วินัย

(๒๐๓)
ปรากฏผลเปนบวก (สีมวง) ผลการตรวจพบสารเสพติดประเภทเมทแอมเฟตามีนในปสสาวะ
จึงมีการจับกุมตัวและดําเนินคดีอาญาสงพนักงานสอบสวนสถานีตํารวจภูธรรือเสาะ ตอมา
หลังจากน้ันผูถูกฟองคดีที่ ๑ (ผูบังคับการตํารวจภูธรจังหวัดนราธิวาส) มีคําส่ังแตงตั้ง
คณะกรรมการสอบสวนวินัยตอผูฟองคดี ตอมา ระหวางการสอบสวนวินัย ผูถูกฟองคดีท่ี ๑
มีคําส่ังลงวันที่ ๒๖ ธันวาคม ๒๕๕๗ สั่งใหผูฟองคดีออกจากราชการไวกอน เพื่อรอฟงผล
การสอบสวนวินัย ผูฟองคดีจึงมีหนังสืออุทธรณคําส่ังดังกลาวแตผูถูกฟองคดีที่ ๒ (คณะกรรมการ
ขาราชการตํารวจ (ก.ตร.)) ไดพิจารณายกอุทธรณ คณะกรรมการสอบสวนวินัยพิจารณาแลวเห็นวา
ผูฟองคดีมีพฤติกรรมเก่ียวของกับยาเสพติดและมีการตรวจปสสาวะพบสารเสพติดประเภท
เมทแอมเฟตามีนหรือยาบา จึงเปนความผิดวินัยอยางรายแรง จึงมีมติใหลงโทษไลผูฟองคดี
ออกจากราชการ แตคณะกรรมการพิจารณากลั่นกรองการพิจารณาสั่งลงโทษ เห็นวา
ตามแนวทางการลงโทษวินัยที่ ก.ตร. กําหนดไว คือปลดออก เห็นควรลงโทษปลดผูฟองคดี
ออกจากราชการ ผูถูกฟองคดีท่ี ๑ จึงมีคําสั่งลงวันที่ ๒๙ กันยายน ๒๕๕๘ ลงโทษปลดผูฟองคดี
ออกจากราชการ ผูฟองคดีอุทธรณคําสั่งดังกลาว ตอมา อนุกรรมการ ก.ตร. เกี่ยวกับการอุทธรณ
ทําการแทนผูถูกฟองคดีท่ี ๒ ไดพิจารณา แลวเห็นวา พยานหลักฐานฟงไดวาผูฟองคดีกระทําผิด
ตามที่ถูกกลาวหา พฤติการณและการกระทําเปนการกระทําอันไดชื่อวาเปนผูประพฤติช่ัว
อยางรายแรง อันเปนความผิดวินัยอยางรายแรง ผูถูกฟองคดีท่ี ๑ มีคําสั่งลงโทษปลดผูฟองคดี
ออกจากราชการยังไมถูกตองเหมาะสม อุทธรณฟงไมขึ้น จึงมีมติใหผูถูกฟองคดีท่ี ๑ เพ่ิมโทษ
จากลงโทษปลดผูฟองคดีออกจากราชการเปนลงโทษไลผูฟองคดีออกจากราชการใหเปนการ
ถูกตองเหมาะสมตอไป ตอมา ผูถูกฟองคดีท่ี ๑ จึงมีคําส่ังลงวันที่ ๒๖ กรกฎาคม ๒๕๕๙
เปลี่ยนแปลงคําส่ังลงโทษ โดยใหยกเลิกคําส่ังลงโทษปลดผูฟองคดีออกจากราชการเปนใหลงโทษ
ไลผูฟองคดีออกจากราชการตามมติของผูถูกฟองคดีที่ ๒ ผูฟองคดีเห็นวา คําสั่งดังกลาวไมชอบ
ดวยกฎหมาย จึงนําคดีมาฟองขอใหศาลมีคําพิพากษาหรือคําส่ังใหเพิกถอนคําส่ังลงวันที่
๒๖ ธันวาคม ๒๕๕๗ ท่ีใหผูฟองคดีออกจากราชการไวกอน รวมถึงคําวินิจฉัยอุทธรณของ
ผูถูกฟองคดีที่ ๒ ท่ีมีมติใหยกอุทธรณของผูฟองคดี และใหเพิกถอนคําสั่งของผูถูกฟองคดีท่ี ๑
ลงวันที่ ๒๙ กันยายน ๒๕๕๘ ที่ลงโทษปลดผูฟองคดีออกจากราชการ รวมถึงคําวินิจฉัยของ
ผูถูกฟองคดีท่ี ๒ ที่มีมติใหยกอุทธรณของผูฟองคดีและเพิ่มโทษไลผูฟองคดีออกจากราชการ
และใหผูถูกฟองคดีท่ี ๑ รับผูฟองคดีกลับเขารับราชการและคืนสิทธิประโยชนตามกฎหมาย
ใหแ กผูฟอ งคดี

ศาลปกครองสูงสุดวินิจฉัยวา เม่ือพิจารณาขอเท็จจริงประกอบกับผลการตรวจพิสูจน
ตัวอยางปสสาวะของผูฟองคดีในเบื้องตนของสถานีตํารวจภูธรรือเสาะและผลการตรวจพิสูจน
ตวั อยางปสสาวะของผูฟองคดีของโรงพยาบาลรือเสาะ อีกทั้ง ศาลจังหวัดนราธิวาสไดมีคําส่ังใหสงตัว
ผูฟองคดีไปควบคุมเพื่อตรวจพิสูจนการเสพหรือติดยาเสพติด ซ่ึงคณะอนุกรรมการฟนฟู
สมรรถภาพผูติดยาเสพติดจังหวัดนราธิวาสไดมีคําวินิจฉัยวาผูฟองคดีเปนผูติดยาเสพติด และไดสงตัว
ผูฟองคดีเขาทําการฟนฟูสมรรถภาพผูติดยาเสพติดแบบไมควบคุมตัว กรณียอมรับฟงไดวา

แนวคาํ วนิ ิจฉยั ศาลปกครองสูงสดุ ฉบบั Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๐๔)
ผูฟองคดีไดเสพยาเสพติดใหโทษประเภท ๑ (เมทแอมเฟตามีน) ตามท่ีถูกกลาวหาจริง ดังนั้น
เม่ือผูฟองคดีเปนขาราชการตํารวจมีหนาท่ีปองกันและปราบปรามผูกระทําความผิดตามกฎหมาย
แตผูฟองคดีกลับเปนผูกระทําผิดกฎหมายในความผิดเกี่ยวกับยาเสพติดเสียเอง พฤติการณ
และการกระทําของผูฟองคดียอมถือไดวาเปนผูประพฤติช่ัวอยางรายแรง ตามมาตรา ๗๙ (๕)
แหง พ.ร.บ. ตํารวจแหงชาติ พ.ศ. ๒๕๔๗ และตามแนวทางการลงโทษวินัยอยางรายแรงของ ก.ตร.
ขอ ๑๖.๑.๑ เก่ียวกับการเสพหรือติดยาเสพติด กรณีผูบังคับบัญชาสืบสวนพบหรือตรวจพบวา
กระทําความผิดฐานเสพยาเสพติด กําหนดระดับการลงโทษ คือ ไลออกจากราชการ การท่ี
ผูถูกฟองคดีท่ี ๒ โดยอนุกรรมการ ก.ตร. เกี่ยวกับการอุทธรณ ในการประชุม เม่ือวันที่
๑๖ มิถุนายน ๒๕๕๙ มีมติใหเพิ่มโทษผูฟองคดีจากปลดออกจากราชการเปนไลออกจากราชการ
และการที่ผูถูกฟองคดีท่ี ๑ มีคําสั่งลงวันท่ี ๒๖ กรกฎาคม ๒๕๕๙ ลงโทษไลผูฟองคดีออกจาก
ราชการตามมติดังกลาว จงึ เปนการกระทําที่ชอบดวยกฎหมายแลว ท่ีศาลปกครองชั้นตนพิพากษา
ยกฟอ ง นน้ั ศาลปกครองสงู สุดเหน็ พองดว ย

พพิ ากษายนื

วินยั ขา ราชการครูและบคุ ลากรทางการศกึ ษา

คําพพิ ากษาศาลปกครองสงู สดุ ท่ี อ.๓๑๗/๒๕๖๓
ผฟู อ งคดีฟองวา เดิมผูฟองคดีรับราชการเปนขาราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา

ตาํ แหนง ครู ค.ศ. ๒ โรงเรียนหนองบัวพิทยาคาร ไดรับความเดือดรอนเสียหายจากการกระทําของ
ผูถูกฟองคดีท้ังสอง (คณะกรรมการปองกันและปราบปรามการทุจริตแหงชาติ ท่ี ๑, ศึกษาธิการ
จงั หวดั หนองบวั ลาํ ภู (สํานักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต ๑๙ เดิม) ท่ี ๒) มูลเหตุเกิดจาก
มีผูรองเรียนนาย ว. เมื่อครั้งดํารงตําแหนงผูอํานวยการโรงเรียนหนองบัวพิทยาคาร กับพวกรวม ๑๒ คน
(รวมท้งั ผูฟองคดีดวย) ตอผูถูกฟองคดีที่ ๑ ซึ่งผูถูกฟองคดีท่ี ๑ ไดแตงต้ังคณะอนุกรรมการไตสวน
เพ่ือพิจารณาหาขอเท็จจริงตามขอกลาวหาแลวไดขอสรุปเก่ียวกับการกระทําของผูฟองคดีวา ผูฟองคดี
กระทําผิดเกี่ยวกับกรณีการสอบราคาจางตอเติมอาคารเรียนอันเปนเท็จ โดยมีความผิดอาญา
ฐานเปนเจาพนักงานปฏิบัติหรือละเวนการปฏิบัติหนาที่โดยมิชอบเพื่อใหเกิดความเสียหายแกผูหนึ่งผูใด
หรือปฏิบัติหรือละเวนการปฏิบัติหนาท่ีโดยทุจริต ตามมาตรา ๑๕๗ แหงประมวลกฎหมายอาญา
และมีความผิดฐานเปนเจาหนาที่ในหนวยงานของรัฐผูใดซ่ึงมีอํานาจหรือหนาท่ีในการอนุมัติ
การพิจารณาหรือการดําเนินการใดๆ ที่เกี่ยวของกับการเสนอราคาคร้ังใด รูหรือมีพฤติการณปรากฏ
แจงชัดวาควรรูวาการเสนอราคาในครั้งน้ันมีการกระทําความผิดตาม พ.ร.บ. วาดวยความผิดเก่ียวกับ
การเสนอราคาตอหนวยงานของรัฐ พ.ศ. ๒๕๔๒ ละเวนไมดําเนินการเพื่อใหมีการยกเลิกการดําเนินการ
เก่ียวกับการเสนอราคาในครั้งน้ัน และมีความผิดฐานเปนเจาหนาที่ในหนวยงานของรัฐผูใดกระทําความผิด
ตาม พ.ร.บ. วาดวยความผิดเก่ียวกับการเสนอราคาตอหนวยงานของรัฐ พ.ศ. ๒๕๔๒ หรือกระทําการใดๆ
โดยมงุ หมายมิใหม กี ารแขง ขันราคาอยา งเปน ธรรม เพ่อื เอื้ออํานวยแกผูเขาทําการเสนอราคารายใด

แนวคาํ วินิจฉัยศาลปกครองสูงสดุ ฉบบั Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๐๕)
ใหเปน ผมู ีสิทธทิ ําสัญญากับหนวยงานของรัฐ ตามมาตรา ๑๐ และมาตรา ๑๒ แหง พ.ร.บ. วาดวย
ความผิดเก่ียวกับการเสนอราคาตอหนวยงานของรัฐ พ.ศ. ๒๕๔๒ นอกจากน้ันยังมีความผิดฐานปฏิบัติ
หรือละเวนการปฏิบัติหนาที่ราชการโดยมิชอบ เพ่ือใหตนเองหรือผูอื่นไดรับประโยชนที่มิควรได
อนั เปนการทจุ ริตตอ หนาที่ราชการ รวมทั้งมีความผิดฐานกระทําการอ่ืนใดอันไดช่ือวาเปนผูประพฤติชั่ว
อยางรายแรง ตามมาตรา ๘๔ วรรคสาม และมาตรา ๙๔ วรรคสอง แหง พ.ร.บ. ระเบียบขาราชการครู
และบคุ ลากรทางการศกึ ษา พ.ศ. ๒๕๔๗ ผูถ กู ฟองคดที ่ี ๑ ในการประชมุ เม่ือวนั ที่ ๘ กมุ ภาพันธ ๒๕๕๔
ไดพ จิ ารณาเห็นชอบตามความเห็นของคณะอนกุ รรมการไตส วน จงึ ไดช ้ีมูลความผดิ ทางวินัยอยางรายแรง
และสงรายงาน เอกสารและความเห็นไปยังผูถูกฟอ งคดีท่ี ๒ เพ่อื พจิ ารณาโทษทางวินัยแกผูฟองคดี
ตามฐานความผิดขางตน จากนั้นผูถูกฟองคดีที่ ๒ ไดมีคําสั่งลงวันท่ี ๑๕ มิถุนายน ๒๕๕๔ ลงโทษ
ไลผูฟองคดีออกจากราชการ ผูฟองคดีจึงมีหนังสือลงวันที่ ๑๔ กรกฎาคม ๒๕๕๔ อุทธรณคําส่ังดังกลาว
แตคณะกรรมการขาราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา (ก.ค.ศ.) มีมติใหยกอุทธรณ ผูฟองคดี
เห็นวาการชี้มูลความผิดของผูถูกฟองคดีที่ ๑ และคําสั่งลงโทษไลผูฟองคดีออกจากราชการของ
ผูถูกฟองคดที ่ี ๒ ไมถูกตองและไมช อบดว ยกฎหมาย จงึ นําคดมี าฟองขอใหศ าลมีคําพิพากษาหรือคําส่ัง
เพิกถอนมติของผถู กู ฟองคดที ี่ ๑ ที่ชีม้ ูลวา ผูฟอ งคดกี ระทาํ ผดิ ฐานทจุ ริตตอหนาท่ีราชการ และฐาน
ประพฤติช่ัวอยางรายแรง เพิกถอนคําสั่งของผูถูกฟองคดีท่ี ๒ ท่ีสั่งไลผูฟองคดีออกจากราชการ
และใหผูถูกฟองคดีท่ี ๒ ส่ังใหผูฟองคดีกลับเขารับราชการ และพิจารณาโทษวินัยไมรายแรงใหเหมาะสม
แกก รณีตอ ไป พรอ มคนื สิทธิประโยชนท ้ังปวงที่ผูฟองคดีเสียไป เห็นวา อํานาจหนาท่ีของผูถูกฟองคดีท่ี ๑
ตามมาตรา ๒๕๐ วรรคหน่ึง (๓) ของรัฐธรรมนูญแหงราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช ๒๕๕๐ แลว
ไมปรากฏวามีบทบัญญัติในมาตราใดใหอํานาจผูถูกฟองคดีที่ ๑ ในการช้ีมูลความผิดทางวินัย
มีเพียงมาตรา ๑๙ (๓) มาตรา ๙๑ (๑) และมาตรา ๙๒ วรรคหน่ึง แหง พ.ร.ป. วาดวยการปองกัน
และปราบปรามการทุจริต พ.ศ. ๒๕๔๒ ท่ีบัญญัติถึงกรณีดังกลาวไว ซ่ึงฐานอํานาจที่นําไปสู
การปฏิบัติหนาท่ีของผูถูกฟองคดีที่ ๑ ในการวินิจฉัยรับความผิดของผูฟองคดีมาจาก พ.ร.ป.
วาดวยการปองกันและปราบปรามการทุจริต พ.ศ. ๒๕๔๒ และการท่ีผูถูกฟองคดีที่ ๑ มีมติชี้มูลความผิด
ของผูฟองคดีวาเปนความผิดวินัย เปนเพียงการช้ีมูลความผิดทางวินัยท่ีจะตองมีการพิจารณาสั่งลงโทษ
ทางวินัยตอไปโดยผูบังคับบัญชาอันเปนการใชอํานาจทางปกครองตามกฎหมายระดับพระราชบัญญัติ
มิใชเปนการวินิจฉัยช้ีขาดขององคกรตามรัฐธรรมนูญซึ่งเปนการใชอํานาจโดยตรงตามรัฐธรรมนูญ
อนั จะเปน ขอยกเวน ตามมาตรา ๒๒๓ วรรคสอง ของรัฐธรรมนูญแหงราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช ๒๕๕๐
และเมื่อคดนี ้ีผูฟอ งคดีฟอ งขอใหศ าลพิพากษาเพิกถอนคําสั่งของผูถูกฟองคดีท่ี ๒ ที่ลงโทษไลผูฟองคดี
ออกจากราชการ ศาลปกครองจึงมีอํานาจพิจารณาพิพากษาคดีนี้ได เม่ือในขณะที่ผูฟองคดีรับราชการ
เปนขาราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา ตําแหนงครู ค.ศ. ๒ โรงเรียนหนองบัวพิทยาคาร นาย ว.
ผูอํานวยการโรงเรียนหนองบัวพิทยาคารไดมีคําส่ังลงวันที่ ๙ มิถุนายน ๒๕๔๘ แตงต้ังคณะครู
ใหปฏบิ ัติหนา ทีใ่ นกลุมงานบริหารงบประมาณ ซ่งึ ผฟู องคดีไดรับแตง ตั้งผูฟอ งคดีใหเปนหัวหนางานพัสดุ
มีหนาที่ดําเนินการจัดซื้อ จัดจาง ลงทะเบียนคุมและจัดเก็บรักษา จําหนายพัสดุครุภัณฑของโรงเรียน
ใหเปนไปตามระเบียบขอบังคับของกฎหมาย ซ่ึงรวมถึงการปฏิบัติหนาที่เก่ียวกับกรณีการจางตอเติม

แนวคําวนิ ิจฉัยศาลปกครองสูงสดุ ฉบับ Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๐๖)
อาคารเรียนในคดีนี้ดวย โดยผูถูกฟองคดีท่ี ๑ ไดรับเร่ืองกลาวหารองเรียนนาย ว. เมื่อครั้งดํารง
ตําแหนงผูอํานวยการโรงเรียนหนองบัวพิทยาคาร กับพวก (รวมท้ังผูฟองคดีดวย) วาไมปฏิบัติ
ตามระเบยี บสาํ นกั นายกรฐั มนตรวี า ดว ยการพัสดุ พ.ศ. ๒๕๓๕ และท่ีแกไขเพ่ิมเติม กรณีสอบราคาจาง
ตอเติมอาคารเรยี นอนั เปนเทจ็ ผถู กู ฟองคดีที่ ๑ โดยคณะอนุกรรมการไตสวนขอเท็จจริงจึงทําการสอบสวน
ขอเท็จจริงในเร่ืองดังกลาว จากการไตสวนขอเท็จจริงปรากฏวา ผูฟองคดีทราบวากระบวนการ
และขนั้ ตอนในการจดั ซอ้ื จัดจา งตอ เติมชนั้ ลา งของอาคาร ๖ โรงเรยี นหนองบัวพทิ ยาคาร ตามคําส่ัง
ของนาย ว. ผอู าํ นวยการโรงเรียนดังกลาวเปนไปโดยไมชอบ และทราบวา ในขณะท่ีนาย ว. มอบหมายให
ผูฟองคดีไปดําเนินการจัดทําเอกสารเก่ียวกับการสอบราคาจัดซื้อจัดจางดังกลาวน้ันชางกอสราง
ไดเขาดําเนินการกอสรางอยูแลว และผูฟองคดีรูหรือมีพฤติการณปรากฏแจงชัดวาควรรูวาการเสนอราคา
ในคร้ังนั้นมีการกระทําความผิดตาม พ.ร.บ. วาดวยความผิดเก่ียวกับการเสนอราคาตอหนวยงานของรัฐ
พ.ศ. ๒๕๔๒ แตละเวนไมดําเนินการเพื่อใหมีการยกเลิกการดําเนินการเก่ียวกับการเสนอราคา
ในครั้งน้ันอันเปนการเอ้ืออํานวยใหหางหุนสวนจํากัด ห. ไดเขาทําสัญญากับหนวยงานของรัฐ
เปนการชวยทําใหผูอื่นไดรับประโยชนอันมิควรไดโดยชอบดวยกฎหมาย โดยผูฟองคดีมีสวนดําเนินการ
จัดทําเอกสารเกี่ยวกับการจัดซ้ือจัดจางดังกลาวเพื่อเปนหลักฐานใหเห็นวาไดมีการดําเนินการเปนไป
ตามกระบวนการสอบราคา ทั้งท่ีมิไดมีการสอบราคากันจริง การกระทําของผูฟองคดีจึงเปนการปฏิบัติ
หรือละเวนการปฏิบัติหนาท่ีราชการโดยมิชอบเพื่อใหตนเองหรือผูอื่นไดประโยชนที่มิควรได
เปนการทุจริตตอหนาท่ีราชการ ตามนัยมาตรา ๘๔ วรรคสาม แหง พ.ร.บ. ระเบียบขาราชการครู
และบุคลากรทางการศึกษา พ.ศ. ๒๕๔๗ อันเปนความผิดฐานทุจริตตอหนาที่ราชการท่ีอยูในอํานาจ
การชี้มูลความผดิ ของผถู ูกฟองคดีที่ ๑ ซ่ึงมีผลผูกพันใหผูบังคับบัญชาหรือผูมีอํานาจแตงต้ังถอดถอน
ผูถูกกลาวหามีอํานาจพิจารณาโทษทางวินัยตามฐานความผิดที่ผูถูกฟองคดีท่ี ๑ มีมติโดยไมตองแตงตั้ง
คณะกรรมการสอบสวนวินัยอีก และโดยที่ความผิดวินัยฐานประพฤติชั่วอยางรายแรงในกรณีนี้น้ัน
เปนการพิจารณาจากพฤติการณการกระทําของผูฟองคดีในเรื่องเดียวกันหรือสืบเน่ืองมาจากความผิดวินัย
ฐานปฏิบัติหรือละเวนการปฏิบัติหนาที่ราชการโดยมิชอบเพื่อใหตนเองหรือผูอื่นไดประโยชนที่มิควรได
เปนการทจุ รติ ตอหนา ทรี่ าชการ พฤติการณดังกลาวของผูฟองคดีจึงเขาลักษณะเปนการกระทําความผิด
ฐานประพฤติชั่วอยางรายแรง อันเปนความผิดวินัยอยางรายแรง ตามมาตรา ๙๔ วรรคสอง
แหง พ.ร.บ. ระเบียบขาราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา พ.ศ. ๒๕๔๗ ดวย โดยผูถูกฟองคดีที่ ๒
ไมจําตองกลับไปแตงตั้งคณะกรรมการสอบสวนวินัยผูฟองคดีในความผิดฐานนี้อีกแตอยางใด
แมขอกลาวอางของผูฟองคดีท่ีวาไมไดรับประโยชนตอบแทนจากการกระทําดังกลาวจะเปนจริง
แตการทผี่ อู ื่นไดรบั ประโยชนโดยมิชอบจากการกระทําของผูฟ อ งคดียอ มเขาองคป ระกอบเปนการกระทํา
อันไดชื่อวาเปนการทุจริตตอหนาท่ีราชการตามมาตรา ๘๔ วรรคสาม แหงพระราชบัญญัติดังกลาว
สวนที่ผูฟองอางวามีการจัดสงประกาศสอบราคาไปยังหนวยงานที่เกี่ยวของและปดประกาศสอบราคา
ตามระเบียบสํานักนายกรัฐมนตรีวาดวยการพัสดุ พ.ศ. ๒๕๓๕ แลวน้ัน ก็เปนเพียงการกระทํา
เพ่ือเปนหลักฐานใหเห็นวาผูฟองคดีไดดําเนินการเปนไปตามกระบวนการสอบราคาตามระเบียบแลว
เทา นัน้ แตข อ เท็จจริงมิไดม กี ารสอบราคากันจริงแตอยางใด สําหรับกรณีที่ผูฟองคดีอางวา ราคาที่จาง

แนวคําวินจิ ฉยั ศาลปกครองสงู สดุ ฉบบั Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๐๗)
ตอเติมช้ันลางอาคาร ๖ ตํ่ากวาราคาประเมิน ดังน้ัน การกระทําของผูฟองคดีจึงไมไดทําให
ทางราชการเสียหาย นั้น ราคาคาเสียหายที่ทางราชการไดรับมิใชองคประกอบในการพิจารณาวา
กรณีเปน ความผิดฐานทุจริตตอ หนาทีร่ าชการหรือไม ประกอบกับความเสียหายทท่ี างราชการไดรับ
ไมไดจํากัดอยูเพียงเฉพาะความเสียหายท่ีเปนตัวเงินเทาน้ัน สวนกรณีท่ีผูฟองคดีอางวา ผูฟองคดี
ไดทําหนังสือทักทวงการสอบราคาตอเติมช้ันลางอาคาร ๖ ไปยังนาย ว. แลว นั้น ไมอาจถือไดวา
เปนการเปนการกระทําการใดๆ เพื่อยับยั้งหรืองดเวนมิใหมีการดําเนินการอันเล็งเห็นผลวาจะเกิด
ความเสียหายหรือจะเปนการไมรักษาประโยชนของทางราชการซ่ึงเปนไปตามนัยมาตรา ๑๐
แหง พ.ร.บ. วาดว ยความผิดเก่ียวกับการเสนอราคาตอหนวยงานของรัฐ พ.ศ. ๒๕๔๒ สวนความประพฤติ
และคุณงามความดขี องผูฟองคดีตลอดระยะเวลาท่ีรับราชการมา เปนเพียงเรื่องท่ีผูถูกฟองคดีที่ ๒
จะนําไปประกอบการพิจารณาใชดุลพินิจในการส่ังลงโทษทางวินัยแกผูฟองคดีตามที่กฎหมายกําหนด
เทา นั้น หาไดเปนขอท่ีจะนํามากลาวอางเพ่ือหักลางวาผูฟองคดีมิไดกระทําการตามที่ผูถูกฟองคดีที่ ๑
ไดช้ีมูลความผิดทางวินัยผูฟองคดีแตอยางใด เม่ือพฤติการณการกระทําของผูฟองคดีดังกลาว
เปน ความผิดวนิ ัยอยา งรายแรง ฐานปฏิบัตหิ รอื ละเวนการปฏิบัติหนาที่ราชการโดยมิชอบเพื่อใหตนเอง
หรือผูอื่นไดประโยชนท่ีมิควรได อันเปนการทุจริตตอหนาที่ราชการ และฐานประพฤติช่ัวอยางรายแรง
ตามนัยมาตรา ๘๔ วรรคสาม และมาตรา ๙๔ วรรคสอง แหง พ.ร.บ. ระเบยี บขาราชการครูและบุคลากร
ทางการศึกษา พ.ศ. ๒๕๔๗ ผูถูกฟองคดีท่ี ๒ ยอมมีอํานาจท่ีจะสั่งลงโทษปลดออก หรือไลผูฟองคดี
ออกจากราชการไดตามความรายแรงแหงกรณี ทั้งนี้ ตามนัยมาตรา ๙๙ แหงพระราชบัญญัติดังกลาว
ประกอบกับมติคณะรัฐมนตรี ซึ่งแจงตามหนังสือสํานักงานเลขาธิการคณะรัฐมนตรี ลงวันท่ี
๒๔ ธันวาคม ๒๕๓๖ กําหนดใหการลงโทษผูกระทําผิดวินัยฐานทุจริตตอหนาที่ราชการ เปนความผิดวินัย
อยางรายแรง ควรลงโทษไลออกจากราชการ ดังน้ัน การท่ีผูถูกฟองคดีที่ ๒ มีคําสั่งลงวันที่
๑๕ มิถุนายน ๒๕๕๔ ลงโทษไลผูฟองคดีออกจากราชการ น้ัน จึงเปนการใชดุลพินิจโดยชอบ
และเปนการกระทําทช่ี อบดว ยกฎหมายแลว ท่ีศาลปกครองชั้นตนพิพากษายกฟอง นั้น ศาลปกครองสูงสุด
เห็นพอ งดวย

พิพากษายนื

คําพิพากษาศาลปกครองสูงสุดที่ อ. ๔๖๑-๔๖๒/๒๕๖๓ อางแลวในประเด็น เร่ือง เง่ือนไขการฟองคดี
หนา ๖๙

คําพิพากษาศาลปกครองสูงสดุ ท่ี อบ.๑/๒๕๖๓
ผฟู อ งคดีฟองวา ขณะผฟู องคดดี ํารงตําแหนง ผอู าํ นวยการโรงเรยี นสวุ รรณาคารสงเคราะห

ไดรับความเดือดรอนหรือเสียหายจาการที่ผูถูกฟองคดีที่ ๑ (ศึกษาธิการจังหวัดสุรินทร
(ผูอํานวยการสํานักงานเขตพ้ืนท่ีการศึกษาประถมศึกษาสุรินทร เขต ๓ เดิม) ไดมีคําส่ังลงวันท่ี
๑๖ ธันวาคม ๒๕๕๗ ลงโทษลดข้ันเงินเดือนผูฟองคดี จํานวน ๑ ขั้น จากไดรับเงินเดือนในอันดับ
ค.ศ.๓ ข้ัน ๕๓,๐๘๐ บาท เปนรับเงินเดือนในอันดับ ค.ศ. ๓ ข้ัน ๕๒,๐๖๐ บาท เนื่องจากกระทํา

แนวคําวินิจฉัยศาลปกครองสงู สดุ ฉบับ Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๐๘)
ผิดวินัยไมรายแรง กรณีถูกกลาวหาวา ใชสิทธิเบิกเงินคาเชาบานจากทางราชการเปนเท็จ
จัดทําบันทึกการประชุมเท็จใชจายเงินบริจาคของโรงเรียนไมเปนไปตามวัตถุประสงค ผูฟองคดี
จึงอุทธรณคําสั่งดังกลาว แตผูถูกฟองคดีท่ี ๒ (คณะกรรมการศึกษาธิการจังหวัดสุรินทร (อ.ก.ค.ศ.
เขตพื้นท่ีการศึกษาประถมศึกษาสุรินทร เขต ๓ เดิม)) มีมติใหยกอุทธรณ ผูฟองคดีไมเห็นดวย
กับคําสั่งและคําวินิจฉัยดังกลาว จึงนําคดีมาฟองขอใหศาลมีคําพิพากษาเพิกถอนคําส่ังลงวันที่
๑๖ ธันวาคม ๒๕๕๘ ของผูถูกฟองคดีท่ี ๑ ท่ีลงโทษลดขั้นเงินเดือนผูฟองคดี จํานวน ๑ ข้ัน
และเพิกถอนคําสั่งของผูถูกฟองคดีที่ ๒ ลงวันท่ี ๑๖ ตุลาคม ๒๕๕๘ ที่ใหยกอุทธรณของผูฟองคดี
เห็นวา กรณีกลาวหาวา ผูฟองคดีใชสิทธิเบิกคาเชาบานจากทางราชการเปนเท็จ ขอเท็จจริงรับฟงไดวา
ในขณะที่ผูฟองคดีดํารงตําแหนงผูอํานวยการโรงเรียนบานพระแกว อําเภอสังขะ จังหวัดสุรินทร
ผูฟองคดีไดย่ืนคําขอรับคาเชาบาน ตามแบบ ๖๐๐๕ (แบบ ๗๒ ก เดิม) ลงวันท่ี ๑ ธันวาคม ๒๕๔๖
ตอผูอํานวยการสํานักงานเขตพื้นที่การศึกษาสุรินทร เขต ๓ (เดิม) กรณีใชสิทธินําหลักฐานการชําระ
ราคาบาน บานเลขที่ ๒๗๙ หมูท่ี ๘ ซอยบานโคกมะกะ ตําบลกังแอน อําเภอปราสาท จังหวัดสุรินทร
ทต่ี นมสี ิทธิไดร ับคา เชาบา นขาราชการในทองท่ีเดิมท่ีอําเภอปราสาท มาขอเบิกคาเชาบานจากทาง
ราชการในทองที่ใหม ซึง่ สํานกั งานเขตพ้ืนท่ีการศึกษาสุรินทร เขต ๓ ไดอนุมัติใหผูฟองคดีเบิกคาเชาบาน
จากทางราชการไดต้ังแตวันที่ ๑ ตุลาคม ๒๕๔๖ ตอมา สํานักงานเขตพื้นที่การศึกษาสุรินทร เขต ๓
มีคําส่ังลงวันที่ ๓๐ มกราคม ๒๕๕๑ ยายผูฟองคดีไปดํารงตําแหนงผูอํานวยการโรงเรียนบานระมาดคอ
อําเภอบัวเชด จังหวัดสุรินทร ซึ่งเปนการสั่งใหไปประจําสํานักงานใหมในตางทองที่โดยผูฟองคดี
มิไดย่ืนคาํ ขอ ผูฟองคดีจึงยอ มมสี ทิ ธไิ ดรับคา เชาบานขา ราชการ และสามารถนําหลักฐานการชําระ
ราคาบานเลขที่ ๒๗๙ หมูที่ ๘ ซอยบานโคกมะกะ ตําบลกังแอน ที่ตนมีสิทธิไดรับคาเชาบาน
ในทองท่ีเดิมที่อําเภอปราสาทมาเบิกคาเชาบานจากทางราชการในทองท่ีใหมได ตามมาตรา ๗
วรรคหน่ึง ประกอบมาตรา ๑๘ แหง พ.ร.ฎ. คาเชาบานขาราชการ พ.ศ. ๒๕๔๗ แตเน่ืองจาก
ปรากฏผลการสอบสวนทางวนิ ัยผฟู อ งคดตี ามกรณพี ิพาทวา นบั ตัง้ แตสํานักงานเขตพื้นท่ีการศึกษา
สุรินทร เขต ๓ มีคําสั่งลงวันที่ ๓๐ มกราคม ๒๕๕๑ ยายผูฟองคดีไปดํารงตําแหนงผูอํานวยการ
โรงเรียนบานระมาดคอ ผูฟองคดีไดเขาพักอาศัยอยูที่บานพักครูของโรงเรียนตั้งแตยายมาปฏิบัติ
ราชการ โดยเขาพักอาศัยเปนคร้ังคราว การที่ผูฟองคดีซึ่งดํารงตําแหนงผูอํานวยการสถานศึกษา
และไดรับมอบอํานาจในการจัดขาราชการเขาพักอาศัยในบานพักของสถานศึกษา ไดเขาพักอาศัย
ในบานพักครูของโรงเรียนบานระมาดคอ แมจะฟงวาการเขาพักในบานพักหลังดังกลาว ผูฟองคดี
จะพักอาศัยเพียงครั้งคราว แตการที่ผูฟองคดีใชบานพักครูเพ่ือเก็บของใชสวนตัวยอมเปนการ
ตัดโอกาสไมใหขาราชการรายอ่ืนเขาพักอาศัยในบานหลังดังกลาว ถือไดวาผูฟองคดีไดใชอํานาจ
ในฐานะผูอํานวยการโรงเรียนจัดตนเองเขาพักอาศัยในบานพักของทางราชการแลวโดยปริยาย
และยอมมีผลทําใหผูฟองคดีไมมีสิทธิไดรับคาเชาบานขาราชการตามมาตรา ๗ วรรคหน่ึง (๑)
แหงพระราชกฤษฎีกาดังกลาว การท่ีผูฟองคดีซึ่งดํารงตําแหนงผูอํานวยการโรงเรียน เปนผูรับราชการ
และดํารงตําแหนงผูบริหารสถานศึกษามานาน ตองทราบดีวาการที่ตนเขาพักอาศัยอยูในบานพัก
ของทางราชการเชนนี้ ยอมมีผลตามกฎหมายใหถูกระงับสิทธิในการเบิกคาเชาบานจาก

แนวคาํ วินจิ ฉยั ศาลปกครองสูงสดุ ฉบับ Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๐๙)
ทางราชการ แตผูฟองคดีกลับนําหลักฐานการผอนชําระราคาบานตามคําอนุมัติ แบบ ๖๐๐๕
(แบบ ๗๒ ก เดิม) เลขท่ี ๑๐๗/๒๕๔๗ ลงวันที่ ๑ ธันวาคม ๒๕๔๖ ท่ีเคยไดรับอนุมัติจาก
ผูอํานวยการสาํ นักงานเขตพนื้ ที่การศกึ ษาสุรนิ ทร เขต ๓ มาใชประกอบแบบขอเบิกเงินคาเชาบาน
(แบบ ๖๐๐๖) และทาํ เรอื่ งใชสิทธิขอเบิกคาเชาบานจากทางราชการต้ังแตเดือนกุมภาพันธ ๒๕๕๑
เปน ตน มา จงึ เปนการใชสิทธิโดยไมชอบดวยกฎหมายพฤติการณของผูฟองคดีดังกลาว จึงเปนการ
ไมปฏิบัติหนาที่ราชการใหเปนไปตามกฎหมายและระเบียบแบบแผนของทางราชการและ
หนวยงานการศึกษาตามมาตรา ๘๕ วรรคหน่ึง แหง พ.ร.บ. ระเบียบขาราชการครูและบุคลากร
ทางการศึกษา พ.ศ. ๒๕๔๗ อันเปนความผิดวินัยไมรายแรง สวนกรณีกลาวหาวา ผูฟองคดีจัดทํา
บันทึกการประชุมคณะกรรมการสถานศึกษาขั้นพ้ืนฐานโรงเรียนบานระมาดคอ เม่ือวันที่
๑๒ พฤษภาคม ๒๕๕๔ เปนเท็จ เพ่ือนําไปใชในการอนุมัติและใชจายเงินงบประมาณ
ตามแผนปฏิบตั ิการประจําป นั้น ขอเท็จจริงรับฟงไดสอดคลองกันจากการใหถอยคําของผูฟองคดี
การใหถอยคําของพยานบุคคล ประกอบกับเอกสารพยานหลักฐานตามผลการสอบสวนทางวินัย
ผูฟองคดีวา โรงเรียนบานระมาดคอโดยผูฟองคดีไดกําหนดประชุมคณะกรรมการสถานศึกษา
ในวันท่ี ๑๒ พฤษภาคม ๒๕๕๔ ปรากฏวามีกรรมการมารวมประชุมเพียง ๖ คน ไมครบองคประชุม
ตามท่ีมาตรา ๒๖ วรรคสอง ประกอบมาตรา ๑๖ วรรคหนึ่ง แหง พ.ร.บ. ระเบียบขาราชการครู
และบุคลากรทางการศึกษา พ.ศ. ๒๕๔๗ กําหนดไว ผูฟองคดีจึงไดสั่งการใหขาราชการครู
ทีอ่ ยูใตบ งั คับบญั ชาจัดทําบนั ทึกการประชมุ ตามถอยคําทีผ่ ูฟองคดีกําหนด ทง้ั ท่มี ิไดมีการประชุมกันจริง
ยอมถือวาเปนกรณีท่ีผูฟองคดีใชใหผูอ่ืนทําบันทึกการประชุมซ่ึงเปนเอกสารราชการอันเปนเท็จ
และการท่ีผูฟองคดีนําบันทึกการประชุมดังกลาวแจงไปยังสํานักงานเขตพื้นท่ีการศึกษา
ประถมศึกษาสุรินทร เขต ๓ เพ่ือรายงานความตองการขาราชการครูวิชาเอกที่ขาดแคลน จึงเปน
การใชเอกสารราชการอันเปนเท็จรายงานตอผูบังคับบัญชา แตเม่ือพิจารณาเจตนาตามการใหถอยคํา
ของผูฟองคดีท่ีกลาวอางวา จําตองดําเนินการดังกลาวเนื่องจากสํานักงานเขตพื้นท่ีการศึกษา
ประถมศึกษาสรุ ินทร เขต ๓ มีหนงั สอื ดว นทส่ี ุดแจง ใหโ รงเรียนสาํ รวจความตองการครูตามวิชาเอก
ที่ขาดแคลนตามความจําเปนของสถานศึกษาและใหรายงานเสนอความตองการตอสํานักงาน
เขตพ้ืนท่ีการศึกษาประถมศึกษาสุรินทร เขต ๓ โดยเร็ว และแมรายวิชาท่ีขาดแคลนจะมีความ
แตกตางกันอยูบาง แตเมื่อพิจารณาผลของการกระทําของผูฟองคดีดังกลาวจากสํานวนการ
สอบสวนทางวินยั ผูฟองคดแี ลว เห็นวา เอกสารหลกั ฐานตางๆ ประกอบกับขอกลาวอางของคูกรณี
ในคดนี ้ี ไมปรากฏขอ เท็จจริงวา การทีผ่ ูฟ อ งคดสี งั่ การใหครูผูใตบังคับบัญชาดําเนินการจัดทําบันทึกน้ัน
ก็เพื่อประโยชนของตนเองหรือผูอื่นโดยมิชอบหรือสอไปในทางทุจริตใดๆ รวมทั้งไมปรากฏ
พฤตกิ ารณที่แสดงวา ทางราชการไดรับความเสียหายประการใด พฤติการณของผูฟองคดีดังกลาว
จึงเปนการไมปฏิบัติหนาที่ราชการใหเปนไปตามกฎหมายและระเบียบแบบแผนของทางราชการ
และหนวยงานการศึกษาตามมาตรา ๘๕ วรรคหน่ึง แหง พ.ร.บ. ระเบียบขาราชการครูและ
บุคลากรทางการศึกษา พ.ศ. ๒๕๔๗ อันเปนความผิดวินัยไมรายแรง ผูฟองคดีจึงไมไดกระทําผิด
วินัยอยางรายแรง สําหรับกรณีกลาวหาวา ผูฟองคดีใชจายเงินบริจาคของโรงเรียนไมเปนไปตาม

แนวคาํ วนิ ิจฉัยศาลปกครองสูงสดุ ฉบบั Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๑๐)
วัตถุประสงค น้ัน เมื่อขอเท็จจริงรับฟงไดวา คณะศิษยเกาและผูปกครองในเขตบริการโรงเรียน
บา นระมาดคอ ไดร วมกันทอดผาปา สามัคคใี นวนั ที่ ๒๗ ธันวาคม ๒๕๕๑ มีวัตถุประสงคเพื่อสมทบ
ทุนสรางลานกีฬาตานยาเสพติด ปรับปรุงหองเรียนพิเศษ และสรางประตูโรงเรียน ไดรับเงิน
บริจาคจํานวนท้ังสิ้น ๑๑๖,๗๕๔ บาท โรงเรียนไดนําเงินดังกลาวฝากเขาบัญชีเงินฝากช่ือบัญชี
“ผาปาโรงเรียนบานระมาดคอ” ธนาคารเพ่ือการเกษตรและสหกรณการเกษตร สาขายอยบัวเชด
เลขที่บัญชี ๑๒๖-๒-๕๕๕๕๔-๔ ในวันท่ี ๒๙ ธันวาคม ๒๕๕๑ กําหนดใหการเบิกจายเงินอยูในรูป
คณะกรรมการเบิกถอนเงิน เง่ือนไขการเบิกถอนเงิน ๔ ใน ๕ คน สําหรับการใชจายเงินในบัญชี
ดังกลาว โดยปรากฏขอเท็จจริงวาระหวางวันที่ ๒๙ ธันวาคม ๒๕๕๑ ถึงวันที่ ๒ กันยายน ๒๕๕๓
ไดม กี ารเบิกถอนเงินออกจากบัญชีรวม ๓ ครั้ง คือ วันที่ ๒๗ กรกฎาคม ๒๕๕๒ จํานวน ๓๒,๕๘๕
บาท วนั ท่ี ๒๐ สิงหาคม ๒๕๕๒ จํานวน ๓๐,๔๕๒ บาท และวันที่ ๒๑ กรกฎาคม ๒๕๕๓ จํานวน
๖๗,๐๐๐ บาท รวมเปนเงินที่ถอนออกทั้งส้ิน ๑๓๐,๐๓๗ บาท โดยไมมีหลักฐานการใชจายเงิน
ใหตรวจสอบวา โรงเรียนไดนําเงินดังกลาวไปใชเพ่ือการใด อันเปนการไมดําเนินการใหเปนไปตาม
ขอ ๑๑ ของระเบียบกระทรวงการคลัง วาดวยการรับเงินหรือทรัพยสินท่ีมีผูบริจาคใหทางราชการ
พ.ศ. ๒๕๒๖ โดยปรากฏเพียงบันทึกการประชุมคณะกรรมการสถานศึกษา ครั้งท่ี ๑/๒๕๕๒
เม่ือวันที่ ๒๕ มิถุนายน ๒๕๕๒ ท่ีมีมติใหนําเงินที่ไดจากการจัดผาปาสามัคคีไปใชในการกอสราง
เวทีคนเกง และบันทึกการประชุมตัวแทนชุมชนและคณะกรรมการผาปา คร้ังที่ ๒/๒๕๕๒
เม่อื วนั ท่ี ๓ กรกฎาคม ๒๕๕๒ ท่ีมีมติใหย ืมเงินผา ปา จาํ นวน ๔๐,๐๐๐ บาท เพื่อใชในการสรางเวที
คนเกง ซ่ึงจะดําเนินการชดใชเงินคืนในภายหลัง ซ่ึงแสดงใหเห็นวา ในการประชุมตัวแทนชุมชน
และคณะกรรมการผาปา คร้ังที่ ๒/๒๕๕๒ คณะกรรมการผาปาฯ มีมติเพียงอนุมัติใหโรงเรียน
ยมื เงินผาปา เพอ่ื ใชเฉพาะการนําไปสรางเวทีคนเกงเทานั้น และทางโรงเรียนจะตองนําเงินมาชดใช
คืนในภายหลัง โดยมิไดมีมติในการเปล่ียนแปลงวัตถุประสงคของการบริจาคเงินผาปาท่ีตองการ
สมทบทุนสรางลานกีฬาตานยาเสพติด ปรับปรุงหองเรียนพิเศษ และสรางประตูโรงเรียน แตอยางใด
เมื่อความปรากฏตอมาวา มีการนําฝากเขาบัญชีคืนจํานวน ๒ ครั้ง คือ วันที่ ๔ กันยายน ๒๕๕๒
จํานวน ๑๓,๒๗๐ บาท และวันที่ ๒ กันยายน ๒๕๕๓ จํานวน ๕๗,๙๘๐ บาท รวมเปนเงิน
๗๑,๒๕๐ บาท หลังจากนั้น มิไดมีการนําเงินฝากเขาบัญชีคืนอีก จึงมีความเสียหายของเงินท่ีรับ
บรจิ าคเปนเงินจาํ นวน ๕๘,๗๘๗ บาท การท่ีผูฟองคดีดํารงตําแหนงผูอํานวยการโรงเรียน มีหนาท่ี
ควบคุม กํากับดูแลการใชจาย การบริหารเงินบริจาคใหเปนไปตามกฎหมายและระเบียบของ
ทางราชการตามขอ ๙ ของระเบียบดังกลาว แมผูฟองคดีจะมิไดเปนกรรมการในคณะกรรมการ
เก็บรักษาเงินบริจาคก็ตาม แตหากจะมีการนําเงินบริจาคดังกลาวไปใชในกิจการใด ยอมตอง
ขออนุมัติจากผูฟองคดีเสมอ และหากกรณีเปนการขออนุมัตินําเงินบริจาคไปใชจายในการอื่น
นอกเหนือจากวัตถุประสงคของผูบริจาค ผูฟองคดีก็ชอบที่จะทักทวงเพ่ือปองกันมิใหมีการนําเงิน
บรจิ าคไปใชผิดวัตถุประสงค อันเปนการดําเนินการที่ขัดตอขอ ๘ วรรคหนึ่ง ของระเบียบเดียวกัน
พฤติการณของผูฟองคดีในกรณีน้ีจึงเปนการละเลย ไมควบคุม กํากับดูแล บริหารการใชจายเงิน
บรจิ าคใหเ ปนไปตามวัตถปุ ระสงคและถูกตองตามระเบียบของทางราชการ รวมถึงไดส่ังการอนุมัติ

แนวคําวนิ ิจฉยั ศาลปกครองสงู สดุ ฉบบั Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๑๑)
ใหน าํ เงินไปใชจ ายนอกเหนอื วตั ถุประสงคข องเงินบริจาค จึงเปนการปฏบิ ตั หิ นาที่ราชการไมเปนไป
ตามกฎหมาย ระเบียบแบบแผนของทางราชการและหนวยงานการศึกษา อยางไรก็ตาม
เมื่อพิจารณาเงินบริจาคจากการทอดผาปามีวัตถุประสงคเพ่ือสมทบสรางลานกีฬาตานยาเสพติด
ปรับปรุงหองเรียนพิเศษ และสรางประตูโรงเรียน อันเปนไปเพื่อประโยชนตอการปรับปรุงและ
พัฒนาโรงเรียน การที่ผูฟองคดีนําเงินบริจาคไปใชในการสรางเวทีคนเกงเพ่ือเสริมสรางการ
แสดงออกของนักเรยี นและปรบั ปรุงโรงอาหารของโรงเรียน ยอมเปนไปเพ่ือประโยชนของโรงเรียน
และนักเรียนเชนเดียวกัน การกระทําของผูฟองคดีในสวนน้ีแมจะไมปฏิบัติตามระเบียบ
กระทรวงการคลัง วาดวยการรับเงินหรือทรัพยสินท่ีมีผูบริจาคใหทางราชการ พ.ศ. ๒๕๒๖
และระเบียบของทางราชการท่ีเก่ียวของ แตก็เปนการดําเนินการเพ่ือประโยชนแกโรงเรียน
เปนสําคัญ การกระทําของผูฟองคดีจึงไมไดกอใหเกิดความเสียหายแกทางราชการ และแมจะ
ไมปรากฏวามีการจัดซ้ือจัดจางตามระเบียบสํานักนายกรัฐมนตรี วาดวยการพัสดุ พ.ศ. ๒๕๓๕
แตก็ยังไมปรากฏขอเท็จจริงอื่นใดท่ีแสดงใหเห็นวา มีการกระทําท่ีสอไปในทางทุจริตในการ
ใชจายเงินดังกลาว ดังน้ัน พฤติการณของผูฟองคดีจึงเปนการไมปฏิบัติหนาที่ใหเปนไป
ตามกฎหมาย ระเบียบแบบแผนของทางราชการและหนวยงานการศึกษาตามมาตรา ๘๕
วรรคหนึ่ง แหง พ.ร.บ. ระเบียบขาราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา พ.ศ. ๒๕๔๗ อันเปน
ความผิดวินัยไมรายแรง ดวยเหตุดังที่ไดวินิจฉัยขางตน การที่ผูถูกฟองคดีที่ ๑ มีคําส่ังลงวันท่ี
๑๖ ธันวาคม ๒๕๕๗ ลงโทษลดขน้ั เงนิ เดือนผูฟองคดีจํานวน ๑ ข้ัน จึงชอบดวยกฎหมาย และเม่ือ
ไดวินิจฉัยแลววา คําส่ังของผูถูกฟองคดีที่ ๑ ดังกลาวชอบดวยกฎหมาย การท่ีตอมาผูถูกฟองคดีท่ี ๒
ไดพิจารณาอุทธรณของผูฟองคดีแลวมีมติใหยกอุทธรณของผูฟองคดี จึงชอบดวยกฎหมายแลว
เชนกนั ที่ศาลปกครองชั้นตน พิพากษายกฟอง น้นั ศาลปกครองสงู สดุ เหน็ พองดว ยในผล

พพิ ากษายนื

คําสงั่ ศาลปกครองสงู สุดท่ี อบ.๒๕/๒๕๖๓
ผูฟองคดีฟองวา ผูถูกฟองคดีท่ี ๒ (ศึกษาธิการจังหวัดนราธิวาส (ผูอํานวยการ

สํานักงานเขตพ้ืนที่การศึกษาประถมศึกษานราธิวาส เขต ๒ เดิม)) มีคําสั่งสํานักงานเขตพื้นที่
การศึกษาประถมศึกษานราธิวาส เขต ๒ ลงวันท่ี ๓ มิถุนายน ๒๕๕๖ ลงโทษลดข้ันเงินเดือน
ผฟู อ งคดี ๑ ข้ัน ผฟู อ งคดีไดอุทธรณคําสั่งลงโทษดังกลาวตอประธาน อ.ก.ค.ศ. เขตพื้นที่การศึกษา
ประถมศึกษานราธิวาส เขต ๒ และผูถูกฟองคดีท่ี ๑ (คณะกรรมการศึกษาธิการจังหวัดนราธิวาส
(คณะอนุกรรมการขาราชการครูและบุคลากรทางการศึกษาเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา
นราธิวาส เขต ๒ เดิม)) ในการประชุมเมื่อวันท่ี ๓ สิงหาคม ๒๕๕๖ ไดพิจารณาใหยกอุทธรณ
ผูฟ องคดีจึงนําคดีมาฟองขอใหศ าลมคี ําพิพากษาหรือคําสง่ั เพกิ ถอนมติของผูถูกฟองคดีที่ ๑ ในการ
ประชุมเม่ือวันที่ ๓ สิงหาคม ๒๕๕๖ ท่ีใหยกอุทธรณของผูฟองคดี และเพิกถอนคําสั่งสํานักงาน
เขตพื้นท่ีการศึกษาประถมศึกษานราธิวาส เขต ๒ ลงวันที่ ๓ มิถุนายน ๒๕๕๖ ที่ลงโทษลดข้ันเงินเดือน
ผูฟองคดี ๑ ขั้น ศาลปกครองชั้นตนพิพากษายกฟอง ผูฟองคดีอุทธรณคําพิพากษาดังกลาว เห็นวา

แนวคําวินจิ ฉยั ศาลปกครองสูงสดุ ฉบบั Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๑๒)
เม่ือขอเท็จจริงปรากฏวา ระหวางการดําเนินกระบวนพิจารณาของศาลปกครองสูงสุด สํานักงาน
เขตพ้ืนที่การศึกษาประถมศึกษานราธิวาส เขต ๒ ไดดําเนินการตามมติของ อ.ก.ค.ศ. วิสามัญ
เก่ยี วกบั วนิ ยั และการออกจากราชการ ทําการแทน ก.ค.ศ. โดยมีคําส่ังเพิกถอนมติของผูถูกฟองคดีท่ี ๑
ในการประชุมเมื่อวันที่ ๓ สิงหาคม ๒๕๕๖ และมีคําสั่งลงวันท่ี ๓๐ สิงหาคม ๒๕๖๒ เพิกถอน
คําสั่งลงวันท่ี ๓ มิถุนายน ๒๕๕๖ ที่ลงโทษลดขั้นเงินเดือนผูฟองคดี ๑ ข้ัน ต้ังแตวันท่ี ๓ มิถุนายน ๒๕๕๖
เปนตนไป ดังน้ัน คําสั่งอันเปนเหตุแหงการฟองคดีและการอุทธรณจึงหมดส้ินไป ศาลไมจําตอง
พจิ ารณาพิพากษาคดีนีอ้ กี ตอ ไป

จึงมีคําส่งั จาํ หนายคดีออกจากสารบบความ

คาํ พิพากษาศาลปกครองสูงสดุ ที่ อบ.๕๐/๒๕๖๓
ผูฟองคดีฟองวา เมื่อครั้งท่ีผูฟองคดีดํารงตําแหนงผูอํานวยการโรงเรียนรอดโพธิ์ทอง

วิทยาสรรค สังกัดสํานักงานเขตพ้ืนที่การศึกษาประถมศึกษานครพนม เขต ๑ ถูกรองเรียนวา
มีพฤติกรรมไปด่ืมสุราที่รานขาวตมหนาประตู ๑ หนาคายพระยอดเมืองขวาง ตั้งแตเวลา
๑๒ นาฬิกา ถึงเวลา ๒๒ นาฬิกา เปนประจํา และในการจัดจางกอสรางถนนภายในโรงเรียน
มีการนําเอาดินท่ีไถออกเพื่อสรางถนนใหมไปถมที่หนารานขาวตมดังกลาว อันเปนการปฏิบัติ
หนาท่ีโดยมิชอบ ผูถูกฟองคดีที่ ๑ (ศึกษาธิการจังหวัดนครพนม (ผูอํานวยการสํานักงานเขตพ้ืนท่ี
การศึกษาประถมศึกษานครพนม เขต ๑ เดิม)) จึงมีคําสั่งลงวันท่ี ๓๐ ธันวาคม ๒๕๕๔ แตงตั้ง
คณะกรรมการสอบสวนวินัยอยางรายแรงผูฟองคดี ตอมา คณะกรรมการฯ ไดรายงานผลการ
สอบสวนตอผูถูกฟองคดีท่ี ๑ วาการกระทําของผูฟองคดีเปนความผิดวินัยฐานไมรักษาชื่อเสียง
ของตนและรักษาเกียรติศักดิ์ของตําแหนงหนาท่ีราชการมิใหเสื่อมเสีย เปนการกระทําอันไดช่ือวา
เปนผูประพฤติชั่ว และเปนความผิดวินัย ฐานไมปฏิบัติหนาท่ีราชการใหเปนไปตามกฎหมาย
ระเบียบแบบแผนของทางราชการ สรางความเสียหายแกทางราชการ ผูถูกฟองคดีที่ ๑ จึงมีคําสั่ง
ลงวันที่ ๑๙ กันยายน ๒๕๕๕ ลงโทษตัดเงินเดือนผูฟองคดี ๕% เปนเวลาสองเดือน ผูฟองคดีเห็นวา
คําสั่งลงโทษผูฟองคดีไมชอบดวยกฎหมาย เนื่องจากพฤติกรรมตามหนังสือรองเรียนเปนเพียง
การกระทําที่ไมเหมาะสม แตไมเขาขายเปนความผิดวินัย และการดําเนินการสอบสวนทางวินัย
ไมชอบดวยกฎหมาย ผูถูกฟองคดีที่ ๒ (สํานักงานคณะกรรมการการศึกษาข้ันพ้ืนฐาน) ในฐานะ
หนวยงานตนสังกัดจึงตองรวมรับผิดชอบ จึงนําคดีมาฟองขอใหศาลมีคําพิพากษาหรือคําส่ัง
เพิกถอนคําส่ังลงวันท่ี ๑๙ กันยายน ๒๕๕๕ ที่ลงโทษตัดเงินเดือนผูฟองคดี ๕% เปนเวลาสองเดือน
และใหผ ถู ูกฟองคดีท้ังสองรว มกนั หรือแทนกนั ชดใชคาสินไหมทดแทนเปนเงินจํานวน ๓๐๐,๐๐๐ บาท
พรอมดอกเบ้ีย เหน็ วา แมกฎ ก.ค.ศ. วา ดว ยการสอบสวนพิจารณา พ.ศ. ๒๕๕๐ จะไมมีบทบัญญัติ
หามมิใหกรรมการสืบสวนขอเท็จจริงเปนกรรมการสอบสวนวินัยอยางรายแรง แตโดยท่ีคําสั่ง
ลงโทษตัดเงินเดือนผูฟองคดี ๕% เปนเวลาสองเดือน เปนการใชอํานาจตามกฎหมายของ
ผูถูกฟองคดีที่ ๑ ที่มีผลกระทบตอสถานภาพของสิทธิของผูฟองคดี จึงเปนคําส่ังทางปกครอง
ตามมาตรา ๕ แหง พ.ร.บ. วิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. ๒๕๓๙การแตงต้ังคณะกรรมการ

แนวคําวินจิ ฉัยศาลปกครองสูงสดุ ฉบบั Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๑๓)
สอบสวนวินัยอยางรายแรงและการดําเนินการสอบสวนวินัย อันเปนการเตรียมการและ
การดําเนินการของเจาหนาท่ีเพ่ือจัดใหมีคําส่ังลงโทษทางวินัยดังกลาว จึงเปนการพิจารณา
ทางปกครอง ซึ่งบุคคลที่จะไดรับการแตงตั้งเปนกรรมการสอบสวนวินัยอยางรายแรงนอกจาก
จะตองเปนเจาหนาที่ท่ีกฎหมายใหอํานาจกระทําการแลว เจาหนาที่น้ันจะตองปฏิบัติหนาที่
ดวยความเปน กลาง การที่ผูถูกฟองคดีท่ี ๑ มีคําส่ังลงวันที่ ๓๐ ธันวาคม ๒๕๕๔ แตงต้ังคณะกรรมการ
สอบสวนวินัยอยางรายแรงผูฟองคดี ซึ่งกรรมการสอบสวนวินัย จํานวน ๔ คน เปนกรรมการ
สืบสวนขอเท็จจริงมากอน มีเพียงนาย ช. ซึ่งเปนประธานกรรมการสอบสวนวินัยเพียงคนเดียว
เทาน้ันที่ไมไดเปนกรรมการสืบสวนขอเท็จจริง เมื่อกรรมการสืบสวนขอเท็จจริงท้ังสี่คน
เปน ผูรวบรวมขอ เท็จจริงและพยานหลกั ฐานเบ้ืองตน แลวพิจารณาใหความเห็นวา พฤติการณของ
ผูฟองคดีมีมูลวา กระทําผิดวินัยกรณีดื่มสุราในเวลาราชการและนําดินออกนอกบริเวณโรงเรียน
และในชั้นสอบสวนวินัย กรรมการทั้งสี่คนดังกลาวไดทําการแสวงหาพยานหลักฐาน
รับฟงพยานหลักฐาน คําช้ีแจง หรือความเห็นของผูถูกกลาวหา และพยานบุคคล เพ่ือท่ีจะพิสูจน
ใหทราบวาผูฟองคดีไดกระทําผิดตามที่ถูกกลาวหา เม่ือกรรมการสอบสวนวินัยซึ่งมีจํานวน ๕ คน
แตมีกรรมการที่เปนกรรมการสืบสวนขอเท็จจริงถึง ๔ คน ยอมคาดหมายไดวา ผลการสอบสวน
ทางวินัยจะไมแตกตางจากผลการสืบสวนขอเท็จจริง และจากขอเท็จจริงตามรายงานผลการสอบสวน
(แบบ สว. ๖) คณะกรรมการสอบสวนวินัยไดเสนอความเห็นเหมือนกับรายงานการสืบสวน
ขอเท็จจริงวา การกระทําของผูฟองคดีเปนความผิดวินัยกรณีไมรักษาชื่อเสียงของตนและ
รักษาเกียรติศักดิ์ของตําแหนงหนาที่ราชการของตนมิใหเสื่อมเสีย โดยกระทําการอันไดช่ือวา
ประพฤติช่ัว และเปนความผิดวินัยกรณีไมปฏิบัติหนาที่ราชการใหเปนไปตามกฎหมาย ระเบียบ
แบบแผนของทางราชการ สรางความเสียหายแกทางราชการ เมื่อพิจารณากฎ ก.ค.ศ. วาดวย
การสอบสวนพิจารณา พ.ศ. ๒๕๕๐ แลว ปรากฏวา มิไดมีการกําหนดหลักเกณฑและวิธีการในการ
แตงต้ังคณะกรรมการสืบสวนขอเท็จจริงเปนคณะกรรมการสอบสวนทางวินัยไวโดยเฉพาะ
จึงมีหลักเกณฑท่ีประกันความเปนธรรมตํ่ากวาหลักเกณฑท่ีกําหนดใน พ.ร.บ. วิธีปฏิบัติราชการ
ทางปกครอง พ.ศ. ๒๕๓๙ กรณีจึงตองเปนไปตามหลักเกณฑท่ีบัญญัติไวในพระราชบัญญัติ
ดังกลาว เม่ือการดําเนินการสอบสวนวินัยผูฟองคดีโดยกรรมการสอบสวนวินัยท้ังสี่คน ถือไดวา
มีเหตุซึ่งมีสภาพรายแรงอันอาจทําใหการพิจารณาทางปกครองไมเปนกลางตามมาตรา ๑๖
แหงพระราชบัญญัตเิ ดยี วกัน กรรมการสอบสวนวินัยทั้งสี่คนจะทําการสอบสวนวินัยผูฟองคดีไมได
และในกรณีน้ี ไมไดมีความจําเปนเรงดวน หรือหากปลอยใหเนิ่นชาไปจะเสียหายตอประโยชน
สาธารณะ หรือสิทธิของบุคคลจะเสียหายโดยมิอาจแกไขได หรือไมมีเจาหนาที่อื่นทําแทนได
ตามมาตรา ๑๘ แหงพระราชบัญญัติขางตน เม่ือผูถูกฟองคดีที่ ๑ ไมไดเปล่ียนตัวกรรมการ
สอบสวนวินัยทั้งส่ีคนและไดดําเนินการสอบสวนวินัยอยางรายแรงผูฟองคดีไปจนแลวเสร็จ
จึงเปนการดําเนินการทางวินัยที่ไมชอบดวยกฎหมาย และการท่ีผูถูกฟองคดีที่ ๑ นําขอเท็จจริง
ที่ไดจากการดําเนินการทางวินัยที่ไมชอบดวยกฎหมายมารับฟงและมีคําสั่งลงวันที่ ๑๙ กันยายน
๒๕๕๕ ลงโทษตัดเงินเดือนผูฟองคดี ๕% เปนเวลาสองเดือน จึงเปนการออกคําสั่งที่ไมชอบ

แนวคาํ วนิ ิจฉัยศาลปกครองสูงสดุ ฉบับ Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๑๔)
ดวยกฎหมาย และมีผลใหการพิจารณาอุทธรณของ อ.ก.ค.ศ. เขตพ้ืนท่ีการศึกษาประถมศึกษา
นครพนม เขต ๑ ในการประชุมเมื่อวันท่ี ๓๐ พฤศจิกายน ๒๕๕๕ ที่มีมติใหยกอุทธรณของผูฟองคดี
ไมชอบดวยกฎหมายเชนกัน ท่ีศาลปกครองชั้นตนพิพากษายกฟอง นั้น ศาลปกครองสูงสุด
ไมเห็นพองดวย

พิพากษากลับ เปนเพิกถอนคําสั่งลงวันที่ ๑๙ กันยายน ๒๕๕๕ ท่ีลงโทษ
ตัดเงินเดือนผูฟองคดี ๕% เปนเวลาสองเดือน โดยใหมีผลยอนหลังไปถึงวันที่มีคําส่ังดังกลาว
คําขออื่นนอกจากนี้ใหยก โดยมีขอสังเกตเก่ียวกับแนวทางหรือวิธีการดําเนินการเพ่ือใหเปนไป
ตามคําพิพากษาของศาล โดยใหผูถูกฟองคดีท่ี ๑ ไปดําเนินการสอบสวนทางวินัยผูฟองคดีใหม
ใหถูกตองตามหลักเกณฑหรือเงื่อนไขท่ีกฎหมายหรือระเบียบในเรื่องดังกลาวกําหนด ทั้งนี้
ภายในเกาสบิ วนั นับแตว นั ทค่ี ดถี งึ ท่สี ดุ

คําพิพากษาศาลปกครองสูงสุดท่ี อบ. ๗๘/๒๕๖๓ อางแลวในประเด็น เร่ือง เขตอํานาจศาล
หนา ๑

คาํ พิพากษาศาลปกครองสูงสุดท่ี อบ. ๗๙/๒๕๖๓
ผูฟองคดีฟองวา เม่ือคร้ังผูฟองคดีดํารงตําแหนงผูอํานวยการโรงเรียนอนุบาล

อรุณรังษี สังกัดสํานักงานเขตพื้นที่การศึกษาหนองคาย เขต ๑ ผูถูกฟองคดีที่ ๒ (ศึกษาธิการ
จังหวัดหนองคาย (ผูอํานวยการสํานักงานเขตพ้ืนที่การศึกษาประถมศึกษาหนองคาย เขต ๑ เดิม))
ไดมีคําสั่งแตงต้ังคณะกรรมการสอบสวนวินัยอยางรายแรงผูฟองคดี กรณีถูกกลาวหาวา
ผูฟองคดีไดนําไมที่ไดจากการร้ือถอนอาคารบานพักครูและโรงฝกงานไปใชเพื่อประโยชนสวนตัว
ตอมา อ.ก.ค.ศ. เขตพน้ื ทก่ี ารศกึ ษาประถมศึกษาหนองคาย เขต ๑ ไดมีมติใหลงโทษปลดผูฟองคดี
ออกจากราชการ ผถู ูกฟอ งคดีที่ ๒ จึงมคี ําสง่ั ลงโทษปลดผูฟองคดีออกจากราชการ และไดรายงาน
การดาํ เนินการทางวินัยดังกลาวใหผูถูกฟองคดีท่ี ๑ พิจารณา แตผูถูกฟองคดีที่ ๑ (คณะกรรมการ
ขาราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา (ก.ค.ศ.)) ไดมีมติใหเพ่ิมโทษผูฟองคดีจากโทษปลดออก
จากราชการเปนโทษไลออกจากราชการ ผูถูกฟองคดีที่ ๒ จึงมีคําส่ังเพ่ิมโทษดังกลาว ผูฟองคดี
จึงไดอุทธรณคําส่ังดังกลาว ผูถูกฟองคดีท่ี ๑ ในการประชุมเม่ือวันที่ ๑๐ กรกฎาคม ๒๕๕๖
พิจารณาแลวเห็นวา ผูฟองคดีขาดเจตนาทุจริตท่ีจะแสวงหาประโยชนที่มิควรไดโดยชอบเพื่อตนเอง
หรือผูอ่ืน จึงมีมติใหลดโทษใหแกผูฟองคดีจากโทษไลออกจากราชการเปนโทษปลดออกจากราชการ
ผูถูกฟองคดีท่ี ๒ จึงมีคําสั่งลงวันที่ ๑๖ สิงหาคม ๒๕๕๖ ลดโทษผูฟองคดีเปนโทษปลดออกจากราชการ
ผูฟองคดีเห็นวา คําสั่งดังกลาวไมชอบดวยกฎหมาย จึงนําคดีมาฟองขอใหศาลมีคําพิพากษาหรือ
คําสั่งเพิกถอนมติของผูถูกฟองคดีท่ี ๑ เม่ือวันที่ ๑๐ กรกฎาคม ๒๕๕๖ ท่ีใหลดโทษผูฟองคดี
จากโทษไลออกจากราชการเปน โทษปลดออกจากราชการ และเพิกถอนคําสั่งของผูถูกฟองคดีท่ี ๒
ลงวันที่ ๑๖ สิงหาคม ๒๕๕๖ ลดโทษผูฟองคดีจากโทษไลออกจากราชการเปนโทษปลดออกจาก
ราชการ และใหค นื สิทธทิ กุ อยางใหกับผฟู องคดี

แนวคําวนิ จิ ฉยั ศาลปกครองสงู สดุ ฉบบั Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๑๕)
ศาลปกครองสูงสุดวนิ จิ ฉยั วา เมือ่ การดําเนินการของคณะกรรมการสอบสวนไดให
โอกาสผูฟองคดีไดทราบขอกลาวหาและใหถอยคําแกขอกลาวหา โดยมิไดหลงขอตอสู รวมท้ังไดมี
โอกาสนําพยานหลักฐานเขาสืบแกขอกลาวหาตอคณะกรรมการสอบสวน จึงเปนกรณีที่
คณะกรรมการสอบสวนไดใหผูฟองคดีมีโอกาสไดทราบขอเท็จจริงอยางเพียงพอ และมีโอกาส
ไดโตแยงและแสดงพยานหลักฐานของตนตามหลักเกณฑท่ีกําหนดตามขอ ๑๐ วรรคหน่ึง ขอ ๒๓
วรรคหน่ึง วรรคสอง ขอ ๒๔ วรรคหนึ่ง วรรคสอง วรรคสาม และวรรคสี่ ของกฎ ก.ค.ศ. วาดวย
การสอบสวนพิจารณา พ.ศ. ๒๕๕๐ แลว และเมื่อตามบันทึกถอยคําของผูถูกกลาวหาปรากฏวา
มีลายมือชื่อคณะกรรมการสอบสวนวินัยอยางรายแรงผูฟองคดีครบทั้งสามคน ซ่ึงหากผูฟองคดี
เห็นวาคณะกรรมการสอบสวนมาสอบปากคําผูฟองคดีไมครบองคประชุม หรือมีการปฏิบัติอ่ืนใด
ที่ไมถูกตอง ผูฟองคดีก็ชอบที่จะโตแยงคัดคานในขณะน้ันหรือปฏิเสธที่จะลงลายมือชื่อของตน
ทายบันทึกการสอบสวนดังกลาวได แตผูฟองคดีหาไดโตแยงคัดคานหรือปฏิเสธท่ีจะลงลายมือช่ือ
ในบันทึกดังกลาวแตอยางใด กรณีจึงตองฟงวา คณะกรรมการสอบสวนไดเขาทําการสอบสวน
ผูฟองคดีครบท้ังหมดตามขอ ๒๗ ของกฎดังกลาว ทั้งนี้ เมื่อคณะกรรมการสอบสวนไดเสนอรายงาน
การสอบสวนแลว ตองถือวาการสอบสวนแลวเสร็จ ตามขอ ๓๙ วรรคสามของกฎเดียวกัน
และเปนขั้นตอนภายหลังจากคณะกรรมการสอบสวนไดใหผูฟองคดีมีโอกาสไดทราบขอเท็จจริง
อยางเพียงพอ และมีโอกาสไดโตแยงและแสดงพยานหลักฐานของตนแลว ดังนั้น เม่ือการปกปด
รายช่ือพยานบุคคลเกิดขึ้นภายหลังจากผูฟองคดีใชสิทธิตาม พ.ร.บ. ขอมูลขาวสารของราชการ
พ.ศ. ๒๕๔๐ ในการขอขอมูลดังกลาว เพื่อประกอบการใชสิทธิอุทธรณคําส่ังลงโทษทางวินัย
จึงหาใชกรณีท่ีทําใหผูฟองคดีไมอาจทราบขอเท็จจริงอยางเพียงพอในการช้ีแจงแกขอกลาวหา
ตอคณะกรรมการสอบสวนแตอยางใด ประกอบกับคณะกรรมการสอบสวนวินัยมีอํานาจหนาที่
ในการสอบสวนรวบรวมพยานหลักฐานและทําความเห็นเบ้ืองตนเพ่ือเสนอใหผูมีอํานาจพิจารณา
ซ่ึงการรวบรวมประวัติและความประพฤติของผูฟองคดีวาเคยกระทําความผิดทางวินัยมากอน
หรือไม ถือเปนสวนหนึ่งของการสอบสวนรวบรวมพยานหลักฐานของคณะกรรมการสอบสวน
ตามขอ ๑๔ วรรคสอง ประกอบขอ ๓๘ วรรคหน่ึง ของกฎ ก.ค.ศ. วาดวยการสอบสวนพิจารณา
พ.ศ. ๒๕๕๐ สวนอํานาจในการพิจารณาวาผูฟองคดีกระทําผิดวินัยหรือไมและจะใชดุลพินิจ
สั่งลงโทษผูฟองคดีสถานใดน้ัน เปนอํานาจของผูถูกฟองคดีท้ังสองในฐานะองคกรผูมีอํานาจ
และผูบังคับบัญชาของผูฟองคดีท่ีจะพิจารณาตามกฎหมายตอไป การรับฟงพยานหลักฐาน
หรือช่ังนํ้าหนักพยานหลักฐาน ตลอดจนความเห็นของคณะกรรมการสอบสวนวินัยอยางรายแรง
ผูฟองคดี จงึ หาไดเปนความเห็นที่เสร็จเด็ดขาดและผูกพันผูมีอํานาจพิจารณาส่ังลงโทษแตอยางใดไม
และเมื่อขอเท็จจริงปรากฏวา ผูฟองคดีในฐานะผูอํานวยการโรงเรียนอนุบาลอรุณรังษีไดมีคําสั่ง
แตงตั้งคณะกรรมการร้ือถอนและควบคุมการใชวัสดุเพื่อดําเนินการรื้อถอนอาคารบานพักครู
และโรงฝกงาน โดยมีผูฟองคดีเปนประธานกรรมการ และคณะกรรมการดังกลาวมีอํานาจ
ดําเนินการพิจารณาปฏิบัติการรื้อถอนและควบคุมการใชวัสดุ ดังน้ัน วัสดุที่ไดจากการรื้อถอน
ทั้งหมดจึงอยูในความรับผิดชอบของคณะกรรมการร้ือถอนและควบคุมการใชวัสดุ และหาก

แนวคาํ วินิจฉัยศาลปกครองสงู สดุ ฉบบั Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๑๖)
มีการยืมวัสดุที่ไดจากการรื้อถอนไปใชประโยชนจะตองไดรับอนุญาตจากคณะกรรมการดังกลาว
โดยคํานึงถึงประโยชนของทางราชการเปนสําคัญ แตปรากฏวาผูฟองคดีไดนําไมที่ไดจากการ
รื้อถอนอาคารบานพักครูและโรงฝกงานของโรงเรียนออกไปใชจริง ประกอบกับการนําไมดังกลาว
ไปทํานั่งรานเพื่อชวยเหลือคนงานที่ข้ึนไปซอมหลังคาบานของผูฟองคดีถือเปนประโยชนสวนตัว
ของผูฟองคดี มิไดเกี่ยวของกับประโยชนของทางราชการหรือประโยชนสวนรวม สวนกรณี
การนําไมออกไปใชทําแบบสําหรับเทคานร้ัวบานเพ่ือปองกันน้ําหลากเขาทวมบานของผูฟองคดี
และชาวชุมชนกุดแห แมจะถือวาเปนประโยชนแกสวนรวมอยูบาง แตประโยชนดังกลาวก็เปน
เพียงผลพลอยไดจากการใชไมเพื่อประโยชนสวนตัวของผูฟองคดี ท้ังน้ี หากมีเหตุจําเปนเรงดวน
ในการกอสรางผนังกั้นนํ้าเพื่อประโยชนของชาวชุมชนกุดแหจริง ผูฟองคดียอมตองไดรับอนุญาต
จากคณะกรรมการรอ้ื ถอนและควบคุมการใชวสั ดกุ อน และในกรณีที่ไมอาจขออนุญาตได ผูฟองคดี
หรือวิญูชนทั่วไปอาจใหผูนําชุมชน หรือผูมีหนาที่เกี่ยวของไดรับทราบเปนลายลักษอักษร
และตองกระทําการโดยเปดเผย รวมทั้งมีการตรวจนับจํานวนไมท่ีประสงคจะยืมใหชัดเจน
ลําพังเพียงการโทรศัพทแจงใหกรรมการบางคนทราบ หรือกรรมการบางคนรับรูการกระทํา
ดังกลาวของผูฟองคดี จึงยังหาไดเพียงพอไม สวนกรณีจะเปนการยืมวัสดุใชคงรูป และผูฟองคดี
ไดนําสงไมคืนในสภาพเดิมหรือไม ก็มิไดทําใหผลของการกระทําเปล่ียนแปลงไป ประกอบกับ
การยืมไมของผูฟองคดี ยังมิใชเหตุภัยพิบัติรายแรงถึงขนาดท่ีมีความจําเปนตองใชวัสดุของ
ทางราชการโดยไมตองดําเนินการตามข้ันตอนและวิธีการที่กฎหมายกําหนดแตอยางใด เม่ือผูฟองคดี
ในฐานะผูอํานวยการโรงเรียนอนุบาลอรุณรังสี และเปนประธานกรรมการรื้อถอนและควบคุม
การใชวัสดุซ่ึงมีหนาท่ีในการดูแลเก็บรักษาไมท่ีไดจากการรื้อถอนท่ีเก็บไวในอาคารอเนกประสงค
ของโรงเรียน ยอมตองพึงระมัดระวังในการนําไมท่ีอยูในความดูแลของตนไปใชประโยชนอยางอ่ืน
นอกเหนือจากประโยชนของทางราชการ หรือนําไปใชในสิ่งท่ีตนอาจไดรับประโยชนสวนตัว
รวมอยูดวย จากพฤติการณและการกระทําดังกลาวของผูฟองคดีที่ใชอํานาจหนาท่ีของตนนําไมที่ได
จากการรื้อถอนอาคารบานพักครูและโรงฝกงานของโรงเรียนไปใชประโยชนสวนตัว แมผูฟองคดี
ไดน าํ ไมส ง คืนภายหลังจากท่ีใชงานเสร็จแลวก็ตาม แตก็ไมอาจทราบจํานวนไมท่ียืมและไมท่ีสงคืน
ไดอยางชัดเจน จึงมิไดทําใหผลของการกระทําของผูฟองคดีเปล่ียนแปลงไปเชนกัน อีกท้ัง
การกระทําของผฟู องคดีดงั กลาวยงั หมนิ่ เหมตอการทุจริตตอหนาท่ีราชการอีกดวย ท้ังมีผลกระทบ
ตอช่ือเสียงและเกียรติศักดิ์ของตําแหนงหนาท่ีราชการ ท่ีตองประพฤติตนใหเปนที่เลื่อมใสศรัทธา
หรือใหเปน ทีเ่ ชื่อถอื ของประชาชนและสังคมทว่ั ไป ถือวาเปนการประพฤติชั่วอยางรายแรง อันเปน
ความผิดวินัยอยางรายแรงตามมาตรา ๙๔ วรรคสอง แหง พ.ร.บ. ระเบียบขาราชการครูและ
บุคลากรทางการศึกษา พ.ศ. ๒๕๔๗ การท่ี อ.ก.ค.ศ. วิสามัญเก่ียวกับการอุทธรณและการรองทุกข
ที่ทําการแทนผูถูกฟองคดีที่ ๑ ในการประชุมเม่ือวันท่ี ๑๐ กรกฎาคม ๒๕๕๖ ไดมีมติใหลดโทษ
ผูฟองคดีจากไลออกราชการ เปนปลดออกจากราชการ ตามมาตรา ๙๙ แหงพระราชบัญญัติ
ดังกลาว จึงเปนการกระทําท่ีชอบดวยกฎหมายแลว ดังนั้น การท่ีผูถูกฟองคดีท่ี ๒ ไดมีคําสั่งลงวันท่ี
๑๖ สิงหาคม ๒๕๕๖ ลดโทษผูฟองคดีเปนโทษปลดออกจากราชการตามมติของผูถูกฟองคดีที่ ๑

แนวคาํ วนิ ิจฉัยศาลปกครองสูงสดุ ฉบับ Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๑๗)
ดงั กลา ว จึงเปนการกระทําที่ชอบดวยกฎหมายเชนกัน ท่ีศาลปกครองชั้นตนพิพากษายกฟอง น้ัน
ศาลปกครองสูงสุดเห็นพอ งดวย

พพิ ากษายืน

คาํ พิพากษาศาลปกครองสงู สดุ ท่ี อบ.๑๘๗/๒๕๖๓
ผูฟองคดีฟองวา เม่ือครั้งผูฟองคดีเปนขาราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา

ตาํ แหนงครู วทิ ยฐานะครูชํานาญการ โรงเรยี น พ. สงั กดั สํานักงานเขตพื้นที่การศึกษาสุราษฎรธานี
เขต ๒ มีหนาที่สอนวิชาวอลเลยบอล ระดับชั้นมัธยมศึกษาปที่ ๒ ถูกกลาวหาโดยการรองเรียนวา
ผฟู อ งคดไี ดก ระทาํ อนาจารดว ยการหอมแกม จับแกม จับหนาอก จบั กนและพดู ขอรว มประเวณีกับ
เด็กหญิง ท. ในหองประชาสัมพันธ หลังจากเลิกซอมวอลเลยบอล นอกจากนี้ ยังมีความสนิทสนมกับ
เด็กหญิง จ. เกินสมควร โดยอยูเพียงลําพังสองคนกับเด็กหญิง จ. ในหองประชาสัมพันธดังกลาว
หลังจากนั้น ไดมีการต้ังคณะกรรมการสืบหาขอเท็จจริง ซ่ึงคณะกรรมการสืบหาขอเท็จจริง
สืบสวนแลวกรณีมีมูลเห็นควรใหสํานักงานเขตพื้นท่ีการศึกษาสุราษฎรธานีเขต ๒ แตงต้ัง
คณะกรรมการสอบสวนทางวินยั ผฟู อ งคดี ซึ่งคณะกรรมการสอบสวนฯ ไดดําเนินการสอบสวนแลว
เห็นวา ผูฟองคดีไดกระทําการตามที่ถูกกลาวหา อันเปนความผิดวินัยไมรายแรง กรณีกระทําการ
อันไดช่ือวาเปนผูประพฤติช่ัว และไมประพฤติตนเปนแบบอยางท่ีดีแกผูเรียน ตอมา ผูถูกฟองคดีที่ ๒
(ศกึ ษาธิการจงั หวดั สรุ าษฎรธานี (ผูอาํ นวยการสํานักงานเขตพนื้ ท่ีการศึกษามัธยมศึกษา เขต ๑๑ เดิม))
จึงมีคําสั่งลงวันท่ี ๑๓ กรกฎาคม ๒๕๕๒ ลงโทษลดข้ันเงินเดือนหนึ่งขั้น และรายงานการดําเนินการ
ทางวินัยตอผูถูกฟองคดีท่ี ๑ (คณะกรรมการขาราชการครูและบุคลากรทางศึกษา) หลังจากนั้น
ผูถูกฟองคดีที่ ๑ ไดมีหนังสือแจงผูถูกฟองคดีท่ี ๒ วา ผูถูกฟองคดีที่ ๑ มีมติใหเพ่ิมโทษจากลดขั้นเงินเดือน
หนึ่งข้ันเปนไลออกจากราชการ เพราะเห็นวา พฤติการณของผูฟองคดีเปนความผิดวินัยอยางรายแรง
ตามที่ผูบ ังคับบญั ชาสัง่ ลงโทษลดขัน้ เงนิ เดือนหน่ึงข้ันยังไมเหมาะสมกับกรณีความผิด ผูถูกฟองคดีที่ ๒
จึงมีคําสั่งลงวันที่ ๒ สิงหาคม ๒๕๕๓ เพ่ิมโทษผูฟองคดีตามมติดังกลาว ผูฟองคดีไดรับทราบคําสั่งแลว
มีหนังสืออุทธรณคําส่ังลงโทษตอผูถูกฟองคดีที่ ๑ ซ่ึงผูถูกฟองคดีท่ี ๑ พิจารณาแลวเห็นวา
ขอเท็จจริงไมอาจรับฟงไดชัดเจนวา ผูฟองคดีมีความสัมพันธถึงขั้นไดเสียกับผูเสียหาย ซึ่งกรณีครูชาย
กระทําอนาจารศิษยหรือผูเยาวโดยกระทําตออวัยวะสําคัญทางเพศ แนวทางพิจารณาโทษของ
ก.ค.ศ. กําหนดใหเปนความผิดวินัยอยางรายแรง การลงโทษไลออกจากราชการ น้ัน หนักเกินกวา
กรณีความผิด อุทธรณฟงข้ึนบางสวน จึงมีมติเปนเอกฉันทใหผูบังคับบัญชามีคําสั่งลดโทษใหแก
ผูฟองคดีจากไลออกจากราชการเปนปลดออกจากราชการ และมีหนังสือลงวันท่ี ๘ มิถุนายน ๒๕๕๔
แจง การพจิ ารณาอุทธรณใ หผ ูฟ อ งคดที ราบ ผูฟองคดีเห็นวา การพิจารณาอุทธรณของผูถูกฟองคดีท่ี ๑
ไมไดต้ังคณะกรรมการเพื่อสอบสวนพยานหลักฐานเพ่ิมเติมท้ังฝายผูฟองคดีและผูเสียหาย และ
ยังปรากฏวามีการเพ่ิมขอหารายแรงวา ผูฟองคดีมีความสัมพันธถึงขั้นรวมประเวณีกับผูเสียหายจริง
ซ่ึงผูเสียหายแลวยืนยันวา ไมมีการรวมประเวณี ทําใหผูฟองคดีและผูเสียหาย รวมถึงวงศตระกูล
ไดรับความเส่ือมเสีย เพราะขอกลาวหาดังกลาวไมไดรับการพิสูจน จึงนําคดีมาฟองตอศาลขอให

แนวคําวนิ จิ ฉัยศาลปกครองสูงสดุ ฉบับ Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๑๘)
ศาลมีคําพิพากษาหรือคําสั่งเพิกถอนคําส่ังของผูถูกฟองคดีท่ี ๒ ตามคําสั่งลงวันที่ ๒ สิงหาคม ๒๕๕๓
และเพิกถอนมติของผูถูกฟองคดีท่ี ๑ ท่ีลงโทษปลดผูฟองคดีออกจากราชการ แจงตามหนังสือ
ลงวนั ที่ ๘ มถิ นุ ายน ๒๕๕๔ และใหผ ฟู อ งคดีกลับเขา รับราชการตามเดิม ตอมา ในระหวางการพิจารณา
ของศาลปกครองช้ันตน ผูถูกฟองคดีที่ ๒ ไดมีคําสั่งลงวันท่ี ๒๑ กุมภาพันธ ๒๕๕๕ ลดโทษผูฟองคดี
จากไลออกจากราชการเปนปลดออกจากราชการ โดยไดมีหนังสือลงวันท่ี ๒๑ กุมภาพันธ ๒๕๕๕
แจง คําส่ังดงั กลา วใหผูฟองคดที ราบ

ศาลปกครองสูงสุดวินิจฉัยวา ขอเท็จจริงปรากฏวา เมื่อคณะกรรมการฯ ไดรายงาน
ตอผูถูกฟองคดีท่ี ๒ วา ขอเท็จจริงมีมูลตามขอกลาวหา เห็นควรดําเนินการสอบสวนทางวินัย
ผูฟองคดีตอไป ผูถูกฟองคดีท่ี ๒ จึงมีคําส่ังแตงต้ังคณะกรรมการสอบสวนผูฟองคดีวากระทําผิดวินัย
อยางรา ยแรง ตามคาํ ส่ังสาํ นกั งานเขตพนื้ ทกี่ ารศกึ ษาสรุ าษฎรธานี เขต ๒ ลงวันที่ ๒๑ มกราคม ๒๕๕๒
ตอมา คณะกรรมการสอบสวนไดรายงานผลการสอบสวนตอผูถูกฟองคดีท่ี ๒ วา การกระทําของ
ผูฟองคดีทั้งสองกรณี เปนความผิดวินัยตามมาตรา ๘๘ วรรคหน่ึง ฐานไมประพฤติตนเปนแบบอยางที่ดี
แกผ เู รยี น และฐานกระทําการอันไดช ่ือวาเปน ผปู ระพฤตชิ ่ัวตามมาตรา ๙๔ วรรคหนึ่ง แหง พ.ร.บ.
ระเบียบขาราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา พ.ศ. ๒๕๔๗ ควรลดขั้นเงินเดือนหน่ึงขั้น
ผถู กู ฟอ งคดีที่ ๒ จงึ มีคําสั่งลงวันที่ ๑๓ กรกฎาคม ๒๕๕๒ ลงโทษลดข้ันเงินเดือนผูฟองคดีหน่ึงขั้น
และไดมีหนังสือลงวันท่ี ๒๖ สิงหาคม ๒๕๕๒ รายงานการสอบสวนตอผูถูกฟองคดีท่ี ๑ และ
อ.ก.ค.ศ. เขตพืน้ ที่การศกึ ษาสรุ าษฎรธานี เขต ๒ ซ่ึง อ.ก.ค.ศ. วิสามัญเกี่ยวกับวินัยและการออกจากราชการ
ทาํ การแทนผูถกู ฟอ งคดีท่ี ๑ เหน็ วา โทษดังกลาวยังไมเหมาะสมกับกรณีความผิด จึงมีมติเปนเอกฉันท
ใหเพ่ิมโทษผูฟองคดีจากลดขั้นเงินเดือนเปนไลออกจากราชการตามมาตรา ๙๔ วรรคสาม
แหงพระราชบัญญัติดังกลาว ผูถูกฟองคดีที่ ๒ จึงมีคําส่ังลงวันที่ ๒ สิงหาคม ๒๕๕๓ ลงโทษ
ไลผูฟองคดีออกจากราชการ และไดรายงานการดําเนินการทางวินัยไปยังผูถูกฟองคดีที่ ๑
ตามขอเท็จจรงิ ขา งตน เห็นวา การที่ผูถูกฟองคดีที่ ๒ ไดรายงานการดําเนินการทางวินัยใหผูถูกฟองคดีที่ ๑
และ อ.ก.ค.ศ. วิสามัญเก่ียวกับวินัยและการออกจากราชการ ทําการแทนผูถูกฟองคดีที่ ๑ ในการ
ประชุมเมื่อวันท่ี ๔ มิถุนายน ๒๕๕๓ มีมติใหเพ่ิมโทษผูฟองคดีจากลดขั้นเงินเดือนเปนไลออกจากราชการ
ผถู ูกฟอ งคดีท่ี ๒ จงึ มคี ําสัง่ ลงวนั ท่ี ๒ สงิ หาคม ๒๕๕๓ ลงโทษไลผูฟองคดีออกจากราชการตามมติ
ดังกลาวขางตน การรายงานการลงโทษดังกลาวเปนการดําเนินการตามมาตรา ๑๐๔ วรรคหน่ึง (๒)
แหง พ.ร.บ. ระเบียบขาราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา พ.ศ. ๒๕๔๗ ประกอบกับ ขอ ๘
ของระเบียบ ก.ค.ศ. วาดวยการรายงานเกี่ยวกับการดําเนินการทางวินัยและการออกจากราชการ
ของขาราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา พ.ศ. ๒๕๕๑ ซ่ึงเปนสวนหนึ่งของกระบวนการพิจารณา
ลงโทษทางวนิ ยั เมือ่ ผูถูกฟองคดีท่ี ๑ โดย อ.ก.ค.ศ. วิสามัญเกี่ยวกับวินัยและการออกจากราชการ
ซึ่งเปนองคกรท่ีพิจารณาการลงโทษข้ันสุดทายไดพิจารณาจากสํานวนการสอบสวนแลวเห็นวา
การดําเนินการทางวินัยแกผูฟองคดีไดมีการสอบสวนโดยชอบแลว พฤติการณการกระทําของ
ผูฟองคดีเปนการกระทําผิดวินัยอยางรายแรงตามมาตรา ๙๔ วรรคสอง และวรรคสาม แหง พ.ร.บ.
ระเบยี บขา ราชการครูและบคุ คลากรทางการศกึ ษา พ.ศ. ๒๕๔๗ แตโทษท่ีผูฟองคดีไดรับไมเหมาะสมกับ

แนวคาํ วนิ ิจฉยั ศาลปกครองสงู สดุ ฉบับ Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๑๙)
พฤติกรรมและการกระทําของผูฟองคดี ผูถูกฟองคดีท่ี ๑ ก็ยอมมีอํานาจที่จะเพ่ิมโทษผูฟองคดีได
โดยไมจาํ ตอ งตงั้ คณะกรรมการสอบสวนใหมแตอยางใด ดังน้ัน เม่ือ อ.ก.ค.ศ. วิสามัญเกี่ยวกับวินัย
และการออกจากราชการ ทําการแทนผูถูกฟองคดีที่ ๑ พิจารณาสํานวนการสอบสวนและพยานหลักฐาน
ในสาํ นวนแลวเหน็ วา การกระทําของผฟู อ งคดีเปน ความผิดวินัยอยางรายแรงตามมาตรา ๙๔ วรรคสาม
แหงพระราชบัญญัติเดียวกัน จึงมีมติเพ่ิมโทษผูฟองคดีจากลดขั้นเงินเดือนเปนไลออกจากราชการ
จึงเปนการกระทําทช่ี อบดวยกฎหมายแลว อยางไรก็ตาม ในช้ันการพิจารณาอุทธรณ อ.ก.ค.ศ. วิสามัญ
เกี่ยวกับการอุทธรณและการรองทุกข ทําการแทนผูถูกฟองคดีท่ี ๑ ไดพิจารณาจากคําใหการของ
ผูเสียหาย ประกอบกับถอยคําของเพื่อนนักเรียนท่ีใหการสอดคลองกันถึงลักษณะการกระทําของ
ผูฟองคดี เวลาและสถานที่เกิดเหตุ และยืนยันขอเท็จจริงวา ผูฟองคดีกระทําอนาจารนักเรียน
ตั้งแตในชั้นสืบสวนและในช้ันสอบสวน โดยพยานดังกลาวมีความสนิทสนมกับผูฟองคดีและไมมี
สาเหตุโกรธเคืองกับผูฟองคดีมากอน แตผูเสียหายและพยานมิไดใหการถึงขนาดวาผูฟองคดี
มีเพศสัมพันธกับผูเสียหาย จึงเห็นวา พฤติการณของผูฟองคดีเปนความผิดวินัยอยางรายแรง
กรณีกระทําการลวงละเมิดทางเพศตอผูเรียน ไมวาจะอยูในความปกครองดูแลรับผิดชอบของตนหรือไม
ตามมาตรา ๙๔ วรรคสาม แหง พระราชบัญญตั ิดังกลา ว ซ่งึ กรณคี รชู ายกระทาํ อนาจารตอศิษยหรือ
ผูเยาว แนวทางการพิจารณาโทษของผูถูกฟองคดีที่ ๑ กําหนดใหเปนความผิดวินัยอยางรายแรง
โดยมีระดับโทษปลดออกจากราชการ จึงมีมติใหผูบังคับบัญชามีคําส่ังลดโทษใหแกผูฟองคดีจาก
โทษไลออกจากราชการเปนโทษปลดออกจากราชการ กรณีจึงฟงไดวา การที่ผูฟองคดีถูกลงโทษ
ปลดออกจากราชการตามคําสั่งลงวันท่ี ๒๑ กมุ ภาพนั ธ ๒๕๕๕ เปน การลงโทษท่ีชอบดวยกฎหมาย
และเหมาะสมแกความผิดแลว ที่ศาลปกครองชั้นตนพิพากษายกฟอง น้ัน ศาลปกครองสูงสุด
เห็นพองดว ย

พิพากษายนื

วินัยขาราชการสว นทองถ่นิ

คําพิพากษาศาลปกครองสงู สดุ ท่ี ฟ.๕/๒๕๖๓
ผูฟองคดีฟองวา เมื่อป พ.ศ. ๒๕๔๘ ขณะที่ผูฟองคดีปฏิบัติหนาท่ีเปนทองถิ่น

อาํ เภอคาํ มว ง จังหวัดกาฬสินธุ องคการบริหารสวนตําบลทุงคลอง ดําเนินการสอบแขงขันบรรจุบุคคล
เขารับราชการและแตงต้ังเปนพนักงานสวนตําบลทุงคลอง วันท่ี ๒๑ ถึงวันที่ ๒๒ พฤษภาคม ๒๕๔๘
ตอมา ไดมีผูรองเรียนตอจังหวัดกาฬสินธุวา มีการทุจริตในการจัดสอบแขงขันบรรจุบุคคล
เขารับราชการและแตงตั้งเปนพนักงานสวนตําบลทุงคลองดังกลาว จังหวัดกาฬสินธุจึงสงเร่ืองให
ผูถูกฟองคดีที่ ๓ (คณะกรรมการปองกันและปราบปรามการทุจริตแหงชาติ) ดําเนินการไตสวนและ
ชี้มูลความผิด ผูถูกฟองคดีท่ี ๓ จึงมีคําสั่งคณะกรรมการ ป.ป.ช. ลงวันที่ ๖ กุมภาพันธ ๒๕๕๐
แตงต้ังคณะอนุกรรมการไตสวนเพ่ือดําเนินการไตสวนขอเท็จจริง และตอมาผูถูกฟองคดีที่ ๓ มีมติวา
ผฟู อ งคดมี ีความผดิ ฐานกระทาํ การเรียกรับเงินจากผูเขาสอบและผูเก่ียวของซ่ึงจายเงินแทนผูเขาสอบ

แนวคําวินิจฉัยศาลปกครองสูงสดุ ฉบับ Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๒๐)
ถือวา ผฟู อ งคดีมีสว นรว มกระทําความผดิ จึงมมี ลู ความผิดทางอาญาฐานเปน ผสู นบั สนุนตามมาตรา ๑๔๙
มาตรา ๑๕๗ ประกอบมาตรา ๘๖ แหงประมวลกฎหมายอาญา และมีความผิดทางวินัยฐานกระทําการ
อันไดชื่อวาเปนผูประพฤติชั่วอยางรายแรง เปนความผิดวินัยอยางรายแรงตามมาตรา ๙๘
แหง พ.ร.บ. ระเบียบขา ราชการพลเรอื น พ.ศ. ๒๕๓๕ ผูถูกฟองคดีที่ ๓ มีหนังสือแจงใหผูถูกฟองคดีท่ี ๑
(อธิบดีกรมสงเสริมการปกครองทองถ่ิน) ซ่ึงเปนผูบังคับบัญชาดําเนินการตามอํานาจหนาที่ ตอมา
คณะอนุกรรมการขาราชการพลเรือน (อ.ก.พ.) กรมสงเสริมการปกครองทองถ่ิน มีมติเม่ือวันท่ี
๔ พฤษภาคม ๒๕๕๓ ใหลงโทษปลดผฟู อ งคดีออกจากราชการตามคําส่ังกรมสงเสริมการปกครองทองถิ่น
ลงวันท่ี ๔ พฤษภาคม ๒๕๕๓ ผูฟองคดีทราบคําส่ังดังกลาวเม่ือวันที่ ๑๔ มิถุนายน ๒๕๕๓ ภายหลัง
อ.ก.พ. กระทรวงมหาดไทย มีมติเม่ือวันท่ี ๒ กันยายน ๒๕๕๓ ใหเพ่ิมโทษผูฟองคดีเปนไลออกจากราชการ
ตามคําสั่งกรมสงเสริมการปกครองทองถ่ิน ลงวันที่ ๖ ตุลาคม ๒๕๕๓ ผูฟองคดีอุทธรณคําส่ังดังกลาว
ตอผูถูกฟองคดีท่ี ๒ (คณะกรรมการพิทักษระบบคุณธรรม) เม่ือวันที่ ๘ กรกฎาคม ๒๕๕๓ และวันท่ี
๔ พฤศจิกายน ๒๕๕๓ ตามลําดับ ผูถูกฟองคดีท่ี ๒ มีคําวินิจฉัย ลงวันท่ี ๕ สิงหาคม ๒๕๕๔
ใหยกอทุ ธรณข องผูฟองคดี ผูฟองคดีเห็นวา คําส่ังลงโทษทางวินัย และคําวินิจฉัยของผูถูกฟองคดีท่ี ๒
ไมช อบดวยกฎหมาย จึงนําคดีมาฟองขอใหศาลมีคําพิพากษาหรือคําส่ังเพิกถอนคําวินิจฉัย ลงวันที่
๕ สิงหาคม ๒๕๕๔ ของผูถูกฟองคดีท่ี ๒ ยกเลิกหรือเพิกถอนมติคณะอนุกรรมการขาราชการพลเรือน
ของกระทรวงมหาดไทย เม่ือวันท่ี ๒ กันยายน ๒๕๕๓ และคําสั่งกรมสงเสริมการปกครองทองถิ่น
ลงวันที่ ๖ ตลุ าคม ๒๕๕๓ ยกเลิกหรือเพกิ ถอนมตคิ ณะอนุกรรมการขา ราชการพลเรอื นของกรมสงเสริม
การปกครองทองถ่ิน เม่ือวันท่ี ๔ พฤษภาคม ๒๕๕๓ และคําส่ังกรมสงเสริมการปกครองทองถิ่น ลงวันที่
๔ พฤษภาคม ๒๕๕๓ เห็นวา ขอเท็จจริงรับฟงไดวา ผูฟองคดีมีพฤติการณเรียกรับเงินจากผูเขาสอบ
และชวยเหลือใหแกผูเขาสอบทั้งสามรายสอบเขาเปนพนักงานสวนตําบลไดจริง โดยผูฟองคดีไดรับ
มอบหมายใหปฏิบัติหนาท่ีผูอํานวยการสนามสอบโรงเรียนกาฬสินธุพิทยาสรรพ (โรงเรียนเทศบาล ๑)
มีหนาที่ควบคุมการดําเนินการสอบในสนามสอบนั้นและสงมอบกระดาษคําตอบแกคณะกรรมการ
ดําเนนิ การสอบทีโ่ รงเรยี นเซนตยอแซฟ ผูฟองคดีจึงเปนเจาหนาท่ีผูสนับสนุนการสอบพนักงานแขงขัน
พนักงานสวนตําบลในครั้งน้ี และเปนสาเหตุใหผูถูกฟองคดีท่ี ๓ เห็นวา การกระทําของผูฟองคดี
มีมูลความผิดทางวินัยฐานกระทําการอันไดชื่อวาประพฤติชั่วอยางรายแรงเปนความผิดวินัย
อยางรายแรงตามมาตรา ๙๘ วรรคสอง แหงพระราชบัญญัติดังกลาว ซึ่งใชบังคับในขณะน้ัน
แตอยางไรก็ตาม การที่ผูฟองคดีกระทําการเรียกรับเงินจากผูเขาสอบและผูท่ีเกี่ยวของ เพ่ือชวยเหลือ
ใหผูเขาสอบท้ังสามรายผานขอเขียน ถือวาผูฟองคดีอาศัยอํานาจหนาท่ีราชการของตนไมวาจะ
โดยทางตรงหรอื ทางออ มหาประโยชนใ หแกตนเอง ซึ่งการปฏิบัติหรือละเวนการปฏิบัติหนาท่ีราชการ
โดยมิชอบ เพ่ือใหตนเองไดประโยชนที่มิควรได เปนการทุจริตตอหนาที่ราชการและเปนความผิดวินัย
อยางรายแรงตามมาตรา ๘๒ วรรคสาม แหงพระราชบัญญัติดังกลาว ซ่ึงใชบังคับในขณะน้ัน อีกทั้ง
พฤติการณดังกลาวถือเปนเร่ืองรายแรงทําใหเสียหายแกชื่อเสียงของทางราชการอยางย่ิง การกระทํา
ของผูฟองคดีจึงมีมูลความผิดทางวินัยฐานกระทําการอันไดช่ือวาประพฤติช่ัวอยางรายแรง
ตามมาตรา ๙๘ วรรคสอง แหง พระราชบัญญตั เิ ดียวกัน มติของผูถูกฟองคดีที่ ๓ ที่ช้ีมูลความผิดวา

แนวคาํ วนิ ิจฉัยศาลปกครองสูงสดุ ฉบับ Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๒๑)
การกระทําของผูฟอ งคดีทม่ี ีสว นในการเรียกรบั เงนิ จากผูเขาสอบและผเู ก่ียวของเพื่อแลกเปล่ียนกับ
การชวยเหลือใหผูเขาสอบเปนผูสอบผานขอเขียน มีมูลเปนความผิดวินัยอยางรายแรงฐานกระทําการ
อนั ไดช ่อื วาเปนผปู ระพฤติช่ัวอยางรายแรงตามมาตรา ๙๘ วรรคสอง แหงพระราชบัญญัติเดียวกัน
จงึ เปนการชม้ี ลู ท่ยี งั ไมค รบถวน

สวนท่ีผูถูกฟองคดีท่ี ๓ โตแยงวา การรับฟงขอเท็จจริงเปนดุลพินิจโดยแทของ
ผูถูกฟองคดีที่ ๓ และการวินิจฉัยช้ีมูลความผิดของผูถูกฟองคดีที่ ๓ ในฐานะองคกรตามรัฐธรรมนูญ
เปนการใชอาํ นาจโดยตรงตามรัฐธรรมนูญ ผูฟองคดถี ูกผบู ังคับบัญชาลงโทษตามมติของผูถูกฟองคดีที่ ๓
ไมอาจฟองตอศาลปกครองขอใหเพิกถอนมติของผูถูกฟองคดีท่ี ๓ และคําสั่งของผูบังคับบัญชา
ที่ลงโทษทางวินยั ตามมติของผถู ูกฟอ งคดที ่ี ๒ เพราะเปนการดําเนินการตามมาตรา ๙๒ วรรคหน่ึง
แหง พ.ร.ป. วาดวยการปองกันและปราบปรามการทุจริต พ.ศ. ๒๕๔๒ นั้น เห็นวา การใชอํานาจ
ขององคกรตามรัฐธรรมนูญท่ีไมอยูในอํานาจพิจารณาพิพากษาคดีของศาลปกครองตามมาตรา ๒๒๓
วรรคสอง ของรัฐธรรมนูญแหงราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช ๒๕๕๐ นอกจากตองเปนการใชอํานาจ
โดยตรงตามรัฐธรรมนูญแลว ยังตองเปนการใชอํานาจวินิจฉัยชี้ขาดปญหาตามรัฐธรรมนูญ
โดยตรงอีกดวย เมื่อผูถูกฟองคดีท่ี ๓ เปนคณะบุคคลท่ีรัฐธรรมนูญกําหนดใหเปนองคกรอิสระ
ตามรัฐธรรมนูญและยังเปนการบุคคลที่มีกฎหมายระดับพระราชบัญญัติใหอํานาจในการออกกฎ
คําสง่ั หรือมติใดๆ ท่ีมีผลกระทบตอสถานภาพหรือสิทธิของบุคคล จึงมีฐานะเปนเจาหนาท่ีของรัฐดวย
ซ่ึงการใชอํานาจของผูถูกฟองคดีที่ ๓ ในการไตสวนและช้ีมูลความผิดของผูถูกกลาวหา นั้น
ไมมีบทบัญญัติจํากัดสิทธิของบุคคลผูถูกลงโทษทางวินัยในการฟองคดีตอศาลปกครอง และกรณี
ผูถูกฟองคดีท่ี ๓ ช้ีมูลความผิดทางอาญา แมกฎหมายใหถือวารายงานของผูถูกฟองคดีที่ ๓
เปนสํานวนการสอบสวนตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาและใหศาลประทับฟอง
โดยไมตองไตสวนมูลฟอง แตกอนการลงโทษทางอาญาก็ตองอยูภายใตการพิจารณาพิพากษาคดี
ของศาลยุติธรรมอันเปนหลักประกันความเปนธรรมของผูถูกกลาวหาหรือจําเลย ดังน้ัน การที่
ผถู กู ฟองคดีที่ ๓ มีมติช้ีมูลความผิดของผูฟองคดีวาเปนความผิดวินัย จึงมิไดเปนการวินิจฉัยช้ีขาด
ขององคกรตามรัฐธรรมนูญซึ่งเปนการใชอํานาจโดยตรงตามรัฐธรรมนูญขององคกรตามรัฐธรรมนูญ
ตามมาตรา ๒๒๓ วรรคสอง ของรัฐธรรมนูญแหงราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช ๒๕๕๐ ซึ่งใชบังคับ
ในขณะนนั้ ขอ โตแยงของผถู ูกฟองคดีที่ ๓ ในประเด็นนี้จึงไมอาจรับฟง ได

เมือ่ ขอเท็จจริงปรากฏวา ผูถูกฟองคดีที่ ๓ พิจารณาแลวมีมติวา การกระทําของผูฟองคดี
มีสวนรวมในการเรียกรับเงินมีมูลความผิดทางวินัยฐานกระทําการอันไดช่ือวาเปนผูประพฤติชั่ว
อยางรา ยแรงเปนความผิดวินัยอยางรายแรงตามมาตรา ๙๘ วรรคสอง แหง พ.ร.บ. ระเบียบขาราชการ
พลเรือน พ.ศ. ๒๕๓๕ ซึ่งใชบังคับในขณะน้ัน จึงสงรายงานเอกสารพรอมท้ังความเห็นมายัง
ผูถูกฟองคดีที่ ๑ เพื่อพิจารณาโทษทางวินัยตามฐานความผิดที่ผูถูกฟองคดีที่ ๓ มีมติ โดยไมตอง
แตงตั้งคณะกรรมการสอบสวนวินัยอีก และในการพิจารณาโทษทางวินัยใหถือวารายงานเอกสาร
และความเห็นของผูถูกฟองคดีท่ี ๓ เปนสํานวนการสอบสวนทางวินัยของคณะกรรมการสอบสวนวินัย
ทั้งนี้ ตามมาตรา ๙๒ แหง พ.ร.ป. วาดวยการปองกันและปราบปรามการทุจริต พ.ศ. ๒๕๔๒ ผูถูกฟองคดีที่ ๑

แนวคําวนิ จิ ฉัยศาลปกครองสูงสดุ ฉบับ Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๒๒)
ซ่ึงเปนผูบังคับบัญชาท่ีมีอํานาจส่ังบรรจุตามมาตรา ๕๗ แหง พ.ร.บ. ระเบียบขาราชการพลเรือน
พ.ศ. ๒๕๕๑ สง เรื่องท่ผี ถู กู ฟองคดที ี่ ๓ ชม้ี ลู ความผดิ วนิ ยั ผฟู องคดี ใหคณะอนุกรรมการขาราชการพลเรือน
(อ.ก.พ.) กรมสงเสริมการปกครองทองถิ่นพิจารณา โดย อ.ก.พ. กรมสงเสริมการปกครองทองถิ่น
มีมติเห็นชอบในการประชุมเมื่อวันที่ ๔ พฤษภาคม ๒๕๕๓ ใหลงโทษปลดผูฟองคดีออกจากราชการ
ผูถูกฟอ งคดที ่ี ๑ จึงอาศัยอํานาจตามมาตรา ๙๗ ประกอบมาตรา ๑๓๓ แหง พ.ร.บ. ระเบียบขาราชการพลเรือน
พ.ศ. ๒๕๕๑ มีคําสั่งกรมสงเสริมการปกครองทองถิ่น ลงวันท่ี ๔ พฤษภาคม ๒๕๕๓ ลงโทษปลด
ผฟู องคดอี อกจากราชการ ต้ังแตวันที่ออกคําส่ังดังกลาว แตตอมาเม่ือผูถูกฟองคดีท่ี ๑ รายงานตอ
อ.ก.พ. กระทรวงมหาดไทย ซ่ึง อ.ก.พ. กระทรวงมหาดไทย พิจารณาแลวมีมติในการประชุม
เมื่อวันที่ ๒ กันยายน ๒๕๕๓ ใหเพิ่มโทษผูฟองคดีจากปลดออกเปนไลออกจากราชการตามฐาน
ความผิดตามมติของผูถูกฟองคดีท่ี ๓ ซึ่งผูถูกฟองคดีท่ี ๑ อาศัยอํานาจตามความในมาตรา ๑๐๓
วรรคสอง แหง พ.ร.บ. ระเบียบขาราชการพลเรือน พ.ศ. ๒๕๕๑ และขอ ๖ (๔) ของระเบียบ ก.พ. วาดวย
วันออกจากราชการของขาราชการพลเรือนสามัญ พ.ศ. ๒๕๓๕ ประกอบมาตรา ๑๓๓
แหง พระราชบัญญตั ิเดียวกัน เพ่ิมโทษเปนไลออกจากราชการ จากขอเท็จจรงิ ดงั กลาว เม่ือนาํ มาพิจารณา
กับบทบัญญัติเกี่ยวกับอํานาจหนาท่ีในการไตสวนขอเท็จจริงและช้ีมูลความผิดทางวินัยของผูถูกฟองคดีที่ ๓แลว
จะเห็นไดวา ขอกลาวหาท่ีอยูในอํานาจไตสวนและพิจารณาของผูถูกฟองคดีท่ี ๓ หมายถึง เฉพาะ
ขอกลาวหาที่เกี่ยวกับการกระทําผิดฐานทุจริตตอหนาที่ กระทําความผิดตอตําแหนงหนาท่ีราชการ
หรือกระทําความผิดตอตําแหนงหนาที่ในการยุติธรรมเทาน้ัน และโดยท่ีประมวลกฎหมายอาญา
บัญญัติถึงองคประกอบและโทษเก่ียวกับความผิดตอตําแหนงหนาที่ราชการไวในภาค ๒ ลักษณะ ๒
หมวด ๒ มาตรา ๑๔๗ ถึงมาตรา ๑๖๖ และบัญญัติถึงองคประกอบและโทษเกี่ยวกับความผิด
ตอตําแหนงหนาที่ในการยุติธรรมไวในลักษณะ ๓ หมวด ๒ มาตรา ๒๐๐ ถึงมาตรา ๒๐๕ ดังนั้น
ความผิดตอตําแหนงหนาท่ีราชการและความผิดตอตําแหนงหนาที่ในการยุติธรรม จึงเปนมูล
ความผิดทางอาญา สวนความผิดฐานทุจริตตอหนาที่ถือเปนมูลความผิดทางวินัย นอกจาก
สามกรณีดังกลาวแลว ผูถูกฟองคดีที่ ๓ ไมมีอํานาจในการไตสวนขอเท็จจริง โดยผูถูกฟองคดีท่ี ๓
มีอํานาจหนาที่ในการไตสวนขอเท็จจริงและชี้มูลความผิดทางวินัยผูฟองคดีเฉพาะความผิด
ฐานทุจริตตอหนาท่ีราชการเทาน้ัน การที่ผูถูกฟองคดีท่ี ๓ มีมติช้ีมูลความผิดทางวินัยผูฟองคดี
ในความผดิ ฐานอื่น จึงเปนการกระทําท่ีไมมีอํานาจตามกฎหมายและไมผูกพันผูถูกฟองคดีท่ี ๑ ซึ่งเปน
ผูบังคับบัญชาของผูฟองคดี รวมท้ังไมอาจถือรายงานเอกสารและความเห็นของผูถูกฟองคดีท่ี ๓
ในฐานความผิดดังกลาวมาเปนสํานวนการสอบสวนทางวินัยของคณะกรรมการสอบสวนวินัย
ตามมาตรา ๙๒ วรรคหนึ่ง แหง พ.ร.ป. วาดวยการปองกันและปราบปรามการทุจริต พ.ศ. ๒๕๔๒ ได
ผูถูกฟองคดีท่ี ๑ ตองแตงต้ังคณะกรรมการสอบสวนทางวินัยขึ้นเพ่ือทําการสอบสวนผูฟองคดี
ในกรณีที่ผูถูกฟองคดีที่ ๓ มีมติวาผูฟองคดีกระทําผิดวินัยในขอหาดังกลาวตามมาตรา ๑๐๒
แหง พ.ร.บ. ระเบียบขาราชการพลเรือน พ.ศ. ๒๕๕๑ เพื่อใหผูฟองคดีรับทราบขอกลาวหา
และมีโอกาสช้ีแจงหรือนําสืบแกขอกลาวหาตามขั้นตอนและวิธีการที่กําหนดไวตามกฎหมาย
หรือระเบียบหรือขอบังคับวาดวยการบริหารงานบุคคลของผูฟองคดี อันเปนข้ันตอนหรือวิธีการ

แนวคาํ วินิจฉยั ศาลปกครองสูงสดุ ฉบบั Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๒๓)
อันเปนสาระสําคัญในการลงโทษทางวินัยอยางรายแรงแกขาราชการพลเรือน ดังนั้น การท่ี
ผูถูกฟองคดีท่ี ๑ นํารายงานเอกสารและความเห็นของผูถูกฟองคดีท่ี ๓ มาพิจารณาและมีคําส่ัง
กรมสงเสริมการปกครองทองถ่ิน ลงวันท่ี ๔ พฤษภาคม ๒๕๕๓ ลงโทษปลดผูฟองคดีออกจากราชการ
ตอมา มีคําสั่งกรมสงเสริมการปกครองทองถิ่น ลงวันท่ี ๖ ตุลาคม ๒๕๕๓ เพิ่มโทษผูฟองคดี
จากปลดออกเปนไลออกจากราชการ ตามมติของ อ.ก.พ. กระทรวงมหาดไทย ในความผิดฐาน
กระทําการอนั ไดชื่อวาเปน ผปู ระพฤติชั่วอยางรายแรงตามที่ผูถูกฟองคดีที่ ๓ มีมติช้ีมูลความผิดนั้น
จงึ เปนคาํ สงั่ ทไ่ี มชอบดวยกฎหมาย และการท่ีผูถูกฟองคดีที่ ๒ มีคําวินิจฉัย ลงวันที่ ๕ สิงหาคม ๒๕๕๔
ใหย กอุทธรณข องผฟู อ งคดี จึงไมชอบดว ยกฎหมายเชนกัน

พิพากษาเพิกถอนคําวินิจฉัยอุทธรณของผูถูกฟองคดีที่ ๒ ลงวันท่ี ๕ สิงหาคม ๒๕๕๔
ทีใ่ หยกอทุ ธรณข องผูฟอ งคดี และคาํ สั่งกรมสงเสรมิ การปกครองทอ งถน่ิ ลงวันท่ี ๖ ตุลาคม ๒๕๕๓
เพ่มิ โทษเปนไลผฟู อ งคดอี อกจากราชการ โดยใหม ีผลยอ นหลังไปตั้งแตวันที่คําส่ังมีผลใชบังคับเปนตนไป
แตทั้งนี้ไมตัดอํานาจของผูถูกฟองคดีที่ ๑ ที่จะดําเนินการทางวินัยผูฟองคดีเสียใหมใหถูกตอง
คําขออื่นนอกจากนใ้ี หยก

คาํ พิพากษาศาลปกครองสูงสุดท่ี อ.๑๘๑/๒๕๖๓
ผูฟองคดีฟองวา ขณะท่ีผูฟองคดีดํารงตําแหนงปลัดเทศบาลตําบลกุงเกา

อําเภอทาคันโท จังหวัดกาฬสินธุ ผูถูกฟองคดีที่ ๕ (นายกเทศมนตรีตําบลกุงเกา) มีคําส่ังลงวันที่
๑๑ มกราคม ๒๕๕๔ ลงโทษไลผูฟองคดีออกจากราชการ กรณีกระทําผิดวินัย โดยถูกกลาวหาวา
เมอ่ื คร้ังผฟู อ งคดดี ํารงตาํ แหนงปลดั องคก ารบริหารสวนตาํ บลนางิ้ว อําเภอสังคม จังหวัดหนองคาย
ไดเบิกจายเงินในโครงการกอสรางถนนลูกรังเขาสูพื้นท่ีทางการเกษตรบานนางิ้ว วงเงินจํานวน
๗๓๐,๐๐๐ บาท และโครงการกอสรางและปรับปรุงระบบประปาบานดงปาเปลือย วงเงินจํานวน
๑๕๘,๐๐๐ บาท ใหผูรับจางกอนงานแลวเสร็จ อันเปนการเบิกจายเงินโดยไมปรากฏหลักฐาน
ใบตรวจรับงานจาง รายงานการควบคุมงานของชางควบคุมงาน และภาพถายกอนและหลังการ
ทํางาน ทําใหราชการไดรับความเสียหายเปนการกระทําผิดวินัยอยางรายแรงฐานทุจริตตอหนาที่
ราชการตามขอ ๓ ของมาตรฐานทั่วไปเก่ียวกับวินัยและการรักษาวินัย และการดําเนินการทางวินัย
ซ่ึงผูถูกฟองคดีที่ ๓ (คณะกรรมการพนักงานเทศบาลจังหวัดกาฬสินธุ) ในการประชุมเมื่อวันท่ี
๒๓ พฤศจิกายน ๒๕๕๓ ไดมีมติใหลงโทษไลผูฟองคดีออกจากราชการ ผูฟองคดีมีหนังสือลงวันท่ี
๑๐ กุมภาพันธ ๒๕๕๔ อุทธรณคําสั่งดังกลาวตอผูถูกฟองคดีท่ี ๓ ตอมาผูถูกฟองคดีท่ี ๒
(ผูวาราชการจังหวัดกาฬสินธุ) ไดมีหนังสือลงวันที่ ๒๓ มิถุนายน ๒๕๕๔ แจงผลการพิจารณา
อุทธรณว า ผูถูกฟองคดีท่ี ๓ มีมติใหยกอุทธรณของผูฟองคดี ผูฟองคดีเห็นวาคําสั่งดังกลาวไมชอบ
ดว ยกฎหมาย จึงนําคดีมาฟองขอใหศาลมีคําพิพากษาหรือคําส่ังใหเพิกถอนคําส่ังของผูถูกฟองคดีที่ ๕
ลงวันท่ี ๑๑ มกราคม ๒๕๕๔ ที่ลงโทษทางวินัยไลผูฟองคดีออกจากราชการ เห็นวา กอนที่
จะมกี ารดาํ เนนิ การทางวนิ ัยกบั ผฟู อ งคดีในกรณีที่ถกู รองเรยี นดังกลา ว อําเภอสังคมซ่ึงเปนหนวยงาน
ท่ีกํากับดูแลองคการบริหารสวนตําบลนางิ้วไดดําเนินการตามหลักเกณฑที่กําหนดไวในขอ ๒๐

แนวคาํ วนิ ิจฉัยศาลปกครองสูงสดุ ฉบบั Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๒๔)
ขอ ๒๓ ขอ ๔๔ และขอ ๔๕ ของประกาศคณะกรรมการพนักงานสวนตําบลจังหวัดกาฬสินธุ
เรื่อง หลักเกณฑและเง่ือนไขในการสอบสวน การลงโทษทางวินัย การใหออกจากราชการ
การอุทธรณและการรองทุกข ลงวันที่ ๑๓ ธันวาคม ๒๕๔๔ ซ่ึงบังคับใชในขณะดําเนินกระบวนการ
สอบสวนวินัยผูฟองคดี โดยมีการแจงใหผูฟองคดีทราบขอเท็จจริงพรอมทั้งใหโอกาสโตแยงแสดง
พยานหลกั ฐานแลว เมอื่ รบั ฟง ไดวา ขณะเกิดเหตพุ ิพาท ผูฟองคดดี ํารงตําแหนงปลัดองคการบริหาร
สวนตําบล สังกัดองคการบริหารสวนตําบลนาง้ิว ซ่ึงเปนหัวหนางานบริหารภายในองคการบริหาร
สว นตําบลนางิว้ และไดรบั การแตงต้ังใหเปนคณะกรรมการตรวจการจางตามคําส่ังองคการบริหาร
สวนตําบลนางิ้ว ลงวันท่ี ๓๑ มกราคม ๒๕๔๘ ผูฟองคดีจึงมีหนาท่ีตามขอ ๔๘ ของระเบียบ
กระทรวงมหาดไทย วาดวยการพัสดุขององคการบริหารสวนตําบล พ.ศ. ๒๕๓๘ แตผูฟองคดี
มิไดตรวจสอบ ติดตาม ควบคุมและดูแลการปฏิบัติหนาที่ของผูใตบังคับบัญชาอยางใกลชิด อีกท้ัง
ไดลงนามในเอกสารการเบิกจายเงินโดยมิไดกล่ันกรองพิจารณาใหรอบคอบกอนการอนุมัติ
เบิกจายเงินใหแกผูรับจาง และปลอยปละละเลยใหผูใตบังคับบัญชาปฏิบัติหนาท่ีโดยไมชอบ
ดวยกฎหมาย โดยผูฟองคดีไดใหถอยคําในช้ันการสอบสวนทางวินัยวา ไดตรวจเอกสาร
ประกอบดว ย หนา ฎกี า เชค็ เบิกจายเงนิ ขณะลงนามในฎกี าไมมีรายงานบันทึกควบคุมงานของชาง
และใบตรวจรับงานจาง อีกท้ังในฐานะคณะกรรมการตรวจรับงานจาง ผูฟองคดีรับวาลงนาม
ในเอกสารใบตรวจรับงานจางไวลวงหนาโดยไมไดไปดูสถานที่กอสรางจริง จึงเห็นไดวา ผูฟองคดี
ในฐานะคณะกรรมการตรวจการจางและปลัดองคการบริหารสวนตําบล ผูบังคับบัญชาชั้นตน
ซึ่งมีหนาท่ีตรวจสอบกล่ันกรองเอกสารการเบิกจายเงินใหเปนไปตามระเบียบและกฎหมายที่
เกย่ี วขอ งกอ นทีจ่ ะนําเสนอผูบังคับบัญชาในลําดับตอไป แตการที่ผูฟองคดีละเลยมิไดปฏิบัติหนาท่ี
ราชการตามท่ีมีระเบียบและกฎหมายกําหนดไวแลวดังกลาว จึงถือวาผูฟองคดีจงใจไมปฏิบัติ
ตามระเบียบกระทรวงมหาดไทย วาดว ยการรับเงนิ การเบิกจา ยเงนิ การฝากเงิน การเก็บรักษาเงิน
และการตรวจเงินขององคกรปกครองสวนทองถิ่น พ.ศ. ๒๕๔๗ ขอ ๔๘ (๓) ขอ ๖๐ (๔) และ
ขอ ๖๓ จนเปนเหตุใหองคการบริหารสวนตําบลนางิ้วไดรับความเสียหายเปนเงินจํานวน
๒๙๖,๗๓๐ บาท อันเปนกรณีที่ถือวาทําใหราชการเสียหายอยางรายแรง เปนความผิดวินัย
อยางรายแรงตามขอ ๖ ของประกาศคณะกรรมการพนักงานเทศบาลจังหวัดกาฬสินธุ
เรื่อง หลักเกณฑและเงื่อนไขในการสอบสวน การลงโทษทางวินัย การใหออกจากราชการ
การอุทธรณและการรองทุกข ลงวันท่ี ๒๘ ธันวาคม ๒๕๔๔ ดังนั้น การที่ผูถูกฟองคดีที่ ๕
ซึ่งเปนผูบังคับบัญชา ไดมีคําส่ังลงวันที่ ๑๑ มกราคม ๒๕๕๔ ลงโทษไลผูฟองคดีออกจากราชการ
ตามมติของคณะกรรมการพนักงานเทศบาลจังหวัดกาฬสินธุ ในการประชุมเมื่อวันท่ี
๒๓ พฤศจิกายน ๒๕๕๓ จึงเปนการใชดุลพินิจโดยชอบดวยขอ ๒๙ ประกอบกับขอ ๗๐
ของประกาศดังกลาวแลว ที่ศาลปกครองชน้ั ตนพพิ ากษายกฟอ ง นนั้ ศาลปกครองสูงสุดเหน็ พองดวย

พพิ ากษายนื

แนวคาํ วนิ ิจฉยั ศาลปกครองสูงสดุ ฉบบั Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๒๕)
คําพพิ ากษาศาลปกครองสูงสดุ ท่ี อ.๒๗๐/๒๕๖๓

ผูฟองคดีฟองวา เดิมผูฟองคดีเปนขาราชการกรุงเทพมหานครสามัญ ตําแหนง
เจาพนักงานปกครอง ๗ หัวหนาฝายปกครอง สํานักงานเขตลาดกระบัง ถูกกลาวหาวากระทําผิดวินัย
อยางรายแรง กรณีเม่ือคร้ังผูฟองคดีดํารงตําแหนงเจาพนักงานปกครอง ๗ หัวหนาฝายทะเบียน
สํานักงานเขตบางกะป ไดใหความชวยเหลือผูแอบอางชื่อนาย บ. มีบัตรประจําตัวประชาชน
โดยมิชอบ ซ่ึงผูฟองคดีเปนผูอนุมัติทําบัตรประจําตัวประชาชน พฤติการณของผูฟองคดี
เปนการกระทําผิดวินัยอยางรายแรง ฐานปฏิบัติหรือละเวนการปฏิบัติหนาท่ีราชการโดยมิชอบ
เพื่อใหต นเองหรือผูอ ืน่ ไดประโยชนท ี่มคิ วรไดเ ปนการทุจรติ ตอหนา ทร่ี าชการ และกระทําการอันได
ช่ือวาเปนผูประพฤติชั่วอยางรายแรง ผูถูกฟองคดีที่ ๑ (ปลัดกรุงเทพมหานคร) จึงมีคําส่ัง
กรุงเทพมหานคร ลงวันท่ี ๒๕ สิงหาคม ๒๕๔๘ แกไขเพิ่มเติมโดยคําสั่งกรุงเทพมหานคร ลงวันที่
๑ มีนาคม ๒๕๔๙ ลงโทษไลผูฟองคดีออกจากราชการ ผูฟองคดีไดย่ืนอุทธรณคําส่ังลงโทษดังกลาว
ตอมา ผูถูกฟองคดีท่ี ๒ (คณะกรรมการขาราชการกรุงเทพมหานคร) ในการประชุมเมื่อวันท่ี
๒๑ สิงหาคม ๒๕๔๙ รับทราบมติ อ.ก.ก. วิสามัญเกี่ยวกับกฎหมายและการอุทธรณ
ท่ีใหยกอุทธรณของผูฟองคดี และเสนอผูถูกฟองคดีที่ ๓ (รัฐมนตรีวาการกระทรวงมหาดไทย)
ในฐานะผูใชอํานาจนายกรัฐมนตรีพิจารณา ซ่ึงผูถูกฟองคดีท่ี ๓ พิจารณาแลวมีคําสั่งใหยกอุทธรณ
ของผูฟองคดีตามมติของผูถูกฟองคดีท่ี ๒ ผูฟองคดีไดรับแจงผลการพิจารณาอุทธรณ เมื่อวันท่ี
๒๘ กันยายน ๒๕๔๙ แลว จึงนําคดีมาฟองขอใหศาลมีคําพิพากษาหรือคําสั่งเพิกถอน
คําสั่งกรุงเทพมหานคร ลงวันที่ ๒๕ สิงหาคม ๒๕๔๘ แกไขเพ่ิมเติมโดยคําส่ังกรุงเทพมหานคร
ลงวนั ที่ ๑ มนี าคม ๒๕๔๙ ที่ลงโทษไลผูฟองคดีออกจากราชการ เพิกถอนมติของผูถูกฟองคดีท่ี ๒
เมื่อวันที่ ๒๑ สิงหาคม ๒๕๔๙ เพิกถอนคําส่ังของผูถูกฟองคดีท่ี ๓ ที่ยกอุทธรณของผูฟองคดี
และใหผูถ กู ฟองคดที ้ังสามรว มกนั หรือแทนกนั ชดใชเ งินจํานวน ๖๐๐,๐๐๐ บาท พรอมคาฤชาธรรมเนยี ม
ใหแกผูฟองคดี เห็นวา การขอมีบัตรประจําตัวประชาชนของนาย บ. เปนการยื่นคําขอ
มีบัตรประจําตวั ประชาชนคร้ังแรกขณะที่นาย บ. มีอายุเกินกวา ๑๖ ป ซ่ึงเอกสารประกอบคํารอง
ของนาย บ. มีขอพิรุธหลายประการ กลาวคือ สูติบัตรเลขที่ ๑๗๔๐/๒๙ มกราคม ๒๕๑๘
ไมปรากฏลายมือชื่อนายทะเบียนผูรับแจง อีกท้ัง ขอเท็จจริงปรากฏวา นาย ช. เจาหนาท่ี
ฝายทะเบียน สํานักงานเขตบางกอกนอย ไมอาจยืนยันความถูกตองของสูติบัตรดังกลาวได และ
ไมปรากฏวามีการเขียนคํารองขอคัดสําเนาสูติบัตรดังกลาว จึงรับฟงไมไดวา สูติบัตรของนาย บ.
เปนเอกสารท่ีออกโดยชอบแลวได นอกจากน้ัน ใบสําคัญประจําตัวคนตางดาวของบิดาและมารดา
นาย บ. ยังมีรองรอยการแกไข ที่สามารถสังเกตเห็นไดอยางชัดเจน อีกท้ัง หนังสือสมาคม ฮ.
ลงวันที่ ๑๑ ตุลาคม ๒๕๔๔ ก็ไมไดเปนเอกสารที่ออกโดยสวนราชการ จึงเห็นไดวา เอกสาร
ประกอบการขอมีบัตรประจําตัวประชาชนของนาย บ. มีขอพิรุธท่ีแสดงใหเห็นวา ผูฟองคดี
ไมอาจอนุมัติใหทําบัตรประจําตัวประชาชนไดอยางชัดแจง แตผูฟองคดีซ่ึงเปนผูมีอํานาจอนุมัติ
ออกบัตรประจําตัวประชาชนกลับเพิกเฉยไมตรวจสอบความถูกตองของเอกสารประกอบคําขอ
ทง้ั ทข่ี อพิรธุ ของเอกสารนนั้ สามารถเหน็ ไดอยางชดั เจน จงึ ถือไดวา ผูฟองคดีกระทําการโดยไมชอบ

แนวคําวนิ จิ ฉยั ศาลปกครองสงู สดุ ฉบบั Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๒๖)
ดวยกฎหมายเพื่อชว ยเหลอื ใหน าย บ. ไดร บั บตั รประจําตวั ประชาชน การอนุมตั อิ อกบัตรประจําตัว
ประชาชนใหแกนาย บ. เม่ือวันท่ี ๑๓ ตุลาคม ๒๕๔๔ จึงเปนการกระทําท่ีไมชอบดวยกฎหมาย
ตามขอ ๑๐ วรรคหนึ่ง (๑) ขอ ๑๑ วรรคหนึ่ง ขอ ๑๒ วรรคหนึ่ง และวรรคสอง ของระเบียบ
กรมการปกครอง วาดวยการจัดทําบัตรประจําตัวประชาชน พ.ศ. ๒๕๓๘ สวนการอนุมัติ
บัตรประจําตัวประชาชนของนาย บ. ครั้งที่ ๒ กรณีบัตรประจําตัวประชาชนถูกทําลาย
เมื่อวันท่ี ๑๐ มีนาคม ๒๕๔๕ นั้น เมื่อขอเท็จจริงรับฟงไดวา นาย ส. เจาหนาท่ีผูตรวจสอบ
การยื่นคําขอมีบัตรประจําตัวประชาชนของนาย บ. กรณีนาย บ. เปล่ียนแปลงท่ีอยู ณ สํานักงาน
เขตตลิ่งชัน ไดโทรศัพทแจงผูฟองคดีวา การทําบัตรประจําตัวประชาชนของนาย บ. ณ สํานักงาน
เขตบางกะป นาจะมีการทุจริต จึงไดระงับการทําบัตรประจําตัวประชาชนใหแกนาย บ. และ
ไดหมายเหตุยกเลิกการทําบัตรประจําตัวประชาชนในฐานขอมูลวา หลักฐานไมชัดเจน
การที่ผูฟองคดีอนุมัติบัตรประจําตัวประชาชนใหแกนาย บ. ทั้งที่ทราบดีวามีการตรวจสอบ
การขอมีบตั รประจําตวั ประชาชนของนาย บ. ซ่ึงผูฟองคดีจะตองระมัดระวังเปนพิเศษ กรณีจึงถือไดวา
ผูฟองคดีมีพฤติการณปฏิบัติหนาท่ีโดยมิชอบเพื่อชวยเหลือใหนาย บ. ไดรับบัตรประจําตัวประชาชน
แทนบัตรประจําตัวประชาชนเดิมท่ีถูกทําลาย การที่ผูฟองคดีออกบัตรประจําตัวประชาชนใหแก
นาย บ. เม่ือวันท่ี ๑๐ มีนาคม ๒๕๔๕ จึงไมชอบดวยกฎหมาย และเม่ือผูฟองคดีอนุมัติ
บัตรประจําตัวประชาชนใหแกผูที่แอบอางตัวเปนนาย บ. โดยไมชอบดวยกฎหมาย ยอมเปน
การกระทาํ ท่ที าํ ใหตนเองหรอื ผูอื่นไดรบั ประโยชนทม่ี ิควรได มาตรา ๘๒ วรรคสาม และมาตรา ๙๘
วรรคสอง แหง พ.ร.บ. ระเบียบขาราชการพลเรือน พ.ศ. ๒๕๓๕ การที่ผูถูกฟองคดีที่ ๑ มีคําสั่ง
กรุงเทพมหานคร ลงวันที่ ๒๕ สิงหาคม ๒๕๔๘ แกไขเพิ่มเติมโดยคําสั่งกรุงเทพมหานคร ลงวันท่ี
๑ มีนาคม ๒๕๔๙ ลงโทษไลผูฟองคดีออกจากราชการ และผูถูกฟองคดีที่ ๓ มีคําสั่งยกอุทธรณ
ของผูฟองคดี จึงชอบดวยกฎหมาย และมิไดเปนการกระทําละเมิดตอผูฟองคดี ท่ีศาลปกครองชั้นตน
มีคาํ พิพากษายกฟอง นั้น ศาลปกครองสงู สุดเหน็ พอ งดว ย

พพิ ากษายนื

คาํ พิพากษาศาลปกครองสูงสดุ ที่ อ. ๕๗๔/๒๕๖๓
ผฟู องคดีฟองวา เดิมผฟู อ งคดีดํารงตาํ แหนงบคุ ลากร ๓ เทศบาลตําบลยางชุมนอย

จังหวัดศรีสะเกษ ไดรับความเดือดรอนเสียหายจากการท่ีผูถูกฟองคดีท่ี ๑ (นายกเทศมนตรี
ตําบลยางชุมนอย) รายงานผลการสอบสวนทางวินัยของผูฟองคดีตอนายอําเภอยางชุมนอย
โดยเสนอความเห็นใหไลผูฟองคดีออกจากราชการ ตอมา นายอําเภอยางชุมนอยไดรายงานผล
การสอบสวนวินัยและความเห็นดังกลาวตอผูถูกฟองคดีท่ี ๔ (ผูวาราชการจังหวัดศรีสะเกษ)
ในฐานะประธานของผูถูกฟองคดที ี่ ๓ (คณะกรรมการพนกั งานเทศบาลจังหวัดศรีสะเกษ) ซ่ึงตอมา
ผูถูกฟองคดีท่ี ๓ ไดมีมติใหไลผูฟองคดีออกจากราชการ ผูถูกฟองคดีท่ี ๑ จึงออกคําส่ังลงวันท่ี
๑๖ มกราคม ๒๕๕๒ ใหไลผฟู องคดอี อกจากราชการ ผูฟองคดีไดมีหนังสือลงวันที่ ๒๖ มกราคม ๒๕๕๒
อทุ ธรณค าํ ส่งั ดังกลา ว และไดรับแจง จากผูถูกฟองคดีท่ี ๔ ตามหนังสือลงวันที่ ๓๐ มีนาคม ๒๕๕๒

แนวคาํ วนิ จิ ฉยั ศาลปกครองสูงสดุ ฉบับ Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๒๗)
วาผถู กู ฟอ งคดที ี่ ๓ มมี ตใิ หยกอทุ ธรณของผฟู องคดี โดยไมไดแ จง สทิ ธกิ ารฟองคดีในหนังสือแจงผล
การพิจารณาอุทธรณดังกลาว ผูฟองคดีไมเห็นดวยกับคําส่ังลงโทษไลออกจากราชการและ
คําวินิจฉัยอุทธรณของผูถูกฟองคดีท่ี ๓ เน่ืองจากการท่ีผูฟองคดีขาดงานเปนเพราะผูฟองคดี
เจ็บปวย ซ่ึงแพทยโรงพยาบาลยางชุมนอยไดออกใบรับรองแพทย ลงวันที่ ๑๔ สิงหาคม ๒๕๕๑
ใหความเห็นวาผูฟองคดีควรหยุดงานเพ่ือรักษาอยางนอย ๒ สัปดาห ผูฟองคดีจึงนําคดีมาฟอง
ขอใหศาลมีคําพพิ ากษาหรอื คําสงั่ ใหเ พิกถอนคําสั่งลงวันท่ี ๑๖ มกราคม ๒๕๕๒ ท่ีลงโทษไลผูฟองคดี
ออกจากราชการ ใหผูถูกฟองคดีที่ ๒ (เทศบาลตําบลยางชุมนอย) คืนเงินเดือน คาครองชีพ
และดําเนินการเล่ือนขั้นเงินเดือนใหแกผูฟองคดีตามสิทธิที่ควรไดรับตามระเบียบของทางราชการ
และใหรว มกันชําระคา สินไหมทดแทนความเสียหายใหแ กผฟู อ งคดีเปนเงินจํานวน ๓๐๐,๐๐๐ บาท

ศาลปกครองสูงสุดวินิจฉัยวา จากการตรวจสอบสําเนาใบรับรองแพทยท่ีผูฟองคดี
อางในคําฟองวาไดย่ืนประกอบใบลาปวย เห็นวา มีขอความไมตรงกับสําเนาใบรับรองแพทย
ที่ปรากฏตอคณะกรรมการสอบสวนขอเท็จจริง โดยสําเนาใบรับรองแพทยท่ีปรากฏตอคณะกรรมการ
สอบสวนขอ เท็จจริงในชอ งความเห็นแพทยม ีขอความวา มอี าการ ปวดศรี ษะ มึนงง คิดมาก เครียด
เปนภาวะของโรควิตกกังวล ไดเขารับการรักษาและรับยาประจําท่ีโรงพยาบาลยางชุมนอย
และในชองลายมือช่ือผูรับการตรวจไมมีการลงลายมือชื่อของผูฟองคดี แตสําเนาใบรับรองแพทย
ที่ผูฟองคดีอางประกอบคําฟองมีขอความวา มีอาการปวดศีรษะ มึนงง คิดมาก เครียด เปนภาวะ
ของโรควิตกกังวล ไดเขารับการรักษาและรับยาประจําที่โรงพยาบาลยางชุมนอย และสมควร
หยุดงานเพ่ือรักษาตัวอยางนอย ๒ สัปดาห และปรากฏลายมือชื่อของผูฟองคดีในชองลายมือช่ือ
ผูรับการตรวจ อันแสดงใหเห็นวาสําเนาใบรับรองแพทยที่ผูฟองคดีอางในคําฟองเปนใบรับรองแพทย
ที่มีการแตงเติมแกไขในสาระสําคัญ โดยใบรับรองแพทยดังกลาวเปนใบรับรองแพทยที่ออก
เมื่อวันที่ ๑๔ สิงหาคม ๒๕๕๑ ที่รับรองวาผูฟองคดีไดรับการตรวจในวันที่ ๗ กรกฎาคม ๒๕๕๑
ซ่ึงเปนการออกใบรับรองแพทยยอนหลัง ทั้งยังปรากฏวาผูฟองคดีไมไดเปนผูขอออกใบรับรองแพทย
ดังกลาวดวยตนเอง แตมนี าง น. มารดาของผูฟองคดีเปนผูขอ และการรักษาพยาบาลครั้งดังกลาว
แพทยไ ดจ ายยามูลคา ๕๐ บาท แตผ ูฟอ งคดกี ลับขาดราชการไป ๓๗ วัน โดยไมปรากฏประวัติการรักษา
ในระหวางวันที่ ๘ กรกฎาคม ๒๕๕๑ ถึงวันที่ ๑๓ สิงหาคม ๒๕๕๑ การหยุดงานดังกลาวจึงไมได
สัดสวนกับอาการปวยของผูฟองคดีและวิธีการรักษา อยางไรก็ดี หากแพทยอนุญาตใหหยุดงาน
๒ สัปดาห ตามท่ีผูฟองคดีกลาวอางจริง ผูฟองคดีก็ควรจะตองหยุดต้ังแตวันที่ ๗ กรกฎาคม ๒๕๕๑
ถึงวันท่ี ๒๐ กรกฎาคม ๒๕๕๑ แตผูฟองคดีไดหยุดงานจริงถึงวันที่ ๑๓ สิงหาคม ๒๕๕๑ เม่ือนับเวลา
ต้ังแตวันท่ี ๒๑ กรกฎาคม ๒๕๕๑ ถึงวันที่ ๑๓ สิงหาคม ๒๕๕๑ ผูฟองคดีจึงหยุดงานเกินกวา
๒ สปั ดาห ตามที่แพทยส่งั เปน เวลา ๒๔ วนั กรณีจึงถือไดวาผฟู อ งคดีขาดราชการติดตอกันเกินกวา
๑๕ วัน โดยไมมีเหตุผลอันสมควร พฤติการณดังกลาวของผูฟองคดีจึงถือไดวา ผูฟองคดี
ขาดราชการอันเปนการละท้ิงหนาท่ีราชการติดตอในคราวเดียวกันรวม ๓๗ วัน ซ่ึงเปนเวลาเกิน
กวาสิบหาวันโดยไมมีเหตุผลอันสมควร จึงเห็นไดวา การที่ผูถูกฟองคดีที่ ๑ ไดสืบสวนขอเท็จจริง
แลวเห็นวาพฤติการณของผูฟองคดีเปนการละท้ิงหนาท่ีราชการติดตอในคราวเดียวกันเปนเวลา

แนวคาํ วินิจฉัยศาลปกครองสงู สดุ ฉบับ Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๒๘)
เกินกวา ๑๕ วัน โดยไมมีเหตุผลอันสมควร และมีพฤติการณชัดแจงวาจงใจไมปฏิบัติตามระเบียบ
ของทางราชการ จึงเปน ความผดิ วนิ ยั อยางรา ยแรงตามขอ ๑๓ วรรคสอง ของประกาศคณะกรรมการ
พนักงานเทศบาล จงั หวัดศรษี ะเกษ เร่อื ง หลักเกณฑและเงื่อนไขในการสอบสวน การลงโทษทางวินัย
การใหอ อกจากราชการ การอุทธรณ และการรองทุกข ลงวนั ที่ ๘ มีนาคม ๒๕๔๕ ผูถูกฟองคดีที่ ๑
จึงมีอํานาจตามขอ ๓๑ (๒) ประกอบกับขอ ๗๐ วรรคหน่ึง และวรรคสองของประกาศดังกลาว
ที่จะสั่งลงโทษผูฟองคดีโดยปลดออกหรือไลออกจากราชการไดตามความรายแรงแหงกรณี
โดยจะไมสอบสวนหรืองดการสอบสวนก็ได แตหามมิใหลดโทษลงต่ํากวาปลดออก ประกอบกับ
ผูถูกฟองคดีที่ ๑ เคยมีคําสั่งลงวันที่ ๒ เมษายน ๒๕๕๑ แตงต้ังคณะกรรมการสอบสวนผูฟองคดี
กรณีถูกกลาวหาวากระทําผดิ วนิ ยั หลายกรณรี วมถึงกรณีขาดราชการเปน ประจํา ซึ่งปรากฏตามรายงาน
การสอบสวนวาในชวงเวลาระหวางวันที่ ๑ ตุลาคม ๒๕๕๐ ถึงวันท่ี ๓๐ เมษายน ๒๕๕๑ ผูฟองคดี
มาปฏบิ ัตริ าชการจริง ๓๑ วนั จาก ๑๑๔ วัน ผูถูกฟองคดีที่ ๑ จึงมีคาํ ส่งั ลงวนั ท่ี ๑๖ กรกฎาคม ๒๕๕๑
ลงโทษลดข้ันเงินเดือนผูฟองคดี ๑ ขั้น แตปรากฏวาผูฟองคดียังคงมีพฤติการณเชนเดิมคือ
ละท้ิงหนาที่ราชการอีกในคดีนี้ติดตอกันถึง ๓๗ วัน คือ ตั้งแตวันที่ ๘ กรกฎาคม ๒๕๕๑
ถึงวันท่ี ๑๓ สิงหาคม ๒๕๕๑ โดยไมมีเหตุผลอันสมควร และเปนการจงใจไมปฏิบัติตามระเบียบ
ของทางราชการซํ้าอีก กรณีจึงเห็นวาผูฟองคดีกระทําผิดวินัยอยางรายแรงโดยไมมีเหตุอันควร
ลดหยอนโทษจากไลออกจากราชการเปนปลดออกจากราชการ สวนมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่
๒๔ ธันวาคม ๒๕๓๖ แจงตามหนังสือสํานักเลขาธิการคณะรัฐมนตรีลงวันท่ี ๒๔ ธันวาคม ๒๕๓๖
ใหปรับปรุงมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ ๔ ตุลาคม ๒๕๐๓ เก่ียวกับการลงโทษทางวินัยขาราชการ
ผูกระทําผิดวินัยอยางรายแรง กรณีละท้ิงหนาที่ราชการติดตอในคราวเดียวกันเปนเวลาเกินกวา
๑๕ วัน โดยไมมีเหตุผลอันสมควรและไมกลับมาปฏิบัติราชการอีกเลย ใหไลออกจากราชการนั้น
มติคณะรัฐมนตรีดังกลาวเปนเพียงการกําหนดแนวทางปฏิบัติในการใชดุลพินิจของผูบังคับบัญชา
ที่จะสั่งลงโทษขาราชการผูกระทําผิดทางวินัยอยางรายแรงฐานละทิ้งหนาท่ีราชการ หากเปน
การละท้ิงหนาท่ีราชการติดตอในคราวเดียวกนั เปนเวลาเกินกวา ๑๕ วัน โดยไมมีเหตุผลอันสมควร
และไมไดกลับมาปฏิบัติราชการอีกเลยใหลงโทษไลออกจากราชการเทาน้ัน ไมไดหมายความวา
หากขาราชการผูน้ันไดกลับมาปฏิบัติราชการอีกผูบังคับบัญชาจะตองส่ังลงโทษปลดออกจาก
ราชการ เพราะกรณีการสัง่ ลงโทษน้นั เปนดลุ พินิจของผูมีอํานาจสั่งลงโทษที่จะใชดุลพินิจส่ังลงโทษ
ปลดออกหรือไลออกจากราชการตามขอเท็จจริงและตามความรายแรงแหงกรณี โดยหาก
ไมมีเหตุอันควรใหลดหยอนโทษลงเปนปลดออกจากราชการ ผูมีอํานาจส่ังลงโทษยอมมีอํานาจ
ท่จี ะสง่ั ลงโทษเปน โทษไลออกจากราชการได เม่ือขอเท็จจริงปรากฏวาในกรณีน้ีไมมีเหตุที่จะนํามา
ลดหยอ นโทษลงเปนปลดออกจากราชการได การที่ผูถูกฟองคดีที่ ๑ ใชดุลพินิจสั่งลงโทษไลผูฟองคดี
ออกจากราชการจึงเปน การใชด ุลพินิจโดยชอบดวยกฎหมายแลว ดังนั้น คําสั่งของผูถูกฟองคดีท่ี ๑
ตามคําสั่งลงวันท่ี ๑๖ มกราคม ๒๕๕๒ ท่ีส่ังลงโทษไลผูฟองคดีออกจากราชการฐานละท้ิงหนาที่
ราชการติดตอในคราวเดียวกันเกินกวา ๑๕ วัน โดยไมมีเหตุผลอันสมควร ตั้งแตวันท่ี ๑ กุมภาพันธ
๒๕๕๒ เปนตนไป จึงเปนคําส่ังท่ีชอบดวยกฎหมาย ท่ีศาลปกครองชั้นตนพิพากษาเพิกถอนคําสั่ง

แนวคาํ วินิจฉยั ศาลปกครองสูงสดุ ฉบับ Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๒๙)
ของผูถูกฟองคดีที่ ๑ ตามคําส่ังลงวันที่ ๑๖ มกราคม ๒๕๕๒ ที่ส่ังลงโทษไลผูฟองคดีออกจากราชการ
โดยใหมีผลยอนหลังไปต้ังแตวันท่ี ๑ กุมภาพันธ ๒๕๕๒ และยกฟองในขอหาที่สอง โดยมีขอสังเกต
เกี่ยวกับแนวทางหรือวิธีการดําเนินการใหเปนไปตามคําพิพากษา ดังน้ี ใหผูถูกฟองคดีที่ ๑
ดําเนินการออกคําส่ังใหมใหถูกตองตามมติคณะรัฐมนตรีแจงตามหนังสือสํานักเลขาธิการ
คณะรัฐมนตรี ลงวันที่ ๒๔ ธันวาคม ๒๕๓๖ และกฎหมายที่เกี่ยวของตอไป ทั้งน้ี ใหดําเนินการ
ใหแ ลวเสรจ็ ภายใน ๓๐ วนั นับแตว ันทคี่ ดีถึงทสี่ ุด นั้น ศาลปกครองสูงสุดไมเ หน็ พอ งดวย

พพิ ากษากลับ เปน ใหย กฟอ ง

คาํ พพิ ากษาศาลปกครองสูงสดุ ท่ี อ. ๖๐๕/๒๕๖๓
ผูฟองคดีฟองวา ผูฟองคดีเปนพนักงานเทศบาล ตําแหนงผูอํานวยการกองชาง

ระดับ ๘ (นักบริหารงานชาง ๘) สังกัดผูถูกฟองคดีที่ ๑ (เทศบาลเมืองควนลัง) ไดรับความเดือดรอน
เสยี หายจากการทีผ่ ถู ูกฟอ งคดที ี่ ๑ โดยนายกเทศมนตรีเมืองควนลัง ไดมีคําส่ังลงวันท่ี ๕ กันยายน ๒๕๕๔
ลงโทษตัดเงินเดือนผูฟองคดี ๕% เปนเวลา ๓ เดือน ต้ังแตเดือนกันยายน ๒๕๕๔ เปนตนไป
เนอ่ื งมาจากกรณีประชาชนมกี ารเรียกรอ งวา ผูฟองคดีไมไ ดม าปฏบิ ัตหิ นา ทใี่ นชวงเหตุการณน้ําทวม
และไมอยปู ฏบิ ตั หิ นาท่ที ส่ี าํ นักงานเปนประจํา ผูฟองคดีจึงไดมีหนังสือลงวันที่ ๑๒ ตุลาคม ๒๕๕๔
อุทธรณคําสั่งดังกลาว แตผูถูกฟองคดีที่ ๓ (คณะกรรมการพนักงานเทศบาลจังหวัดสงขลา)
ในคราวประชุมเม่ือวันที่ ๒๘ พฤศจิกายน ๒๕๕๔ ไดมีมติใหยกอุทธรณ ผูฟองคดีจึงนําคดีมาฟอง
ขอใหศาลมีคําพิพากษาหรือคําส่ังเพิกถอนมติของผูถูกฟองคดีที่ ๓ ในคราวประชุม ลงวันท่ี
๒๘ พฤศจิกายน ๒๕๕๔ เพิกถอนคําส่ังลงโทษตัดเงินเดือน ลงวันท่ี ๕ กันยายน ๒๕๕๔ และให
ผูถูกฟอ งคดที ี่ ๑ ชดใชคาเสียหายจากการกระทําละเมิด

ศาลปกครองสูงสุดวินิจฉัยวา การที่ผูถูกฟองคดีที่ ๑ โดยนายกเทศมนตรีเมืองควนลัง
ไดส่ังการใหพนักงานเทศบาลและพนักงานจางในสังกัดของผูถูกฟองคดีที่ ๑ ทุกคนมาปฏิบัติราชการ
หามลาและขาด เพื่อเตรียมการชวยเหลือประชาชนผูประสบอุทกภัยที่อาจเกิดขึ้นอยางฉับพลัน
ตามบันทึกขอความสํานักปลัดเทศบาล ลงวันท่ี ๒๐ พฤศจิกายน ๒๕๕๒ เปนคําส่ังที่ชอบดวยกฎหมาย
ตามมาตรา ๕๐ วรรคสอง แหง พ.ร.บ. เทศบาล พ.ศ. ๒๔๙๖ แกไขเพ่ิมเติม (ฉบับท่ี ๑๒) พ.ศ. ๒๕๔๖
และมาตรา ๕๓ แหง พ.ร.บ. เทศบาล พ.ศ. ๒๔๙๖ แกไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ ๗) พ.ศ. ๒๕๑๗
ประกอบกับมาตรา ๑๖ (๒๙) แหง พ.ร.บ. กําหนดแผนและขั้นตอนการกระจายอํานาจใหแก
องคกรปกครองสวนทองถ่ิน พ.ศ. ๒๕๔๒ มาตรา ๒๐ วรรคหนึ่ง และมาตรา ๒๑ วรรคหนึ่งและ
วรรคสอง แหง พ.ร.บ. ปองกันและบรรเทาสาธารณภัย พ.ศ. ๒๕๕๐ ผูฟองคดีดํารงตําแหนง
ผูอํานวยการกองชาง ระดับ ๘ (นักบริหารงานชาง ๘) สังกัดผูถูกฟองคดีท่ี ๑ และไดรับแตงต้ังใหเปน
ประธานและกรรมการฝายตางๆ หลายคณะ และมีหนาที่ตองรับผิดชอบประจําศูนยเฉพาะกิจ
เตรียมการชวยเหลือประชาชนผูประสบอุทกภัย แตผูฟองคดีไมไดมาอยูประจําศูนยเฉพาะกิจฯ
ในวันที่ ๒๔ พฤศจิกายน ๒๕๕๒ ซ่ึงปรากฏขอเท็จจริงตอมาวา ผูฟองคดีไดย่ืนใบลาพักผอน
เพ่ือขอลาพักผอนในวันท่ี ๒๔ พฤศจิกายน ๒๕๕๒ แตยังไมไดรับอนุญาตใหลาพักผอนจาก

แนวคาํ วินิจฉัยศาลปกครองสูงสดุ ฉบบั Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๓๐)
ผูบังคับบัญชาหรือผูมีอํานาจอนุญาต จึงเปนกรณีท่ีผูฟองคดีมีเจตนาท่ีจะขัดขืนหรือหลีกเลี่ยง
ท่ีจะปฏิบัติตามคําสั่งของผูถูกฟองคดีท่ี ๑ ซึ่งกระทําการแทนโดยนายกเทศมนตรีเมืองควนลัง
ซึ่งเปนผูบังคับบัญชาของผูฟองคดีท่ีไดส่ังในหนาที่ราชการโดยชอบดวยกฎหมายและระเบียบของ
ทางราชการ ตามขอ ๙ วรรคหน่ึง ของประกาศคณะกรรมการพนักงานเทศบาล จังหวัดสงขลา
เร่ือง หลักเกณฑและเงื่อนไขในการสอบสวน การลงโทษทางวินัย การใหออกจากราชการ การอุทธรณ
และการรองทุกข ลงวันท่ี ๓๐ พฤศจิกายน ๒๕๔๔ ดังนั้น เม่ือผูฟองคดีไมมาปฏิบัติราชการ
ในวันท่ี ๒๔ พฤศจิกายน ๒๕๕๒ โดยท่ีไมไดรับอนุญาตใหลาพักผอนจากผูบังคับบัญชาหรือ
ผูมีอํานาจอนุญาต กรณีจึงเปนการลาพักผอนที่ไมชอบดวยขอ ๓๖๐ ของประกาศคณะกรรมการ
พนกั งานเทศบาล จงั หวดั สงขลา เร่ือง หลักเกณฑและเง่ือนไขเก่ียวกับการบริหารงานบุคคลของเทศบาล
ลงวันที่ ๑๓ ธันวาคม ๒๕๔๕ ซ่ึงเปนการกระทําผิดวินัย อันเปนความผิดวินัยอยางไมรายแรง
ฐานไมป ฏบิ ัตติ ามคาํ ส่งั ของผูบังคบั บญั ชาซง่ึ ส่ังในหนาที่ราชการโดยชอบดว ยกฎหมายและระเบียบ
ของทางราชการตามขอ ๙ วรรคหนงึ่ ของประกาศคณะกรรมการพนักงานเทศบาล จังหวัดสงขลา
เรื่อง หลักเกณฑและเง่ือนไขในการสอบสวน การลงโทษทางวินัย การใหออกจากราชการ การอุทธรณ
และการรองทุกข ลงวันท่ี ๓๐ พฤศจิกายน ๒๕๔๔ ซึ่งการลงโทษตัดเงินเดือน ๕% เปนเวลา ๓ เดือน
อยใู นดุลพนิ จิ ของผูถูกฟอ งคดที ่ี ๑ ทีม่ อี ํานาจส่ังการได ตามขอ ๒๑ วรรคสอง (๒) ประกอบกับขอ ๖๙
วรรคหน่ึง (๑) ของประกาศดังกลาว การที่ผูถูกฟองคดีที่ ๑ ออกคําส่ังลงวันท่ี ๕ กันยายน ๒๕๕๔
ตามมติของผูถูกฟองคดีที่ ๓ ในการประชุม ลงวันที่ ๒๙ สิงหาคม ๒๕๕๔ ใหลงโทษตัดเงินเดือน
ผูฟองคดี ๕% เปนเวลา ๓ เดือน ต้ังแตเดือนกันยายน ๒๕๕๔ เปนตนไป จึงเปนการใชดุลพินิจ
ในการออกคําส่ังดังกลาวโดยชอบดวยกฎหมาย ตามขอ ๘๑ วรรคหา ขอ ๑๑๔ และขอ ๑๓๐
วรรคหนึ่ง (๑) ของประกาศดังกลาว ประกอบมาตรา ๑๕ วรรคหน่ึง และมาตรา ๒๓ วรรคหก
แหง พ.ร.บ. ระเบยี บบริหารงานบุคคลสวนทองถ่ิน พ.ศ. ๒๕๔๒ แลว ดังน้ัน การลงโทษผูฟองคดี
โดยใหตัดเงินเดือน ๕% เปนเวลา ๓ เดือน จึงเปนโทษท่ีเหมาะสมกับความผิดแลว คําสั่งลงวันท่ี
๕ กันยายน ๒๕๕๔ จึงเปนคําส่ังท่ีชอบดวยกฎหมาย และมติของผูถูกฟองคดีที่ ๓ ในการประชุม
เมอ่ื วนั ที่ ๒๘ พฤศจกิ ายน ๒๕๕๔ ท่ีใหยกอุทธรณของผูฟองคดี จึงเปนคําส่ังท่ีชอบดวยกฎหมายเชนกัน
กรณจี ึงไมเปน การกระทาํ ละเมิดตอ ผฟู องคดี ดงั นน้ั ผถู ูกฟองคดีที่ ๑ จึงไมตองชดใชคาเสียหายใหแก
ผฟู องคดแี ตอ ยา งใด ท่ีศาลปกครองช้ันตนพพิ ากษายกฟอง นน้ั ศาลปกครองสงู สุดเห็นพองดวย

พพิ ากษายนื

คาํ พพิ ากษาศาลปกครองสงู สดุ ที่ อ.๖๕๙/๒๕๖๓
ผูฟองคดีฟองวา เดิมผูฟองคดีเคยนําคดีมาฟองตอศาลปกครองชั้นตน

(ศาลปกครองขอนแกน) เปนคดีหมายเลขดําที่ ๓๕/๒๕๔๘ วา เม่ือวันท่ี ๖ กันยายน ๒๕๔๕
นาย อ. ผูจัดการหางหุนสวนจํากัด อ. ไดแจงความรองทุกขตอสถานีตํารวจภูธรหนองเรือ
จังหวัดขอนแกน วานาย อ. ทํางานแลวเสร็จและตรวจรับงานจางแลว จึงขอรับเงินคาจาง แตนาย ส.
ประธานกรรมการบริหารองคก ารบริหารสวนตําบลบานกงไดบอกใหนําเงินจํานวน ๒๐,๐๐๐ บาท

แนวคําวนิ จิ ฉยั ศาลปกครองสูงสดุ ฉบับ Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๓๑)
มาจายใหกอนจึงจะจายคาจางให ซ่ึงเจาหนาท่ีตํารวจสถานีตํารวจภูธรหนองเรือไดเขาตรวจคน
สํานักงานองคการบริหารสวนตําบลบานกง และพบเงินสดจํานวน ๒๐,๐๐๐ บาท ที่โตะทํางาน
ของนาย ส. ซ่ึงอยูหองเดียวกับผูฟองคดี จึงแจงขอหาวานาย ส. และผูฟองคดีรวมกันเรียกรับ
หรอื ยอมรับวา จะรบั ทรัพยสินหรือประโยชนอน่ื ใดสําหรับตนเองหรอื ผอู น่ื โดยมิชอบเพ่ือกระทําการ
หรอื ไมก ระทําการอยา งใดอยางหนึง่ ในตาํ แหนง ไมวาการนน้ั จะชอบหรือไมชอบดวยหนาทีโ่ ดยผิดกฎหมาย
จากนั้น ประธานกรรมการบริหารองคก ารบรหิ ารสว นตําบลบานกงไดมีคําส่ังลงวันท่ี ๒๖ มีนาคม ๒๕๔๖
แตงตั้งคณะกรรมการสอบสวนผูฟองคดี ตอมา นายกองคการบริหารสวนตําบลบานกงไดมีคําสั่ง
ลงวันที่ ๑๕ กันยายน ๒๕๔๗ ลงโทษไลผูฟองคดีออกจากการเปนพนักงานสวนตําบล ตั้งแตวันท่ี
๑ สิงหาคม ๒๕๔๖ เปนตนไป ผูฟองคดีจึงอุทธรณคําสั่งดังกลาว แต ก.อบต. จังหวัดขอนแกน
มีความเห็นใหยกอุทธรณของผูฟองคดี ผูฟองคดีจึงขอใหศาลมีคําพิพากษาเพิกถอนคําสั่งของ
ผูถูกฟองคดีดงั กลาว ตอมา ศาลปกครองขอนแกน ไดมีคําพิพากษาท่ี ๓๘๕/๒๕๔๘ วา การดําเนินการ
ทางวินยั ผูฟ องคดีคณะกรรมการสอบสวนไมปฏิบัติตามขอ ๔๕ และขอ ๔๖ ของประกาศคณะกรรมการ
พนักงานสวนตําบลจังหวัดขอนแกน เร่ือง หลักเกณฑและเงื่อนไขในการสอบสวน การลงโทษทางวินัย
การใหออกจากราชการ การอุทธรณ และการรองทุกข ลงวันท่ี ๓ เมษายน ๒๕๔๕ จึงไมชอบดวยกฎหมาย
คําสั่งลงโทษไลผูฟองคดีออกจากราชการจึงเปนคําสั่งทางปกครองท่ีไมชอบดวยกฎหมาย
ใหเพิกถอนคําส่ังดังกลาว โดยใหมีผลยอนหลังไปถึงวันที่ออกคําส่ัง และไมตัดอํานาจผูถูกฟองคดี
ท่ีจะดําเนินการตามอํานาจหนาที่ตามท่ีกําหนดในประกาศคณะกรรมการพนักงานสวนตําบล
จังหวัดขอนแกนดังกลาวใหถูกตองใหม ผูถูกฟองคดีไดอุทธรณคําพิพากษาดังกลาว คดีอยูระหวาง
การพิจารณาของศาลปกครองสูงสุดเปนคดีหมายเลขดําที่ อ. ๗๘๐/๒๕๔๘ ตอมา ผูถูกฟองคดี
ไดป ฏบิ ัติตามคาํ พิพากษาศาลปกครองชัน้ ตน โดยมีคําสั่งใหค ณะกรรมการสอบสวนทางวนิ ยั ชุดเดิม
ดําเนินการสอบสวนทางวินัยผูฟองคดีใหม ผูฟองคดีจึงคัดคานตอคณะกรรมการสอบสวนวาเปน
การกระทําโดยไมชอบดวยกฎหมาย แตคณะกรรมการสอบสวนแจงวามีอํานาจดําเนินการสอบสวนได
พรอ มทงั้ มบี นั ทึกการแจงและรับทราบขอกลาวหา และสรุปพยานหลักฐานท่ีสนับสนุนขอกลาวหา
(แบบ สว. ๓) ลงวันท่ี ๒๒ ธนั วาคม ๒๕๔๙ ตามขอ ๔๕ ของประกาศคณะกรรมการพนักงานสวนตําบล
จังหวัดขอนแกนดังกลาวใหผูฟองคดีทราบและใหยื่นคําช้ีแจงแกขอกลาวหาเปนหนังสือตอ
คณะกรรมการสอบสวนภายใน ๑๕ วัน นับแตวันรับทราบขอกลา วหา หรอื ในกรณีท่ีไมป ระสงคจ ะชีแ้ จง
เปนหนังสือ ใหไปพบคณะกรรมการสอบสวนเพ่ือใหถอยคําแกขอกลาวหา รวมทั้งไดมีบันทึก
การแจงและรับทราบขอกลาวหาและสรุปพยานหลักฐาน (เพิ่มเติม) ท่ีสนับสนุนขอกลาวหา
(แบบ สว. ๓) ลงวันที่ ๒๓ เมษายน ๒๕๕๐ และลงวันท่ี ๑๗ กันยายน ๒๕๕๐ ใหผูฟองคดีทราบ
พรอมแจงใหผูฟองคดีไปพบคณะกรรมการสอบสวนเพ่ือใหถอยคําเพ่ิมเติมภายใน ๑๕ วัน นับแต
วันที่รับทราบขอกลาวหา ผูฟองคดีไมไดแกขอกลาวหา เนื่องจากเห็นวาการดําเนินการทางวินัย
ไมช อบดวยกฎหมาย แตผ ูถกู ฟอ งคดยี งั คงดําเนนิ การสอบสวนทางวนิ ัยอยางรายแรงผฟู อ งคดีตอไป
จนกระทั่ง ก.อบต. จังหวัดขอนแกน มีมติในการประชุมเม่ือวันท่ี ๒๘ พฤศจิกายน ๒๕๕๐ ใหลงโทษ
ไลผูฟองคดีออกจากราชการ และนายกองคการบริหารสวนตําบลบานกงไดมีคําส่ังลงวันท่ี

แนวคาํ วินจิ ฉัยศาลปกครองสงู สดุ ฉบับ Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๓๒)
๒๙ พฤศจิกายน ๒๕๕๐ ลงโทษไลผูฟองคดีออกจากราชการ ตั้งแตวันที่ ๑ สิงหาคม ๒๕๔๖
เปนตนไป พรอ มกบั ใหเ พิกถอนคาํ สงั่ ลงวันที่ ๑๕ กันยายน ๒๕๔๗ ตามคําพิพากษาศาลปกครองขอนแกน
ท่ี ๓๘๕/๒๕๔๘ ผูฟองคดีจึงอุทธรณคําสั่งดังกลาวตอ ก.อบต. จังหวัดขอนแกน แตมิไดรับแจง
ผลการพิจารณาอุทธรณ ผูฟองคดีจึงนําคดีมาฟองตอศาลขอใหศาลมีคําพิพากษาหรือคําส่ัง
เพิกถอนคําสั่งลงวันท่ี ๒๙ พฤศจิกายน ๒๕๕๐ ท่ีลงโทษไลผูฟองคดีออกจากราชการ นับแตวันที่
ออกคําส่ังดังกลาว ใหผูถูกฟองคดีชดใชคาเสียหายใหแกผูฟองคดี รวมเปนเงินคาเสียหายทั้งสิ้น
๑,๕๖๔,๖๔๑ บาท พรอมท้ังใหชาํ ระดอกเบ้ียในอตั รารอ ยละ ๗.๕ ตอป ของตนเงิน ๑,๓๘๙,๙๑๕ บาท
นับจากวันฟองจนกวาจะชําระแลวเสร็จ และใหผูถูกฟองคดีเลื่อนระดับผูฟองคดีใหสูงข้ึนในตําแหนง
ปลัดองคก ารบริหารสว นตาํ บลบานกง ระดับ ๖ รับเงนิ เดอื น ๑๒,๐๘๐ บาท ต้ังแตว นั ท่ี ๙ มกราคม ๒๕๔๖

ศาลปกครองสูงสุดวินิจฉัยวา จากขอเท็จจริงเห็นไดวา ในการดําเนินการทางวินัย
อยางรายแรงแกผูฟองคดีกอนที่ผูถูกฟองคดีจะมีคําส่ังลงวันท่ี ๒๙ พฤศจิกายน ๒๕๕๐ น้ัน
ผูถูกฟองคดีไดเคยดําเนินการทางวินัยอยางรายแรงแกผูฟองคดีมากอนแลวตั้งแตขณะผูฟองคดี
มีสถานภาพเปนพนักงานสวนตําบล ในตําแหนงปลัดองคการบริหารสวนตําบลบานกง และเม่ือ
คณะกรรมการสอบสวนวินัยอยางรายแรงตามคําส่ังลงวันท่ี ๓๐ กรกฎาคม ๒๕๔๖ ไดดําเนินการ
สอบสวนทางวินัยแกผูฟองคดีแลวเสร็จ และ ก.อบต. จังหวัดขอนแกน ไดมีมติใหไลผูฟองคดี
ออกจากราชการ ผูถูกฟองคดีจึงไดมีคําสั่งลงวันท่ี ๑๕ กันยายน ๒๕๔๗ ตั้งแตวันที่ ๑ สิงหาคม ๒๕๔๖
แตเน่ืองจากตอมาเม่ือผูฟองคดีไดนําคดีมาฟองตอศาล ศาลปกครองช้ันตนไดมีคําพิพากษา
ใหเพิกถอนคําส่ังลงโทษไลผูฟองคดีออกจากราชการดังกลาวต้ังแตวันที่มีคําสั่ง เนื่องจาก คณะกรรมการ
สอบสวนมิไดใหโอกาสผูฟองคดีในการท่ีจะใหถอยคําเพ่ิมเติม รวมท้ังนําสืบแกขอกลาวหา
และการนําพยานหลักฐานมาสืบแกขอกลาวหา ดังน้ัน เหตุแหงความไมชอบดวยกฎหมาย
ของคําส่ังลงโทษทางวินัยผูฟองคดีตามคําพิพากษาของศาลปกครองชั้นตนดังกลาว จึงเปนเร่ือง
ของความไมชอบดวยกฎหมายในสวนของข้ันตอนการสอบสวนทางวินัยเทาน้ัน การที่ผูถูกฟองคดี
ไดส่งั การใหคณะกรรมการสอบสวนชดุ เดิมดําเนนิ การสอบสวนทางวนิ ยั ผฟู อ งคดใี หม ในสวนท่ียังบกพรอง
ดังกลาว โดยคณะกรรมการสอบสวนก็ไดดําเนินการแจงสรุปพยานหลักฐานที่ไดจากการสอบสวนเพ่ิมเติม
ใหผูฟองคดีทราบ และไดใหโอกาสผูฟองคดีในการที่จะใหถอยคําเพ่ิมเติม รวมทั้งนําสืบ
แกขอกลาวหาแลว จึงมิไดทําใหผูฟองคดีไมไดรับความเปนธรรมจากการดําเนินการดังกลาว
แตอยางใด และถือเปนการแกไขขอบกพรองของสํานวนการสอบสวนตามขอ ๖๕ และขอ ๖๖
ของประกาศคณะกรรมการพนักงานสวนตําบลจังหวัดขอนแกน เรื่อง หลักเกณฑและเงื่อนไข
ในการสอบสวน การลงโทษทางวินัย การใหออกจากราชการ การอทุ ธรณและการรองทุกข ลงวันที่
๓ เมษายน ๒๕๔๕ จึงไมตองเร่ิมดําเนินการใหมต้ังแตข้ันตอนการแตงต้ังคณะกรรมการสอบสวน
การดําเนินการของผูถูกฟองคดีดังกลาวจึงเปนการกระทําโดยถูกตองตามขั้นตอนหรือวิธีการ
อันเปนสาระสําคัญท่ีกฎหมายกําหนดไวสําหรับการสอบสวนทางวินัยแลว และแมวาในขณะที่
ผูถูกฟองคดีไดดําเนินการดังกลาว ขอพิพาทตามคําส่ังลงวันที่ ๑๕ กันยายน ๒๕๔๗ ท่ีลงโทษ
ไลผูฟองคดีออกจากราชการ ยังอยูในระหวางการพิจารณาของศาลปกครองสูงสุด ซึ่งยอมมีผลทํา

แนวคาํ วินจิ ฉัยศาลปกครองสูงสดุ ฉบบั Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๓๓)
ใหคําสั่งลงโทษทางวินัยผูฟองคดียังคงมีผลใชบังคับอยูก็ตาม แตเมื่อผูฟองคดีไดถูกส่ังพักราชการ
เพื่อรอฟงผลการสอบสวนพิจารณา ต้ังแตวันที่ ๑ สิงหาคม ๒๕๔๖ เปนตนไป ตามคําส่ังลงวันท่ี
๓๐ กรกฎาคม ๒๕๔๖ อีกท้ังการดําเนินการทางวินัยดังกลาวเปนเรื่องตอเน่ืองกันมาจาก
ท่ีเคยดําเนินการไวแลว ประกอบกับขอเท็จจริงก็ปรากฏตอมาวา คําส่ังลงวันท่ี ๑๕ กันยายน ๒๕๔๗
ดังกลาว ศาลปกครองไดมีคําพิพากษาใหเพิกถอนคําส่ังต้ังแตวันที่มีคําสั่ง คดีถึงที่สุดตามคําพิพากษา
ศาลปกครองสูงสุด ท่ี อ. ๒๑๐/๒๕๕๒ กรณีจึงถือไดวา ผูฟองคดีมีสถานภาพเปนพนักงานสวนตําบล
สังกัดผูถูกฟองคดียอนหลังไปในขณะที่ผูถูกฟองคดีไดสั่งการใหคณะกรรมการสอบสวนชุดเดิม
ดําเนินการสอบสวนทางวินัยผูฟองคดีใหม สวนกรณีที่ผูฟองคดีอุทธรณวาเปนการดําเนินการซํ้า
ในเร่ืองเดียวกัน นั้น เห็นวา เมื่อการดําเนินการทางวินัยอยางรายแรงแกผูฟองคดีดังกลาว
เปนการดําเนินการทางวินัยที่ตอเนื่องกันมาจากที่เคยดําเนินการไวแลว และกรณีที่ผูฟองคดี
เคยถูกลงโทษไลออกจากราชการตามคําสั่งลงวันที่ ๑๕ กันยายน ๒๕๔๗ น้ัน ปรากฏวา คําส่ังดังกลาว
เปนคําส่ังท่ีไมชอบดวยกฎหมาย และไดถูกเพิกถอนต้ังแตวันที่มีคําส่ัง โดยผลของคําพิพากษา
ของศาลปกครองสูงสุด ท่ี อ. ๒๑๐/๒๕๕๒ แลว การดําเนินการทางวินัยแกผูฟองคดีตามการส่ังการ
ของผูถ กู ฟองคดีดงั กลา ว จงึ หาไดเ ปนการดําเนินการซ้ําในเร่ืองเดียวกัน ผูถูกฟองคดีจึงไมตองออกคําส่ัง
เพื่อเพิกถอนคําส่งั ลงวันท่ี ๑๕ กนั ยายน ๒๕๔๗ โดยอาศัยอํานาจตามมาตรา ๔๙ และมาตรา ๕๐
แหง พ.ร.บ. วิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. ๒๕๓๙ อีกตามท่ีผูฟองคดีอุทธรณ ดังนั้น
การท่ีผูถูกฟองคดีโดยนายกองคการบริหารสวนตําบลบานกงอาศัยอํานาจตามมาตรา ๑๕
และมาตรา ๒๕ แหง พ.ร.บ. ระเบียบบริหารงานบุคคลสวนทองถ่ิน พ.ศ. ๒๕๔๒ และขอ ๗๐
ของประกาศคณะกรรมการพนักงานสวนตําบลจังหวัดขอนแกน เรื่อง หลักเกณฑและเงื่อนไข
ในการสอบสวน การลงโทษทางวินัย การใหออกจากราชการ การอุทธรณ และการรองทุกข ลงวันท่ี
๓ เมษายน ๒๕๔๕ มีคําสั่งลงวันที่ ๒๙ พฤศจิกายน ๒๕๕๐ ลงโทษไลผูฟองคดีออกจากราชการ
ตัง้ แตวนั ท่ี ๑ สงิ หาคม ๒๕๔๖ เปน ตนไป โดยใหย กเลกิ คาํ สั่งลงวันท่ี ๑๕ กันยายน ๒๕๔๗ และให
ใชค ําส่งั นแ้ี ทน จงึ หาไดเปนการกระทําท่ีไมช อบดว ยกฎหมายแตอ ยา งใดไม

เม่ือขอเท็จจริงจากการตรวจสอบของคณะกรรมการสอบขอเท็จจริงของอําเภอหนองเรือ
และจากการสอบสวนทางวินัยของผูถูกฟองคดี รับฟงเปนท่ียุติไดวา เม่ือวันที่ ๖ กันยายน ๒๕๔๕
ผูฟองคดไี ดรับซองใสธนบัตรจากนาย ป. ตวั แทนของนาย อ. ผูจัดการหางหุนสวนจํากัด อ. ซึ่งเปน
คูสัญญากับผูถูกฟองคดีในการปรับปรุงถนนลูกรังสายบานกงเกา – หวยผักหนาม และผูฟองคดี
ไดเปดซองนับธนบัตร รวมเปนเงินจํานวน ๒๐,๐๐๐ บาท แลวใสซองมอบใหนาย ส. ประธาน
กรรมการบรหิ ารองคการบริหารสว นตาํ บลบานกงในขณะน้ัน และนาย ส. ไดนําเงินเก็บไวในลิ้นชัก
โตะทํางานของนาย ส. ธนบัตรทุกฉบับตรงกับสําเนาที่นาย อ. ไดถายเอกสารและลงบันทึกประจําวันไว
ตอเจาหนาที่ตํารวจสถานีตํารวจภูธรหนองเรือ ซึ่งสอดคลองกับถอยคําของนาย อ. และนาย ป.
รวมทั้งถอยคําของนาย ด. สมาชิกสภาองคการบริหารสวนตําบลบานกง ท่ีไดใหถอยคําสอดคลองกันวา
นาย ด. ไดไปพบนาย อ. ท่ีบานพักในวันที่ ๕ กันยายน ๒๕๔๕ โดยมีการพูดคุยกันเร่ืองการเบิกจายเงิน
คาจางทํางาน กรณีจึงเชื่อไดวา เงินจํานวนดังกลาว เปนเงินที่นาย ส. ไดเรียกจากนาย อ. เพ่ือแลกกับ

แนวคาํ วนิ ิจฉัยศาลปกครองสงู สดุ ฉบับ Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๓๔)
เงินคาจา งปรับปรงุ ถนน และแมขอเท็จจรงิ ในสํานวนคดจี ะไมป รากฏวา นาย ส. หรือมีพยานบุคคลรายใด
ไดใหถอยคําวาผูฟองคดีมีสวนรวมกับนาย ส. ในการกระทําการดังกลาวก็ตาม แตโดยท่ีผูฟองคดี
ในฐานะปลัดองคการบริหารสวนตําบลบานกง ซึ่งมีความเกี่ยวของกับการจัดจางปรับปรุงถนนลูกรัง
สายบานกงเกา – หวยผักหนามโดยตรง โดยผูฟองคดีเปนกรรมการตรวจการจาง และไดลงนาม
ในใบตรวจรับงานจางเม่ือวันที่ ๕ กันยายน ๒๕๔๕ และเปนผูขออนุมัติใหเบิกจายเงินแกผูรับจาง
ตอนาย ส. เมื่อวันที่ ๖ กันยายน ๒๕๔๕ อีกทั้งผูฟองคดียังเปนผูลงนามในฎีกาเบิกจายเงินดังกลาว
และไดม ีการจายเงนิ คาจา งในวันเดยี วกนั กับทนี่ ายประดับไดนําเงินจํานวน ๒๐,๐๐๐ บาท สงมอบ
ใหผูฟองคดีนําไปตรวจนับ อันเปนเหตุการณท่ีเกิดขึ้นตอเน่ืองกันมา ประกอบกับนาย ส.
และผูฟองคดีมีโตะทํางานอยูในหองเดียวกัน และอยูดวยกันในขณะที่นาย ป. ไดถือซองบรรจุเงิน
มายืน่ ใหนาย ส. การที่ผูฟอ งคดีไดเ ปดซองนับธนบัตรดังกลาว แมจะอางวาปฏิบัติไปตามคําสั่งของ
นาย ส. ซึ่งเปนผูบังคับบัญชาท่ีสั่งใหผูฟองคดีนับในทันทีก็ตาม แตเหตุการณดังกลาวก็หาได
เปนการพน วิสยั ทีผ่ ฟู อ งคดจี ะทกั ทวงหรือสอบถามนาย ป. และนาย ส. เพ่ือใหไดขอเท็จจริงวา เงินจํานวน
ดงั กลา วเปนเงนิ อะไร และมอบใหน าย ส. หรือเปนเรื่องเฉพาะหนาท่ีจะทําใหผูฟองคดีไมอาจลวงรู
ไดเลยวาเงินจํานวน ๒๐,๐๐๐ บาท เปนเงินที่นาย ส. ไดเรียกจากนาย อ. เพื่อแลกกับเงินคาจาง
ปรับปรุงถนน ซ่ึงพฤติการณเชนวาน้ี ยอมเพียงพอท่ีจะบงชี้ไดวาผูฟองคดีรูอยูแลววาเงินจํานวน
ดงั กลา วเปน เงินทน่ี าย ส. ไดเรียกจากนาย อ. เพ่ือแลกกับเงินคาจางปรับปรุงถนนลูกรังสายบานกงเกา
– หว ยผักหนาม อนั เปน ประโยชนทีม่ ิควรไดโดยชอบดวยกฎหมาย อีกทั้งผลคดีอาญา ศาลจังหวัดขอนแกน
ไดมคี าํ พพิ ากษาท่ี ๒๐๓๖/๒๕๕๔ เมื่อวนั ท่ี ๒๑ กันยายน ๒๕๕๔ วา พฤติการณบงชี้ชัดวา จําเลยท่ี ๒
(ผูฟองคดี) มีสวนรวมกับจําเลยที่ ๑ (นาย ส.) ในการเรียกเงินจากผูเสียหายกอนจะอนุมัติเบิกเงิน
คาจางใหผูเสียหาย จึงมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๔๘ ประกอบมาตรา ๘๓
ลงโทษจําคุกจําเลยที่ ๑ และจําเลยที่ ๒ คนละ ๕ ป พฤติการณของผูฟองคดีในฐานะปลัด
องคการบริหารสวนตําบลบานกง ที่มีหนาท่ีตองปฏิบัติราชการเพ่ือรักษาผลประโยชนของทางราชการ
เปนสําคัญ แตกลับมีสวนรูเห็นในการรับเงินหรือประโยชนอ่ืนใดสําหรับผูอื่นโดยไมชอบดวยกฎหมาย
จึงเปนการปฏิบัติหรือละเวน การปฏบิ ตั ิหนาท่ีราชการโดยมิชอบเพ่ือใหต นเองหรือผูอน่ื ไดประโยชน
ที่มิควรได อันเปนความผิดวินัยอยางรายแรงตามขอ ๓ วรรคสาม ของประกาศคณะกรรมการ
พนักงานสวนตําบลจังหวัดขอนแกน เรื่อง หลักเกณฑและเงื่อนไขในการสอบสวน การลงโทษทางวินัย
การใหออกจากราชการ การอุทธรณ และการรองทุกข ลงวันท่ี ๓ เมษายน ๒๕๔๕ และโดยท่ี
ขอ ๗๐ วรรคหน่ึง ของประกาศดังกลาว กําหนดวา ภายใตบังคับวรรคสอง พนักงานสวนตําบล
ผูใดกระทําผดิ วินัยอยา งรา ยแรง ใหประธานกรรมการบริหารองคการบริหารสวนตําบลสั่งลงโทษปลดออก
หรือไลออก ตามความรายแรงแหงกรณี ถามีเหตุอันควรลดหยอนจะนํามาประกอบการพิจารณา
ลดโทษก็ได แตหามมิใหลดโทษลงตํ่ากวาปลดออก ดังน้ัน การที่ผูถูกฟองคดีไดมีคําสั่งลงวันที่
๒๙ พฤศจิกายน ๒๕๕๐ ลงโทษไลผูฟองคดีออกจากราชการต้ังแตวันที่ ๑ สิงหาคม ๒๕๔๖
เปนตนไปตามมติของ ก.อบต. จังหวัดขอนแกน ในการประชุมเมื่อวันที่ ๒๘ พฤศจิกายน ๒๕๕๐
จงึ เปน การกระทาํ ทช่ี อบดว ยกฎหมายแลว ทีศ่ าลปกครองชนั้ ตนพิพากษาใหเพิกถอนคําสั่งลงวันที่

แนวคาํ วนิ จิ ฉยั ศาลปกครองสูงสดุ ฉบับ Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๓๕)
๒๙ พฤศจิกายน ๒๕๕๐ ท่ีส่ังลงโทษไลผูฟองคดีออกจากราชการ โดยใหมีผลยอนหลังไปตั้งแต
วันที่ออกคําส่ังดังกลาว คําขออื่นนอกจากน้ีใหยก โดยมีขอสังเกตเกี่ยวกับแนวทางหรือวิธีการ
ดําเนินการใหเปนไปตามคําพิพากษา ตามมาตรา ๖๙ (๘) แหง พ.ร.บ. จัดต้ังศาลปกครองฯ วา
การที่ศาลมีคําพิพากษาเพิกถอนคําส่ังไลออกโดยเห็นวาผูฟองคดียังเปนผูกระทําผิดทางวินัย
อยางรายแรงอยู ผูถูกฟองคดีจึงไมอาจลงโทษผูฟองคดีใหมเกินกวาโทษปลดออกจากราชการ
โดยใหม ีผลยอนหลังไปตัง้ แตวนั ที่ ๑ สิงหาคม ๒๕๔๖ นั้น ศาลปกครองสงู สุดไมเ ห็นพองดว ย

พิพากษากลับ เปนใหยกฟอง

คําพิพากษาศาลปกครองสูงสุดท่ี อบ.๒๒/๒๕๖๓ อางแลวในประเด็น เร่ือง เขตอํานาจศาล
หนา ๓๑

คําพิพากษาศาลปกครองสูงสุดท่ี อบ.๕๘/๒๕๖๓ อางแลวในประเด็น เรื่อง วิธีพิจารณาคดีปกครอง
หนา ๑๐๐

คาํ พิพากษาศาลปกครองสูงสุดที่ อบ.๗๐/๒๕๖๓
ผฟู องคดีฟอ งวา ผูฟอ งคดเี ปนพนักงานสวนตําบล ตําแหนงหัวหนาสวนโยธา ระดับ ๖

สังกัดองคการบริหารสวนตําบลโนนกลาง อําเภอสําโรง จังหวัดอุบลราชธานี ผูถูกฟองคดีที่ ๑
(นายกองคการบริหารสวนตําบลโนนกลาง) ไดมีคําส่ังแตงตั้งคณะกรรมการสอบสวนวินัย
กรณมี กี ารกลาวหาวา ปลดั องคก ารบรหิ ารสวนตําบลโนนกลางและผูฟองคดีดําเนินการเบิกจายเงิน
โครงการกอสรางถนนดินยกระดับผิวจราจรลูกรัง หมูที่ ๑๐ ตําบลโนนกลาง โดยไมมีการกอสรางจริง
ผลการสอบสวนสรุปวา ไมมกี ารดําเนนิ โครงการกอสรา งโครงการดงั กลาว และไดมกี ารเบิกจายเงิน
โครงการจํานวน ๒๘๕,๓๐๘.๔๑ บาท การกระทําของผูฟองคดีซ่ึงเปนหัวหนาสวนโยธาและ
รกั ษาราชการแทนตําแหนง เจาหนา ท่ีพัสดุขณะน้ัน ในฐานะเปนเจาหนาที่ท่ีเก่ียวของในการดําเนิน
โครงการกอสรางและเปนผูรับผิดชอบใหมีการเบิกจายเงินเปนการกระทําท่ีมีเจตนาโดยจงใจ
และทําใหเกิดความเสียหายแกทางราชการ จึงมีความผิดฐานปฏิบัติหนาท่ีราชการโดยมิชอบเพื่อใหตนเอง
หรือผูอื่นไดประโยชนมิควรไดและเปนความผิดวินัยอยางรายแรง เห็นสมควรใหปลดออกจากราชการ
ผูถูกฟองคดีท่ี ๒ (คณะกรรมการพนักงานสวนตําบลจังหวัดอุบลราชธานี) พิจารณาแลวมีมติเห็นชอบ
ตอมา ผูถูกฟองคดีท่ี ๑ มีคําส่ังลงโทษปลดผูฟองคดีออกจากราชการ ผูฟองคดีย่ืนอุทธรณคําส่ังดังกลาว
และไดรับแจงผลการพิจารณาอุทธรณจากผูถูกฟองคดีที่ ๒ ท่ีใหยกอุทธรณ ผูฟองคดีไมเห็นดวย
จึงนําคดีมาฟองขอใหศาลมีคําพิพากษาหรือคําส่ังเพิกถอนคําสั่งลงวันที่ ๒๘ มิถุนายน ๒๕๕๔
เร่ือง ลงโทษใหปลดออกจากราชการ และผูฟองคดีขอเขารับราชการตามเดิมและใหองคการ
บริหารสว นตาํ บลโนนกลางคนื สิทธติ างๆ ทีผ่ ฟู องคดีสมควรไดร บั ตามสทิ ธิ

ศาลปกครองสูงสุดวินิจฉัยวา เม่ือขอเท็จจริงจากรายงานการสอบสวน (แบบ สว.๖)
ลงวันที่ ๓๑ มกราคม ๒๕๕๔ ปรากฏวา โครงการกอสรางถนนดินยกระดับผิวจราจรลูกรัง หมูที่ ๑๐

แนวคาํ วินจิ ฉัยศาลปกครองสงู สดุ ฉบับ Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๓๖)
ตําบลโนนกลาง ซึ่งเปนโครงการกอสรางตามงบประมาณรายจายประจําป พ.ศ. ๒๕๕๒ โดยมีสมาชิก
สภาองคการบริหารสว นตําบล หมูที่ ๑๐ เปนผเู สนอโครงการและชี้จุดดําเนินการกอสรางจากทิศเหนือ
ของสระใหญไปบานดอนมวง โดยมีผูฟองคดีซ่ึงเปนหัวหนาสวนโยธา เปนผูประมาณการราคา สํารวจ
ออกแบบและควบคุมงานดังกลาว กลับเปนการกอสรางถนนดินจากทิศตะวันตกของสระใหญไปหนองหวา
ซึ่งเปน พื้นทข่ี องหมูที่ ๗ บานโคกสวาง อนั เปน โครงการกอ สรางที่ดําเนินการแลวเม่ือปงบประมาณ
พ.ศ. ๒๕๕๑ นอกจากนั้น ยังพบโครงการกอสรางถนนดินยกระดับผิวจราจรลูกรัง หมูที่ ๑๐
ตําบลโนนกลางปรากฏในรายการประมาณการถนนดิน ของขอบัญญัติงบประมาณรายจายประจําป
พ.ศ. ๒๕๕๓ ซง่ึ เปน โครงการทซ่ี าํ้ ซอนกัน กรณีจึงรบั ฟง ไดวา โครงการกอสรางถนนดินยกระดับผิว
จราจรลูกรงั หมทู ี่ ๑๐ ตาํ บลโนนกลาง ในปงบประมาณ พ.ศ. ๒๕๕๒ ไมมีการกอสรางจริง เมื่อผูฟองคดี
ไดเ บิกจายเงินจํานวน ๒๘๕,๓๐๘.๔๑ บาท ตามโครงการกอสรางถนนดินยกระดับผิวจราจรลูกรัง
หมูท่ี ๑๐ ตําบลโนนกลาง ในปงบประมาณ พ.ศ. ๒๕๕๒ โดยไมมีการกอสรางจริง ผูฟองคดีซ่ึงเปน
หัวหนาสวนโยธาและรักษาราชการแทนตําแหนงเจาหนาท่ีพัสดุขณะนั้น ในฐานะเจาหนาท่ีท่ีเกี่ยวของ
กับการดําเนินโครงการกอสรางโดยตรงและเปนผูรับผิดชอบใหมีการเบิกจายเงินจึงมีความผิด
ฐานปฏิบัติหนาท่ีราชการโดยมิชอบเพ่ือใหตนเองหรือผูอ่ืนไดประโยชนมิควรไดอันเปนการทุจริต
ตอหนาที่ราชการและเปนความผิดวินัยอยางรายแรงตามขอ ๓ วรรคสาม ของประกาศคณะกรรมการ
พนักงานสวนตําบลจังหวัดอุบลราชธานี เรื่อง หลักเกณฑและเง่ือนไขในการสอบสวน การลงโทษ
ทางวินัย การใหออกจากราชการ การอุทธรณและการรองทุกข ลงวันท่ี ๑๖ มกราคม ๒๕๔๕ การที่
ผถู กู ฟองคดที ่ี ๑ มคี ําส่งั องคการบริหารสว นตําบลโนนกลาง ลงโทษปลดผูฟองคดีออกจากราชการ
จงึ เปนการใชด ลุ พนิ ิจโดยชอบตามขอ ๒๕ ประกอบกับขอ ๗๐ วรรคหนึ่ง ของประกาศดังกลาวแลว
ทศี่ าลปกครองชนั้ ตน พิพากษายกฟอ ง นน้ั ศาลปกครองสูงสุดเห็นพองดว ย

พิพากษายืน

คําพิพากษาศาลปกครองสูงสุดท่ี อบ.๙๒/๒๕๖๓
ผูฟองคดีฟองวา ขณะทผ่ี ูฟอ งคดีดํารงตําแหนงปลัดองคการบริหารสวนตําบลทับหมัน

นายกองคการบริหารสวนตําบลทับหมัน ไมพอใจการปฏิบัติหนาท่ีของผูฟองคดีโดยเฉพาะเรื่อง
เก่ียวกับการพัสดุ ท่ีตองการใหผูฟองคดีลงนามเบิกจายเงินใหแกผูรับจางท้ังที่เอกสารยังไมครบถวน
และไมถ กู ตอ ง ผูฟอ งคดีจงึ ปฏิเสธทีจ่ ะลงนามพรอมท้ังอธิบายวา จะเบิกจายเมื่อไดดําเนินการใหถูกตอง
ตามระเบียบที่กําหนดเสียกอน โดยเม่ือหัวหนาสวนโยธาและหัวหนาสวนการคลังไดแกไขเพ่ิมเติม
รายละเอียดแลว ผฟู องคดจี ึงลงนามในหลักฐานการเบิกจายเงินตามโครงการและฎีกาที่ตรวจสอบ
แตนายกองคการบรหิ ารสว นตําบลทบั หมนั ไดร ายงานตอผถู ูกฟองคดีที่ ๒ (คณะกรรมการพนักงาน
สวนตําบลจังหวัดพิจิตร) วา ผูฟองคดีมีความขัดแยงกับผูบริหาร และกลาวหาวา ผูฟองคดีไมลงนาม
ในฎีกาเบิกจายเงนิ คา จา งพนสารเคมีกําจัดยุงลาย และฎีกาเบิกจายเงินคาจางเหมาซอมแซมไฟฟา
สาธารณภายในหมูบาน ทําใหการเบิกจายเงินแกผูรับจางลาชา นายกองคการบริหารสวนตําบลทับหมัน
ไดออกคําส่ังแตงต้ังคณะกรรมการสอบสวนวินัยอยางไมรายแรงผูฟองคดี โดยคณะกรรมการสอบสวนฯ

แนวคําวินจิ ฉัยศาลปกครองสงู สดุ ฉบับ Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๓๗)
ไดรายงานผลการสอบสวนเสนอตอนายกองคการบริหารสวนตําบลทับหมันวา ผูฟองคดีบกพรอง
ในการปฏิบัติหนาที่ควรลงโทษภาคทัณฑ แตเน่ืองจากเปนการกระทําผิดวินัยครั้งแรก จึงควรงดโทษ
โดยใหว ากลา วตักเตือน แตผ ถู กู ฟอ งคดีที่ ๒ มีมติในการประชุมเม่ือวันที่ ๒๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๒
เพ่ิมโทษผูฟองคดีเปนใหลงโทษภาคทัณฑผูฟองคดี ผูถูกฟองคดีท่ี ๑ (องคการบริหารสวนตําบลทาขมิ้น)
จึงออกคําสั่งลงวันที่ ๑๒ มกราคม ๒๕๕๔ ลงโทษภาคทัณฑผูฟองคดี ผูฟองคดีย่ืนอุทธรณคําส่ัง
ตอผูถูกฟองคดีท่ี ๒ และไดรับแจงผลการพิจารณาในการประชุมเมื่อวันที่ ๒๘ ธันวาคม ๒๕๕๘
ใหยกอุทธรณ ผูฟองคดีจึงนําคดีมาฟองขอใหศาลมีคําพิพากษาหรือคําสั่งเพิกถอนคําสั่งของ
ผูถูกฟองคดีที่ ๑ ท่ีลงโทษภาคทัณฑผูฟองคดีเพิกถอนหนังสือผูถูกฟองคดีที่ ๒ ใหยกอุทธรณของ
ผูฟองคดี ขอใหแกไขมติผูถูกฟองคดีท่ี ๒ จากภาคทัณฑเปนผูฟองคดีไมมีความผิดวินัย และให
ผถู ูกฟอ งคดีที่ ๑ และท่ี ๒ รว มกันชดใชคา เสยี หาย เปน จํานวนเงิน ๑๐,๐๐๐ บาท พรอมดอกเบี้ย

ศาลปกครองสูงสุดวินิจฉัยวา เมื่อขอเท็จจริงรับฟงไดวา การที่ผูฟองคดีเบิกจายเงินลาชา
มีสาเหตมุ าจากผถู ูกฟองคดที ่ี ๑ ตองการใหผูฟองคดีลงนามเบิกจายเงินใหแกผูรับจางทั้งที่เอกสาร
ยังไมครบถวนและไมถูกตอง ผูฟองคดีจึงปฏิเสธท่ีจะลงนาม ตามขอ ๖๐ วรรคหนึ่ง ประกอบขอ ๖๔
ของระเบยี บกระทรวงมหาดไทย วา ดวยการรับเงิน การเบิกจายเงิน การฝากเงิน การเก็บรักษาเงิน
และการตรวจเงินขององคกรปกครองสวนทองถิ่น พ.ศ. ๒๕๔๗ ฉะน้ัน การเบิกจายเงินท่ีลาชาไป
๑๕ วัน โดยผูรับจางไมติดใจในความเสียหาย จึงยังฟงไมไดวาเปนเพราะผูฟองคดีเพิกเฉยละเลย
การปฏิบัติหนาท่ีแตประการใด ผูฟองคดีจึงมิไดกระทําผิดวินัยตามขอกลาวหา ดังนั้น คําส่ัง
องคการบริหารสวนตําบลทาขมิ้น ลงวันท่ี ๑๒ มกราคม ๒๕๕๔ ของผูถูกฟองคดีท่ี ๑ ท่ีส่ังลงโทษ
ภาคทัณฑผูฟองคดี ตามมติของผูถูกฟองคดีท่ี ๒ ในการประชุมเม่ือวันท่ี ๒๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๒
จงึ เปน คําสงั่ ทไ่ี มชอบดวยกฎหมาย การที่ศาลปกครองช้ันตนพิพากษาใหเพิกถอนมติผูถูกฟองคดีท่ี ๒
ในการประชุมเมื่อวันท่ี ๒๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๒ ที่ใหเพ่ิมโทษผูฟองคดีเปนภาคทัณฑ และคําสั่ง
ของผูถูกฟองคดีท่ี ๑ ตามคําส่ังองคการบริหารสวนตําบลทาขมิ้น ลงวันที่ ๑๒ มกราคม ๒๕๕๔
ท่ีสั่งลงโทษภาคทัณฑผูฟองคดี ตามมติผูถูกฟองคดีท่ี ๒ โดยใหมีผลยอนหลังไปตั้งแตวันที่
๑๒ มกราคม ๒๕๕๔ ซ่ึงเปนวันที่ออกคําสั่ง รวมท้ังคําวินิจฉัยอุทธรณของผูถูกฟองคดีท่ี ๒ ในการ
ประชุมเมื่อวันที่ ๒๘ ธันวาคม ๒๕๕๔ ที่ใหยกอุทธรณของผูฟองคดี ท้ังน้ี ภายใน ๓๐ วันนับแต
วนั ทีค่ ดถี งึ ทีส่ ดุ คาํ ขออื่นนอกจากน้ี ใหย ก น้ัน ศาลปกครองสูงสดุ เหน็ พอ งดว ย

พิพากษายนื

คาํ พิพากษาศาลปกครองสูงสุดที่ อบ.๑๖๑/๒๕๖๓
ผูฟองคดีฟองวา ผูฟองคดีเปนขาราชการสังกัดผูถูกฟองคดีที่ ๑ (องคการบริหาร

สวนจังหวัดปทุมธานี) ตําแหนง หัวหนาฝายบัญชี (นักบริหารงานการคลัง ๗) สํานักกองคลัง
ไดรับความเดือดรอนหรือเสียหายจากการที่ผูถูกฟองคดีท่ี ๒ (นายกองคการบริหารสวนจังหวัด
ปทมุ ธานี) มีคําสง่ั ลงวันที่ ๓๑ พฤษภาคม ๒๕๕๔ ลงโทษตดั เงนิ เดอื นผฟู องคดี ๕% เปนเวลาสามเดือน
เนื่องจากผูฟองคดีถูกกลาวหาวา กระทําผิดวินัยอยางไมรายแรง กรณีเปนกรรมการดําเนินการ

แนวคําวินจิ ฉยั ศาลปกครองสูงสดุ ฉบบั Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๓๘)
ประมูลซื้อท่ีดิน ขนาดไมตํ่ากวา ๒๐ ไร ดวยระบบอิเล็กทรอนิกส โดยเอ้ือประโยชนแกผูขายที่ดิน
ซ่งึ ไมม คี ณุ สมบัติ และซือ้ ท่ดี นิ ที่มภี าระผูกพันโดยการรอนสิทธิ เปน การพิจารณาคณุ สมบตั ิผเู สนอราคา
ที่ขาดคุณสมบัติ โดยฝาฝนตอระเบียบกระทรวงมหาดไทย เปนเหตุใหราชการเกิดความเสียหาย
เปนการกระทําความผิดวินัยอยางไมรายแรง ฐานปฏิบัติหนาท่ีราชการโดยจงใจไมปฏิบัติ
ตามกฎหมาย ผูฟองคดีเห็นวา คําส่ังตัดเงินเดือนผูฟองคดี ๕% เปนเวลาสามเดือน เปนคําส่ังที่
ไมถ ูกตอ งตามกฎหมาย เปนการกระทํานอกเหนืออํานาจ ไมเปนธรรม ไมเปนกลาง ไมไดใชขอมูล
จากหลกั ฐานทง้ั หมดลงความเหน็ และไมไ ดช ้ีขาดตามขอ เท็จจรงิ ผูฟองคดจี ึงมหี นังสอื อุทธรณคําสั่ง
ดังกลาว ตอมา คณะกรรมการขาราชการองคการบริหารสวนจังหวัดปทุมธานี พิจารณาแลว
มีมติใหยกอุทธรณของผูฟองคดี ผูฟองคดีจึงนําคดีมาฟองขอใหศาลมีคําพิพากษาหรือคําสั่ง
เพิกถอนคําสั่งลงโทษตัดเงินเดือนผูฟองคดี ๕% เปนเวลาสามเดือน และคืนสิทธิอันพึงมีพึงได
ตามกฎหมายท้งั หมดใหแกผ ฟู องคดี

ศาลปกครองสูงสดุ วนิ ิจฉยั วา เม่ือท่ีดินที่นาย ช. นํามาเสนอราคาจํานวน ๘ แปลง
รวมเน้ือท่ี ๒๐ ไร ๖๒ ตารางวา นั้น นาย ช. เปนเจาของกรรมสิทธิ์ในที่ดินเพียง ๔ แปลง
สว นทีด่ ินแปลงทีเ่ หลอื มนี าง น. นาง จ. ท่ีบุคคลอ่ืนเปนเจาของกรรมสิทธ์ิเนื้อที่ ๘ ไร กรณีจึงเห็นไดวา
ที่ดินที่นาย ช. นํามาเสนอราคาจํานวน ๘ แปลง นั้น มิใชท่ีดินท่ีนาย ช. เปนเจาของกรรมสิทธิ์
หรือเจาของกรรมสิทธ์ิรวมในที่ดินทั้ง ๘ แปลง แมวานาย ช. เปนผูไดรับมอบอํานาจจากเจาของ
กรรมสิทธทิ์ ีด่ นิ รายอืน่ แตก ารรับมอบอํานาจใหเสนอราคาท่ีดินตามประกาศฉบับดังกลาวตองเปนกรณี
ผูเสนอราคาเปนเจาของกรรมสิทธิ์รวมในที่ดินและไดรับมอบอํานาจจากเจาของกรรมสิทธ์ิรวมรายอื่น
ใหทําการเสนอราคาได นาย ช. จึงมิใชผูที่มีคุณสมบัติเปนผูมีสิทธิเสนอราคาตามประกาศองคการ
บริหารสวนจังหวัดปทุมธานี เรื่อง ประมูลซ้ือดวยระบบอิเล็กทรอนิกส จัดซ้ือที่ดินขนาดไมตํ่ากวา
๒๐ ไร (ครง้ั ที่ ๒) ลงวนั ที่ ๓๑ มนี าคม ๒๕๕๑ สวนการท่ีที่ดินท่ีเสนอขายตองไมมีภาระผูกพันใดๆ
นอกจากจะตองพิจารณาถึงสิทธิตางๆ ในทรัพยสินของเอกชนตามประมวลกฎหมายแพง
และพาณชิ ยแ ลว ยังจะตอ งคาํ นึงถงึ กรณีการถูกบังคบั เวนคืนโดยรฐั ตามกฎหมายวา ดวยการเวนคืน
อสังหาริมทรัพย ประกอบดวยเพราะเหตุภาระผูกพันทั้งสองกรณีดังกลาวเม่ือเกิดขึ้นแลว
จะมีผลทําใหไมอาจใชประโยชนในท่ีดินท่ีจัดซ้ือไดสมตามเจตนารมณของการประกาศประมูลซ้ือท่ีดิน
ดังกลาว เมื่อขอเท็จจริงในคดีนี้รับฟงไดตามหนังสือกรมทางหลวงชนบท วา ท่ีดินโฉนดที่ดินที่นาย ช.
ขายตอผูถูกฟองคดีท่ี ๑ บางสวนจํานวนเนื้อที่ประมาณ ๑ ไร ๒ งาน ๙๙.๓๑ ตารางวา
อยูในแนวเขตเวนคืนโครงการกอสรางถนนเช่ือมตอถนนราชพฤกษ-ถนนกาญจนาภิเษก
ตาม พ.ร.ฎ. ท่ีจะเวนคืนในทองที่ดังกลาว ซ่ึงมีการกําหนดแนวเขตเวนคืนท่ีดินไวโดยชัดเจนแลว
อันมใิ ชเรื่องในอนาคต ผูฟองคดียอมตองทราบอยูแลววา ที่ดินท่ีนาย ช. เสนอขายตอผูถูกฟองคดีที่ ๑
เปน ทดี่ ินติดภาระผกู พนั แมจะติดภาระผกู พันบางสว นก็ไมตรงตามประกาศเดียวกัน ที่ดินดังกลาว
จึงเปนท่ีดินท่ีมีรายละเอียดและลักษณะไมตรงตามขอ ๔ และขอ ๗ ของประกาศ จึงเห็นไดวา
แมผูฟองคดีในฐานะกรรมการดําเนินการประมูลการจัดซ้ือที่ดินดวยระบบอิเล็กทรอนิกสฯ
จะไดลวงรูถึงภาระผูกพันในท่ีดินของผูชนะการประมูล เม่ือพนข้ันตอนการคัดเลือกผูชนะการประมูล

แนวคาํ วินจิ ฉยั ศาลปกครองสูงสดุ ฉบับ Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๓๙)
การสรุปผลการประมลู เสนอหัวหนา สว นราชการ และการประกาศรายชื่อผูชนะการประมูลตามขอ ๑๖
วรรคหนึ่ง และขอ ๒๓ ของประกาศกระทรวงการคลัง เร่ือง หลักเกณฑการซ้ือและการจาง
โดยการประมูลดวยระบบอิเล็กทรอนิกส ลงวันที่ ๑๓ มกราคม ๒๕๔๘ แลวก็ตาม ผูฟองคดี
ยอมตองทราบแลววา ที่ดินที่นาย ช. เสนอขายตอผูถูกฟองคดีท่ี ๑ เปนท่ีดินท่ีมีรายละเอียด
และคุณลักษณะไมตรงตามขอ ๔ ของประกาศองคการบริหารสวนจังหวัดปทุมธานี เรื่อง ประมูลซ้ือ
ดวยระบบอิเล็กทรอนิกส จัดซ้ือที่ดินขนาดไมตํ่ากวา ๒๐ ไร (ครั้งที่ ๒) ลงวันที่ ๓๑ มีนาคม
๒๕๕๑ เนื่องจากติดภาระผูกพัน และเปนกรณีที่ยังไมมีการทําสัญญาขายที่ดินดังกลาว รวมทั้ง
ยังไมมีการโอนเงินคาซ้ือที่ดิน ผูฟองคดีจึงชอบท่ีจะเปล่ียนแปลงความเห็นเดิมที่ใหนาย ช.
เปนผูชนะการประมูล ซึ่งสามารถกระทําการดังกลาวไดเพ่ือไมใหประโยชนของทางราชการ
ตองเสียหายจากการไมไดใชประโยชนท่ีดินท่ีจัดซ้ือ โดยเฉพาะอยางยิ่ง กรณีนี้เปนการจัดซื้อที่ดิน
โดยมีเจตนารมณเพื่อนําท่ีดินไปกอสรางอาคารสํานักงานผูถูกฟองคดีที่ ๑ แหงใหมและใชเปน
สถานท่ีจัดเก็บเครื่องจักรกล ซึ่งหากตอมาการกอสรางอาคารสถานที่ดังกลาวแลวเสร็จ แตกลับ
ถูกเวนคืนที่ดินในภายหลัง ยอมคาดหมายไดวาจะเกิดความเสียหายแกทางราชการอยางมาก
จึงสมควรปองกันปญหาท่ีจะเกิดขึ้นดวยการยุติการจัดซ้ือที่ดินที่มีภาระผูกพันดังกลาวเสียแตแรก
แตผูฟองคดีซึ่งรวมเปนคณะกรรมการดําเนินการจัดซื้อที่ดินดวยระบบอิเล็กทรอนิกสฯ
กลับมีความเห็นใหจัดซื้อที่ดินของนาย ช. กับพวกตอไป ทั้งๆ ท่ีรูอยูแลววาท่ีดินดังกลาว
มีรายละเอียดและคุณลักษณะไมเปนไปตามประกาศ อันแสดงถึงพฤติกรรมของผูฟองคดี
ที่พิจารณาผลการประมูลโดยฝาฝน ตอประกาศดงั กลา ว และเปน การปฏิบัติหนาที่ราชการโดยจงใจ
ไมปฏิบัติตามกฎหมาย ระเบียบของทางราชการเปนเหตุใหเกิดความเสียหายแกราชการ
อันเปนความผิดวินัยอยางไมรายแรงตามขอ ๖ วรรคหน่ึง ของประกาศคณะกรรมการขาราชการ
องคการบริหารสวนจังหวัด จังหวัดปทุมธานี เรื่อง หลักเกณฑและเง่ือนไขในการสอบสวน
การลงโทษทางวินัย การใหออกจากราชการ การอุทธรณ และการรองทุกข ลงวันที่
๑๒ กุมภาพันธ ๒๕๔๕ ดังน้ัน การท่ีผูถูกฟองคดีที่ ๒ อาศัยอํานาจตามความในมาตรา ๑๕
แหง พ.ร.บ. ระเบยี บบริหารงานบุคคลสวนทองถิ่น พ.ศ. ๒๕๔๒ ออกคําส่ังลงวันท่ี ๓๑ พฤษภาคม ๒๕๕๔
ลงโทษตัดเงินเดือนผูฟองคดี ๕% เปนเวลาสามเดือน จึงชอบดวยกฎหมายแลว ที่ศาลปกครองช้ันตน
พพิ ากษายกฟอง นัน้ ศาลปกครองสงู สุดเหน็ พอ งดวย

พพิ ากษายืน

คําพิพากษาศาลปกครองสงู สุดที่ อบ.๑๖๔/๒๕๖๓
ผูฟ อ งคดีฟองวา เดิมผูฟองคดดี าํ รงตําแหนง ปลดั เทศบาลตาํ บลวงั เหนือ อาํ เภอวังเหนือ

จังหวัดลําปาง ถูกกลาวหาวากระทําผิดทางวินัยอยางรายแรง ผูถูกฟองคดี (นายกเทศมนตรีตําบลวังเหนือ)
ไดม คี าํ สั่งลงวันที่ ๑๐ กุมภาพันธ ๒๕๕๔ ต้ังคณะกรรมการสอบสวนวินัยอยางรายแรง โดยมีกรรมการ
สอบสวนบางรายเปนพวกพองใกลชิดกับผูถูกฟองคดีท่ีเคยมีอคติและมีเหตุโกรธเคืองกับผูฟองคดี
ซง่ึ คณะกรรมการสอบสวนฯ มคี วามเห็นวา ผูฟอ งคดีมคี วามผดิ ตามขอ ๓ วรรคสองและวรรคสาม ขอ ๖

แนวคําวินิจฉัยศาลปกครองสูงสดุ ฉบับ Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๔๐)
วรรคสอง ขอ ๑๑ วรรคสอง และขอ ๑๙ วรรคสอง ของประกาศคณะกรรมการพนักงานเทศบาล
จงั หวดั ลําปาง เร่อื ง หลักเกณฑและเงอื่ นไขในการสอบสวน การลงโทษทางวนิ ัย การใหออกจากราชการ
การอทุ ธรณและการรอ งทกุ ข ลงวนั ท่ี ๓ มกราคม ๒๕๔๕ ตอมาผูถูกฟองคดีไดอาศัยผลการสอบสวน
ดังกลาว มีคําส่ังลงวันที่ ๖ มีนาคม ๒๕๕๕ ลงโทษไลผูฟองคดีออกจากราชการ ผูฟองคดีเห็นวา
คาํ สง่ั ดงั กลาวไมชอบดว ยกฎหมาย ผฟู อ งคดีจึงไดมหี นังสืออุทธรณคําสั่งดังกลาวตอคณะกรรมการ
พนักงานเทศบาลจังหวดั ลําปาง แตไ มไดรับการวนิ จิ ฉยั ภายในระยะเวลาอันสมควร จึงย่ืนฟองคดีน้ี
เพื่อขอใหศาลมีคําพิพากษาหรือคําส่ังเพิกถอนคําส่ังลงวันท่ี ๖ มีนาคม ๒๕๕๕ ที่ลงโทษไลผูฟองคดี
ออกจากราชการ

ศาลปกครองสูงสุดวินิจฉัยวา กรณีคณะกรรมการสอบสวนวินัยอยางรายแรง
ซ่ึงมีสภาพรายแรงอันอาจทําใหการพิจารณาทางปกครองไมเปนกลาง รายนาย ช. ที่ผูฟองคดีอางวา
นาย ช. เปน ผูม ีสวนเก่ียวของเก่ียวกับเร่ืองที่ผูฟองคดีไดรองทุกขดําเนินคดีอาญาตอพนักงานสอบสวน
และตอ ป.ป.ช. และกรณีการทุจริตตอโครงการกอสรางของเทศบาลตําบลวังเหนือ ซึ่งในระหวาง
การปฏิบัติหนาที่ราชการของนาย ช. ก็ไมปรากฏวาผูฟองคดีมีการรองเรียนหรือดําเนินการทางวินัย
หรือการรองทุกขกลาวโทษนาย ช. หรือดําเนินคดีอาญาตอนาย ช. ปรากฏเพียงการดําเนินคดีอาญา
นาย ย. ซึ่งขณะน้ันดาํ รงตําแหนงผถู ูกฟองคดี ซึ่งผลของคดีปรากฏตามคําพิพากษาของศาลจังหวัดลําปาง
คดีหมายเลขแดงท่ี ๑๔๓๙/๒๕๕๓ โดยมีเทศบาลตําบลวังเหนือ และผูฟองคดี เปนโจทก นาย ย.
เปนจําเลย ศาลจังหวัดลําปางมีคําพิพากษาเมื่อวันท่ี ๙ พฤศจิกายน ๒๕๕๓ ยกฟอง และคําพิพากษา
ของศาลจังหวัดลําปางในคดีหมายเลขแดงที่ ๒๑๖๗/๒๕๕๖ โดยมีพนักงานอัยการจังหวัดลําปาง
เปนโจทก นาย ย. เปนจําเลย ศาลจังหวัดลําปางมีคําพิพากษาเมื่อวันท่ี ๑๗ ธันวาคม ๒๕๕๖ วา
โทษจําคุกจําเลยใหรอการลงโทษไวมีกําหนด ๒ ป ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๕๖
ไมชําระคา ปรบั ใหจ ดั การตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙ และมาตรา ๓๐ นาย ช. จึงไมมี
สวนเก่ียวของท่ีตองรับโทษทางวินัยและโทษทางคดีอาญาในคดีของนาย ย. แตอยางใด นาย ช.
จึงไมมีเหตุคัดคานที่จะไมไดรับแตงตั้งเปนกรรมการสอบสวนตามขอ ๓๘ (๓) ของประกาศพนักงาน
เทศบาลจังหวัดลําปาง เร่ือง หลักเกณฑและเงื่อนไขในการสอบสวน การลงโทษทางวินัย การให
ออกจากราชการ การอุทธรณและการรองทุกข ลงวันท่ี ๓ มกราคม ๒๕๔๕ สวนคณะกรรมการ
สอบสวนวินัยอยางรายแรง รายนาย พ. น้ัน เห็นวา ไมปรากฏขอเท็จจริงวานาย พ. ถูกดําเนินการ
ทางวินัยและทางอาญา ในระหวางท่ีผูฟองคดีอยูในฐานะผูบังคับบัญชาของนาย พ. อีกทั้งนาย พ.
ก็ไมมีสาเหตุโกรธเคืองกับผูฟองคดี และนาย พ. เปนเพียงญาติทางภรรยาของผูถูกฟองคดี
ซึง่ เกยี่ วพนั กบั ผูถูกฟอ งคดีเน่ืองมาจากการแตงงาน ประกอบกับนาย พ. ก็ไมใชผูกลาวหาผูฟองคดี
ในกรณีถูกกลาวหาวากระทําผิดวินยั อยางรายแรง ท่ีจะตองพิจารณาตามขอ ๓๘ (๔) ของประกาศ
ดังกลา ว นาย พ. จงึ ไมม เี หตคุ ดั คา นท่จี ะไมไ ดรบั แตงตั้งเปนกรรมการสอบสวนตามขอ ๓๘ (๓) และ (๔)
ของประกาศเดียวกัน ดังนั้น คณะกรรมการสอบสวนวินัยอยางรายแรง รายนาย ช. และนาย พ.
จึงไมมีเหตุโกรธเคืองกับผูฟองคดีมากอนอันมีสภาพรายแรงอาจทําใหการพิจารณาทางปกครอง

แนวคาํ วนิ จิ ฉัยศาลปกครองสูงสดุ ฉบับ Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๔๑)
ไมเปนกลาง การที่ผูถูกฟองคดีมีคําวินิจฉัยคําคัดคานของผูฟองคดีวาไมมีเหตุผลท่ีจะรับฟงได
และใหยกคาํ คัดคานดงั กลาว จงึ เปน การใชด ุลพนิ ิจโดยชอบ

สวนกรณีคณะกรรมการพนักงานเทศบาลจังหวัดลําปาง มีสภาพรายแรงอันอาจทําให
การพิจารณาทางปกครองไมเปนกลาง นั้น เห็นวา เมื่อพิเคราะหพฤติการณและการกระทําของ
ผูฟองคดีและกรรมการในคณะกรรมการพนักงานเทศบาลจังหวัดลําปาง จํานวน ๑๘ คน และ
ผูแทนเลขานุการคณะกรรมการพนักงานเทศบาลจังหวัดลําปาง ไมปรากฏขอเท็จจริงวากรรมการ
ในคณะกรรมการพนกั งานเทศบาลจังหวัดลําปาง จํานวน ๑๘ คน และผูแทนเลขานุการคณะกรรมการ
พนักงานเทศบาลจังหวัดลําปางมีเหตุขัดแยงหรือทะเลาะวิวาทกับผูฟองคดี คงมีแตผูฟองคดี
เพียงฝายเดียวท่ีรองทุกขกลาวโทษคดีอาญาแกกรรมการในคณะกรรมการพนักงานเทศบาล
จังหวัดลําปาง จํานวน ๑๘ คน และผูแทนเลขานุการคณะกรรมการพนักงานเทศบาลจังหวัดลําปาง
โดยไมปรากฏวาบุคคลดังกลาวไดมีการกระทําใดๆ ที่มีลักษณะเปนการโตตอบหรือทะเลาะเบาะแวง
กบั ผฟู องคดี อีกทงั้ การทค่ี ณะกรรมการพนักงานเทศบาลจงั หวัดลาํ ปางมมี ติใหส่ังพักราชการผูฟองคดี
ก็เปนไปตามอํานาจหนาที่ตามขอ ๙๔ ของประกาศพนักงานเทศบาลจังหวัดลําปาง เร่ือง หลักเกณฑ
และเง่อื นไขในการสอบสวน การลงโทษทางวินัย การใหออกจากราชการ การอุทธรณและการรองทุกข
ลงวันท่ี ๓ มกราคม ๒๕๔๕ จงึ ยังฟง ไมไ ดวา กรรมการในคณะกรรมการพนักงานเทศบาลจังหวัดลําปาง
จาํ นวน ๑๘ คน และผูแทนเลขานกุ ารคณะกรรมการพนักงานเทศบาลจังหวัดลําปางเปนเจาหนาที่
หรือกรรมการในคณะกรรมการทม่ี ีอํานาจพิจารณาทางปกครองที่มีเหตุอันมีสภาพรายแรง อันอาจ
ทําใหก ารพิจารณาทางปกครองไมเปนกลาง ท่ีจะตองหามมิใหทําการพิจารณาทางปกครองในการ
ออกคําส่ังลงโทษไลผูฟองคดีออกจากราชการตามมาตรา ๑๖ แหง พ.ร.บ. วิธีปฏิบัติราชการ
ทางปกครอง พ.ศ. ๒๕๓๙ และเม่ือกรรมการในคณะกรรมการพนักงานเทศบาลจังหวัดลําปาง
จํานวน ๑๘ คน ท่ีถูกคัดคาน ไมมีสภาพรายแรงอันอาจทําใหการพิจารณาทางปกครองไมเปนกลาง
แตอยางใด การพิจารณาของคณะกรรมการพนักงานเทศบาลจังหวัดลําปาง จํานวน ๔ คน ท่ีไมถูกคัดคาน
ก็ไมจําเปนตองใหโอกาสกรรมการในคณะกรรมการพนักงานเทศบาลจังหวัดลําปาง จํานวน ๑๘ คน
ที่ถูกคัดคาน ช้ีแจงขอเท็จจริงและตอบขอซักถามเพ่ือไหไดขอเท็จจริงอยางเพียงพอกอนออกจาก
ท่ีประชุม การพิจารณาและลงมติท่ีประชุมของคณะกรรมการพนักงานเทศบาลจังหวัดลําปาง
เมื่อวันที่ ๒๒ กุมภาพันธ ๒๕๕๕ จึงชอบดวยกฎหมาย โดยมิตองรับฟงคําคัดคานของผูฟองคดี
ดังนนั้ การพจิ ารณาของคณะกรรมการสอบสวนวินัยอยางรายแรงและคณะกรรมการพนักงานเทศบาล
จังหวดั ลาํ ปางจึงไมมีสภาพรายแรงอันอาจทําใหการพิจารณาทางปกครองไมเปนกลางและเปนมติ
ทไ่ี มชอบดวยกฎหมาย

เมื่อขอเท็จจริงปรากฏวา ขณะผูฟองคดีดํารงตําแหนงปลัดเทศบาลตําบลวังเหนือ
มีกรณีถกู กลา วหาวากระทาํ ผิดวนิ ยั อยา งรา ยแรง รวม ๓ กรณี คือ ขอกลาวหาท่ี ๑ สืบเน่ืองจากนาง ส.
(ผูฟองคดี) ไดฟองเทศบาลตําบลวังเหนือ (ผูถูกฟองคดี) ตอศาลปกครองเชียงใหม ผูฟองคดี
เปนผูรับมอบอํานาจจากนาง ส. และในขณะเดียวกันผูฟองคดีในฐานะปลัดเทศบาลตําบลวังเหนือ
และปฏิบัติหนาที่แทนผูถูกฟองคดีทําคําใหการ ยอมรับวาเทศบาลตําบลวังเหนือใชดุลยพินิจเลิกจาง

แนวคาํ วินิจฉยั ศาลปกครองสูงสดุ ฉบบั Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๔๒)
โดยไมชอบและทําคําใหการเพิ่มเติมวาเทศบาลตําบลวังเหนือยินยอมชดใชคาเสียหายเปนเงิน
๒๖๕,๘๗๕ บาท และเพิ่มเติมคําฟองเปน ๒๙๐,๒๓๕ บาท ใหแกนาง ส. ทั้งที่ผูฟองคดีทราบผล
การเลือกตั้งนายกเทศมนตรีตําบลวังเหนือแลววาอยูระหวางการประกาศผลการเลือกต้ังของ
คณะกรรมการการเลือกตัง้ (กกต.) ซึ่ง กกต. ไดมีประกาศผลการเลือกต้ัง เม่ือวันท่ี ๒๔ มีนาคม ๒๕๕๑
แตผ ฟู อ งคดยี ังทาํ คําใหก ารตอ ศาลปกครองเชยี งใหม โดยรูวาการปฏิบัติหนาที่ในฐานะผูถูกฟองคดี
ของตนตองส้ินสุดลง เม่ือมีประกาศรับรองผลการเลือกตั้งแลว ตอมา ศาลปกครองเชียงใหมได
มีหมายแจงวา กรณีดังกลาวอาจมีผลกระทบตอราชการ จึงใหเทศบาลตําบลวังเหนือ
แจงตอศาลปกครองเชียงใหมวาประสงคจะยืนยันตามคําใหการดังกลาว หรือไม อยางไร ผูฟองคดี
ไดทําหนังสือใหผูถูกฟองคดียืนยันตามคําใหการเดิม โดยต้ังใจปกปดเอกสารขอเท็จจริง
ตามคําใหก ารฉบับดงั กลา วและคาํ ฟอ งของผฟู อ งคดี เปน เหตุใหผูถูกฟองคดีไดยืนยันตามคําใหการ
ขอ กลา วหาที่ ๒ ผฟู อ งคดจี ดั ทาํ รายงานการประชมุ คณะกรรมการกลั่นกรองการประเมินผลการปฏิบัติงาน
ของพนกั งานเทศบาลและลูกจางประจําและพนักงานจาง ครั้งที่ ๒/๒๕๕๓ ประจําป พ.ศ. ๒๕๕๓
(ครง่ึ ปหลงั ) โดยไมม ีผูถ ูกฟองคดเี ปนประธานกรรมการเขารวมในการประชุม และนํารายงานการประชุม
ที่ทําขึ้นเสนอผูถูกฟองคดีลงนาม และขอกลาวหาท่ี ๓ ผูฟองคดีขออนุญาตไปราชการอันเปนเท็จ
ใชรถยนตของราชการในกิจการสวนตัว และลาราชการอันเปนเท็จ โดยอางขออนุญาตไปราชการ
จังหวดั เชียงใหม ในวนั ที่ ๓๑ มกราคม ๒๕๕๔ แตข อ เท็จจริงเปนการเดินทางไปทาอากาศยานเชียงใหม
เพื่อทองเทีย่ วประเทศเกาหลี และในวันท่ี ๕ กุมภาพันธ ๒๕๕๔ ขออนุญาตไปราชการจังหวัดเชียงใหม
แตข อ เทจ็ จริงเปน การเดินทางกลับจากทาอากาศยานเชียงใหมหลังเสร็จสิ้นการทองเที่ยวประเทศเกาหลี
การรายงานเท็จดังกลาวมีเจตนาเพื่อใหสามารถใชรถยนตพรอมพนักงานขับรถราชการไปรับ –
สงผูฟองคดใี นภารกจิ ทองเทย่ี วสว นตัว เหน็ ไดวา ขอ กลาวหาที่ ๑ ผูฟองคดีเปนท้ังผูรับมอบอํานาจ
จากนาง ส. และในขณะเดียวกันผูฟองคดียังปฏิบัติหนาท่ีแทนผูถูกฟองคดีทําคําใหการยื่น
ตอศาลปกครองเชียงใหม ยอมรับวาเทศบาลตําบลวังเหนือใชดุลยพินิจเลิกจางโดยไมชอบและ
ทําคําใหการเพ่ิมเติมวาเทศบาลตําบลวังเหนือยินยอมชดใชคาเสียหายเปนเงิน ๒๖๕,๘๗๕ บาท
และเพ่ิมเติมคําฟองเปน ๒๙๐,๒๓๕ บาท ใหแกนาง ส. ทั้งที่ผูฟองคดีก็ทราบผลการเลือกต้ัง
นายกเทศมนตรีตําบลวังเหนือแลววาอยูระหวางการประกาศผลการเลือกตั้งของคณะกรรมการ
การเลือกตั้ง (กกต.) และ กกต. ไดมีประกาศผลการเลือกต้ัง เมื่อวันที่ ๒๔ มีนาคม ๒๕๕๑
แตผูฟองคดีก็ยังทําคําใหการตอศาลปกครองเชียงใหม ซ่ึงโดยพฤติการณแลวเห็นวา ผูฟองคดี
ชอบที่จะขอขยายระยะเวลายื่นคําใหการตอศาลปกครองเชียงใหมแลวใหผูถูกฟองคดีที่เขารับ
ตําแหนงใหมเปนผูจัดทําคําใหการ และเมื่อศาลปกครองเชียงใหมไดมีหมายแจงคําส่ังใหเทศบาล
ตําบลวังเหนือ แจงตอศาลปกครองเชียงใหมวาประสงคจะยืนยันตามคําใหการฉบับเดิม หรือไม อยางไร
ผูฟองคดียังไดทําหนังสือใหผูถูกฟองคดียืนยันตามคําใหการ ผูถูกฟองคดีจึงมีหนังสือใหผูฟองคดี
ชี้แจงขอ เท็จจริงเก่ยี วกับกรณีดังกลาว แตผูฟองคดีกลับไมไดช้ีแจงถึงรายละเอียดการทําคําใหการ
และคําฟองของผูฟองคดีตามท่ีผูถูกฟองคดีตองการใหช้ีแจง ท้ังที่เอกสารก็เปนเอกสารท่ีผูฟองคดี
ไดจัดทําขึ้น จึงไมยุงยากท่ีผูฟองคดีจะชี้แจงรายละเอียดการทําคําใหการและคําฟองของผูฟองคดี

แนวคาํ วินจิ ฉยั ศาลปกครองสงู สดุ ฉบบั Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๔๓)
ผูฟองคดีจึงต้ังใจที่จะปกปดเอกสารดังกลาว ทําใหผูถูกฟองคดีตองมีหนังสือแจงการยกเลิก
หนังสือยืนยันคําใหการฉบับดังกลาว และประสงคจะทําคําใหการฉบับใหมตอศาลปกครองเชียงใหม
ขอ กลา วหาท่ี ๒ ผูฟ อ งคดีจัดทาํ รายงานการประชมุ คณะกรรมการกล่ันกรองการประเมินผลการปฏิบัติงาน
ของพนักงานเทศบาลและลูกจางประจําและพนักงานจาง ครั้งท่ี ๒/๒๕๕๓ ประจําป พ.ศ. ๒๕๕๓
(ครึ่งปหลัง) โดยไมมีผูถูกฟองคดีเปนประธานกรรมการเขารวมในการประชุม และนํารายงาน
การประชุมท่ีทําขึ้นเสนอผูถูกฟองคดีลงนาม นั้น เห็นวา ผูฟองคดีในฐานะปลัดเทศบาลตําบลวังเหนือ
สามารถจัดประชุมเองได และในกรณีที่ผูถูกฟองคดีติดราชการก็ตองมีหมายเหตุแจงไวในรายงาน
การประชุม ไมใชจัดทํารายงานประชุมวาผูถูกฟองคดีเปนประธานกรรมการเขารวมประชุม แลวเสนอ
ใหล งลายมือชอ่ื จึงเปนการจัดทํารายงานการประชุมอันเปนเท็จตอผูบังคับบัญชา และขอกลาวหาที่ ๓
เห็นวา ผูฟองคดีมีเจตนาจะใชรถยนตของเทศบาลตําบลวังเหนือไปรับตนเองและครอบครัว
ท่ีสนามบินเชียงใหม จากการกระทําดังกลาวเปนเหตุใหเทศบาลตําบลวังเหนือมีคาใชจายนํ้ามัน
เช้ือเพลิง รวมเปนเงินจํานวนทั้งสิ้น ๑,๖๐๐ บาท ผูฟองคดีจึงขออนุญาตไปราชการอันเปนเท็จ
ใชรถยนตของราชการในกิจการสวนตัว และลาราชการอันเปนเท็จ จากพยานหลักฐานดังกลาว
จึงเชอื่ ไดว า พฤตกิ ารณและการกระทําของผฟู องคดีไดกระทาํ ความผดิ ฐานอาศัยหรือยอมใหผูอ่ืนอาศัย
อํานาจหนาท่ีราชการของตนไมวาจะโดยทางตรงหรือทางออม หาประโยชนใหแกตนเองหรือผูอื่น
ปฏิบัติหรือละเวนการปฏิบัติหนาที่ราชการ โดยมิชอบเพื่อใหตนเองหรือผูอื่นไดประโยชนที่มิควร
เปนการทุจริตตอหนาท่ีราชการ ฐานปฏิบัติหนาที่ราชการโดยจงใจไมปฏิบัติตามกฎหมาย ระเบียบ
ของทางราชการ มติคณะรัฐมนตรีหรือนโยบายของรัฐบาล อันเปนเหตุใหเสียหายแกราชการ
อยางรายแรง ฐานรายงานเท็จตอผูบังคับบัญชา อันเปนเหตุใหเสียหายแกราชการอยางรายแรง
และกระทําการอื่นใดอันไดช่ือวาเปนผูประพฤติช่ัวอยางรายแรง อันเปนความผิดวินัยอยางรายแรง
ตามขอ ๓ วรรคสอง และวรรคสาม ขอ ๖ วรรคสอง ขอ ๑๑ วรรคสอง และขอ ๑๙ วรรคสอง
ของประกาศคณะกรรมการพนักงานเทศบาลจังหวัดลําปาง เรื่อง หลักเกณฑและเงื่อนไขการสอบสวน
การลงโทษทางวินัย การใหออกจากราชการ การอุทธรณและการรองทุกข ลงวันที่ ๓ มกราคม ๒๕๔๕
ผูถูกฟองคดีจึงมีความเห็นใหไลผูฟองคดีออกจากราชการ และไดเสนอไปยังคณะกรรมการพนักงาน
เทศบาลจังหวัดลําปาง เพอ่ื พจิ ารณาใหความเห็นชอบในการลงโทษผฟู อ งคดีตามขอ ๗๐ วรรคสอง
ของประกาศดังกลาว ซ่ึงที่ประชุมเห็นวาพฤติการณการกระทําของผูฟองคดีเปนความผิดวินัย
อยางรา ยแรง จึงมมี ตใิ หลงโทษไลผูฟองคดีออกจากราชการ ผูถูกฟองคดีจึงอาศัยอํานาจตามมาตรา ๑๕
และมาตรา ๒๓ แหง พ.ร.บ. ระเบียบบริหารงานบุคคลสวนทองถิ่น พ.ศ. ๒๕๔๒ ประกอบขอ ๗๐
วรรคหน่ึง ของประกาศคณะกรรมการพนักงานเทศบาลจังหวัดลําปาง เร่ือง หลักเกณฑและเงื่อนไข
การสอบสวนฯ ลงวันที่ ๓ มกราคม ๒๕๔๕ มีคําสั่งลงโทษไลผูฟองคดีออกจากราชการ ดังนั้น
การที่ผูถูกฟองคดีมีคําสั่งลงวันที่ ๖ มีนาคม ๒๕๕๕ ลงโทษไลผูฟองคดีออกจากราชการ จึงเปน
คําสั่งท่ีชอบดวยกฎหมาย การที่ศาลปกครองชั้นตนพิพากษาใหเพิกถอนคําสั่งเทศบาลตําบลวังเหนือ
ลงวันท่ี ๖ มีนาคม ๒๕๕๕ ท่ีลงโทษไลผูฟองคดีออกจากราชการโดยใหมีผลนับแตวันท่ีมีคําสั่ง

แนวคาํ วินิจฉัยศาลปกครองสูงสดุ ฉบบั Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๔๔)
และใหผูถูกฟองคดีดําเนินการพิจารณาทางปกครองเสียใหมใหเปนไปโดยถูกตองตามกฎหมาย น้ัน
ศาลปกครองสงู สุดไมเหน็ พองดว ย

พพิ ากษากลับ เปน ใหย กฟอง

คาํ พพิ ากษาศาลปกครองสูงสดุ ท่ี อบ.๑๘๘/๒๕๖๓
ผูฟองคดีฟองวา ขณะผูฟองคดีรับราชการในตําแหนงเจาหนาท่ีบริหารงานทั่วไป

ระดับ ๓ สังกัดองคการบริหารสวนตําบลคลองขุด อําเภอทาใหม จังหวัดจันทบุรี ผูถูกฟองคดี
(นายกองคการบริหารสวนตําบลคลองขุด) ไดมีคําสั่งลงวันที่ ๒๒ พฤษภาคม ๒๕๕๖ แตงตั้งคณะกรรมการ
สอบสวนวินัยอยางไมรายแรงผูฟองคดี กรณีถูกกลาวหาวาประพฤติตนไมเหมาะสมกับตําแหนง
หนาทร่ี าชการในเรื่องมพี ฤติกรรมท่ีไมส ุภาพเรยี บรอ ย ไมรกั ษาความสามัคคี ไมชวยเหลือในการปฏิบัติ
หนาทีร่ าชการ สรางความแตกแยกในองคกร คร้ันคณะกรรมการสอบสวนฯ ไดสอบสวนเสร็จสิ้นแลว
ผูถูกฟองคดีไดพิจารณาแลวเห็นวา ผูฟองคดีกระทําผิดวินัยอยางไมรายแรงฐานประพฤติตน
ไมสุภาพเรียบรอยตามขอ ๑๔ ของมาตรฐานทั่วไปเกี่ยวกับวินัยและการรักษาวินัยและการดําเนินการ
ทางวินัย สมควรลงโทษตัดเงินเดือนผูฟองคดี จํานวน ๕ % เปนเวลาสามเดือน จึงมีคําสั่งลงวันท่ี
๓ กันยายน ๒๕๕๖ ลงโทษตัดเงินเดือนผูฟองคดี ๕ % เปนเวลาสามเดือน ผูฟองคดีจึงมีหนังสือ
ลงวันที่ ๑๖ ตุลาคม ๒๕๕๖ อุทธรณคําส่ังดังกลาวตอประธานกรรมการพนักงานสวนตําบล
จังหวัดจันทบุรี แตยังไมไดรับแจงผลการพิจารณาอุทธรณ ผูฟองคดีเห็นวา คําส่ังลงโทษผูฟองคดี
ดังกลาวไมชอบดวยกฎหมาย จึงนําคดีมาฟองขอใหศาลมีคําพิพากษาหรือคําสั่งเพิกถอนคําส่ังลงวันที่
๓ กนั ยายน ๒๕๕๖ ท่ลี งโทษตดั เงินเดอื นผูฟอ งคดี ๕ % เปนเวลาสามเดอื น

ศาลปกครองสูงสุดวินิจฉัยวา เมื่อขอเท็จจริงท่ีเปนเหตุในการแตงตั้งคณะกรรมการ
สอบสวนฯ เพือ่ ดําเนินการทางวนิ ยั แกผูฟองคดี ผูถูกฟองคดีไดระบุไวโดยชัดแจงตามคําสั่งลงวันท่ี ๒๒
พฤษภาคม ๒๕๕๖ ซ่ึงมีสองประการ คือ ประการแรก เม่ือวันท่ี ๒๖ เมษายน ๒๕๕๖ ผูฟองคดีได
แสดงกิริยากาวราวตอปลัดองคการบริหารสวนตําบลคลองขุด และไมใหเกียรติผูบังคับบัญชา
ประการที่สอง เม่ือวันที่ ๑ พฤษภาคม ๒๕๕๖ ผูฟองคดีแจกหนังสือใหสมาชิกสภาองคการบริหาร
สวนตําบลคลองขุด เลาเหตุการณตางๆ ในองคการบริหารสวนตําบลคลองขุด ในเชิงใสรายปายสี
เสียดสี พาดพิงถึงบุคคลอ่ืน แตเมื่อพิจารณาจากเหตุผลที่คณะกรรมการสอบสวนฯ สรุปไวใน
รายงานการสอบสวนกลับเปนเรื่องท่ีระบุวา ผูฟองคดีมีพฤติกรรมที่คอยจับผิดพนักงานดวยกันเอง
มาเปนระยะเวลาตอเนื่อง ขาดความรวมมือในการปฏิบัติงานรวมกันในองคกร ขาดความสามัคคี
และมีการทาทายอํานาจผูบริหารและผูบังคับบัญชา และปฏิบัติหนาท่ีโดยไมมีอํานาจหนาที่
และไมใชอํานาจหนาท่ี จึงเห็นไดวา ความเห็นของคณะกรรมการสอบสวนฯ และของผูถูกฟองคดี
เปน คนละเหตุกับการมีคําส่ังแตงตั้งคณะกรรมการสอบสวนฯ ผูฟองคดี เปนการพิจารณาขอเท็จจริงอื่น
และอางเหตุผลอ่ืนนอกเหนือจากที่ไดแจงใหผูฟองคดีทราบ แมผูถูกฟองคดีจะอางวากรณีพิพาท
ผูถูกฟองคดีใชอํานาจตามขอ ๒๓ วรรคสอง ของประกาศคณะกรรมการพนักงานสวนตําบลจังหวัด
จันทบุรี เร่ือง หลักเกณฑและเง่ือนไขในการสอบสวน การลงโทษทางวินัย การใหออกจากราชการ

แนวคาํ วินิจฉยั ศาลปกครองสงู สดุ ฉบบั Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๔๕)
การอุทธรณ และการรองทุกข ลงวันที่ ๑๙ ธันวาคม ๒๕๔๔ ซ่ึงผูถูกฟองคดีอาจใหดําเนินการ
สอบสวนตามวิธีการท่ีเห็นสมควร และการสอบสวนตามรูปแบบที่กําหนดเปนเพียงการปองกันการ
คัดคานและการโตแยงของผูฟองคดีเทาน้ันก็ตาม แตเม่ือผูถูกฟองคดีไดแตงตั้งคณะกรรมการ
สอบสวนฯ เพื่อดําเนินการสอบสวนผูฟองคดีแลว การท่ีผูถูกฟองคดีระบุสาเหตุที่แตงตั้ง
คณะกรรมการสอบสวนฯ เพื่อจะพิจารณาโทษทางวินัยแกผูฟองคดียอมเปนการแจงใหผูฟองคดี
ทราบถึงพฤติการณหรือการกระทําของผูฟองคดีท่ีเปนเหตุใหผูฟองคดีตองถูกตั้งคณะกรรมการ
สอบสวนฯ เพ่ือพจิ ารณาวา ผฟู อ งคดมี คี วามผิดทางวินัยหรือไม อยางไร การท่ีผูถูกฟองคดีพิจารณา
ขอเท็จจริงอื่นและอางเหตุผลอ่ืนนอกเหนือจากท่ีไดแจงใหผูฟองคดีทราบทําใหผูฟองคดีอาจ
หลงตอ สใู นประเด็นทต่ี นถกู กลา วหา และไมม ีโอกาสไดท ราบขอเทจ็ จริงทีใ่ ชพิจารณาลงโทษตนเอง
อยางเพียงพอและไมมีโอกาสโตแยงแสดงพยานหลักฐานเพื่อหักลางความเห็นของผูถูกฟองคดีได
ดังนั้น การนําขอเท็จจริงอื่นท่ีไมใชขอเท็จจริงท่ีรับฟงไดโดยชอบตามกระบวนการสอบสวนทาง
วินัยมาใชในการออกคําส่ังลงโทษผูฟองคดี จึงไมเปนไปตามขอ ๒๓ วรรคหนึ่ง ของประกาศ
คณะกรรมการพนกั งานสวนตาํ บลจงั หวัดจนั ทบุรีดงั กลา ว แตอยา งไรก็ตามเมื่อขอเท็จจริงปรากฏวา
ผูฟองคดีกระทําความผิดอาญาจนตองคําพิพากษาถึงที่สุดในคดีอาญาของศาลจังหวัดจันทบุรี
ซ่ึงมีคําพิพากษาเม่ือวันที่ ๒ กันยายน ๒๕๕๖ วา ผูฟองคดีกระทําผิดตามประมวลกฎหมายอาญา
มาตรา ๓๒๖ จําคุก ๒ เดือน ปรับ ๖,๐๐๐ บาท โทษจําคุกใหรอการลงโทษไวมีกําหนด ๒ ป
ในความผิดฐานหมิ่นประมาท สืบเน่ืองจากกรณีที่ผูฟองคดีไดแจกเอกสารใหแกสมาชิก
สภาองคการบริหารสวนตําบลคลองขุดเม่ือวันที่ ๑ พฤษภาคม ๒๕๕๖ จนเปนเหตุใหนาย พ.
ซ่ึงเปนพนักงานสวนตําบลเดียวกันกับผูฟองคดี รองทุกขดําเนินคดีอาญากับผูฟองคดี และ
พนักงานอัยการไดฟองคดีอาญาในขอหาหม่ินประมาทกับผูฟองคดีตอศาลจังหวัดจันทบุรี
ซ่ึงคําพิพากษาในคดีดังกลาวเก่ียวเน่ืองกับเรื่องที่เปนเหตุในการแตงตั้งคณะกรรมการสอบสวนฯ
ผูฟองคดี แมคณะกรรมการสอบสวนฯ จะไมไดกลาวถึงคําพิพากษาขางตนไวในรายงานการ
สอบสวนกส็ บื เนอ่ื งมาจากศาลจังหวัดจันทบุรีมีคําพิพากษาเม่ือวันท่ี ๒ กันยายน ๒๕๕๖ ซึ่งเปนเวลา
ภายหลังจากที่คณะกรรมการสอบสวนฯ ไดรายงานผลการสอบสวนใหผูถูกฟองคดีทราบแลว
ผูถูกฟองคดีจึงมีความเห็นถึงเร่ืองดังกลาวตอทายรายงานการสอบสวนในเร่ืองนี้ได และเม่ือเปน
ความผิดที่ปรากฏชัดแจง ผูถูกฟองคดีจึงมีอํานาจท่ีจะส่ังลงโทษทางวินัยไดโดยไมตองสอบสวนกอน ทั้งนี้
ตามขอ ๓๐ ของประกาศคณะกรรมการพนักงานสวนตําบลจังหวัดจันทบุรีฉบับเดียวกัน การท่ี
ผูถูกฟองคดีใชดุลพินิจส่ังลงโทษตัดเงินเดือนผูฟองคดี ๕ % เปนเวลาสามเดือน จึงเปนการใช
ดลุ พินิจภายในขอบเขตอาํ นาจของผูถูกฟองคดีตามขอ ๖๙ วรรคหน่ึง ของประกาศคณะกรรมการ
พนักงานสวนตําบลจังหวัดจันทบุรี เรื่อง หลักเกณฑและเง่ือนไขในการสอบสวน การลงโทษทาง
วินัย การใหออกจากราชการ การอุทธรณ และการรองทุกข ลงวันท่ี ๑๙ ธันวาคม ๒๕๔๔ ดังนั้น
คําส่ังลงวันที่ ๓ กันยายน ๒๕๕๖ ที่ใหลงโทษตัดเงินเดือนผูฟองคดี ๕ % เปนเวลาสามเดือน จึงชอบ
ดว ยกฎหมาย ทศี่ าลปกครองชั้นตนพพิ ากษายกฟอ ง นน้ั ศาลปกครองสงู สดุ เห็นพอ งดวยในผล

พิพากษายนื

แนวคําวนิ จิ ฉัยศาลปกครองสูงสดุ ฉบบั Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๔๖)

วินยั ขา ราชการพลเรอื นในสถาบนั อดุ มศึกษาหรอื พนักงานมหาวทิ ยาลัย
คาํ พิพากษาศาลปกครองสูงสุดที่ อ.๗๔๔/๒๕๖๓

ผูฟองคดีฟองวา ผูฟองคดีเคยเปนอาจารย ระดับ ๖ ประจําคณะวิทยาการจัดการ
สงั กดั ผถู ูกฟอ งคดี (มหาวิทยาลยั ราชภัฏเลย) ตอ มาผูถูกฟอ งคดีโดยอธิบดีมหาวิทยาลัยราชภัฏเลย
ไดมีคําสั่งลงวันท่ี ๑๘ มิถุนายน ๒๕๕๓ ปลดผูฟองคดีออกจากราชการ กลาวหาวาผูฟองคดี
กระทําความผิดวินัยอยางรายแรง ในกรณีทําหนังสือรองเรียนตอผูถูกฟองคดีใหตรวจสอบ
การกระทาํ ของขาราชการพลเรอื นในมหาวทิ ยาลัย วาเปนผูยุยงสงเสริมใหนักศึกษาเอาใบแสดงผล
การเรียน (Transcript) และใบรับรองคุณวุฒิไปสมัครสอบและสมัครงานกอน ท้ังที่สภามหาวิทยาลัย
ยังไมไดอ นุมตั ิและผสู อนประจําวิชายังไมไดต ัดเกรด ซ่งึ ขอรองเรียนดังกลาวปราศจากมูลความจริง
และทาํ รายงานเทจ็ ตอผูบ งั คบั บญั ชาโดยทํารายงานเพ่อื ขอเบกิ เงินคาใชจายเพื่อเดินทางไปราชการ
โดยไมไดไปราชการจริง ผูฟองคดีเห็นวาเปนคําสั่งไมชอบดวยกฎหมาย จึงนําคดีมาฟองขอใหศาล
มีคําพิพากษาหรือคําสั่งใหยกเลิกคําส่ังลงโทษปลดออกจากราชการ ใหผูฟองคดีกลับเขารับราชการ
เชนเดิมและไดรับเงินเดือนในตําแหนงเดิม รวมถึงสิทธิสวัสดิการตางๆ ที่ขาราชการพึงไดรับ
และใหนาํ เรือ่ งการยกเลกิ ปลดออกจากราชการไปรายงานในสภามหาวิทยาลัยราชภฏั เลยใหทราบ

ศาลปกครองสูงสดุ วินจิ ฉัยวา ผถู ูกฟองคดีไดม คี าํ สง่ั แตง ตงั้ คณะกรรมการสอบสวน
วินัยผูฟองคดีกรณีท่ีคณะวิทยาการจัดการมีหนังสือรายงานผูถูกฟองคดีวา ผูฟองคดีเบิกคาใชจาย
ในการไปราชการไมตรงตามท่ีขอไว กรณีที่ผูฟองคดีรองเรียนกลาวหาอาคาร ส. วารวมกับ
เจา หนาที่ชวยเหลอื และยยุ งหนกั ศึกษาใหไดรับใบแสดงผลการเรียน (Transcript) เพ่ือนําไปสมัคร
สอบและสมัครงานกอนที่ผูฟองคดีซ่ึงเปนอาจารยผูสอนจะไดสงผลการสอบ ซึ่งไดขอเท็จจริงวา
กรณีรองเรียนกลาวหาอาจารย ส. นั้นไมเปนความจริง สวนกรณีผูฟองคดีขออนุญาตไปอบรม
ในหลักสูตรพัฒนาบุคลากรในรานขายยา ปรากฏขอเท็จจริงวาไมมีการจัดการอบรมหลักสูตร
พัฒนาบุคลากรในรานขายยาตามท่ีขออนุญาต แสดงวาผูฟองคดีไมไดไปเขารับการอบรมตามท่ี
ไดขออนุญาต การที่ผฟู อ งคดีทาํ เอกสารใบเบิกคา ใชจา ยในการเดนิ ทางไปราชการ ลงชื่อขอเบิกเงิน
แนบหลักฐานการจายเงิน เพื่อเบิกจายเงินไปราชการและคืนเงินยืมทดรองจายที่ไดยืมเงินไปกอนแลว
จงึ เปน การรายงานเท็จตอผบู ังคับบัญชาเปนความผิดวินัยอยางรายแรง ซ่ึงขั้นตอนการดําเนินการ
ทางวินัยนั้น ปรากฏวาหลังจากที่ผูถูกฟองคดีไดมีคําส่ังแตงตั้งคณะกรรมการสอบสวนวินัย
ขาราชการผูฟองคดีแลว ผูถูกฟองคดีไดมีหนังสือลงวันท่ี ๑๑ สิงหาคม ๒๕๕๒ เชิญใหผูฟองคดี
รับทราบคําส่ังแตงต้ังคณะกรรมการสอบสวนวินัยขาราชการ ในวันที่ ๑๓ สิงหาคม ๒๕๕๒
เวลา ๑๐.๐๐ นาฬิกา ผูฟองคดีไดรับหนังสือเชิญแลวแตไมไดไปรับทราบคําสั่งตามเวลาท่ี
ผูถูกฟองคดีกําหนด ผูถูกฟองคดีโดยอธิการบดีมหาวิทยาลัยราชภัฏเลยไดมีหนังสือลงวันท่ี
๑๔ สิงหาคม ๒๕๕๒ สงสําเนาคําสั่งแตงต้ังคณะกรรมการสอบสวนวินัยขาราชการใหผูฟองคดี
ทางไปรษณียลงทะเบียนไปยังท่ีอยูตามภูมิลําเนาตามทะเบียนบานตามหลักฐานของทางราชการ

แนวคําวินจิ ฉยั ศาลปกครองสงู สดุ ฉบับ Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๔๗)
โดยมีนาง ท. รับหนังสือไวแทนผูฟองคดี ซ่ึงตามหนังสือดังกลาวไดแจงสิทธิในการคัดคาน
กรรมการใหผูฟองคดีทราบดวยแลวนั้น การกระทําของผูถูกฟองคดีจึงเปนการดําเนินการ
ตามขอบังคับมหาวิทยาลัยราชภัฏเลย วาดวยการดําเนินการทางวินัย การสอบสวนพิจารณา
การลงโทษ การออกจากราชการ การสั่งพักหรือส่ังใหออกจากราชการไวกอน การอุทธรณและ
การรองทุกข พ.ศ. ๒๕๕๐ ขอ ๙ วรรคหนึ่ง (๑) แลว หลังจากน้ันคณะกรรมการสอบสวนวินัย
ไดดําเนินการทางวินัย โดยมีหนังสือลงวันท่ี ๑๓ ตุลาคม ๒๕๕๒ เชิญใหผูฟองคดีรับทราบขอกลาวหา
แตผูฟองคดีไมไดไปรับทราบขอกลาวหา ประธานคณะกรรมการสอบสวนจึงมีหนังสือลงวันที่
๑๓ ตุลาคม ๒๕๕๒ แจงใหผูฟองคดีมารับทราบขอกลาวหาพรอมท้ังสงบันทึกการแจง
และรบั ทราบขอ กลาวหา (แบบ สว.๒) ลงวันที่ ๑๓ ตลุ าคม ๒๕๕๒ จาํ นวน ๒ ฉบบั โดยสงทางไปรษณีย
ลงทะเบียนใหผูฟองคดี โดยมีนาย ย. รับหนังสือดังกลาวไวแทนผูฟองคดี แตเม่ือพนกําหนด
สิบหาวันแลวผูฟองคดีไมไดดําเนินการใดๆ คณะกรรมการสอบสวนวินัยจึงดําเนินการสอบสวน
ขอเท็จจริงตอไป และไดมีหนังสือลงวันท่ี ๔ มกราคม ๒๕๕๓ แจงใหผูฟองคดีเขาพบ
คณะกรรมการสอบสวนวินัยขาราชการเพ่ือรับทราบขอกลาวหาและสรุปพยานหลักฐาน
ที่สนับสนุนขอกลาวหาในวันท่ี ๗ มกราคม ๒๕๕๓ เวลา ๐๙.๐๐ นาฬิกา ถึง ๑๐.๐๐ นาฬิกา
แตผูฟองคดีเพิกเฉย คณะกรรมการสอบสวนวินัยขาราชการจึงไดมีหนังสือลงวันท่ี ๗ มกราคม
๒๕๕๓ แจงขอกลาวหาและสรุปพยานหลักฐานท่ีสนับสนุนขอกลาวหาตามแบบ สว.๓ ลงวันที่
๗ มกราคม ๒๕๕๓ จํานวน ๒ ฉบับ และกําหนดใหผูฟองคดีเก็บไวหน่ึงฉบับ ลงลายมือช่ือและ
วันเดือนปท่ีรับทราบสงกลับคืนใหกับคณะกรรมการสอบสวนวินัยขาราชการหน่ึงฉบับ พรอมกับ
มีหนังสือแจงผูฟองคดีใหติดตอใหถอยคํา ช้ีแจง หรือนําสืบแกขอกลาวหา หรือสงมอบเอกสาร
ท่ีเก่ียวของตางๆ ภายใน ๑๕ วัน นับแตวันท่ีผูฟองคดีไดรับหนังสือดังกลาว โดยสงทางไปรษณีย
ลงทะเบียนตอบรับ EMS ภายในประเทศไปยังผูฟองคดี ณ ภูมิลําเนา ปรากฏวามีผูรับไวแทน
ผูฟองคดี แตเม่ือลวงพนสิบหาวันแลวปรากฏวาไมไดรับแบบ สว.๓ คืนจากผูฟองคดี จึงเห็นไดวา
กอนท่ีผูถูกฟองคดีจะมีคําส่ังลงวันที่ ๑๘ มิถุนายน ๒๕๕๓ ลงโทษปลดผูฟองคดีออกจากราชการ
ไดใหโอกาสผูฟองคดีไดทราบขอเท็จจริงอยางเพียงพอและมีโอกาสไดโตแยงและแสดง
พยานหลักฐานของตนตามท่ีกําหนดในมาตรา ๓๐ แหง พ.ร.บ. วิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง
พ.ศ. ๒๕๓๙ แลว อีกทั้งคณะกรรมการสอบสวนวินัยยังไดปฏิบัติตามขอบังคับมหาวิทยาลัยราช
ภัฏเลย วาดวยการดําเนินการทางวินัย การสอบสวนพิจารณาการลงโทษ การออกจากราชการ
การสั่งพักหรือส่ังใหออกจากราชการไวกอน การอุทธรณและการรองทุกข พ.ศ. ๒๕๕๐ ขอ ๒๑
วรรคหน่ึง โดยเรียกผูฟองคดีมาพบเพ่ือแจงขอกลาวหาแลว แตผูฟองคดีเพิกเฉย คณะกรรมการ
สอบสวนวนิ ยั ไดดําเนินการตามขอ ๒๑ วรรคหา ของขอบังคับดังกลาว โดยสงบันทึกมีสาระสําคัญ
ตามแบบ สว.๓ ทางไปรษณียลงทะเบียนตอบรับไปใหผูฟองคดี ณ ท่ีอยูของผูฟองคดีท่ีใหไวกับ
ทางราชการ จึงถือวาผูฟองคดีไดทราบขอกลาวหาและสรุปพยานหลักฐานท่ีสนับสนุนขอกลาวหา
โดยชอบแลวแตไมประสงคจะแกขอกลาวหา ซึ่งกรณีเชนน้ีคณะกรรมการสอบสวนจะไมสอบสวน
ตอไปก็ได ดังน้ัน การท่ีคณะกรรมการสอบสวนวินัยขาราชการจัดทํารายงานการสอบสวน

แนวคาํ วนิ จิ ฉัยศาลปกครองสงู สดุ ฉบบั Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๔๘)
พรอมความเห็นเสนอผูแตงตั้งคณะกรรมการสอบสวนทางวินัย โดยที่ผูฟองคดีมิไดใหถอยคําช้ีแจง
นําสืบแกขอกลา วหา หรือแสดงพยานหลักฐานของตนน้ัน ถือไดวาผูถูกฟองคดีและคณะกรรมการ
สอบสวนวินัยไดดําเนินการตามข้ันตอน หรือวิธีการอันเปนสาระสําคัญตามที่กฎหมายกําหนด
โดยชอบ กอนที่จะมีคําส่ังลงวันที่ ๑๘ มิถุนายน ๒๕๕๓ แลว แมตอมาผูฟองคดีย่ืนอุทธรณคําสั่ง
ดังกลาว ซึ่งคณะกรรมการขาราชการพลเรือนในสถาบันอุดมศึกษา (ก.พ.อ.) ไดพิจารณาอุทธรณ
ของผูฟองคดีแลวเห็นวากรณีผูฟองคดีทําหนังสือลงวันท่ี ๑๕ กันยายน ๒๕๕๑ รองเรียนกลาวหา
อาจารย ส. วารวมกับเจาหนาที่ฝายทะเบียนและประมวลผล ชวยเหลือและยุยงนักศึกษาใหไดรับ
ใบแสดงผลการเรียน (Transcript) เพ่ือนําไปสอบเขารับราชการกอนที่ผูฟองคดีซึ่งเปนอาจารย
ประจําวิชาการพัฒนาองคการจะไดสงผลการสอบของนักศึกษาใหฝายทะเบียนและประมวลผล
ไมเปนความผิดวินัยตามท่ีมีคําส่ังลงโทษ จึงมีมติใหแกไขเปลี่ยนแปลงขอความในคําส่ังใหถูกตอง
เหมาะสมกับความผิด ดังน้ัน แมผูฟองคดีไมผิดวินัยกรณีรองเรียนขอใหผูถูกฟองคดีตรวจสอบ
การกระทําของอาจารย ส. แตผ ฟู อ งคดียงั คงผิดวนิ ัยกรณีขออนุญาตไปราชการเพ่ืออบรมหลักสูตร
พัฒนาบุคลากรในรานขายยา แตไมไดไปอบรมตามท่ีขออนุญาต กลับทํารายงานการเดินทาง
เพ่ือขอเบิกคาใชจายในการเดินทางไปราชการ อันเปนความผิดฐานรายงานเท็จตอผูบังคับบัญชา
ซ่ึงเปนความผิดวินัยอยางรายแรง ผูถูกฟองคดีจึงตองแกไขเปลี่ยนแปลงขอความในคําสั่งลงโทษ
ใหถูกตองตามมติดังกลาว ซ่ึงการแกไขคําส่ังดังกลาวไมไดมีการเพ่ิมเติมขอเท็จจริงใดๆ
นอกเหนือไปจากขอเท็จจริงที่ไดตามการสอบสวนเดิม การท่ีผูถูกฟองคดีมีคําสั่งลงวันที่
๒๕ พฤศจิกายน ๒๕๕๓ แกไขคําส่ังลงวันที่ ๑๘ มิถุนายน ๒๕๕๓ ลงโทษปลดผูฟองคดี
ออกจากราชการจึงชอบดวยกฎหมายแลว สําหรับระยะเวลาการพิจารณาอุทธรณไมเกินเกาสิบวัน
ตามมาตรา ๖๒ วรรคสอง แหง พ.ร.บ. ระเบียบขาราชการพลเรือนในสถาบันอุดมศึกษา
พ.ศ. ๒๕๔๗ นั้น เปนเพียงระยะเวลาเรงรัดกระบวนการพิจารณาอุทธรณใหแลวเสร็จโดยเร็ว
เทาน้ัน ไมไดมีขอกําหนดใดกําหนดใหการพิจารณาอุทธรณท่ีมิไดดําเนินการภายในกําหนด
ระยะเวลาตอ งเสยี ไปหรือไมชอบดว ยกฎหมายแตอยางใด การท่ีคณะกรรมการขาราชการพลเรือน
ในสถาบันอุดมศึกษา (ก.พ.อ.) ไมไดพิจารณาอุทธรณใหแลวเสร็จภายในเวลาเกาสิบวันจึงไมมีผล
ใหคําส่ังของผูถูกฟองคดีตามคําส่ังลงวันท่ี ๒๕ พฤศจิกายน ๒๕๕๓ ท่ีแกไขคําสั่งลงวันท่ี
๑๘ มิถุนายน ๒๕๕๓ ลงโทษปลดผูฟองคดีออกจากราชการตามมติคณะกรรมการขาราชการ
พลเรอื นในสถาบันอดุ มศึกษา (ก.พ.อ.) ไมชอบดวยกฎหมาย ทศี่ าลปกครองชัน้ ตน พิพากษายกฟอง
นนั้ ศาลปกครองสงู สดุ เหน็ พอ งดว ย

พพิ ากษายนื

คาํ พิพากษาศาลปกครองสงู สุดท่ี อบ.๓๗/๒๕๖๓
ผูฟองคดีฟองวา ผูฟองคดีเปนพนักงานมหาวิทยาลัย ตําแหนงรองศาสตราจารย

สังกัดคณะเศรษฐศาสตรและบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยทักษิณ ไดรับความเดือดรอนเสียหายจาก
การท่ีผูถูกฟองคดี (อธิการบดีมหาวิทยาลัยทักษิณ) ไดมีคําส่ังลงวันที่ ๑๘ มีนาคม ๒๕๕๙

แนวคําวนิ ิจฉัยศาลปกครองสูงสดุ ฉบับ Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๔๙)
ลงโทษตัดเงินเดือนผูฟองคดีรอยละหาเปนเวลาสองเดือน โดยอางวาผูฟองคดีกระทําผิดวินัย
กรณีไมสงคาระดับข้ันภายในเวลาที่กําหนด โดยจงใจไมปฏิบัติตามกฎหมาย ขอบังคับ ระเบียบ
หรือนโยบายของมหาวทิ ยาลัย ตอมา ผฟู อ งคดีไดย ่ืนหนงั สือลงวันท่ี ๒๕ มีนาคม ๒๕๕๙ อุทธรณคําส่ัง
ลงโทษทางวินัยดังกลาวตอคณะกรรมการอุทธรณและรองทุกขประจํามหาวิทยาลัย แตไมได
รับแจงผลการพิจารณาอุทธรณภายในเวลาที่กฎหมายกําหนด ผูฟองคดีจึงนําคดีมาฟองขอใหศาล
มีคําพิพากษาหรือคําส่ังเพิกถอนคําสั่งลงวันที่ ๑๘ มีนาคม ๒๕๕๙ ท่ีลงโทษตัดเงินเดือนผูฟองคดี
เหน็ วา เมอ่ื ขอเท็จจรงิ ปรากฏวา ผูฟ องคดีจัดสงคาระดับข้ันในรายวิชาท่ีผูฟองคดีเปนผูสอนลาชากวา
ทกี่ ําหนดไวในปฏิทินการศกึ ษาเปน เวลาถึงสองเดือน ทําใหนสิ ติ ชั้นปท่ี ๔ ท่ีลงทะเบียนเรียนในรายวิชา
ทผี่ ฟู องคดเี ปนผูสอนไมส ามารถสําเรจ็ การศกึ ษาภายในเวลาตามปกติและเกิดความเสียหายตอมหาวิทยาลัย
เปน การจงใจไมปฏิบัติตามกฎหมาย ขอบังคับ ระเบียบหรือนโยบายของมหาวิทยาลัย ตามท่ีกําหนดไวใน
ขอ ๑๘ ของขอบงั คบั มหาวทิ ยาลัยทักษณิ วา ดว ยการศึกษาระดับปริญญาตรี พ.ศ. ๒๕๕๒ และไมปฏิบัติ
ตามคําส่ังของผูบังคับบัญชาซ่ึงส่ังในหนาท่ีโดยชอบดวยกฎหมายตามประกาศคณะกรรมการนโยบาย
การบริหารทรัพยากรบุคคล เรื่อง กําหนดหลักเกณฑและวิธีการเก่ียวกับวินัย การรักษาวินัย
การดําเนินการทางวินัย การอุทธรณ และการรองทุกขของพนักงานมหาวิทยาลัยและลูกจางของมหาวิทยาลัย
ลงวนั ท่ี ๒๕ สงิ หาคม ๒๕๕๒ แตเนื่องจากการกระทําดังกลาวไมไดกอใหเกิดความเสียหายอยางรายแรง
ตอมหาวิทยาลัย จึงเปนการกระทาํ ผดิ วนิ ัยไมรายแรง ผถู ูกฟอ งคดยี อมมอี ํานาจตามขอ ๑๕ ของประกาศ
ดังกลาว ท่ีจะใชดุลพินิจพิจารณาส่ังลงโทษตามมาตรฐานการลงโทษ โดยอาจสั่งลงโทษภาคทัณฑ
ตัดเงินเดือน หรือลดเงินเดือน แลวแตกรณี ดังนั้น การท่ีผูถูกฟองคดีไดพิจารณา แลวมีคําสั่งให
ลงโทษตัดเงินเดือนผูฟองคดีรอยละหาเปนเวลาสองเดือน และเมื่อไมปรากฏวาเปนการใชดุลพินิจ
โดยไมส ุจรติ หรอื ไมมขี อเทจ็ จรงิ หรือเหตุผลสนับสนนุ ตามสมควรแลว ยอมเปนการใชดุลพินิจโดยชอบ
จึงเปนการลงโทษทางวินัยที่เหมาะสมแกกรณีความผิดแลว ดังนั้น คําสั่งลงวันที่ ๑๘ มีนาคม ๒๕๕๙
ทล่ี งโทษตดั เงินเดอื นผฟู อ งคดีรอ ยละหาเปนเวลาสองเดือน จึงชอบดวยกฎหมายแลว ท่ีศาลปกครองช้ันตน
พิพากษายกฟอ ง นัน้ ศาลปกครองสงู สุดเห็นพองดวย

พิพากษายืน

คําพิพากษาศาลปกครองสงู สดุ ที่ อบ.๖๑/๒๕๖๓
ผูฟองคดีฟองวา เดิมผูฟองคดีรับราชการเปนขาราชการพลเรือนในสถาบันอุดมศึกษา

ตําแหนงอาจารย ระดับ ๗ คณะครุศาสตร มหาวิทยาลัยราชภัฏกาญจนบุรี ถูกลงโทษปลดออกจาก
ราชการเนื่องจากกระทําผดิ วินยั กรณมี คี วามสัมพันธฉ นั ชสู าวกบั นกั ศึกษา ผฟู องคดีจึงมีหนังสืออุทธรณ
คําสั่งลงโทษไปยังผูถูกฟองคดีที่ ๒ (คณะกรรมการขาราชการพลเรือนในสถาบันอุดมศึกษา (ก.พ.อ.))
แตผูถูกฟองคดีท่ี ๒ มีมติใหยกอุทธรณ ผูฟองคดีไมพอใจ จึงนําคดีมาฟองขอใหเพิกถอนคําส่ังลงโทษ
ปลดออกจากราชการ และมีคําส่ังใหผูฟองคดีกลับเขารับราชการโดยไดรับสิทธิตามกฎหมาย รวมทั้ง
เพิกถอนมติของผูถูกฟองคดีที่ ๒ ที่ยกอุทธรณของผูฟองคดี เห็นวา โดยที่ผูฟองคดีโตแยง
การดําเนินการสอบสวนทางวินัยในประเด็นเร่ืองคุณสมบัติของนาย อ. ผูชวยเลขานุการของ

แนวคําวินิจฉัยศาลปกครองสงู สดุ ฉบบั Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๕๐)
คณะกรรมการสอบสวนวินัยอยางรายแรง เน่ืองจากนาย อ. เปนพนักงานมหาวิทยาลัย แตไมไดเปน
ขาราชการพลเรือน จึงขัดกับขอ ๓ วรรคสอง ของ กฎ ก.พ. ฉบับท่ี ๑๘ (พ.ศ. ๒๕๔๐) ออกตามความใน
พ.ร.บ. ระเบียบขาราชการพลเรือน พ.ศ. ๒๕๓๕ วาดวยการสอบสวนพิจารณา ซ่ึงกําหนดใหกรณีที่มี
ความจําเปน จะใหมีผูชวยเลขานุการซึ่งเปนขาราชการพลเรือนดวยก็ได จึงมีประเด็นท่ีตองวินิจฉัย
เบื้องตนตามขอโตแยงของผูฟองคดีวา การสอบสวนทางวินัยอยางรายแรงผูฟองคดีเสียไปเพราะเหตุ
ที่นาย อ. ไมไดเปนขาราชการพลเรือน หรือไม เห็นวา ผูชวยเลขานุการของคณะกรรมการสอบสวน
วินัยอยางรายแรงมีหนาที่ทํางานทางธุรการใหกับคณะกรรมการฯ เทานั้น ไมมีอํานาจรวมพิจารณา
และลงมติเชนเดียวกับกรรมการตามมาตรา ๘๒ วรรคสอง แหง พ.ร.บ. วิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง
พ.ศ. ๒๕๓๙ ดังน้ัน แมจะรับฟงขอเท็จจริงไดวานาย อ. ไมไดเปนขาราชการพลเรือน ก็ไมใช
ความบกพรองท่ีเปนสาระสําคัญถึงขนาดท่ีจะทําใหการสอบสวนเสียไป สวนการท่ีผูฟองคดี
โตแยงวา การประชุมสภามหาวิทยาลัยราชภัฏกาญจนบุรี ครั้งที่ ๗/๒๕๕๔ ระเบียบวาระที่ ๖.๒
รายงานผลการดําเนินการและพิจารณาโทษขาราชการพลเรือนฯ ตามคําส่ังที่ ๒๐๔๕/๒๕๕๓
ไมชอบดวยกฎหมาย ขัดกับมาตรา ๑๖ แหง พ.ร.บ. วิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. ๒๕๓๙
เนอ่ื งจากการประชุมและพจิ ารณา มคี ณะกรรมการสอบสวนความผดิ ทางวนิ ัยรายแรงสองทาน คือ
ผูชวยศาสตราจารย ส. และนาย ศ. รวมประชุมดวย และมีคณะกรรมการสอบสวนขอเท็จจริง
คือ นาย ณ. เขารวมประชุมดวย น้ัน เม่ือคดีน้ีการประชุมในวาระดังกลาวเปนเพียงการรายงาน
ตอสภามหาวทิ ยาลยั ใหท ราบผลการดําเนินการทางวินัยแกผูฟองคดีเทาน้ัน โดยไมไดมีการวินิจฉัย
ในเรื่องการกระทําผิดวินัยของผูฟองคดี อันอาจทําใหกรรมการดังกลาวมีความโนมเอียงท่ีจะมี
มติไปตามความเห็นเดิมของตนที่ไดเคยพิจารณาไปแลว อันจะถือวาเปนเหตุที่มีสภาพรายแรง
ที่อาจทําใหการพิจารณาทางปกครองไมเปนกลาง กรณีจึงไมขัดตอมาตรา ๑๖ แหง พ.ร.บ. วิธีปฏิบัติ
ราชการทางปกครอง พ.ศ. ๒๕๓๙ สวนท่ีผูฟองคดีอุทธรณวา ผูถูกฟองคดีที่ ๒ ไมไดปฏิบัติใหเปนไป
ตามมาตรา ๖๒ วรรคสอง แหง พ.ร.บ. ระเบียบขาราชการพลเรือนในสถาบันอุดมศึกษา พ.ศ. ๒๕๔๗
แกไขเพิ่มเติม (ฉบับท่ี ๒) พ.ศ. ๒๕๕๑ อันเปนกฎหมายที่ใชบังคับในขณะนั้น ซ่ึงกําหนดให
ผถู ูกฟองคดที ี่ ๒ พจิ ารณาอทุ ธรณใหแลว เสรจ็ ภายในระยะเวลาที่กําหนดไวใ นขอบงั คับของ ก.พ.อ.
ซ่ึงตองไมเ กินเกาสิบวัน เม่ือผูถูกฟองคดีที่ ๒ ใชเวลาในการพิจารณาอุทธรณของผูฟองคดีเกินกวา
เกาสิบวัน การสอบสวนของผูถูกฟองคดีท่ี ๒ จึงไมชอบดวยกฎหมาย น้ัน โดยท่ีกฎหมายวาดวย
ระเบียบขาราชการพลเรือนในสถาบันอุดมศึกษา และขอบังคับของ ก.พ.อ. ดังกลาว
ไมมีบทบัญญัติหรือขอกําหนดใดบังคับไววา การสอบสวนที่ลวงพนกําหนดระยะเวลา เปนอันใช
ไมไดหรือตองเสียไป ระยะเวลาที่กฎหมายกําหนดใหผูถูกฟองคดีที่ ๒ พิจารณาอุทธรณภายใน
๙๐ วันน้ัน จึงเปนเพียงระยะเวลาเรงรัดใหผูถูกฟองคดีที่ ๒ ดําเนินการพิจารณาอุทธรณใหเสร็จ
ภายในกําหนดระยะเวลาเทานั้น การไมดําเนินการภายในกรอบระยะเวลาดังกลาวจึงไมสงผลให
การพิจารณาอุทธรณแ ละคาํ วนิ ิจฉยั อุทธรณไ มชอบดวยกฎหมายหรอื เสียไป

เมื่อขอเท็จจริงปรากฏวา ผูฟองคดีใหการยอมรับวาใหผูกลาวหาไปชวยงาน
ท่ีบานพักในยามวิกาลและพักคางคืนท่ีบานพักของผูฟองคดีในบางครั้ง โดยมีพยานบุคคลยืนยัน

แนวคาํ วนิ ิจฉยั ศาลปกครองสูงสดุ ฉบบั Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๕๑)
ตอคณะกรรมการสอบสวนวาเห็นผูกลาวหาเขาไปพักอาศัยท่ีบานพักของผูฟองคดีบอยครั้ง
สวนพยานทีผ่ ูฟองคดีอางเปนพยาน ไดแก นางสาว น. ซ่ึงใหถอยคําวา หากผูกลาวหาไมอยูหอพัก
ก็มักจะอยูที่บานผูฟองคดี อีกทั้ง ยังมีพยานหลายปากยืนยันวา ผูกลาวหาพักคางคืนอยูที่บานพัก
ของผูฟองคดีและพบผูกลาวหาในเวลาเชาตรูท่ีบานพักดังกลาว ทั้งในเวลาเดียวกันพยานก็เห็น
ผูฟองคดีเดินลงจากบานพักแลวหลบออกไปบริเวณปาดานหลังบานพัก ซึ่งผูฟองคดีก็
ใหการยอมรับวาผูกลาวหาอยูท่ีบานพักของผูฟองคดี แตผูฟองคดีไมอยูในบานในขณะน้ัน
ตลอดจนพยานท่ีอาศัยอยูบานพักขางเคียงหลายปากก็เห็นวามีนักศึกษาหญิงเขาออกบานพัก
ของผูฟ อ งคดีอยูเ ปน ประจาํ แมในเวลากลางคืน ตลอดจนเม่ือพิจารณาจากพฤติกรรมการติดตอกัน
ระหวางผูฟองคดีและผูกลาวหา ไมวาจะเปนทางจดหมายอิเล็กทรอนิกส (อีเมล) ซึ่งใชถอยคํา
ท่ีแสดงถึงความสนิทสนมในเชิงชูสาวเกินกวาความสัมพันธฉันศิษยอาจารย หรือขอความ
ทางโทรศพั ทท่ีผูกลา วหาสง ใหผูฟองคดี และเมื่อเกิดปญหาขึ้นผูกลาวหานัดผูฟองคดีออกไปพูดคุย
และเรียกเงินจากผูฟองคดีเปนจํานวนมากเพ่ือแลกกับการไมไปแจงความจับผูฟองคดี สะทอนให
เห็นถึงความสนิทสนมของบุคคลทั้งสองเกินกวาปกติวิสัยของอาจารยกับลูกศิษยเชนกัน ตลอดจน
เมื่อพิจารณาพฤติการณของผูฟองคดีภายหลังการรองเรียนและไดรับคําส่ังพักราชการแลว
ปรากฏวาผูฟองคดีไดพยายามติดตอผูกลาวหาและญาติสองครั้ง พรอมท้ังเสนอประโยชน
ใหโดยถามผูกลาวหาวา อยากไดอะไร ประกอบกับผูฟองคดีใหความชวยเหลือทางการเงิน
แกผูกลาวหาหลายคร้ัง อันแสดงถึงความสนิทสนมเปนพิเศษระหวางผูฟองคดีและผูกลาวหา
แมผูฟองคดีจะอางวาทําไปเนื่องจากไดรับการรองขอจากญาติของผูกลาวหาใหชวยเปนธุระ
คอยดูแลแทน หรือทําดวยศีลธรรมจรรยาในฐานะศิษยอาจารยก็ตาม แตก็เปนการชวยเหลือ
ที่มากเกินกวาวิสัยหรือเกินกวาปกติที่อาจารยจะพึงชวยเหลือลูกศิษยโดยทั่วไป ดังนั้น
แมผูฟองคดีจะอางวาสนิทสนมกับผูกลาวหาเนื่องจากผูฟองคดีไดรับความไวเน้ือเชื่อใจจาก
ผูปกครองของผูกลาวหาท่ีฝากฝงใหดูแล แตเมื่อพิจารณาจากพฤติกรรมของผูฟองคดี ผูกลาวหา
และพยานหลักฐานอ่ืนท่ีเก่ียวของประกอบกัน นาเชื่อวาผูฟองคดีมีความสัมพันธทางเพศกับ
นักศึกษาผกู ลา วหาซงึ่ มิใชคูสมรสของตนจริง จึงเปนการกระทําผิดจรรยาบรรณของขาราชการพลเรือน
ในสถาบันอุดมศึกษาและพนักงานในสถาบันอุดมศึกษาอยางรายแรง ตามขอ ๔ (๒) ของประกาศ
ก.พ.อ. เร่อื ง มาตรฐานของจรรยาบรรณที่พึงมีในสถาบันอุดมศึกษา ลงวันท่ี ๒๔ มิถุนายน ๒๕๕๑
เมื่อการกระทําของผฟู องคดีเปน การผิดจรรยาบรรณอยา งรายแรง ไมรักษาชื่อเสยี ง ไมรักษาเกียรติ
ศักดิ์ของตําแหนงหนาที่ราชการของตน จึงนับวาเปนการกระทําการอันไดชื่อวาเปนผูประพฤติชั่ว
อยางรายแรง จึงเปนความผิดวินัยอยางรายแรง ตามมาตรา ๔๔ แหง พ.ร.บ. ระเบียบขาราชการ
พลเรอื นในสถาบนั อุดมศกึ ษา พ.ศ. ๒๕๔๗ ผูถ ูกฟอ งคดีท่ี ๑ จึงมีอํานาจตามมาตรา ๔๘ วรรคหนึ่ง
แหงพระราชบญั ญตั ดิ งั กลาว ท่จี ะส่ังลงโทษปลดออกหรอื ไลผูฟองคดีออกจากราชการได แลวแตกรณี
ดังน้ัน การที่ผูถูกฟองคดีที่ ๑ (อธิการบดีมหาวิทยาลัยราชภัฏกาญจนบุรี) มีคําส่ังลงโทษ
ปลดผูฟองคดีออกจากราชการจึงชอบดวยกฎหมายแลว และการท่ีผูถูกฟองคดีที่ ๒ มีมติในการ
ประชุมเม่ือวันท่ี ๑๒ มกราคม ๒๕๕๕ ใหยกอุทธรณของผูฟองคดีโดยอาศัยเหตุผลเดียวกัน

แนวคําวินจิ ฉยั ศาลปกครองสูงสดุ ฉบับ Day to Day ป ๒๕๖๓

(๒๕๒)
จึงชอบดวยกฎหมายเชนกนั สว นประเดน็ ทีผ่ ูฟองคดีโตแยงวา เม่ือศาลปกครองสูงสุดไดมีคําพิพากษา
ในคดีหมายเลขแดงที่ อ. ๖๕๑/๒๕๖๑ ใหเพิกถอนมติของสภามหาวิทยาลัยราชภัฏกาญจนบุรี
ในการประชุมเม่ือวันที่ ๓๐ พฤศจิกายน ๒๕๕๑ ท่ีแตงตั้งนาย ป. เปนผูรักษาราชการแทน
ผูถูกฟองคดีที่ ๑ นับแตวันที่มีมติ ดังน้ัน คําสั่งมหาวิทยาลัยราชภัฏกาญจนบุรี เรื่อง แตงตั้ง
คณะกรรมการสอบสวน ลงวันที่ ๒๔ พฤศจิกายน ๒๕๕๓ และคําสั่งมหาวิทยาลัยราชภัฏ
กาญจนบุรี ลงวันที่ ๒๙ กรกฎาคม ๒๕๕๔ ลงโทษปลดผูฟองคดีออกจากราชการ ที่ลงนาม
โดยนาย ป. ในฐานะผูถูกฟองคดีที่ ๑ จึงไมชอบดวยกฎหมาย น้ัน คดีน้ีแมจะปรากฏภายหลังวา
การแตงตั้งนาย ป. เปนผูรักษาราชการแทนผูถูกฟองคดีท่ี ๑ จะไมชอบดวยกฎหมาย อันเปน
เหตุใหตองพนจากตําแหนงผูรักษาราชการแทนผูถูกฟองคดีท่ี ๑ ยอนหลังไปถึงวันท่ีผูถูกฟองคดีท่ี ๒
มีมติแตงต้ังก็ตาม แตก็ไมกระทบกระเทือนถึงการใดท่ีนาย ป. ไดปฏิบัติไปตามอํานาจหนาที่
ในฐานะรักษาราชการแทนผูถูกฟองคดีที่ ๑ รวมถึงการออกคําสั่งแตงตั้งคณะกรรมการสอบสวน
วินัยผูฟองคดี และคําสั่งลงโทษปลดผูฟองคดีออกจากราชการ ท่ีไดกระทําลงกอนวันท่ี ๙
กรกฎาคม ๒๕๖๑ ซึ่งเปน วนั ท่ีศาลปกครองสูงสุดมีคําพิพากษาใหเพิกถอนมติของผูถูกฟองคดีที่ ๒
ท่ีแตงต้ังผูรักษาราชการแทนผูถูกฟองคดีที่ ๑ หรือมีผลใหคําสั่งท้ังสองคําส่ังดังกลาวเปนคําส่ังที่
ไมชอบดวยกฎหมาย ทั้งนี้ ตามมาตรา ๑๙ แหง พ.ร.บ. วิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. ๒๕๓๙
การที่ศาลปกครองชัน้ ตน พิพากษายกฟอ ง นั้น ศาลปกครองสูงสดุ เห็นพอ งดวย

พิพากษายนื

วินัยขา ราชการในกระบวนการยตุ ิธรรม

คําพิพากษาศาลปกครองสูงสดุ ที่ ฟ.๑๘/๒๕๖๓
ผูฟองคดีฟองวา เดิมผูฟองคดีรับราชการตําแหนงนักวิชาการอบรมและฝกอาชีพ

๖ ว ทัณฑสถานหญิงกลาง กรมราชทัณฑ ผูถูกฟองคดีท่ี ๑ (กรมราชทัณฑ โดยอธิบดี
กรมราชทัณฑ) มีคําสั่งลงวันที่ ๔ กันยายน ๒๕๕๒ ลงโทษไลผูฟองคดีออกจากราชการ
ฐานประพฤติช่ัวอยางรายแรง กรณีถูกกลาวหาวาชักชวนใหผูอ่ืนหลายรายสั่งซื้อทองคํารูปพรรณ
เมื่อไดรับเงินจากผูซื้อแลวไมไดนําทองคํารูปพรรณมามอบใหแกผูสั่งซ้ือและไมไดคืนเงินใหแก
ผูส่ังซ้ือ จนถูกดําเนินคดีอาญาขอหาฉอโกง ตอมา อ.ก.พ. กรมราชทัณฑในการประชุมเมื่อวันท่ี
๓๑ มีนาคม ๒๕๕๓ ไดมีมติใหยกเลิกคําสั่งดังกลาว เนื่องจากออกโดยไมชอบดวยกฎหมาย
ผูถูกฟองคดีท่ี ๑ จึงไดมีคําส่ังลงวันท่ี ๑๒ พฤษภาคม ๒๕๕๓ ยกเลิกคําสั่งดังกลาวและมีคําสั่งให
ลงโทษไลผูฟองคดีออกจากราชการ ฐานกระทําการอันไดชื่อวาเปนผูประพฤติช่ัวอยางรายแรง
อันเปนการกระทําผิดวินัยอยางรายแรง ตามมาตรา ๙๘ วรรคสอง แหง พ.ร.บ. ระเบียบ
ขาราชการพลเรือน พ.ศ. ๒๕๓๕ โดยใหมีผลยอนหลังต้ังแตวันที่ ๔ กันยายน ๒๕๕๒ ผูฟองคดี
อทุ ธรณค าํ ส่ังของผถู กู ฟอ งคดที ่ี ๑ ทง้ั สองคาํ สัง่ ดังกลาวตอผูถูกฟองคดีที่ ๒ (คณะกรรมการพิทักษ
ระบบคุณธรรม) ซึ่งผูถูกฟองคดีที่ ๒ ไดพิจารณาแลวเห็นชอบดวยกับคําสั่งของผูถูกฟองคดีท่ี ๑

แนวคําวนิ ิจฉัยศาลปกครองสงู สดุ ฉบบั Day to Day ป ๒๕๖๓