ
รอผมได้ไหมละ่ ฮะ อาจจะนานสกั หนอ่ ยแตว่ ่า…”

“ไมว่ ่าจะนานก่วี นั หรือกป่ี ี…หรือต้องรอชว่ั ชีวติ พ่อก็จะรอ กลบั มาได้
ไหม…กลบั มาเถอะนะ”

“ฮะ…ถ้าพวกพ่อรอได้…ผมจะกลบั มา…ถงึ ตอนนนั ้ อย่าลมื รับผม
เป็นลกู อกี ครัง้ ด้วยนะฮะ”

“อืม้ …ถงึ ตอนนนั ้ …พวกพ่อจะพาไปเท่ียวด้วยนะ อยากได้ของเล่น
อะไร อยากไปเที่ยวทีไ่ หน…พอ่ จะให้หมดเลย”

ดวงตากลมโตมนี า้ ตาคลอ “สญั ญาแล้วนะฮะ…”
“อืม้ มาเก่ียวก้อยกันก็ได้” ว่าแล้วก็ยื่นนิว้ ออกมา นิว้ เล็ก ๆ เกาะ
เกยี่ วรับ กอ่ นจะยมิ ้ ให้ทงั ้ นา้ ตาพลางบอกว่า
“เด๋ียวพ่อเจมส์จะมาพาพ่อกลบั ไป…พ่อวินต์ต้องกลบั ไปนะฮะ…
เพื่อท่ีจะได้รอพบกับผม…อาจจะนานอยู่สักหน่อย…แต่ผมสัญญา ว่าจะ

272

สบื เสนห่ า

กลบั มาแน่นอน”
“พ่อเชอ่ื ลกู นะ” เขากอดร่างเลก็ ๆ นนั ้ ไว้แนบแนน่
“ผมรักพ่อฮะ…ฝากบอกพ่อเจมส์ด้ วย…ว่าผมก็รักพ่อเจมส์

เหมือนกนั …พวกพ่อรอผมนะ…”
ร่างในอ้อมกอดสลายไปอย่างช้า ๆ ในจังหวะเดียวกันนนั ้ …เขากไ็ ด้

ยนิ เสยี ง…
“คุณวินต์…คุณอยู่ท่ีไหน…ผมรักคุณ…ผมรักคุณนะ…อย่าให้ผม

ต้องสญู เสยี คณุ ไปอกี คน…ได้โปรด…กลบั มาเถอะ”
เขายงั คงได้ยินกระทงั่ เสยี งของปรางทิพย์…ที่ยังคงร้ องเรียกเขาอยู่

ตลอดเวลา
จู่ ๆ ทางเบอื ้ งหน้าก็มีแสงเจิดจ้า ชายหน่มุ ตดั สนิ ใจก้ าวเข้าไป มือท่ี

ยืน่ ออกมาของเขาถกู มอื ของใครบางคนยดึ จบั ไว้
“อ๊ะ” ปวินต์ร้องอยา่ งตกใจ
“ผมจบั คุณได้แล้ว…จะไม่ยอมปล่อยอีกแล้ว…คุณห้ามไปไหนโดย

ไม่บอกผมอกี นะ”
เจมส์กอดร่างปวินต์ไว้แนบแนน่ ด้วยตวั ที่ยงั คงสนั่ เทา
“ผมไม่อยากเสยี คณุ ไปเหมือนกบั ต้องสญู เสยี เคน…ได้โปรดเถอะ”
ปวินต์มองอีกฝ่ายที่มีสีหน้าน่าสงสารนัก เจมส์คงเสียใจมากท่ีต้อง

สญู เสยี เคนไป ถ้าเขาทงิ ้ ไปอีกคน ชายหน่มุ คงพงั ทลายแล้ว
“กลบั ไปกบั ผมเถอะนะครับ”
“อืม้ …ไปส…ิ ” เขากอดรับอกี ฝ่ายไว้ พอตงั ้ ใจได้ว่าจะกลบั ทกุ อย่าง

ก็ดบั วบู ลง

273

สบื เสน่หา

ตอนนีม้ ืดสนิทแล้ว ในขณะท่ีบรรยากาศในห้องพระกาลงั ตึงเครียด
รถคันหนงึ่ กลบั จอดท่ีหน้าบ้านอย่างเงียบเชียบ แขกไม่ได้รับเชิญเดินลงมา
จากรถพลางมองที่ประตูหน้าบ้าน ประตูนนั ้ ยังคงมีรอยงัดแงะจนล็อคไม่ได้
จากการถูกขโมยเข้าบ้านอย่หู ลายครัง้ เพ่ือหาของ และเจมส์เองก็ย่งุ จนไม่มี
เวลาจะซอ่ มมนั ไหนจะผีเจ้าท่ีซงึ่ ยงั คงบาดเจ็บเกนิ จะแจ้งขา่ วได้ว่ามีผ้บู กุ รุก

ร่างสงู เดินฉายไฟฉายเข้าไปอย่างใจเย็น ในมืออีกข้างยังมีกระเป๋ า
เดินทางใบเขื่องติดไปด้วย เขารู้ดีว่าพวกเจมส์กาลังยุ่งอยู่ในห้องพระ ส่วน
ห้องนอนที่ซอ่ นของไว้นนั ้ คงไมม่ ีใครเข้าไป และทาให้การลงมือชิงของในครัง้
นสี ้ ะดวกขนึ ้ ไมน่ ้อย

สารวตั รธนดลจงึ เดินขนึ ้ เรือนด้วยฝีเท้าอันแผ่วเบา เขาไม่อยากให้
คนในบ้านรู้ถงึ การมาของตวั เขา จนกวา่ จะขนทกุ อย่างใสร่ ถได้หมดสนิ ้

และหลงั จากนนั ้ คอ่ ยจดั การเก็บไปทีละคน…กย็ งั ไม่สาย
ต้องขอบคุณหมอคงจริง ๆ ที่ทาให้เรื่องทุกอย่างสะดวกมากแล้ว
ช่วงเวลานีห้ ลายฝ่ายกาลังยุ่ง บางทีกระทง่ั เจมส์เองก็ยังไม่รู้ด้วยซา้ ว่าหมอ
คงทต่ี นเองกาลงั ส้ดู ้วย ได้ตายไปจากโลกนเี ้ป็นท่ีเรียบร้อย
หมอผีกเ็ ท่านนั ้ …ถงึ จะปราบผีได้ แตก่ ป็ ราบคนไมไ่ ด้หรอก
ประตูถูกเปิดออกอย่างช้า ๆ ชายหนุ่มเดินเข้าไปสารวจภายใน
โดยรอบ ในห้องมีข้าวของไม่มากนัก จัดวางไว้เป็นระเบยี บตามประสานิสยั
สมถะของเจ้าของ หากมมุ หนงึ่ กลบั มขี องบางอยา่ งกองอยอู่ ย่างเห็นได้ชดั
คงเพราะเจมส์คดิ วา่ อาคมกาบงั จะพรางทกุ อย่างได้แนบเนยี นดีแล้ว
จงึ ไม่คิดจะซอ่ นลกึ ไปกวา่ นี ้ยามอาคมเสอื่ มลง ทกุ อย่างเลยปรากฏให้เหน็ จน
นาออกมาได้ไมย่ าก
คนมองเหยียดยิม้ อย่างสะใจ ในท่ีสดุ ของทุกอย่างก็ตกอย่ใู นมือเขา

274

สืบเสน่หา

ง่ายดายเกินคาดเสียจริง เขาเปิดกระเป๋ าไว้บนเตียง แล้วค่อย ๆ ลาเลยี งซอง
ใสผ่ งสีขาวจานวนมากลงไปในนัน้ เฮโรอีนหนัก 20 กิโลกรัม หิว้ รอบเดียวก็
เรียบร้ อย

เขาเดินกลบั ไปที่รถ ใส่กระเป๋ าทัง้ สองใบลงไปที่ด้านหลงั ก่อนจะ
หยบิ ปืนท่ีเหน็บไว้ท่ีเอวออกมากระบอกหนง่ึ จากที่เตรียมไว้สองกระบอก แล้ว
เดินอยา่ งใจเยน็ …กลบั เข้าไปในบ้านอกี ครัง้

และในครัง้ นี ้เปา้ หมายของเขาคือห้องพระ!
ต้องปิดปากดับลมหายใจของทุกคนให้เรียบร้ อยเสียก่อน แล้ว
เฮโรอีนทงั ้ หมดกจ็ ะเป็นของเขาโดยสมบรู ณ์
เขาจะทิง้ เฮโรอีนสกั ห่อไว้ข้างศพเป็นที่ระลกึ ด้วย เพื่อมดั ตัวเจมส์ใน
ฐานะนกั ค้ายา พร้อมกบั ปืนกระบอกหนงึ่ ในมอื หลงั สนิ ้ ใจ
ส่วนปวินต์ตารวจแสนดีแสนสัตย์ซ่ือนัน้ ก็จะตายอย่างสมเกียรติ
เหมือนกับพ่อของมัน…และแน่นอนว่าเขาย่อมไม่ลืมใส่ปืนอีกกระบอก ที่
อตุ สา่ ห์ขโมยมาจากห้องของปวนิ ต์เองไว้กบั ศพด้วย
ในเมื่อพบศพพร้ อมปืนของตนเองในมือ จะมีใครสงสยั อะไรได้อีก
นอกจากทงั ้ สองคนนีส้ ้กู นั จนตายไปทงั ้ ค่!ู
เขารู้ดีว่านอกจากเจมส์กับปวินต์แล้ว ยังมีเพ่ือนของเจมส์กับ
น้องสาวปวินต์อย่เู ช่นกัน เพราะตามติดมาตัง้ แต่ในงานเดินแฟชนั่ โชว์แล้ว
ดงั นนั ้ สองคนนี…้ ก็จะเป็นอกี สองศพท่ีโดนลกู หลงไปด้วย
แล้วหลงั จากนนั ้ สารวตั รธนดลทรี่ ู้ขา่ วการจบั กมุ แต่มาสายจนเกนิ ไป
กเ็ ก็บได้เพียงเฮโรอนี 1 หอ่ ซง่ึ ตกอยเู่ ป็นหลกั ฐาน
แล้วเขาก็จะได้เล่ือนขัน้ เป็นผู้กากับ ส่วนเฮโรอีนท่ีเหลือก็ค่อย ๆ
ปลอ่ ยทอดตลาดทาเงินไป

275

สืบเสนห่ า

เรื่องทัง้ หมดก็จะจบลงอย่างมีความสขุ สารวัตรธนดลท่ีเป็นเพ่ือน
สนิทของพ่อปวินต์…รู้สึกเสียใจกับการตายของเด็ก ๆ เป็นอันมาก และไป
ปลอบใจคณุ นายทอ่ี ้างว้าง เพราะลกู ชายและลกู สาวตายจากไป

หึ ๆ ยงั เป็นครอบครัวสขุ สนั ต์ได้อีก แถมทุกคนท่ีรู้เร่ือง ก็ลงนรกไป
หมดแล้ว!

ธนดลแต่งเรื่องไว้เสร็จสรรพ ที่เหลอื ก็แค่จัดการให้เป็นไปตามแผน
เท่านนั ้ เจมสท์ ี่ส้จู นหมดแรง ปวินต์ทโ่ี ดนของจนปางตาย มหี รือจะทาอะไรได้
ส่วนธนัทก็เป็นแค่คนธรรมดาในวงการแฟช่ันไม่ได้เก่งเร่ืองการต่อสู้ กับปราง
ทพิ ย์ที่เป็นเพยี งเดก็ ผ้หู ญิงตวั เลก็ ๆ

เร่ืองแค่นเี ้ขาจดั การได้สบายมากอย่แู ล้ว!

ปวนิ ต์คอ่ ย ๆ ลมื ตาขนึ ้ อยา่ งช้า ๆ รู้สกึ ได้ถงึ มอื ที่บบี กระชบั แนบแน่น
คนหลายคนล้อมรอบตวั เขา พยายามเรียกให้ฟื น้ คืนอย่ตู ลอดเวลา

“คุณวินต์ฟื น้ แล้ว!” เสียงท่ีอ่อนแรงของเจมส์พึมพาอย่างยินดี เขา
กอดร่างของปวินต์ไว้แน่น ในตอนที่รู้ว่าอกี ฝ่ายลมื ตาขนึ ้ มาจนได้

“ผมกลวั เหลอื เกินว่าจะเสยี คณุ ไป” นา้ เสยี งนนั ้ สน่ั น้อย ๆ จนอกี ฝ่าย
ต้องปลอบรับ

“ฉนั ยงั ไมต่ ายหรอกนะ ยงั ไมต่ ายจริง ๆ”
หากยังไม่ทันพูดได้มากกว่านี ้ กลับมีใครบางคนแทรกขึน้ มาว่า
“ใช่…ยงั ไมต่ าย นา่ แปลกใจเสยี จริง…แตอ่ กี เดี๋ยว ก็จะตายแล้วละ่ ครับ ผมจะ
สง่ ทกุ คนในทน่ี ี ้ให้ไปทวั ร์นรกเป็นเพอ่ื นคณุ ด้วยดไี หม”
ทกุ คนหนั กลบั ไปมอง ประตหู ้องพระที่เปิดออก กลบั มรี ่างสงู ของใคร
คนหนง่ึ ปรากฏขนึ ้

276

สบื เสนห่ า

“สารวตั รธนดล!”
ปวนิ ต์อทุ านอย่างตกใจ แตก่ ็ต้องสะดุดกกึ เม่อื มองเห็นปืนในมืออีก
ฝ่ายที่เลง็ มาท่ีพวกเขา
ธนดลหัวเราะอย่างพึงพอใจ “เธอก็ยังไร้ เดียงสาเหมือนเดิมนะ
วินต์…อ้อ ปรางก็อยดู่ ้วย ไม่เจอตงั ้ นาน โตขนึ ้ เยอะเชียวนะ ฉนั แคแ่ วะมาเอา
ของท่ีเจมส์รับฝากไว้…แล้วก็มาแวะสง่ พวกเธอไงล่ะ…ว่าแต่ว่า อยากจะไป
นรกหรือสวรรค์กนั ?”
“คณุ !”
แขกไม่ได้รับเชิญเปลยี่ นเปา้ หมาย เขาหนั มายมิ ้ ให้หมอผหี น่มุ แทนท่ี
“อ้อ เจมส์ ขอบคณุ สาหรับของนะ ฉนั ขนไปเก็บท้ายรถเรียบร้อยแล้วละ่ ”
เจมส์มองมาด้วยแววตาวาวโรจน์ เขารู้ดีว่ามนต์กาบงั ถกู ปลดออก
แล้ว ช่วยไม่ได้ที่จะถูกเจอของได้ง่ายนกั แต่ส่งิ หน่ึงท่ีเขาคาดไม่ถึงก็คือ คน
ทม่ี าคอื สารวตั รธนดล ผ้ซู งึ่ ต้องการฆ่าปิดปากพวกเขาทกุ คนเสยี ด้วย!
ร่างกายท่ีหนกั องึ ้ เคลอ่ื นไหวแทบไม่ได้ เจมส์รู้ดีว่าตนเองใช้พลังไป
จนหมดสนิ ้ แล้ว เขาแทบไม่มีแรงจะขยบั ตวั เสยี ด้วยซา้ อยา่ วา่ แตช่ ว่ ยปกป้อง
คนสาคญั ได้เลย
ธนทั กอดปรางทิพย์ไว้แนน่ อาศยั ตวั เองเป็นโลก่ าบงั เขาไมม่ ีวนั ยอม
ให้เดก็ สาวต้องตกเป็นเหยื่อคนใจบาปคนนแี ้ น่
ทกุ คนล้วนแล้วแตไ่ มม่ ีอาวธุ แตอ่ าวธุ กลบั อยใู่ นมือคนร้ายเสยี นี่
สถานการณ์คบั ขนั นกั เจมส์มองมาพลางแกล้งขู่
“ผมรู้นะ ว่าเจ้ าหมอผีน่ันคงไม่อยู่ในสภาพที่ทาอะไรได้ แล้ว
ในตอนนี…้ ถ้าผมทาของใสค่ ณุ ละ่ ก็…คณุ คงไม่มีปัญญาให้ใครแก้ให้แน่!”
คนฟังหวั เราะชอบใจ “ทาของใสง่ นั ้ รึ เอาสิ…ถ้านายยังมีแรงพอนะ

277

สืบเสน่หา

คิดเหรอว่าฉันจะกลวั ฉนั รู้อย่หู รอก ว่านายหมดแรงขนาดไหน จากการต่อสู้
กับหมอคงน่ัน…อ้อ ไม่ต้องห่วงนะ ฉันส่งหมอคงไปนรกก่อนหน้าพวกนาย
แล้ว ขนาดหมอคง…ยงั ไม่มีปัญญาจะทาอะไรฉนั ได้ แล้วคดิ เหรอว่าพวกนาย
จะมีปัญญา!”

ว่าแล้วก็เลง็ ปืนตรงมา เจมส์ใช้แรงเฮือกสดุ ท้ายขวางร่างของทุกคน
ไว้ ถงึ จะชว่ ยไมไ่ ด้แต่เขากไ็ ม่ยินยอมให้ใครตายก่อนเขา ทกุ คนต้องมาลาบาก
ก็เพราะเขาเองแท้ ๆ

สารวัตรธนดลเลิกคิว้ เมื่อสบตาจริงจงั ค่นู นั ้ เขายิม้ อย่างลาพองใจ
โดยไม่เกรงกลวั ด้วยความเป็นตอ่

“อ้อ นายจะตายคนแรกสนิ ะ ได้อยู่ เดีย๋ วฉนั คอ่ ยสง่ คนทีเ่ หลอื ไป”
“อย่านะเจมส์” ปวินต์รัง้ ตวั ชายหน่มุ ไว้ “ฉนั ไมม่ ีวนั ยอมให้นาย…”
“ผมรักคณุ นะครับ…น่ีอาจจะเป็นครัง้ สดุ ท้ายท่ไี ด้พูด แตข่ อให้ผม…
ได้ปกป้องคุณ…จนวาระสดุ ท้ายด้วยเถอะครับ” ดวงตาของเขาแน่วแน่นกั
ปวนิ ต์ท่มี องมาได้แต่กอดร่างนนั ้ ไว้
“ไมน่ ะ…ถ้าจะตาย ฉนั จะตายพร้อมกบั นาย”
คนฟังหวั เราะขนึ ้ เบา ๆ ปืนในมือยงั คงเลง็ มาท่ีศีรษะของเจมส์ชนิด
ไมค่ ลาดเคลอ่ื นแม้แตน่ ้อย กอ่ นพมึ พาอยา่ งอารมณ์ดี
“หมื ? รักกนั ดีนะครับ ไมต่ ้องกลวั ผมจะสง่ คนท่เี หลอื ตามไปแน่”
“ยิงฉนั สิ จะยังไงฉนั ก็เชื่อในผลกรรม ใครทาอะไรไว้ ย่อมได้รับการ
ตอบสนอง!” เจมส์ท้าออกไป ดวงตาสีเทาของเขาเข้มขึน้ ยามจ้องมองปืน
กระบอกนนั ้ เขาดนิ ้ รนมามากแล้ว ถ้าครัง้ นจี ้ ะต้องตาย…มนั กค็ งช่วยไม่ได้
มีแค่เคน…เคนเท่านัน้ ที่ไม่รู้เป็นตายร้ ายดียังไง เขาจะตายตาไม่
หลบั ก็เพราะเรื่องนี ้

278

สืบเสน่หา

“พอ่ ขอโทษนะเคน…พ่อปกปอ้ ง…พอ่ วนิ ต์ของลกู ได้แคน่ ี”้ เขาพมึ พา
พลางหลบั ตาลง “ฆ่าส…ิ ฆา่ ฉนั ซะกอ่ น!” เขาพดู ตอ่ ด้วยนา้ เสยี งอนั แน่วแน่

หากยังไม่ทันลมื ตา เขากลบั ได้ยินเสยี งสารวัตรธนดลร้ องเสยี งหลง
ด้วยความตกใจ ปืนในมือถกู ยิงไปในหลายทิศทางเบอื ้ งหลงั คนท่ีเหลอื มอง
มาอย่างงนุ งง ไมเ่ ข้าใจว่าเกดิ อะไรขนึ ้

เจมส์ทล่ี มื ตาขนึ ้ อกี ครัง้ อยา่ งแปลกใจเป็นฝ่ายอทุ านก่อน เมื่อได้เหน็
ร่างของผีหลายตนกาลงั รุมล้อมสารวตั รธนดลไว้

“พวกพ่ี ๆ …หายดีแล้วงนั ้ เหรอ” เขาพมึ พาเสยี งแผ่ว จากทีเ่ หน็ คือพี่
แก้ว พีแ่ ม้น และผองเพ่ือนของเจ้าเคน และยงั มเี จนน่ีอกี ด้วย

สารวัตรธนดลจ้องมองภาพเบือ้ งหน้าอย่างตื่นตระหนก เม่ือเห็น
หญิงสาวในชดุ คลมุ ท้องคอ่ ย ๆ ใช้มือแหวกท้องตวั เองออก เดก็ ตวั เลก็ ๆ โผล่
หน้ามาทกั ทายพร้อมกระโดดเข้าหา และเกาะร่างเขาไว้พลางแสยะยิม้ หวาน
ชวนขนลุก ชายหนุ่มสะบัดร่างนัน้ ออกทันควัน หากยังไม่ทันได้ทาอะไร
มากกวา่ นนั ้ เขากเ็ ห็นผกี ระสอื สาวส่งยมิ ้ มาให้ หวั ของเธอลอยไปลอยมา เหน็
ได้ชดั ถงึ ขดไส้สด ๆ ชมุ่ ฉ่า และหวั ใจท่ยี งั คงเต้นตบุ ๆ อยดู่ ้านบน

คนมองตาเหลอื กลาน ผีอีกหลายตนเร่ิมใกล้เข้ามา โดยกางกัน้ บงั
ร่างของพวกเจมส์ไว้ คล้ายเป็นเกราะกาบงั ภยั ชนั ้ ดี

“คนที่รังแกครอบครัวพวกเรา…มันจะต้องไม่ได้ตายดี!” พวกผี
คารามดงั ลน่ั ก่อนรุกเข้าหาอีกครัง้ อยา่ งเนบิ ช้า

สารวัตรธนดลหันกลบั ไปยังประตูยังว่างอยู่ราวพวกภูตผีต้องการ
แหวกทางให้ เขารีบเผน่ ลงจากบ้านอย่างรวดเร็วตรงไปสตาร์ทเครื่องยนต์ รถ
วิง่ ออกไปด้วยความเร็วเต็มพิกดั

บนท้องถนน คนขบั เหลยี วมองไปรอบ ๆ อย่างโล่งใจ ไม่มีใครตาม

279

สบื เสน่หา

เขามา ผีพวกนนั ้ …คงอยไู่ ด้แค่ที่บ้านเจมส์เทา่ นนั ้
เอาเถอะ ปิดปากเจ้าพวกนัน้ ไม่ได้ในวันนี ้ เขาก็จะทาให้ได้ในวัน

พรุ่งนี ้จะอย่างไร…เฮโรอนี ทงั ้ หมด กอ็ ย่ใู นมอื ของเขาแล้ว
เสยี งบบี แตรทาให้ชายหน่มุ ชะงกั พอหนั ไปมองก็เห็นมอเตอร์ไซด์คนั

หนง่ึ แลน่ สวนมา
คนกาลงั เซ็งเหยียบคันเร่งซะเตม็ ท่ี เฉี่ยวอีกฝ่ายไปอย่างตงั ้ ใจ เพียง

เพราะเห็นว่าเป็นแค่มอเตอร์ไซด์เท่านนั ้
หากพริบตาเดียวกันนัน้ เขากลบั เห็นใครบางคน น่ังอยู่ท่ีตาแหน่ง

คนขบั พอเหลยี วกลบั ไป กพ็ บว่าเป็นหมอคง!
ขณะกาลงั ต่ืนตกใจ เขากพ็ บวา่ ท่ีหน้ารถยงั มอี ะไรบางอย่างเกาะอยู่

ร่างสงู ใหญ่ท่ีมีสมองไหลทะลกั น่งั อย่บู นกระโปรงรถ และกระโจนเข้าหาเขา
แม้มีกระจกใสกางกนั ้ บดบงั ทศั นวิสยั ทงั ้ หมดโดยสนิ ้ เชงิ

ชายหน่มุ ร้ องอย่างตกใจสดุ ขีด หักพวงมาลยั หนีโดยสญั ชาตญาณ
หากยังไม่ทนั ได้ทาอะไรต่อ แสงไฟแรงจ้าก็สาดสอ่ งเข้ามา เป็นรถสิบล้อคัน
หนงึ่ ทีพ่ ่งุ เข้าหาโดยแรง!

ดวงตาตื่นตระหนกเบิกกว้าง แต่กลับขยับตัวไม่ได้ ด้วยท่ีเบาะรถ
รอบตัวเขามีผีหมอคงกับผีสมุนกอดยึดตัวไว้ ทาได้เพียงมองเห็นรถคันนนั ้
แลน่ เข้ามาและชนโครมเข้าอยา่ งจงั

กระจกรถที่แตกยุบยับเยิน หน้ารถบุบทะลุเข้าไปถึงด้านหน้า ท่ี
พวงมาลยั มีร่างยบั เยินของชายหน่มุ ถกู อดั ก็อปปีอ้ ย่ชู นิดแทบกระดิกกระเดยี ้
ไม่ได้ เบาะที่นั่งช่มุ โชกไปด้วยเลือดจากกระจกและเศษซากเครื่องยนต์ที่ทม่ิ
แทงไปทว่ั ทงั ้ ร่าง มเี พียงดวงตาท่ีมองค้าง และยงั คงค้างอย่อู ยา่ งนนั ้ …

เสยี งดังโหวกเหวกรอบข้าง ผ้คู นล้วนเข้ามามงุ ดู และรถตารวจกับ

280

สืบเสนห่ า

รถพยาบาลก็เข้ามาในท่ีสดุ แม้จะพบเพียงร่างอันไร้ วิญญาณของคนขับใน
สภาพทน่ี ่าสยดสยอง

ท่ามกลางซากรถที่จอดหมดสภาพและผู้คนท่ีเข้ามาช่วยเหลือ ใน
ยามนกี ้ ลบั มีเงาร่างของใครหลายคนปรากฏขนึ ้ ทงั ้ หมดเดินตาม ๆ กนั มา โดย
มคี นนาตวั สงู ใหญ่ น่งุ ผ้าหยกั รัง้ ถอื สามงา่ มอนั โต

“ตามข้ามาลงนรกซะ คนทาช่วั …ต้องได้รับผลกรรมที่ตัวเองทาขนึ ้ ”
เสียงนัน้ พูดด้วยนา้ เสียงอันราบเรียบ หากวิญญาณทัง้ หมดกลับเดินตาม
อย่างเชื่อฟัง…และในจานวนนัน้ ก็คือสารวัตรธนดล ที่มีเลือดโซมทั่วทงั ้ ตัว
และหมอคงทสี่ ภาพย่าแย่ไมต่ ่างกนั

ทัง้ หมดเดินตามกันมาอย่างเซ่ืองซึมไปเป็นพรวน…และในที่สดุ ก็
หายวบั ไป!

ทุกอย่างกลับคืนส่สู ภาพเดิมแล้ว ในตอนที่สารวัตรธนดลจากไป
เจมส์มองมายงั ปวินต์กอ่ นยมิ ้ ให้อย่างอ่อนล้า

“โชคดที พ่ี วกพ่ี ๆ มาช่วยไว้ทนั นะครับ คณุ เลยปลอดภยั แล้ว”
“พวกพ่ี ๆ งนั ้ เหรอ?” ปวนิ ต์ถามขนึ ้ เบา ๆ อย่างงนุ งง เขามองไม่เห็น
วิญญาณในห้องนนั ้ พอ ๆ กับปรางทิพย์และธนัทท่ีตอนนีใ้ บ้กินไปแล้ว แต่
ชายหน่มุ ก็ยงั กอดเดก็ สาวไว้ไมย่ อมปลอ่ ย
“พวกเขาเป็นผีแถว ๆ นีน้ ่ะครับ…เป็นครอบครัวท่ีคา้ จนุ ผมมาตงั ้ แต่
เสยี พ่อไป เหมือนญาตผิ ้ใู หญ่และเพ่อื นสนิท…ท่ีทาให้ผมมวี นั นไี ้ ด้” ชายหนมุ่
อธิบายตอ่
“ผีสินะ…สารวัตรธนดล คงจะกลัวพวกนัน้ …เลยหนีไปใช่ไหม”
ปวินต์ถามต่ออย่างพอปะติดปะต่อเร่ืองราวได้ ผ้กู องหน่มุ ถอนหายใจอย่าง
โลง่ อก เป็นโชคดีในคราวเคราะห์แท้ ๆ ทีพ่ วกนนั ้ มาชว่ ยได้ทนั เวลา

281

สบื เสน่หา

“ใช่ครับ” เจมส์ยิม้ ให้ทุกคนแล้วบอกว่า “พวกพ่ี ๆ บอกว่า…เคน…
มาบอกพวกเขาให้รีบมาช่วยพวกเรา”

พอพูดถงึ เคน คนฟังก็ชะงกั “เคน…เขาไม่เป็นอะไรสินะ” ปวินต์รีบ
ถาม เขาอยากให้สง่ิ ท่ีเห็นในความฝัน เป็นเพยี งแค่ความฝันเสยี จริง

หากชายหนุ่มได้แต่ส่ายหน้าด้วยสีหน้าท่ีเศร้ าสลด “เขาไปแล้ว
ครับ…นน่ั เป็นความพยายามครัง้ สดุ ท้าย…ท่ีวญิ ญาณเขาจะทาได้…เพ่อื ช่วย
พวกเรา พวกพ่ี ๆ บอกว่า…” คนพูดแทบพูดต่อไปไม่ออก “…วิญญาณของ
เดก็ คนนนั ้ …สลายหายไป…หลงั จากนนั ้ ”

“อะไรกนั …ถ้างนั ้ ท่ฉี นั เจอเขา…ในความฝันน่ัน…ก็จริงน่ะสิ” ปวินต์
พมึ พาอยา่ งตกใจ

“คณุ เจอเคนงนั ้ เหรอครับ เม่ือไหร่กนั ” เจมส์หันมาถามทนั ที ดวงตา
ของเขาแดงก่า เขาไม่อยากจะคดิ เลยว่าเคนจากเขาไปแล้ว…จากไปจริง ๆ …
เขาช่วยเด็กคนนนั ้ ไว้…ไมไ่ ด้

ทงั ้ ๆ ท่ีอย่แู คเ่ ออื ้ มแล้วแท้ ๆ
“ผม…ช่วยเด็กคนนัน้ ไม่สาเร็จ…ขอโทษครับคุณวินต์…ผมขอ
โทษ…” เขาพมึ พาด้วยร่างกายท่ีสน่ั เทา การจากไปของเคน…ทาให้ตัวเขา
เจ็บปวดนกั
หากปวินต์กลับเรียกสติชายหนุ่มไว้ “เจมส์…ฉันมีเร่ืองต้องบอก
นาย”
คนฟังก้มหน้ารับโดยไมพ่ ดู ไมจ่ าอกี ทา่ ทางนนั ้ สร้างความสะเทือนใจ
ยามเห็นได้ไมน่ ้อย
ผู้กองหนุ่มเห็นดังนัน้ จึงเล่าต่อไป “ใช่…ก่อนฉันจะฟื ้น เขามาหา
ฉนั …เจมส์…นายฟังฉนั นะ” เขายมิ ้ ให้ก่อนจะพดู ต่อไปวา่ “เคนสญั ญากับฉนั

282

สบื เสน่หา

วา่ เขาจะกลบั มา ขอให้พวกเรา…รอกนั อีกสกั นิดเทา่ นนั ้ ”
ใบหน้าที่ก้มน่งิ เงยขนึ ้ มาอย่างต่นื เต้น…เคนบอก…อยา่ งนนั ้ หรือ…
“เขาพดู แบบนนั ้ เหรอครับ!” เจมสถ์ ามกลบั อยา่ งร้อนรน
คนถูกถามพยักหน้ารับอย่างต้องการให้อีกฝ่ ายมนั่ ใจ “ใช่ เขาพูด

แบบนนั ้ แล้วกห็ ายตวั ไป”
เจมส์ยิม้ ออกมาได้ในที่สดุ “แสดงว่าสญั ญาท่ีรัง้ ตวั เขาไว้ถูกตดั ขาด

แล้ว เขาเป็นอสิ ระ…และอาจจะ…ไม่สิ…ต้องใช่แน่ ๆ…เขาจะได้กลบั มาเกิด
ใหม่อีกครัง้ !”

“จริง ๆ งนั ้ เหรอ จริงใชไ่ หมเจมส์” ปวนิ ต์ถามกลบั อย่างตื่นเต้นพอกนั
เขาพงึ่ เข้าใจสงิ่ ท่ีเคนบอก แต่ถงึ จะไม่เข้าใจเขาก็รับปากแล้ววา่ จะรอ…ใช่ รอ
จนกว่าเดก็ คนนนั ้ จะกลบั มาตามสญั ญา

ชายหนมุ่ ยมิ ้ ให้กอ่ นตอบวา่ “เสยี ดายคณุ ทาลกู ให้ผมไม่ได้เสยี ด้วยสิ
แบบนสี ้ งสยั ต้องให้คนอ่ืนชว่ ยเสยี แล้ว”

คนฟังชะงกั อย่างงนุ งงเป็นครู่ กอ่ นจะหน้าแดงเรื่อด้วยความเขินอาย
“บ้าสิ ใครบอกฉนั จะทากบั นายกนั ”

เจมส์กอดร่างของปวินต์ไว้ พลางพึมพาว่า “เขาบอกว่าจะกลบั มา
เท่านนั ้ ก็เพยี งพอแล้ว พวกเรามารอเขาด้วยกนั นะครับ”

“อืม้ ฉนั สญั ญากบั เขาไว้เยอะเชยี วนะ ว่าจะซือ้ ของเลน่ ให้ จะพาไป
เท่ยี วด้วย”

ว่าพลางหนั มาสบตาเจมส์ “พวกเราจะไปด้วยกนั …ใช่ไหมเจมส์”
ชายหน่มุ พยกั หน้ารับ “แนน่ อนสคิ รับ…พวกเราจะไปด้วยกนั ”
“เฮ้อ…พวกนายน่ีนะ บทจะสวีท ก็สวีทกนั ไม่มองใครเลยนะ” เสยี ง
บน่ พมึ พาของธนทั ทห่ี าจงั หวะขดั ทงั ้ สองคนไมไ่ ด้สกั ทดี งั ขนึ ้

283

สืบเสนห่ า

“ช่างพวกพี่เขาเถอะค่ะพ่ีนัท ไหน ๆ เขาก็อยากสวีทกันแล้ว ถ้าเรา
จะสวีทบ้าง เขาก็คงไม่ห้ามเราหรอกมงั ้ คะ” ปรางทิพย์ว่าพลางอมยมิ ้ เธอยงั
รู้สกึ ใจเต้นแรงไมน่ ้อย เมื่อรับรู้ได้ถงึ ความรู้สกึ ของธนทั …ท่ียินดีจะใช้ชวี ติ …
เพือ่ ปกปอ้ งเธอไว้เช่นกนั เป็นคนดที ่ดี ไี มแ่ พ้เจมสข์ องพีช่ ายเธอเลย

“ใครอนุญาตกนั น้องฉันยังเด็กอย่เู ลยนะ” ปวินต์ขัดขนึ ้ มาดพี่ชาย
หวงน้องสาวสดุ ที่รักกลบั คนื มาอีกครัง้ แม้ในครัง้ นจี ้ ะดอู อ่ นกว่าคราวก่อนบ้าง
เพราะสงิ่ ทธ่ี นทั ทา เขาเองก็ได้เหน็ แล้ว

คนฟังหวั เราะเบา ๆ กอ่ นตอบด้วยนา้ เสยี งขเี ้ลน่ อนั เป็นนสิ ยั ปกติของ
เจ้าตัวว่า “ถ้าไม่ได้น้องปราง ใครจะทาให้เคนมาเกิดได้ล่ะครับคุณพ่ี เห็นใจ
พวกผมหนอ่ ยเถอะนะ”

“เลกิ เรียกฉันว่าพ่ีได้แล้ว เจ้าบ้านี่ อีกห้าปี…ฉนั ให้เวลาห้าปี แสดง
ความจริงใจ น้องฉันอายคุ รบ 20 เมื่อไหร่ค่อยว่ากัน” ชายหน่มุ พดู ต่อด้วยสี
หน้าที่จริงจงั

ว่าแล้วก็นกึ ขนึ ้ มาได้ “จริงสิเจมส์ เราต้องไปตามสารวตั รธนดลนะ
จะปลอ่ ยให้เขาเอายาเสพติดพวกนนั ้ ไปไมไ่ ด้” เขาพมึ พาอย่างร้อนรน เฮโรอีน
พวกนนั ้ …พวกเขาพยายามแทบตายทจี่ ะไมใ่ ห้ตกอยใู่ นมอื คนชวั่ แต่ในตอนนี ้
กลบั ถกู คน ๆ นนั ้ เอาไปเสยี แล้ว

เจมส์มองมาด้วยแววตาที่อ่อนล้า สงั หรณ์บางอย่างทาให้เขาพอจะ
รับรู้ว่าเกิดอะไรขึน้ กับสารวตั รธนดลบ้าง และทาไมพวกพ่ี ๆ จึงไม่ทาอะไร
นอกจากปลอ่ ยให้อีกฝ่ายจากไปโดยง่ายเชน่ นี ้

“ไม่ต้องรีบหรอกครับ…กรรม…กาลงั จะตามทันคน ๆ นนั ้ อย่แู ล้ว…
อีกอย่าง…ผมไม่ไหวแล้ว…ขอพกั ก่อนนะครับ” ว่าแล้วเขาก็สลบไปทงั ้ อย่าง
นนั ้

284

สืบเสน่หา

ปวินต์มองร่างที่ซบฮวบอยู่บนตัวเขาอย่างตกใจ “เจมส์..นายเป็น
อะไรเนย่ี ” มอื เพรียวเขย่าตวั คนไมไ่ ด้สตนิ นั ้ เบา ๆ แตธ่ นทั มาห้ามไว้

“เขาคงเหนอ่ื ยเกนิ ไป ผมวา่ ปลอ่ ยให้เขาได้พกั เถอะครับ”
“เรียกรถพยาบาลดีไหมคะ ให้หมอตรวจน่าจะดีกว่า” ปรางทิพย์
เสนอ ปวินต์ที่ยงั คงห่วงอีกฝ่ายมากเสยี จนทาอะไรไม่ถกู จงึ ได้แต่พยกั หน้ารับ
ท่ามกลางความวนุ่ วายอกี เลก็ น้อย ในที่สดุ เจมสแ์ ละคณะก็ได้ขนึ ้ รถพยาบาล
ไปถงึ โรงพยาบาลเพื่อพกั ฟื น้ จนได้

ยามเช้ามาเยือนห้องสีขาวสะอาด ม่านโปร่งบางแหวกออกอย่าง
ช้า ๆ ปลอ่ ยให้แสงสาดส่องเข้ามาในห้องจนคนนอนเริ่มกะพริบตาถี่ ภาพที่
เห็นเลอื นรางเหมือนความฝัน…หากเป็นฝัน…เขาก็ไมอ่ ยากจะตน่ื เลย

เขากะพริบตาซา้ ให้เหน็ ชดั กวา่ เดมิ และคนเบอื ้ งหน้า…กย็ งั อยู่
“ฟื ้นแล้วงัน้ หรือ” เสียงคุ้นหูถามขึน้ อย่างยินดี และมันทาให้เขา
ใจเต้นแรง
“คุณ…วินต์?” เจมส์พึมพาเรียกหาอย่างไม่แน่ใจ เขากลวั นกั ว่าคน
ตรงหน้าจะหนีหายจากไปอกี
คนผู้นัน้ หันกลับมายิม้ ให้ เจมส์ที่นอนบนเตียงถอนหายใจอย่าง
โลง่ อก ในท่ีสดุ …เขาก็ได้เหน็ คนทเ่ี ขารัก…ท่ยี งั ปลอดภยั ดีและมีชีวิต
เขาสามารถปกปอ้ งคนสาคญั …เอาไว้ได้แล้ว
ปวินต์เดินกลบั มาท่ีเตียงก่อนพดู ต่อไป “นายต่ืนก็ดีแล้ว นอนขีเ้ ซา
มาตงั ้ สองวันแน่ะ เล่นเอาฉนั กลวั นายจะไม่ต่ืนขนึ ้ มาเสยี แล้ว” แววตาที่มอง
มาแสดงชดั วา่ เป็นหว่ ง แม้นา้ เสยี งจะฟังดปู ัน้ ปึ่งแกมต่อวา่
“หา…สองวนั เชียวเหรอครับ” คนฟังอุทานอย่างงนุ งง พ่งึ จะรับรู้ได้

285

สืบเสน่หา

ว่ากาลงั นอนอยใู่ นห้อง…ซงึ่ นา่ จะเป็นห้องพกั ฟื น้ ผ้ปู ่วยในโรงพยาบาล เหน็ ได้
จากแขนข้างหนงึ่ ท่ียงั คงเสยี บเข็มนา้ เกลอื เอาไว้ด้วย

เขาสลบไปถึงสองวัน…ทงั ้ ๆ ที่พอตื่นขนึ ้ ก็แค่รู้สกึ ว่าได้นอนหลบั ไป
เตม็ ทเี่ ท่านนั ้ คงเป็นเพราะฝืนสงั ขารมากเกินไป แต่ในตอนนรี ้ ่างกายของเขาก็
ค่อยฟื ้นคืนสภาพกลับส่ปู กติพอสมควรแล้ว แม้จะมีอาการปวดแปลบช่อง
ท้องบ้าง แตม่ นั ก็ค่อย ๆ จางหายไป

“ใช่ สองวันแน่ะ พวกเราเป็นห่วงกันมากเลยนะ” ดวงตาค่สู วยมอง
มาจริงจงั จนคนป่วยต้องหลบตาหนี

เจมส์หวั เราะแห้ง ๆ ก่อนบอกวา่ “ขอโทษนะครับ ท่ที าให้คณุ เป็นหว่ ง
แตผ่ มน่ะ…หนงั เหนียวพออยแู่ ล้ว”

“ฉนั เช่อื ” ปวินต์ตอบพลางส่งยมิ ้ ให้ “รู้มยั ้ ระหวา่ งทน่ี ายหลบั มีเร่ือง
ว่นุ ๆ เกดิ ขนึ ้ อีกเยอะเชียวนะ”

คนฟังเลกิ ควิ ้ อย่างงนุ งง “อะไรกนั ละ่ ครับ”
“กรรมตามทนั ไงล่ะ เหมือนที่นายพดู ไว้ไมม่ ีผิด” ปวินต์พดู พลางเลา่
ต่อ “สารวัตรธนดลประสบอุบัติเหตุระหว่างออกมาจากบ้านเรา เขาขับรถ
ประสานงากบั สบิ ล้อจนเสยี ชีวิต เฮโรอีนหล่นเกลอื่ นไปหมด ดีว่าตารวจทาง
หลวงตามมาเก็บได้ทัน ทงั ้ หมดเลยกลายเป็นหลกั ฐาน เพ่ือใช้ สาวหาต้นตอ
การนาเข้ามาได้ตอ่ ไป”
ปวินต์มองหน้าคนป่ วยที่ยังคงส่ายหน้าเบา ๆ อย่างเวทนาชะตา
กรรมของอดตี ศตั รูคนสาคญั กอ่ นเลา่ ต่อไปวา่
“แถมในวันเดียวกันน่ี ชวรัตน์…เจ้านักการเมืองจอมโกงน่ัน…ก็
กระอกั เลอื ดจนตาย อาการเดยี วกบั คณุ ชดิ ชยั เลย ตายอยา่ งสยดสยองแถมมี
ตะปชู มุ่ เลอื ดออกมาอกี หลายตวั ”

286

สบื เสนห่ า

เจมส์ไม่รู้สกึ ประหลาดใจนัก เขารู้ดี…ชวรัตน์ ติดต่ออย่กู ับหมอคง
มาตลอด บางทคี งจะเป็นนายจ้างเลยด้วยซา้ “คงโดนทาคณุ ไสย…เพราะหัก
หลงั กนั เองแน่ ๆ” เขาราพงึ เบา ๆ ก่อนจะนกึ ขนึ ้ ได้

“แล้วหมอคงล่ะครับ เขาเป็นยังไงบ้าง ผมจาได้ว่า…สารวัตรธนดล
บอกวา่ …ฆ่าไปแล้ว”

ปวินต์หันไปพยกั หน้ารับ “ใช่แล้ว พอพวกเรายกกาลงั ไปท่ีบ้านหมอ
คง ก็พบเขานอนจมกองเลือดอยู่ ทัง้ บาดเจ็บหนักในช่องท้อง ทัง้ กระอัก
เลอื ดออกมาเป็นตะปขู นึ ้ สนมิ และทงั ้ ถกู ยงิ สภาพศพนี่สาหสั เลยทเี ดยี ว

เจมสน์ ่งิ คดิ ไปเลก็ น้อย ธนดลคงเป็นคนยิง สว่ นอาการบาดเจ็บนน่ั …
ก็คงเกิดจากอาคมทงั ้ หมดของเจ้าตวั เอง…ท่ีถูกคืนสนองกลบั ไป…หลงั จาก
เคนได้ตัดทางเชื่อมกับตัวเขาและปวินต์ลง มนตราท่ีร้ ายกาจ ย่อมไม่มี
ทางออกทางอ่ืนอกี นอกจากเลน่ งานผ้สู ง่ มาเข้าอยา่ งจงั

ใช่…และอีกคนท่ีได้ รั บผลกระทบอย่างรุนแรง…ก็คงหนีไม่พ้ นเคน
ด้วย…

ปวินต์มองชายหน่มุ อย่างเข้าใจ ว่าอีกฝ่ายกาลงั คิดอะไรอยู่ เขายิม้
น้อย ๆ อยา่ งต้องการจะปลอบใจ แล้วจบั มอื ชายหน่มุ ไว้ พลางเลา่ ต่อว่า

“และท่ีน่ัน…ก็เจอตุ๊กตากุมารทองตัวนัน้ ด้วย…ตุ๊กตาตัวนัน้ แตก
ออกเป็นเสย่ี ง ๆ จนต่อกลบั ไมไ่ ด้แล้ว”

เจมส์รับฟังอย่างตัง้ ใจ ในนา้ เสยี งท่ีตอบกลบั มีกระแสความตื่นเต้น
สอดแทรกอยู่

“แสดงว่าเคนหลดุ จากการผูกพนั ธะสญั ญากับหมอคงแล้วล่ะครับ
ตุ๊กตาแตกสลายไป วิญญาณเขาก็น่าจะเป็นอิสระได้ ถึงผมจะเคยบอกกับ
คุณว่า กุมารทองคือเด็กมีกรรม…แต่กรรมของเคน…อาจจะหมดลงแล้วก็

287

สืบเสนห่ า

ได้…ความดีท่เี ด็กคนนนั ้ ได้ทา…เพื่อพวกเรานนั ้ มากมายนกั ผมคดิ วา่ เด็กคน
นนั ้ จะได้ไปเกดิ แน่ ๆ ครับ”

ปวินต์สบตาชายหน่มุ อีกครัง้ ก่อนพูดว่า “ฉนั เช่ือ…ว่ามันต้องเป็น
อย่างนนั ้ พวกเรามารอเขาด้วยกนั นะ”

“ครับ…เราจะรอเขาด้วยกัน…ดงั นนั ้ คณุ จะต้องมาเป็นค่ชู ีวิตกับผม
นะ…เราจะได้อยดู่ ้วยกนั …ในตอนท่เี ขากลบั มาเกิดใหม่”

ว่าพลางขยับเข้าไปใกล้อีกนิดก่อนถามยา้ “ว่าไงครับคณุ วินต์…ผม
รอคาตอบอยนู่ ะครับ”

คนฟังใบหน้าแดงเร่ือ ถูกถามกันจะ ๆ แบบนี ้เขาจะตอบอย่างไรได้
ดวงตาสวยเหลือบมองอีกฝ่ าย และยังเห็นว่ากาลงั กลนั ้ ใจรอคาตอบอย่าง
ตนื่ เต้นเสยี จนเขาเองยงั หลดุ ขา

“เอ้า…ตกลงกไ็ ด้ เพ่ือเคน ลกู ชายฉนั เลยนะเนีย่ ”
ชายหน่มุ กอดปวินต์ไว้อยา่ งดใี จ “ขอบคณุ นะครับ…ผมสญั ญา…ว่า
จะดแู ลปกปอ้ งคณุ …ตลอดไป” เขาจบู ทีห่ น้าผากอีกฝ่ายเบา ๆ อย่างนมุ่ นวล
“ผมรักคณุ นะครับ”
“ฉนั กจ็ ะรัก…ดแู ลนายตลอดไปเหมอื นกนั ” ปวินต์ตอบรับ คนทงั ้ สอง
โอบกอดกนั อย่างมคี วามสขุ ในที่สดุ

288

สืบเสน่หา

บทส่งท้าย

แดดร่มลมตกแล้วตอนที่เด็กน้อยกาลงั เอนกายอย่างสบายอารมณ์
บนเก้าอยี ้ าวตวั โต สวนสาธารณะแห่งนรี ้ ่มร่ืนเย็นสบาย มที งั ้ ต้นไม้และเคร่ือง
เลน่ สาหรับเด็กเตม็ ไปหมด เขาออกมาเลน่ ได้พกั ใหญ่แล้ว ในตอนทีพ่ วกพ่อ ๆ
แอบไปจจู๋ กี๋ นั แถมเลน่ เสยี จนเริ่มเบอ่ื พวกพอ่ ๆ ก็ยงั ไมเ่ ลกิ จจู๋ ีก๋ นั ซะอีก

“เฮ้อ พวกผ้ใู หญ่นี่นะ แก่แดดกนั ซะจริง ที่สาธารณะแท้ ๆ” เขาบ่น
พึมพา จากอายุคงประมาณเกือบสิบขวบเท่านนั ้ เอง แต่คาพูดดูเกินอายุไป
มากแล้ว

“เหน็ มยั ้ นายเน่ีย เจ้าเคนแอบนนิ ทาเราแล้ว เลกิ กอดได้แล้วน่า อาย
เด็กจะตายไป” เสยี งเข้มของคนในพ่มุ ไม้ไม่ไกลออกไป

“กใ็ ห้เจ้าเคนดตู ้นทางให้ ดีจะตายไปไมใ่ ช่เหรอ” คนฟังวา่
“นายน่ีนะ ลามกเกนิ ไปแล้ว” ดวงตาดุ ๆ ค้อนให้ หากอีกฝ่ายทาเป็น
ไม่เหน็ เขาจ๊บุ ทข่ี ้างแก้มพลางพดู วา่
“ถึงจะลามกก็เพราะรักคุณน่ันแหละน่า” ร่างสูงกว่าพึมพาพลาง
หอมแก้มอีกฝ่ายฟอดใหญ่ “ผมรักคณุ นะครับ”
“นายพดู ทกุ วนั แล้ว ฉนั น่ะฟังจนเบอื่ ” เสยี งบน่ พมึ พาแก้เขนิ
“ถงึ จะผา่ นมาสบิ ห้าปีแล้ว นบั จากทีเ่ ราได้พบกนั แตผ่ มก็ยงั รักคุณน่ี
นา ให้ผมพดู เถอะน่า…อ๊ะ จริงส”ิ คนพดู เร่ิมนกึ อะไรได้ กอ่ นหนั มายมิ ้ เจ้าเลห่ ์

289

สบื เสนห่ า

“ผมพดู เยอะไปแล้วสนิ ะ แต่ผมนะ่ …ไม่ค่อยได้ยินคณุ พดู บ้างเลย”
คราวนีเ้ ป็นคนฟังท่ีก้มหน้างุด “บ้าสิ เราก็ไมเ่ ด็กแล้วนะ อายุตงั ้ จะสี่

สบิ เข้าไปแล้ว ใครจะไปพดู ได้”
“อ้าว…โธ่คณุ ละ่ ก็ ไม่รักผมแล้วเหรอครับ ไหนเคยบอกว่าจะรักผม

ตลอดไปไง” เสยี งคนถามเริ่มออดอ้อน
“เอ้า รักกร็ ัก…ถ้าบอกรักแล้ว อย่าลมื พาไปเดทอกี ละ่ ” คนพดู พมึ พา

แม้จะเริ่มแก้มแดงเร่ือ
“ผมพาไปแน่อย่แู ล้ว วนั หยดุ ของคณุ ครัง้ หน้าเลยดีไหม พาเจ้าเคน

ไปดตู ้นทางอกี ”
“ลามกเกนิ ไปแล้วนะ ไปสอนเดก็ แบบนนั ้ ซะได้” เขาว่าเสยี งดอุ ีกรอบ
“กน็ นั่ ลกู ผมน่ี” คนฟังแย้งต่อไป
“ลกู ฉนั เหมอื นกนั แหละน่า”
“เอาเถอะ ตอนนีผ้ มอยากจะจบู คุณนี่ ปล่อยเจ้าเคนเล่นข้างนอกไป

เถอะ” ว่าแล้วเขากโ็ น้มตัวลงสมั ผสั ริมฝีปากน่มุ นนั ้ ไม่ว่าจะนานแคไ่ หน คนท่ี
เขารัก…กย็ งั คงเป็นคนที่เขารักเสมอ

ทงั ้ ค่ผู ละจากกนั อยา่ งช้า ๆ ยงั คงความหอมหวานไว้ครบถ้วน
“ฉันรักนายนะเจมส์” เสียงแผ่วพึมพาอย่างเขินอายเหมือนครัง้ ใน
อดีต
“คณุ ก็นา่ รักแบบนแี ้ หละนะ ผมก็รักคณุ …คณุ วนิ ต์ของผม”

คนฟังทนี่ ง่ั อย่บู นเก้าอชี ้ กั เร่ิมเลยี่ น เดก็ น้อยถอนหายใจเบา ๆ พลาง
บน่ พมึ พา “ชวนเรามาเลน่ ของเลน่ หรือจะมาเลน่ จา้ จกี ้ นั เองเนีย่ ไมส่ นใจเด็ก
น่ารักอย่างเราบ้างเลย” ร่างเลก็ ๆ กอดอกไว้ ทาหน้างอนแก้มป่ องอย่างไม่

290

สบื เสนห่ า

พอใจนกั
หากยงั ไม่ทนั ได้ทาอะไร เขากร็ ู้สกึ ถงึ แรงกระโดดลงมานัง่ ท่ีเก้าอีย้ าว

ตวั เดียวกนั
“อ๊ะ” เด็กน้อยอุทานอย่างตกใจ ข้าง ๆ เขามีสาวน้อยนา่ รัก ที่มีผมสี

ทอง ตาสฟี า้ สดใส อายรุ าว ๆ 6 ขวบ กาลงั ยมิ ้ มาให้อย่างร่าเริง
“เอาคนนแี ้ หละ เจนนีจ่ ะเอาคนนเี ้ป็นแฟนนะคะแม่”
เสียงของเธอร้ องเรียกหญิงสาวคนไทยลกู ครึ่งท่ียืนเคียงข้างกบั ฝรั่ง

ตวั สงู ผ้เู ป็นพอ่
“อ่ะ…ใครจะเป็นแฟนเธอกนั ” ร่างเล็กตอบอย่างขัดเขิน แล้วถอย

กรูดไปจนตดิ ขอบเก้าอีอ้ ีกด้าน ด้วยทา่ ทางของสาวเจ้านา่ กลวั พลิ กึ
“เอาน่า…ว่าแต่วา่ เธอน่ารักจงั ชื่ออะไรเหรอ” ร่างเล็กยงั คงกระแซะ

เข้าหาไม่เลกิ
“คะ…เคน” เด็กน้อยตอบตะกกุ ตะกกั ปกติเขาน่ะเจ้าคารมนกั แต่ไม่

รู้ทาไมพอเจอเดก็ คนนี ้กลบั ตดิ อ่างเสยี ได้
ดวงตากลมโตสสี วยมองมาอย่างถกู ใจกวา่ เดมิ “ว้าว ช่ือน่ารักจริง ๆ

ด้วย” มอื บอบบางจบั แก้มเขาหนั มา พร้อมกบั จุ๊บท่ีริมฝีปากอกี ฝ่ายเบา ๆ
“เจนน่ชี อบเคนละ่ เราเป็นแฟนกนั เถอะนะ”
“อ๊ะ…ใครบอกจะเป็นแฟนเธอ…อ่ะ…ใครให้จบู เนี่ย!…เฮ้ย! อย่า

กอดสิ บอกวา่ อย่ากอดไง!”

ที่ร่มไม้นนั ้ มีคนเดินมาอีกคู่ หญิงสาวลกู คร่ึงผู้เป็นแม่เจนนี่โบกมือ
ทกั ทาย เธอพึง่ รู้จักกับคนค่นู นั ้ เมื่อไม่กี่วนั มานีเ้ อง ในฐานะเพ่ือนบ้านท่ีย้าย
มาใหม่

291

สบื เสนห่ า

“สวสั ดีค่ะคณุ ปราง คณุ นทั ” หญิงสาวผ้นู นั ้ ทกั ขนึ ้ กอ่ น
ร่างบอบบางของหญิงสาวเดินมาพร้อมชายหน่มุ ร่างสงู หน้าตาหลอ่
เหลา ทงั ้ สองยมิ ้ รับการทกั ทายนนั ้ ก่อนเธอจะชชี ้ วนให้คนด้านข้างหนั ไปมอง
“พ่นี ทั คะ เจ้าเคนของเราอยนู่ นั่ ไง ดสู ิ โดนสาวจีบเข้าแล้วด้วย”
“เฮ้อ กเ็ พราะพวกพ่อ ๆ มวั แต่สนกุ กนั เองนนั่ ละ่ แก่แล้วยงั ไม่เลิกอีก
ดซู ิ ปลอ่ ยลกู เราไว้คนเดียว จนมสี าวมาตดิ แทนซะแล้ว”
ปรางทิพย์หนั มายิม้ ให้ธนัท “ถ้างนั ้ ก็ปลอ่ ยค่คู นแก่กับเด็กจ๋จู ๋ีกันไป
เถอะค่ะ เรากไ็ ปสวที กนั บ้างทางน้นู ดกี ว่า”
ว่าแล้วเธอก็ขอปลีกตัวออกมาจากสามีภรรยาคู่นัน้ เก้าอีอ้ ีกฝ่ังยัง
วา่ ง ทงั ้ สองจงึ ทรุดตวั ลงนงั่ ลงค่กู นั ร่างเลก็ เอนอิงพิงตวั ชายหนมุ่ ก่อนพมึ พา
“สบิ ห้าปีแล้วสนิ ะคะ เหมอื นมนั พงึ่ ผา่ นมาเอง แตป่ รางดีใจนะท่เี คน
กลบั มาอยกู่ บั พวกเราอีก”
“พ่ีก็ว่าอย่างนัน้ …พวกเราจะต้ องดูแลเขาให้ ดี ชดเชยกับที่ไม่
สามารถชว่ ยเขาไว้ได้ในตอนนนั ้ ”
“ค่ะพี่นทั แหม ถงึ เราจะไมด่ แู ลนกั พวกพี่ ๆ กเ็ ห่อกนั อย่างกบั อะไรดี
แย่งกนั เป็นพ่อทนู หวั กนั ใหญ่ ตอนนนี ้ ่ะ เคนตดิ สองพอ่ นน่ั มากกว่าพี่นทั แล้ว”
คนมองมาถอนใจยาว “นนั่ สนิ ะ แต่สาหรับเคน ยกให้หน่อยกแ็ ล้วกัน
ถ้าไม่มวั แตจ่ ีบกนั เองจนเด็กเสยี คนกอ่ นละ่ ก็นะ”
หญิงสาวฟังคาพดู นนั ้ แล้วหวั เราะ
“จริงด้วยสิ…สงสยั ต้องจบั อบรมใหม่แล้ว ทงั้ พ่อทงั้ ลกู เลย!”

จบบริบูรณ์

292

สืบเสน่หา

ตอนพเิ ศษ

รักกนั วนั ละนิด จติ แจ่มใส

ท้องฟา้ วนั นเี ้ป็นสฟี ้าใสไร้เมฆบงั ดสู วา่ งปลอดโปร่งจนเจ้าของห้องท่ี
เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างอดถอนหายใจไม่ได้ เวลาผ่านไปเร็วนัก
ในตอนนเี ้ขาได้เลอื่ นขนั ้ เป็นผ้กู ากบั แล้ว และได้ย้ายเข้าไปนง่ั ในห้องสว่ นตัวที่
กว้างขวางกวา่ เดมิ …มนั ค่อนข้างกว้างจนเงียบเหงาเลยด้วยซา้

โดยตาแหน่งปัจจบุ นั เขาเป็นระดบั หวั หน้า หากปวินต์ก็ยงั คงทางาน
อย่างจริงจงั และร่วมวางแผนการสบื สวนด้วยตนเองอย่เู สมอ ถงึ ไมไ่ ด้ลงพืน้ ที่
บ่อยเหมือนสมัยก่อน แต่เขาเองในฐานะเป็นหัวหน้าผ้วู างแผนและควบคุม
ปฏิบตั ิการ กต็ ้องอยคู่ วบคมุ ดแู ลลกู น้องตลอดการทางานอย่ดู ี

ด้วยความที่เป็นคนเคร่งต่อหน้าท่กี ารงาน และให้ความสาคญั กบั ทุก
คนโดยเท่าเทียม ในเวลาท่ีทุกคนกาลงั ทาคดีสาคัญจนไม่ได้หยุด หัวหน้า
อย่างเขาจึงไม่อาจทาใจกลบั ไปพักผ่อนที่บ้านได้ เพราะรู้แก่ใจว่าลูกน้อง
ทงั ้ หลายของตนกาลงั ว่งิ วนุ่ สบื คดีจนไม่ได้หลบั ได้นอน

คดีล่าสดุ ที่พง่ึ ปิดไปเมื่อตอนช่วงสาย เป็นคดีใหญ่และหนกั หนาเอา
การ มนั เป็นคดีค้าของเถ่ือนท่ีทาให้ย่งุ ยาวนานหลายสปั ดาห์ จนในที่สดุ ก็พง่ึ
จะจดั การคนร้ายมาได้สาเร็จเม่อื กลางดกึ คนื ก่อนนเี ้อง

มือคลอ่ งแคลว่ พลกิ หน้ากระดาษอ่านแฟ้มคดีท่ีค่ังค้าง เขาอยากให้
มันเสร็จเรียบร้ อยก่อนจะลาหยุดยาว จึงไม่ยอมกลบั บ้านเสียที ในขณะท่ี

293

สบื เสนห่ า

ตอนนีเ้จ้าหน้าที่หลายคนเริ่มแยกย้ายกนั กลบั บ้านพกั ผอ่ นแล้ว เพราะจดั การ
จบั คนร้ายได้เป็นทีเ่ รียบร้อย

แต่จะอย่างไร ความเครียดและง่วงท่ีสะสม ก็ใช่ว่าจะให้มีสมาธิ
ทางานได้มปี ระสทิ ธิภาพนกั โดยเฉพาะในยามท่ีคดีได้ปิดไปแล้วเชน่ นี ้ ความ
ตืน่ ตวั ท่ีเคยมียอ่ มลดน้อยลง

ด้วยความล้าเลยทาให้ผ้กู ากับหน่มุ เร่ิมง่วงอย่างบอกไม่ถูก บนโต๊ะ
ในตอนนีน้ อกจากแฟ้มท่ีเจ้าตัวกาลังพยายามนั่งเพ่ง ก็มีเพียงบรรดางาน
เอกสารรายงานเก่ียวกับคดีที่ต้องส่งไปเบือ้ งบนอันแสนจะน่าเบ่ือ ซ่ึงต้อง
เคลยี ร์ให้เสร็จไปเท่านนั ้ จะว่าไปช่วงนีเ้ขากแ็ ทบไมไ่ ด้กลบั บ้านเลย จนกระทง่ั
ถงึ วนั นี ้ท่ีควรจะได้เวลากลบั เสยี ที แต่ก็ชักไม่มีกะจติ กะใจจะเดินทาง เพราะ
รู้สกึ เหนื่อยขนึ ้ มาอย่างบอกไมถ่ กู

ค้างท่ีน่ีอีกสกั คืนดีไหมนะ…ชายหน่มุ คิดในใจ ยังไงงานก็เสร็จแล้ว
พกั ให้หายเหนอื่ ยแล้วค่อยลางานยาวกด็ ีเหมอื นกนั อายทุ ีน่ บั วนั จะเพ่มิ ขนึ ้ ย่ิง
ทาให้ร่างกายที่อ่อนล้าไม่สามารถฟื ้นคืนได้ไวเหมือนสมัยยังวัยรุ่นเสียด้วย
เลยทาให้รู้สกึ เหนื่อยมากกวา่ ปกติ

ปวินต์เผลอหาวอย่างง่วงงนุ แกมเกียจคร้ าน ซงึ่ เป็นท่าทางท่ีถ้าอยู่
ตอ่ หน้าลกู น้องใต้บงั คับบญั ชา เขาจะไม่มที างทาเป็นอนั ขาด แต่ในตอนที่อยู่
คนเดยี วเชน่ นี ้ก็ทาให้การ์ดของเขาออ่ นลงอยา่ งช่วยไมไ่ ด้

เสียงคุ้นหูหัวเราะขึน้ แผ่วเบาใกล้ ๆ ทาเอาคนกาลังง่วงสะดุ้ง ร่าง
ผอมบางที่แม้จะมีอายุขนึ ้ บ้างแล้ว แต่ก็ยังมีการดแู ลเป็นอย่างดีจนแข็งแรง
และรูปร่างดอี ยเู่ สมอยืดตวั ขนึ ้ เก๊กมาดผ้กู ากับผ้แู สนเอาการเอางานโดยแทบ
ไมร่ ู้ตวั ทนั ที

“นกึ ถงึ ตอนที่เราพึง่ เจอกันใหม่ ๆ เลยนะเนี่ย เวลาคุณหาวออกจะ

294

สบื เสนห่ า

นา่ รักดี ไม่รู้จะมามวั ฟอร์มจดั ไปทาไมกนั คณุ โรโบค็อป”
คาแซวที่ค้นุ เคยทาให้คนกาลงั เก๊กหันไปมองอย่างรู้แล้วว่าเป็นใคร

เพราะเมือ่ ก่อนเขากเ็ คยโดนอกี ฝ่ายแซวแบบนีเ้ช่นกนั
“นายมาตัง้ แต่เม่ือไหร่เน่ีย” เสียงแกมหงุดหงิดแก้เขินถามขัดขึน้

“เดี๋ยวนีล้ อ่ งหนหายตัวได้แล้วงนั ้ รึ ถึงเข้าห้องคนอ่ืนได้โดยที่เจ้าของห้องไม่
รู้ตวั ขนาดนี ้น่ีเคยเข้าห้องใครบ้างหรือเปลา่ ”

คนถามชะโงกหน้าเข้ามาจากท่ีโต๊ะแกมคาดคนั ้ มองมายงั ชายฝ่ังตรง
ข้าม ซ่ึงจนตอนนีเ้ จ้าตวั ก็ยังคงแย้มยิม้ อย่างอารมณ์ดีแกมขีเ้ ล่น แม้จะไม่ใช่
วยั รุ่นเหมือนเมือ่ กอ่ นแล้วกต็ าม

“คณุ เหมอ่ เองตา่ งหากครับ ผมน่ะ เดินเข้ามาทางประตอู ยา่ งถูกต้อง
แถมแอบยืนมองคณุ นง่ั หาวนา้ ตาซมึ ทาทา่ จะหลบั ไมห่ ลบั แหลม่ าพกั นึงแล้ว
ด้วยซา้ …แตถ่ งึ ผมจะมอี าคมทลี่ อ่ งหนหายตวั สะเดาะกลอนเหมอื นในขนุ ช้าง
ขนุ แผนได้ ผมก็ไม่เสยี มารยาททาแบบนนั ้ กบั ใครหรอกนะครับ” วา่ พลางหยดุ
เลก็ น้อย กอ่ นมองมาด้วยใบหน้าท่ดี เู จ้าเลห่ ์กว่าเดิม

“นอกจากตอนอยากลกั หลบั คณุ เท่านนั ้ แหละ”
เสยี งกระซิบข้างหูทีช่ วนวาบหวามทาให้คนฟังชกั ทาตวั ไมถ่ กู อีกแล้ว
จงึ ได้แตเ่ ผลอแย้งด้วยใบหน้าทแ่ี ดงเร่ือ
“ของพรรค์นัน้ ไม่เห็นจะต้องทาเลย…ยังไงพวกเราก็…นอนห้อง
เดียวกนั อย่แู ล้วน่ี”
“นนั่ สนิ ะครับ แต่บางทีผมก็อยากเห็นคณุ ตอนเร่าร้อนคิดถึงผมบ้าง
วนั หลงั ถ้าติดงานหลายวนั อย่างนี ้ ผมจะแอบเข้ามาท่สี น. ตอนดกึ ๆ ไม่ให้คณุ
รู้ตัวบ้างดีกว่า เผ่ือจะได้เห็นฉากเด็ด เล่นค้างไม่กลับเสียนานขนาดนี ้ต้อง
แอบเกบ็ กดบ้างแน่ ๆ เลย”

295

สบื เสนห่ า

ดวงตาคมค้อนให้พลางดุเสยี งเข้ม “ใครบอกให้ทากนั เดี๋ยวฉันก็ชัก
ปืนยงิ เข้าให้ไมร่ ู้ตวั หรอก เข้ามาอยา่ งกบั เป็นโจรโรคจิตแบบนนั ้ ”

คาพดู นนั ้ เลน่ เอาคนฟังอดอมยิม้ ไม่ได้ ท่าทางขึงขงั แก้เขินนา่ รักเสยี
ขนาดนี ้เลน่ เอามองแล้วอยากจบั มาจบู เสยี ให้เขด็

“ยอมแล้วครับท่านผ้กู ากบั ยงั โหดเสมอต้นเสมอปลายดีแท้…แต่เอ๊ะ
ท่ีพูดเมื่อกีว้ ่าไปเข้าห้องคนอ่ืนหรือเปล่า แปลว่าคุณกาลงั ‘หึง’ ผมอยู่หรือ
ครับ”

“ใคร…ใครหงึ นายกนั ” คนพดู ชกั ร้อนตวั ค้านเสยี งแข็ง
“เฮ้อ นน่ั สนิ ะครับ ผมสทิ ่ตี ้องหงึ ก็คณุ น่ะ ไม่คอ่ ยจะมเี วลาให้ผมบ้าง
เลย ทาแต่งานอย่นู ัน่ แหละ จนจะแต่งกบั งานแทนผมอย่แู ล้วเนี่ย” เสยี งอ่อย
เริ่มอทุ ธรณ์อยา่ งน่าสงสาร
“ฉนั ก็เป็นของฉนั อยา่ งนี ้ถ้ารับไม่ได้ ก็ไปแต่งกบั คนอ่นื เลยไป”
เสยี งฟังดูฮึดฮดั นิดหน่อย ซึ่งอีกฝ่ายก็รู้ดี ว่าถ้าแซวเรื่องหน้าท่ีการ
งาน ความรับผิดชอบท่ีผู้กากับคนเก่งมีเกินร้ อย มักจะโดนตอกกลับแบบนี ้
ประจา
“โธ่ อย่างอนสิครับ ผมแค่แซวเลน่ เท่านนั ้ คนท่ีผมรักคือผ้กู ากับไฟ
แรงท่ีแสนเอาการเอางานต่างหาก เป็นคุณตารวจท่ีห่วงใยประชาชนเสียจน
อยากให้ออนท็อปประชาชนท่ีน่าสงสารคนนี ้ในคืนนเี ้ลยจะได้ไหมครับ”
“บ้า…นายพดู อะไรเน่ีย นบั วนั ชกั จะ…”
เจมส์มองอีกฝ่ายอย่างจริงจังจนคนถูกมองชกั เขินแล้วเร่ิมหลบตา
จะว่าไป ถงึ เจมส์จะอายุมากขนึ ้ แล้ว แต่มาดนายแบบอาชพี ท่แี สนหล่อเหลา
ก็ยังคงดูเท่อย่เู หมือนเดิม แถมยังมีเสน่ห์แบบชายหนุ่มเต็มตวั ที่ดูดีเอาเสยี
ด้วย

296

สืบเสนห่ า

พอเห็นท่าทีเขินนิด ๆ นนั ้ เจมส์ก็รู้ว่าปวินต์คิดอะไรอยู่ ใบหน้าที่ยิม้
แย้มจงึ พูดต่อไปว่า “เราเป็นคนรักกันใช่ไหมครับ…คนรักกัน พูดเรื่องลามก
กันบ้าง ให้ชีวิตค่มู นั กระช่มุ กระชวย คงไม่ผิดกฎหมายมาตราไหนใช่รึเปล่า
ยงั ไงคณุ กบั ผมก็เกิน 18 ตงั ้ นานแล้วนา”

“แต่เจ้าเคนยงั ไมถ่ งึ นายน่ะ เลกิ สอนอะไรแบบนใี ้ ห้ลกู ของเราได้แล้ว
นะ ตอนนนี ้ ่ะ ชกั จะแกแ่ ดดเกนิ ไปแล้วด้วย”

“ถ้าคณุ กลวั เจ้าเคนจะขายไม่ออกล่ะก็ไม่ต้องกลวั เลยครับ เพราะ
ตอนนเี ้จ้าตวั แสบมีแฟนเป็นตวั เป็นตนแล้ว ถงึ จะออ่ นไปหน่อยเพราะเป็นฝ่าย
ถกู จบี กเ็ ถอะ ผมว่าก็เพราะพวกเรานนั่ แหละ ทไี่ ม่ได้สอนวิธีจบี สาวให้ลกู เลย”

“จริงเหรอเนี่ย ตายละ่ เราไม่ได้สอนเร่ืองพวกนีเ้ ลยเหรอเจมส์” คน
ฟังชกั ซีเรียส พอเป็นเรื่องลกู ชายสดุ ทร่ี ัก ปวนิ ต์จะต้องคดิ มากเสยี ทกุ ที สมกบั
เป็นพอ่ คนเสยี จริง ๆ

“เหน็ ไหมครับ ดงั นนั ้ คืนนี ้ เราต้องติวเข้มพิเศษด้วยกนั แล้ว จะได้เอา
ไปสอนเจ้าเคนถกู ”

“ไหงวกกลบั มาเรื่องเดิมได้อีกละ่ เนย่ี สมองนายทาด้วยอะไรกนั ” คน
พดู บน่ พมึ พาเสยี งแผว่ แตด่ คู ล้ายจะเขินมากกว่าอย่างอน่ื

“นะครับ…ผมคุยกับคุณตารวจแถวนี ้มีแต่คนบอกให้ผมลากคุณ
กลบั บ้าน คดีจบแล้วไม่ใช่เหรอครับ ผมเห็นข่าวการวิสามัญคนร้ ายด้วยนา
ดงั นนั ้ ตอนนี ้คุณควรจะกลบั ไปพกั ผ่อนได้แล้ว คืนนีจ้ ะได้มีแรงไม่เก็บกดนะ
ครับ”

“แตว่ ่า…นีม่ นั ยงั กลางวนั อย่เู ลยนะ ยงั ไม่ทนั เลกิ งาน…”
“แต่งานใหญ่มันเสร็จแล้ว หวั หน้าอย่างคณุ จะกลบั บ้านก่อนเวลา
บ้างคงไม่ผิดหรอกครับ มีแต่คนสนบั สนุนให้ผมพาคณุ กลบั บ้านนะ ถ้าคุณ

297

สืบเสนห่ า

โหมงานหนกั แล้วป่วยขนึ ้ มา มนั จะแยเ่ อานา”
วา่ แล้วกอ็ ้อนต่อไปวา่ “แล้วท่ีสาคญั ผมนะ่ อยากกนิ อาหารฝีมอื คณุ

ใจจะขาดแล้วด้วย ไมไ่ ด้กนิ มาหลายอาทิตย์จนผอมไปจมแล้วนะครับ”
“ที่มานี่มีจดุ ประสงค์อย่างนีส้ ินะ เลยมารับถึงที่เชียว ไม่มีคนทาให้

กิน ก็ไปหาร้านอาหารดี ๆ อร่อย ๆ กินแทนกไ็ ด้น่ี”
“ไม่ได้เหรอครับ อาหารของคุณวินต์อร่อยท่ีสดุ ในโลกนี่นา น่านะ

กลบั กนั เถอะครับ คนดี ผมขบั รถให้เอง คณุ จะได้นอนพกั ไปพลาง ๆ ก่อนถึง
บ้านดีไหม”

ท่าทางแซวยิม้ ๆ แม้ยกของกินขนึ ้ มาอ้าง แต่แววตาเป็นห่วงเป็นใย
กลบั ฉายชดั เจมส์คงอยากให้เขากลบั ไปพกั ผ่อนโดยเร็ว ด้วยเห็นสภาพของ
เขาทเี่ หน็ดเหนอื่ ยไมไ่ ด้หลบั ไม่ได้นอนมาหลายวนั

ปวินต์ ม อ งมาด้ วยท่าทีอ่อ นลงกว่าเดิมพลางยอมตกลงแม้ จะยัง
อยากจดั การข้อมลู ในแฟม้ คดีให้เสร็จ การได้พกั สกั หน่อยคงชว่ ยให้สมองแลน่
ขนึ ้ ได้ดีกวา่ ฝืนทาตอ่ ในตอนนี ้มือผอมเพรียวจงึ ขยบั ปิดแฟม้ หนานนั ้ ลง

“เฮ้อ ก็ได้ ๆ ชดเชยกบั ช่วงนี…้ ที่ไม่ค่อยมีเวลาให้นายก็แล้วกนั แต่
นายนะ่ อย่าคกึ ให้มนั มากนกั เลย อายกุ ไ็ มน่ ้อยแล้วนะ พวกเรานะ่ ”

“ถึงจะอายุมากก็ยังเตะปี๊บดังนะครับ ถ้าทาไม่ถึงใจ ราชินีก็งอน
พอดี”

“ใครราชินีกนั ” ร่างบอบบางบน่ งบุ งิบ
คนถูกบ่นยิม้ หวาน “ทาสที่ดีไม่กล้าขัดใจราชินีหรอกครับ เอ้า คดีก็
ปิดแล้วนะ ผมคงเอาตวั คณุ ออกจากสถานตี ารวจนไี่ ด้สกั ทใี ชไ่ หม”
“ไปก็ไป จะให้ไปไหนกพ็ าไปสิ” แม้พดู แบบนนั ้ แต่ก็ยงั ทาท่าจะหอบ
หิว้ เจ้าแฟ้มหนานนั ้ ติดมอื ไปด้วย ซ่ึงเจมส์ก็ฉวยแย่งมนั มาอย่างน่มุ นวล แล้ว

298

สืบเสน่หา

วางไว้ที่โต๊ะอย่างเก่าด้วยสายตาที่จริงจัง เพราะไมอ่ ยากให้คนตรงหน้าสนใจ
แฟ้มคดีมากไปกวา่ นี ้

“พูดจาน่ารักแบบนี ้ เด๋ียวผมพาเข้าโรงแรมซะหรอก” เจมส์พูด
หน้าตาเฉย ไม่รือ้ ฟื ้นท่ีแย่งแฟ้มไปเก็บเสียอย่างนนั ้ ใบหน้านนั ้ ยงั คงยิม้ ยาม
เริ่มแซวต่อ เพราะรู้สกึ สนุกทุกครัง้ ท่ีเห็นใบหน้าเรียบเฉยนัน้ แดงฉานด้วย
ความอายที่เจ้าตวั เองกป็ ิดไว้ไม่มดิ

“กไ็ ด้นะ” เสยี งแผ่วพมึ พาตอ่ แบบทเี ลน่ ทจี ริง เลน่ เอาคนฟังสะดดุ กึก
หนั มาหา

“คณุ พดู จริงรึเปลา่ เนี่ย”
ใบหน้าผ้กู ากับคนเก่งที่แสนจะขยนั ขนั แข็งแปรเปล่ียนเป็นแดงเร่ือ
ถึงแม้จะเหนื่อยมาหลายวัน แต่เขา…ก็ยังคงต้องการความรักอย่างเต็มที่
ชดเชยเช่นกัน เพียงแต่ว่า…มนั ไม่ได้พูดออกมาได้ง่าย ๆ เอาเสียเลย เขาจงึ
พยายามพดู ต่อไปอยา่ งอกึ อกั นดิ หนอ่ ย
“ก็ที่บ้าน…มีเจ้าเคนอยู่ด้วยนี่นา แถมผนังห้องก็บาง…ไหนจะ
บรรดาผี ๆ ของนายอีก…ฉนั นะ่ …บ้าจริง นี่ฉนั ต้องอธิบายด้วยเหรอเนี่ย!” เขา
ไม่ใชค่ นพดู เกง่ เลยในเร่ืองบนเตียง ถงึ อยากจะบอกวา่ ทกุ ทีนนั ้ ทาได้ไม่ถึงใจ
เพราะกลวั ทงั ้ คนทงั ้ ผแี อบถา้ มองกเ็ ถอะ ใครจะไปกล้าพดู กนั
เพราะธนัทกับปรางทิพย์สร้ างครอบครัวอยู่ท่ีบ้านของเขา เขาจึง
ตดั สนิ ใจมาอย่กู บั เจมส์ที่บ้านของเจมส์แทน หลงั อีกฝ่ายขอแต่งงานกับเขา
อย่างจริงจังเสยี จนปฏิเสธไม่ลง และด้วยแรงยแุ ละแรงขอร้ องแทบตายจาก
เจมส์กบั ทกุ คน เขาจงึ ยอมตกลงในท่สี ดุ
ซ่ึงแม้เขาจะชินกบั การใช้ชวี ิตร่วมกนั กบั บรรดาผี ๆ แล้ว แต่ก็ยังเขนิ
อายทกุ ครัง้ ที่ทาเร่ืองพวกนนั ้ ในบ้านของเจมส์ ไหนจะเคนท่ีมกั จะมาขอค้าง

299

สบื เสน่หา

ด้วยอย่บู อ่ ย ๆ ด้วยความติดพ่อทูนหัวทงั ้ สองอย่างพวกเขา เวลาของเขากับ
เจมส์ในตอนกลางคืนจงึ ไมเ่ ต็มท่ีอย่างที่ควรเสมอมา ยิ่งภารกิจรัดตวั เหมอื น
ชว่ งนดี ้ ้วยแล้ว ย่ิงทาให้พวกเขาต้องห่างเหินกนั ยาวนานกวา่ ทีค่ วรจะเป็น

ดวงตาทงั ้ คู่ประสานกันอย่างไม่ได้ตัง้ ใจ ก่อนท่ีร่างสงู ของเจมส์จะ
คว้าเอวที่ดูผอมบางเสียจนน่าเป็นห่วงของปวินต์เข้ามาจนแนบชิด ริมฝีปาก
อนุ่ ประกบจบู แนบแน่น อย่างโหยหาทไ่ี ม่ได้พบหน้ากนั เสยี หลายต่อหลายวนั

สัมผัสอ่อนโยนนัน้ ทาให้ปวินต์ตอบรับอย่างง่ายดาย ดีว่าคนส่วน
ใหญ่ในโรงพกั แยกย้ายกันกลบั แล้ว มีเพียงคนอย่เู วรด้านนอกเท่านัน้ และ
ห้องของผ้กู ากบั อย่างเขา ก็เป็นส่วนตวั มากเพียงพอท่ีจะไม่มีใครเข้ามาเห็น
แขนเรียวยาวเร่ิมคล้องคอแกร่งแกมพยงุ รัง้ ตัวไว้ ริมฝีปากท่ีสมั ผัสกันจงึ แนบ
แน่นกว่าเดิม ทงั ้ เรียกร้ องและเรียกหาความรักความต้องการจากอกี ฝ่ายเสยี
จนแทบหายใจหายคอได้ไม่ทนั

พอผละออกก็แทบหมดแรงไปทงั ้ คู่ เจมส์สา่ ยหน้าเบา ๆ พลางพมึ พา
“คณุ นน่ี ะ ยวั่ ผมจนอยากจะจบั กดตรงนแี ้ ทนซะแล้วส”ิ

“นายจบู ฉนั ก่อนเองนะ” ปวินต์แย้ง ยงั คงหอบเบา ๆ ไม่ต่างกนั
“ผมผิดเองก็ได้…แต่ผมน่ะ บอกน้องปรางไว้แล้ว ว่าเย็นนีใ้ ห้ไปรับ
เจ้าเคนทโี่ รงเรียน แล้วพาไปนอนค้างบ้านน้นู รับรองวา่ คราวนีป้ ลอดคน คณุ
จะครางดงั แค่ไหน ก็ไม่มีใครได้ยินหรอก ส่วนพวกพ่ี ๆ ผีทงั ้ หลาย วันนีผ้ มงด
ให้เข้าบ้านวนั นึงเลยเอ้า ให้ตาเจ้าท่ีปิดตาปิดหไู ว้ด้วยก็ได้ ดงั นนั ้ อย่าไปเลย
ครับ โรงแรมนะ่ ผมยงั อยากกนิ ข้าวฝีมือคณุ กอ่ น”
“เตรียมการซะพร้อมเชียวนะ” คนฟังแขวะแก้เขิน
“ไม่ได้หรอกครับ ก็ผมอดอยากมาหลายอาทิตย์แล้วนี่นา” ว่าพลาง
มองมาด้วยแววตาจริงจงั “คณุ ก็เหมือนกนั ใชไ่ หม”

300