สืบเสน่หา รีปริ้น 60 พร้อมหน้าปก

สบื เสน่หา

งนุ งง หากผ้เู ป็นเพ่ือนกลบั สา่ ยหน้า แบบไมร่ ู้พอ ๆ กนั
“อาจจะเป็นแมวเข้ามาก็ได้นะ ครัวบ้านนีเ้ ปิดโล่งจะตาย” ชายร่าง

เตีย้ คาดคะเน ครัวโบราณที่มีฝาบ้านแบบไม้ขดั เป็นตารางห่าง ๆ ให้ระบาย
อากาศได้ดีและหน้าต่างท่ีเปิดโลง่ ทาให้แมวหรือสตั ว์ตัวเล็ก ๆ สามารถเข้า
มาได้ง่ายจริงอย่างว่า

“เข้าไปดูก่อนดีกว่า เบา ๆ นะ” เสยี งอีกฝ่ายกระซบิ คนฟังพยักหน้า
รับ ถ้าเป็นเพียงแค่แมว แล้วไม่เข้าไปดู มีหวังหัวหน้าเล่นงานยบั แน่ อย่าง
น้อยก็ต้องดใู ห้ชวั ร์ก่อน จะได้เอาไปอ้างถกู

เพราะโดนกาชับมาให้ค้นหาทุกซอกทุกมุม ดังนัน้ ในครัวยิ่งไม่ใช่
ข้อยกเว้น ผงขาวหนกั เป็นกิโล ๆ ขนาดนนั ้ อาจจะซ่อนไว้ตรงไหนก็ได้ ไม่แน่
อาจจะหลายที่ หลายห้อง จงึ จาเป็นต้องดอู ย่างละเอยี ด

เสยี งนนั ้ ยงั คงอยู่ แถมเหมือนจะดงั ขนึ ้ อีกด้วย มีเสยี งเคยี ้ ว เสยี งขยา้
อาจเป็นพวกแมวท่กี าลงั จบั หนอู ยกู่ เ็ ป็นได้

ทัง้ สองค่อย ๆ ก้าวเข้าไปทีละก้าว ก่อนลอบมองเข้าไปภายใน
ห้องครัวมีบานหน้าตา่ งเปิดออกสภู่ ายนอก ดงั นนั ้ จงึ มแี สงจนั ทร์ส่องเล็ดลอด
เข้ามาได้เช่นกนั ในเงามดื ดาตะค่มุ จงึ ยงั คงมองเหน็ บางสว่ นได้ราง ๆ และสง่ิ
ท่ีเห็น…ก็คือศีรษะ…ท่ีมีผมยาวสยายกาลงั ก้มทาอะไรสกั อย่าง อย่ตู รงโต๊ะ
เตรียมอาหาร

คนมองเผลอกลนื นา้ ลายลงคอที่ฝืดเคือง รู้สกึ คล้ายอยากอาเจียน
ขนึ ้ มาเมื่อได้มองให้ชดั ภาพที่เห็นเป็นศีรษะของหญิงสาว…ท่ีมีเสยี ้ วใบหน้า
ขาวสวยยามต้องแสงจนั ทร์…คงจะเป็นสาวท่ีงดงามผ้หู นง่ึ …หากไมใ่ ช่ว่าเธอ
มาแต่หวั …พร้อมกบั ไส้ห้อยเป็นพวง!

เสียงแคร้ งดังขึน้ เม่ือมือไม้ท่ีเผลอส่ัน ไปแตะโดนก้านทัพพีจนมัน

51

สบื เสนห่ า

หล่นลงมาท่ีพืน้ ร่างนัน้ หันขวับกลบั มา และน่ันทาให้เห็นริมฝีปากสวยได้
รูป…ทีเ่ ปือ้ นไปด้วยเลอื ด

เธอคนนัน้ กาลงั คาบเครื่องในสด ๆ ก้อนหนึ่งไว้ในปาก ส่วนไส้ที่
ลอ่ งลอยเหนอื พนื ้ ยงั มกี ารสอ่ งแสงเรืองในตวั เองจาง ๆ

ดวงตาของเธอกเ็ รืองแสงได้เชน่ กนั แตย่ งั ไมท่ นั ได้เข้ามาใกล้ สองคน
ท่เี มื่อครู่แขง็ ทือ่ แทบเป็นหิน ก็โกยสขี่ าแนบ่ ออกมาตงั ้ หลกั ทหี่ น้าห้อง

“กะ…แกเห็นเหมือนข้าไหมไอ้เตีย้ ” เสยี งคนช่ือยาวสน่ั สะท้าน หาก
พอหนั มามองเพือ่ นร่วมชะตากรรม เขากลบั พบว่า เพือ่ นเกิดสงู ขนึ ้ มาผิดหูผิด
ตาเสยี นี่

“ไม่เห็นว่ะ พอดีกล้ามข้ามันบงั ตา” เสยี งท้มุ แปลกหูตอบกลับ คน
ถามองึ ้ ไปแล้ว เมือ่ เห็นร่างสงู ใหญ่นนั ้ ทตี่ นเองจบั มืออยู่ กลบั เป็นร่างสุดล่าที่
ไร้ศีรษะเสยี น่ี!

“หะ…หวั …หวั แกไปไหนแล้ว” เขาถามด้วยเสยี งตะกกุ ตะกกั
“หัวเหรอ?...อ้าว ตาไม่ดีเรอะ อยู่น่ีไงล่ะ” มือข้างท่ีคล้ายถืออะไร
กลม ๆ สง่ สง่ิ นนั ้ ให้กบั มือ
พอรับมามองชดั ๆ เท่านนั ้ เขาก็ตะลงึ งนั เมอื่ ได้สบตากบั ดวงตาแดง
ฉานในศีรษะท่ีถอื อยู่ ท่ีนอกจากจะมองกลบั มาแล้ว ยงั กลอกมองไปมาได้อีก
ด้วย ปากหนาได้รูปถดั ลงมา ก็ยงั คงแย้มยมิ ้ แล้วขยบั พดู ขนึ ้ ว่า
“เห็นชดั รึยงั หวั ข้าอย่นู ไ่ี ง!”
คนมองตาเบกิ กว้าง ก่อนโยนหวั ทิง้ แทบจะในทนั ที เสยี งแผดร้ องดงั
ลน่ั แล้วโกยแน่บออกจากตวั บ้านไป ปลอ่ ยให้มอื แข็งแรงนนั ้ เข้ามาหยิบหัวที่
กลงิ ้ อย่กู บั พนื ้ พลางบน่ พมึ พา
“โยนกันอยา่ งนีไ้ ด้ไง มันเจ็บไม่ใช่เรอะ ถ้าข้าหมดหลอ่ ขนึ ้ มา ใครจะ

52

สบื เสนห่ า

รับผดิ ชอบ”
หากในอีกด้าน เจ้าคนตัวเตีย้ หัวล้าน กลับวิ่งยาวเลยมาหยุดที่

ห้องนอนรับแขก ว่องไวกว่าผู้เป็นเพ่ือนแทบจะเท่าตัวด้วยความกลัวผีขึน้
สมอง ในห้องนนั ้ มีเตียงเล็กสาหรับเด็กอย่ดู ้วย ซึง่ เป็นเตียงท่ีมีคนซือ้ มาบชู า
ให้เจ้าเคนนนั่ เอง

เตียงเล็กมีกลไกให้แกว่งไกวได้ มือเรียวยาวของใครบางคน กาลัง
ไกวพลางร้องเพลงกลอ่ มเด็กเสยี งเยน็ หวาน หากจู่ ๆ เสยี งเพลงนน่ั ก็ชะงกั งนั
ไปเสยี อย่างนนั ้ เหลอื เพยี งเสยี งครางแผ่ว อย่างเจบ็ ปวดทรมานแทนที่

“ช่วย…ช่วยแก้วด้วย…แก้วจะ…จะคลอดแล้ว” เสียงของเธอขอ
ความช่วยเหลอื

ร่างเตยี ้ ท่วี ง่ิ มาจนหอบหยดุ ชะงกั มองมาอย่างงนุ งง หญิงสาวผ้นู นั ้ มี
ท้องท่ใี หญ่โตใกล้คลอดจริง ๆ ท่าทางท่ียืนกมุ ขอบเตยี งอยา่ งทรมาน ทาให้อด
ไม่ได้ ต้องเข้าไปช่วยเหลอื

“ปะ…เป็นอะไรรึเปล่า จะคลอดเหรอ” เสียงชายในชุดดานัน้ ถาม
อย่างตกใจ ร่างเตยี ้ หนั รีหนั ขวาง ไม่รู้จะช่วยยงั ไงดี

ใบหน้าขาวซีดหันมามองก่อนยิม้ ให้ แม้ใบหน้าจะมีเหงื่อชุ่มโชก
“ไม…่ ไมเ่ ป็นไรจ้ะพี่…แก้วคลอด…คลอดแล้ว เม่ือกเี ้อง”

เธอว่าพลางชใี ้ ห้ดชู อ่ งท้องท่ถี กู แหวะออก จนเหน็ ถงึ อวยั วะภายในท่ี
มีเลือดแดงฉาน สายสะดือเปือ้ นเลือดโยงยาวออกมาบนตัวเตียงเล็กนัน้
พร้อมกบั มอี ะไรบางอยา่ ง กาลงั คืบคลานอย่เู บอื ้ งลา่ ง

มอื ผอมบางของเธออ้มุ สงิ่ นนั ้ ขนึ ้ มาอย่างถนอม ก่อนจะโชว์คนกาลงั
องึ ้ เบอื ้ งหน้า “ลกู ของแก้วเองจ้ะ…นา่ รัก…ใชม่ ยั ้ จ๊ะ”

เด็กในมือเธอเนอื ้ ตวั เปียกโชกด้วยเลอื ดและนา้ คร่า แตก่ ลบั ยงั ดิน้ ไป

53

สบื เสนห่ า

มาพลางสง่ เสยี งได้ พอมองไปชดั ๆ เขาก็ต้องสะด้งุ เฮอื ก เม่อื เห็นใบหน้าเหีย่ ว
ย่นจากร่างเลก็ หนั กลบั มาเนิบช้า ดวงตาโหลแสยะยิม้ ไร้ ฟัน หวั เราะเสียงดัง
ชอบใจ

“ลองอ้มุ …ดไู หมจ๊ะ”
คนมองผงะถอย กอ่ นหนั หลงั โกยอ้าวออกตามอกี คนเมือ่ ครู่ไปทนั ที
ตอนนีจ้ ึงหลงเหลือเพยี งหัวหน้าทีมร่างแกร่ง ที่เดินสารวจค้นหาของ
ตามลาพงั พอก้าวเข้ามาถงึ ห้องพระ เจ้าตวั กล็ อบยมิ ้ อยา่ งดใี จ
ห้องพระของท่ีนี่ใหญ่โตสมกับเป็นห้องของผ้มู ีอาคมติดตัว โดยจัด
ด้านหน่งึ วางโต๊ะหมู่บชู าชุดใหญ่ และจัดวางพระพุทธรูป พระเคร่ืองเก่าแก่
และสงิ่ บชู าหลากหลายประเภทเต็มไปหมด สาหรับคนทีด่ พู ระเป็น ยอ่ มทราบ
ถงึ มลู ค่าของสง่ิ เหลา่ นไี ้ ด้เป็นอยา่ งดี
มือท่ีกาลังทาทีเป็นค้นหาของ กลบั หันไปหยิบจับเพ่งดูพระเครื่อง
ทางานนอกเหนือหน้าทอี่ ยา่ งสนอกสนใจ
“รุ่นนหี ้ ายากเสยี ด้วย เอาไปขายต้องได้หลายหมื่นแน่” เขาพมึ พา
มือของใครบางคนสะกิดเรียก ชายชดุ ดาจงึ หนั ไป และเห็นพระเคร่ือง
อีกองค์ในมือเล็กนัน้ “องค์นีด้ ีกว่าฮะ หายากมากแถมราคาในตลาดสงู ลวิ่
กว่าพ่อจะประมลู มาได้ แทบต้องขายบ้าน”
“จริงเหรอ” เขารับมาอย่างสนใจ ก่อนจะหันขวบั ไปด้านข้างอย่าง
ตกใจ ว่าใครเป็นคนสง่ ของให้
ด้านข้างมีแต่ความว่างเปล่า ไม่มีใครอย่ตู รงนนั ้ เลยสกั คน เขามอง
ของในมืออย่างประหลาดใจ เร่ิมรู้สกึ ร้อน ๆ หนาว ๆ ขนึ ้ มาอยา่ งบอกไม่ถกู
มือที่ถือพระเคร่ืองกาแน่น สอดสา่ ยสายตาหาคน จะต้องมีใครซอ่ น
อยแู่ ถวนแี ้ น่ ๆ ผีน่ะ มจี ริงซะท่ไี หน

54

สืบเสน่หา

ทว่าจู่ ๆ ก็มีเสียงเด็กสองคนหัวเราะ เสยี งฝีเท้าว่ิงวนไปมารอบตัว
เลน่ เอาเขาถงึ กบั ชะงกั พยายามพดู เอาเสยี งเข้าข่ม “นนั่ ใครน่ะ ออกมาเดีย๋ วนี ้
นะ”

มอื ที่ชกั ปืนขนึ ้ มา กวาดไปรอบ ๆ พร้อมจะยิงทุกอยา่ งท่ีโผลอ่ อกมา
เสยี งหวั เราะขบขนั ดงั กวา่ เดมิ เม่ือเสยี งใสพดู ขนึ ้ ว่า “พวกพ่ี ๆ ฮะ มา
เลน่ กนั เถอะ พ่ชี ายในห้องเขาอยากเลน่ กบั เราเตม็ แกแ่ ล้วนะฮะ”
จู่ ๆ ประตูท่ีปิดอย่กู ็เปิดออกดังผลวั ะ พร้ อม ๆ กับหน้าต่างที่เปิด ๆ
ปิด ๆ เสยี งดงั ปัง ๆ เป็นระยะ คนในห้องสะดุ้งโหยง มองไปด้านนอก แล้วกไ็ ด้
เหน็ หวั ของหญิงสาว ทล่ี อ่ งลอยไปมาอยนู่ อกหน้าต่างนนั ้ พร้อมกบั ไส้อกี พวง
ใหญ่ ริมฝีปากสสี ดของเธอมองดูสดกวา่ เก่า ด้วยรอยเลือดจากการกนิ เคร่ือง
ในสด ๆ แล้วไม่ได้ปาดเช็ด ซึ่งในตอนนีก้ าลงั ฉีกยิม้ หวานสง่ มาให้จนคนมอง
เร่ิมขนลกุ
“เฮ้ย อะไรน่ะ”
ไม่ใช่แค่นนั ้ ยงั มีหัวของผ้ชู าย…ใช่ มาแต่หวั โผล่มาท่ีหน้าต่างอีก
บาน โดยมมี อื ใหญ่ข้างหนงึ่ ถือมนั ไว้ นยั น์ตาเลก็ เรียวกลอกไปมาก่อนยิม้ ทกั
โชว์ฟันครบ 32 ซี่ ด้วยกรามคมสนั รับโครงร่างอันล่าบกึ ้ ท่ีตอนนีถ้ ูกตัดขาด
จากกนั ตรงลาคอหนา
ถัดไปยังมีหญิงสาวท่ีสวมชดุ คลุมท้องเปือ้ นเลือด เด็กทารกยังพึง่
คลานออกมาจากหน้าท้องที่ถูกแหวะ และดิน้ ไปมาพลางแสยะยิม้ ให้อย่าง
เชญิ ชวน
เสยี งเด็กหัวเราะประสานเสียงกับพวกตัวประหลาดรอบนอก ทาให้
เขาเผลอปล่อยของในมือร่วงลงพืน้ แล้วรีบอุดหูอย่างตกใจ เสียงร้ องดังลั่น
ด้วยความหวาดกลวั หลบั หหู ลบั ตาว่ิงฝ่าออกไป ทางประตทู ่เี ปิดอ้ารอไว้

55

สบื เสน่หา

พอลบั ร่างคนสุดท้ายท่ีแตกตื่นจากไปพ้นตัวบ้าน ประตูรัว้ ก็ปิดลง
พร้อมกบั เสยี งตะโกนไลห่ ลงั ให้ได้ยินวา่

“ว่าง ๆ ก็มาเยี่ยมกนั ใหม่นะฮะ พวกเราจะรอ!”

ยามเช้ามาเยือนหลังค่าคืนอันแสนวุ่นวาย เจมส์บิดกายอย่าง
เม่อื ยล้านดิ ๆ รู้สกึ ได้ว่าร่างกายนนั ้ หนกั องึ ้ หากพอลมื ตาตนื่ กต็ ้องสะด้งุ เมอื่
เผลอประสานตากบั บรรดาผี ๆ ที่นอนอย่บู นเตียงเคียงข้างไม่มีห่างอย่หู ลาย
ตน

“เฮ้ย มาจากไหนกนั ! พ่ีลาไย พี่เรียม พี่แม้น น้องแก้ว เจนน่ี ตื่นให้
หมดเลยนะ!” เขาอุทานอย่างตกใจ แต่ต้องตกใจกว่าเดิม เมื่อรู้สกึ ได้ถึงผ้าท่ี
โป่ งพอง ตรงโคนขาคล้ายมีอะไรบางอย่างนอนหนุนอยู่ ชายหน่มุ ดงึ ผ้าห่ม
ออกในคราวเดียว แล้วพบว่าใต้ผืนผ้า ยังมีกุมารทองตัวน้อยนอนขดอยู่
ตรงหน้าขาของเขาอยา่ งสบายอารมณ์

“อ้อ เจ้าเคนก็อย่ดู ้วย” คนมองเข้าใจเร่ืองราวได้ในทันที พลางมอง
ร่างเลก็ ที่ขยตี ้ าผดุ ลกุ ขนึ ้ นงั่ ง่วงงนุ อยา่ งคาดโทษ

เจ้าเคนเป็นตวั การ มิน่าละ่ ตัวเขาถงึ ได้หนักนกั เพราะโดนผีพวกนี ้
อานีเ่ อง ดวี ่าไม่ได้โดนลกั หลบั ด้วย

“อ้าว…ตนื่ แล้วเหรอฮะพ่อ”
“ออกไปให้หมดทกุ ตวั เลยนะ!” เสยี งเจมสต์ ะโกนไล่
“โธ่ พ่อล่ะก็ พวกเขาอุตส่าห์ช่วยทางานให้ทัง้ คืน แค่ให้นอนใกล้ ๆ
ขอดดู กลนื พลงั ชีวิตของพอ่ นดิ ๆ หนอ่ ย ๆ เท่านนั ้ เอง อย่างกไปหน่อยเลย”
“ผีสาว ๆ ก็พอทน ไหงกระทง่ั พ่ีแม้นก็ยงั ต้องมานอนกบั ฉนั ด้วยเลา่ ”
เขาหมายถงึ ผีหวั ขาดหน่มุ ผ้นู ิยมกล้าม ซ่ึงนอนอย่ขู ้าง ๆ ไม่ห่างออกไป แถม

56

สบื เสน่หา

ร่างไร้หวั นนั ้ ยงั กอดเอวเขาไว้ตอนกาลงั หลบั เม่อื ครู่เสยี อีก
“ลา่ ๆ ไม่ชอบหรือไงฮะ” เจ้าตวั แสบวา่ พลางหวั เราะคิก
“ไม่รู้ละ่ ท่านเจ้าที่ จบั พวกนอี ้ อกไปให้หมดเลยนะ ถ้าผมไมอ่ นญุ าต

ห้ามให้เข้ามา โดยเฉพาะในห้องนอนนี่” เขาสงั่ เสยี งเข้ม
พริบตาเดียว ทงั ้ หมดก็หายวับไป เหลอื เพียงเจ้าเคน ท่ีเข้านอกออก

ในได้ตลอดโดยไมม่ ีใครว่า
ชายหน่มุ ลกุ ขนึ ้ ยืนพลางมองเด็กน้อย แล้วถามขนึ ้ ว่า “เมื่อคืนเล่น

อะไรไปบ้าง คงไมม่ ีใครชอ็ คตายใช่มยั ้ พอ่ ไม่อยากให้บาปกรรมมนั ตดิ ตวั พวก
เจ้าเพม่ิ หรอกนะ”

ร่างเล็กหัวเราะเบา ๆ “ไม่มีหรอกฮะ แค่เล่น ๆ พอหอมปากหอมคอ
แต่ถ้ าหัวโกร๋นหรือผมขาวทัง้ หัว หรือเป็นพวกไข้ จับสั่น อันนีไ้ ม่แน่ใจ
เหมือนกนั ”

“ถ้าแค่นนั ้ ก็สมควรแล้ว อยากเข้ามาย่งุ กับเราก่อนเองน่ีนะ” เขาว่า
ยิม้ ๆ ก่อนจะหันมาทาตาดใุ สเ่ ด็กน้อย “อ้อ แต่ทีหลงั อย่าเชิญชวนพวกผี ๆ
เข้ามาในนลี ้ ะ่ เกดิ โดนอาหายใจไมอ่ อกตายไปจะว่าไง”

“ก็พวกพ่ี ๆ เขาทางานให้พ่อนะฮะ มันก็ต้องตอบแทนเขาหน่อยสิ
เอานา่ นดิ ๆ หนอ่ ย ๆ เอง”

“เดี๋ยวพ่อจะทาบญุ อทุ ศิ สว่ นกศุ ลไปให้เอง ใครบอกให้เอาร่างกายไป
แลกกนั ” คนพดู ยงั คงบน่ เป็นหมีกินผงึ ้

ร่างเลก็ กระแซะเข้าหาอยา่ งออดอ้อน “พ่อฮะ อยา่ โกรธผมนะฮะ ผม
ก็แค่อยากทา..ให้พ่อดีใจเท่านัน้ เอง” ดวงตากลมโตหลุบต่า ทาท่าเสียอก
เสยี ใจซะเตม็ ประดา

คนมองมาถอนใจยาวอย่างโกรธไมล่ ง เด็กมนั อ้อนเสียขนาดนี ้ใคร

57

สืบเสนห่ า

โกรธลงกแ็ ยแ่ ล้ว เสยี งที่ตงั ้ ทา่ จะดเุ ลยอ่อนลงอตั โนมตั ิ
“เอ้า กไ็ ด้ ๆ ไมโ่ กรธก็ได้ ไมโ่ มโหด้วย”
มือของเขาเอือ้ มมาสมั ผสั กายละเอียดของเด็กน้อย แม้จะบางเบา

แต่เขากย็ งั รู้สกึ ได้ มือนนั ้ ลบู ผมนมุ่ อยา่ งอ่อนโยนก่อนยมิ ้ ให้
“เอาเป็นวา่ …ลกู ทาได้ดมี าก วนั นพี ้ ่อขอบคณุ ละกนั ”
“ฮะพ่อ รักพอ่ ทสี่ ดุ เลย” ร่างเลก็ กอดเอวชายหน่มุ ไว้อย่างออดอ้อน
“อืม ก็เพราะมีเจ้าแหละนะ บ้านนีถ้ งึ ไม่เงียบเหงา เอาละ ได้เวลา

ทางานเสยี ที” เขาวา่ พลางเปิดต้เู สอื ้ ผ้า
“วันนีม้ ีงานอะไรเหรอฮะ” เด็กน้อยถามกลบั พ่อของเขามีงานยงุ่ ทกุ

วันจนไม่น่าแปลกใจนัก แต่พอเปิดตู้เลือกเสือ้ ผ้าสวย ๆ ทีไร เป็นต้องไป
ทางานแบบโชว์ความหลอ่ แทบทกุ ที

“คุณประจกั ษ์ติดต่อให้ไปถ่ายแบบแก้ขดั อีกแล้ว ไม่น่าเผลอรับปาก
ไปเลยสใิ ห้ตาย โทรตามซะเรื่อย นายแบบนางแบบน่ขี ยนั ป่วยกันซะจริง” ชาย
หนมุ่ บน่ พมึ พา

คนฟังหวั เราะเบา ๆ รู้ดีว่าจริง ๆ แล้ว ประจักษ์คงอยากได้ชายหน่มุ
มาเป็นนายแบบมากกว่าจ้างคนอื่นเสียอีก เด็กน้อยรู้ว่าเจมส์ก็พอรู้ แต่เขาก็
ไมอ่ ยากทาให้อีกฝ่าย ทเ่ี ป็นเพื่อนของเพ่ือนอีกที ต้องผดิ หวงั เพราะขเี ้กยี จฟัง
เสยี งบน่ จากเจ้าเพือ่ นแสนดี คนแนะนามา

“วนั หลงั คงต้องบอกเจ้านทั แล้ว วา่ ไมต่ ้องเอาฉนั ไปเสนอขายใครอกี ”
เขาพดู ขนึ ้ เร่ือย ๆ

“พ่ีนทั เขาหวงั ดีหรอก พอ่ จะได้มเี งนิ ไปซอื ้ ของเลน่ ให้ผมไง”
เพราะช่วงหนึ่งเขามีปัญหาเร่ืองการเงิน ธนัทเพื่อนซีข้ องเขาจึงช่วย
หางานให้ อนั นเี ้จมสก์ ร็ ู้อยแู่ กใ่ จ แตข่ อโวยสกั นดิ คงไมเ่ สยี หายเทา่ ไหร่ เพราะ

58

สืบเสนห่ า

โดนอีกฝ่ายใช้งานจนค้มุ มาหลายงานแล้ว
“ไม่ต้องเลยเรา เห็นคนอ่ืนดีไปหมดนะ คนเหน่ือยน่ะมันฉัน เข้าใจ

ไหม เก๊กหลอ่ บอ่ ย ๆ เดี๋ยวกลายเป็นหนุ่ โชว์หบุ ยมิ ้ ไม่ลงกนั พอดี”
“ก็ใครให้พ่อของผมเท่ขนาดนีล้ ่ะ ถ้าผมเป็นคนคงซือ้ หนังสอื ที่ลงรูป

พ่อเก็บไว้ดหู มดแล้ว”
“เฮอะ ขเี ้กยี จจะพดู แล้ว ไปดกี วา่ จะไปด้วยหรือจะเฝา้ บ้านละ่ ”
ร่างเลก็ ผดุ ลกุ ขนึ ้ แม้ตวั จะค่อนไปทางโปร่งใส
“อ๊ะ พ่อเน่ีย รอด้วยสฮิ ะ เร่ืองอะไรจะอย่เู ฝา้ บ้าน ตาเจ้าที่น่าเบอื่ จะ

ตาย ไปกบั พ่อสนกุ กวา่ ”
“ถ้างนั ้ ก็เลกิ พดู ได้แล้ว ทางานให้เสร็จ ๆ เผ่ือจะได้…”
“แวะหาคณุ ตารวจ!”
คนพดู ชะงกั เมือ่ ได้ยนิ ทอี่ กี ฝ่ายตอ่ ให้ อยา่ งแทงใจดา
“ก…็ กม็ คี นมาบกุ รุกบ้านน่ี จะแจ้งความก็ไมแ่ ปลกไมใ่ ชร่ ึ” เขาเสพูด

แก้ตวั
“นน่ั สินะฮะ แถมตารวจที่ญาติดีกับพวกเรา ก็มีแค่ ‘คณุ ตารวจ’ คน

เดียวเสยี ด้วย”
“เออ ๆ น่ันแหละ ถ้าไม่เลิกรู้ทันละก็ ของเล่นที่จะซือ้ ให้วันนีจ้ ะงด

แล้วนะ”
“อ๊ะ พอ่ ใจร้าย ไหนวา่ วนั นผี ้ มทางานได้ดไี งละ่ ฮะ” ร่างเลก็ รีบท้วง
“ปลาหมอยงั ตายเพราะปากได้ กมุ ารทองกอ็ ดได้ของเลน่ เพราะปาก

ได้เหมือนกัน” เขาว่ายิม้ ๆ ก่อนจะออกจากบ้านไปทางาน โดยไม่ต่อล้อต่อ
เถียงกบั เจ้าเคนอีก แม้จะแอบหัวเราะอย่างขบขนั เม่ือเห็นอีกฝ่ายงอนแก้ม
ป่ องไปเรียบร้ อย

59

สืบเสน่หา

“เจ้าพวกบ้า ทางานประสาอะไร แหวกหญ้ าให้งูต่ืนซะขนาดนี”้
ชวรัตน์โวยวายเสียงดงั ลน่ั ออกมาจากในห้อง จนสาวใช้ท่ีกาลงั ยกอาหารเช้า
มาชะงักด้วยความตกใจ เช้านีม้ ีโทรศัพท์มากวนเจ้านายของเธอแต่เช้าตรู่
และท่าทางจะเป็นการสง่ ข่าวทไ่ี ม่นา่ พิสมยั เท่าไหร่เสยี ด้วย

ชวรัตน์เอนกายลงกับเก้าอีท้ างานอีกครัง้ เขายังคงอยู่ในชุดนอน
เพราะพง่ึ ตื่นได้ไม่นาน ข่าวทไี่ ด้รับในเช้านี ้เลน่ เอาเขาหงดุ หงิดไปหมด เพราะ
นอกจากจะไม่สามารถรือ้ ค้นหาของในบ้านเปา้ หมายได้แล้ว คนของเขาตงั ้ สี่
คน ต่างจับไข้หวั โกร๋น พดู จาไม่รู้เร่ืองไปตาม ๆ กนั เท่าท่ีจับใจความได้ ก็มี
เพยี งวา่ โดนผีหลอก แถมยงั นา่ กลวั มากอกี ด้วย

“เออ ๆ รีบจดั การให้เรียบร้ อยละ่ อย่าให้มันสาวมาถงึ ฉนั ได้ จัดการ
ส่งพวกมนั เข้าโรงพยาบาลบ้าไปก่อนช่วั คราวก็ได้ พูดมากนักจะพาซวยเอา”
เขาพดู ต่อกบั โทรศพั ท์อย่างใสอ่ ารมณ์ เสียงขอโทษขอโพยตามสายยงั คงดัง
มาอย่างตอ่ เน่ือง

คนฟังเริ่มใจเย็นลงอีกหน่อย เมื่อคิดเร่ืองสาคัญขึน้ มาได้ ลองมีผี
แบบนี ้ ไม่แน่นกั เปา้ หมายเขา คงจะต้องเป็นคนใช้อาคมคนนนั ้ ทมี่ าขดั ขวาง
ตอนหมอคงทาพิธีจดั การชดิ ชยั แน่ ๆ

แบบนนั ้ สง่ คนธรรมดาไปคงทาอะไรไมไ่ ด้ ในเมื่ออกี ฝ่ายมดี ีกวา่ ท่ีคดิ
ร่างอ้วนถอนใจยาวก่อนจะออกคาสงั่ กลบั ทางโทรศพั ท์อีกครัง้
“ตามหมอคงให้ฉนั ด้วยละ่ เลน่ กบั ผีก็ต้องใช้หมอผซี ะแล้ว ให้มนั รู้กนั
วา่ ใครจะแน่กว่าใคร!”

60

สบื เสน่หา

โรงพกั แสนว่างในยามบา่ ยอนั ชวนง่วงงุนทาให้คนในเคร่ืองแบบเอน
ตวั พิงพนกั เก้าอเี ้ตม็ แรงกอ่ นหลบั ตาลงหาวหวอด วนั นเี ้ป็นวนั ทเ่ี ขาต้องอย่เู วร
แถมพวกพ้องก็โดนเกณฑ์ไปทางานอืน่ นอกสถานท่ีกนั เสยี หมด ทงิ ้ เขาอย่โู ยง
เพยี งลาพงั จนบรรยากาศในโรงพกั เริ่มเงียบเหงา

และเพราะคิดว่าช่วงนีค้ งไม่มีใครเข้ามาติดต่ออะไร ปวินต์จงึ ลมื ตัว
กว่าท่ีเคย หากเสียงหัวเราะของใครบางคน ก็ทาให้ผ้กู องหน่มุ เผลอผุดลกุ นงั่
ตวั ตรงโดยอตั โนมตั จิ นได้

“พ่ึงรู้ว่าคุณหาวแบบนีเ้ ป็นด้วย” เสียงคุ้นหูติดจะกวนประสาทนนั ้
แทบจะไม่ต้องลมื ตามองก็รู้ว่าใคร เจมส์ในวนั นีแ้ ต่งชุดสดุ เท่อีกแล้ว เขาเลย
สนั นษิ ฐานได้อย่างงา่ ย ๆ วา่ เจ้าตวั คงไปรับจ๊อบเป็นนายแบบอีกแหง ๆ แล้ว
จงึ ค่อยแวะมาหาหลงั งานเสร็จ

“ฉันไม่ใช่หุ่นยนต์นะ ยังต้องกินต้องอยู่ แล้วก็ต้องนอนเหมือน
มนษุ ย์ปถชุ นคนทวั่ ไปเหมือนกนั ” ปวินต์สวนกลบั คนฟังลอบอมยมิ ้ ร่างสงู นั่ง
ลงทีฝ่ ั่งตรงข้ามของโต๊ะโดยไมร่ อให้ตารวจหนมุ่ อนญุ าต ก่อนจะพดู ขนึ ้ ว่า

“กผ็ มคิดว่าคณุ เป็นโรโบคอปน่ีนา เหน็ ไม่ว่าทาอะไร ก็ดซู เี รียสไปซะ

61

สืบเสนห่ า

ทกุ ท”ี
“นน่ั มนั หน้าท่ีต่างหาก…ฉนั เป็นตารวจก็ต้องทาแบบนนั ้ สิ วา่ แต่นาย

น่ะ มาน่ีเพราะโดนจบั ข้อหาลวนลามใครเข้าหรือไง”
“โห ผ้กู องครับ เจอหน้ากนั ก็ยัดข้อหาให้เลย ผมน่ะ มาเป็นเจ้าทุกข์

นะครับ ไมใ่ ชผ่ ้ตู ้องหา พดู แบบนเี ้ด๋ียวผมฟ้องกลบั ซะน่ี”
“ฟ้องกลับข้อหาอะไรไม่ทราบ” เสียงถามห้วนสัน้ ติดจะบึง้ ตึง

เล็กน้อย นิสยั เสียอย่างหนึ่งของปวินต์ก็คือ ไม่ชอบให้ใครมาพดู จาดูถูก หรือ
ลบหล่อู าชีพตารวจอันทรงเกียรติ ท่ีเขาภาคภูมิใจเสมอมา ดงั นนั ้ เวลามีใคร
ทาแบบนนั ้ เขาจะเร่ิมเสียงแข็งขนึ ้ ทนั ที มนั เป็นนิสยั ที่เขารู้ดี แต่แก้ไม่เคยได้
เลยสกั ครัง้

“ข้อหาขโมยหัวใจของผมไปน่ะสคิ รับ” คนพดู ยา้ ชดั ถ้อยชดั คาด้วย
ใบหน้ายมิ ้ ๆ ไม่สะทกสะท้าน

คาพดู แสนเลย่ี นนนั ้ กลบั ทาให้คนฟังเผลอหน้าแดงจนต้องรีบทาทีจัด
เอกสารเก็บอาการเขิน ใครจะไปคิดว่าอีกฝ่ายจะพูดจาจีบกนั ซงึ่ หน้าแบบนี ้
อกี แล้ว ปวนิ ต์แสร้งตีสหี น้าเคร่งพดู ขนึ ้ ว่า

“มอี ะไรก็ว่ามา คณุ ประชาชนผ้บู ริสทุ ธ์ิผดุ ผ่อง”
คาพูดเหน็บแนมแถมประชดทาให้คนฟังอารมณ์ดีขึน้ ไปอีก เจมส์
แน่ใจว่าถ้าวันไหนเขาไม่ได้ยินเสียงเหน็บแนมจากคุณตารวจ บางทีเขา
อาจจะนอนไม่หลบั
“ผมมาแจ้งความครับ เมอื่ วานมีโจรขนึ ้ บ้านผม” ชายหนมุ่ ตอบงา่ ย ๆ
แต่อกี ฝ่ายกลบั แทบลกุ ขนึ ้ ยนื อยา่ งตกใจ
“อะไรนะ! พวกมันทาอะไรนายรึเปล่า?” ปวินต์ถามอย่างร้ อนรน
ดวงตาค่สู วยกวาดมองร่างอีกฝ่ายขึน้ ลง จนแน่ใจว่าอีกฝ่ายปลอดภัยดี จึง

62

สืบเสนห่ า

ลอบถอนหายใจออกมา
“เป็นห่วงผมเหรอครับ ดีใจจัง” ใบหน้าแกร่งยิม้ น้อย ๆ “แต่ผมไม่

เป็นไร ได้ลกู ชายชว่ ยไว้นะ่ ครับ”
ตารวจหน่มุ สะดุดกึก ที่แท้ก็มีลกู มเี มียแล้ว ยงั จะมาจีบคนมวั่ ซว่ั ไป

หมดแบบนี ้ไมร่ ับผดิ ชอบเอาเสยี เลย
และเพราะคิดแบบนนั ้ เลยทาให้อารมณ์ของปวินต์แอบขนุ่ มวั โดยไม่

รู้ตวั
“ถ้างนั ้ ก็เลา่ มา ว่ามีอะไรสญู หายหรือเสยี หายบ้าง จะได้ลงบนั ทึก

ประจาวนั ไว้” นา้ เสยี งตอบกลบั เริ่มเย็นชา
“ถ้าบอกหวั ใจผมหาย คณุ ตารวจจะตามหาให้ไหมครับ”
ดวงตาคมมองกลบั ด้วยแววตาน่ากลวั “เอามาแต่เนือ้ ๆ นา้ กบั เรื่อง

ไร้ สาระไม่ต้ อง!”
“ตารวจที่ดีต้องใกล้ชิดประชาชนสคิ รับ ดุขนาดนีใ้ ครจะกล้ามาแจ้ง

ความกนั ” เจมส์พดู ยมิ ้ ๆ แต่ยงั คงเข้าเรื่องตามที่อกี ฝ่ายต้องการ เพราะรู้ดีว่า
ล้อเลน่ มากกวา่ นี ้อาจจะทาให้อีกฝ่ายโกรธเขาแทนได้

“เมอ่ื คนื มคี นลอบเข้ามาในบ้านผม ทงั ้ หมดสคี่ น ทกุ คนใสช่ ดุ ดา เข้า
มาก็พยายามรือ้ ค้นหาอะไรสกั อย่าง แต่ว่าคงไม่ได้อะไรไป เพราะไปเจอลกู
ชายของผมเข้าเสยี กอ่ น”

“แล้วลกู ชายนาย…ปลอดภยั รึเปล่า” ผ้กู องหนมุ่ ถามตอ่ อยา่ งอกึ อกั
เลก็ น้อย และมนั ทาให้คนฝ่ังตรงข้ามลอบยมิ ้ โดยไมค่ ดิ จะอธิบายความเข้าใจ
ผิดนนั ้

“ลกู ชายผมฉลาดนะ่ ครับ เขาเลยจดั การไลพ่ วกนนั ้ ไปจนหมด โดยที่
พวกมนั ไมไ่ ด้อะไรไปเลย แตผ่ มคิดวา่ พลเมืองดีอย่างผม ควรจะมาแจ้งความ

63

สบื เสน่หา

ไว้เป็นหลกั ฐาน ถกู ไหมครับคณุ ตารวจ”
ปวินต์ปัน้ สีหน้าเป็นทางการกว่าเดิม ก่อนพยักหน้ารับ “คุณทา

ถกู ต้องแล้ว ผมจะลงบนั ทึกไว้ และเร่ืองสาคญั …ถ้าคณุ รู้อะไรเกี่ยวกบั คดีนนั ้
กรุณาเลา่ ให้ผมฟังให้หมดเถอะครับ มันจะชว่ ยในการทารูปคดี และคณุ เองก็
จะได้ไม่ต้องตกเป็นเปา้ ของพวกนนั ้ ด้วย”

“คุณคิดว่า พวกท่ีมา เกี่ยวข้องกับคดีนนั ้ งนั ้ เหรอครับ” เจมส์ถามขนึ ้
โดยทาทไี ม่ใสใ่ จตอ่ ทา่ ทีทเ่ี ปลย่ี นไปของปวินต์

“กอ็ าจจะใช่ แต่ยงั ไงก็ควรระวงั มากกวา่ นนี ้ ะครับ คณุ เจมส์”
“เจมสส์ คิ รับ ไหนคณุ วา่ จะเป็นเพือ่ นของผมแล้วไง” ชายหนมุ่ แย้ง
“คุณเจมส์แหละดีแล้ว ในเม่ือคณุ ไม่ยอมบอกเรื่องนนั ้ ให้ชัดเจน ผม
คงยงั เป็นเพื่อนกบั คุณไม่ได้” ปวินต์ตัดบท “อ้อ แล้วก็…ผมจัดการลงบนั ทึก
ให้คุณเรียบร้ อยแล้วครับ เชิญคุณกลบั บ้านได้” ประโยคหลงั เร่ิมเป็นการไล่
กลาย ๆ
คนฟังยกั ไหลน่ ้อย ๆ ก่อนลกุ ขนึ ้ “น่าเสยี ดาย ผมคิดจะชวน ‘เพื่อน’
ของผม ไปทานอาหารค่าด้วยกนั เสยี หนอ่ ย แล้วกจ็ ะได้เลา่ เร่ืองท่เี ขาอยากฟัง
ให้ฟังด้วย แตถ่ ้าเขาไมอ่ ยากเป็นเพือ่ นกบั ผมแล้ว กค็ งได้แตต่ ้องตดั ใจ”
วา่ แล้วเขาก็ตงั ้ ท่าจะเดินออกไป แต่ปวินต์รีบลกุ ขนึ ้ เรียกเขาไว้
“เดี๋ยวสเิ จมส์ อย่าพ่ึงไป” เสียงเรียกท่ีดูกันเองกว่าเดิมลิบลบั ทาให้
เจมสอ์ มยมิ ้ ก่อนหนั มาสมตาอีกฝ่าย
“ว่าไงครับ คณุ จะตกลงเป็นเพอ่ื นกบั ผมไหม”
ปวินต์องึ ้ ไป รู้ดีว่าถกู ย้อนเข้าให้เสียแล้ว “เอ้า เป็นก็เป็น แต่ผมต้อง
เข้าเวร ไว้ตอนค่าคณุ เสร็จ ‘งานหลอกลวงประชาชน’ ซะก่อน ค่อยโทรมานดั
ผมแล้วกัน” ขนาดพดู แค่นีย้ ังไม่วายเหน็บแนมอีกจนได้ เลน่ เอาเรียกรอยยมิ ้

64

สืบเสน่หา

จากเจมส์ได้ชะงดั นกั
พอเห็นคนฟังยิม้ กว้าง แถมยังเป็นรอยยิม้ ที่ดูเท่และน่ารักกว่าทีเ่ คย

ทาเอาปวนิ ต์เองยงั แอบใจเต้น
เจมส์พยกั หน้ารับ “ตกลงครับ แล้วคืนนีผ้ มจะโทรไปหานะครับ” ว่า

แล้วเขาก็เดินฮัมเพลงลงจากโรงพักไปอย่างอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ปล่อยให้
ปวินต์ยนื องึ ้ อยา่ งงงนดิ ๆ วา่ อกี ฝ่ายไปได้เบอร์โทรของเขามาตงั ้ แตเ่ มื่อไหร่กนั

แดดร่มลมตก อากาศกาลงั เยน็ สบาย สานกั พอ่ ป่วู นั นลี ้ กู ค้าน้อยกว่า
ทกุ วนั เจมส์จงึ ตดั สนิ ใจปิดตาหนกั ไวกว่าปกติเล็กน้อย เพราะจู่ ๆ เขาก็รู้สกึ
สงั หรณ์ไม่ดีว่าอาจเกิดเหตรุ ้ายขนึ ้ ได้ และลางสงั หรณ์ของเขาค่อนข้างแม่นมา
ตลอดอยแู่ ล้ว

สายลมเริ่มพัดแรงโดยไม่บอกกล่าว แถมยังหอบพัดเอากล่ินโชย
แปลก ๆ เหมือนซากศพลอยมาด้วย สญั ญาณเริ่มไม่ดีมากขนึ ้ เจมส์รู้ได้ว่า
ฝ่ายตรงข้าม ตดั สนิ ใจรุกเขาเข้าแล้ว…ในทางคณุ ไสย

ถ้าเป็นเช่นนนั ้ อนั ตรายจะยงิ่ มากขนึ ้ ไปอีก ชายหนมุ่ จงึ ตดั สินใจโทร
บอกยกเลกิ นดั กบั ปวนิ ต์ เพราะไมอ่ ยากลากอกี ฝ่ายเข้ามาเดือดร้อนด้วย

เขาคงคิดไว้ไม่ผิด หลงั จากการตอกกลบั ด้วยการส่งผีไปหลอกคน
พวกนนั ้ อย่างจงใจ เจ้าหมอผีตวั การหลกั นน่ั จะต้องโผลอ่ อกมาแน่ ๆ

ตอนนเี ้ขาเองอยใู่ นทแี่ จ้ง ในขณะท่ีอกี ฝ่ายอยใู่ นทลี่ บั จะอยา่ งไรกค็ ง
ไมป่ ลอดภยั

ดงั นนั ้ เขาจงึ จงใจ บอกให้เจ้าเคนจดั การกบั คนพวกนนั ้ เปา้ หมายก็
คอื การดงึ เจ้าตวั ร้ายกาจกว่าในที่ลบั ออกมาท่ีแจ้งด้วยเชน่ กนั นน่ั เอง

เขาไม่คิดว่าอีกฝ่ ายจะลงมือได้เร็วขนาดนี ้ จึงได้เผลอใจบอกนัด

65

สืบเสนห่ า

ปวนิ ต์เข้า แตล่ างสงั หรณ์นน่ั …กบ็ อกกบั เขาวา่ วนั นเี ้ขาไมค่ วรไปไหน ถ้าพวก
มันลงมือเล่นงานเขาวนั นีจ้ ริง ก็แสดงว่าพวกมนั …รีบร้ อนด้วยสาเหตุอะไร
บางอย่าง และสงิ่ นนั ้ กอ็ าจจะทาให้เขาเป็นตอ่ ได้อกี ด้วย ถ้าสามารถรู้ได้วา่ มนั
คอื อะไร

ตารวจหนมุ่ ที่ปลายสายอีกด้านขมวดควิ ้ มนุ่ อย่างขดั ใจหลงั ฟังคาแก้
ตัวอย่างชักแม่นา้ ทงั ้ ห้าของอีกฝ่าย เจมส์กาลงั อยากจะบอกเรื่องราวสาคญั
กับเขาแล้ว ยังอุตส่าห์หาเหตุเลื่อนได้อีก แถมยังพูดจาอ้อมแอ้ม คล้าย
ต้องการปิดบงั อะไรบางอย่างกบั เขามากขนึ ้ เสยี ด้วย

“งัน้ ผมไปหาคุณท่ีบ้านก็ได้ ถ้าคุณไม่อยากออกไปไหน” ปวินต์
ตดั สนิ ใจรุกขนึ ้ ก่อน

“อย่าเลยครับ วนั นผี ้ มไมส่ ะดวกจริง ๆ” เสยี งตอบกลบั ดมู พี ิรุธนกั ถ้า
เป็นปกตแิ ล้ว เจมส์คงจะแกล้งเขาด้วยการหยอดคาหวานเชญิ ชวนให้มาบ้าน
อย่างยนิ ดีมากแน่ ๆ

“ก็ได้ ไว้วนั หลงั ก็แล้วกนั ” ตารวจหนมุ่ ตดั บทงา่ ยเกินคาด
“เฮ้อ เสียดายจงั งนั ้ วันหลงั ผมจะไปทานข้าวท่ีบ้านคณุ นะครับ อย่า
ลืมเตรียมเมนูพิเศษไว้รอผมละ่ ” เจมส์ตอบกลบั อย่างเสยี ดายจริง ๆ เพราะ
ตลอดบา่ ยเผลอฝันหวานว่าจะได้ออกไปหาใครบางคนจนอารมณ์ดีผิดหผู ิด
ตา แต่สดุ ท้ายนดั สาคญั ก็มอี นั เป็นหม้ายเสยี นี่
“อืม เอางนั ้ กไ็ ด้ ถ้างนั ้ แคน่ นี ้ ะ” ปวนิ ต์ตดั บทอกี ครัง้ หากเจมสท์ ีก่ าลงั
จดจอ่ กบั เรื่องอนื่ อยู่ กลบั มไิ ด้สงั เกต
“โอเคครับ แล้วผมจะโทรหาคุณใหม่อีกที วันนีน้ อนหลบั ฝันดี แล้ วก็
ฝันถงึ ผมด้วยนะครับ”

66

สบื เสน่หา

“ใครจะไปฝันถงึ นายกนั ฝันร้ายละ่ ไมว่ ่า!” อีกฝ่ายตอบกลบั กอ่ นวาง
หูไป ทิง้ ให้อีกฝ่ังของสญั ญาณ หัวเราะกับตัวเองอย่างเบิกบานใจกว่าเดิม
หากยมิ ้ คนเดียวอยไู่ ด้ไมน่ าน เสยี งเจ้าเคนก็ทาให้เขาชะงกั

“พอ่ ฮะ…รีบเตรียมตวั เถอะ ผมรู้สกึ ไมด่ เี ลยฮะ”
“อืม พ่อก็รู้เหมือนกัน ‘มัน’ กาลงั จะมาแล้ว” เขาตอบกลบั สีหน้า
เคร่งขรึมขนึ ้ อย่างเห็นได้ชดั ชายหน่มุ หยบิ ชดุ ขาวชดุ ใหมอ่ อกมา ก่อนจดั การ
อาบนา้ ชาระร่างกายแล้วผลดั เปลยี่ นชดุ ใหม่ ทาใจให้สงบสะอาดกวา่ เดมิ เขา
รู้ดีว่าการตงั ้ รับ จะอย่างไรก็ต้องมีสมาธิที่แน่วแน่ และเพ่ือการนนั ้ จะต้องทา
ตวั ให้ผ่อนคลายให้มากทีส่ ดุ เสยี ก่อน
เจมส์หยิบลกู ประคาคล้องคอ พร้อมกบั หยิบมีดหมอด้ามสาคญั ทพ่ี อ่
ของเขาทิง้ ไว้ ให้ ก่อนตายขึน้ มาอย่างทะนุถนอม ชายหนุ่มทรุดตัวลง
นง่ั ขดั สมาธิท่ีเบอื ้ งหน้าโต๊ะหมบู่ ชู าในห้องพระ มอื เรียวยาวพนมมือเข้าหากนั
โดยมีมีดหมออย่ตู รงกลาง หลงั ท่องมนต์สนั ้ ๆ บทหนึ่ง เขาก็ยกมนั จรดเหนือ
ศรี ษะ แล้วบรรจงวางมนั ลงบนพานเบอื ้ งหน้า
ร่างแกร่งหลับตาลงสวดมนต์แผ่วเบาหากหนักแน่น ค่อยโน้ ม
นากระแสจิตให้เป็นสมาธิอย่างช้า ๆ เปิดจติ จากกายละเอียดทร่ี ับสมั ผัสลีล้ บั
ได้ดกี วา่ ไว้รออย่างไม่ประมาท
รอบบ้านกาลังเกิดอาเพศ เขารู้สึกได้ดีถึงกระแสการคุกคามจน
ปั่นป่ วน เจ้าท่ีในบ้านกาลังต่อต้านมันสุดฤทธ์ิด้วยการผลักไสส่ิงก่อกวน
เหล่านนั ้ ให้ออกไป บริเวณภายในบ้านเป็นบริเวณศักดิ์สิทธ์ิ ยามปกติเมื่อมี
การดแู ลสม่าเสมอ ย่อมยากนกั จะมีภตู ิผแี ปลกหน้าเข้าแทรกแซงได้
แตว่ นั นมี ้ นั ไม่ธรรมดาเสยี แล้ว บง่ บอกได้ชดั ถงึ การประกาศสงคราม
ของอีกฝ่าย ภูติผีปีศาจชนั ้ ต่าจานวนมากเร่ิมวนเวียนอย่รู อบภายนอกบ้าน

67

สบื เสน่หา

แม้จะเข้ามาไมไ่ ด้ แต่พวกมันก็พยายามหาช่องโหว่เพอื่ เลด็ ลอดเข้ามาอย่าง
ตอ่ เนอื่ ง

เงาร่างมากมายนบั สิบถกู ใครบางคนบงการอย่เู บอื ้ งหลงั ก้าวย่างไป
มารอบรั ว้ บ้ าน แม้ ไม่สามารถปรากฏร่ างเด่นชัด แต่ความ รู้ สึกน่า
สะอิดสะเอียนกบั กลนิ่ สาบสางชวนคลน่ื เหียน ยงั คงกระจายไปทวั่ โชคดนี กั ที่
บ้านของเขาเว้นระยะห่างจากบ้านหลงั อ่ืนอย่ชู ่วงหนง่ึ จงึ มิได้ทาให้ใครต้ อง
มาเดือดร้อนไปด้วยจากการจโู่ จมในครัง้ นี ้

แตเ่ พียงไม่นาน ควิ ้ เข้มก็เร่ิมขมวดม่นุ เขาสมั ผสั ได้ถงึ วญิ ญาณกล่มุ
ใหม่ที่เร่ิมเข้ามาปะปน วิญญาณงวดนีเ้ บาบางเจือจางเสียยิ่งกว่าเจ้าพวกท่ี
เดินวนอย่รู อบบ้าน เป็นวิญญาณที่ไร้ซงึ่ สตินึกคิด มีเพียงความรู้สกึ สดุ ท้ายที่
ตดิ ตวั ยามตายทาให้คงสภาพอย่ไู ด้ บางประเภทจงึ ยดึ ตดิ กบั สถานทหี่ รือข้าว
ของบางอยา่ งที่ผกู พนั เจ้าตวั ไว้ยามมชี ีวิต บ้างกเ็ ป็นพวกเร่ร่อนวนเวียนไปมา
ระหว่างโลกมนุษย์กับยมโลก เพื่อตามหาหรือค้นหาอะไรบางอย่าง ที่ทา
อย่างไรก็ไมส่ ามารถได้มา ได้แต่ล่องลอยไปมาที่แล้วที่เล่าไปผุดไปเกิดไมไ่ ด้
อยอู่ ย่างนนั ้

วิญญาณพวกนีไ้ ม่อันตราย แต่มีจานวนมากและพบเห็นได้ ทุก
สถานที่ เม่ือจิตด้านลบก่อตัวขนึ ้ จากการคกุ คามบงการของใครบางคน โดย
การชกั นาเหลา่ ปีศาจชนั ้ ต่าทีช่ ัว่ ร้ายเข้ามา มนั จงึ คล้ายแหลง่ หลมุ ดา ทด่ี งึ ดูด
เหลา่ วิญญาณเคราะห์ร้ายให้ติดร่างแหเข้ามาด้วย เหมอื นเปิดไฟลอ่ แมลงใน
ยามค่า เหล่าวิญญาณไร้ สติสัมปัชชัญญะท่ีน่าสงสาร จึงได้แต่ถูกล่อลวง
ดงึ ดดู ให้เข้ามา โดยไม่อาจถอยหนกี ลบั ออกไปได้

และท่ีน่ากลวั กว่านนั ้ คือเมื่อมันมาสะสมกันมากเข้า จิตด้านลบที่มี
จะขยายอานภุ าพที่รุนแรงมากขึน้ ทุกที และดึงดูดวิญญาณท่ีอย่ไู กลออกไป

68

สืบเสน่หา

ให้เข้ามารวมตวั กนั อีก ไม่มจี บสนิ ้
การมีเจ้าพวกนัน้ คอยวนเวียน ถึงในตอนแรกจะไม่ได้มีผลต่อคน

ทว่ั ไปสกั เทา่ ไหร่ แต่หากมนั มากนั เยอะเข้า คนจติ ออ่ นที่ผา่ นไปผ่านมาจะเริ่ม
ได้รับผลกระทบ และจะเป็นลกู โซไ่ ปเร่ือย ๆ ถ้าไมร่ ีบเร่งจัดการแต่ต้นลม และ
นนั่ เองจงึ เป็นสงิ่ ทีเ่ จมสก์ าลงั วิตก แม้จะมน่ั ใจว่าพวกนนั ้ จะไมส่ ามารถเข้ามา
ในบ้านได้กต็ าม

คงต้องใช้อาคมสลายวิญญาณ ชายหนุ่มคิดต่อไป เขาไม่ค่อย
อยากจะใช้วิชานีถ้ ้าไม่จาเป็น ถึงมนั จะสามารถใช้งานได้เป็นวงกว้าง และ
สามารถปลดปลอ่ ยแกมขับไลว่ ญิ ญาณจานวนมากให้แตกสลายแยกย้ายกัน
ไปได้ แตม่ นั กใ็ ช้พลงั งานมหาศาลในการใช้งานเช่นกัน จะให้มาไลไ่ ปทีละตน
ก็เห็นทีจะไม่ไหว พลงั ด้านลบท่ีเพ่ิมจานวนขึน้ ยิ่งค่อย ๆ ดึงดูดวิญญาณ
เร่ร่อน ภตู ผีปีศาจในละแวกนีใ้ ห้เข้ามารวมตวั กันอย่างต่อเนื่อง ถ้ายงั ชักช้า
อาจจะสายเกินไป

ฉลาดนักนะ ใช้วิธีการนีเ้ พ่ือบีบให้เขาทุ่มเทพลงั ไปกับเรื่องไม่เป็น
เรื่อง แล้วหวั เราะมองดูโดยไม่ต้องเหนื่อย ซุ่มเฝา้ รอคอยให้เขาหมดแรงแล้ว
คอ่ ยโจมตซี า้

เขาประมาทมนั เกนิ ไป ที่คดิ เพยี งแคว่ า่ ถ้าทาให้มนั รู้ท่อี ยแู่ ล้ว ตวั การ
ใหญ่จะออกมาเพ่อื จดั การเขาเอง

ไมค่ ิดวา่ มนั จะใช้เลห่ ์กลย้อนมาเลน่ งานเขาเชน่ นี ้
ถงึ จะอ่านแผนการออกได้ แตเ่ ขาก็รู้ดีว่ายงั ไงกค็ งต้องทา
จะปลอ่ ยให้คนและวญิ ญาณผ้บู ริสทุ ธิ์ ต้องมารับเคราะห์มากไปกว่า
นไี ้ ม่ได้!

69

สบื เสนห่ า

“พ่อจะลองใช้อาคมสลายวญิ ญาณ” เขาเอ่ยขนึ ้ ในที่สดุ หลงั จากน่งิ
เงียบไปนาน ร่างเล็กของเด็กน้อยที่น่ังมองอยู่ใกล้ ๆ ผุดลกุ ขนึ ้ มองมาอย่าง
วิตกและรีบคดั ค้าน

“มนั อันตรายเกินไปนะฮะ พ่อก็รู้ ว่ามันจ้องจะซา้ พวกเราอย่แู ล้ว ถ้า
เราออ่ นแรงลง ทส่ี าคญั เวทย์อนั นนั ้ ถ้าใช้แล้วพอ่ จะเหนื่อยจนแทบขยบั ไม่ได้
ขนาดแค่มนั เดินเข้ามาฆ่าพ่อง่าย ๆ ยงั หลบได้ไม่พ้นด้วยซา้ เลยนะฮะ…แล้ว
พวกเราก็ไมม่ ใี ครมกี ายเนอื ้ พอจะช่วยพ่อได้เลยสกั คน”

เจมสพ์ ยกั หน้ารับ “ใช่ พอ่ รู้ แตว่ ่าเราจะให้คนอื่นเดือดร้อนเพราะเรา
ด้วยไมไ่ ด้”

“ผมเข้าใจฮะพ่อ แต่ว่า…”
“ตาเจ้าท่ีของเจ้ายงั ไหวรึเปลา่ พ่อว่าเจ้าไปช่วยทา่ นอีกแรงดกี วา่ นะ
ตราบใดท่ีพวกเจ้าช่วยกนั กางอาณาเขตศกั ดิ์สทิ ธิ์ไว้ ถงึ พ่อจะส้ไู มไ่ ด้ไปสกั พัก
เราก็น่าจะยงั ต้านทานพวกมนั ไหวไม่ใชเ่ หรอ ส่วนเร่ืองอื่น…คงต้องปลอ่ ยให้
เป็นไปตามกรรม ถ้ามันจะถึงวาระนนั ้ …ถึงเจ้าจะพยายามยือ้ ไว้สกั แค่ไหน
มนั ก็เปลา่ ประโยชน์อย่ดู ีนน่ั แหละ”
เด็กชายมองมาอย่างลงั เล คาพดู ของเจมส์มเี หตผุ ลอยู่ แตม่ นั กเ็ สี่ยง
จนเกินไป อีกฝ่ายต้องการให้พวกเขาหมดแรงแล้วค่อยซา้ ดังนนั ้ ต้องมีแผน
สองรองรับอย่เู ป็นแน่
“เราตามคณุ ตารวจมาชว่ ยดีไหมฮะ ถึงพวกผมจะกนั ภตู ผวี ิญญาณ
ได้ แต่ทาอะไรมนษุ ย์ธรรมดาไม่ได้นะฮะ” เคนพยายามเสนอ
“อย่าดีกว่านะ พ่อไม่อยากให้เขาต้องมาเดือดร้ อนไปกับเราด้วย”
ชายหน่มุ ตอบกลบั ด้วยนา้ เสยี งอนั หนกั แน่น
“แต่ว่า…” เสยี งเลก็ ๆ เร่ิมอ่อยลง เด็กน้อยรู้ดีว่าถ้าลองไปขอร้อง มี

70

สบื เสนห่ า

หรือปวินต์จะปฏิเสธ แต่พ่อคงไม่ยอมแน่ เพราะยึดถืออีกฝ่ายเป็นคนสาคัญ
จนไมอ่ ยากให้โดนหางเลขไปด้วย ขนาดเร่ืองท่ีซอ่ นของนนั ้ คณุ ตารวจคาดคนั ้
เทา่ ไหร่ พ่อกไ็ มย่ อมบอกนนี่ ะ แววตาของเจมสน์ นั ้ บง่ บอกชัด เมอ่ื ได้ตดั สนิ ใจ
ไปแล้ว ยากยิ่งที่จะยอมเปลยี่ นแปลง เดก็ น้อยรู้เร่ืองนดี ้ ี

“พวกผ้ใู หญ่นีเ่ ข้าใจยากจริง” เจ้าเคนบน่ พมึ พาด้วยทา่ ทางซมึ ๆ “ถ้า
พ่อเป็นอะไรไป ผมจะทายงั ไงละ่ ”

เจมส์ยิม้ ให้พลางลูบผมนุ่มของเขาเบา ๆ แล้วบอกว่า “พ่อไม่ได้
ออ่ นแอขนาดต้องให้ลกู เป็นห่วงหรอกนะ จะยงั ไงพอ่ ก็ต้องปกปอ้ งทกุ คน และ
วิญญาณท่อี ยแู่ ถวนใี ้ ห้ได้ ลกู รู้ใช่ไหม ถ้าปลอ่ ยมนั นานออกไป พวกพ่ี ๆ เพื่อน
ผีของลกู หรือกระท่ังเจนน่ีเอง ก็อาจจะโดนลกู หลงนีไ้ ปด้วย พวกเราน่ะก็
เหมือนครอบครัวเดยี วกนั ถ้าปลอ่ ยให้มนั เป็นแบบนนั ้ โดยไม่ทาอะไร พอ่ ต้อง
เสียใจทีหลงั มากแน่ ๆ แล้วท่ีสาคัญ พ่อก็ยังมีลูกกับตาเจ้าที่คอยช่วยตอน
ลาบากอย่แู ล้ว ถ้าพวกเราช่วยกนั ยงั ไงมนั ก็ต้องผ่านพ้นไปได้สบายอย่แู ล้ว
ใช่ไหมเจ้าเคน”

เคนเงยหน้ามองชายหน่มุ ก่อนจะส่งยิม้ ไปให้ “ถ้างนั ้ เรามาพยายาม
ด้วยกนั นะฮะ ผมจะไปช่วยคณุ ตากนั ้ อาณาเขตไว้อีกแรง จะไม่ยอมให้ใครเข้า
มาทาอะไรพ่อ ตอนที่เสยี พลงั งานไปมากแน่ ๆ ฮะ รับรองได้เลย”

“ขอบใจมาก พอ่ ฝากด้วยนะ”
ร่างเลก็ พยกั หน้ารับ กอ่ นจะหายตวั ไป
ชายหนมุ่ มองเบอื ้ งหน้าท่วี ่างเปลา่ ทเ่ี มื่อครู่ยงั มเี ดก็ น้อยยืนอยู่ กอ่ น
ถอนใจยาว วิกฤติกาลงั เข้ามาเหมอื นที่ลางสงั หรณ์บอกไว้จริง ๆ แต่อย่างน้อย
เขากค็ ดิ ถกู …ทไี่ ม่ให้ปวินต์มาอย่ดู ้วยในคนื นี ้
ปวินต์…อย่างน้อยคุณก็จะปลอดภัย…ไว้ถ้าพรุ่งนี…้ แล้วเขายงั มี

71

สืบเสน่หา

ชวี ติ อยู่ จะต้องให้เลยี ้ งข้าวมอื ้ ใหญ่ให้สมอยากเลยทเี ดยี ว ใบหน้าแกร่งอมยมิ ้
กบั ตวั เอง แทบจะจนิ ตนาการเห็นอีกฝ่ายโวยวายยามเขากินมากเกินไป ด้วย
ใบหน้าบงึ ้ ตงึ แก้เขนิ อนั แสนนา่ รัก

เพียงแค่คิดถงึ ก็กลบั รู้สกึ มีกาลงั ใจเพ่ิมขนึ ้ อกี หลายสิบเท่าอย่างนา่
มหศั จรรย์นกั

…ใช่ เพือ่ ให้มวี นั พรุ่งนตี ้ อ่ ไป เขาจะต้องทาให้ได้เทา่ นนั ้ !

ในอีกด้าน ปวินต์จงใจเลกิ งานเร็วกวา่ ทกุ ครัง้ และกลบั ไปเตรียมตวั
ที่บ้านกอ่ น เขารู้สกึ ไมผ่ ดิ แน่ วา่ วนั นเี ้จมสผ์ ดิ ปกติไปจนน่าสงสยั

หรือเพราะคดีเมอื่ คนื ก่อน ท่ีมีคนบุกรุกเข้ามาในบ้าน จะทาให้เจมส์
คดิ จะลงมือทาอะไรตามลาพงั ในคืนนี?้

ก็เพราะไม่ยอมบอกเขาน่นั แหละ ว่าเร่ืองจริง ๆ มนั เป็นมายังไง มวั
แต่อมพะนาไว้อยไู่ ด้ ชายหน่มุ คดิ ตอ่ ไปอยา่ งหงดุ หงิด เขาเป็นตารวจแท้ ๆ ใน
สายตาของเจมส์ ยงั พง่ึ พาไม่ได้เลยหรือไง

ยง่ิ คิดย่งิ น่าโมโหนกั หลอกเขาดีนกั ใช่ไหม คนื นลี ้ ะ่ เขาจะไปแอบซุ่ม
ดูว่าเจมส์วางแผนจะทาอะไร เผ่ือจะได้รวบจบั พวกที่มาก่อกวน และลากตัว
บงการท่ีอย่เู บอื ้ งหลงั ออกมาให้ได้เสยี ที เรื่องจะได้จบ ๆ โดยไมม่ ใี ครต้องตาย
อีก

ร่างผอมเพรียวมองปืนพกที่ถอดวางไว้บนโต๊ะ แล้วตัดสินใจหยิบ
ขนึ ้ มาเหนบ็ เอวไว้ ถ้ามใี ครมาบกุ บ้านเจมสอ์ ีกในคืนนี ้ อย่างน้อยมีเจ้านี่ ก็คง
อุ่นใจได้อีกหน่อย ถึงเขาจะดูบอบบาง แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีศิลปะป้องกันตัว
ตารวจทกุ คนต้องผ่านการฝึกพวกนมี ้ าแล้ว และเขาเองก็ทาได้ดดี ้วย

แล้วนายจะเห็นเอง วา่ ตารวจไทย ไม่ได้ไร้นา้ ยาอย่างทคี่ ดิ !

72

สืบเสน่หา

“พวี่ ินต์จะไปไหนเหรอคะ”
ปรางทิพย์ทักขึน้ เมื่อเห็นชายหนุ่มกาลังแต่งตัวใหม่ท่ีหน้ากระจก
และหยบิ แจค็ เกต็ หนังตวั โปรดขนึ ้ สวมใส่ เพอ่ื ใช้ในการบงั ปืนพกซึง่ คาดเหน็บ
ไว้ทีเ่ อว
การพกปืนไปด้วยทาให้เด็กสาวรู้วา่ ชายหน่มุ กาลงั จะออกปฏิบตั ิการ
นอกเครื่องแบบท่ดี ทู า่ จะสาคญั เอาการ
ชายหนมุ่ หนั กลบั มามองน้องสาวพลางยมิ ้ น้อย ๆ “พีจ่ ะไปทางานน่ะ
ฝากดแู ลแม่ด้วยนะ”
สาวน้อยไม่ประหลาดใจนกั แม้ว่าเวลาใกล้ค่าควรจะเป็นเวลาทีค่ น
ในครอบครัวควรอย่กู ันพร้อมหน้า แต่ครอบครัวของตารวจยอ่ มรู้ดี ว่าไม่อาจ
รัง้ คนในหน้าที่เอาไว้ได้
ดวงตากลมโตมองมาอย่างเข้าใจ โดยไม่มีตัดพ้อ เธอยิม้ ให้พี่ชาย
พลางพดู ขนึ ้ วา่
“ได้ค่ะพ่ีวินต์ ปรางจะดูแลแม่ให้เอง ยังไงพ่ีต้องทางานอย่างระวัง
ด้วยนะคะ”
มือแข็งแรงแตะบา่ น้องสาวเบา ๆ พลางแย้มยมิ ้ ปลอบใจ
“ไม่ต้องหว่ ง เสร็จงานแล้วพจ่ี ะรีบกลบั ”
“คะ่ ” เธอรับคา กอ่ นจะเดนิ ออกไปช่วยมารดาเตรียมอาหาร แม้คนื นี ้
ผ้เู ป็นพี่คงไม่ได้อยลู่ มิ ้ ชิมมนั
ปวนิ ต์มองร่างบอบบางเดนิ จากไปพลางถอนใจยาว รู้ดีว่าอีกฝ่ายคิด
อยา่ งไร แต่เขาก็ไม่เคยคิดจะเลกิ อาชพี ทเ่ี สยี่ งอนั ตรายเชน่ นี ้
มนั เป็นความภาคภมู ใิ จ ท่ีเขาได้สืบทอดปณิธานอันหนกั แน่นและดี
งามจากบดิ าผ้ลู ว่ งลบั ท่ีจะอย่างไรเขาก็ยงั อยากรักษามนั เอาไว้

73

สบื เสนห่ า

กว่าจะมาถงึ ปากซอยบ้านของเจมส์ เวลากเ็ ป็นช่วงใกล้ค่า ความมืด
เร่ิมปกคลมุ ไปทวั่ ทางเดนิ คบั แคบกับเสาไฟฟ้าเก่าที่ตงั ้ อยเู่ ป็นระยะ ฉายแสง
สวา่ งน้อยนดิ รอบด้านสองฝั่งมีบ้านอย่หู า่ ง ๆ กนั แตส่ ว่ นใหญ่กลบั เป็นพืน้ ท่ี
รกร้างปลอ่ ยทงิ ้ ขว้าง

อาจเพราะพืน้ ที่บางส่วนติดกับวัดและป่ าช้า และเป็นท่ีของวัดอยู่
ด้วย จึงทาให้ไม่ค่อยมีใครกล้าจบั จองใช้งาน ตารวจหนุ่มเดินเข้าไปเพียง
ลาพัง อาศัยแสงไฟอ่อน ๆ จากเสาไฟ ท่ีก็ไม่ได้สว่างสักเท่าใดช่วยนาทาง
สายลมเย็นเยือกพัดวูบผ่านไป กลับทาให้รู้สึกขนลกุ ซู่ บรรยากาศรอบตัว
คล้ายขมกุ ขมวั แบบแปลก ๆ อดึ อดั และกดทบั จนแทบรู้สกึ ยากจะหายใจ

ปวินต์เคยไปบ้านเจมส์อย่หู ลายครัง้ และในจานวนนัน้ ก็มีเดินใน
ตอนกลางคืนอยดู่ ้วย แตไ่ ม่มคี รัง้ ไหนท่ีทาให้เขารู้สกึ แย่ได้เทา่ ครัง้ นี ้

เกดิ อะไรขนึ ้ หรือเปลา่ นะ?
เขารู้สกึ ไม่ดีขึน้ มาอย่างปบุ ปับ และยังรู้สึก…เป็นห่วงเจมส์ขึน้ มา
อยา่ งไร้เหตผุ ลด้วย
ชายหน่มุ เร่งฝีเท้าไวกว่าเดิม ไม่นานก็ถึงบ้านอันค้นุ ตานนั ้ หากใน
วันนี ้ภาพที่เห็นกลบั แปรเปล่ยี นไป ร่างเงาบางอย่างโปร่งใสเจือจางวนเวยี น
ไปมารอบบ้าน คล้ายปกคลมุ ห่อห้มุ ไว้แทบจะมิด กลิน่ อายน่ารังเกียจสร้ าง
ความรู้สึกอยากหนีไปให้ไกล ถึงเขาจะมองไม่เห็น แต่ก็รู้สึกได้ถึงอะไร
บางอย่างท่ียังคงพยายามจะแทรกตัวเข้าไปในบ้านอย่ตู ลอด หากเหมือนถกู
อานาจลลี ้ บั ช่วยผลกั ดันไว้ กระแสของมันม้วนตัวกราดเกรีย้ ว ลองพงั เข้าไป
ครัง้ แล้วครัง้ เลา่ อย่างไม่กลวั เกรง
ทว่าจู่ ๆ กระแสรอบตัวก็เปลี่ยนไป ความป่ันป่ วนพล่งุ พล่านก่อตัว
รุนแรงราวพายุ ก่อนจะกวาดพดั วบู เดียวจนจางหาย

74

สืบเสน่หา

แล้วบ้านทงั ้ หลงั ก็กลบั คืนสสู่ ภาพเดมิ …เป็นบ้านที่สงบเงียบ ร่มเย็น
เหมือนทกุ ครัง้

คนมองกระพริบตาปริบ ๆ อย่างประหลาดใจ เพราะไม่รู้ว่ามันเกิด
อะไรขนึ ้ กนั แน่ แต่ท้ายทีส่ ดุ แล้ว เขาก็ตดั สนิ ใจเข้าไปด้านใน

ไฟยงั เปิดอยู่ ในบ้านมีคน ยงั หัวค่าเจมส์คงยังไม่หลบั แต่น่าแปลก
นกั ทีม่ นั กลบั เงียบเสยี จนใจหาย ไม่มเี สยี งคนในบ้านทากจิ กรรมอนั ใด กระทงั่
ทาอาหาร หรือว่าเจมสจ์ ะหลบั อยู่? แตไ่ หนว่าตดิ ธรุ ะ ไม่ว่างไง?

โกหกเขาแน่ ๆ เลย!
ร่างสงู ก้าวฉบั ๆ เดินขนึ ้ บ้าน ตวั บ้านยกใต้ถนุ สงู ทาให้ต้องขนึ ้ บนั ได
เสยี ก่อน ชายหน่มุ ก้าวอย่างระมดั ระวังไปยงั สว่ นนอกชานท่ีทาด้วยไม้ แล้ว
ตรงขนึ ้ บ้านทไี่ ม่ได้ลอ็ คนนั ้ อย่างแปลกใจ
ห้องที่ไฟเปิดอย่คู ือห้องพระ ปวินต์จาได้ดีเพราะเคยเดินผ่าน แม้จะ
ไม่เคยเข้าไปเพราะรู้สกึ เจ้าของห้องหวงแหนห้องนีม้ ากจนไม่ค่อยจะพาแขก
เข้าไปสกั เท่าไหร่ คล้ายกนั ไว้เป็นอาณาเขตศกั ดส์ิ ทิ ธ์ิสว่ นตวั โดยเฉพาะ
ทวา่ พอแง้มประตเู ข้าไป เขาก็ต้องตะลงึ งนั
เจมส์อย่ใู นห้องนนั ้ จริง ๆ แต่กลบั อย่ใู นสภาพที่สลบไสลไมไ่ ด้สติอยู่
กลางห้องเพียงลาพงั ปวินต์รีบตรงเข้าไปพลางเขย่าตวั เรียก ใบหน้าคมสนั นนั ้
ขาวซีดเหงื่อโทรมตัว ดวงตาปรือมองขนึ ้ อย่างยากเย็นยามถูกเขย่า ก่อนจะ
หลบั ลงอีกครัง้ อย่างไร้ซงึ่ เร่ียวแรงจะขยบั แม้แตน่ ้อยนดิ
“เจมส์ นายเป็นอะไรไป!”
ควิ ้ หนาขมวดม่นุ ริมฝีปากยงั พมึ พาเสยี งแผ่วเบาจนปวินต์ต้องขยับ
เข้าไปจนชดิ เพื่อให้ได้ยนิ ว่าอกี ฝ่ายกาลงั ต้องการจะบอกอะไร
“หนี…วนิ ต์… รีบ…หนีไป….”

75

สืบเสนห่ า

“หน?ี ทาไมกนั ละ่ ?” คนถามชกั เริ่มงง แตช่ ายหน่มุ ในอ้อมแขนกลบั
สลบไปอีกรอบเสยี แล้ว

รอบตวั ท่ีเงยี บสงดั ไมม่ ใี ครเลย ทาให้ปวินต์รู้สกึ กลวั ขนึ ้ มา เกิดอะไร
ขนึ ้ กบั เจมส์กนั แน่ แล้วทาไมต้องบอกให้เขารีบหนีไป?

ลมยงั คงพดั เสยี งอู้ บานหน้าต่างปิดเปิดไปมารุนแรง บรรยากาศใน
ห้องเย็นเยือกขึน้ มาแบบปุบปับอีกแล้ว ทัง้ ๆ ท่ีเมื่อครู่คล้ายจะกลับคืนสู่
สภาพเดมิ แล้วแท้ ๆ ปวนิ ต์กระชบั ร่างคนในอ้อมกอดไว้แน่น พลางสา่ ยศีรษะ
แรง ๆ ภตู ผปี ีศาจมจี ริงท่ไี หน คงแคจ่ ะมพี ายมุ านนั่ แหละ

เจมส์ที่ยงั ไมไ่ ด้สตติ วั ใหญ่และหนกั พอดู ชายหนมุ่ มองมาอย่างลงั เล
เล็กน้อย ก่อนค่อย ๆ พยุงแกมลากทาท่าจะพาออกจากห้องพระ กลบั ไปยัง
ห้องนอน ให้ได้นอนอยา่ งสบายขนึ ้

หากยังไม่ทนั เหยียบย่างออกจากห้อง ก็ได้ยินเสียงเด็กร้ องห้ามเสยี
ดงั ลน่ั

“อยา่ ออกไปนะฮะ คณุ ตารวจ!”
ปวินต์ชะงกั แล้วมองไปรอบ ๆ อย่างแปลกใจ เขาคิดว่าเจมส์อย่คู น
เดยี วเสยี อีก แล้วนนั่ มนั เสยี งใครกนั
หวนนกึ ถงึ เมือ่ ตอนกลางวนั ท่เี จมส์ไปแจ้งความกบั เขา เจมส์ยงั บอก
ว่า มลี กู ชายอยดู่ ้วย
เอ…หรือจะเป็นลกู ชายของเจมส์?
“นน่ั ใครน่ะ” เขาตดั สนิ ใจถามขนึ ้
“เชื่อผมเถอะฮะ อย่าออกนอกห้องพระตอนนีเ้ ด็ดขาด… พ่อยิ่ง
อาการไม่ดี เด๋ยี วจะไมม่ ใี ครช่วยคณุ นะฮะ”
“นายเป็นลกู ของเจมส์? แล้วทาไมรู้ว่าฉนั เป็นตารวจด้วย?”

76

สบื เสน่หา

“เชื่อผมเถอะฮะ ผมไมม่ ีวนั ทาร้ายพอ่ เด็ดขาด…รวมถงึ คนท่พี อ่ รัก…
อย่างคณุ ด้วย”

เสียงนนั ้ ยังคงหาที่มาไม่ได้ และในห้องนนั ้ ก็ไม่มีใครเลย ปวินต์รู้สกึ
ไม่มนั่ ใจนกั วา่ จะเชอ่ื เสยี งนนั ้ ดหี รือไม่ แตน่ า้ เสยี งท่ีดรู ้อนรนและเป็นห่วง ทา
ให้เขาตดั สนิ ใจท่ีจะทาตาม

ยิ่งคาพูดประโยคหลงั เขากลับแกล้งทาเป็นไม่ได้ยิน แม้ว่าจริง ๆ
แล้วหวั ใจเจ้ากรรม กลบั เร่ิมเต้นแรงโดยไม่บอกกลา่ ว

เจมส์…รักเขางนั ้ เหรอ?
คงหมายถงึ รักอย่างเพือ่ นละ่ มงั ้ ?

ร่างที่อย่ใู นอ้อมแขนครางแผ่ว คนประคองชะงัก รีบหนั กลบั มามอง
ก่อนตดั สนิ ใจพยงุ คนไมไ่ ด้สติ กลบั มานอนที่กลางห้องอีกครัง้ พนื ้ ห้องท่ีปพู รม
ไว้ไมแ่ ขง็ นกั เขาจงึ หาผ้าแถว ๆ นนั ้ มาหนนุ ศีรษะเจมส์ไว้แทน

จนแล้วจนเล่า เจ้าของเสียงนั่นก็ไม่ปรากฏตัวออกมา และหลงั จาก
นัน้ ไม่ว่าเขาจะถามอะไรออกไป ก็ไร้ ซ่ึงคาตอบ พายุเบือ้ งนอกก็ยังโหม
กระหน่า เสียงฟ้าร้ องฟ้าคารามน่ากลัวนัก ทัง้ ๆ ที่ไม่ใช่หน้าฝนเสียหน่อย
ตอนเขาเข้ามา ก็ไมไ่ ด้มีเค้าว่าฝนจะตกเลยสกั นิดเดียว

สภาพภายนอกเหมือนอะไรบางอย่างที่กาลงั ตึงเครียด แม้มองไม่
เห็น ดีแล้วท่ีเขาไม่ได้ออกไป อะไรบางอย่างรบกวนจิตใต้สานึกเขาจนรู้สกึ
กลวั อย่างไม่มีเหตุผล ได้แต่พนมมือไหว้พระภายในห้อง สวดภาวนาขอให้
องค์พระชว่ ยค้มุ ครองในใจ

เวลาต้องอย่ลู าพงั มนั น่าอดึ อดั นกั ชายหนมุ่ เหมอ่ มองหน้าคมทีย่ งั คง
ซีดขาว อย่างน้อยเขาก็ใจชนื ้ ขนึ ้ เม่ือรู้สกึ ได้ว่าลมหายใจแผ่วเบาในตอนแรก

77

สบื เสนห่ า

เริ่มกลบั มาสมา่ เสมอเป็นปกตแิ ล้ว ในยามนเี ้จมสด์ คู ล้ายคนออ่ นเพลยี มาก ๆ
ที่ผลอ็ ยหลบั ไปเพยี งเทา่ นนั ้

“นายเป็นอะไรกนั แน่ แล้วเสียงนัน่ …เป็นใครกนั เจ้าบ้าเจมส์นี่…มี
อะไรก็เกบ็ เป็นความลบั อยไู่ ด้!”

ปวินต์มองคนไมไ่ ด้สตอิ ยา่ งหมน่ั ไส้ ถ้าปกตดิ ีเขาคงซดั หน้ากวน ๆ นี ้
สกั ที ข้อหาทาให้เขาว้าว่นุ ใจจนเกินเหตุ แต่ในยามนี…้ จะทาอะไรก็คงไม่ได้
ในเม่อื เจ้าบ้านี่ยงั คงนอนน่ิง

ปวินต์มองคนท่ยี งั หมดสติไปนิ่งนาน เกิดอะไรขนึ ้ บ้างก็ไม่รู้…รู้เพียง
ตอนนี ้คงได้แตร่ อคอยจนกวา่ เจมส์จะฟื น้ ถงึ จะได้รู้เร่ืองมากกว่านี ้

ทาไมเจมสถ์ งึ ได้บอกให้เขาหนไี ปนะ มนั เกิดอะไรขนึ ้ กนั แน่?
ตารวจหน่มุ ได้แตล่ อบถอนใจยาว อยา่ งไม่รู้จะทาอะไรได้ดไี ปกว่านี ้

78

สืบเสน่หา

เสยี งทบุ โต๊ะดงั ปังอย่างขดั ใจทาให้คนทยี่ ืนหลบอย่ดู ้านข้างทาตวั ลีบ
ชวรัตน์หนั มากวาดตามองคนของเขาด้วยแววตาทีข่ ่นุ มวั การเลอื กตงั ้ ใกล้เข้า
มาแล้ว แต่เขายังจดั การเสยี ้ นหนามไม่สาเร็จเสยี ที ขนาดส่งหมอคง คนที่ดู
นา่ จะใช้การได้ไปจดั การแล้ว แตส่ ดุ ท้ายยงั คงเหลวกลบั มา

หมอคงก้าวเข้ามาในห้องตามการเรียกหา พอชวรัตน์เห็นคนที่กาลงั
ทาให้อารมณ์เสยี เขาก็โวยใสท่ นั ที

“ไหนคณุ คยุ ไว้เสยี มากมายไง วา่ จดั การได้สบายมาก กะอีแคผ่ เี จ้าที่
แรงเข้าหนอ่ ย กไ็ ม่มปี ัญญาแล้วงนั ้ รึ”

“พวกมนั ร้ายใช้ได้จริง ๆ ขนาดเจ้านายมนั ส้ไู ม่ได้แล้ว กย็ งั ต้านผมไว้
ได้ถงึ ขนาดนี ้แถมยงั มตี ารวจนนั่ เข้ามาอีก” หมอคงพดู เรียบ ๆ

“แต่ผมจ้างคณุ มาแพงนะ” อีกฝ่ายยงั ไมย่ นิ ยอม
ดวงตาคมมองมาวูบหน่ึง เลน่ เอาคนกาลงั โวยชะงัก หากยงั ไม่ทัน
พดู อะไร กเ็ หน็ ใบหน้านงิ่ ๆ นนั ้ แสยะยิม้
“นนั่ มนั แค่ทกั ทาย ถ้าเจ้าตารวจนน่ั ไม่เข้ามาแทรก แค่สง่ คนของคณุ
เข้าไปในบ้านสกั คน ก็ปิดปากเจ้าหมอผีนน่ั ได้แล้ว จะจัดการมัน ไม่ใช่เรื่อง

79

สืบเสน่หา

ยากเลย” หมอคงตอบง่าย ๆ มไิ ด้สะทกสะท้านกบั การโวยวายของอกี ฝ่ายนกั
“ทกั ทายงนั ้ เรอะ แค่เจอตารวจคนเดียวก็หัวหดแล้วหรือไง ผมน่ะมี

เส้นสายจากในกรม กะอีแคจ่ ดั การตารวจคนเดียว งา่ ยเสยี ย่ิงกว่าง่าย”
“แล้วทาไมคุณไม่จัดการล่ะครับ” หมอคงย้อนเข้าให้ คนพูดชะงกั

ก่อนจ้องกลบั
“ฉนั ไม่อยากย่งุ ยากเกินจาเป็น ย่ิงฆา่ เยอะ ก็ยิ่งต้องกลบเกลอื่ นเยอะ

ท่ีฉันต้องการมีแค่เฮโรอีนท่ีเจ้านนั่ เอาไป…กบั ปิดปากทุกคน ไม่ให้พูดเร่ืองนี ้
ได้อีก…ตลอดกาลก็พอ!”

คนมองมายิม้ น้อย ๆ “แต่ผมคิดว่า เจ้าหมอผีนั่น คงไม่ยอมบอกที่
ซ่อนของง่าย ๆ นกั หรอก การจะฆ่ามนั น่ะ ไม่ยาก แต่การจะให้มนั ยอมเปิด
ปากนี่ส”ิ

“ทาไมถงึ คิดแบบนนั ้ ” ชวรัตน์ถามขนึ ้ ทนั ที
“ทผี่ มหยง่ั เชิงมนั ไป ก็เพ่ือพสิ จู น์สง่ิ นี ้ กบั คนประเภทท่ยี อมเสยี่ งชีวิต
เพ่ือเพ่ือนและเพือ่ คนท่ีไม่รู้จกั ได้ จะไม่มีวันเปิดปากง่าย ๆ ถึงจะโดนทรมาน
ปางตายก็ตาม คุณคงจาได้ ว่าผมจดั การชิดชัยขนาดไหน จนตายมันยงั ไม่
ยอมปริปากเลยด้วยซา้ ”
หมอคงพูดต่อไป จากพฤติกรรมนัน้ พอจะคาดเดาได้ชดั การท่ีอีก
ฝ่ายยอมใช้เวทย์ท่ีสนิ ้ เปลืองพลงั เป็นอย่างมากตามการท้าทายนนั ้ แม้จะรู้ดี
วา่ เสย่ี งถงึ ชวี ิต เป็นเพราะต้องการปกปอ้ งคนสาคญั ไว้นน่ั เอง
ชวรัตน์น่ิงคิดไปเป็นครู่ คาพูดของหมอคงนัน้ ถูกต้อง ตอนทาพิธี
สาปแช่งสง่ คณุ ไสยไปจัดการชิดชยั ขนาดทรมานจนแสนสาหัส เจ้านั่นยงั ไม่
ยอมบอกว่าซ่อนของไว้ท่ีไหน ขนาดใกล้จะตาย ชิดชัยยังตัดสินใจเขียน
จดหมายข่แู ทนท่ีจะยอมจานน ย่ิงแสดงให้เห็นว่าเขาเชื่อมน่ั ในตวั เพ่ือนคนนี ้

80

สืบเสนห่ า

มากมายนกั ลงเชื่อใจขนาดยอมฝากชีวิตของลกู เมียไว้ น่นั ย่อมไม่ธรรมดา
แล้ว

“แล้วคณุ จะจัดการยังไง” เสียงท่ีพยายามทาให้สงบลงของชวรัตน์
ถามกลบั

“เราต้องกุมจดุ อ่อนของมนั ไว้ แล้วค่อยใช้บบี ให้มันยอมบอกที่ซ่อน
ของให้ได้” หมอคงตอบช้าชดั “และจากนนั ้ …จะปิดปากพวกมนั ทัง้ หมดใน
คราวเดียว กไ็ ม่ใช่เรื่องยากแล้ว!”

“คณุ รู้จดุ อ่อนของมนั แล้วงนั ้ รึ”
คนถกู ถามยมิ ้ น้อย ๆ อยา่ งเยอื กเย็นจนนา่ กลวั “ตอนทม่ี นั กาลงั ลงั เล
ว่าจะจดั การพวกท่ีผมสง่ ไปทงั ้ หมดในคราวเดียวดหี รือไม่…ในตอนนนั ้ …มีคน
ๆ หน่งึ เข้ามาพอดี และมนั …ทาให้เจ้าหมอนั่น ยอมเสี่ยงลงมือทนั ที โดยไม่
คิดหน้าคดิ หลงั อกี …แถมยงั ทมุ่ สดุ ตวั ชนดิ ที่ไมห่ ่วงกระทงั่ ชวี ติ ตวั เองเลยด้วย
ซา้ !”
“ใครกนั ” คนฟังชกั เริ่มอยากรู้
“ตารวจคนนนั ้ ของคณุ ไงครับ…ผ้กู องปวินต์!”

ยามเช้ามาเยอื นจนได้ แสงทแ่ี ยงตาทาให้เจมสห์ รี่ตาน้อย ๆ ก่อนลมื
ขึน้ อย่างช้า ๆ ร่างกายยังรู้สกึ หนัก ๆ ล้า ๆ ไม่หาย ผลข้างเคียงของการใช้
อาคมนัน้ ช่างทาให้เสียพลงั งานมากเอาการจริง ๆ แต่ตอนนีก้ ็เช้าแล้ว เขา
ยงั คงอย่ใู นห้องพระเหมอื นเดมิ ท้องฟ้าท่เี หน็ จากหน้าตา่ งเปิดอ้า ยงั ดแู จม่ ใส
ไม่มีข้าวของถกู รือ้ ค้นหรือเสยี หาย ทกุ อย่างยงั คงปกติ แสดงวา่ เมื่อคนื เจ้าตวั
แสบของเขากบั ท่านเจ้าที่คงจดั การได้เรียบร้อยดีสนิ ะ

สมองยงั มนึ ๆ กอ่ นจะจาได้วา่ เรื่องราวมนั ไม่ได้มีแค่นนั ้ ….ก่อนท่ีเขา

81

สืบเสนห่ า

จะสลบไป…ใครบางคน เข้ามาในห้องนี ้
ดวงตาคมหลับลงอีกครัง้ อย่างใช้ความคิด…ใช่แล้ว เมื่อคืน เขา

กาลงั จะร่ายเวทย์นนั ้ และคิดอยู่ว่าจะค่อย ๆ จัดการทีละน้อยเพ่ือออมกาลงั
กนั ไว้กอ่ นดหี รือไม่

แต่จู่ ๆ กายละเอียดที่มีโสตประสาทเป็นเย่ียมกว่า กลบั สมั ผัสได้ถึง
การมาของใครบางคน

รวมถงึ กลมุ่ วิญญาณร้ายทีเ่ ร่ิมมารุมล้อมร่างนนั ้ แม้วา่ เจ้าตวั จะมอง
ไม่เหน็

และเขากส็ มั ผสั มนั ได้ชดั เจนในท่ีสดุ วา่ คนท่ีมานนั ้ คือปวินต์!
หลงั จากนนั ้ ทุกอย่างก็เป็นไปโดยอัตโนมตั ิ เขาแทบจาไม่ได้ด้วยซา้
ว่าทาอะไรไปบ้าง แตก่ ารใช้พลงั ทงั ้ หมดลงไปในคราวเดยี ว กนิ แรงมากกว่าท่ี
คดิ ในทีส่ ดุ แล้วเขาก็หมดสติไป ความรู้สกึ สดุ ท้ายทห่ี ลงเหลอื คอื มีคนโผลเ่ ข้า
มาในห้อง แล้วกอดเขาไว้ พลางร้ องเรียกแตช่ ่ือของเขา อย่างตกใจซา้ แล้วซา้
อีก
ต้องใชป่ วินต์แน่ ๆ!
แล้วตอนนลี ้ ะ่ ?
ชายหน่มุ ขยบั ตวั จะลกุ ขนึ ้ ทันทีท่ีตัง้ สติได้ ก่อนจะชะงักเม่ือรู้สึกว่า
บนหน้าขา มอี ะไรนอนทบั อย่อู ีกแล้ว!
พอมองให้ชดั ๆ เจมส์ก็แทบสะด้งุ เมื่อพบว่าคนท่ีเขากาลงั ห่วงแสน
ห่วง กลบั มานอนหลบั อย่ตู รงนนั ้ เสียได้ แถมยังหลบั สนิทอย่างสบายเสยี จน
น่าอิจฉา
เขาแทบไม่กล้ากระดิกกระเดีย้ มากไปกว่านัน้ ใบหน้าท่ีเอนอิงจน
ใกล้ชิด สมั ผสั อ่นุ ๆ ที่มีลมหายใจสม่าเสมอแผ่วเบา กลบั ทาให้เขา…ใจเต้น

82

สบื เสนห่ า

แรง
ชายหน่มุ กมุ หน้าอกไว้ แอบกลวั วา่ เสยี งหัวใจท่ีเต้นดงั ของตัวเอง จะ

ปลกุ คนกาลงั หลบั ให้ตืน่
หากเสยี งหวั เราะคกิ ที่ดงั มาจากด้านหลงั ทาให้เขาเผลอสะด้งุ สดุ ตวั
“เฮ้ย เจ้าตัวแสบนี่ ตกใจหมดเลย!” เขาเผลอดุเจ้าของเสียงนัน้

กลบั ไป ด้วยรู้ว่าเป็นใคร แต่เสยี งที่เผลออุทานนนั ้ ก็ดงั จนคนกาลงั หลบั เร่ิม
ขยบั ตวั

ชายหนมุ่ อดุ ปากตวั เองโดยอตั โนมตั ิ ทว่ามนั ไม่ทนั แล้ว
คนกาลงั หลบั กลบั ขยบั ตวั เสยี กอ่ น
เสยี งโวยวายนนั ้ ทาให้ปวินต์ตน่ื ขนึ ้ จนได้ เป็นเพราะเมือ่ คนื แทบไม่ได้
นอน แถมจู่ ๆ ก็มีเสยี งหนวกหู คนพึ่งตื่นเลยยงั ตื่นไม่เต็มตานัก เขาพยายาม
ยันตัวลกุ ขึน้ อย่างง่วงงุน หากมือที่เท้าลงไป กลับเจอกล้ามเนือ้ ท่ีแข็งแรง
แทนทจี่ ะเป็นผนื พรมอนั น่มุ นิม่
สมั ผสั หย่นุ มือแปลก ๆ ทาให้คนยังไม่ตนื่ ดีชะงกั ก่อนจะเงยหน้าขนึ ้
มองให้ชดั ทว่าอกี ฝ่ายท่ีกาลงั มองลงมา กลบั ประสานสายตากนั พอดบิ พอดี
เสยี งหวั เราะคิกดงั มาอีกครัง้ อยา่ งไมอ่ าจขม่ กลนั ้ ได้ “พอ่ ฮะ ระวงั จะ
โดนคณุ ตารวจหมา่ นะ”
ตารวจหน่มุ สะด้งุ กับคาพูดนัน้ แม้จะยังไม่เห็นตัวคนพูดเลยตัง้ แต่
เมื่อคืนก่อน เพราะพอรู้สกึ ตัวต่ืนเต็มตา มองจากท่ีเห็นเลยเหมือนกับกาลัง
คร่อมตวั เจมส์เอาไว้ซะนี่
พอรู้สกึ ตวั เขาก็รีบขยับตวั ผละออกมาอย่างรวดเร็ว ด้วยใบหน้าท่ี
แดงฉาน
“คุณ…เอ่อ…มาตงั ้ แต่ตอนไหนน่ะครับ” เจมส์พยายามถามขนึ ้ เพ่ือ

83

สบื เสนห่ า

กลบบรรยากาศสชี มพทู ีข่ นาดตวั เขาเองยงั ทาอะไรไม่คอ่ ยจะถกู นนั ้
ร่างผอมบางผุดลกุ ขึน้ แทบไม่กล้ามองหน้าอีกฝ่ายตรง ๆ ก่อนพดู

ตะกกุ ตะกกั
“กะ…กม็ าตงั ้ แต่เมื่อวานน่ะสิ นายนะ่ สลบไมร่ ู้เรื่องจนฉนั ต้องมานง่ั

เฝา้ อย่นู ่ีไง จะออกไปก็ออกไม่ได้ ใครก็ไม่รู้ห้ามไว้ …แถมรอบบ้านก็หยั่งกับ
เกดิ สงคราม …อ้อ ใช่…เสยี งเม่ือกนี ้ น่ั แหละ”

วา่ แล้วก็จ้องกลบั มาอย่างโมโหนดิ ๆ เมอื่ รู้สกึ ว่าโดนป่ันหวั โดยทงั ้ พ่อ
ทงั ้ ลกู ชอบกล

“‘ลกู ชาย’ ของนายสนิ ะ ซ่อนอย่ตู รงไหนกนั บอกให้ออกมาซะที!”
ชายหน่มุ พยายามจะลกุ ขนึ ้ แต่ยังรู้สกึ มนึ หวั จนคล้ายบ้านจะหมุน
ไร้ เรี่ยวแรงจนต้องนอนลงซา้ พลงั งานจากความตกใจ มีเพียงไม่นานจริง ๆ
เสยี ด้วย เขายงั คงขยบั ตวั ลาบาก และปวดไปทงั ้ ตวั จนแทบไม่อยากจะลกุ
“อึก…” เสียงครางเบา ๆ กับใบหน้าท่ียังคงซีด ทาให้คนกาลัง
โวยวาย เลกิ โวยไปโดยอัตโนมตั ิ ปวินต์รีบน่งั ลงใกล้ ๆ พลางช่วยจับพยุงอีก
ฝ่ ายให้ นอนลง
“นายยงั ไม่หายเลยน่ี แล้วเป็นอะไรกนั แน่ บอกให้ฉนั รู้ทงั ้ หมดได้แล้ว
นะเจมส์” เสยี งพดู แกมเป็นหว่ งยงั ลงท้ายด้วยคาสง่ั อย่างดุ ๆ เชน่ เคย
คนโดนดุยิม้ แหย ๆ พลางตอบว่า “กลวั แล้วครับ ขอผมพักอีกสกั
หนอ่ ย…สกั ครึ่งวนั กไ็ ด้ ผมสญั ญาวา่ จะเลา่ ให้คณุ ฟัง…เกอื บทงั ้ หมดเลยเอ้า”
“ยงั จะกกั๊ ไว้อกี นะ” คนฟังยงั ไม่พอใจนกั ก่อนระบายลมหายใจยาว
“เอาเถอะ บอกอกี หน่อยก็ยงั ดีกว่าไมบ่ อกอะไรเลย นอนพกั กอ่ นแล้วกนั หาย
แล้วค่อยคยุ กนั อกี ที วา่ แต่ว่าตอนนี ้ออกไปได้แล้วใชไ่ หมเนีย่ ”
คนป่ วยพยกั หน้ารับ “ตอนนีไ้ ม่มีอะไรแล้วครับ ผมคิดว่างนั ้ นะ” เขา

84

สืบเสนห่ า

พดู ต่ออย่างไม่มั่นใจนัก แต่แสงแดดยามเช้า จะชะล้างอาถรรพ์ออกไปได้ดี
ชว่ งนคี ้ งไมม่ อี ะไรอีก แม้เขาจะไมแ่ นใ่ จเลย วา่ ค่านี…้ พวกมนั จะมากนั อกี ไหม

แผ่นหลงั บอบบางท่ีกาลังจะเดินออกไป ทาให้คนมองอดรู้สกึ เหงา
ไม่ได้ อาจจะเพราะอย่คู นเดียวมาเนิ่นนาน แม้จะมีบรรดาผี ๆ ค่อยอย่เู ป็น
เพอ่ื น แตส่ มั ผสั ทไ่ี ด้รับ ย่อมไม่อบอนุ่ และรู้สกึ ดี…เหมอื นมนษุ ย์ทย่ี งั คงมีกาย
เนอื ้ ให้อ่นุ ใจเป็นแน่

โดยเฉพาะในยามป่วย…ทีจ่ ติ ใจนนั ้ เปราะบางเป็นพเิ ศษเชน่ ตอนนี ้
เจมส์พยายามไล่ความคิดที่จะอ้อนอีกฝ่ายนัน้ ออกไป ปวินต์ไม่ได้
เป็นอะไรกบั เขาเสยี หน่อย แคม่ าช่วยไว้เมอ่ื คืน กด็ มี ากแล้วแท้ ๆ นา้ เสยี งของ
เขาทพี่ ดู ขนึ ้ จงึ พยายามทาให้ดปู กติราวกบั วา่ ไม่ได้เป็นอะไรแล้ว
“คณุ จะต้องไปทางานสนิ ะครับ ขอโทษที่เมอ่ื คืน ทาให้ต้องมาลาบาก
ด้วย”
“ฉนั จะโทรลางานวันนี ้ ปลอ่ ยนายไว้คนเดียวได้ยังไงกัน อ้อ ถงึ ลกู
ชายนายจะอย่ดู ้วย ฟังจากเสียงก็ดูจะเด็กเกินไป คงช่วยอะไรไม่ได้มาก อย่า
ลมื ละ่ หายแล้วนายต้องเลา่ ให้หมดเปลอื กด้วย มลี กู แล้วแบบนี ้ ยงั จะเอาเมีย
ไปซอ่ นไว้ไหน แล้วยงั จะมาจบี …”
“เมีย? จีบ…?” เจมส์ถามอย่างสงสยั เขากาลงั จะหลบั ตาลงอีกรอบ
แล้ว ถ้าไมส่ ะดดุ กบั คาพดู อกี ฝ่ายเสยี ก่อน
ปวินต์ชะงกั เม่ือรู้สกึ วา่ จะเผลอพดู อะไรมากเกนิ ไปแล้ว เขาเป็นอะไร
ไปเนีย่ ?
“เอ้อ ไม่มีอะไร ไว้หายก่อนค่อยคุยแล้วกัน” ว่าแล้วเขาก็มองชาย
หนมุ่ ตรง ๆ กอ่ นจะยา้ ขนึ ้ วา่
“เพ่ือนช่วยเพ่ือนเป็นเรื่องที่สมควรต้องทาอยู่แล้ว ห้ามคิดว่าฉัน

85

สบื เสนห่ า

ลาบากเพราะนายเดด็ ขาด เข้าใจไหม”
คนฟังยิม้ รับเซียว ๆ ก่อนจะพึมพาขึน้ ว่า “ขอบคุณครับ…ขอผม

นอน…อีกสกั พกั แล้วกนั ” พดู ได้แค่นนั ้ กห็ ลบั ไปอีก ร่างกายที่สญู เสยี พลังงาน
ไปมาก กาลงั ต้องการการปรับตวั และการนอนเป็นการชดเชยท่ีดที ี่สดุ สาหรับ
การนี ้

ปวนิ ต์มองคนกาลงั หลบั กอ่ นถอนใจยาว พอเร่ืองยงุ่ ๆ หมดไป ก็เร่ิม
รู้สกึ หวิ ขนึ ้ มา เจมส์หลบั ไปแล้ว และทา่ ทางคงไม่เป็นไรมากแล้วด้วย

ชายหนุ่มจึงเดินสารวจบ้านของเจมส์อีกครัง้ เขาเคยเข้ามาแค่
ห้องรับแขกท่ีอย่ไู ม่ไกลออกไปจากห้องพระ บ้านหลังนีม้ ีห้องอย่ไู ม่มากนัก
แถมเหมอื นจะไม่มใี ครอยเู่ ลย ไม่วา่ จะเดนิ ดตู ามห้องทกุ ห้อง กย็ งั ไม่มีใครอกี

เจมส์อยคู่ นเดยี ว? แต่เขาก็ได้ยนิ เสยี งเดก็ จริง ๆ อย่ดู ี
เอาเถอะ เลกิ คิดมากได้แล้ว ชายหน่มุ บอกกบั ตวั เอง เม่อื เผลอคดิ ไป
ว่านนั่ อาจจะเป็นเสยี งของ…
ผีมีจริงทไ่ี หน เขาอาจจะตกใจจนเบลอหเู พีย้ นไปเองก็ได้
ปวินต์รีบปฏิเสธความคดิ นนั ้ ก่อนลงมือสารวจครัวเพื่อเตรียมอาหาร
ให้กบั ตนเองและคนป่วย

ห้องครัวของท่ีนคี่ ่อนข้างโบราณ เข้ากบั สภาพบ้านกง่ึ ทรงไทยท่ียงั คง
มีนอกชานไว้รับแขก และด้านลา่ งเป็นเสาไม้ยกใต้ถนุ สงู ผนังครัวออกแบบ
โปร่งเป็นไม้ขดั กนั เป็นตาราง ฝาผนงั ห้อยเครื่องครัวพวกหม้อกระทะ แขวนไว้
เป็นระเบียบที่อีกด้าน แต่แม้จะดูเก่าแก่อย่างไร ครัวนีก้ ็ยังดีตรงมีตู้เย็นอยู่
ด้วย

ชายหน่มุ จงึ ตัดสินใจเปิดประตตู ้เู ย็นก่อนเป็นอนั ดับแรก หลงั จากท่ี

86

สืบเสน่หา

กวาดสายตาสารวจดขู ้าวของท่ีแชไ่ ว้ภายใน เขาก็เริ่มอมยมิ ้ ดีจริงท่ีในต้เู ย็นมี
ของสดเหลอื อยู่ ทาอาหารอ่อน ๆ พวกข้าวต้มดีกว่า ถ้าเจมส์ต่ืนมาอีกทีจะ
ได้…

หน้าที่เผลอยมิ ้ จนหบุ ไม่ลงของตวั เองทาให้ชายหนมุ่ ชะงัก เม่อื เผลอ
คดิ ถงึ ใบหน้าดใี จของใครบางคนเข้า ถ้าได้ชิมอาหารมอื ้ นี ้

เขาไม่เห็นจะต้องดีใจเลยนี่ แค่จะได้ทาอาหารให้เจ้าบ้าท่ีทาให้เขา
แทบไมไ่ ด้หลบั ได้นอนเมอื่ คนื กนิ

แต่กน็ ะ…ถือวา่ ใช้หนคี ้ ่ากาแฟวนั กอ่ นกแ็ ล้วกนั !
ปวินต์บอกกับตัวเอง ก่อนจะหยิบผ้ากันเปือ้ นมาใส่ แล้วลงมือ
ทาอาหารอย่างมคี วามสขุ

กล่ินอาหารทาให้คนกาลงั หลบั ต่ืนขึน้ มาจนได้เพราะท้องเริ่มร้ อง
ประท้วง ยามนีเ้ ที่ยงแล้ว เลยเวลาอาหารเช้าไปเอาการอยู่ ปกติอาหารเช้า
ของเจมส์จะมแี ค่กาแฟแก้วเดียวเท่านนั ้ แต่ในวนั นีท้ ่ีเสียพลงั งานไปมาก เขา
กลบั รู้สกึ หวิ จนแทบจะกินช้างได้ทงั ้ ตวั

และในตอนนี ้ข้าวต้มหอมกรุ่นท่ีวางอย่ดู ้านข้าง ก็ทาเอาเขานา้ ลาย
สอ

ร่างกายเร่ิมกลบั มาเป็นปกติแล้ว พร้ อม ๆ กบั ความต้องการอาหาร
เสียด้วย หน้าตาอาหารท่ีน่ารับประทาน ย่ิงทาให้คนพ่ึงตื่น มองมาตาเป็น
ประกาย

มอื ที่จบั ช้อนทาท่าจะปอ้ นชะงกั เมอ่ื เผลอสบสายตาออดอ้อนราวลกู
หมาตวั น้อยอยา่ งยินดเี กินเหตนุ นั ้

“มอื นายไม่ได้เจ็บนี่นะ กินเองแล้วกนั ” ปวินต์ตหี น้านง่ิ พดู ต่อไป เมื่อ

87

สืบเสน่หา

เหน็ อกี ฝ่ายท่าทางดขี นึ ้ มากกว่าทคี่ ิด เหน็ ได้ชดั จากการผุดลกุ ขนึ ้ นง่ั โดยไม่มี
ท่าทางออ่ นแรงเหลอื อยอู่ กี

“โธ่ คณุ วินต์ละ่ ก็ ผมเป็นคนป่วยนะครับ” ชายหน่มุ เร่ิมอ้อนอกี
“แต่เท่าที่ฉนั เห็น ดูนายจะอาการดีขนึ ้ มากแล้วน่ี อ้อ…จริงสิ” ชาย
หน่มุ พดู ขนึ ้ อย่างนึกขนึ ้ ได้ มอื ทถี่ อื ชามข้าว ตงั ้ ทา่ จะสง่ ให้แต่ทีแรก กลบั หยดุ
กกึ แล้วดงึ กลบั อย่างจงใจ ใบหน้าสวยมีรอยยมิ ้ ซีเรียส
“เลา่ ให้ฉนั ฟังให้หมดก่อน แล้วคอ่ ยกนิ ” ตารวจหนมุ่ พดู หน้าตาเฉย
มอื ทย่ี ืน่ ไปรับเก้อได้แต่วางลงอย่างเสียดาย คนกาลงั หิวกลนื นา้ ลาย
ลงคอดงั เออ๊ื ก กอ่ นจะตสี หี น้าน่าสงสาร “คณุ อย่าเอาอาหารเป็นเคร่ืองตอ่ รอง
สคิ รับ เกิดผมหวิ ตายขนึ ้ มาจะทายงั ไง”
“บ้านนายก็ใกล้วัดอยู่แล้วน่ี สวดสักสามคืนแล้วเผา คงไม่ยุ่งยาก
อะไรนกั ” เสยี งราบเรียบตอบกลบั อยา่ งทาทีไมส่ น
“ผมรู้วา่ คณุ ใจดีกวา่ นนั ้ เยอะ นา่ ให้ผมกนิ กอ่ นดีกวา่ แล้วคณุ จะถาม
อะไร ผมจะบอกให้หมด…เท่าทีค่ ณุ ควรจะได้รู้”
“แคบ่ อกให้หมดทกุ อย่าง มนั ยากนกั หรือไง” มอื นนั ้ ยกชามหา่ งไปอกี
กอ่ นทาทา่ จะวางลงเก็บบนถาดทยี่ กมาแต่แรก
“อ๊ะ อย่าเอาไปสิครับ เรื่องนัน้ ผมจาเป็นจริง ๆ นะ เข้าใจผมหนอ่ ยสิ
ครับ”
เสยี งท้องร้องประท้วงขนึ ้ อีก ทาให้คนกาลงั แกล้งเก๊กหลดุ ขาจนได้
“เอ้า เช่อื แล้วว่าหวิ จริง ๆ ถ้าอย่างนนั ้ ก็กนิ กอ่ น แต่กนิ เสร็จแล้ว ต้อง
เลา่ ซะทีแล้วนะ”
เจมสม์ องมาพลางยมิ ้ แห้ง ๆ “ครับ ๆ ผมไมก่ ล้าแล้ว คณุ เป็นช้างเท้า
หน้าจริง ๆ ถ้าเราแตง่ งานกนั ผมคงเป็นทาสของคณุ ไปจนตายแนเ่ ลย”

88

สืบเสน่หา

ปวินต์เผลอหน้าแดง ก่อนทาเสยี งดุแก้เขิน “ใครบอกจะแต่งงานกบั
นาย”

คนฟังอมยิม้ ไม่แย้งอะไร เพราะตอนนีก้ าลังมีความสุขกับการ
รับประทานจนคนมองเริ่มหมนั่ ไส้ มือเพรียวยดึ ชามจะดงึ กลบั อกี แตส่ ้แู รงคน
ป่วยไม่ได้เสยี อยา่ งนนั ้

“อ้อยเข้าปากช้างแล้ว มีหรือจะยอมคนื ” เจมสพ์ ดู ยมิ ้ ๆ ก่อนตงั ้ หน้า
ตงั ้ ตากินตอ่ อย่างรวดเร็ว มอื ข้างหนงึ่ ยงั คงยดึ ชามไว้ไมม่ ีปลอ่ ย

“ก็หายแล้วน่ีนา ทาฟอร์มเป็นคนป่ วยอย่ไู ด้ ” ตารวจหน่มุ บน่ พึมพา
แต่เจมส์ทาเป็นไม่ได้ยิน จนสดุ ท้ายปวินต์ต้องยอมแพ้ ปล่อยให้อีกฝ่ ายกิน
ตอ่ ไปจนหมดโดยไมข่ ดั อกี

“ฮ้า…อ่ิมดีจัง อาหารฝีมือคุณอร่อยสมกับที่น้องปรางคุยไว้จริง ๆ
เสียด้วย” คนป่ วยพดู พลางลบู ท้องอย่างมีความสขุ หลงั จากอ้อนขอเตมิ เพม่ิ
จนหมดหม้อ กินเยอะจนปวินต์เองยงั องึ ้

“ถ้ากินล้างกินผลาญขนาดนี ้ สงสยั คงต้องงดเชิญไปกินข้าวที่บ้าน
ฉนั แล้ว”

เจมส์ทาตาปริบ ๆ “วันนีผ้ มป่ วยหรอกครับ ถึงกินเยอะขนาดนี ้
ชดเชยส่วนท่ีสกึ หรอยังไงล่ะ แต่ว่านะ…ถ้าเป็นอาหารฝีมือคุณ จะให้ทาน
เมื่อไหร่ ผมก็ต้องทานให้หมดอยู่ดี ไหน ๆ คนทาอุตส่าห์ทาด้วย ‘ความรัก’
เสยี ขนาดนี”้

คาพดู แอบแทงใจดา เลน่ เอาปวนิ ต์แทบยืนไม่ติด เขาไมเ่ ข้าใจตวั เอง
เหมือนกนั ว่าทาไมต้องบรรจงทามากกว่าทกุ ทีขนาดนดี ้ ้วย

“เอ้า กินก็อิ่มแล้ว ทีนีจ้ ะพูดได้หรือยัง” ชายหนุ่มเบ่ียงประเด็น
ดวงตาคมยงั มองมาจริงจงั อยา่ งไม่ยอมให้อีกฝ่ายหลบเลยี่ งได้อกี

89

สบื เสนห่ า

ชายหน่มุ หวั เราะเบา ๆ ก่อนจะถามว่า “แล้วคณุ อยากรู้เรื่องอะไรละ่
ครับ”

“ลกู ชายนายอย่ไู หนกนั ”
คนฟังอดขามากกว่าเดิมไม่ได้ เขาค่อย ๆ ลกุ ขนึ ้ โดยมีอีกฝ่ายตงั ้ ท่า
จะช่วยประคอง หากชายหนมุ่ ยมิ ้ ให้ แล้วบอกว่า “ผมหายแล้วละ่ ครับ ไม่ต้อง
เป็นหว่ ง”
“ทีเม่อื กที ้ ามารยานะ ไมน่ ่าทาให้กนิ เลย” ผ้กู องหน่มุ แอบบน่
“ผมหายดเี พราะอาหารฝีมอื คณุ ไง เอ้า ผมจะพาคณุ ไปหาลกู ชายผม
ตามมาสคิ รับ”
ร่างสงู ลกุ ขึน้ ยืนก่อนเดินไปที่หน้าโต๊ะหมู่บูชา ห้องนีเ้ ป็นห้องพระ
เพราะท้ายท่ีสดุ ปวนิ ต์ก็ไมไ่ ด้เคลอื่ นย้ายเจมส์ออกไป แต่ปลอ่ ยให้นอนพกั ใน
ห้องพระดงั เดิม
ที่มมุ ด้านหนงึ่ ของโต๊ะหม่บู ชู าขนาดใหญ่ จัดวางเครื่องรางของขลงั
ไว้อย่างเป็นระเบยี บ และหน่ึงในนนั ้ ก็มีต๊กุ ตารูปเด็กผมจกุ หน้าตาน่ารัก ยืน
เท้าสะเอวจังก้าในชุดโจงกระเบนโบราณ ด้านบนไม่สวมเสือ้ แต่เป็นสร้ อย
สงั วาลห้อยไขว้กนั ไว้ ทวั่ ตวั ประดบั เครื่องประดับทอง เชน่ สร้อยคอและกาไล
ข้อมือข้อเท้าเสยี เตม็ ยศ
“นี่ไงครับ เจ้าเคน ลกู ชายผม” ชายหนมุ่ ชตี ้ ๊กุ ตาตวั นนั ้ ให้ปวนิ ต์ดู
คนเดนิ ตามมาดใู กล้ ๆ หนั มาสบตาค่สู นทนาอีกครัง้ อย่างงนุ งง
“ลกู ชายนายเป็นต๊กุ ตางนั ้ เหรอ”
เจมส์ฟังคาถามซ่อื ๆ นนั ้ แล้วอดขาไม่ได้ “คุณช่างไม่รู้อะไรเกี่ยวกับ
ทางคณุ ไสยเลยนะครับ”
คาพูดนัน้ เล่นเอาคนถามแอบหน้าชา ก็เขาไม่เช่ือเร่ืองพวกนีน้ ี่นา

90

สืบเสนห่ า

เรื่องอะไรจะต้องไปสนใจด้วย “ไม่เห็นจะอยากรู้เลยน่ี เรื่องหลอกลวงพรรค์
นนั ้ ”

สหี น้าของเจมสเ์ คร่งขรึมมากขนึ ้ กอ่ นจะถามชายหน่มุ ว่า “ถ้ามคี นมา
ดถู กู อาชพี ตารวจของคณุ คณุ จะรู้สกึ ยังไงครับ”

คนถูกถามหันขวับมามอง ด้วยสีหน้าไม่พอใจนัก อาชีพตารวจนี ้
สาหรับเขาแล้ว ศักด์ิสิทธ์ิและยิ่งใหญ่เสมอมา เหมือนผู้เป็นพ่อที่จากไปใน
หน้าที่ แม้จะตายจากกย็ งั เป็นที่เคารพรักและชน่ื ชมตอ่ ทกุ คน

เพียงแค่แววตาที่มองมากแ็ สดงคาตอบได้เด่นชัด เจมส์พูดต่อไปวา่
“คุณรักและเชื่อม่ันในส่ิงท่ีคุณเป็น ในส่ิงที่คุณทา ใช่ไหมครับ ผมอยากจะ
บอกว่า ผมก็เช่นกัน ผมเองก็เป็นหมอผี ท่ีรักในอาชีพของผม และแน่นอน
ว่า…ถ้ามีใครมาดูถูก ผมเองก็ใช่ว่าจะยินดี ผมไม่คิดจะกรอกหูให้คุณเช่ือ
ไม่ได้คิดจะเลน่ กลหลอกลวงให้คุณยอมทาตาม ของพวกนี ้มันสัมผสั ได้ด้วย
ใจ และด้วยความศรัทธา คณุ จะไมเ่ ชื่อ นน่ั ไมเ่ ป็นไร แตถ่ ้าคณุ ตงั ้ แง่ปฏเิ สธมา
ตงั ้ แต่ต้น คณุ กจ็ ะไมส่ ามารถรับฟังเสยี งเลก็ ๆ ท่เี ขาอยากจะพดู คยุ กบั คณุ มา
ตลอดได้เลย”

คาพดู ของเจมส์ย้อนสงิ่ ทเ่ี ขาเป็นเข้าอย่างจงั ปวินต์เถียงไมอ่ อกเลย
ทีเดียว เขาเร่ิมเข้าใจในงานของอกี ฝ่ายมากขนึ ้ เลก็ น้อย ของทุกอย่างมนั ตา่ ง
จิตตา่ งใจและต่างมมุ มอง ขนึ ้ กบั ว่าแตล่ ะคนจะคดิ อยา่ งไร

และสงิ่ สาคญั ก็คอื เขาควรจะรับฟัง มากกว่าจะเอาแตป่ ฏิเสธสนิ ะ
ตารวจหนุ่มหายใจเข้าลึก พยายามทาความเข้าใจอีกฝ่ ายมาก
กว่าเดมิ
“นายกาลงั อยากจะบอกฉนั วา่ ?”
“เปิดใจสคิ รับ อย่าปฏเิ สธเขา ลกู ชายของผมนะ่ เขาชอบคณุ นะ เขา

91

สืบเสน่หา

อยากคยุ กบั คณุ มาตลอด เพยี งแต่วา่ คณุ ไม่เคยจะยอมเชื่อและรับฟังเลย”
“หมายความว่ายงั ไง”
“เจ้าเคนลกู ของผม เป็นกมุ ารทองท่ีผมเลยี ้ งไว้ จริง ๆ เขาอย่มู าตงั ้ แต่

รุ่นพ่อแล้ว และเขา…ก็มาอย่กู ับผมต่อ คณุ รู้ไหม กุมารทองน่ะ เป็นเด็กที่มี
กรรม และน่าสงสารมากนะครับ”

“ไม่ใช่แคผ่ ีท่ีสงิ ในต๊กุ ตาหรอกเหรอ” ปวินต์ถามออกไป ก่อนจะชะงกั
เมื่อเหน็ แววตาของอกี ฝ่าย ที่ดจู ะไมพ่ อใจนกั

“ขอโทษ…ฉนั อาจจะพดู ไมค่ ิด เพราะฉนั ไม่รู้จริง ๆ แต่ว่า…เมื่อวาน
นี ้ฉนั ได้ยินเสยี งเขา ชดั เจนมากด้วย และแน่ใจว่าคงหไู ม่ฝาด เอาละ่ นายเลา่
มาสวิ ่าเรื่องราวมนั เป็นยงั ไง”

“เมื่อวานเขาใช้พลังงานไปมากทีเดียว ทงั ้ ช่วยปกปอ้ งพวกเรา และ
พยายามสอ่ื สารกับคุณ จนวันนี ้ เขาเลยไม่สามารถปรากฏกายได้ดีเท่าไหร่
แต่เอาเถอะ ผมจะเลา่ ความเป็นมาตงั ้ แตแ่ รกให้ฟังก่อนแล้วกนั ครับ”

“กมุ ารทองเป็นเดก็ ท่ีตายในท้อง หรือเรียกง่าย ๆ ว่า ตายทงั ้ กลม แต่
ถูกนาออกมาด้วยวิธีการเฉพาะ และปลุกเสกเพื่อให้เป็นกุมารทองไว้คอย
ช่วยเหลือผ้มู ีอาคมน่นั เอง คุณรู้ไหม ไม่ใช่เด็กที่ตายทกุ คน จะสามารถเป็น
กมุ ารทองได้ แตเ่ ดก็ ทส่ี ามารถเป็นได้ คอื เด็กท่ีมกี รรมติดตวั ”

“มีกรรมงนั ้ เหรอ” ปวินต์ทวนคาอยา่ งแปลกใจ
“ใช่ครับ คนท่ีชาติก่อนเคยทาแท้งฆ่าลกู ตวั เองมาก่อน มาในชาตินี ้
พอมาเกิดด้วยบ่วงแห่งกรรม เลยทาให้ตายตัง้ แต่อย่ใู นท้องไม่สามารถเกิด
ออกมามีชีวิตอย่ไู ด้ และเพราะวิบากกรรมนนั ้ หมอผีบางประเภท จะอาศยั
ความโชคร้ ายของพวกเขา ในการผูกมัดและตัง้ ตัวเป็นเจ้านาย เพื่อบงการ
พวกเขาให้ทาตามทตี่ ้องการ” หมอผหี น่มุ เลา่ ตอ่

92

สบื เสนห่ า

“ถงึ ผมจะพดู แบบนนั ้ ก็ใชว่ ่าหมอผีท่ีทาเชน่ นนั ้ จะเลวไปหมดทุกคน
หรอกนะครับ พวกเขาคล้ายมกี รรมผกู กนั มาแต่ชาติปางกอ่ น มาถงึ ตอนนี ้ จงึ
ได้มาอย่รู ่วมกันอีก” ว่าพลางยิม้ น้อย ๆ แก้เครียด แล้วพดู ต่อหน้าตาเฉยว่า
“เหมือนกบั คณุ และผมไง”

คนกาลงั ฟังอิน ๆ ถงึ กบั ชะงกั กอ่ นจะแกล้งทาตาดุ
“ครับ ๆ ผมเล่าต่อก็ได้ ท่าทางผมจะเคยทากรรมอะไรกับคณุ ไว้แน่
เลย เผลอทีไรโดนเลน่ กลบั ซะทกุ ที” คนถกู ดเุ ริ่มออกแนวบน่
“ไม่ต้องมานอกเร่ืองเลย รีบ ๆ เล่าต่อได้แล้ว” ปวินต์เร่งด้วยความ
อยากรู้
“พอ่ ของผม ทา่ นก็เป็นหมอผีแบบเดียวกบั ผมนี่แหละ แล้วก็เก่งมาก
ด้วย แต่ท่านไม่เคยคิดจะเลยี ้ งกุมารทองหรอกนะครับ เพียงแต่อาจจะพดู ได้
วา่ มีชะตาต้องกนั เพราะมีหมอผคี นหนงึ่ ทาตวั ไมด่ ี และกดขีเ่ ด็กน้อยทเ่ี ลยี ้ งไว้
เป็นกมุ ารทองมาก ๆ จนพ่อทนไม่ไหว พ่อพยายามทาทกุ อย่าง เพ่ือตัดบ่วง
กรรม แม้วา่ มนั ต้องลดทอนอายขุ ยั ของท่านลง แต่ทา่ นกร็ ับเด็กคนนนั ้ มาเลีย้ ง
ดแู ทนได้ในที่สดุ ”
วา่ พลางถอนหายใจ “คณุ อาจจะสงสยั วา่ ทาไมถงึ ไมใ่ ห้ไปผดุ ไปเกิด
แทนสนิ ะครับ อยา่ งทผี่ มเคยบอก กมุ ารทองเป็นเด็กทม่ี ีกรรม ดังนนั ้ ถ้ายงั ไม่
ถงึ คราวหมดกรรม เขาก็จะยงั ไม่สามารถไปเกิดได้ การจะปล่อยเขาวนเวียน
อย่ใู นโลกต่อไปโดยลาพงั มนั ก็คล้ายคณุ ปลอ่ ยให้เด็กไร้ เดียงสา เผชิญโลก
ลาพงั นนั่ แหละ และเพราะอยา่ งนนั ้ ครอบครัวของเราเลยเลยี ้ งเขาไว้”
“จนพ่อของผมตายจากไป และผม…อาจจะมีบางอย่างที่คล้ายพ่อ
อยบู่ ้าง…เอ้อ ไม่ได้หมายถงึ หน้าตาหรอกนะครับ เพราะผมกเ็ ป็นเด็กท่พี อ่ เกบ็
มาเลยี ้ งเหมอื นกนั แต่เพราะพวกเรา มชี ะตาต้องกนั อยา่ งทบี่ อก เด็กคนนี ้เลย

93

สืบเสนห่ า

นบั ถือผมเป็นพ่อ ต่อจากพ่อของผมทต่ี ายจากไป”
“แสดงว่าที่เรียกว่าลกู ก็เพราะเป็นแบบนสี ้ นิ ะ”
ชายหนมุ่ พยกั หน้ารับ “ผมนะ่ เรียกเขาวา่ เจ้าจกุ แต่หลงั ๆ มาน่ี เคน

ธีระเดช กาลงั ดงั เขาปลมื ้ มาก เลยขอให้ผมเรียกว่า ‘เคน’ แทน”
คนฟังอมยิม้ นึกถึงเสยี งเล็ก ๆ ท่ีช่วยเขาไว้เม่ือวาน ท่าทางคงเป็น

เด็กกระตือรือร้นและน่ารักเอามาก ๆ แน่
“งนั ้ ฉนั เรียกเขาว่าเคนด้วยได้ไหม” ตารวจหนมุ่ ถามทนั ที
เจมส์ยิม้ ให้อย่างอ่อนโยน “ได้สคิ รับ เขาน่ะ เห็นคณุ เป็นเหมือนพ่อ

อีกคนของเขามานานแล้ว เจ้าเคนน่ะวนั ๆ เอาแต่ชมคุณให้ผมฟัง จนผมตก
หลมุ รักแล้วเนย่ี ”

ดวงตาคมค้อนควบั เข้าให้ กอ่ นจะพดู ขนึ ้ วา่ “เลกิ นอกเรื่องซะทีเถอะ
นา่ เอาละ่ ตอนนฉี ้ นั เข้าใจเร่ืองลกู ชายของนายแล้ว แต่วา่ เมื่อวานนเี ้กิดอะไร
ขนึ ้ กนั แน่”

เจมส์น่ิงไปอย่างตดั สนิ ใจ เขาไม่รู้ว่าควรจะบอกปวินต์ดีหรือไม่ ถึง
อนั ตรายท่กี าลงั เข้ามา เพราะรู้วา่ อกี ฝ่ายเป็นคนดี ทีค่ งไม่ยอมให้เขาต้องต่อสู้
เพียงลาพังแน่ ๆ มนั เป็นเร่ืองน่าดีใจอย่หู รอก แต่เขาก็ไม่อยากลากให้ปวินต์
ต้องมารับเคราะห์ไปด้วย ถ้าเขาทาไมส่ าเร็จ

ศตั รูนนั ้ ร้ายกาจกว่าท่ีเขาคิดไว้มากจริง ๆ เมอ่ื วานหากไมไ่ ด้เจ้าเคน
กบั ท่านตาเจ้าที่คอยช่วยไว้ ขนาดของท่ีใช้อาคมช่วยซุกซ่อน อาจจะต้องถกู
ค้นพบได้โดยงา่ ยเลยด้วยซา้

ถ้าให้ปวินต์ได้รับรู้…ก็เท่ากับว่าลากอีกฝ่ ายมาเส่ียงอนั ตรายที่น่า
กลวั กบั เขาด้วย…

วงการหมอผีนนั ้ น่ากลวั กว่าท่ีคนธรรมดาอย่างปวินต์…จะสามารถ

94

สืบเสน่หา

ต่อกรได้ และเขาเอง กค็ งไม่สามารถตามค้มุ ครองอีกฝ่ายได้ตลอดเวลา
ไม่รู้…อาจจะดกี วา่ ถงึ แม้ว่า…ความสมั พนั ธ์ที่เริ่มก่อตวั จะทาให้เขา

รู้สกึ ดีนกั แต่ถ้ามนั ต้องแลกมาด้วยชีวิตของอีกฝ่าย…ส่ิงที่เขาเลือก ก็ยงั คง
เป็น…

“เร่ืองเม่อื วาน…” ชายหนมุ่ พดู ตอ่ หน้าตาเฉย “กแ็ ค่คอู่ ริของผม เลน่
งานผมเข้าแล้ว พอดีคุณเข้ามา มนั กลวั ก็เลยหนีไป” เร่ืองฟังดูง่ายดายเกิน
คาด

“แคน่ เี ้น่ยี นะ?” คนรอฟังถามกลบั อย่างงนุ งง
“ครับ แค่นีส้ ิครับ พวกเราส้กู นั ด้วยอาคมนิดหน่อย ผมพลาดท่าไป
แตด่ ีได้ท่านเจ้าที่กับเจ้าเคนช่วยไว้ แล้วคณุ ก็เข้ามาพอดเี ลย เร่ืองกเ็ ลยจบลง
อยา่ งแฮปปี”้ เจมสพ์ ดู ต่อไป
“แล้วเรื่องของคุณชิดชยั ละ่ เล่ามาซะดี ๆ” คนถามเริ่มเสียงเข้ม ติด
จะไมพ่ อใจนกั
“เร่ืองนีไ้ ม่เกี่ยวกับคุณชิดชัยหรอกครับ ก็อย่างท่ีบอก แค่ค่ปู รับใน
อาชพี เดยี วกนั กบั ผม ขดั ผลประโยชน์กันเลยเลน่ งานมา มนั ก็เท่านนั ้ ” คนเล่า
ยงั คงปัน้ นา้ ต่อไป
ปวินต์มองเจมส์ด้วยสหี น้าอันราบเรียบ ซงึ่ จากเท่าที่คบกันมา เห็น
ได้ชดั ว่ากาลงั โกรธ
“เร่ืองทน่ี ายเลา่ มาฟังดเู หมอื นนยิ ายดนี ะ ฉนั ควรจะเชือ่ นายดไี หม”
เจมส์ลอบถอนหายใจ ก่อนจะพดู ขนึ ้ ว่า “มนั กแ็ ค่นนั ้ แหละครับ”
“เรายังเป็นเพอ่ื นกนั แน่เหรอ ฉนั เร่ิมไมแ่ น่ใจแล้ว” ทงั ้ คาพูดและแวว
ตาคล้ายตดั พ้อเสยี จนคนมองเริ่มเจบ็ แปลบ แตเ่ ขากย็ งั คงไม่พดู อะไร
“นายก็หายแล้วนี่นะ ฉันคงหมดความจาเป็นแล้ว ถ้าอย่างนนั ้ ฉนั

95

สบื เสน่หา

กลบั ก่อนละ่ ฝากลาเจ้าเคน ลกู นายด้วยแล้วกนั ”
เขาว่าพลางทาท่าจะเดินออกไป
“เดี๋ยวกอ่ นครับ คณุ วินต์”
ร่างผอมบางชะงกั หนั กลบั มามอง และเหน็ เพียงรอยยมิ ้ น้อย ๆ ของ

อีกฝ่าย ท่ีดสู ดุ ฝืน
“ยงั ไงผมก็ขอบคณุ มากนะครับ สาหรับทกุ อย่างทผ่ี ่านมา…ขอบคณุ

มาก…และก็ขอโทษ ท่ที าให้คณุ ผิดหวงั ”
“ถ้ารู้ตวั ก็คิดให้ดีแล้วกัน ว่าควรจะทายังไง!” เสียงจากอีกฝ่ายตอบ

สะบดั ก่อนที่ปวนิ ต์จะออกไปจริง ๆ
“พ่อฮะ แบบนีด้ ีแล้วเหรอฮะ” เสยี งเล็ก ๆ ของเจ้าเคนถามขนึ ้ เบา ๆ

รับรู้ได้ดีถงึ ความเจบ็ ปวดของผ้เู ป็นพ่อ
“ดีแล้วล่ะ เราอยู่ของเราแบบนี ้ ก็อยู่กันได้ไม่ใช่เหรอ อย่าให้คุณ

ตารวจของเจ้า ต้องมาเดือดร้อนไปกบั เราด้วยเลย”
“คุณตารวจของพ่อต่างหาก ไม่ใช่ของผมสกั หน่อย” เด็กชายบ่น

พมึ พา “แตย่ งั ไงผมก็จะอย่ขู ้างพ่อนะฮะ อย่าเสยี ใจไปเลย”
“ขอบใจนะ เจ้าเคน คนื นไี ้ ม่รู้พวกมนั จะมาไม้ไหนกบั เราอีก ยงั ไงก็…

ฝากด้วยแล้วกนั นะ”
ร่างเล็กรับปากเบา ๆ ก่อนจะหายตัวไป ก่อนจะไป เจ้าตวั ยังคงบ่น

พมึ พากบั ตวั เองไม่เลกิ
เด็กน้อยไม่เข้าใจเลย ว่าทาไมกนั หนอ ผ้ใู หญ่ถงึ ได้ชอบปากไม่ตรง

กบั ใจกนั เสยี จริง!

96

สืบเสน่หา

วันนีง้ านยุ่งกว่าทุกวันเพราะเมื่อวานลางานไป แต่ปวินต์กลับนั่ง
เหม่อ จ่าเด่ียวค่หู เู วลาปฏิบตั ิงาน ซึง่ น่งั อย่โู ต๊ะด้านข้าง มองเพื่อนร่วมงาน
อย่างแปลกใจ โดยปกติแล้วปวินต์เป็นคนเคร่งครัดในหน้าท่ีการงานมาก
เรียกได้ว่า มากเกนิ กว่าคนปกติทวั่ ไปอย่างเหน็ ได้ชดั เลยด้วยซา้

แต่ในวันนี ้ คนขยันกลบั เหม่อลอยกว่าทุกที แถมทางานผิดพลาด
มากกวา่ ปกตเิ สยี ด้วย

“ผ้กู องครับ” เสยี งเรียกทาให้คนอย่ใู นภวงั ค์เผลอสะด้งุ
“อ๊ะ…อ้อ จา่ มอี ะไรเหรอ”
“เมอื่ วานมสี ารวตั รคนใหม่ย้ายมา ผ้กู องทราบไหมครับ”
คนถูกถามพยกั หน้ารับ “ก็ได้ยินมาบ้าง มีอะไรงนั ้ รึ” เขาลางานเม่อื
วาน จึงไม่ได้อยู่ต้อนรับด้วยตอนอีกฝ่ายมา แต่ปวินต์ก็ไม่ได้ใสใ่ จเร่ืองนีส้ ัก
เทา่ ไหร่ เรื่องเลยี แข้งเลยี ขาผ้บู งั คบั บญั ชา ไมไ่ ด้อยใู่ นนสิ ยั ของเขาอยแู่ ล้ว
“สารวตั รคนใหม่เขาอยากพบผ้กู อง”
“งนั ้ เหรอ” เสยี งตอบรับเนอื ย ๆ ทาให้คนพดู ควิ ้ ขมวด
“ผ้กู องไม่สบายหรือเปลา่ ครับ จะลาอีกวนั ก็ไม่เป็นไรหรอกนะครับ

97

สบื เสนห่ า

เมอ่ื วานเหน็ ว่าลาป่วยไปไม่ใช่เหรอ”
ผ้กู องหน่มุ ทาหน้าไม่ถูกไปเลย เพราะลากะทนั หันจนทาเร่ืองลากิจ

ไม่ทัน เขาเลยต้องบอกว่าป่ วย แต่จริง ๆ แล้ว คนป่ วยนนั ้ ไม่ใช่เขาเสยี หน่อย
ไม่น่าบ้าจีไ้ ปลาป่ วยเฝา้ คนพรรค์นนั ้ เลย เสยี งานเสียการ เสียเวลาหมด เขา
คิดตอ่ ไปอย่างหงดุ หงิด ยงั โมโหไมห่ าย ท่ีเจมส์ไม่ยอมพดู ความจริงกบั เขาเสยี
ที

แล้วจะมาขอเป็นเพื่อน เพ่ือนท่ีมีอะไรก็ไม่ยอมให้เพื่อนชว่ ย แล้วจะ
เป็นเพอื่ นกนั ไปเพือ่ อะไร

จนกว่าเจมส์จะเลา่ ทกุ อย่างท่ีเขาควรจะต้องรู้ให้ฟัง เขาจะไม่คุยกบั
เจมสอ์ กี

“ผ้กู องครับ” เสยี งจ่าเดี่ยวเรียกซา้ คนกาลงั คิดนอกเร่ืองชะงกั หนั มา
มองอย่างงง ๆ

“สารวตั รรอพบอย่นู ะครับ เม่อื กผี ้ มบอกไปทแี ล้ว หรือผ้กู องจะไปหา
หมอดี?” มือนนั ้ จับท่ีแขนชายหน่มุ เบา ๆ “แต่ตวั ก็ไมร่ ้ อนนี่นา เป็นอะไรมากรึ
เปลา่ ครับ”

ชายหน่มุ สา่ ยหน้า “ไม่หรอก ฉนั ไม่ได้เป็นอะไร ขอบใจนะ เมอ่ื วานก็
หยดุ ไปวนั นงึ แล้ว ต้องให้จ่าทางานแทนตงั ้ เยอะ วนั นฉี ้ นั สบายดแี ล้ว”

“…ไม่เป็นไรหรอกครับ ผ้กู องทางานหนักกว่าคนอื่นตงั ้ หลายเท่า จะ
หยดุ ซกั สองสามวนั ผมก็ยนิ ดชี ่วยครับ” จา่ เดยี่ วตอบรับอยา่ งขนั แขง็ จริงใจ

ปวินต์เร่ิมรู้สกึ ผิด ที่โกหกเรื่องป่ วยไปวนั กอ่ น “ไม่หรอก แล้วลกู ของ
จ่าเป็นไงบ้าง ได้ข่าวว่าพงึ่ จะคลอดอาทิตย์ก่อนไมใ่ ช่เหรอ ผ้หู ญิงหรือผ้ชู าย
ละ่ ”

คนฟังยิม้ ร่า พอพูดถึงลกู สุดที่รัก “ลกู ชายครับผม กาลังกินกาลัง

98

สบื เสนห่ า

นอนทีเดียว เลน่ เอาไมไ่ ด้หลบั ไม่ได้นอนทงั ้ พ่อทงั ้ แม่” เขาหัวเราะต่อไปอยา่ ง
อารมณ์ดี

“ท่าทางจะน่ารักมาก ไว้ฉนั จะซือ้ ของเลน่ ไปฝาก เด็กผ้ชู ายเขาจะ
เลน่ อะไรบ้างนะ”

จ่าเด่ียวอดขาไม่ได้ เพราะรู้ว่าอีกฝ่ ายมัวแต่ทางาน จนแทบไม่สน
เรื่องท่ัวไปสกั เท่าไหร่ “ไม่เป็นไรหรอกครับ ผ้กู องอยากซือ้ อะไรก็ซือ้ มาเถอะ
เดก็ พงึ่ จะอาทติ ย์เดียว ไม่รู้เร่ืองหรอกครับ”

“อ้อ งนั ้ เหรอ” คนฟังตอบรับอย่างเขิน ๆ ก็เขายังโสด ไม่เคยมีลกู กบั
ใครเขานี่นะ

“จริงสคิ รับ ผมว่าผ้กู องรีบไปดีกว่า อย่าให้สารวตั รเขารอนานเลย”
“อืม้ จะไปเดี๋ยวนีแ้ หละ ขอบใจมากนะ” เขาว่าพลางลกุ ขึน้ เดินไป
ห้องสารวัตรคนใหม่ ซึ่งอยู่ไม่ไกลออกไปนัก ด้วยท่าทางท่ีค่อนข้างจะไร้
วญิ ญาณ
คนมองมาลอบส่ายหน้าเบา ๆ ไม่รู้ว่าผู้กองคนเก่งของเขาไปเจอ
อะไรมา ท่าทางแบบนถี ้ ้าออกปฏิบตั งิ าน จะแย่เอารึเปลา่ ไม่รู้…

ห้องสารวัตรคนใหม่ ยังดูโล่งอยู่หลายส่วน พืน้ ด้านข้างมีกองลัง
เอกสารจากการขนย้ายอีกหลายใบเรียงซ้อนวางชดิ ผนังไว้ ด้วยเจ้าของห้อง
ยังไม่มีเวลารือ้ ของออกวางให้เข้าท่ีมากเพียงพอ แต่เจ้าตัวก็เร่ิมต้นทางาน
แล้ว นบั วา่ เป็นคนที่ไฟแรงมากเอาการ

ปวินต์มองไปรอบ ๆ ห้องนัน้ ผ่านบานประตูกระจกใสอย่างไม่ได้
สนใจมากนกั เขายังจาชอื่ สารวัตรคนใหม่ไม่ได้เลยด้วยซา้ ตามประสาคนไม่
ค่อยสนใจใคร นอกจากงานท่ีได้รับผิดชอบในหน้าท่ี แต่โชคยังดีว่ามีป้าย

99

สบื เสน่หา

เขยี นไว้หน้าห้อง เป็นปา้ ยใหม่เอ่ียมด้วยเช่นเดียวกนั
“สารวัตรธนดลสินะ ชายหนุ่มพึมพาหลังจากได้อ่านป้าย พร้ อม

บนั ทึกช่ือนนั ้ ไว้ในสมองเพ่ือไม่ให้เกิดการเรียกผิด ตอนพูดคุยกนั …แต่ชื่อนี ้
ค้นุ ๆ เหมือนเคยได้ยินที่ไหน ปวนิ ต์นกึ ตอ่ ไป แต่นกึ ไม่ออก

ผ้กู องหน่มุ เคาะประตู เสยี งท้มุ จากด้านใน บอกให้เข้าไปได้
พอประตเู ปิดออก เขากเ็ หน็ ชายในเครื่องแบบผ้หู นง่ึ ยนื อยทู่ ห่ี น้าโต๊ะ
ทางาน จากที่เห็นน่าจะอายุราว ๆ 35 ปีได้ ร่างสูงสมส่วนและดูดี ทัง้ ยังมี
รอยยมิ ้ อยา่ งยินดเี มือ่ หนั มาเห็นคนเคาะ
“อ้าว มาแล้วเหรอ วินต์” เสยี งค้นุ หทู กั ขึน้ อย่างง่าย ๆ เรียกชื่อเสีย
สนทิ จนปวนิ ต์ยงั องึ ้
“เอ้า ยืนงงอะไรกัน เข้ามาสิ เข้ามา” เขากวักมือเรียกต่อ ปวินต์ท่ี
ลงั เลนิดหน่อย จึงตัดสนิ ใจเข้ามา ปกติแล้วมีคนเรียกเขาแบบนีไ้ ม่เยอะนัก
นอกจากครอบครัว เพอ่ื นสนทิ …แล้วกค็ งมแี ต่…เจ้าบ้านน่ั
ทาไมเขาต้องคิดถงึ เจ้าหมอผลี วงโลกนน่ั อกี แล้วละ่
ชายหนุ่มพยายามสลดั ความคิดนัน้ ออกไป แล้วก็เผลอสะดุ้ง เมื่อ
สบตาเข้ากับดวงตาคมเข้ม ซ่ึงกาลังจ้องมองเขาตัง้ แต่หัวจรดเท้า อ ย่าง
กระตอื รือร้น
คนถกู จ้องถอยหลงั อย่างตกใจนิดหน่อย “อ่ะ…เอ่อ สารวัตรมองผม
แบบนที ้ าไมกนั ครับ”
สารวตั รคนใหมม่ องมาแล้วหวั เราะ “นี่จาฉันไม่ได้จริง ๆ เหรอ ไม่ได้
เจอซะนาน โตขนึ ้ เยอะเลยนะวนิ ต์”
ปวินต์มองมาท่ีอกี ฝ่ายอกี ครัง้ กอ่ นจะทาหน้าประหลาดใจเม่ือจาได้
“อา…อาดลเหรอครับเนย่ี !”

100