สืบเสน่หา รีปริ้น 60 พร้อมหน้าปก

สบื เสนห่ า

เขาพดู พลางหวั เราะเบา ๆ แตน่ า้ เสยี งนนั ้ กลบั ดเู ศร้ามากเสยี กวา่ ขา
“แล้วนายไม่คิดจะทาอะไรเลยเหรอ”
“ผมทาแน่นอนอย่แู ล้ว แต่แค่ ‘ผม’ …ไม่ใช่ ‘ผมกบั คณุ ’ เข้าใจไหม
ครับ คณุ กลบั บ้านไปเถอะ”
“ถ้านายคิดว่าพูดแบบนีแ้ ล้วฉันจะโกรธ แล้วหนีกลบั ไปอีกเหมือน
คราวกอ่ นละ่ ก็ นายคิดผิด” ปวนิ ต์พดู ต่อด้วยนา้ เสยี งอนั ราบเรียบ
“กลบั ไปเถอะครับ ผมไมอ่ ยากจะสญู เสยี คนสาคญั ไปอกี แล้ว นกึ ว่า
ผมขอร้ องก็ได้” แววตาของเจมส์อ้อนวอนกว่าทเ่ี คย เขาไม่อยากสญู เสียแล้ว
จริง ๆ เทา่ ทีเ่ ป็นอย่ตู อนนี ้ก็มากเกินพอแล้ว
“สารวตั รธนดล” จู่ ๆ ปวนิ ต์กพ็ ดู ช่อื นขี ้ นึ ้ มา
เจมสช์ ะงกั ก่อนมองหน้าอกี ฝ่ายอย่างสงสยั กว่าเดิม
“ใช่ ฉนั กาลงั พดู ถงึ เขา นายบอกฉนั ว่า ห้ามเข้าใกล้เขา ห้ามด่ืม ห้าม
กนิ อะไรก็ตามที่เขาให้ นายเคยบอกว่า เขาอนั ตรายมาก”
“คณุ เชอ่ื ผมแล้ว?” เจมสถ์ ามอยา่ งประหลาดใจ
“เปล่า ฉันยังไม่เช่ือนาย ในเม่ือนาย…ยังไม่เคยเชื่อใจฉนั ไม่เช่ือใจ
พอที่จะยอมเลา่ เรื่องอะไรเลย ฉนั กไ็ มค่ วรจะเชอ่ื ใจนาย ใช่มยั ้ ”
ปวินต์ถามตอ่ ไป ดวงตาคมจ้องมองมาอย่างจริงจงั กว่าเดมิ
“ไมน่ ะครับ คณุ ต้องเชอื่ ผม…เขา…อนั ตรายกว่าท่ีคณุ คดิ ”
คนพูดเริ่มกระวนกระวาย เขาไม่รู้ว่าปวินต์คิดจะทาอะไร แต่ท่าทาง
ทีเ่ หน็ ก็ดวู า่ เอาจริงไมแ่ พ้กนั
“ถ้าอย่างนนั ้ ถงึ ฉนั จะกลบั ไป ฉันก็ยังคงไม่ปลอดภัยอย่ดู ี” ตารวจ
หน่มุ พดู ต่อลอย ๆ
คนฟังองึ ้ ไปแล้ว ปวินต์อ่านทุกอย่างออกจนน่าตกใจนกั เขาคิดผิด

151

สบื เสนห่ า

จริง ๆ ท่ีดึงอีกฝ่ายเข้ามาตงั ้ แต่แรก เขาไม่ควรจะไปสนิทสนมกับปวินต์เลย
แม้วา่ เสยี งในหวั ใจจะเรียกร้องให้ทาเช่นนนั ้ ก็ตาม

“พวกมันรู้แล้ว ว่าฉนั เกี่ยวข้องกบั นาย ดังนนั ้ ฉันยงั คงเป็นเปา้ ของ
พวกมัน พอ ๆ กบั เคน..ลกู ชายนาย ท่ีถูกจบั ตัวไป” ปวินต์ต่อให้ ด้วยนา้ เสียง
อนั เยอื กเยน็

เจมส์น่ิงไปเป็นครู่ก่อนจะยอมรับ “คณุ พดู ถูก แต่ผมคิดว่า พวกมัน
แกล้งเข้าใกล้คณุ เพอื่ ให้ผมห่วงหน้าพะวงหลงั แล้วถอื โอกาสนี ้จบั เจ้าเคนไป
ต่างหาก ในเม่อื มนั ได้สง่ิ ท่ีต้องการแล้ว มนั คงไม่ยงุ่ กบั คณุ อีกหรอกครับ”

ผ้กู องหนมุ่ มองกลบั มา รู้ดีวา่ เจมสย์ งั คงปฏิเสธทจ่ี ะรับการชว่ ยเหลือ
ใด ๆ จากเขา แต่ชายหน่มุ ยงั คงไมย่ อมแพ้

“สารวตั รธนดล…อาดล…เขาชวนฉนั ไปทานข้าวอีก และฉันกาลัง
คิดว่า ฉนั ควรตอบตกลงเขาสกั ทไี หม” ปวนิ ต์พดู ต่อลอย ๆ

“อยา่ เดด็ ขาดเลยนะครับ!” คราวนคี ้ นฟังค้านขนึ ้ ทนั ควนั
“ในเมอ่ื ฉนั ไมม่ ีความจาเป็นอะไรสาหรับนายอกี และพวกนนั ้ กค็ งไม่
สนใจฉนั แล้ว นายเองก็อยา่ ยงุ่ กบั ฉันล่ะ ไม่วา่ ฉนั จะตอบตกลงรับนดั หรือไม่ก็
ตาม!”
เจมส์น่ิงอึง้ ไปแล้ว เขาพึมพาขึน้ ช้า ๆ “คุณกาลงั เอาตัวเองเป็นตัว
ประกนั เพื่อให้ผมยอมเปิดใจใชไ่ หมครับ”
ปวนิ ต์จ้องมองมาด้วยแววตาทีเ่ อาจริง กอ่ นตอบรับ “ใช่”
ชายหน่มุ ถอนหายใจยาว “คณุ เป็นคนท่ีผมไมส่ ามารถตอ่ กรได้จริง ๆ
เอาละ่ …ผมยอมแพ้แล้ว ผมจะเลา่ ทกุ อยา่ งให้คณุ ฟังกไ็ ด้ครับ”
“ไม่ใช่แค่เล่า แต่นายต้องยอมให้ฉันร่วมขบวนการเพ่ือช่วยเคน
กลบั มาด้วย นายเคยบอกฉันไม่ใช่หรือ ว่าเคนถือว่าฉนั …เป็นพ่ออีกคนของ

152

สบื เสน่หา

เขา พอ่ ท่ีไม่ชว่ ยลกู จะเป็นพ่อทด่ี ีได้ยงั ไง”
เจมส์หยุดคิดไปอีกนานมาก ๆ เขาไม่แน่ใจเลย ว่าทาแบบนีจ้ ะ

ถูกต้องไหม แต่เขา…ก็ไม่สามารถปฏิเสธปวินต์ได้ ส่ิงท่ีปวินต์พูดขู่เขา
สามารถทาได้จริง และเจ้าตวั กค็ ิดจะทาจริง ๆ เสยี ด้วย

“คุณไม่รู้หรอกว่าไสยศาสตร์ที่แท้จริงน่ะ มันโหดร้ ายและน่ากลัว
ขนาดไหน” ชายหนมุ่ พดู ต่อด้วยนา้ เสยี งอนั เคร่งเครียด

“ใช่ ฉนั ไม่รู้อะไรเลย แตฉ่ นั รู้อย่อู ยา่ งหนึง่ คอื ฉนั อยกู่ บั หมอผี…ท่ีทงั ้
ภาคภูมิใจในอาชีพของตน และแน่นอน…เก่งเร่ืองไสยศาสตร์มาก ๆ …เขา
คนนนั ้ …พร้อมจะช่วยชวี ติ ฉนั ไมว่ ่าจะอยใู่ นสถานการณ์แบบไหน…” พดู แล้ว
มองมาอกี ครัง้ พลางยา้ “ใช่ไหมละ่ เจมส์”

คนฟังหัวเราะเบา ๆ ก่อนพูดว่า “คุณขีโ้ กงจริง ๆ นะครับ ลองพูด
แบบนี ้ผมจะปฏเิ สธได้ยงั ไง”

“นายปฏิเสธไม่ได้อย่แู ล้ว ดงั นนั ้ อย่ามวั เสียเวลา เล่าทุกอย่างมาให้
หมดซะที รวมถงึ แผนทน่ี ายคดิ ไว้ เพอ่ื จะช่วยเคนด้วยนะ” ปวินต์ยา้ อีกครัง้

เจมส์มองคนตรงหน้าด้วยแววตาท่ีตืน้ ตัน เพียงแค่ได้ฟังปวินต์พูด
ไม่ก่ีประโยค หัวใจท่ีอ้างว้างและโดดเดี่ยวของเขาก็ราวกับได้รับการเยียวยา
ตงั ้ แตเ่ คนหายตวั ไป…เขาก็ได้แต่หลงทางอย่คู นเดียวมานานแล้ว…และน่ี คง
เป็นคาตอบสาหรับปัญหานสี ้ นิ ะ

“ตกลงครับ” เขารับคาพร้อมกบั ยมิ ้ ให้ เป็นรอยยมิ ้ ทมี่ ชี วี ติ ชวี าเหมอื น
เจมส์คนเก่า

ธนทั พดู ไว้ไม่ผดิ เลย สองหวั …ดีกวา่ หวั เดียวจริง ๆ!

153

สบื เสนห่ า

บรรยากาศกาลงั เป็นสีชมพู ในตอนนนั ้ เองมีเสียงแตรรถดังขนึ ้ หน้า
บ้าน ทาให้คนทัง้ คู่ท่ีอยู่ภายในสะดุ้ง ปวินต์รีบหันไปเก็บข้าวของต่อกลบ
เกลอ่ื น แม้ใบหน้าจะแดงเรื่อ สว่ นเจมส์แอบขดั ใจนิดหน่อย เพราะเขาพอค้นุ
เสยี งนนั ้ อยบู่ ้าง ชายหนมุ่ สา่ ยหน้ากอ่ นพมึ พา

“ท่าทางจะมตี วั กวนเพิ่มมาอีกแล้วสเิ นีย่ คนกาลงั สวีทอย่แู ท้ ๆ”
“อะไรของนายนะ่ ” ปวนิ ต์ถามขนึ ้ ทนั ที
ชายหน่มุ รีบปฏิเสธ “ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่เพ่ือนผมคงจะแวะมา
เย่ียม เด๋ยี วผมไปเปิดประตกู ่อนนะครับ”
ผ้กู องหนมุ่ พยกั หน้ารับ หากยงั ไม่ทนั ได้ออกไป กลบั มีคนโผล่เข้ามา
เสยี กอ่ นแล้ว
“พี่เจมส์อย่ไู หมคะ…อ้าว…ไหงพี่วินต์ก็อย่ดู ้วยล่ะ งอนกันอย่ไู ม่ใช่
เหรอ…เอ๊ะ หรือว่าจะ…” เสยี งนนั ้ หวั เราะคิก หากคนในห้องทม่ี องมา กลบั องึ ้
ไปเรียบร้ อยแล้ว
“ยยั ปราง มาได้ไงเน่ีย!” ปวินต์อทุ านอยา่ งตกใจ เมือ่ เห็นคนทีเ่ ขาไม่
คิดว่าจะเจอมากท่ีสดุ โผล่มา ปรางทิพย์น้องสาวของเขา ควรจะอย่บู ้านใน
เวลานี ้แต่กลบั ออกมาหาเจมสเ์ สยี ได้ ดวงตาคมเร่ิมดทุ นั ควนั เมือ่ เหลอื บมอง

154

สืบเสน่หา

เจมส์อีกครัง้
“นายกบั น้องสาวฉนั ไปรู้จกั สนิทสนมกนั ขนาดนตี ้ งั ้ แตเ่ มอื่ ไหร่!”
เจมส์อึง้ ไปแล้ว เขาก็ไม่รู้เช่นกันว่าปรางทิพย์มาได้อย่างไร แต่ก็

พอจะคาดเดาบางอย่างได้
“เอ้อ…ผมเปลา่ นะ อย่าพง่ึ ทาตาดขุ นาดนนั ้ สคิ รับคณุ วนิ ต์”
ท่าทางนนั ้ ทาให้ปรางทพิ ย์อดขาอกี รอบไมไ่ ด้ “ปรางสงสยั ว่าพ่ีเจมส์

จะเป็นช้างเท้าหลงั อย่างท่พี ี่นทั บอกจริง ๆ เสยี แล้วส”ิ
“พี่นทั ? ใครกนั ยยั ปราง แล้วนีม่ าค่า ๆ มืด ๆ บอกแมแ่ ล้วหรือยงั ”
“ว้า พีว่ ินต์เน่ยี ซเี รียสไปได้ พน่ี ทั เขาเป็นเพ่อื นของพ่ีเจมส์คะ่ เม่อื คนื

เขายงั มาหาพพ่ี ร้อมกบั พี่เจมส์เลยนะคะ แต่พ่ีน่ะ มวั แตโ่ กรธจนหน้ามืดตามวั
เลยไมเ่ หน็ นะ่ ส”ิ เด็กสาวแลบลนิ ้ ให้

ในตอนนนั ้ กม็ เี สยี งทกั ขนึ ้ ด้านหลงั เดก็ สาวอยา่ งดใี จ “อ้าวเจมส์ กย็ งั
อย่นู ห่ี ว่า ไหงโทรมาไมย่ อมรับเลา่ ”

ปวนิ ต์มองคน ๆ นนั ้ อย่างไมไ่ ว้วางใจ สายตาดุ ๆ นนั ้ ทาให้คนถกู จ้อง
ยิม้ แห้ง ๆ เม่ือคืนนัน้ เขาเห็นปวินต์เพียงแว้บเดียว แต่ก็พอจะจาได้ ด้วย
ใบหน้าติดจะหวาน มีเค้าของน้องสาวอย่ไู ม่น้อย เพียงแต่ดูน่ากลวั ไปหน่อย
เทา่ นนั ้

“นายเป็นใครกนั ” เสยี งถามอย่างเยน็ ชากวา่ เดมิ
“อ๊ะ สวัสดีครับคุณพี่…เอ๊ย คุณวินต์ ผมเป็นเพ่ือนสนิทของเจมส์
ครับ” คนพดู เร่ิมหลดุ ปากตีสนิท แต่ประโยคหลงั ทีร่ ีบแก้ เพราะดวงตาดุ ๆ นนั ้
จ้องมองมาแทบจะกินเลอื ดกินเนอื ้ กนั
ปรางทิพย์มองผ้เู ป็นพ่ีสลบั กับธนัท ก่อนหวั เราะเบา ๆ แต่ปวินต์ไม่
ขาด้วย เขาตีสหี น้าเคร่งขรึมกอ่ นถามเดก็ สาวกลบั

155

สบื เสนห่ า

“เป็นเพ่อื นของเจมส์…แล้วทาไมเราถงึ ได้มาพร้อมกบั เขา แถมยงั มา
บ้านของผ้ชู ายคนเดยี วอีกนะ”

“ก็…พ่เี จมสไ์ ม่รับโทรศพั ท์น่ีคะ พวกเรากเ็ ลยเป็นหว่ ง พนี่ ทั มาท่บี ้าน
ของเราตงั ้ แต่เช้าแล้ว หลงั จากพี่ออกไปทางานนั่นแหละค่ะ เพราะติดต่อพี่
เจมส์ไมไ่ ด้ พวกเรารอพวกพี่ ๆ กลบั มายนั คา่ พว่ี ินต์ก็ไม่กลบั โทรศพั ท์ก็ทงิ ้ ไว้
บ้าน พอติดตอ่ ไม่ได้เลยทงั ้ คู่ ไมร่ ู้จะไปตามที่ไหน กเ็ ลยลองมาดทู ี่บ้านพี่เจมส์
นแี่ หละ อ้อ ปรางขออนญุ าตแมแ่ ล้วนะเจ้าคะ บอกว่าพีน่ ทั จะพาปรางมาหาพ่ี
วินต์นน่ั แหละ” เดก็ สาวพดู ตอ่ ไป

ปวินต์ชะงกั ก่อนล้วงไปในกระเป๋ า เขาลืมโทรศพั ท์ไว้ทบี่ ้านจริงเสยี
ด้วย เพราะเร่ืองยงุ่ ๆ หลายเร่ืองทีท่ าให้ต้องคิดหนกั ทาให้เขาลมื นนู่ ลมื นี่

“เฮ้อ คนเขาอุตส่าห์เป็นห่วง พวกพี่ ๆ กลบั แอบมาสวีทกนั สองต่อ
สองเสยี ได้ รู้งไี ้ มม่ าหรอกเนอะพี่นทั ”

“นน่ั สนิ ะ เราไปสวที กนั บ้างคงจะดกี ว่า อย่าไปรบกวนเขาเลย” ธนทั
ว่ายมิ ้ ๆ

“ปล่อยน้องสาวผมเลยนะคุณ ยัยปรางน่ีก็เหมือนกนั พ่งึ รู้จักเขาเอง
ทาไมยอมตามมางา่ ย ๆ แบบนเี ้ลา่ ” ปวนิ ต์ว่าเสยี งดุ

“ก็พ่ีนัทเป็นเพื่อนสนิทของพี่เจมส์ แล้วพ่ีเจมส์ก็เป็นสดุ ท่ีรักของพี่
วนิ ต์ ดงั นนั ้ กน็ า่ จะเชอ่ื ถอื ได้สเิ จ้าคะ” เธอวา่ ตอ่ ไปอยา่ งเหมือนจะมีเหตผุ ล

“ใครเป็นสดุ ท่ีรักของใคร เด๋ียวเถอะ ชกั แก่แดดใหญ่แล้วนะเรา” คน
วา่ ทาเสยี งเข้มกลบเกลอ่ื น

“ไม่ใช่ก็ไม่ใช่ แค่พ่ีเจมส์ทาให้โกรธนิดเดียว ใครไม่รู้งอนยาวเลย”
เด็กสาวแกล้งราพึงกับตัวเอง ยิ่งเห็นผ้เู ป็นพี่สหี น้าเปลยี่ นไปเปลีย่ นมาตงั ้ แต่
โมโห ยนั ทาหน้าไม่ถกู แก้ตวั ไม่ขนึ ้ คนแกล้งก็ยิ่งนกึ สนกุ

156

สืบเสน่หา

“เลกิ แซวซะที น่ีไม่ใช่เวลาจะมาคุยเลน่ กนั นะ เดี๋ยวก็ช่วยเคนไม่ทนั
พอดี” ปวินต์วา่ เบย่ี งประเดน็

ปรางทพิ ย์มองมาอยา่ งงนุ งง “ใครกนั คะเคน?”
คนตอบพลงั ้ ปากพดู ตอ่ ไป “ลกู ชายพ่นี ะ่ ส”ิ
“หา? พ่ีวินต์…แคอ่ ย่กู นั สองตอ่ สองไม่เทา่ ไหร่ แอบมลี กู ชายกนั แล้ว
เหรอเนย่ี ”
“ไม่ขานะปราง เด็กคนนนั ้ กาลงั แย่ แล้วพวกพี่…ก็กาลงั จะหาทาง
ชว่ ยอย่”ู
“เคนเป็นอะไรนะ่ เจมส์” ธนทั รีบถามทนั ทีด้วยความตกใจ
เจมสม์ องทกุ คนทส่ี หี น้าเต็มไปด้วยคาถาม กอ่ นถอนใจยาว “เอ้า จะ
เลา่ ทงั ้ หมดให้ฟังกแ็ ล้วกนั จะได้เลกิ ถามแล้วชว่ ยกนั คิดเสยี ที”
“กเ็ ลา่ สกั ทีสิ อมพะนาอยไู่ ด้” ปวินต์พดู เสยี งเครียด คนถกู ดยุ มิ ้ เจอื่ น
แล้วพมึ พาวา่ “ขอโทษครับ ครัง้ นผี ้ มผิดไปแล้วจริง ๆ”
“รู้วา่ ผดิ กร็ ีบเลา่ ซะ นายนะ่ เก็บทกุ อย่างไว้กบั ตัวเองนานเกินไปแล้ว
นะ ถ้านายจะแพ้เจ้าหมอผีนนั่ กค็ งเป็นเพราะทาตวั เป็นใบ้น่ีแหละรู้ไหม”
“งนั ้ จะเล่าทงั ้ หมดทีเดียวเลยก็แล้วกนั ทุกคนคงได้ยินข่าวเก่ียวกับ
คดีตายปริศนาของคุณชิดชัย เลขานุการของชวรัตน์ นักการเมืองคนดังท่ี
กาลงั ลงรับสมคั รเลอื กตงั ้ ในตอนนีแ้ ล้วใชไ่ หม”
ทงั ้ หมดพยักหน้ารับ เจมส์จึงเล่าต่อไป “คุณชิดชยั เป็นเพ่ือนกบั พอ่
ของผมมานานแล้ว และเคยเกือ้ กลู ครอบครัวของเรา ยามที่พวกเราลาบาก
เขาจงึ เป็นผ้มู พี ระคณุ ของพวกเราด้วย และถงึ ตอนนีพ้ อ่ ของผมจะตายไปแล้ว
เขากย็ งั คงเป็นผ้มู พี ระคณุ ของเราอยดู่ ี”
“วนั หนงึ่ คณุ ชิดชยั มาหาผมที่บ้าน แล้วเลา่ เร่ืองที่เขาและครอบครัว

157

สบื เสนห่ า

กาลงั ตกท่ีนั่งลาบาก พร้ อมทัง้ มาขอความช่วยเหลือ เขาสงสัยว่า…ตัวเอง
กาลงั โดนคณุ ไสยและอาจจะถกู ฆา่ ในอกี ไม่นานนแี ้ น่ ๆ”

“ผมพยายามตรวจสอบและพบวา่ มคี นบางคนกาลงั ใช้ไสยดาทาของ
ไม่ดีใสเ่ ขา แต่ผมไม่สามารถแก้ไขมนั ได้ การทาอาคมชวั่ ร้ายพวกนี ้มเี พยี งคน
ทาเท่านนั ้ ที่จะยกเลิกได้ สิ่งท่ีทาได้ก็มีเพียงผ่อนหนักเป็นเบา หาตัวตายตัว
แทน ซง่ึ ในตอนนนั ้ ผมได้ทาต๊กุ ตาตวั ตายตวั แทนให้คณุ ชิดชยั ไว้ เพื่อให้มนั รับ
เคราะห์แทนเขา”

“แต่นา่ เสยี ดาย ต๊กุ ตาตวั นนั ้ …ไมอ่ าจต้านทานอาคมท่ีแข็งแกร่งของ
อีกฝ่ายได้ และกว่าผมจะรู้ก็สายเกนิ ไปแล้ว เขาตายเสยี ก่อนตามทเ่ี ป็นข่าว…
อยา่ งน่าสยดสยองเป็นทส่ี ดุ ”

ความเศร้ าสลดของชายหน่มุ ฉายชัดในแววตาของเขา มนั คือความ
เสยี ใจ ท่ไี ม่อาจชว่ ยผ้มู ีพระคณุ ไว้ได้ เขาระบายลมหายใจออก ก่อนเลา่ ตอ่ ไป

“แต่ก่อนจะถึงคืนวันนนั ้ คณุ ชิดชัยได้ฝากของอยา่ งหนึง่ ไว้ให้ผม ส่ิง
นนั ้ …เป็นหลกั ประกนั เพือ่ ให้คนทฆ่ี า่ เขา ไมก่ ล้าทาร้ายครอบครัวของคุณชิด
ชยั อกี ทงั ้ ยงั ทงิ ้ จดหมายขบู่ อกเรื่องนีเ้ป็นนยั ให้คนร้ายได้รับรู้กอ่ นเขาจะสนิ ้ ใจ
ด้วย”

“เฮโรอีน 20 กิโลกรัมสินะ เขาคงขโมยมาจากใครบางคน ท่ีเป็น
หวั หน้าขบวนการค้ายา ซงึ่ เขาพยายามจะตตี วั ออกหา่ งใชไ่ หม” ปวนิ ต์ขดั ขนึ ้

สองคนทเ่ี หลอื องึ ้ ไปแล้ว เพราะตารวจได้จงใจปิดขา่ ว โดยการปิดบงั
ข้อความนนั ้ ไว้ จนคนภายนอกไม่ลว่ งรู้ รู้เพียงเป็นคดีการตายอย่างปริศนา
เทา่ นนั ้

เจมส์พยกั หน้ารับ “ใช่ครับ ผมรับฝากเฮโรอนี ทงั ้ หมดนนั่ ไว้เอง แตผ่ ม
ได้ซ่อนไว้ในท่ี ๆ ผมเพียงคนเดียว จะนามันออกมาได้ …และนน่ั …ทาให้พวก

158

สบื เสน่หา

มนั พยายามทกุ วถิ ีทาง ท่ีจะให้ผมนาของสง่ิ นนั ้ ไปคืนพวกมนั ”
“ถ้างนั ้ นายกเ็ อามาให้ตารวจเก็บไว้สิ เป็นหลกั ฐานของกลาง เทา่ นีก้ ็

หมดเร่ือง”
เจมส์สา่ ยหน้า “ไม่ได้หรอกครับ จนกว่าผมจะหาหลกั ฐานมดั ตวั คน

ทาผดิ ได้ ผมถงึ จะยอมสง่ ให้ ถงึ เป็นคณุ ก็เถอะ คิดว่าอยดู่ ี ๆ มเี ฮโรอนี ตรงหน้า
โดยมีผมเป็นเจ้าของ คณุ จะจบั ใครเข้าคกุ กนั ”

ปวนิ ต์องึ ้ ไป “แล้วคณุ ชิดชยั เขาไมไ่ ด้ทงิ ้ หลกั ฐานไว้ให้หรอกเหรอ”
“เขาตายเสยี กอ่ นจะทาได้ครับ น่าเสยี ดาย”
“แล้วเคนคือใครกนั คะ” ปรางทิพย์อดถามขนึ ้ ไม่ได้ เพราะปวนิ ต์บอก
วา่ เป็นลกู เธอเลยรู้สกึ สนใจมากเป็นพิเศษ
“เคนเป็นลกู ชายของผม” เจมส์ตอบช้าชดั
“อ๊ะ…” คนฟังแอบยิม้ เผล่ ก่อนรีบทาหน้านิ่งอย่างเดิมแทบจะ
ในทนั ทีทีส่ ายตาดุ ๆ ของผ้เู ป็นพ่กี วาดมองมา
“เขาเป็นกุมารทองที่เจมส์เลยี ้ งไว้ และเด็กคนนนั ้ …อยากให้ฉันเป็น
พอ่ อีกคน ก็เท่านนั ้ ” ปวินต์ตดั บทเลา่ เสยี เอง
“แหม เด็กคนนัน้ ท่าจะน่ารัก รู้จักจับคู่ให้พ่อเสียด้วย” ปรางทิพย์
พมึ พาอยา่ งเอน็ ดู
“แน่นอนครับ ลูกชายพี่น่ะ น่ารักมาก ๆ ถ้าน้องปรางได้เจอ คง
จะต้องชอบเขา…เขาเป็นเดก็ ดีมากจริง ๆ แต่ว่า…” สีหน้าของชายหน่มุ เศร้า
ลงถนดั ตา เมือ่ พดู ตอ่ ไปวา่ “เจ้าหมอผคี นนนั ้ …คนทฆ่ี ่าคณุ ชดิ ชยั …หลอกผม
ให้คดิ ว่าคณุ วนิ ต์มอี นั ตราย จนผมตดั สนิ ใจไปเฝา้ ท่หี น้าบ้านเมื่อคนื …”
คนท่ีเหลือพยักหน้ าอย่างเข้ าใจเพราะอยู่ในเหตุการณ์ แล้ วในคืน
ก่อน

159

สบื เสน่หา

“ตอนนนั ้ ที่ผมไมไ่ ด้อย่บู ้าน เคนเป็นคนเฝา้ บ้านเอาไว้กับท่านตาเจ้า
ท่ี แตเ่ จ้าหมอผนี นั่ สง่ ผีตายโหงที่ควบคมุ บงการเอาไว้มาจบั เจ้าเคนไป แถมยงั
ทาร้ายท่านตาเจ้าทีเ่ สยี สาหสั ”

“แล้วเคนเป็นยงั ไงบ้างแล้วคะ นี่จะโดนพวกนนั ้ ทรมานเอาไหมเนีย่
ปรางว่าพวกนนั ้ …ต้องคดิ ว่าเคนรู้ท่ซี อ่ นของนน่ั ด้วยแน่ ๆ ค่ะ”

คาพดู ของเธอทาเอาเจมส์องึ ้ ไป นน่ั เป็นสง่ิ ทเ่ี ขากลวั เชน่ กนั …ใช่ เคน
รู้ว่าเขาซ่อนของไว้ที่ไหน แต่มีเพียงเขาเท่านนั ้ ท่ีจะนามันออกมาได้ ถงึ อย่าง
นัน้ เขาก็ไม่คิดว่าเคนจะยอมบอกเจ้าหมอผีแต่โดยดีอยู่ดี เด็กคนนัน้ ต้อง
พยายามรักษาความลับนีไ้ ว้สดุ ชวี ิตแน่ ๆ ยิ่งคิดทาให้เขาย่ิงกังวล ไหนจะอยู่
ห่างจากร่างต๊กุ ตาทใ่ี ช้สงิ และเพิม่ พลงั งานมานานพอสมควรแล้วอกี ด้วย

“เร่ืองทงั ้ หมดกเ็ ป็นแบบนแี ้ หละครับ และปัญหาตอนนกี ้ ็คอื …”
“เราไมร่ ู้ว่าเจ้าหมอผนี น่ั ขงั เคนไว้ทไี่ หนสนิ ะ” ปวินต์ต่อให้
เจมส์พยกั หน้ารับ “ใช่ครับ”
“พวกมันไม่รีบติดต่อมา แสดงว่ามันไม่ได้กะใช้เคนเป็นเครื่องมือ
ต่อรอง…” ปวินต์พึมพาต่อไป “แต่มันคงคิดว่า เคนจะสามารถเป็นกาลงั ให้
นายได้ จึงจบั ตัวไว้เพือ่ ตดั กาลงั เสียมากกว่า เพราะถ้าวิญญาณของเคนแตก
สลายไป พวกนนั ้ จะไม่มีอะไรมาต่อรองอีกอย่ดู ี”
“นนั่ กห็ มายความวา่ …”
คนพดู ทงิ ้ ระยะ จนอกี ฝ่ายมองมาอยา่ งสงสยั
“ฉนั …ยงั คงมีความสาคญั สาหรับพวกมนั มากกว่าเคน”
เจมส์มองหน้าปวนิ ต์ “หวงั ว่าคณุ คงไม่ได้คิดจะ…”
“ใช่ ฉนั คดิ ” ผ้กู องหน่มุ ตดั บท
“ผมไมย่ อมนะครับ ไม่ยอมเด็ดขาด!” เจมส์พดู ขดั เสยี งแข็ง

160

สืบเสน่หา

ปรางทิพย์กบั ธนทั มองทงั ้ ค่แู ล้วสบตากนั อย่างไม่เข้าใจว่าเจมส์กับ
ปวนิ ต์คยุ อะไรกนั แตส่ หี น้าจริงจงั ของทงั ้ สอง ดคู ล้าย ๆ จะเปิดศกึ ขนึ ้ เสยี แล้ว

“ความคดิ ของคณุ มนั อนั ตรายเกนิ ไป ผมยอมรับไม่ได้!”
“ถ้างนั ้ นายจะไปหาเคนได้ทไ่ี หน ขืนปลอ่ ยให้เวลาผา่ นไปมากกว่านี ้
แล้วช่วยไมท่ นั ฉนั ต้องเสยี ใจไปตลอดชีวติ แน่ ให้ฉนั ลองเถอะนา่ ”
“แล้วคณุ คิดว่าถ้าคณุ เป็นอะไรไปแทนเจ้าเคน แล้วผมจะไม่เสยี ใจไป
ตลอดชีวิตด้วยเหรอไงครับ” เจมส์ย้อนบ้าง อย่างไม่ยินยอมเช่นกัน เขาพูด
ต่อไปว่า “ไม่ว่าจะเคนหรือคุณ ก็สาคญั ทงั ้ นนั ้ ถ้าต้องมีเหยื่อล่อ ผมออกไป
เองจะดีกวา่ ”
“นายเป็นไพ่ตายสาหรับทุกคนนะ เป็นหลกั ประกันชีวิตด้วย ถ้าขืน
ทะเล่อทะล่าออกไป แล้วสุดท้ายพวกมันได้ของไปล่ะก็ ทุกคนก็โดนฆ่าปิด
ปากเหมือนกนั นนั่ แหละ” ปวนิ ต์ยงั ไม่ยอมแพ้ “แต่ถ้าฉนั ออกไป แล้วเกิดอะไร
ขนึ ้ นายก็ยังไปช่วยฉันได้..ไม่ใช่หรือ ฉันไม่คิดว่าเจ้าหมอผีน่นั จะเก่งไปกว่า
นายหรอกนะ คนท่ีดีแต่คิดทาเรื่องสกปรก ไม่มีวันจะพฒั นาตัวเองไปได้ดแี น่
จะยงั ไงฉนั ก็คดิ ว่านายจะต้องเก่งกวา่ มนั ”
“แตว่ ่ามนั เสยี่ งเกนิ ไปนะครับ”
ทงั ้ ค่ตู งั ้ ท่าจะเถยี งกนั ไม่เลกิ ธนทั มองปรางทิพย์ที่พยกั พเยิดเป็นเชิง
ว่าช่วยหยุดพวกเขาที ชายหน่มุ จงึ ตัดสนิ ใจเข้ามาแทรก “เอ่อ…หยุดเถียงกนั
ก่อนดีไหมครับ แล้วเลา่ ให้พวกเราฟังด้วย ว่าพวกคณุ คดิ จะทาอะไรกนั ”
“พวกมันกาลังสนใจฉัน ดังนัน้ …ฉันจะแกล้งให้พวกนัน้ จับตัวไป”
ปวินต์ชงิ บอกกอ่ น
ทุกคนพร้ อมใจกันห้ามอย่างไม่เห็นด้วย ผ้กู องหน่มุ ยงั คงพยายาม
แย้ง

161

สบื เสนห่ า

“แตท่ างทเ่ี ราจะหาพวกนนั ้ เจอ มนั มีไม่มากนกั ในเวลากระชนั ้ แบบนี ้
น”่ี

“ผมวา่ เราควรคดิ ใหม่ดีกวา่ อย่าลมื สวิ ่า นอกจากคณุ วนิ ต์แล้ว ยงั มี
ผมกับน้ องปรางอีก” ธนัทเสนอตัว ปรางทิพย์รีบพยักหน้ ารับ ท่าทาง
กระตือรือร้ นเต็มที่

“มนั อนั ตรายนะพ่วี ่าเรากลบั บ้านไปซะเถอะ” ปวนิ ต์ขดั ขนึ ้ พลางจ้อง
น้องสาวแกมปรามไว้

มือเล็ก ๆ จบั ท่ีแขนธนทั เชงิ อ้อนวอน ชายหน่มุ จงึ ยืดอกตอบแทนว่า
“ผมจะดแู ลน้องปรางให้เอง รับรองวา่ ไมย่ อมให้ใครทาอะไรได้แน่ ๆ”

“ก็พี่วินต์น่ะ จะไปเสี่ยงคนเดียวทุกที รู้รึเปลา่ ว่าพวกเราท่ีรอที่บ้าน
รู้สกึ ยงั ไง เวลาพี่ออกไป…ปรางกลวั …ว่าพี่จะไม่กลับมา เหมือนกบั พ่อ…”
เธอว่าตอ่ ด้วยนา้ ตาคลอ

มือของชายหน่มุ ลบู ผมนมุ่ ของน้องสาวเบา ๆ “ขอโทษนะ แต่ว่างวด
นมี ้ นั …”

“ปรางจะไม่ดือ้ ไม่ซนค่ะ ให้อยู่ด้วยเถอะนะคะ” ดวงตาคู่สวยออด
อ้อน แม้รู้ดีว่ายากท่ปี วินต์จะใจออ่ น

“แล้วปลอ่ ยแม่ไว้ที่บ้านคนเดียวมันจะถกู เหรอ” ชายหน่มุ พดู ต่อไป
อยา่ งไม่ยินยอม

“แม่เคยบอกปรางไว้ค่ะ ว่าถ้าปรางโตพอจะช่วยพี่วินต์ได้ ก็ขอให้
ช่วย…แล้วแม่จะรอที่บ้าน เตรียมอาหารอุ่น ๆ ไว้รอ…จนกว่าพวกเราจะ
กลบั ไป” เดก็ สาวมองมาอยา่ งจริงจงั กว่าเดมิ

“นะคะ ปรางตดั สนิ ใจแล้ว อยากเป็นกาลงั ให้พี่วนิ ต์…นิดหนอ่ ยก็ยัง
ดี ดังนัน้ …วิธีการน่ัน ปรางก็รับไม่ได้เหมือนกัน เราต้องคิดให้รอบคอบ

162

สบื เสนห่ า

มากกวา่ นนี ้ ะคะ” เธอว่าต่อไป แม้อายจุ ะยงั น้อย แต่เร่ืองมนั สมองไม่เป็นรอง
ใคร ปวินต์รู้ดีวา่ น้องสาวของเขาหวั ดีมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

“ก็ได้ พ่ีจะรับฟังก่อน ถ้ามีวิธีการท่ีดีกว่า แต่ถ้าไม่มี พี่จะใช้วิธีการ
ของพ่นี ะ”

“ผมว่าบางทีวิธีการใช้ตัวล่ออาจจะได้ผลไวที่สุดจริง ๆ น่ันแหละ
เพียงแต่ว่าเราต้องวางแผนรับมือให้รอบคอบกว่าเดิมเสยี ก่อน อย่าลมื สิครับ
ถงึ จะจดั การหมอผีนนั่ ได้ แต่คนท่บี งการเบอื ้ งหลงั ก็ยงั ไม่ได้โผลอ่ อกมาเลย ดี
ไมด่ ี อาจจะจ้างนกั ฆา่ ใหม่ ๆ มาจดั การเราอีกกไ็ ด้” ธนทั เสนอ

“ดังนัน้ การล่อ จะต้องดึงทัง้ ตัวการและเจ้าหมอผีออกมาสินะคะ”
ปรางทิพย์ว่าตอ่ ไป

คนอ่ืน ๆ พยักหน้าอย่างเห็นด้วย แต่ทางท่ีจะดงึ ทงั ้ สองตัวการใหญ่
ออกมาในคราวเดียว ทา่ ทางจะไม่งา่ ยดายนกั

“แถมยังต้องระวังอาดลอีกคน ท่าทางเราจะมีศกึ หลายทางเลยนะ”
ปวนิ ต์พมึ พา

“อาดล?” ปรางทิพย์ทวนคา “เพ่ือนของพ่อน่ะเหรอคะพ่ีวินต์…อยา่
บอกนะวา่ เขา เป็นพวกของเจ้าพวกนนั ้ ด้วย” เด็กสาวยงั จาที่พ่ชี ายกลบั มาเล่า
ให้ฟังได้ เรื่องสารวตั รธนดลท่เี ป็นเพื่อนเกา่ ของผ้เู ป็นพ่อทลี่ ว่ งลบั

ปวินต์สา่ ยหน้าเบา ๆ “พก่ี ็ไมแ่ น่ใจ แตเ่ จมส์บอกวา่ อย่างนนั ้ …และพ่ี
ก็…”

เด็กสาวอมยมิ ้ แล้วตอ่ ให้ “เชอื่ พีเ่ จมส์”
ธนทั ทย่ี นื ข้างหลงั กลนั ้ หัวเราะแทบตาย ในขณะทปี่ วนิ ต์ทาหน้าบอก
ไม่ถูกไปแล้ว “เจมส์บอกว่าอาดลแอบใสข่ องบางอย่างในเคร่ืองด่ืมพี่ แถมยงั
เป็นของทที่ าคณุ ไสยไว้เสยี ด้วย”

163

สบื เสนห่ า

“อาดลทพี่ วกเราเคยเจอตอนเลก็ ๆ กด็ ทู ่าวา่ เป็นคนดีนะคะ แต่อย่าง
ว่า รู้หน้าไม่รู้ใจ ปรางว่าเราน่าจะใช้คน ๆ นี ้ เพ่ือช่วยเบิกทางได้เหมือนกนั
และเป็นการพิสจู น์ด้วยวา่ เขาเป็นคนดหี รือไม่ดกี นั แน่”

“ยังไงเหรอ” คนถามชักเร่ิมสนใจ ปวินต์หันไปมองเจมส์ และชาย
หนมุ่ ก็พยกั หน้ารับอยา่ งสนใจด้วย

“พ่ีนัทคะ ช่วงนีม้ ีงานพวกแฟชนั่ โชว์เดินแบบท่ีสามารถเอาคนของ
เราเข้าไปแจมด้วยบ้างไหมคะ” เด็กสาวหนั มาถามธนทั ที่เธอรู้มาก่อนหน้านี ้
ว่าทางานอะไร

“อมื …กไ็ ด้อยหู่ รอก งานน่ะ มีเร่ือย ๆ อยแู่ ล้ว”
“แล้วมีงานท่ีใหญ่พอ…จะเชิญคุณตัวการใหญ่ของเรามาร่วมงาน
บ้างไหมคะ”
“มนั กม็ นี ะครับ แตเ่ ขาจะมาเหรอ งานแบบนี”้
“เขาต้องมาแน่ ถ้าเราปล่อยข่าวออกไป…กับอาดล…ว่าคณุ เจมส์
วางแผนจะส่งมอบของสาคญั น่นั ให้ตารวจกลางงานเพอื่ ความปลอดภัย โดย
ต้องการให้เขา…มาเป็นสกั ขพี ยาน!”
“แต่ว่าของนน่ั …” เจมส์ขดั ขนึ ้ อยา่ งไมแ่ น่ใจนกั
“ค่ะ เราจะไม่เอาของออกไปหรอก แต่จะลอ่ ให้ฝ่ายนนั ้ มาติดกบั เอง
ในเมื่ออีกฝ่ายใช้คณุ ไสยกบั เรา…ทาไมเรา ไมใ่ ช้กบั พวกนนั ้ บ้างละ่ คะ ถ้าคณุ
ชวรัตน์นั่น…คิดว่าตัวเองถกู คณุ ไสย จะอย่างไรก็ต้องว่ิงแจ้นไปหาหมอผีคน
นนั ้ ให้ชว่ ยแน่ ๆ ค่ะ”
“แล้วพวกเราก็จะตามไปสินะ แถมอาจจะได้หลักฐานจากการ
สารภาพเพราะกลัวจะโดนวางยาส่ังได้อีก” ธนัทพูดต่อไปอย่างทึ่งจัดใน
ความคดิ ของปรางทิพย์

164

สืบเสนห่ า

“เข้าใจถูกแล้วค่ะ เป็นไงคะแผนนี ้ ไม่จาเป็นต้องมีใคร…เป็นตัว
ประกนั ด้วย เพียงแคพ่ วกพี่พยายามวางยาเขาในงานให้ได้ก็เท่านนั ้ ”

“เป็นความคิดท่ีดีนะครับน้องปราง แต่ผม…จะไม่ใช้ไสยดาวางยา
สง่ั …กบั ใครทงั ้ นนั ้ แม้ว่าจะเป็นศตั รูท่ีหมายชวี ิตผมกต็ าม” เจมส์ขดั ขนึ ้

ปรางทิพย์มองชายหน่มุ ที่ทาท่าจริงจงั มากนนั ้ แล้วหัวเราะ “พี่เจมส์
น่ารักแบบนเี ้อง พี่วินต์ถงึ ได้ตดิ ใจ”

“ยยั ปราง…”
“ค่า…ค่า ไม่ล้อแล้วก็ได้ เราไม่จาเป็นต้องวางยาสัง่ หรอกค่ะ ก็แค่
วางยาที่จะทาให้ปวดท้องสกั หน่อยก็พอแล้ว อาศัยการแสดงอีกนิด ข่มข่ใู ห้
สมจริงอีกหน่อย เท่านนั ้ ก็สบายแล้ว อีกฝ่ายเขารู้อย่แู ล้วน่ีคะ ว่าพ่ีเจมส์เป็น
หมอผี จะยงั ไง…กต็ ้องคิดวา่ จริงอยแู่ ล้วคะ่ ”
ทงั ้ หมดพยกั หน้าเข้าใจ และเร่ิมเล่ือมใสสาวน้อยมากเป็นทวีคณู
“คุณวินต์ครับ ผมอยากขอน้องสาวคุณแต่งงานจริง ๆ” ธนัทพูด
ต่อไปอย่างช่นื ชม
“น้องฉนั พ่งึ จะ 15 ถ้าอยากไปนอนในคุกข้อหาพรากผ้เู ยาว์กเ็ อาสิ!”
ปวินต์แกล้งทาเสยี งดุ
“ผมผดิ ไปแล้วครับ ถ้าอย่างนนั ้ ขอดใู จจนน้องปราง 18 ปีก็ได้”
ท่าทางฮดึ ฮดั ของคณุ พที่ ี่เริ่มหวงน้องจนเห็นได้ชดั จนเจมสต์ ้องห้าม
ทัพแทน “เลิกล้อเล่นได้แล้วเจ้านัท คุณวินต์เขาจริงจัง ไม่ได้เป็นปลาไหล
อยา่ งนายสกั หน่อย”
“เอาเถอะพ่ีวินต์ พ่ีนัทเขาล้อเล่นหรอกน่า” สาวน้อยคนกลางช่วย
สงบศกึ “อีกอยา่ ง งานของพีจ่ ะสาเร็จได้ ต้องให้พ่ีนทั เขาช่วยนะคะ”
คนฟังเลยสงบปากสงบคากว่าเดิม แล้วทรุดตัวน่งั ลงที่เก้าอีใ้ กล้ ๆ

165

สบื เสนห่ า

โดยไม่ได้พดู อะไรอกี
“ถ้ าอย่างนัน้ เพ่ือไม่ให้ เสียเวลา ปรางว่าเรามาวางแผนอย่าง

ละเอยี ดกนั ดีกว่าคะ่ ” เธอวา่ ตอ่ ด้วยรอยยมิ ้ …ท่ดี เู จ้าเลห่ ์กว่าท่เี คย จนปวนิ ต์ท่ี
มองมา อดเสียวสนั หลงั ไม่ได้ เพราะรู้ดีว่าน้องสาวของเขาคนนี ้นอกจากจะ
ฉลาดแล้ว…ยงั ชอบแกล้งเขาเสยี ด้วยส…ิ

วันรุ่งขึน้ ปวินต์ท่ีแต่งตัวในเครื่องแบบตามปกติ ไปทางานแต่เช้า
อย่างตงั ้ ใจ งานวนั นถี ้ กู เคลยี ร์เสร็จอยา่ งรวดเร็วกว่าเคย จนจา่ เดย่ี วทย่ี ืนมอง
อยู่อดอมยิม้ ไม่ได้ ผู้กองของเขาดูซึมกะทือนักในช่วงนี ้แต่วันนีก้ ลบั แปลก
ออกไป ชายหนุ่มดูกระตือรือร้ นและสดใสขึน้ อย่างเห็นได้ชัด ทัง้ งานท่ี
รับผิดชอบก็มีประสิทธิภาพเหมือนปกติแล้ว แตกต่างจากวันก่อน ๆ โดย
สนิ ้ เชิง

ร่างเตยี ้ กว่าจึงเดินเข้ามาหา ในมือนนั ้ ถือแก้วกาแฟที่พึง่ ชงเสร็จสอง
ใบ ใบหนง่ึ ของตวั เขาเอง สว่ นอกี ใบสง่ ให้กบั ผ้กู องหน่มุ

กลิ่นกาแฟหอม ๆ ทาให้อีกฝ่ ายรับมาดื่มโดยไม่ได้ถามอะไร ด้วย
กาลงั เพลินกับการอ่านข้อมูลคดีอยู่จนไม่ได้ละสายตามา คนส่งให้มองอีก
ฝ่ายดื่มกาแฟพลางแย้มยมิ ้ อยา่ งมีเลศนยั

“ง้อแฟนสาเร็จแล้วหรือไงครับผ้กู อง” เสยี งทกั แกมล้อเล่นทาเอาคน
ฟังท่ีกาลงั ดม่ื แทบสาลกั

“ง้อเง้ออะไรกนั จ่า ใครบอกว่าฉันมีแฟนแล้ว” เขาพึมพาต่อโดยไม่
สบตาด้วย มอื นนั ้ วางแก้วลง กอ่ นฉวยแฟม้ คดีท่ีวางอย่ดู ้านข้างมาเปิดแก้เขิน
โดยไมไ่ ด้อา่ นเลยสกั ตวั ด้วยซา้

จ่าเดี่ยวมองมาอย่างขบขัน “ผ้กู องครับ ผมพงึ่ รู้นะ…ว่าขนาดแฟ้ม

166

สบื เสน่หา

กลบั หวั ผ้กู องยงั อา่ นได้อีก”
คนกาลงั เปิดหน้ากระดาษอยา่ งเมามนั สะด้งุ ก่อนปิดแฟ้มดงั ปึง
“เอาละ่ ถ้าว่างงานมากนกั กเ็ อางานนไี่ ปทาต่อเลย” เขารวบแฟม้ อกี

อนั สง่ ให้ กอ่ นจะลกุ ขนึ ้
“แหม ผ้กู องละ่ ก็ ผมแซวนดิ เดียว อยา่ เพ่มิ งานให้ผมสคิ รับ ลกู ผมวยั

กาลงั นา่ รัก ต้องรีบกลบั บ้านไปดแู ลนา” จา่ ผ้กู าลงั เหอ่ ลกู บ่นพมึ พา ปวินต์จงึ
หันมาบอกว่า “ก็ใช้เวลาว่างที่มาน่งั แซวฉนั นง่ั ทาไปสิ อ้อ เดี๋ยวฉนั มานะ มี
เรื่องต้องไปคยุ กบั สารวตั รคนใหม่หน่อย”

ว่าแล้วเขาก็เดนิ ออกไป โดยไม่รอให้อีกฝ่ายถามตอ่ วา่ ‘แฟน’ ของเขา
ทีง่ ้อได้สาเร็จนนั ้ น่ารักสกั แค่ไหน

“เข้ามาส”ิ คนภายในห้องตอบรับเม่ือได้ยินเสยี งเคาะประตู เขาวาง
ปากกาที่กาลงั เขียนเอกสารลงกบั โต๊ะ พลางมองผ้มู าเยอื นทเ่ี ดนิ เข้ามา

ห้องในตอนนีจ้ ดั เสร็จเรียบร้อยแล้ว เอกสารจัดวางเป็นระเบียบ ดูมี
ประสทิ ธิภาพดีสมกับท่ีปวินต์เคยช่ืนชมคนผู้นีเ้ สมอมา แม้ในตอนนี ้ เขาชัก
เร่ิมไม่แน่ใจแล้วว่าอาดลที่เคยเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของพ่อ เป็นคนดีจริง ๆ
หรือไม่

“ขออนญุ าตครับสารวตั ร” เสียงพูดที่ดเู ป็นการเป็นงานทาให้ธนดล
มองมาอย่างประหลาดใจนดิ หนอ่ ย เขาสง่ ยมิ ้ ไปให้ แล้วเชิญให้นง่ั

“มีอะไรงนั ้ หรือผ้กู อง” เขาถามตอ่ ไป มือยงั คงงว่ นกบั เอกสารบนโต๊ะ
“ผมอยากให้สารวัตรเปลี่ยนความตัง้ ใจที่จะปิดคดีฆาตกรรมคณุ
ชิดชยั ครับ” ปวินต์ตอบเสยี งดงั ฟังชดั
คนฟังเลกิ คิว้ ก่อนเงยหน้าขนึ ้ มองค่สู นทนา ด้วยแววตาไมพ่ อใจนิด

167

สบื เสน่หา

หนอ่ ย “ผมบอกแล้วไมใ่ ช่หรือผ้กู อง ว่าคดีนเี ้ป็นคดฆี า่ ตวั ตาย และเราก็ปิดคดี
ได้แล้วด้วย”

“ครับ…จากหลักฐานสามารถสรุปเช่นนัน้ ได้ แต่ว่า…ถ้ าผมมี
หลกั ฐานใหม่เพิ่มล่ะครับ ว่าสิ่งท่ีผู้ตายเขียนไว้ก่อนตาย…มนั เป็นเรื่องจริง
ผู้ตายและครอบครัวกาลังโดนปองร้ าย และเหตุการณ์ท่ีเกิดขึน้ เป็นคดี
ฆาตกรรมละ่ ครับ สารวตั รจะวา่ ยงั ไง”

คนฟังชะงกั รีบหนั มามองอย่างรวดเร็ว “หลกั ฐานอะไร”
ใบหน้าชายหน่มุ ค่สู นทนามีรอยยิม้ จาง ๆ “คณุ คงจาคณุ เจมส์ ท่ีพบ
กันในร้ านอาหารวนั ก่อนได้สนิ ะครับ เขาเป็นเจ้าของตุ๊กตาที่พบข้างศพ และ
ได้ บอกผมว่าเขาเป็ นคนรับฝากส่ิงที่คุณชิดชัย เขียนเอาไว้ ก่อนตายน่ันเอง”
ปวนิ ต์พดู ตอ่ โดยพยายามไม่เอย่ ถงึ วา่ ของสงิ่ นนั ้ คอื อะไร
“คณุ กาลงั จะบอกผมว่า เฮโรอนี 20 กิโลกรัมนน่ั อย่ทู ค่ี ณุ เจมส์งนั ้ รึ”
กลบั เป็นคนถามที่ระบมุ นั ออกมาอย่างจงใจ ด้วยความสนใจออกนอกหน้า
ผ้กู องหนมุ่ แสร้ งทาเป็นไม่แปลกใจกบั ทา่ ทีนนั ้ เขาพยกั หน้ารับ
“ใช่ครับ ของส่ิงนัน้ อยู่ท่ีคุณเจมส์ และเขาตัง้ ใจจะมอบให้ทางเรา
เก็บไว้เป็นหลกั ฐานสาคญั ของคดีด้วย เพยี งแต่มขี ้อแม้วา่ …”
“ยงั ไงรึ” ธนดลรีบถามตอ่
“เขาจะมอบมนั ให้กบั คนที่คุณชิดชยั ไว้ใจเอง นนั่ ก็คือ…คุณชวรัตน์
ผ้สู มคั ร ส.ส. ทีเ่ ป็นเจ้านายเก่าของคณุ ชดิ ชยั เป็นผ้รู ับมอบ ตอ่ หน้าตารวจและ
สอื่ มวลชน”
“หมายความวา่ ยงั ไง?”
“ก็หมายความว่า คืนนีจ้ ะมีงานแฟช่ันโชว์การกุศล และคณุ เจมส์จะ
ใช้งานนัน้ ในการส่งมอบของให้กับทางเราก่อนจะจบงาน โดยท่ีมีท่านชวรัตน์

168

สบื เสน่หา

เป็นสกั ขีพยานไงครับ”
“ทาไมต้องลากท่านมาเก่ียวด้วยเล่า” เสียงสารวัตรธนดลถามขนึ ้

อย่างไม่พอใจนกั
“น่ันเป็นเง่ือนไขของคุณเจมส์ครับ เขาบอกว่าท่านเป็นทัง้ หัวหน้า

และผ้มู พี ระคณุ ของคณุ ชิดชัย จงึ อยากให้เป็นพยานในการส่งมอบเป็นพิเศษ
เรื่องนยี ้ งั เป็นความลบั อยู่ แต่ผมวา่ เราขอกาลงั ตารวจไว้สนับสนุนสกั หน่อยดี
ไหมครับเพ่ือความไมป่ ระมาท” ปวินต์พดู ต่อไป ตามทตี่ กลงกนั ไว้เมือ่ คืนกอ่ น

“ไม่…ในเมื่อมนั เป็นความลบั เราไม่ควรให้มีใครเข้าไปมากกว่านี ้
แล้ว แค่ฉันกับเธอก็น่าจะพอรับมือได้ไมใ่ ชร่ ึ เกิดยกโขยงไปกันเยอะ แล้วคุณ
เจมส์เปลยี่ นใจจะทายงั ไง”

ท่าทีของธนดลเห็นได้ชัดว่าไม่ต้องการให้ใครรู้เรื่องด้วย ปวินต์จึง
ลองพูดหยั่งเชิงไป หากธนดลเป็นพวกเดียวกบั พวกนนั ้ ย่อมต้องการให้เรื่อง
เงียบมากท่ีสดุ และต้องไมย่ อมให้เพมิ่ กาลังเสริมแน่ เพราะถ้าธนดลสามารถ
ลวงเอาของจากเจมส์มาได้ก่อน ที่เหลือก็มีเพียงแค่ปิดปากคนท่ีรู้เร่ืองไป
ตลอดกาล เทา่ นีก้ ส็ ามารถนาของไปคนื ชวรัตน์ได้อยา่ งง่ายดายแล้ว

การบอกออกไป จึงเป็นการย่วั ยุให้อีกฝ่ายลงมือพยายามขโมยของ
สงิ่ นนั ้ มากอ่ นจะมีการมอบอยา่ งเป็นทางการนนั่ เอง!

“สารวตั รครับ แต่เจมส์เขาไม่ไว้ใจคณุ …คงเพราะเร่ืองที่ร้านอาหาร
วันนัน้ ทาให้เขาโกรธคุณมาก เขาเลยบอกว่าให้คุณชวรัตน์กบั ผม สองคน
เท่านัน้ คอยรับของแทน ถ้าคุณคอยอยู่ด้านนอกงานน่าจะดีกว่า แต่ผมว่า
เรียกกาลงั สนบั สนนุ ไว้ด้านนอกด้วยจะดีท่สี ดุ นะครับ”

“ก็ได้ ฉันจะสนับสนุนเธออยู่ด้านนอก ส่วนเรื่องกาลังสนบั สนนุ ไม่
ต้องหว่ ง ฉนั จะจดั การเอง” เขารับปากทงั ้ ๆ ที่ตงั ้ ใจวา่ จะไม่หากาลงั เสริมของ

169

สบื เสน่หา

จริง
ธนดลมองมาด้วยทา่ ทางที่ซีเรียสกวา่ เกา่ แล้วถามต่อไปวา่
“เรื่องนไี ้ ด้บอกใครบ้างหรือยงั ”
ปวินต์ยมิ ้ น้อย ๆ “เรื่องทสี่ าคญั และเป็นความลบั สดุ ยอดขนาดนี ้ ผม

พง่ึ บอกสารวตั รเป็นคนแรกเองครับ”
“ดีแล้ว…อย่าบอกใครอีกล่ะ ถ้ามีคนมาแทรกแซงล่ะก็ บางทีคุณ

เจมส์อาจจะไม่ยอมมอบของส่ิงนนั ้ มาให้ก็ได้ หลกั ฐานชิน้ นนั ้ สาคัญมากต่อ
รูปคดเี สยี ด้วย”

“ผมเข้าใจ ไม่ต้องห่วงหรอกนะครับ ทุกอย่างผมจะพยายามทาให้ดี
ท่ีสดุ รบกวนสารวัตรติดต่อคณุ ชวรัตน์ ขอร้ องให้ไปงานในคืนนีด้ ้วย” ว่าแล้ว
เขากส็ ง่ โบร์ชวั ร์งานให้

“คณุ เจมสบ์ อกว่า ถ้าท่านไม่มา เขาจะไมม่ กี ารสง่ มอบใด ๆ สารวตั ร
คงติดตอ่ ให้ผมได้ใช่ไหมครับ”

ธนดลพยกั หน้ารับ “ได้แนน่ อน เพื่อคดีทสี่ าคญั ขนาดนี ้ คิดว่าทา่ นคง
ไมป่ ฏิเสธ”

“ถ้าอย่างนนั ้ วนั นีผ้ มขอลาคร่ึงวนั นะครับ ต้องเตรียมการอีกหลาย
อยา่ ง” เขาว่ากอ่ นขอตวั ออกไป

“อะไรนะ มนั กล้าท้าทายฉนั ขนาดนเี ้ลยรึ!” ชวรัตน์อทุ านอยา่ งแปลก
ใจเมอ่ื ได้ทราบข่าวนนั ้ มือของเขากระชบั โทรศพั ท์แล้วเผลอบบี ลงไปโดยแทบ
ไม่รู้ตวั กล้ามากจริง ๆ …เขารู้ดีวา่ ชิดชยั ต้องบอกความลบั ว่าคนบงการคือตวั
เขาไว้แต่แรกแล้ว ไม่เชน่ นนั ้ คงไมก่ ล้าฝากเฮโรอนี กบั เจมส์ไว้

การล่อตัวเขาออกมา ต้องมีจุดประสงค์อะไรสักอย่าง แต่ถึงอย่าง

170

สืบเสน่หา

นนั ้ …การที่ตวั เจมส์เองออกมาด้วย ก็ใช่ว่าคนอย่างเขาจะจัดการอะไรไม่ได้
เจ้าหมอผีน่ันก็ชักช้านัก ถ้าไงเขาลองลงมือเองก่อน ก็ไม่น่าจะเสยี หายอะไร
จะอย่างไรเขาก็มีบอดกี ้ าร์ดมือหนง่ึ ท่ีจ้างมาราคาสงู ลบิ ลว่ิ อีกหลายคน เขาไม่
กลวั ว่าอีกฝ่ายจะกล้าทาอะไรรุนแรงนกั หรอก

น่ิงคดิ อยเู่ ป็นครู่ เขากพ็ ดู ตอ่ ไปกบั คสู่ นทนาในสายว่า
“มันคิดจะล่อฉันออกไปทาอะไรสักอย่างล่ะสิ แบบนีค้ งประมาท
ไม่ได้…อ้อใช่ ไปสิ เร่ืองอะไรจะต้องไปกลวั มนั ฉนั มบี อดกี ้ าร์ดอยเู่ ป็นสบิ พวก
มนั ทาอะไรไม่ได้หรอก”
“แต่มันอนั ตรายนะครับท่าน แถมพวกมนั ยงั ไม่ยอมให้ผมเข้าไปใน
งานด้วย” เสยี งตามสายแย้งกลบั มา
“ไมต่ ้องมาแหละดีแล้ว เราไม่มอี ะไรเก่ยี วข้องกนั พวกมนั จะได้ตาย
ใจ เดีย๋ วฉนั ให้คนของฉนั แฝงตวั ปน ๆ กบั แขกเอง” ชวรัตน์พดู ตอ่ อย่างมน่ั ใจ
“งานนีล้ ่ะ เราจะรวบพวกมันทัง้ หมด แล้วก็เอาของกลับคืนมา
จากนนั ้ คอ่ ยปิดปากให้ครบ อย่ดู ไี มว่ า่ ดี อยากออกมาให้จดั การง่าย ๆ แบบนี ้
ฉนั ไม่พลาดอย่แู ล้ว”
“ได้ครับ แต่ถ้ามีปัญหาอะไร พวกเรายังมีไพ่ในมืออีกหนึ่ง…เพราะ
ตอนนี ้ผมจดั การวางยาสงั่ ผ้กู องปวินต์เรียบร้อยแล้วตามคาสงั่ ของหมอคง…
และเหมือนว่าเจ้าตวั จะไมร่ ู้เสยี ด้วย!”
คนฟังยมิ ้ อย่างพอใจ “ดีมาก หมอคงรู้เรื่องนแี ้ ล้วสนิ ะ ถ้าอยา่ งนนั ้ …
ถงึ มนั จะไมย่ อมสง่ ของมา เรากส็ ามารถข่มู นั กลบั ได้อย่ดู ี…ถ้าอย่างนนั ้ ฉนั จะ
ได้เตรียมตวั คืนนแี ้ หละ คงสนกุ แน่!”

171

สบื เสนห่ า

งานในวันนีเ้ ป็นงานใหญ่งานหนึ่งทีเดียว ธนัทสมกับเป็นนักออก
แบบเสอื ้ ผ้าและจดั งานแสดงเดินแบบมืออาชีพนัก เพียงแค่ไม่กี่ช่ัวโมง เขาก็
สามารถหางานแสดงที่น่าสนใจ แถมยังสามารถเปล่ียนคนเดินแบบให้เป็น
เจมส์ได้ไมย่ ากเยน็ โดยบอกวา่ คนจดั เองกเ็ ป็นเพ่อื นกบั พ่อเขาเชน่ เดียวกนั

งานเหมือนจะราบร่ืน แต่กลบั มีคนหนง่ึ ทย่ี งั คงหน้ามยุ่
“น่า พี่วินต์คะ แค่เดินแบบคู่พ่ีเจมส์แค่นีเ้ อง” เด็กสาวพยายาม
ตะลอ่ ม
“ทาไมต้องเป็นพดี่ ้วยเล่า” เสยี งผ้กู องหน่มุ ค้านอย่างไม่พอใจนกั “ท่ี
สาคญั ทาไมต้องแต่งชดุ ผ้หู ญิงด้วย”
“กผ็ ้หู ญิงจะเข้าใกล้เปา้ หมายได้ง่ายกว่านคี่ ะ แถมเขาก็เคยเห็นหน้า
พ่ีแล้วด้วย ปลอมตวั แบบนนี ้ า่ จะดกี ว่า เราจะวางยาเขานะ อตี าอดีต ส.ส. นน่ั
ก็มบี อดกี ้ าร์ดเพยี บ ถ้าเข้าใกล้ในสภาพผ้ชู าย คงยงุ่ ยากนา่ ดู”
“แล้วทาไมต้องพี่ละ่ ”
“ก็คนที่แต่งหญิงรอด คงมีแต่พ่ีแหละค่ะ หรือพ่ีจะให้ปรางไปแทน
ละ่ ” ปรางทิพย์ยกไม้ตายขนึ ้ ขู่

172

สบื เสน่หา

ชายหนุ่มพูดเสียงเข้ม “ไม่ได้เด็ดขาดนะ” ว่าพลางมองคนท่ีเหลอื
ก่อนยอมจานนจนได้ “ก็ได้ ๆ พ่ไี ปเองก็ได้ จะให้ทาอะไรบ้างก็บอกมา แตบ่ อก
ไว้ก่อนนะ วา่ เดนิ แบบอะไรนนั่ พ่ีทาไม่เป็นหรอก”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พี่นทั เขามืออาชีพพอ คงจะช่วยพไ่ี ด้ มาเถอะค่ะ
เราต้องซ้อมแล้วกแ็ ตง่ ตวั กนั อกี พกั ใหญ่ เดย๋ี วจะไมท่ นั งานพอดี” เธอวา่ พลาง
อมยมิ ้ อยา่ งเจ้าเลห่ ์ เมือ่ การหวา่ นล้อมสาเร็จผล

งานในวันนีเ้ ป็นงานหรูสมกับที่ธนัทบอกว่าสามารถเชิญท่านอดีต
ส.ส. มาร่วมงานได้ไมอ่ ายใคร ห้องโถงใหญ่นนั ้ เช่าในโรงแรมมีช่อื ไหนจะยงั
นายแบบนางแบบดัง เป็นทีร่ ู้จกั ค้นุ หน้ากนั ในวงการ วา่ ค่าตวั แต่ละคนล้วนไม่
น้อย

เวลาใกล้ต้องเดินแบบมาถงึ แม้ว่าพวกเขาจะเป็นชดุ เปิดตวั ชดุ แรก
ๆ แต่เสอื ้ ผ้าหน้าผมก็อลงั การไม่แพ้กนั นางแบบนายแบบหลายคนลอบมอง
มาแกมอจิ ฉา เพราะคนทงั ้ คนู่ นั ้ ดโู ดดเด่นเสยี ยิ่งกวา่ ค่หู ลกั ของงานเสยี อกี

ดนตรียงั บรรเลงไปเร่ือย ๆ เป็นจงั หวะคลาสสกิ เน่ืองจากงานนนั ้ เป็น
คอนเซปย้อนยุคแบบฝรั่ง ชุดที่สวมใส่จึงเป็นแนวยุโรปโบราณที่ดูเท่ไม่เบา
เจมสท์ ี่ยนื อย่ตู รงทางเข้าด้านหลงั แคทวอล์ค เพือ่ เตรียมพร้อมจะออกเดิน หนั
มายมิ ้ ให้สภุ าพสตรีที่ยนื เขนิ อย่ดู ้านข้างอยา่ งขบขนั

หมอผีหนมุ่ ในตอนนไี ้ ม่ได้มมี าดหมอผีอกี แต่กลบั เป็นมาดนายแบบ
เต็มตวั น่ีไม่ใช่งานแรกของเขา ดงั นนั ้ จงึ ไม่มีทีท่าต่ืนเวทีแม้แต่น้อยนิด ชาย
หนมุ่ อยใู่ นชดุ สทู สดี าเลน่ ลกู เลน่ เป็นตวั ปักเงนิ ตามตวั ปกดหู รูหรา เมื่อรวมกบั
หน้ากากสีดาสนิทท่ีส่วนดวงตาติดลายขอบสลักเงินวาวรั บกับผมสีทอง
ประกายกบั ใบหน้าอนั คมสนั ยงิ่ ดเู ท่ราวจอมโจรในภาพยนตร์เสยี จนหลายคน

173

สืบเสนห่ า

มองแทบเคลมิ ้ แม้หน้ากากจะปิดบงั บางสว่ นของใบหน้าไป แตน่ ยั น์ตาสีสวย
อนั เป็นเอกลกั ษณ์ของเขา กลบั เป็นประกายเด่นชัด พอใบหน้านนั ้ หนั มาแย้ม
ยมิ ้ คนมองก็เผลอจ้องจนลมื ตวั

“แต่งแบบนีก้ ็เท่ดีนะ” ปวินต์พึมพาเบา ๆ แต่อีกฝ่ ายท่ีหูดีเสีย
เหลอื เกิน กย็ งั คงได้ยนิ

เจมสม์ องกลบั มายังคนด้านข้างทอ่ี ย่ใู นชดุ กระโปรงบานตัวยาว เอว
แคบถกู รัดไว้ด้วยคอเซท ยิ่งทาให้ดูบางเพรียวขนึ ้ อีก ไหนจะตัวเสริมตัวดันที่
หน้าอกปลอมจนดูอวบอ่ิมแนบเนียน ขนาดคนใส่เองยังรู้สกึ เขินตัวเองเสยี
ด้วยซา้ ผมซึ่งเป็นวิกยาวเปิดหน้าผาก รวบปักดอกไม้สอี ่อนไว้ด้านหลงั เน้น
ใบหน้านวลให้กระจ่างชัด ดวงตากลมรับขนตายาว ริมฝีปากเชิดน้อย ๆ ดู
งดงามขนึ ้ ผิดหูผิดตาจากการแต่งหน้าโดยช่างมืออาชีพ ทาให้ไม่ว่ามองมมุ
ไหน อีกฝ่ายก็ไม่เหมือนผ้ชู ายเลยสกั นิด แถมยงั เหมือนเจ้าหญิงตัวจริงขนึ ้ ไป
อีกด้วยซา้

“ใครชมผมก็ไมป่ ลมื ้ เท่าคณุ ชมนะครับเนี่ย แต่ว่า…ผมชักอยากเป็น
จอมโจรจริง ๆ เสยี แล้ว” ว่าพลางดึงมือของอีกฝ่ายท่ีใส่ถงุ มือลกู ไม้โปร่งบาง
ขนึ ้ มาจมุ พิต “ถ้าผมลกั พาตวั คณุ ในคา่ คนื นี ้คนในงานคงจะอิจฉากนั แน่ ๆ”

คนถกู จบู ทห่ี ลงั มือหน้าแดงฉาน เสมองด้านข้างก่อนพมึ พา
“ฉนั ไม่ใช่ผ้หู ญิงสกั หนอ่ ย ใครจะไปอจิ ฉานายกนั ”
“คณุ น่ารักมาก…จริง ๆ นะครับ”
“ถกู ผ้ชู ายชม ไม่เห็นน่าดีใจตรงไหน!” ปวนิ ต์บน่ พมึ พา กอ่ นก้าวเดิน
ด้วยทา่ ทางติดจะเงอะงะ “รองเท้านก่ี ด็ ้วย เดินยากซะจริง ถ้าฉนั เดินสะดดุ ตก
แคทวอล์คขนึ ้ มาจะทาไง”
คนฟังอมยมิ ้ กอ่ นพดู วา่ “เจ้านทั รู้อย่แู ล้วครับ ว่าคณุ เดนิ ไม่ได้ ดงั นนั ้

174

สบื เสน่หา

ไม่ต้องห่วง”
“หา…?”
ใบหน้าคมยังมีรอยยิม้ ขีเ้ ล่น “เพราะตามคอนเซปแล้ว คุณคือเจ้า

หญิงทผี่ มลกั พาตวั มา ดงั นนั ้ …”
ว่าแล้วก็อ้มุ อีกฝ่ายขนึ ้ มา อย่างง่ายดายเสยี จนคนถกู อ้มุ หลดุ เสียง

อทุ านอยา่ งตกใจ
“เจ้าหญิงก็ต้องอยใู่ นอ้อมแขนของจอมโจรสคิ รับ…”
“ปละ…ปลอ่ ยนะ…เจ้าบ้าลามกเนี่ย!”
“ผมอุ้มตามคิวนะครับ…แต่จริง ๆ ผมอยากอุ้มนานกว่านัน้ อีก…

วนั นี…้ บางทอี าจจะเป็นวนั สดุ ท้ายท่ีเรา…”
นิว้ เรียวของปวินต์แตะท่ีริมฝีปากเจมส์ “เลิกพูดแบบนัน้ เลย วันนี ้

งานของเราต้องสาเร็จ เราจะต้องช่วยเคนได้ และจบั พวกนนั ้ เข้าคกุ ให้หมด”
คนฟังหัวเราะเบา ๆ ก่อนยิม้ ให้ “ถ้าอย่างนนั ้ ผมถือว่าวนั นีเ้ ป็นการ

ซ้อมแล้วกนั ”
“ซ้อมอะไรของนาย” ปวนิ ต์ทวนคาอยา่ งงนุ งง
“ก็…ซ้อมอุ้มเจ้าสาวของผมเข้าหอน่ะสิครับ” ว่าพลางก้มลงหอม

แก้มคนในอ้อมแขน ซึง่ หนียงั ไงก็ไม่พ้นอย่างรวดเร็วจนอีกฝ่ายตงั ้ ตัวแทบไม่
ตดิ

“จะ…เจ้าบ้าเจมส์น่ี คนเขามองกันอยู่นะ!” คนกาลงั อายข่ฟู ่ อ มือ
แตะท่ีแก้มซึง่ ถกู หอมเม่ือครู่ก่อนซุกหลบ ปากก็ยงั บ่นพมึ พาไม่เลิก จนเจมส์
ต้องกระซบิ วา่

“ผมจะออกไปด้านหน้าแล้วนะครับ อย่าลมื หนั หน้ ามายิม้ หวานรับ
ผ้ชู มได้แล้ว”

175

สืบเสนห่ า

“อะ่ เด๋ยี วส”ิ คนยงั ทาหน้าไม่ถกู รีบรัง้ ไว้ แตอ่ กี ฝ่ายกลบั บอกวา่
“ช้าไม่ได้ครับ ต้องตามกาหนดการ อย่าลมื ทาตามแผนด้วยละ่ โปรย
ยมิ ้ หวานให้เปา้ หมายเราเยอะ ๆ หนอ่ ยนะครับ ถงึ ผมจะหงึ กเ็ ถอะ!”
ประโยคหลงั มีแอบบน่ ก่อนชายหน่มุ จะก้าวยาว ๆ ออกไป แสงไฟ
ด้ านนอกสว่างเจิดจ้ ากว่าด้ านหลังเวที แถมยังสาดส่องมาที่พวกเขา
โดยเฉพาะ เม่ือสายตาแทบทุกคู่จ้องมองมา คนในอ้อมแขนก็อดประหม่า
ไมไ่ ด้ หากยงั ไมท่ นั ได้นกึ คิดอะไร เขาก็ได้ยนิ เสยี งกระซบิ ว่า
“ม่ันหน่อยสิครับผู้กอง” เสียงแซวแกมหัวเราะหน่อย ๆ ของเจมส์
เลน่ เอาเขาของขนึ ้
ฮึ กะอีแค่ยมิ ้ หวาน เพอื่ ชว่ ยลกู ชายคนสาคญั มหี รือเขาจะทาไม่ได้!
ร่างในอ้อมแขนขยบั ตัวขนึ ้ ตรงอย่างมนั่ ใจกว่าเดิม มือเรียวโอบรอบ
คอแกร่ง ส่งยิม้ เชิญชวนไปโดยรอบ ผ้ชู มที่อย่ดู ้านล่างแคทวอล์คต่างมองมา
อย่างลมื ตวั โดยเฉพาะชวรัตน์ที่นั่งเป็นประธานในงานรับเชิญนใี ้ นตาแหน่งที่
ค่อนข้างใกล้จนเห็นตัวแบบได้ชดั เจน ร่างนนั ้ ยิม้ ให้นักการเมอื งอาวโุ สท่ีมอง
มาจนเคลิบเคลิม้ อย่างจงใจ ก่อนรัง้ แก้มสากของคนอุ้มมาใกล้แล้วจูบซา้
เรียกเสยี งฮือฮาของผ้ชู มรอบด้านอย่างเห็นได้ชดั
“ผู้หญิงคนนัน้ เป็นใครกัน กล้าดีน่ีนา” ชวรัตน์ถามธนัทที่เป็น
ผ้อู านวยการจดั งานนแี ้ ทนบิดาอย่างสนอกสนใจ ธนทั อมยมิ ้ น้อย ๆ กอ่ นบอก
ว่า “เธอเป็นดาวรุ่งคนใหม่ในวงการนี ้ท่ีทางเราเชิญมาเป็นพิเศษ ท่านสนใจ
อยากจะคยุ กบั เธอบ้างไหมครับ”
“หมื ดาวรุ่งงนั ้ หรือ ชื่ออะไรละ่ ”
“รวนิ ต์ ทพิ ย์อาภา ครับ”
“อมื …ถ้าอยา่ งนนั ้ เดินเสร็จ ชวนเธอมาคยุ สกั หนอ่ ยก็ดเี หมือนกนั ”

176

สบื เสนห่ า

“แต่ท่านครับ…พวกนนั ้ อาจจะ” บอดกี ้ าร์ดที่ยืนใกล้ ๆ พยายามแย้ง
“ก็แค่ผ้หู ญิงคนนงึ คยุ กนั นิดเดียวเท่านนั ้ แหละน่า ส่วนเรื่องสาคัญ
ในคืนนี ้ ฉนั จะจดั การหลงั จากนนั ้ เอง” ชวรัตน์พดู ต่อไปอย่างชานาญเกม เขา
ไม่รู้สกึ กลวั เจมส์แม้แต่น้อยนิด เด็กรุ่นอ่อนกว่าเขาเกินครึ่งแบบนนั ้ คิดจะมา
จดั การเขา มนั ยงั ไวไปอีกหลายสบิ ปี!
ธนทั ฟังอีกฝ่ายแล้วยมิ ้ หวาน “เธอจะเดินแคน่ ีแ้ หละครับ เด๋ียวผมจะ
ตามให้เอง”
“ดี…มาทงั ้ ที ก็ต้องมาให้ค้มุ ส”ิ เขาว่าพลางหวั เราะอยา่ งพอใจ

ทด่ี ้านหลงั เวที เจมสซ์ งึ่ อ้มุ ร่างบอบบางนนั ้ ไมย่ อมวาง ได้แต่ร้องโอ๊ย
เพราะโดนหยิก ก่อนอีกฝ่ายจะกระซิบเครียด “ปล่อยฉันลงได้แล้ว จะอ้มุ ไป
ถงึ ไหนกนั !”

“อ้าว…ผมคิดว่าคณุ ติดใจ อย่ดู ี ๆ ก็กล้าหอมแก้มผมกลางงานเสีย
อย่างนนั ้ ” ชายหน่มุ พดู ตอ่ ไปอยา่ งยมิ ้ ๆ

“ก็ถ้าไม่ทาแบบนนั ้ เป้าหมายเราจะสนใจงนั ้ รึ ฉนั ไม่ได้อยากจะทา
แบบนนั ้ กับนายสกั เท่าไหร่หรอกนะ” คนตอบเสียงสะบดั แม้จะมีเขินอายอยู่
บ้าง เขากร็ ีบใช้เสยี งขม่ เข้าไว้ ไม่ให้อกี ฝ่ายเห็นอาการทซ่ี อ่ นเร้น

เจมส์มองมาพลางพดู ต่อไปว่า “ยงั ไงผมก็ดีใจอย่ดู ี ไม่ว่าคณุ จะทา
เพ่ือเหตผุ ลอะไรก็เถอะครับ แต่สกั วนั ผมจะทาให้คุณ อยากทาแบบนัน้ กับ
ผม…ด้วยความตงั ้ ใจโดยไมไ่ ด้มอี ะไรบงั คบั ให้ทาแบบนดี ้ ้วย”

“เลิกแจกขนมจีบได้แล้ว เรื่องสาคัญของเราล่ะ ไปถึงไหนแล้ว”
ปวนิ ต์ตดั บทเสยี งห้วน กอ่ นหนั มาเหน็ ธนทั ทเี่ ดนิ เข้ามาพอดี

“คุณทาได้ ดีจนผมชักอยากจ้างเป็นนางแบบถาวรเสียแล้วนะ

177

สืบเสน่หา

ครับเนี่ย” ธนทั วา่ ยมิ ้ ๆ กอ่ นจะกระซิบด้วยเสยี งท่เี บาลง “ปลากินเบด็ แล้วครับ
เขาอยากพบคณุ เป็นการสว่ นตวั …อย่าลมื นะครับ ตามแผนของเราทว่ี างไว้”

ปวินต์พยักหน้ารับ ก่อนจะก้าวเดินอย่างเงอะงะนิดหน่อย เพราะ
รองเท้าส้นสงู นนั ้ เดนิ ลาบาก

“ให้ผมอ้มุ อีกไหมครับ” เจมส์ขยบั เข้าไปกระซิบ ก่อนจะโดนค้อนให้
ตามความคาดหมาย

“ฉันเดินเองได้ ” ผู้กองหนุ่มพยายามตัง้ หลักอีกครัง้ อย่างม่ันคง
กวา่ เดมิ แม้กระโปรงจะรุ่มร่ามไปบ้าง แตก่ ็ไม่เกนิ ความสามารถของคนมงุ่ ม่ัน
จะทาอะไรก็ต้องทาให้ได้อยแู่ ล้ว ซงึ่ ลกั ษณะนขี ้ องปวินต์น่ีเอง ทท่ี าให้เจมส์ช่ืน
ชมเสมอมา

“ผมชกั จะอิจฉาเหย่ือของเราอีกแล้วสิเนีย่ …ระวังตวั ด้วยนะครับ ผม
เป็นหว่ ง” หมอผหี นมุ่ พมึ พาเบา ๆ

คนกาลงั เดินไปหยดุ หันกลบั มามอง ด้วยแววตาที่จริงใจ “อืม้ นายก็
ระวงั เหมอื นกนั นะ ยงั ไงเปา้ หมายของพวกมนั กย็ งั คงเป็นนายอยดู่ ี”

“ขอบคณุ ครับ” มือที่จบั กนั ไว้กมุ กนั แนบแน่น กอ่ นเจมสจ์ ะปลอ่ ยให้
อีกฝ่ ายเดินจากไป

แม้จะมองตามจนลบั ตาด้วยความเป็นห่วง แต่เพื่อเคน เขาจะต้อง
ทางานนใี ้ ห้สาเร็จให้ได้!

ร่างระหงในชดุ ยุโรปย้อนยคุ ราวเจ้าหญิงก้าวเดินอย่างม่นั ใจขนาบคู่
มากบั ธนทั ทีเ่ ดินนาทางมายงั โต๊ะทช่ี วรัตน์นงั่ รออยู่ ชายหน่มุ ผ้มู าสง่ ยมิ ้ ให้กบั
คนท่โี ต๊ะ กอ่ นขอตวั อย่างสภุ าพแยกออกมาอย่างรู้หน้าท่ี หลงั แนะนาอีกฝ่าย
เป็นทเี่ รียบร้อย

178

สืบเสน่หา

ดวงตากรุ้มกร่ิมที่จับจ้อง ทาให้ปวินต์เองแอบขนลกุ หากในตอนนี ้
เขาจะถอยไม่ได้ ผู้กองหนุ่มหายใจเข้าลึก โปรยยิม้ หวานกลับไป ท้าทาย
สายตาคนู่ นั ้ อย่างเห็นได้ชดั และนน่ั กเ็ รียกรอยยมิ ้ ให้อีกฝ่ายได้มากพอดู

“ฉนั ดเู ธอบนแคทวอล์คเมือ่ กี ้ทาได้นา่ ประทบั ใจมาก”
“ขอบคุณค่ะ เป็นเกียรติที่ได้พบนะคะ ท่านชวรัตน์” เสียงดดั ดูแหบ
ต่าไปนิดหน่อย แต่ดวงตากลมโตดาคลบั ที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสาอางเสยี
จนสวยหยาดเยิม้ นัน้ ดึงดูดความสนใจไปจนหมด เพียงขยับส่งยิม้ ให้นิด ๆ
ชวรัตน์ที่มองมากห็ วั เราะชอบใจแล้ว
“เป็นเกียรติมากเช่นกันครับคุณผู้หญิง เชิญ…เชิญนั่งสิครับ” เขา
ผายมือไปยังเก้าอีใ้ กล้ ๆ บอดีก้ าร์ดด้านหลงั ขยับจะแย้ง หากถกู สายตาดุ ๆ
ถลึงจ้องแกมปรามไม่ให้พูดของผู้เป็นนาย ในท่ีสุดจึงได้แต่กลบั ไปประจา
ตาแหนง่ เดมิ โดยไมก่ ล้าปริปากอกี
มือท่ียื่นมาโอบด้านหลงั เล่นเอาคนถกู โอบแอบสะด้งุ เขาลอบขมวด
ควิ ้ ขดั ใจ กอ่ นตีหน้ายมิ ้ ดงั เดิม
เจ้านกั การเมืองคนนีน้ ่ี นอกจากจะเลวแล้วยงั ลามกอีก ถ้าเขาจับได้
คาหนังคาเขาเม่ือไหร่ จะเพ่ิมข้อหาลวนลามเจ้าพนกั งานให้ดู ชายหน่มุ แอบ
เขมน่ ในใจกอ่ นตสี หี น้ายมิ ้ แย้มหวานหยดมองมาอีกครัง้
“ไหน ๆ ก็พบกนั แล้ว เรามาดื่มฉลองกนั หนอ่ ยดีไหมคะ”
ว่าพลางเงยหน้าขนึ ้ สบสายตากบั บริกรสาวในชดุ กระโปรงน่ารัก อัน
เป็นยนู ิฟอร์มสาหรับสาวเสิร์ฟในงานนน่ั เอง สาวน้อยผ้นู นั ้ สง่ ยิม้ ให้ ก่อนสง่
ถาดใสเ่ ครื่องดื่มมาอยา่ งคลอ่ งแคลว่
บอดกี ้ าร์ดด้านข้างขยบั จะรัง้ ถาดนนั ้ ไว้อกี ปวินต์มองมายงั สาวน้อย
อยา่ งวติ ก เพราะเดก็ คนนนั ้ คอื ปรางทิพย์ น้องสาวของเขา ท่เี ตี๊ยมกนั มาก่อน

179

สบื เสน่หา

เรื่องเคร่ืองด่ืมเฉพาะสาหรับชวรัตน์น่นั เอง ร่างบอบบางรีบแก้ไขสถานการณ์
โดยหันกลบั ไปยิม้ แล้วพดู ขนึ ้ ว่า “แค่เครื่องด่ืมแก้วเดียว คงไม่ทาให้ท่านเมา
หรอกใช่ไหมคะ”

“ฮา่ ๆ ๆ ไม่หรอก อยา่ สบประมาทกนั สิ ของแคน่ เี ้อง” ชวรัตน์หวั เราะ
ชอบใจ ก่อนเอือ้ มมือไปรับแก้วจากมอื หญิงสาว ไวน์ชนั ้ ดีสีใสชวนลมิ ้ ย่ิงทา
ให้เขายมิ ้ อยา่ งพงึ ใจกวา่ เดิม

เด็กสาวผ้ถู ือถาดเสิร์ฟหลวิ่ ตาให้ปวินต์ ขณะก้มตวั ลงส่งถาดใกล้ ๆ
มือของเธอลอบหย่อนเครื่องติดตามตัวขนาดจ๋ิว ลงในกระเป๋ าเสือ้ สูทของ
ชวรัตน์ กอ่ นกลบั มายืนด้านข้างด้วยทา่ ทางอนั นอบน้อม

“ไวน์ดีนี่นา” ชวรัตน์พึมพาเบา ๆ เม่ือได้ กล่ิน ระดับเขาแล้ว
เพียงแคน่ กี ้ ส็ ามารถบอกได้ดี

“ทางเจ้าภาพเตรียมไว้เพื่อท่านโดยเฉพาะค่ะ ลองสักหน่อยสคิ ะ”
ปวินต์วา่ พลางขยบั เข้ามาใกล้ คะยนั ้ คะยอให้อกี ฝ่ายดม่ื

ขณะจะยกแก้วขนึ ้ ด่ืม คนถือก็ชะงัก “จริงสิ ผมได้ข่าวว่านายแบบท่ี
ช่ือเจ มาเดินแบบคราวนีด้ ้วย เห็นว่าประวตั ิสว่ นตวั เป็นความลบั แถมยังขึน้
ลสิ ต์หน่มุ ที่สาว ๆ ยกให้เป็นผ้ชู ายในฝัน…เขาอย่ทู ี่ไหนงนั ้ รึ” เจ คือชอ่ื ยอ่ และ
เป็นชื่อในวงการเป็นนายแบบของเจมส์นั่นเอง ซ่ึงชวรัตน์เองก็ให้คนสบื มา
เป็นท่ีเรียบร้ อยแล้ว

คนฟังอมยิม้ “เขาก็คือคนท่ีอ้มุ ดิฉนั ตอนเดินแบบยังไงคะ สกั พกั คง
มาทกั ทายแขกผ้มู เี กียรตอิ ย่างท่านชวรัตน์หรอกคะ่ ”

“อ้อ คน ๆ นนั ้ นั่นเอง” ว่าพลางมองนาฬิกา เวลาการเดินแบบใกล้
หมดลงแล้ว เหลอื อีกไม่นาน เจมส์จะประกาศเรื่องสาคัญ เพื่อสง่ มอบของ
และเขา…จะต้องชงิ ตดั หน้าเอาของนนั ้ มากอ่ น “ขอโทษนะครับ ผมนกึ ได้ว่ามี

180

สบื เสนห่ า

ธรุ ะ…” เขาวา่ พลางขยบั จะลกุ ขนึ ้
ปวินต์มองมาใจหายวาบ ขืนทาให้เหยื่อละจากเคร่ืองดื่มในตอนนี ้

เขาคงไมส่ ามารถทาให้อกี ฝ่ายกลบั มาดมื่ แก้วเดิมได้อกี แน่ ๆ
“ท่านจะไม่ให้เกียรติดื่มกนั ก่อนเหรอคะ เสยี ดายไวน์รสดีขนาดนัน้

เดี๋ยวค่อยทาธรุ ะต่อกไ็ ด้ค่ะ”
คนกาลงั ลกุ ชะงัก ก่อนหวั เราะ “ไม่เป็นไรหรอก กลบั มาค่อยด่มื ก็ยงั

ทนั ” เขาวา่ อยา่ งไม่ทกุ ข์ร้อน
เจ้าเฒ่าลามกนี่ จะกินยงั เร่ืองมากอีกนะ ชายหน่มุ แอบเคืองในใจ

สมองอนั สามารถครุ่นคิดอย่างรวดเร็วเพ่อื หาทางออก
ดวงตาคู่งามเหลือบมองมาอย่างตัดสินใจเด็ดขาด ก่อนเอือ้ มมือ

เรียวสวยไปคว้าแก้วของชวรัตน์มาถือไว้ คนกาลังจะเดินไปชะงัก มองมา
อยา่ งงนุ งง

ริมฝีปากอ่ิมท่ีทาลิปสีสด จูบเบา ๆ ที่ขอบแก้ว พลางสง่ แววตาเย้า
ยวนไปให้ “สนใจรับของแถมสกั นดิ กอ่ นไปไหมคะ”

ชวรัตน์มองท่าอนั แสนเร้ าใจนนั ้ ด้วยใจที่เต้นแรง เขารับแก้วท่ีมีรอย
ลปิ มาถือไว้ก่อนยมิ ้ รับกรุ้มกริ่ม

“ถ้าไม่ด่ืมคงจะเสียมารยาทมากแน่ ๆ เอาละ่ ดื่มก็ดื่ม” ว่าแล้วก็ดื่ม
ลงไปรวดเดียว ก่อนจะขยบั ลกุ ขนึ ้

“ผมมีธุระด่วนน่ะครับ ขออนุญาตสักครู่ แล้วเสร็จงาน อย่าพึ่งรีบ
กลบั นะครับ ผมจะคยุ ด้วยอกี สกั หน่อย”

ปวินต์มองมาอย่างแอบโล่งอก ในที่สดุ อีกฝ่ายก็ดื่มมันลงไปจนได้
เขายมิ ้ รับโดยอตั โนมตั ิ “ได้สคิ ะท่าน ดฉิ นั ยินดคี ยุ กบั ท่านเสมอค่ะ”

ร่างบอบบางโบกมือให้น้อย ๆ พลางมองอีกฝ่ายที่กาลงั พยกั พเยิดให้

181

สืบเสนห่ า

ลกู น้องเดินตามไปอยา่ งดมู เี ลศนยั
มือของเขากาแน่นอย่างอดท่ีจะตื่นเต้ นไม่ได้ แต่อย่างน้ อย …

แผนการท่ีวางไว้ ยงั คงเป็นไปตามแผน เหลือเพียงให้เจมส์จดั การขนั ้ สดุ ท้าย
เท่านนั ้ ชายหน่มุ ส่งสญั ญาณให้ปรางทิพย์ที่อย่ใู นชดุ สาวเสริ ์ฟ ให้จดั การไป
บอกธนทั ที่ตอนนีเ้ตรียมตัวอย่กู บั เจมส์ เพ่ือเร่ิมปฏิบตั ิการสาคัญต่อ ด้วยเธอ
เคลือ่ นไหวได้คลอ่ งแคล่วว่องไวกว่าเขาที่สวมส้นสงู มากมายนัก เด็กสาวยิม้
รับอยา่ งเข้าใจ กอ่ นรีบเดินออกไปอยา่ งรวดเร็ว

ขณะขยับจะเดินตามไป อย่ดู ี ๆ เขาก็รู้สกึ ปวดแปลบในช่องท้องจน
แทบก้าวเท้าไม่ออก ต้องคว้าขอบโต๊ะไว้เพ่อื พยงุ ตวั เพราะเร่ิมรู้สกึ หน้ามดื

“คณุ ไม่สบายหรือครับ” เสยี งใครบางคนเรียกอย่ขู ้างหู…เป็นเสยี งที่
ค้นุ หมู ากเสยี จน…

ดวงตาที่พร่าเล็กน้อยพยายามมองกลบั มา ก่อนจะชะงักอย่างตก
ตะลงึ

“ผมจะพาคุณไปพักด้านนีเ้ องนะครับ” เสียงนุ่มนัน้ พูดต่อไป ด้วย
ใบหน้าอนั ยมิ ้ แย้ม

ปวนิ ต์กลนื นา้ ลายลงคออย่างลาบาก ขนาดยืนยงั แทบยนื ไม่อย่แู ล้ว
คนท่ยี ดึ จบั ตวั เขาไว้ไม่ให้ล้ม…คน ๆ นนั ้ กลบั เป็น…

“อา…ดล…?” เสยี งแหบครางแผ่วเม่ือสบตาคมเข้มท่มี องมาอย่างไม่
รู้ว่ากาลงั คดิ อะไร ก่อนจะหมดสตไิ ปทงั ้ อยา่ งนนั ้

ในห้องแต่งกายด้านหลงั เวที เจมสเ์ กบ็ ตวั รอคอยอยา่ งใจเย็น เขาพ่ึง
ได้รับข่าวสารจากปรางทิพย์ ผู้ซ่ึงหลบไปแล้วกับธนัท เพ่ือไปเตรียมพร้ อม

182

สบื เสนห่ า

อปุ กรณ์สาหรับเช็คการติดตามตวั ท่เี ชือ่ มสญั ญาณกบั เคร่ืองท่ีหย่อนลงไปใน
เสอื ้ ของชวรัตน์โดยเจ้าตวั เองก็ไม่รู้

ทัง้ คู่ปล่อยเจมส์ไว้รับหน้า เพราะรู้ว่าชายหนุ่มสามารถจัดการได้
และหากมีปัญหาใด ๆ สงิ่ ท่ีชวรัตน์ดม่ื ลงไป ซงึ่ กาลงั จะแสดงผลในไม่ช้า กค็ ง
เป็นสงิ่ ทไ่ี ว้แกล้งตอ่ รองได้อกี เชน่ กนั

ในเวลาไมน่ านนกั ชายในชดุ สทู สองคนท่แี ขวนปา้ ยสตาฟฟ์ กเ็ ดนิ เข้า
มาในห้อง เจมส์มองมาพลางสง่ ยมิ ้ ให้ แตอ่ กี ฝ่ายกลบั ไมย่ มิ ้ ด้วย เมือ่ การก้าว
เข้ามาดคู กุ คามอยา่ งเห็นได้ชดั

“มาด้วยกนั ก่อนเลย” เสยี งเข้มออกคาสงั่ “ห้ามส่งเสยี งดัง ไม่งนั ้ แก
ตาย!” มือนนั ้ มปี ืนพกสดี าสนทิ ซงึ่ ในตอนนี ้มนั จ่ออย่ดู ้านหลงั เขาแล้ว

ชายหน่มุ แกล้งมองมาอย่างงุนงง ก่อนอทุ านตะกกุ ตะกกั ให้สมจริง
“พวก…พวกแกเป็นใคร!”

คนตวั สงู เบอื ้ งหน้ายมิ ้ เหยี ้ ม “ไม่จาเป็นต้องรู้ ตามพวกเราไป อยา่ ทา
เสยี งเอะอะละ่ ไม่งนั ้ ได้กินลกู ตะกวั่ นแ่ี น่”

“ก็…ก็ได้” เขารับคาอย่างต่ืน ๆ แล้วเดินตามอีกฝ่ ายไป หลายคน
มองมา แต่เขาก็ไม่กล้าทกั เพราะปืนท่ีจ่ออย่ใู กล้ ๆ ได้แต่เดินตามอีกฝ่ายไป
โดยไมก่ ระโตกกระตาก แตน่ นั่ …แท้จริงแล้ว ก็เป็นแผนของเขาเชน่ กัน เพราะ
พวกเขารู้ดีวา่ ตอนนถี ้ งึ เวลาแล้วท่ีชวรัตน์จะลงมอื

ลานจอดรถใต้ดินของโรงแรมซงึ่ เช่าไว้เป็นสถานที่จัดงาน เป็นที่ ๆ
เงียบและค่อนข้างมืด ง่ายแก่การใช้ข่มข่ใู ด ๆ เสียจริง และนัน่ ก็ยงั อย่ใู นการ
คาดการณ์ของชายหน่มุ ด้วย ดังนนั ้ เขาจดั เตรียมรถไว้รอล่วงหน้าสาหรับการ
ตามเป็นทีเ่ รียบร้อยแล้ว

ร่างแข็งแรงที่ถือปืนผลักเขาลงไปนอนกลิง้ กับพืน้ ปืนกระบอกนนั ้

183

สืบเสน่หา

ขยบั จ่อตามมาทศ่ี ีรษะเพ่ือไมใ่ ห้ขดั ขนื ได้ แล้วยนื รออย่อู ยา่ งนนั ้ โดยมคี นหนง่ึ
โทรศพั ท์ไปแจ้งเจ้านายใหญ่ “ได้ตวั มนั แล้วครับ รออยทู่ ี่ลานจอดรถชนั ้ ใต้ดนิ ”

คนพดู โทรศพั ท์รับคาอย่สู องสามครัง้ กอ่ นจะหนั กลบั มา
“เฮ้ย ให้มนั อย่นู ิง่ ๆ ตรงนซี ้ กั แป๊ บ เจ้านายกาลงั มา”
คนถือปืนพยกั หน้ารับ ก่อนปรายตากลบั ไป ปืนในมือเลง็ มาน่ิงสนทิ
น่ิงพอ ๆ กับแววตาและสีหน้าท่ีดูคล้ายกระหายเลือด เจมส์สบตาคน ๆ นนั ้
แล้วรู้ดีว่าอีกฝ่ ายเอาจริง หากเขาขัดขืนแม้เพียงน้อยนิด ถงึ ไม่โดนเอาชีวิต
เพราะเจ้านายสงั่ เอาไว้ แตค่ งโดนยงิ จนบาดเจ็บแน่ ๆ
เขายมิ ้ แห้ง ๆ ส้ปู ืนทจี่ อ่ ลงมา แล้วทาใจดีส้เู สอื “ผมไมก่ ล้าหรอกครับ
พ่ี ผมจะนง่ั รอเฉย ๆ จนกวา่ เจ้านายพจี่ ะมา เลกิ เลง็ ปืนมาได้ไหมครับ”
“ไม่ได้ แกน่ะ เงียบไปเลย” เสยี งตวาดกลบั ดุ ๆ โดยปืนนนั ้ ยงั คงเล็ง
อย่ทู เี่ ดิม
คนถูกตวาดถอนใจยาว ก่อนขยบั ตัวน่ังให้ถนัดกว่าเดิม แล้วไม่พูด
อะไรอกี
ทา่ ทางคนทช่ี วรัตน์จ้างมา จะเป็นพวกมือดีสมราคาเสยี จริง แตน่ น่ั ก็
ไมใ่ ช่สง่ิ ท่เี ขากลวั นกั เพราะอยา่ งน้อย…เขาก็ยงั มีอะไรไว้ต่อรองอยู่
เสียงลิฟต์เปิดออกช้า ๆ ก่อนร่างท้วมภูมิฐานของชวรัตน์จะก้าว
ออกมา ข้างกายมีบอดีก้ าร์ดอีกสองคนตามประกบชนิดไม่ให้คลาดสายตา
เลยทีเดียว พอมองมาก็เห็นคนของตนยืนอย่ทู ่ีมมุ ด้านหนึง่ ของชนั ้ ใต้ดิน โดย
มีรถบงั อยู่ เมื่อเดินมาพ้นตวั รถ ก็เห็นเจมส์ท่ีถกู ปืนจ่อและนง่ั นิ่งรอคอยการ
ตดั สนิ ของผ้เู ป็นเจ้านายอย่เู บอื ้ งหน้า
“สวสั ดี คณุ เจมส์” ชวรัตน์เป็นฝ่ายทกั ก่อนอยา่ งยมิ ้ แย้ม
“สวัสดีครับ คุณชวรัตน์” เขาตอบกลบั อย่างเน้นเสียงที่ชื่อของอีก

184

สบื เสน่หา

ฝ่ายอยา่ งจงใจ
“ผมได้ข่าวว่า คุณจะมอบอะไรบางอย่างให้ตารวจ ถ้ามีผมเป็น

พยานสนิ ะครับ”
เจมส์พยกั หน้ารับ “ใช่ครับ แตว่ ่า…ต้องเป็นกลางงานแสดงเดินแบบ

ไมใ่ ชใ่ นทีจ่ อดรถชนั ้ ใต้ดินมืด ๆ แบบนี”้
“หึ…สาหรับคุณ ท่ีนี่ก็น่าจะโอเคไม่ใช่หรือ ส่งของมาเถอะ…ถ้ายัง

อยากมชี วี ิตอย่!ู ”
“คิดว่าเอาชีวิตผมมาขู่ แล้วผมจะยอมมอบให้ง่าย ๆ งัน้ หรือครับ”

เจมสต์ อบกลบั ด้วยนา้ เสยี งราบเรียบ
“ก็ไม่คิดหรอกนะ แต่การส่งมอบของวันนี ้ จะให้เกิดขึน้ ไม่ได้ …

ดงั นนั ้ …ฉนั ไม่สนว่าจะได้ของหรือไม่ แต่วันนี…้ คงต้องดับชีวิตของคุณแทน
ซะแล้ว!”

ชายหนมุ่ เหลอื บมองนาฬกิ า ก่อนลกุ ขนึ ้ ช้า ๆ ทงั ้ อย่างนนั ้ ทา่ มกลาง
ความงนุ งงของคนท่เี หลอื

“ผมไมใ่ ห้อะไรคณุ หรอก…ทงั ้ ของนน่ั …แล้วก็ชีวติ !”
“แก…อกึ …” คนกาลงั โมโหกมุ ท้องอย่างตกใจ กอ่ นมองกลบั มาด้วย
ดวงตาทเี่ หลอื กลาน
เจมส์ยิม้ ให้แทนคาตอบ เป็นรอยยิม้ เย็นเยียบ…ที่น่าสะพรึงกลวั นกั
เสยี งราบเรียบของเขายงั พดู ตอ่ ไป
“ปวดท้องใช่มยั ้ ครับ เหมือนมีอะไรกาลงั วิ่งเลน่ …อย่ขู ้างใน…อะไร
บางอย่าง…ท่ีแหลมคม…คุณคงจาได้ ว่าคณุ ชิดชัย…….ตำยยังไง ใช่ไหม
ครับ…”
คนฟังหนาวเยือกไปทัง้ ตัว อาการปวดท้องรุนแรงขึน้ อีก มือสั่น

185

สบื เสน่หา

น้อย ๆ กุมท้องอย่างเจ็บปวดกว่าเดิม ชวรัตน์พยายามเค้นเสียงถามอย่าง
ยากเยน็ “ยะ…ยาสงั่ …แกใช้ยาสง่ั กบั ฉนั เรอะ!”

“ก็แล้วแต่คุณจะคิดสคิ รับ…ไวน์แก้วเมื่อกีค้ งอร่อยมาก ‘เครื่องดื่ม
พิเศษ’ ทผ่ี มเตรียมให้คณุ …โดยเฉพาะยงั ไงละ่ ครับ”

“แก!”
“เอาสคิ รับ สงั่ พวกมนั ให้ฆ่าผม แล้วเรามาดูกัน ว่าใครกันแน่…ท่จี ะ
ตายกอ่ นกนั ” เขาพดู ยา้ หนกั แนน่ จนอกี ฝ่ายผงะหนี
“ฮึ่ม…อย่าคิดนะ ว่าฉันจะยอมแกง่าย ๆ ฝากไว้ก่อนเถอะ” ว่าแล้ว
รีบสง่ั ให้คนตดิ ตามชว่ ยพยงุ ตรงไปยงั รถทจ่ี อดอย่ไู ม่ไกล
“แล้วอย่าลมื มาเอาคืนละ่ ครับ” เขาว่าพลางปล่อยให้อีกฝ่ายขึน้ รถ
และขบั ออกไปอย่างรวดเร็ว
เจมสถ์ อนหายใจยาว เม่ือรถคนั นนั ้ แลน่ จากไปแล้ว ไมจ่ าเป็นต้องรีบ
ร้อนตามไปให้พวกนนั ้ รู้สกึ ตวั เพราะเครื่องตดิ ตามตวั ได้ถกู ติดไว้แล้ว ทงั ้ ที่รถ
และทีต่ วั ชวรัตน์เอง
อย่างน้อยการแสดงเป็นพอ่ ป่ …ู ก็ได้ผล เขาหลอกชวรัตน์ได้ตามแผน
จริง ๆ ชายหน่มุ หยิบโทรศัพท์ขนึ ้ มา แล้วโทรแจ้งกลบั ไปยังธนัท ว่าทกุ อย่าง
เรียบร้ อยแล้ว
“แย่แล้วล่ะเจมส์” เสียงตามสายของธนทั ดรู ้ อนรนกว่าปกติ จนเขา
ชกั เริ่มสงั หรณ์ใจแปลก ๆ
“หมื ?”
“คณุ วินต์หายตวั ไป…พวกฉนั ตามหาเท่าไหร่กไ็ ม่เจอ” เสยี งตามสาย
บอกตอ่ อยา่ งรวดเร็ว
เจมส์น่ิงไปอย่างตกใจ “แน่ใจรึเปล่า ว่าไม่ได้อยู่แถวนัน้ โทรศัพท์

186

สบื เสนห่ า

ละ่ ?”
“ลองโทรแล้ว แต่ไม่มีคนรับเลย” เสียงตอบกลบั อย่างร้ อนรนพอกนั

“หวงั ว่าคงไม่ได้ถกู ใครจบั ตวั ไปหรอกนะ”
หมอผหี นมุ่ น่ิงองึ ้ ไปทนั ที เขาคดิ ตอ่ อยา่ งเคร่งเครียด
หรือว่าพวกเขาโดนซ้อนแผน? ไม่น่าเป็นไปได้…แต่ตอนนี ้ เขาไม่มี

ทางเลอื กแล้ว…
“คงไม่ใช่พวกชวรัตน์ เพราะพวกนนั ้ อย่กู บั ฉนั จนถงึ เม่ือกี”้ ชายหน่มุ

พดู อยา่ งครุ่นคิด คนทร่ี ู้เรื่องนี ้มไี ม่มากนกั …และอีกคนหนง่ึ ท่ีรู้ดีกค็ ือ…
สารวตั รธนดล!
“แยแ่ ล้ว” เจมส์อทุ าน “เจ้านทั เคร่ืองติดตามรถนน่ั พร้อมใช้งานแล้ว

รึยงั เราคงต้องรีบตามไปไวกว่าทค่ี ิดไว้ซะแล้ว”
“นายคิดว่าคุณวินต์โดนจับไปงัน้ รึ” ธนัทถามอย่างตกใจ เขามอง

ปรางทิพย์ท่ีอยู่ข้าง ๆ เด็กสาวส่ายหน้า สหี น้าเธอไม่ดีนกั ปวินต์เป็นพี่ชาย
เพียงคนเดียวและเสาหลกั ของบ้าน การหายตวั ไปก็ทาให้เธอกงั วลมากแล้ว

เจมส์พูดต่ออย่างครุ่นคิด “อาจจะเป็นคนละกลุ่มกัน แต่ฉันคิดว่า
สารวตั รธนดลน่าสงสยั ทีส่ ดุ แต่ถ้าเป็นแบบนนั ้ จดุ หมายของพวกมนั ต้องเป็น
ที่เดียวกนั แน่…คือท่ี ๆ เจ้าหมอผีน่นั อยู่ นทั …นายรีบเอาเครื่องรับสญั ญาณ
น่ันมาที่ท่ีจอดรถเด๋ียวนีเ้ ลยได้มัย้ แล้วเราจะได้รีบตามไปเลย จะช้าไม่ได้
ตอนนไี ้ มใ่ ชแ่ คเ่ คนแล้ว คณุ วินต์เอง…ก็อย่ใู นอนั ตรายเหมอื นกนั !”

187

สบื เสน่หา

รถคันงามของชวรัตน์และบรรดาบอดีก้ าร์ ด แล่นตรงเข้ามายัง
หม่บู ้านหนง่ึ ในย่านชานเมอื ง พอรถจอดรอทีห่ น้าบ้านเพียงครู่ ประตรู ัว้ ก็เปิด
ออกโดยอตั โนมตั ิ ร่างท้วมกระหืดกระหอบลงจากรถ มือยงั คงกุมท้องไว้แน่น
อาการมวนในท้องยงั ไมห่ ายไป แม้จะดขี นึ ้ มาบ้าง

บ้านนีอ้ ย่ใู นหม่บู ้านของผ้มู ีอนั จะกิน ตวั บ้านทาด้วยไม้อย่างดี แต่
ออกแบบสร้างผสมผสานแบบธรรมชาติ เน้นจดั เป็นโซนรับแขกมากกว่าอย่าง
อนื่ เพราะมกั มีคนมาตดิ ตอ่ ให้หมอคงมาทางานตา่ ง ๆ ให้อยเู่ ป็นนิจ

ผ้มู าเยอื นไมพ่ ดู พร่าทาเพลง ก้าวเข้าประตไู ปโดยไมไ่ ด้เคาะ แล้วตรง
ไปยงั ห้องอนั ค้นุ เคยทนั ที

ประตทู เี่ ปิดผลวั ะเข้าไปเป็นห้องพระ ห้องพระท่ีนีเ่ ป็นห้องขนาดใหญ่
ท่ีจดั โต๊ะหม่บู ูชาแทบเต็มพืน้ ที่ครึ่งหนึ่งของห้อง จุดธูปจุดเทียนจนควันคล้งุ
แม้ว่าจะมีระบบปรับอากาศที่ดี ก็ยังไม่อาจกลบกล่ินและความขลังของ
สถานท่ไี ปได้

ร่างผอมสงู นนั ้ ยังคงนง่ั ขัดสมาธิอย่บู นผ้าที่ปไู ว้เฉพาะ ดวงตาหลบั
สนทิ ไม่มีสะด้งุ หรือตกใจกบั การมาเยอื นของแขกทไี่ มไ่ ด้รับเชิญนกั

188

สืบเสนห่ า

“หมอ…หมอคง ช่วยผมด้วย พวกมัน…ทาของใส่ผม!” ชวรัตน์
ละลา่ ละลกั บอกอีกฝ่าย

“พวกมนั ชักกล้ามากไปแล้ว” คนฟังลืมตาขนึ ้ พลางหัวเราะอย่างไม่
ทกุ ข์ร้อน

“หมอคง…ช่วยผมได้สนิ ะ…ตอนนีท้ ้องมนั …ปวดไปหมดเลย” เขา
กมุ ท้องพดู ต่อไปด้วยนา้ เสยี งเจบ็ ปวด

คนนง่ั สมาธิยังคงนง่ั นิ่งอย่ใู นท่าเดิม จนคนอ้อนวอนเร่ิมร้อนรนกวา่
เก่า

“หมอ…ถ้าช่วยผม ผมจะจ่ายให้อยา่ งงาม ขอแค่…ให้หายเป็นปกติ
เท่านนั ้ ผมไม่อยากตายเหมอื นเจ้าชดิ ชยั หรอกนะ” ว่าพลางหยิบเงินปึกใหญ่
ใสพ่ านโดยไม่ต้องให้อีกฝ่ายบอก

ร่างที่น่งั ตัวตรงอย่เู บอื ้ งหน้า ไม่ได้เหลียวแลเงินนนั ้ แม้แต่น้อย แต่ก็
ขยับเอือ้ มไปด้านข้าง หยิบของที่อย่ใู นย่ามอย่างหนงึ่ ออกมา มนั เป็นยาผงสี
ขาว ในซองพลาสตกิ ใสขนาดเลก็

“ไม่ต้องห่วง เร่ืองแค่นีผ้ มจัดการได้ เอายานี่ไปกินซะ แล้วนอน
พกั ผอ่ นมาก ๆ อาการปวดจะหายไปเอง”

คนฟังยมิ ้ ออกอย่างยนิ ดี ก่อนรีบรับซองยามาเทกลนื กินลงไป โดยไม่
สนใจจะพง่ึ นา้ ด่มื เลยด้วยซา้

หมอคงทนี่ ง่ั อยมู่ องมา ใบหน้าแกร่งยมิ ้ น้อย ๆ อย่างยากจะคาดเดา
ได้ว่าคิดอะไรอยู่ ก่อนจะพูดต่อไปว่า “มันคงยังไม่หายในทันที รีบกลับไป
พกั ผ่อนซะละ่ ”

“ทราบแล้วท่านหมอ ถ้าอย่างนนั ้ ผมลาก่อนล่ะ” คนฟังรับคาอย่าง
นอบน้อมกวา่ เดิมอกี หลายเท่าด้วยความยาเกรง

189

สืบเสนห่ า

“เชญิ …ผมไม่สง่ นะ” เขาวา่ พลางหลบั ตาลงอกี ครัง้ ปลอ่ ยให้คนมอง
มองมาอย่างไม่กล้าจะรบกวนอีก ชวรัตน์ผดุ ลกุ ขนึ ้ อาการปวดท้องเร่ิมจาง
หายอย่างประหลาด ท่าทางยาของหมอคงจะดจี ริง

เสยี งรถจากไปแล้ว ในตอนท่มี ใี ครอีกคนเดนิ เข้ามาจากห้องด้านหลงั
ซ่ึงทาเชื่อมติดกบั ห้องพระไว้อย่างแนบเนียน เพราะมโี ต๊ะหม่ขู นาดใหญ่ ช่วย
บงั ไว้จนตาแหน่งประตเู ป็นมมุ อบั

ผ้ทู ี่เข้ามา เป็นร่างสงู สมส่วนท่ีแข็งแรง ดวงตาคมมองมายังหมอผี
กอ่ นถามขนึ ้ เนิบช้า

“เขาไปแล้วงนั ้ หรือ หมอคง”
หมอคงลืมตาขนึ ้ ก่อนพยกั หน้ารับโดยไมไ่ ด้หนั ไปมอง เขารู้อย่แู ล้ว
วา่ ใครเป็นคนถาม
“ใช่ ไปแล้วล่ะ เจ้าหมอผีมือใหม่นั่น…จะยังไงก็มือใหมจ่ ริง ๆ มันไม่
กล้ากระทง่ั ใช้ยาสงั่ ของจริงกบั เจ้าอ้วนนน่ั เลยด้วยซา้ ”
ร่างสงู เดนิ อ้อมมาเบอื ้ งหน้า ก่อนถามตอ่ อย่างสงสยั “หมายความวา่
ยังไงกนั เจ้านน่ั บอกว่าโดนยาสงั่ ไม่ใช่รึ ฉนั น่ะเห็นนะ ว่าปวินต์พยายามจะ
วางยาเจ้าน่นั มากขนาดไหน ถงึ กับลงทุนแต่งหญิงยวั่ เลยด้วยซา้ ” คาพูดนนั ้
แทรกความขบขนั ไว้ด้วย
“ก็แค่ให้กินอะไรบางอย่างท่ีทาให้ปวดท้อง ไม่ต้องทาอะไร พรุ่งนีก้ ็
น่าจะหาย ตอนนีก้ ็คงแค่อปุ ทาน ว่ากินยาแล้วดีขนึ ้ เท่านนั ้ แหละ” หมอคงพดู
ด้วยนา้ เสยี งอนั ราบเรียบ
“อ้าว แล้วหมอให้เจ้านนั่ กินอะไรไปละ่ ”
คนฟังอมยมิ ้ กอ่ นจะตอบวา่ “พวกนกั การเมืองลนิ ้ สองแฉกแบบนีม้ ัน
เลยี ้ งไมเ่ ช่ือง ถ้ามนั ได้ของ มนั ก็พร้อมจะหกั หลงั พวกเราได้ทกุ เมอื่ ดงั นนั ้ เพื่อ

190

สบื เสนห่ า

เป็นหลกั ประกัน แล้วก็…ไหน ๆ มนั ก็อยากกิน…ด้วยความตงั ้ ใจของมันเอง
แล้วด้วย ก็เลยให้…”

นา้ เสียงทอดเว้นระยะ ก่อนเน้นยา้ เหีย้ มเกรียม “ยาสง่ั ของจริง…ให้
มนั กินเข้าไปแทนยงั ไงละ่ ” ว่าพลางหวั เราะ หึ ๆ อย่างเป็นตอ่ “พวกมนั จะได้รู้
ว่าถ้าคิดคดทรยศ แล้วจะเป็นอยา่ งไร!”

คนฟังหน้าซดี ไปเลก็ น้อย กอ่ นหนั มายมิ ้ ส้แู ล้วถามต่อไปว่า “ยาแบบ
ทีใ่ ห้ชิดชยั กบั ปวนิ ต์กนิ เข้าไปนนั่ นะ่ รึ”

หมอคงพยกั หน้ารับ “มันก็แค่ยาธรรมดา ถ้าไม่มีการร่ายเวทย์ของ
ผม…แต่เมอื่ ใดก็ตาม ที่มนั คิดคด เมือ่ นนั ้ …จะเป็นวนั ตายของมนั !”

ว่าพลางมองคนท่ียืนอยู่น่ิงนาน พลางเค้นเสียงเย็นเยียบถามกลับ
“แตค่ นอยา่ งคณุ …สารวตั รธนดล…คงไมค่ ดิ ทรยศผมด้วยหรอกนะครับ”

คนถูกจ้องยิม้ เจื่อน ก่อนรีบกลบเกลื่อน “ฉันจะทาแบบนนั ้ ได้ยังไง
พวกเรา…ก็รู้จกั กนั มาตงั ้ นานแล้วไม่ใชร่ ึ”

“ผมก็คิดว่าอย่างนนั ้ …จะอย่างไร พวกเราก็ร่วมหัวจมท้ายกันแล้ว
คณุ คงไม่คดิ จะชิง่ หนไี ปคนเดียวหรอกใช่มยั ้ ”

“ก็..แน่ล่ะ อ้อ จริงสิ พวกนัน้ คงจะตามชวรัตน์มาแน่ ยาท่ีไม่แรง
แสดงว่าพวกมนั อยากจะแค่รู้ที่อย่ขู องหมอคงเท่านนั ้ คณุ มีวิธีการรับมือพวก
มนั ใชไ่ หม”

หมอคงพดู อย่างมนั่ ใจ “เรามีทงั ้ เด็กน้อยและเจ้าหญิงเป็นตวั ประกัน
ไม่จาเป็นต้องกลวั มันอยู่แล้ว…แต่ไหน ๆ ก็มาแล้ว ผมคงต้องเตรียมการ
ต้อนรับสกั เลก็ น้อยเหมอื นกนั ”

“ถ้างนั ้ ผมไปดูเจ้าหญิงก่อนดีกว่า ถ้าตื่นขนึ ้ มาแล้วโวยวายคงไม่ดี”
ว่าแล้วเขากเ็ ดนิ จากไป โดยไม่ได้สบตาด้วยอกี

191

สืบเสนห่ า

คนมองมายิม้ น้อย ๆ “ถึงจะอยากโวยก็คงไม่มแี รงพอหรอก ยาของ
ผมนะ่ …แรงพออยแู่ ล้ว” หมอคงตอบง่าย ๆ กอ่ นจะหลบั ตาลงเข้าสหู่ ้วงสมาธิ
อีกครัง้ อย่างไมใ่ สใ่ จนกั

ปวินต์ขยบั ตัวอย่างอดึ อัด ร่างกายคล้ายไม่เป็นตัวของตัวเองเท่าใด
นัก เขาได้แต่ลืมตาขนึ ้ แล้วมองไปรอบ ๆ ลาคอแห้งผากขนาดอยากจะเปล่ง
เสยี งร้องเรียกใครให้เข้ามาก็ยงั ไมม่ ีเสยี ง แม้สมองจะยงั ปกติ แตร่ ่างกายของ
เขากลบั ไม่ใช่ เร่ียวแรงที่มีเหมือนหายไปจนหมด ช่องท้องถงึ ไม่ปวดแปลบ
เหมือนแรก ๆ แต่ก็ยงั ไม่มแี รงจะลกุ ขนึ ้ เลยสกั นดิ

ภาพที่เห็นคือบ้านเพดานสงู ทาด้วยไม้ และที่นอนน่มุ ซ่ึงเขานอนอยู่
ห้องนเี ้ป็นห้องขนาดเล็ก มปี ระตบู านเดียวอยไู่ กลออกไป แตเ่ ขาก็ไมส่ ามารถ
ลกุ เดินไปถงึ ได้อยดู่ ี

แขนเพรียวพยายามยนั กายขนึ ้ จากเตียงอย่างอ่อนล้า ที่นี่ไม่ใช่บ้าน
ของเจมส์…ผ้กู องหนมุ่ แน่ใจนกั เขาเคยสารวจรอบบ้านของเจมส์มาแล้ว และ
ท่นี ่ี แม้จะทาด้วยไม้เชน่ เดียวกนั แต่กลบั มีบางอย่างแตกตา่ งออกไป

ห้องนีค้ ล้ายเป็นห้องขัง…มากเสียกว่าเป็นห้องนอนท่ัวไป ตัวห้อง
ด้านบนติดเพดาน มีชอ่ งให้แสงสอ่ งลงมาได้บ้าง แต่ไมม่ ีหน้าตา่ งเลยสกั บาน
เดยี ว เหมือนคล้ายบอกกบั เขาวา่ อย่าได้คิดหนี ถ้าประตถู กู ลอ็ คไว้

เหตกุ ารณ์ก่อนสลบไปเขายงั จาได้ดี ถงึ อ้อมแขนใครบางคน ที่อ้มุ เขา
ไว้ตอนใกล้จะหมดสติ…ไมใ่ ช่เจมส์…แตเ่ ป็นคน ๆ นนั ้ …ทเ่ี ขาไม่คดิ วา่ จะเข้า
มา…

ท้องไส้ที่ไม่ปกตินัก ทาให้เขานึกสงั หรณ์ถึงบางอย่างอันน่ากลัวได้
เจมส์เคยเตือนเขาแล้ว…หลายครัง้ เสียด้วย ให้ระวังเร่ืองอาหารหรือการด่ืม

192

สบื เสน่หา

กิน ถ้ามาจากคน ๆ นี ้
เขากไ็ ด้พยายามระวงั แล้ว แต่ทาไม…ยงั ถกู วางยาได้อกี ?
คิว้ เรียวขมวดม่นุ อย่างไม่เข้าใจ ด้วยสภาพร่างกายอย่างตอนนี ้จะ

หนกี ย็ งั ยาก
หากยงั ไม่ทนั ได้ทาอะไรมากไปกวา่ นนั ้ ประตบู านเดียวที่มีก็เปิดออก

ร่างสงู ที่เข้ามา คือคนทีเ่ ขากาลงั นกึ ถงึ …ด้วยความไม่เข้าใจ
…สารวตั รธนดล…!
“ฟื น้ แล้วงนั ้ รึ เจ้าหญิง” เสยี งทกั ทายอย่างยิม้ แย้มดังขนึ ้ ก่อน ปวินต์

หันไปมองเขม็ง โดยไม่ได้พดู อะไร เขายังคงขยบั ไม่ได้มากไปกว่านี ้จงึ ได้แต่
สงบปากสงบคาแทนคาตอบ

“ยานน่ั คงไมไ่ ด้ทาให้เป็นใบ้หรอกใชไ่ หม” เสยี งถามเชิงเยาะกลาย ๆ
พดู ตอ่ ไป

มือของชายหน่มุ กาแน่น ก่อนถามขนึ ้ ว่า “คุณวางยาผม…เม่ือไหร่
กนั ?”

คนฟังหัวเราะอย่างขบขัน “เด็กเอ๋ยเด็กน้อย คิดว่ามีแค่เวลาท่ีเราไป
ทานอาหารด้วยกนั เท่านนั ้ รึ ฉนั ถงึ จะวางยาเธอได้ เราอย่โู รงพักเดียวกนั นะ
อย่าลืมสิ แถมทุกเช้า ฉันก็รู้มาว่า จ่าเดี่ยวก็ชอบชงกาแฟเผ่ือให้เธอดื่ม
เหมือนกัน ก็แค่ชวนคุยแล้วใช้ไปทางานเล็ก ๆ น้อย ๆ พอกลับมาอีกที ทุก
อยา่ งกเ็ รียบร้อย ง่ายดายไหมละ่ ”

ผ้กู องหน่มุ ถงึ กบั องึ ้ ไปเลย เขาไม่คิดว่ากาแฟที่จ่าเดยี่ วเอามาให้เขา
ด่ืมจะแฝงด้วยความชว่ั ร้าย ใช้ประโยชน์จากคนของเขาวางยาเขาเอง ฉลาด
เสยี จริง

สารวตั รธนดลมองใบหน้าท่ีซีดเผือดนนั ้ ก่อนจะเชยคางสวยขึน้ มา

193

สืบเสน่หา

มองให้ชดั แม้เจ้าตวั จะฮดึ ฮดั ขดั ขนื แตก่ ็ทาอะไรไม่ได้เพราะไมม่ แี รงจะขยบั
“เธอน่าจะรู้นะ ว่าก่อนจะรบหรือแข่งขันอะไร การรู้เขารู้เรา เป็น

ยทุ ธวิธีเบอื ้ งต้นอยแู่ ล้ว ไม่อย่างนนั ้ คงกาชยั ชนะมาไมไ่ ด้หรอก”
ปวินต์มองมาด้วยแววตาท่ีเศร้ าใจมากกว่าจะโกรธแค้น เขาพมึ พา

ขนึ ้ มาว่า “ผมเสียใจนะครับ…ท่ีอาดล…คนที่ผมและพ่อเคยช่ืนชมมาตลอด
กลบั กลายเป็นคนอยา่ งนไี ้ ปได้”

“หึ พวกเธอพ่อลกู ก็เช่ือคนง่ายเทา่ นนั ้ เอง ไม่งนั ้ คดีคราวก่อนน่นั คง
ไมไ่ ด้เหยอื่ ชนั ้ ดีอยา่ งพอ่ เธอหรอก”

“อะไรนะ…คณุ ทาอะไรพอ่ ผม?”
“เธออยา่ รู้จะดีกว่า…แตก่ ารตายของเขา ก็ทาให้ฉนั …เลอื่ นยศขนึ ้ มา
เป็นสารวัตรจนถึงตอนนีไ้ งล่ะ!” เขาพูดพลางหัวเราะในลาคออย่างชอบใจ
โดยไม่มวี ่ีแววแหง่ ความเสยี ใจแม้แตน่ ้อย
ปวินต์มองมาอีกครัง้ ด้วยสายตาจงเกลยี ดจงชงั กวา่ เดมิ
“ผมคงเข้าใจผดิ จริง ๆ ทคี่ ิดวา่ คณุ เป็นคนดี ทแ่ี ท้…ก็หวงั ลาภหวงั ยศ
จนขายได้กระท่ังเพื่อน…พ่อของผม ต้องตายไปเพราะช่วยชีวิตคณุ แท้ ๆ ไม่
คดิ เลยว่านน่ั จะเป็นแผนการของคณุ ”
“ทงั ้ ๆ ท่ีก่อนตาย ท่านยังบอกว่า…ดีแล้วที่คณุ ปลอดภัย ผม…ผม
เสยี ใจจริง ๆ ท่ีท่านยงั หว่ งคนอย่างคณุ …แม้กระทัง่ วินาทีสดุ ท้ายก่อนท่านจะ
สนิ ้ ใจ!”
คดีในครัง้ นนั ้ ก็เป็นคดีเก่ียวกับยาเสพติด เป็นคดีจบั ยาบ้าล็อตใหญ่
เลยทีเดียว ที่พ่อของเขาร่วมทีมกบั ธนดล พ่อของเขา…ตายเพราะช่วยชีวิต
ธนดลไว้ โดยไม่รู้เลยว่า นนั่ เป็นแผนการของเจ้าตัว เพียงเพราะต้องการหา
ผลงานให้ได้เลอื่ นขนั ้

194

สบื เสนห่ า

หยาดนา้ ตาหยดระแก้มนวล แม้ดวงตากลมโตนนั ้ จะจบั จ้องอกี ฝ่าย
อยา่ งรังเกียจ ธนดลมองมาอยา่ งพอใจกว่าเดิม โดยไม่รู้สกึ ผิดเลยสกั นดิ

“จะว่าไปแต่งแบบนี ้ เธอก็สวยไม่แพ้แม่ของเธอเหมือนกัน…น่า
เสียดายนกั ท่ีไปหลงรักผ้ชู ายท่ีแก่กว่าเยอะ อย่างพ่อของเธอเสยี ได้ กระท่งั
เจ้านนั่ ตายไป…กย็ งั ไม่ยอมแต่งงานใหม่ ผ้หู ญิงคนนนั ้ ใจเด็ดดแี ท้”

“อย่ามาพดู จาจาบจ้วงถึงแม่ผมนะ แล้วก็อย่าคิดว่าคณุ จะชนะ…
เจมส์จะต้องจดั การกบั พวกคณุ ได้แน่!”

“งัน้ รึ…ฉันจะดูต่อไปแล้วกัน ถ้าได้เฮโรอีนคราวนีม้ า ตาแหน่งผู้
กากบั จะหนีไปไหนเสยี แม้จะต้องแสดงความเสยี ใจกบั ผ้กู องปวินต์ ทส่ี ละชพี
ในหน้าท่ี เพื่อช่วยให้การปฏิบตั ิงานครัง้ นีล้ ลุ ่วงไปกเ็ ถอะ อ้อ…แล้วก็ยงั มีเจ้า
หมอผีหน้าโง่ของเธอด้วย ท่ีลกั ลอบนาเข้าเฮโรอีนจนถูกวิสามัญไป” เขาพดู
ตอ่ นมิ่ ๆ หากอกี ฝ่ายเริ่มหนาวเยอื ก

ปวินต์มองมาอกี ครัง้ อย่างพยายามปลกุ ปลอบกาลงั ใจทีเ่ หลอื อย่ใู ห้
กลบั คืนมา “เจมส์ไม่มีวันยอมคุณแน่ เขารู้อย่แู ล้ว ว่าคุณคิดไม่ซื่อ คุณเอา
ของนนั่ ไปจากเขาไม่ได้หรอก”

ใบหน้าแกร่งมีรอยยิม้ จาง ๆ “ลองฉันมีชีวิตเธออย่ใู นกามือ เขาไม่
กล้าทาอะไรแน่ นอกจากได้แต่มอบของสง่ิ นนั ้ มา…คอยดตู ่อไปก็แล้วกนั ”

คนพดู หวั เราะอกี ครัง้ อยา่ งพอใจ ก่อนจะเดนิ ออกจากห้อง แล้วลอ็ ค
กญุ แจไว้ดงั เดิม

ปวินต์ทงิ ้ ร่างลงกบั เตยี งอีกครัง้ อยา่ งอ่อนแรง ถ้าเขายงั อย่ใู นสภาพนี ้
จะอยา่ งไรก็ไม่มที างหนีออกไปได้…แล้วเจมส์จะทายงั ไง

จะให้ของนน่ั ไปตกอย่ใู นมอื ธนดลไม่ได้…ไม่ได้อยา่ งเดด็ ขาด
ต้องหาทางทาอะไรสกั อยา่ ง…ต้อง…จริงส…ิ เคนละ่ ?

195

สบื เสนห่ า

มือของเขาล้วงเข้าไปในอกเสอื ้ สร้อยเส้นยาวที่คล้องอยู่ เป็นสร้อยที่
เจมส์ให้ไว้ก่อนหน้านี ้ สร้ อยเส้นนี ้ เป็นคล้าย ๆ อีกท่ีหนงึ่ สาหรับสงิ สถิตของ
กมุ ารทองน้อยได้ และแน่นอนอยา่ งน้อยก็ทาให้มพี ลงั มากกวา่ ทเ่ี ป็นอยู่ ซงึ่ ตวั
เขานนั ้ ต๊ือขอมาเอง เผอื่ ไว้ในกรณีท่ีอาจจะโดนจบั ตวั ไปเช่นนี ้

นับว่าที่คิดไว้ไม่พลาดเลยจริง ๆ แต่ว่าตอนนี ้เคนอย่ทู ่ีไหนกนั แล้ว
เขา…จะติดตอ่ กบั เดก็ คนนนั ้ ได้ยงั ไง

ในเมอ่ื สภาพร่างกายเขาเป็นเชน่ นี…้

รถที่ขับตามเคร่ืองติดตามไปอยา่ งระวังจอดรออย่ทู ข่ี ้างบ้านหลังนนั ้
เดก็ สาวแทบจะรีบลงไปก่อนแล้วอย่างร้อนใจด้วยความเป็นห่วงผ้เู ป็นพ่ี หาก
ยงั ไม่ทนั ได้ลง กถ็ กู เจมสด์ งึ ตวั ไว้

“เดย๋ี วกอ่ นสคิ รับน้องปราง”
“เราต้องรีบชว่ ยพว่ี ินต์นะคะ” ปรางทพิ ย์แย้งทงั ้ นา้ ตา ทา่ ทางของเธอ
ดจู ะเป็นหว่ งพช่ี ายมากเอาการ
“พวกมนั คงรู้แล้วว่าเราตามเจ้านนั่ มา ถ้าเข้าไปตอนนี ้ คงใช้คณุ วินต์
เป็นโล่ แล้วจดั การพวกเราได้งา่ ย ๆ นะครับ”
“แต…่ แตว่ า่ ถ้าเราแอบเข้าไปละ่ คะ พวกนนั ้ อาจจะยงั ไม่รู้” เธอแย้ง
อกี ด้วยแววตาทร่ี ้อนรน
เจมส์สา่ ยหน้าเบา ๆ ก่อนพดู ว่า “พี่ก็เป็นห่วงพ่ีวินต์ของน้องปราง
แต่เพราะอีกฝ่ายเป็นหมอผีเหมือนกบั พ่ี หมอผีน่ะ จะมีอาณาเขตของตนเอง
อยู่ โดยเฉพาะที่บ้าน เหมือนบ้านพ่ีก็จะมีทา่ นตาเจ้าท่ี ถ้ามีคนแปลกหน้าน่า
สงสยั เข้ามา เจ้าท่จี ะรีบรายงานเจ้าของบ้านทนั ที และนนั่ …จะทาให้พวกนนั ้
รู้ตวั แล้วพลกิ สถานการณ์กลบั จนเราเพลย่ี งพลา้ ได้งา่ ย ๆ”

196

สืบเสนห่ า

“ปรางกลวั พวกนนั ้ …จะทาอะไรพีว่ ินต์” เธอวา่ พลางร่าไห้
ธนัทโอบไหล่สั่นน้อย ๆ ของเธอไว้พลางปลอบใจ “พวกนัน้ จับคณุ
วินต์มา เพราะมีจดุ ประสงค์ที่ตวั เจมส์ ดงั นนั ้ จนกว่าจะได้ต่อรองกัน พวกนนั ้
จะไม่ทาอะไรคณุ วนิ ต์หรอกนะ”
“จริง ๆ นะคะ” เธอถามยา้ อยา่ งต้องการจะแน่ใจ
เจมส์ตอบยา้ ให้กาลงั ใจเด็กสาว “จริงสคิ รับ แต่พ่ีก็จะไม่รอจนพวก
มนั ยื่นข้อเสนอหรอก พวกเราต้องชิงลงมือก่อน เพื่อพลกิ สถานการณ์ตอนนี ้
น่าจะดีกวา่ ”
เจมส์หนั มาหาผ้เู ป็นเพอ่ื น “นทั ฉนั จาเป็นต้องเตรียมการให้พร้อมที่
บ้านเสยี ก่อน ศัตรูเราเป็นหมอผี ดงั นนั ้ …ฉันจะถ่วงเวลาและความสนใจของ
เจ้าหมอผีนน่ั ให้ได้ และเม่ือถึงตอนนนั ้ คงจะแอบเข้าไปได้ปลอดภยั กวา่ เดมิ
เราจะได้ชิงตวั คณุ วินต์กบั เคนคืนได้ปลอดภยั ขนึ ้ ”
เจมสม์ องหน้าทงั ้ สองคน พลางพดู ต่อไปด้วยสหี น้าจริงจงั วา่
“เราจะลองชงิ ตวั ประกนั ก่อน ผมยงั ไมอ่ ยากเอาของนน่ั ออกมา เพอ่ื
ความปลอดภัย จะยังไงก็อยากให้การส่งมอบของให้พวกมัน เป็นวิธีการ
สดุ ท้ายเทา่ นนั ้ ”
“พวกพ่ี ๆ ช่วยพ่ีวินต์ให้ได้นะคะ” เด็กสาวยา้ อีกครัง้ เธอยินยอมอยู่
ในรถดงั เดิม ไมด่ อื ้ รัน้ ที่จะฝืนลงไปอีก
ธนทั พยกั หน้ารับ “โอเค เวลาเรามีน้อย เด๋ยี วฉนั จะขบั รถไปส่งนายที่
บ้านเอง”
เจมส์มองผ้เู ป็นเพื่อน ก่อนพูดขนึ ้ ว่า “ขอบใจนะนัท ศกึ ครัง้ นีเ้ ราจะ
ได้ปะทะกับเจ้าหมอผีน่ันตรง ๆ แล้ว เพ่ือคุณวินต์ เพื่อเจ้าเคน…ฉันก็เอา
อาชีพตวั เองเป็นเดมิ พนั เชน่ กนั !”

197

สืบเสนห่ า

“คณุ ตารวจ…คณุ ตารวจฮะ…” เสยี งเลก็ ๆ อนั ค้นุ เคยเรียกแทรกเข้า
มาในจิตใต้สานึก คนกาลังนอนลุกพรวด กลับนึกแปลกใจท่ีตัวเองขยับ
ร่างกายได้เหมอื นปกติแล้ว

“อ๊ะ นั่นเธอ…” ปวินต์อทุ านอย่างแปลกใจ ภาพที่เห็นตรงหน้าเป็น
เด็กชายตวั เลก็ ที่ไว้ผมจกุ แตง่ ตวั แบบเดก็ โบราณ ใบหน้ากลมมนนา่ รักรับกับ
ดวงตาโตนา่ เอน็ ดู แม้สหี น้าจะไมส่ ดใสสกั เทา่ ไรนกั

“หรือว่าเธอคือ…เคน…ลูกชายของเจมส์?” เขาถามทันทีและ
ค่อนข้างแน่ใจ ว่าต้องใช่แน่ ๆ ปวนิ ต์พมึ พาอยา่ งดีใจ

“ในทส่ี ดุ ก็ได้พบ…ฉนั จะชว่ ยเธอหนอี อกไปนะ”
เด็กน้อยยิม้ เศร้า ๆ ก่อนจะตอบว่า “ใช่ฮะ…ผมคือเคน…คณุ ตารวจ
ฟังผมดี ๆ นะฮะ อีกไม่นาน จะมีคนมาช่วยคุณตารวจออกไป…ผมจะช่วย…
เทา่ ที่ช่วยได้ แต่ผมคงปรากฏตวั ให้เห็นไมไ่ ด้อีกแล้ว ดงั นนั ้ ครัง้ นี…้ อาจจะเป็น
ครัง้ แรกและครัง้ สดุ ท้ายทเี่ ราจะได้เจอกนั คณุ ตารวจอดทนหน่อยนะฮะ รอให้
ถงึ คืนนี…้ ผมจะเปิดประตูให้ และจะทาให้คนเฝา้ …หลบั ไปด้วย ผมคงชว่ ยได้
เทา่ น”ี ้
“เราไปด้วยกนั นะ น่ไี ง ฉนั ได้สร้อยมาจากพ่อของเธอด้วย” ปวินต์รีบ
พูดต่อ เพราะท่าทางอีกฝ่ ายเหมือนคล้ายจะมาอาลา มากกว่าจะหนีไป
ด้วยกนั
เดก็ น้อยสา่ ยหน้าเบา ๆ “ขอโทษนะฮะ…ผมคงไปกบั คณุ ตารวจไมไ่ ด้
แล้ว”
“ทาไมละ่ พวกเรามาเพื่อช่วยเธอนะ…จริงสิ…ฉนั จะเป็นพ่ออีกคน
ให้เธอด้วย เธออยากให้เป็นแบบนนั ้ ใช่ไหม เจมส์เคยบอกฉนั ไว้”
ใบหน้าเลก็ ๆ ยิม้ ออกมา “ฮะ… ผมดใี จนะ ทอ่ี ยา่ งน้อยพอ่ เจมส์…ก็

198

สบื เสน่หา

ยงั มคี ณุ อย่…ู ถ้าผมไมอ่ ยแู่ ล้ว…คณุ ตารวจช่วยดแู ล…”
“ไมน่ ะ เธอต้องกลบั ไปกบั ฉนั สิ รู้ไหมว่าพ่อของเธอเป็นหว่ งเธอขนาด

ไหน เขาขาดเธอไมไ่ ด้หรอกนะ เช่อื ฉนั เถอะ พอ่ ของเธอจะต้องมาช่วยพวกเรา
ทกุ คนจะได้กลบั บ้าน…อย่างปลอดภยั ”

“คุณตารวจจะได้กลบั ไปฮะ…แต่ผม…” เด็กน้อยก้มหน้าลงไม่ยอม
สบตาด้วย พลางพมึ พาต่อไป “ขอโทษนะฮะ ผมไม่สามารถช่วยแก้พษิ ยาสงั่
ได้ แตอ่ ยา่ งน้อย ถ้าคณุ หนอี อกไปได้…พ่อคงทาอะไรได้บ้าง….”

มือเพรียวลบู ผมนมุ่ ของเด็กน้อยเบา ๆ “เรียกพ่อวนิ ต์สิ อย่าเรียกคณุ
ตารวจ ฉนั ไม่ทงิ ้ เธอหรอกนะ ลกู ชายของฉนั …”

ดวงตากลมโตพร่าไปด้วยนา้ ตา “ฮะ…พ่อวินต์ ขอผมกอดพ่อวินต์
หนอ่ ยนะฮะ”

ร่างนนั ้ สวมกอดแนบแน่น ก่อนจะผละออกด้วยรอยยิม้ แม้มนั จะดู
เศร้าเสยี จนน่าใจหาย

“ผมไม่มีเวลาอีกแล้ว คงต้องลาตรงนีเ้ ลย…ขอบคุณนะฮะ…ที่ยอม
เป็นพ่อของผม ฝากบอกพ่อเจมส์ด้วยว่า…ถ้ามันจาเป็น เนือ้ ท่ีกลายเป็น
เนือ้ ร้ าย จะยังไง…ก็ต้องตัดทิง้ นะฮะ…เพื่อรักษา…ส่ิงท่ีสาคญั ที่สดุ เอาไว้…
บอกพ่อด้วยวา่ …อยา่ ลงั เลทจ่ี ะทาลายมนั …เพื่อไมใ่ ห้ทกุ อย่าง…สายเกนิ ไป”

“ฝากดแู ล…พอ่ เจมส์ด้วยนะฮะ” ร่างนนั ้ โค้งให้น้อย ๆ ก่อนจะค่อย ๆ
สลายจางหายไป ปวินต์พยายามไขว่คว้าไว้ แต่กลบั ได้เพียงอากาศธาตุ เขา
พยายามร้องเรียกเดก็ น้อยอยา่ งตกใจ

“เคน…เดี๋ยวสิ…เราต้องกลับไปด้ วยกันนะ…อย่าพ่ึงไป…ต้ อง
กลบั ไปด้วยกนั …”

พดู ได้เท่านนั ้ ก็รู้สกึ ถงึ กระแสหมนุ วนรอบตัว ก่อนสติของเขาจะดับ

199

สบื เสนห่ า

วบู อีกครัง้
ดวงตาคมลมื ขนึ ้ อยา่ งตกใจ ปวินต์กระพริบตาถ่ี รู้สกึ ได้ถงึ เหงื่อของ

ตนเองที่ไหลจนช่มุ โชก…นี่เขา…หมดสติไปอีกครัง้ สนิ ะ แถมในฝัน…เม่ือครู่
คงเป็นเพยี งแค่ในฝัน…แต่มนั กลบั ดสู มจริงนกั …

เด็กคนนนั ้ …ต้องเป็นเคนแน่ ๆ เกิดอะไรขนึ ้ กบั เคน…เด็กคนนัน้ …
กาลงั จะสลายหายไปจริงหรือเปลา่ …?

แต่ถงึ ขนาดนนั ้ …เคน ก็ยงั มาบอก เพ่อื จะช่วยเขา
ร่างทแี่ ทบขยบั ไมไ่ ด้ของเขาชา่ งไร้ประโยชน์นกั …แต่จะอยา่ งไรก็ต้อง
พยายาม ในเมื่อเคนยอมเส่ียงช่วยเขาถึงขนาดนี ้เขาจะต้อง…พยายาม
หาทางชว่ ยเด็กคนนนั ้ ออกไปด้วยให้ได้
มือที่กาแน่นค่อย ๆ ยนั กายขนึ ้ อย่างยากเย็น พลางหลบั ตารวบรวม
สมาธิแล้วรอคอย เวลาท่ีเคนบอกไว้คือคืนนี…้ เขาไมร่ ู้ว่าจะเป็นตอนไหน แต่
เม่ือถงึ ตอนนนั ้ เขาจะต้องพร้อมให้มากทสี่ ดุ
ถงึ จะต้องตายด้วยพษิ ยาสงั่ …เขาก็ต้องหาทางชว่ ยเคนออกไป…
ใช่…ต้องทาให้ได้!

200