43 ซากิระ "อีเวร" การันต์เค้นเสียงลอดไรฟันออกมาพลางจ้องน ้าหนาวตาเขียวเขม็ง น ้าหนาวยักไหล่อย่างไม่ ยี่หระ"เดรัจฉานไม่เลิก"
44 ฉกรัก บทที่12 การันต์ปัดมือของจีนัทออกจากท่อนแขน แล้วเดินหน้านิ่งน าไปก่อน จีนัทหันไปมองน ้าหนาว น ้า หนาวส่งสายตาเชิงบอกให้เธอตามการันต์ไป จีนัทลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะวิ่งตามไปเดินใกล้ๆ การันต์ โดย มีน ้าหนาวเดินรั้งท้าย @คฤหำสนห์รูของน ้ำหนำว จีนัทนั่งอยู่บนเบาะที่นั่งด้านหลังภายในรถ หันมองการันต์เดินเข้าไปส่งน ้าหนาวเข้าบ้านด้วย ความเศร้าสร้อย น ้าหนาวใช้แขนทั้งสองข้างโอบล าคอหนาของการันต์เอาไว้ ท าราวกับคู่รักก าลังหยอกล้อ กันอย่างหวานชื่น น ้าหนาวโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูการันต์ "ฉันจะบอกอะไรให้แกรู้เอาไว้นะ...เด็กคนนี้โตขึ้นสวยแน่นอน...แล้วก็สวยกว่าฉันด้วย" "หึ" การันต์แค่นหัวเราะในล าคอหนาออกมาเบาๆ พลางส่ายหน้าเล็กน้อยเชิงไม่เชื่อที่น ้าหนาวพูด "ตอนนี้น้องอวบผิวคล ้าก็จริง แต่ในอนาคตฉันมั่นใจว่าน้องจะต้องสวยแน่ แกคอยดูได้เลย" น ้า หนาวเอ่ยอย่างมั่นอกมั่นใจ ด้วยโครงหน้าของจีนัทสวยอยู่แล้ว ที่ขาดก็แค่เรื่องรูปร่างและผิวพรรณ น ้า หนาวคิดว่า หากจีนัทตั้งใจดูแลตัวเองดีๆ รับรองได้เลยว่าจีนัทจะต้องสวยสะพรั่งแน่ๆ "ไร้สาระ" "ขอเตือนว่าอย่าปล่อยให้น้องหลุดมือเด็ดขาด...เพราะถ้าน้องโตเป็นสาวเมื่อไหร่น้องสวยแน่นอน และความสวยของน้องจะท าให้แกหวงถึงขั้นตามน้องไปทุกที่ที่น้องไป...ฉันฟันธง" "มันจะไม่มีวันนั้น" การันต์ดึงแขนน ้าหนาวออกจากล าคอ "ฉันจะรอดู...ขออวยพรให้แกท าให้ได้เหมือนที่ปากพูดแล้วกัน" การันต์ถอนหายใจออกมาแรงๆ อย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะหมุนตัวหมายจะเดินกลับไปที่รถ ทว่าหยุดชะงักเพราะประโยคถัดไปของน ้าหนาว "ขับรถกลับบ้านดีๆ ละ ส่งน้องให้ถึงบ้านด้วยไม่ใช่ส่งน้องขึ้นแท็กซี่แล้วตัวเองขับรถไปต่อที่ผับ" "รู้ทันกูไปหมดอีเวร" การันต์ใช้หางตามองน ้าหนาวด้วยความร าคาญ ที่ร าคาญเพราะ น ้าหนาว มักจะรู้ทันความคิดของการันต์ไปซะทุกเรื่อง "ก็ฉันเป็นแฝดแกนี่..." น ้าหนาวเดินมาหยุดตรงหน้าการันต์พลางฉีกยิ้มล้อเลียน "แฝดเหี้ยไร มึงออกจากHeeแม่กูพร้อมกูรึไง" การันต์สวนกลับด้วยถ้อยค าหยาบคายอย่างโจ่งแจ้ง ท าเอาน ้าหนาวอึ้งชะงักจนพูดไม่ออก การันต์เดินตรงไปที่รถยนต์ของตัวเองราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งให้ น ้าหนาวยืนอึ้งอยู่ที่เดิม น ้าหนาวไม่ใช่คนดีก็จริง ทว่าก็ไม่ได้หยาบคายถึงขั้นจะสามารถฟังค าหยาบคายทางเพศแบบ โจ่งแจ้งขนาดนี้ได้ ยังไงเสียถึงน ้าหนาวจะร้ายแต่ก็อย่าลืมว่าน ้าหนาวเป็นผู้หญิง
45 ซากิระ "พี่ทั้งสองเป็นแฟนกันจริงๆ" จีนัทนั่งมองอยู่ภายในรถเห็นการหยอกล้อของการันต์และน ้าหนาว จากไกลๆ จึงเข้าใจผิด คิดว่าทั้งคู่เป็นแฟนกัน เพราะทั้งคู่หยอกล้อกันอย่างใกล้ชิดเกินกว่าค าว่า เพื่อน ถึงแม้ว่าเธอจะเห็นแค่ภาพเคลื่อนไหวไม่ได้ยินที่ทั้งคู่พูดคุยกันก็ตาม ยังไงเสียภาพเคลื่อนไหวที่เธอเห็น มันก็ค่อนข้างชัดเจนในสายตาของเธอ "มีอะไร" การันต์เข้ามานั่งบนเบาะที่นั่งคนขับ ก าลังสตาร์ทรถแต่เห็นจีนัทมองเขาเหมือนอยากจะ พูดอะไรบางอย่างกับเขา เขาจึงเอ่ยถามเธอด้วยน ้าเสียงห้วนๆ เหมือนเคย "...รุ่นพี่...เป็นแฟนกับพี่หนาวหรือคะ" จีนัทเอ่ยถามน ้าเสียงเศร้าพลางก้มหน้าเล็กน้อย "ใครบอกเธอ" การันต์ขมวดคิ้วเข้มเข้าหากันยุ่งพลางท าหน้าราวกับสยองที่ถูกเข้าใจผิดว่าเป็น แฟนกับน ้าหนาว "...หนูเห็นพี่หนาวกอดคอรุ่นพี่..." "...เป็นเด็กไม่ควรแอบมองคนอื่นคุยกัน" การันต์มองเอ็ดจีนัทผ่านกระจกหน้ารถเล็กน้อยก่อนจะ ขับเคลื่อนรถยนต์มุ่งตรงไปที่คฤหาสน์ของตนและจีนัท "...หนูขอโทษค่ะ" จีนัทช้อนตามองพลางเอ่ยขอโทษน ้าเสียงสั่นเครือ "...." การันต์ไม่ได้ว่าอะไร เขาขับรถต่อไปจนถึงหน้าคฤหาสน์ของเธอ "ถึงบ้านเธอแล้ว" การันต์จอดรถที่หน้าประตูคฤหาสน์ของครอบครัวจีนัทพลางเอ่ยบอก "...ขอบคุณที่มาส่งค่ะ" จีนัทประนมมือไหว้ขอบคุณแล้วเปิดประตูรถออก "น ้าหนาวเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉัน" การันต์เอ่ยขึ้นมาน ้าเสียงห้วนเหมือนเคย จีนัทที่ก าลังเปิด ประตูรถหยุดชะงัก หันมองที่การันต์ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย "เอ๋?" จีนัทมองการันต์อย่างสงสัย ในหัวเต็มไปด้วยค าถามมากมาย "ลงไปได้แล้ว" การันต์เอ่ยตัดบท จีนัทเดินลงจากรถด้วยความงุนงง ทันทีที่จีนัทเดินลงจากรถ การันต์ก็ขับรถเข้าบ้านตัวเองทันที จีนัทยืนมองรถยนต์ของการันต์หายเข้าไปในคฤหาสน์ของเขาจนลับตา ก่อนจะเดินเข้าไปในคฤหาสน์ของตัวเอง "กลับมาแล้วเหรอลูกสาวแม่ ไปเที่ยวกับพี่น ้าหนาวเป็นยังไงบ้าง" คุณหญิงอัญชันเดินยิ้มหน้า ระรื่นเข้ามาหาลูกสาวทันทีที่ลูกสาวเดินเข้ามาภายในตัวบ้าน คุณแม่ของเธอไม่ได้ดุเรื่องที่เธอไปเที่ยวโดย ไม่บอกกล่าว ด้วยการันต์โทรสั่งให้บอดี้การ์ดที่บ้านเดินมาบอกคุณแม่ของเธอแล้วว่า จีนัทไปดูหนังกับน ้า หนาว ซึ่งเป็นญาติกับครอบครัวของเพื่อนบ้านข้างๆ คุณแม่ของเธอจึงวางใจ
46 ฉกรัก อีกอย่างคุณแม่ของเธอก็รู้จักน ้าหนาวและครอบครัวของน ้าหนาวด้วย เพราะวงการไฮโซมักจะ รู้จักกันหมด และบ้านของน ้าหนาวก็อยู่ไม่ไกล บ้านของน ้าหนาวคือคฤหาสน์หลังแรกของหมู่บ้านฝั่งตรง ข้าม เดินขึ้นสะพานลอยข้ามถนนไปก็ถึงบ้านของน ้าหนาวแล้ว "คุณแม่..." จีนัทสวมกอดผู้เป็นแม่ "พี่รันกับพี่หนาวเป็นลูกพี่ลูกน้องกันจริงๆ หรือคะ" "เท่าที่แม่รู้มาเหมือนพ่อของน ้าหนาวจะเป็นน้องชายแท้ๆ ของคุณพ่อของการันต์นะ" "...เป็นแบบนี้นี่เอง" จีนัทยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ พอผู้เป็นแม่ที่เคารพรักพูดเช่นนี้เธอก็ใจชื้นขึ้นมาทันที "พี่รันเขาเป็นหนุ่มเพลย์บอยนะ พี่เขาไม่เคยจริงจังกับใคร หนูคบหาพี่เขาแบบพี่น้องคอยช่วยเหลือ กันได้ แต่อย่าเผลอใจไปชอบพี่เขาละถ้าไม่อยากจมน ้าตาร้องไห้ขี้มูกโป่ ง" เรื่องความเจ้าชู้ นอนกับผู้หญิง ไม่ซ ้าหน้าของการันต์วงไฮโซรู้กันดี รวมถึงคุณแม่ของจีนัทเองก็เพิ่งรู้เรื่องความเจ้าชู้ เป็นหนุ่มเจ้าส าราญ ของการันต์จากแม่บ้านของครอบครัวการันต์เมื่อช่วงค ่าของวันนี้ ในตอนแรกคุณหญิงอัญชันมีความคิดที่จะจับคู่ให้ลูกสาวกับการันต์ แต่พอแม่บ้านของครอบครัว การันต์เล่าเรื่องของการันต์ให้ฟัง คุณหญิงอัญชันจึงล้มเลิกความคิดนี้ทิ้งในทันที "ไม่ทันแล้วค่ะ" จีนัทเอ่ยน ้าเสียงแผ่วเบา ผู้เป็นแม่มาพูดตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วเพราะเธอ ตกหลุมรัก การันต์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว "อะไรนะ?" ผู้เป็นแม่เอ่ยถามเพื่อความแน่ใจว่าไม่ได้ฟังผิด ด้วยเริ่มอายุเยอะหูจึงไม่ค่อยดีเท่าไหร่ อาจจะได้ยินไม่ค่อยชัดเจน "ปะ...เปล่าค่ะ...หนูง่วงนอนแล้วหนูขอตัวขึ้นห้องเลยนะคะ" จีนัทเอ่ยน ้าเสียงตะกุกตะกักก่อนจะ รีบวิ่งขึ้นบันไดตรงไปที่ห้องนอนของตัวเองอย่างรวดเร็ว ทันทีที่เข้ามาภายในห้องนอน เธอก็รีบล็อกประตู ห้องนอนอย่างแน่นหนาแล้วรีบเดินไปเปิดคอมพิวเตอร์ "กา...รันต์" เธอพิมพ์ชื่อของการันต์บนคีย์บอร์ดเพื่อจะค้นหาข้อมูลของเขาบนอินเตอร์เน็ต ด้วย การันต์เป็นคนดังเธอคิดว่าจะต้องมีข้อมูลของการันต์บนอินเทอร์เน็ตเป็นแน่ไม่มากก็น้อย ทันทีที่เธอกด ปุ่ ม enter รูปภาพและข้อมูลต่างๆ ของการันต์ก็โชว์ขึ้นมาบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ "ชื่อเล่น การันต์ ชื่อจริงก็ การันต์ เกิด : 14 สิงหาคม 2545 (อายุ 15 ปี) , เกิด : กรุงเทพมหานคร , ส่วนสูง 188 cm. การศึกษา : อายุ 6 -12ขวบ เข้าศึกษาที่ โรงเรียนนานาชาติเซนต์มาร์ค สหรัฐอเมริกา อายุ 13ขวบ ถึงปัจจุบันเข้าศึกษาที่ โรงเรียนนานาชาติxxx ประเทศไทย" เธออ่านข้อมูลเบื้องต้นของ การันต์จบแล้วกดเข้าไปอ่านต่อที่เว็บวิกิพีเดีย "การันต์ เป็นนักแสดงและนายแบบชาวไทย เริ่มต้นอาชีพด้วยการเป็นนายแบบตั้งแต่อายุ 13 หลังจากที่จบการศึกษาระดับประถมศึกษาตอนปลายที่สหรัฐอเมริกาการันต์ก็กลับมาที่ประเทศไทย เข้า
47 ซากิระ เซ็นสัญญาเป็นนักแสดงกับสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยช่อง YX HD การันต์เริ่มมีชื่อเสียงหลังจากการแสดงใน ละครเรื่อง พิศวาสมาเฟี ยเถื่อน ซึ่งท าให้เขาได้รับรางวัลท็อปอวอร์ดและสยามดารา สตาร์สอวอร์ดส์ สาขา ดาวรุ่งชายยอดเยี่ยม การันต์มีพี่ชายชื่อ อัคคี คุณพ่อชื่อ เหมันต์ คุณแม่ชื่อ ญาตา ฐานะทางบ้านร ่ารวย ธุรกิจหลักของครอบครัวคือ เหมืองแร่ทองค า" "ในนี้มีสัมภาษณ์พี่รันด้วย" จีนัทอ่านข้อมูลบนเว็บวิกิพีเดียจบแล้วกดเข้าไปค้นหาการันต์บนยูทูป ต่อ เธอกดเข้าไปที่ช่องยูทูปของสถานีวิทยุโทรทัศน์ช่อง YX HD ที่การันต์เคยให้สัมภาษณ์เอาไว้เมื่อปีที่ แล้ว เธอนั่งดูทุกการสัมภาษณ์ของการันต์อย่างตั้งใจ 'วันนี้ผมได้รับหน้าที่เป็นพิธีกรสัมภาษณ์นักธุรกิจหนุ่มน้อยหรือนักแสดงหนุ่มหน้าใหม่ที่ก าลังมา แรงที่สุดในตอนนี้ ขอเชิญคุณการันต์ครับ' วีดีโอฉายขึ้นบนหน้าจอคอมพิวเตอร์พร้อมกับเสียงของพิธีกร ชื่อดังอันดับหนึ่งของประเทศไทยดังขึ้น
48 ฉกรัก บทที่13 'สวัสดีครับคุณการันต์' 'สวัสดีครับ' 'มีแหล่งข่าวที่น่าเชื่อถือได้กระซิบบอกมาว่า ที่คุณการันต์ผันตัวจากการเป็นนักธุรกิจมาเป็น นักแสดง เพราะคุณการันต์ต้องการฐานแฟนคลับจ านวนมากเพื่อจะได้มีคะแนนเสียงเยอะช่วยในการชิง ต าแหน่งนายกรัฐมนตรีในอีกสิบปีข้างหน้า ใช่ หรือ ไม่ ครับ" 'ไม่ใช่ครับ เรื่องผมจะเล่นการเมืองไหม เรื่องนี้ผมให้ค าตอบไม่ได้ เพราะตัวผมเองก็ยังไม่ได้คิดถึง เรื่องนี้เลย แต่ในอนาคตจะเป็นยังไงผมก็ไม่สามารถล่วงรู้ได้ ผมอาจจะเล่นหรือไม่เล่น มันก็เป็นเรื่องของ อนาคต ตอนนี้สิ่งเดียวที่ผมสนใจคือ อยากจะโฟกัสกับงานแสดงอย่างเดียว ส่วนเรื่องอื่นนอกเหนือจาก งานแสดงผมยังไม่คิด' 'ครับ เราไปที่ค าถามต่อไปกันเลยดีกว่าครับ ค าถามนี้ผมเชื่อว่า สาวๆ ทั้งประเทศจะต้องรอคอย ค าถามนี้อยู่แน่ๆ คุณการันต์มีสเปคผู้หญิงที่ชอบไหมครับ' 'สเปคผู้หญิงที่ชอบก็ต้องมีเป็นธรรมดาอยู่แล้วครับ" 'บอกได้ไหมครับว่าชอบผู้หญิงสไตล์ไหน เพราะผมรู้ว่า สาวๆ ทั่วทั้งประเทศก าลังรอฟังค าตอบนี้ อยู่' 'ผมชอบผู้หญิงน่ารัก จิตใจดี แล้วก็รักครอบครัวครับ' 'สเปคมีนอกเหนือจากนี้อีกไหมครับ เช่น ชอบสาวหมวย หรือชอบสาวฝอ หรือสาวไทย หรือ ลูกครึ่ง อะไรประมาณนี้ครับ' 'ผมไม่ติดเรื่องนี้นะ อย่างที่ผมบอกไป ผมชอบผู้หญิงน่ารัก จิตใจดี แล้วก็รักครอบครัว ส่วนเรื่อง อื่นผมไม่ติด' 'มีแหล่งข่าวกระซิบมาว่า คุณเจ้าชู้ เพลย์บอยตัวพ่อ' 'ผู้ชายไม่เจ้าชู้ก็เหมือนงูไม่มีพิษ ผมว่าผู้ชายทุกคนก็เจ้าชู้เป็นเรื่องปกตินะ อยู่ที่ว่าใครเจ้าชู้มาก หรือเจ้าชู้น้อย' 'แล้วเวลาที่คุณการันต์เห็นผู้หญิงสวยๆ เดินผ่านมีมองตามบ้างไหมครับ' 'เวลาเห็นผู้หญิงสวยๆ เดินผ่าน ผมว่าผู้ชายส่วนใหญ่ก็ต้องมีมองบ้างเป็นธรรมดา หรือคุณไม่ มอง' "ครับ ผมชอบมองผู้หญิงสวยโดยเฉพาะขาผู้หญิง ผมจะมองขาเป็นอันดับแรก ผมชอบผู้หญิงขา สวย และผมเชื่อว่าผู้ชายส่วนใหญ่ก็ชอบมองขาผู้หญิงก่อนมองหน้า'
49 ซากิระ 'ก็ประมาณนั้น' จีนัทก้มมองขาอ้วนๆ ของตัวเองพลางท าหน้าสลดใจ 'แฟนๆ อยากรู้ คุณการันต์มีแฟนไหมครับ' 'ไม่มีครับ โสดสนิท' การันต์ตอบด้วยน ้าเสียงหนักแน่น ค าถามก่อนหน้านี้เขามีเลี่ยงตอบบ้าง โกหกบ้าง ทว่าค าถามนี้เขาตอบอย่างตรงไปตรงมา ถึงเขาจะนอนกับผู้หญิงไม่ซ ้าหน้าตั้งแต่อายุ 12 ทว่า ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนมัดใจเขาได้อยู่หมัด ผู้หญิงที่จะได้ใช้ค าว่า แฟนสาวของการันต์ ต้องเป็นผู้หญิงที่ การันต์เลือกเข้าหาเอง ไม่ใช่ผู้หญิงที่เสนอตัวเข้าหาเขาก่อน 'ไม่น่าเชื่อว่ารูปหล่อพ่อรวยขนาดนี้จะยังโสด ไม่ใช่ว่า อยู่ในทีวีบอกโสด แต่ออกนอกจอทีวีมีแฟน รออยู่นะ' 'ฮ่าๆ ไม่มีครับ โสดครับ' 'โสดสนิทจริงๆ ใช่ไหมครับ' 'สนิทครับ' 'คุณการันต์บอกโสดสนิทนะครับสาวๆ เอาละครับ งั้นเรามาต่อกันที่ค าถามสุดท้าย ค าถามนี้ดูจะ แรงเกินไปหน่อยนะครับทีมงาน ค าถามสุดท้ายคือ คุณการันต์มีจูบแรกหรือยังครับ' '...คุณคิดว่าไงละ' การันต์ยิ้มมุมปากเล็กน้อย 'ระดับคุณการันต์ผมผู้น้อยไม่บังอาจคิดครับ ให้คุณการันต์บอกเองดีกว่าครับ สรุปแล้วคุณ การันต์มีจูบแรกหรือยังครับ' 'หึหึ' การันต์หัวเราะในล าคอหนาออกมาเบาๆ พลางยิ้มมุมปาก "ท าไมไม่ตอบ..." วีดีโอจบเพียงเท่านี้ โดยที่ไม่ได้มีค าตอบเรื่องจูบแรกจากปากของการันต์ นอกจากรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้า จีนัทท าหน้าเซ็ง บ่นพึมพ าเบาๆ ขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่งพลางกดเลื่อนดู วีดีโอสัมภาษณ์ของการันต์ต่อไปเรื่อยๆ เพื่อศึกษาเขาตลอดทั้งคืน @หลำยวันต่อมำ "ข้าวเหนียวมะม่วงของโปรดของคุณหนูค่ะ" ป้าพอใจ หัวหน้าแม่บ้านของครอบครัวจีนัทเดินถือ ข้าวเหนียวมะม่วงมาวางบนโต๊ะตรงหน้าของจีนัท จีนัทก้มมองพุงป่ องๆ ของตัวเองอย่างสลดใจพลางถอน หายใจออกมายาวๆ "ป้าพอใจเก็บไปเถอะค่ะ หนูทานของพวกนี้อีกไม่ได้แล้ว" "ท าไมถึงทานไม่ได้แล้วละคะ" "...เพราะหนูอ้วน...ถ้าหนูทานของพวกนี้หนูก็จะอ้วนมากกว่าเดิม" เพราะคนรอบตัวของการันต์ หน้าตาดีและรูปร่างดีกันหมด มีแต่เธอที่ดูเป็นลูกเป็ดขี้เหร่อยู่คนเดียว เพราะงั้นเธอจึงตั้งใจจะลดน ้าหนัก เพื่อจะได้ดูดีในสายตาของการันต์ เธอคิดว่าหากเธอผอม การันต์อาจจะหันมาสนใจเธอบ้างไม่มากก็น้อย
50 ฉกรัก "คุณหนูของพอใจไม่เห็นจะอ้วนเลยค่ะ หุ่นประมาณนี้ก าลังน่ารักเลยนะคะ วัยของคุณหนูหุ่นแบบ นี้เขาเรียกว่า น่ารักปุ๊ กปิ๊กสมวัยค่ะ" "น่ารักปุ๊ กปิ๊ก?" จีนัทเงยหน้าขึ้นมามองตาป้าพอใจอย่างงุนงงด้วยไม่เข้าใจความหมายของค าว่า ปุ๊ กปิ๊ก "ใช่ค่ะ คุณหนูน่ารักปุ๊ กปิ๊กไปหมด ใครเห็นก็ต้องเอ็นดู" "หนูน่ารักปุ๊ กปิ๊กเหรอ...ปุ๊ กปิ๊กแปลว่าอะไรคะ" "ปุ๊ กปิ๊กแปลว่าน่ารักไงคะ" "ปุ๊ กปิ๊กแปลว่าน่ารักแล้วหนูน่ารักพอจะเป็นแฟนของพี่รันได้ไหมคะ" "คุณหนูหมายถึงลูกชายคนเล็กของบ้านข้างๆ ใช่ไหมคะ" จีนัทพยักหน้าหงึกๆ "...พอใจคิดว่านายน้อยของบ้านนั้นก็ชอบคุณหนูเหมือนกันค่ะ...คุณหนูของพอใจน่ารักปุ๊ กปิ๊ก ขนาดนี้นายน้อยบ้านนั้นไม่มีทางที่จะไม่ชอบคุณหนูค่ะ...บางทีนายน้อยของบ้านนั้นอาจจะเล็งคุณหนู เอาไว้แล้วก็ได้นะคะ" "หนูชอบพี่รันมากๆ เลย แต่ว่า..." "แต่ว่าอะไรคะ" "แต่ว่า...พี่รันเขาหล่อมากๆ เลย แล้วคนรอบตัวของพี่รันก็รูปร่างหน้าตาดีกันหมด ไม่มีใครอ้วน แบบหนูสักคน" "คุณหนูก็หน้าตาน่ารักในแบบของคุณหนูค่ะ รอคุณหนูโตอีกนิด พอใจรับรองเลยว่าคุณหนูจะต้อง สวยกว่าคุณน ้าหนาวแน่นอนค่ะพอใจฟันธง" @ตกเย็น @สวนสำธำรณะของหมู่บ้ำน "ขอเราเล่นด้วยคนได้ไหม" จีนัทเดินอุ้มตุ๊กตาบลายธ์เข้ามาหากลุ่มเด็กผู้หญิงรุ่นราวคราวเดียวกัน พลางเอ่ยขอร่วมวงด้วย "ตกใจหมด ตัวอะไรนะเนี่ย" เด็กผู้หญิงคนหนึ่งแกล้งสะดุ้งตกใจทันทีที่หันหน้าไปเจอจีนัท "เป็นคนหรืออึ่งอ่าง อ้วนกลมเหมือนอึ่งอ่างจมน ้าตายเลย" เด็กผู้หญิงอีกคนเอ่ยแทรกขึ้นมา "ได้ยินมาว่าเป็นลูกครึ่งรัสเซีย เป็นลูกครึ่งรัสเซียแต่ท าไมตัวด าจัง คนรัสเซียมีแต่คนผิวขาวไม่ใช่ เหรอ เธอเป็นลูกครึ่งรัสเซียต้องผิวขาวไม่ใช่รึไง แต่ท าไมเธอด าดอทคอมแบบนี้ละ" "ใช่ๆๆ แถมยังอ้วนอีก คอเป็นชั้นๆ เลย" พวกเด็กผู้หญิงต่างวิจารณ์รูปร่างหน้าตาของจีนัทกัน อย่างสนุกปาก จีนัทรู้สึกเสียใจกับสิ่งที่ได้ยินเธอเบ้ปากคล้ายจะร้องไห้
51 ซากิระ "พ่อแม่นางผิวขาวมากเลยนะ แต่ทั้งบ้านมีแค่นางที่ด าอยู่คนเดียว ยัยตัวประหลาดใจ ยัยอ้วนด า อ้วนด า! อ้วนด า! อ้วนด า!" พวกเด็กผู้หญิงต่างประสานเสียงตะโกนล้อเลียนจีนัทอย่างพร้อมเพรียงกัน "ยัยเบาหวาน!" เด็กผู้หญิงคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมาพลางหัวเราะเยาะอย่างสนุกสนาน "เราไม่ได้เป็นเบาหวาน!" จีนัทจ้องหน้าฝ่ายตรงข้ามเขม็ง "แหวะ จะอ้วก! อ้วนด าเป็นเบาหวาน!" พวกเด็กผู้หญิงต่างพร้อมใจกันท าท่าทางอาเจียนออกมา "โอ๊ย!!" รองเท้าผ้าใบราคาแพงถูกขว้างโดนกลุ่มเด็กผู้หญิงที่ล้อเลียนจีนัทอย่างแรง ท าให้ เด็กผู้หญิงพวกนี้ต่างร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด "จะเลิกแหกปากกันได้รึยัง? กูจะนอน" น ้าเสียงเข้มดุดังขึ้นมาจากด้านหลังท าให้จีนัทและกลุ่ม เด็กผู้หญิงที่ล้อเลียนเธอหันไปมองที่ต้นทางของเสียง "รุ่นพี่...อึก" เจ้าของน ้าเสียงเข้มดุและเจ้าของรองเท้าผ้าใบก็คือ การันต์ ทันทีที่เห็นใบหน้าหล่อ ของการันต์จีนัทก็น ้าตาไหลพรากในทันที การันต์นั่งพิงต้นไม้ใหญ่ปรายตามองจีนัทเพียงนิด ก่อนจะหัน ไปจ้องกลุ่มเด็กผู้หญิงนิสัยไม่ดีอย่างเอาเรื่อง "ไสหัวไปให้พ้น" การันต์แยกเขี้ยวใส่พลางเอ่ยปากไล่ กลุ่มเด็กผู้หญิงนิสัยไม่ดีหวาดกลัวการันต์ รีบวิ่งหนีไปคนละทิศคนละทาง ด้วยรู้จักการันต์ดี ทั้งหมู่บ้านครอบครัวของการันต์มีอ านาจมากที่สุด อีก ทั้งยังเป็นครอบครัวมาเฟี ยอีกด้วย ทั้งหมู่บ้านจึงไม่มีใครกล้ามีปัญหาด้วย จีนัทรีบวิ่งเข้าไปหาการันต์ เธอ นั่งลงข้างๆ เขาพลางน ้าตาไหลริน "มองหน้าฉันแล้วร้องไห้คืออะไรวะ" การันต์ขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่ง "อึก" จีนัทนั่งมองหน้าการันต์ตาปริบๆ พลางใช้มือเช็ดน ้าตาออกจากใบหน้าลวกๆ "ไขมันพุ่งขึ้นสมองจนเป็นบ้าไปแล้วรึไง" การันต์หยิบลูกกวาดในกระเป๋ ากางเกงออกมา "กินซะ จะได้มีอะไรอุดปาก" การันต์โยนลูกกวาดจ านวนหนึ่งไปที่ตักของจีนัท "...ลูกกวาดจะท าให้อ้วน" จีนัทก้มมองลูกกวาดมากมายบนตักของตัวเองผ่านม่านน ้าตา "พูดอย่างกับตัวเองผอม"
52 ฉกรัก บทที่14 "ขอบคุณที่ช่วยหนูค่ะ" จีนัทประนมมือไหว้ขอบคุณ "กินเข้าไป" การันต์หยิบลูกกวาดในกระเป๋ ากางเกงปาใส่ร่างจ ้าม ่าไม่แรงนัก ก่อนจะหลับตาลง ดึง แว่นกันแดดสีด าที่กลางศีรษะลงมาปิดดวงตา จีนัทนั่งมองใบหน้าหล่อตาปริบ "ท าไมไม่กิน" การันต์เอ่ยท้วงด้วยเห็นว่าลูกกวาดยังอยู่ที่เดิม "ลูกกวาดพวกนี้รุ่นพี่เป็นคนให้...หนูจะเก็บเอาไว้จะไม่กินค่ะ" จีนัทเก็บลูกกวาดใส่ลงในกระเป๋ า สะพายข้างของตัวเองอย่างหวงแหน "เก็บไว้เพื่อ?" การันต์นิ่งชะงักครู่หนึ่ง ก่อนจะถามกลับไปห้วนๆ "ก็ของที่รุ่นพี่ให้เป็นของพิเศษหนูจะกินได้ยังไง" "ชอบฉันรึไง" การันต์เอ่ยถามน ้าเสียงห้วนๆ อย่างขอไปที ซึ่งจีนัทก็พยักหน้ารับอย่างไม่ปิดบัง "หนูชอบรุ่นพี่..." จีนัทเอ่ยเสียงเบา "พูดอะไร" การันต์เอ่ยถามเสียงเข้มดุ เขาได้ยินแต่แกล้งท าเหมือนไม่ได้ยิน การันต์ลุกขึ้นยืนเต็ม ความสูงเดินออกจากสวนสาธารณะ "รุ่นพี่จะไปไหนคะ" จีนัทรีบเดินตามไปติดๆ เธอเดินข้างกายของการันต์พลางอมยิ้มจนแก้มแทบ ปริ "อย่าเดินเสมอฉัน" การันต์ใช้หางตาอ ามหิตมองร่างจ ้าม ่า ท าให้จีนัทหยุดเดินให้การันต์เดินแซง ขึ้นไปก่อนสองก้าว "เดินห่างฉันห้าก้าวเสมอ" การันต์ออกค าสั่งอย่างเย็นชาพลางเดินตรงไปที่คฤหาสน์ โดยมีจีนัท เดินตามหลังห้าก้าวอย่างว่าง่าย "เข้าบ้านไปสิ" การันต์เดินมาหยุดที่หน้าประตูทางเข้าคฤหาสน์ของครอบครัวตัวเอง ใช้หางตามอง จีนัทเล็กน้อยพลางเอ่ยบอกจีนัทให้เข้าบ้านของเธอ "หนูขอไปเล่นที่บ้านของรุ่นพี่ได้ไหมคะ" "บ้านฉันไม่ใช่สนามเด็กเล่น" ค าตอบแสนเย็นชาของการันต์ท าเด็กน้อยเศร้าสร้อย เดินคอตกเข้า บ้านของตัวเอง "ขอบคุณที่มาส่งค่ะ" ถึงจะเดินเข้าบ้านแล้วเธอก็ยังไม่ลืมมารยาท ประนมมือไหว้ขอบคุณเขา การันต์ไม่มีท่าทีรับค าขอบคุณ เขาเดินหน้านิ่งเข้าบ้านของตัวเอง
53 ซากิระ @หลำยวันต่อมำ @คฤหำสนห์รูของครอบครัวกำรันต์ "กว่าจะลงมาได้นะ" ผู้เป็นแม่นั่งอยู่บนโซฟาห้องโถงใหญ่เอ่ยทักท้วงการันต์ที่ก าลังเดินลงมาจาก บันไดบ้าน ก่อนจะหันไปจับมือจีนัทที่นั่งอยู่ข้างๆ รอทานมื้อเที่ยงด้วยเดินจูงมือกันไปที่ห้องอาหาร "ที่บ้านไม่มีข้าวให้กินรึไง" การันต์ปาดตามองจีนัทราวกับไม่ชอบใจที่เห็นเธอมาทานข้าวที่บ้านเขา ทุกวัน การันต์เดินเข้ามาหย่อนสะโพกนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามกับจีนัท "จะดุน้องท าไม" ผู้เป็นแม่เอ็ดลูกชาย เหล่าสาวใช้เดินยกชามอาหารเข้ามาวางบนโต๊ะทานอาหาร อย่างเบามือ "จะมาท าไมทุกวัน" การันต์เอ่ยถามจีนัทเชิงดุพลางขมวดคิ้วเข้มเข้าหากันยุ่ง "หยุดท าตัวเปรตสักวันจะได้ไหม" ผู้เป็นแม่เอ็ดลูกชายพลางถลึงตาใส่ "หนูท าคุกกี้มาให้รุ่นพี่ค่ะ" จีนัทยื่นกล่องคุกกี้สีชมพูรูปทรงหัวใจให้การันต์ "...." การันต์มองกล่องคุกกี้ตรงหน้าพลางขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่ง "น้องท าคุกกี้มาให้ก็รับไปสิ นั่งขมวดคิ้วอยู่ได้" ผู้เป็นแม่เอ็ดอีกครั้ง การันต์ถอนหายใจออกมา แรงๆ อย่างเบื่อหน่าย "วุ่นวาย" การันต์รับกล่องคุกกี้มาเอาไว้บนโต๊ะตรงหน้า "เดี๋ยวนะ เมื่อกี้หนูเรียกลูกชายป้าว่าอะไรนะ?" ญาตาหันไปถามจีนัท "รุ่นพี่ค่ะ" "ท าไมถึงเรียกแบบนี้ละ...เราคนกันเอง...บ้านอยู่ติดกัน...ต่อไปหนูเรียกลูกชายป้าว่า...พี่ชาย...จะ เหมาะกว่านะ" "ผมไปมีน้องสาวตั้งแต่เมื่อไหร่?" การันต์เอ่ยแทรกขึ้นมาพลางขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่งอีกครั้ง "พี่ชาย" จีนัทเอ่ยเรียกการันต์ด้วยสรรพนามใหม่ท าให้การันต์หันไปจ้องเธอเขม็ง "ใครพี่ชายเธอ" "ไม่ให้น้องเรียกแกว่า 'พี่ชาย' แล้วจะให้น้องเรียกแกว่าอะไร 'ที่รัก' รึไง" "หึ ก็ดูเหมาะดีนะ" น ้าเสียงเข้มทรงอ านาจดังขึ้นจากด้านหลังท าให้จีนัทหันไปมองที่ต้นทางของ เสียง เธอชะงักอึ้งกับชายหนุ่มผู้มาใหม่ ชายหนุ่มผู้น่าเกรงขามคนนี้ก็คือ อัคคี พี่ชายแท้ๆ ของการันต์ อัคคีอายุห่างกับการันต์เก้าปี ซึ่งตอนนี้อัคคีอายุ 24 ปี "เหมาะเหี้ยไร" การันต์แยกเขี้ยวใส่พี่ชาย "ชอบมันเหรอ" อัคคีปรายตามองจีนัทพลางเอ่ยถาม ก่อนจะเดินเข้าไปหย่อนสะโพกนั่งลงบนเก้าอี้ ตรงหัวโต๊ะ
54 ฉกรัก "ชอบมันได้ยังไง ไม่รู้เหรอว่ามันเหี้ย" "...." จีนัทหันไปมองใบหน้าหล่อเหลาของการันต์ตาแป๋ ว "รักคนเจ้าชู้อย่างมันอย่าคาดหวังมาก เผื่อใจเอาไว้หน่อยก็ดี ผู้ชายแบบมันเหมาะที่จะเล่นสนุก ด้วยแค่ครั้งคราว ไม่เหมาะเป็นตัวจริงของใคร" "...." แม้อัคคีจะเอ่ยเตือนถึงความร้ายกาจของน้องชาย จีนัทก็ยังคงมองการันต์ด้วยแววตาตกหลุม รักไม่วางตา หลายคนมักจะเตือนซ ้าๆ ว่าอย่ายุ่งกับการันต์ ทว่าเธอก็ไม่สนใจ ยังคงมองแค่เขา "รักแรกสินะ" อัคคีเอ่ยราวกับเข้าใจความรู้สึกของเธอดี "เธอโชคร้ายตั้งแต่เริ่มหัดรักเลยนะ หลงรักใครไม่รัก หลงรักน้องชายฉัน มีเวลาว่างก็ท าบุญ กรวดน ้าเยอะๆ เกิดชาติหน้าขอพรให้ตัวเองไม่ต้องเจอมันอีก รักคนอย่างมันเสียเวลาชีวิต เพราะมันไม่ เคยจริงจังกับใคร ขอแนะน าให้ถอนตัวตอนนี้ยังทัน" "มึงยังอยากมีลิ้นเอาไว้พูดอยู่ไหม" การันต์เอ่ยแทรกขึ้นมาราวกับหงุดหงิด "รักมันก็เปลื้องหัวใจเปล่าๆ ไปรักคนอื่นเถอะ ผู้ชายดีๆ มีอีกเยอะ" อัคคีเมินน้องชาย เอ่ยตักเตือน และแนะน าจีนัทด้วยความหวังดี "มึงดีมากมั้งไอ้เวร" "ตัดใจจากมันตอนนี้ยังทัน" อัคคีเอ่ยทิ้งท้ายก่อนจะหยิบแก้วน ้าตรงหน้าขึ้นมาดื่มดับกระหาย ผู้ เป็นแม่ส่ายหน้าไปมาอย่างเหนื่อยใจกับลูกชายทั้งสอง จีนัทหยิบแก้วน ้าส้มตรงหน้าขึ้นมาดื่ม การันต์ ปาดตามองพี่ชาย หันมองสีหน้าไม่สู้ดีของจีนัทเล็กน้อย @หลำยวันต่อมำ "ดูแลน้องด้วย ไปส่งน้องให้ถึงห้องเรียนล่ะ" ญาตาก าชับลูกชายครั้งแล้วครั้งเล่า จีนัทเปิดประตูรถ ฝั่งข้างคนขับแล้วขึ้นไปนั่งบนเบาะที่นั่งข้างคนขับตามที่คุณแม่ของการันต์บอก วันนี้เป็นวันเปิดเรียนวันแรก จีนัทเข้าเรียนที่โรงเรียนนานาชาติxxx ที่เดียวกับการันต์และน ้าหนาว ซึ่ง จีนัทอยู่ชั้นเกรด 7 หรือ ม. 1โดยหลักสูตรอังกฤษเรียก Year 8 ส่วนการันต์และน ้าหนาว อยู่ชั้นเกรด 10 หรือ ม. 4โดยหลักสูตรอังกฤษเรียก Year 11 "ตรงนี้ไม่ใช่ที่ของเธอ ไปนั่งข้างหลัง" การันต์เปิดประตูรถ เห็นจีนัทนั่งรออยู่บนเบาะที่นั่งข้างคนขับ อยู่ก่อนแล้วจึงไล่เธอออกไป เพราะที่นั่งตรงนี้ไม่ใช่ที่ของเธอ แต่เป็นของน ้าหนาว จีนัทไม่กล้าแย้งอะไร เพราะเธอติดรถของการันต์ไปเรียนด้วย จึงย้ายที่นั่งไปนั่งที่เบาะที่นั่งด้านหลังอย่างว่าง่าย การันต์ปรายตามองร่างจ ้าม ่าเล็กน้อย ก่อนจะสตาร์ทรถขับเคลื่อนรถยนต์ออกไปรับน ้าหนาวที่ บ้านของน ้าหนาว เพื่อจะไปโรงเรียนด้วยกันเหมือนเคย การันต์ใช้เวลาขับรถไปที่บ้านของน ้าหนาวเพียง แค่ห้านาทีก็ถึงหน้ารั้วบ้านของน ้าหนาว
55 ซากิระ "ไง...สาวน้อย" น ้าหนาวขึ้นมานั่งบนเบาะที่นั่งข้างคนขับพลางเอ่ยทักทายจีนัทอย่างอารมณ์ดี "สวัสดีตอนเช้าค่ะพี่คนสวย" จีนัทประนมมือไหว้พลางยิ้มหวาน "ไม่เจอกันหลายวันยังปากหวานเหมือนเดิมเลยน้า" น ้าหนาวยิ้มให้จีนัทก่อนจะหันไปพูดกับ การันต์ "ช่วงบ่ายฉันมีถ่ายแบบ ตอนเย็นแกกลับบ้านกับน้องจีสองคนก็อย่ารังแกน้องละ" น ้าหนาวเอ่ย ก าชับการันต์ จีนัทได้ยินอย่างนั้นก็รู้สึกชอบไม่น้อย เพราะตอนเย็นเธอจะได้นั่งรถกลับบ้านกับคนที่ชอบ สองต่อสอง @โรงเรียนนำนำชำติxxx "กรี๊ดดดดดดดด!!!" เสียงกรี๊ดกร๊าดดังขึ้นทันทีที่การันต์เดินลงจากรถยนต์คันหรู เหล่านักเรียน หญิงต่างวิ่งกรูกันเข้ามาถ่ายภาพของการันต์และน ้าหนาว ความวุ่นวายเช่นนี้ไม่ใช่เพิ่งเกิดขึ้น ตั้งแต่การันต์กลับจากอเมริกา ย้ายเข้ามาเรียนที่นี่เหล่าบรรดานักเรียนหญิงของโรงเรียนนี้ก็ มักจะวิ่งกรูกันเข้ามาขอถ่ายรูปของการันต์ จีนัทเพิ่งเข้ามาที่โรงเรียนแห่งนี้เป็นครั้งแรก จึงตกใจ ไม่ชินกับ ความวุ่นวายนี้ "การันต์หล่อมาก!!!" เด็กนักเรียนหญิงกรี๊ดกร๊าดกันใหญ่ "น ้าหนาวขอถ่ายรูปด้วยได้ไหม!" "หล่อมาก กรี๊ดดดดดดด!!" การันต์และน ้าหนาวยืนให้ถ่ายภาพครู่หนึ่งแล้วเดินฝ่ าวงล้อมตรงไปที่ ห้องเรียนของตัวเอง "การันต์ตัวจริงหล่อมากกกก" นักเรียนหญิงที่ได้ถ่ายรูปคู่กับการันต์หันมาพูดกับเพื่อน จีนัทยืนงง กับความวุ่นวายตรงหน้า ไม่ได้เดินตามการันต์และน ้าหนาวไป เพราะไม่มีพื้นที่ให้เธอแทรกเข้าไปได้เลย "มานี่" การันต์เดินกลับมา เหล่านักเรียนหญิงกรี๊ดกร๊าดอีกครั้งที่เห็นการันต์เดินกลับมา การันต์ใช้ มือจับแขนเสื้อของจีนัท ลากเธอให้เดินตาม การปรากฏตัวของจีนัทที่ดูเหมือนจะสนิทสนมกับการันต์ท า ให้ทุกสายตาจ้องมองมาที่เธอ การันต์รีบลากแขนเสื้อของจีนัทเดินฝ่ าวงล้อมออกมา เขาเดินขึ้นไปส่งเธอ ถึงหน้าห้องเรียนของเธอ ในตอนนี้จีนัทรู้สึกหวาดกลัวผู้คนมากกว่าที่จะรู้สึกดีที่การันต์เข้ามาช่วย เธอมองซ้ายมองขวา ทุก คนเดินผ่านไปมามองมาที่เธอด้วยแววตารังเกียจอย่างเปิดเผยราวกับเธอเป็นตัวประหลาด
56 ฉกรัก บทที่15 "ห้องเรียนของเธอ" การันต์ปล่อยมือจากแขนเสื้อของจีนัทพลางเอ่ยบอกด้วยน ้าเสียงราบเรียบ จีนัทก้มหน้ามองพื้น ไม่กล้าเดินเข้าไปภายในห้องเรียน เพราะกลัวจะโดนกลั่นแกล้ง โดนบูลลี่เรื่องรูปร่าง หน้าตาอีก ตอนที่เธอเรียนอยู่ที่รัสเซีย เธอโดนบูลลี่เรื่องรูปร่างทุกวัน แต่พอย้ายมาที่ไทย เธอโดนบูลลี่หนักกว่าที่โดนที่รัสเซีย เธอโดนบูลลี่ทั้งเรื่อง รูปร่างหน้าตา ผิวพรรณ เธอเห็นสายตาทุกคนที่มองมาที่เธอแล้ว เธอรู้สึกว่าที่นี่ไม่เหมาะกับเธอ เธอรู้สึกเหมือนตัวเอง เป็นลูกเป็ดขี้เหร่ที่หลงเข้ามาอยู่ในฝูงหงส์ เพราะเด็กนักเรียนทุกคนของโรงเรียนแห่งนี้ดูดีกันหมด ไม่มีใคร ดูประหลาดแบบเธอสักคน "เข้าไปสิ" "หนูกลัว..." จีนัทเดินถอยหลังสองก้าวไม่ยอมเข้าห้องเรียน การันต์ขมวดคิ้วเข้มเข้าหากันยุ่ง "น่าร าคาญ" การันต์จับคอเสื้อของจีนัท ลากคอเสื้อเธอเข้าไปภายในห้องเรียน การปรากฏตัวของ การันต์ท าให้เด็กนักเรียนภายในห้องแตกตื่นกรี๊ดกร๊าดกันยกใหญ่ "อยากนั่งตรงไหน" การันต์เอ่ยถามจีนัทพลางกวาดสายตามองหาโต๊ะว่างให้เธอ "ถ้าไม่อยากโดนแกล้งก็ไปนั่งติดกับโต๊ะครู" การันต์ลากคอเสื้อของจีนัทเดินไปที่โต๊ะด้านหน้าสุด ขอบโต๊ะติดกับโต๊ะของคุณครู "ลุก" การันต์เอ่ยไล่เด็กผู้ชายสวมใส่แว่นตาหนาเตอะ ก าลังนั่งอ่านหนังสือเรียนอยู่ เด็กชายคนนี้ เป็นเด็กเนิร์ดเรียนเก่งและเป็นเจ้าของโต๊ะติดกับโต๊ะของคุณครูที่การันต์จะให้จีนัทนั่งเรียน "แต่ว่า" เด็กเนิร์ดเจ้าของโต๊ะไม่อยากลุกออกจากโต๊ะของตัวเอง แต่ไม่รู้จะพูดยังไงเพราะเกรงกลัว บารมีของการันต์ "กูบอกให้ลุก" การันต์ใช้เท้าถีบเก้าอี้ของเด็กชายไม่แรงนัก แต่ก็แรงพอที่ท าให้เด็กกลัวจนรีบลุก ออกจากเก้าอี้เดินไปนั่งที่เก้าอี้ด้านหลังสุดของห้องเรียน โต๊ะสุดท้ายคือโต๊ะที่คุณครูจัดเตรียมเอาไว้ให้ ส าหรับนักเรียนที่ไม่ได้เข้ามารายงานตัวก่อนเปิดภาคการศึกษา ซึ่ง เก้าอี้ตัวสุดท้ายตัวนั้นควรจะเป็นเก้าอี้ของจีนัท เพราะจีนัทไม่ได้เข้ามารายงานตัวกับทาง โรงเรียนก่อนที่โรงเรียนจะท าการเปิดการเรียนการสอน จีนัทจึงไม่มีโต๊ะเรียนเป็นของตัวเองเหมือนกับ เพื่อนคนอื่นๆ "เอาหนังสือมึงออกไปให้หมด" การันต์ออกค าสั่งน ้าเสียงเข้มดุกับเด็กชาย ท าให้เด็กนักเรียนรุ่น น้องหวาดกลัวนั่งเงียบอย่างสงบเสงี่ยม เด็กชายเดินกลับไปหยิบหนังสือเรียนของตนออกมาจากใต้โต๊ะ พลางช้อนตามองจีนัทอย่างไม่เป็นมิตร
57 ซากิระ "หาเพื่อนเองก็แล้วกัน" การันต์ลากคอเสื้อของจีนัทไปนั่งบนเก้าอี้แล้วเดินออกไปจากห้องเรียน "หน้าฝรั่งแต่ท าไมตัวด าจัง" เมื่อการันต์เดินออกไปไกลพอสมควรแล้ว เด็กผู้หญิงคนหนึ่งใน ห้องเรียนก็นินทาจีนัทในระยะเผาขนจงใจให้จีนัทได้ยิน "เป็นลูกครึ่งยังไงท าไมตัวด าปี๋" เด็กผู้หญิงอีกคนเอ่ยขึ้นมาสมทบ จีนัทได้ยินอย่างชัดเจนเธอไม่ได้ ตอกกลับใดๆ นอกจากก้มหน้าเงียบเหมือนเคย "นางไม่ขัดขี้ไคลเลยเหรอ ตัวด าเป็นเหนี่ยงเลย" ในระหว่างที่เด็กผู้หญิงภายในห้องเรียนก าลัง นินทาจีนัทในระยะเผาขนอย่างสนุกปาก เด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักก็เดินเข้ามาภายในห้องเรียน ท าให้ทุก วันภายในห้องเรียนหันไปมองที่เด็กหญิงผู้มาใหม่พร้อมกันอัตโนมัติ ด้วยรูปร่างหน้าตาสวยน่ารัก ท าให้ทุกคนมองอย่างอึ้งๆ ไม่มีใครละสายตา เด็กหญิงผู้มาใหม่เดิน ไปหยุดตรงหน้าโต๊ะของจีนัท "หวัดดี" เธอเอ่ยทักทายจีนัทอย่างเป็นมิตร จีนัทเงยหน้าขึ้นมา ทั้งคู่ต่างสบตากัน จีนัทมองคนมา ใหม่ไม่วางตา เส้นผมของคนตรงหน้าสีด ายาวสลวย ใบหน้ารูปไข่ ดวงตากลมโตสีน ้าตาลเข้ม จมูกเชิดรั้น ริมฝีปากรูปกระจับ ผิวพรรณขาวเนียนละเอียด รูปร่างผอมบาง โดยรวมดูสวยและน่ารักมากจนจีนัทมอง ไม่ละสายตา "เราชื่อชามุกนะ เพิ่งย้ายมาจากโรงเรียนนานาชาติxxi ยินดีที่ได้รู้จักนะ...เธอชื่ออะไรเหรอ" "...เราชื่อจีนัท" "ตาสีฟ้าอมเขียวสวยมากเลย จีนัทเป็นลูกครึ่งอะไรเหรอ" "...รัสเซีย" จีนัทอายที่จะตอบค าถามนี้ เพราะกลัวว่าชามุกจะบูลลี่เธอเหมือนกับคนอื่นๆ ชามุก มองผิวพรรณของจีนัทแล้วเอ่ยทักท้วงว่า "จีนัทชอบอาบแดดใช่ไหม" "...." ค าถามของชามุกท าให้จีนัทก้มหน้าเงียบอีกครั้ง เด็กผู้หญิงทั้งห้องต่างเอามือป้องปาก หัวเราะเยาะจีนัทอย่างตลกขบขัน ชามุกมองเพื่อนร่วมชั้นเรียนสลับกับจีนัท จึงเริ่มเข้าใจในสถานการณ์ "จีนัทเราขอโทษนะ เราแค่สงสัยก็เลยถามน่ะ ไม่ได้ตั้งใจจะบูลลี่เธอเลยนะ" "ไม่เป็นไร...เราชินแล้ว" จีนัทคิดในใจ...ชามุกก็คงไม่ต่างอะไรกับคนอื่นๆ ชามุกหย่อนสะโพกนั่งลง บนเก้าอี้ข้างจีนัทอย่างถือวิสาสะ "เราขอนั่งกับเธอนะ" ชามุกยิ้มจนตาหยี จีนัทมองชามุกเล็กน้อยโดยไม่พูดอะไร
58 ฉกรัก @หลำยวันต่อมำ @คฤหำสนห์รูของครอบครัวกำรันต์ "รัน!น้องมาหา!" ผู้เป็นแม่ตะโกนบอกลูกชายพลางเดินจูงมือจีนัทขึ้นบันไดบ้าน "จะมาท าไมทุกวัน ไล่กลับไป!" การันต์นั่งเล่นเกมอยู่ภายในห้องนอนตะโกนกลับไปเสียงดัง "เข้าไปได้ พี่เขาว่างพอดี" ญาตาหันไปบอกจีนัท แสร้งเมินลูกชาย พลางจูงมือจีนัทเข้าไปภายใน ห้องนอนของลูกชาย "น้องจะให้ช่วยติววิชาเลข" ญาตาเอ่ยบอกลูกชายพลางเดินเข้าไปส่งจีนัทแล้วเดินออกไปทันที ปล่อยให้จีนัทอยู่กับลูกชายภายในห้องสองต่อสอง "เดี๋ยวนี้กล้าถึงขั้นเข้าห้องนอนฉันแล้วเหรอ" การันต์หันไปดุจีนัทอย่างไม่ชอบใจ "คุณแม่ของพี่ชายเป็ นคนอนุญาตให้หนูเข้ามาค่ะ" จีนัทเดินหน้าซื่อกอดหนังสือเรียนวิชา คณิตศาสตร์แนบอกเข้ามานั่งลงบนโซฟาตัวยาวข้างๆ โต๊ะคอมพิวเตอร์ของการันต์ "ใครอยากเป็นพี่ชายเธอ ต้องให้ด่าอีกกี่ครั้งว่าอย่าเรียกฉันแบบนั้น" การันต์ชักสีหน้าหงุดหงิด ไม่ ชอบใจที่เธอเอาแต่เรียกเขาว่า 'พี่ชาย' จีนัทไม่ได้โต้เถียงอะไร เธอนั่งมองเขาตาปริบๆ พลางหยิบลูกอมแบบแท่งขึ้นมาอมไว้ในปาก การันต์ปาดตามอง ก่อนจะหันไปเล่นเกมคอมพิวเตอร์ต่อ โดยมีจีนัทนั่งมองไม่ละสายตา @เวลำผ่ำนไป 30 นำที "รอเหี้ยไร!ตีป้อมดิไอ้เหี้ย!" การันต์ตะคอกใส่เพื่อนในเกม ท าให้จีนัทที่ก าลังเคลิ้มหลับสะดุ้งตกใจ ตื่นขึ้นมา มือจ ้าม ่าขยี้เปลือกตาลวกๆ นั่งสัปหงกมองคนตรงหน้าเล่นเกมจนค ่ามืด แล้วต่อด้วยเดินตาม การันต์ไปทานข้าวที่ห้องอาหาร ซึ่งการันต์ก็ไม่ได้ว่าอะไรนอกจากใช้สายตาต าหนิแทนการพูด @หนึ่งเดือนต่อมำ จีนัทเดินเข้ามาภายในห้องนอนของการันต์เหมือนทุกวัน การันต์นอนหลับอยู่บนเตียงนอน เด็ก น้อยจึงเดินเข้าไปนั่งบนพื้นกระเบื้องข้างๆ เตียงนอน เท้าคางมองใบหน้าหล่อ "พี่ชาย" เธอเรียกเขาเสียงแผ่วเบาเพราะกลัวเขาจะตื่น "หนูเอาคุกกี้มาให้ค่ะ" "พรุ่งนี้หนูจะให้คุณแม่ท าคุกกี้มาให้พี่ชายอีกนะคะ" เธอวางกล่องคุกกี้รูปทรงหัวใจเอาไว้บนโต๊ะ หัวเตียงนอนของการันต์ จีนัทให้ผู้เป็นแม่ท าคุกกี้ให้ทุกวัน เธอไม่ได้จะทานเอง แต่เอามาจีบการันต์ ต่างหาก
59 ซากิระ "หนูชอบพี่ชาย..." เด็กน้อยเอ่ยพลางมองใบหน้าหล่ออย่างหลงรัก "แล้วหนูก็อยากเป็นแฟนของพี่ชายด้วยค่ะ" จีนัทยกมือขึ้นมาโบกไปมาใกล้ๆ เปลือกตาคมกริบ เพื่อเช็กดูว่าเขาหลับลึกแค่ไหน "...พี่ชาย...ถ้าวันหนึ่งหนูผอมแล้วพี่ชายจะยอมเป็นแฟนของหนูไหมคะ" เธอไม่กล้าถามต่อหน้า เขาเพราะกลัวว่าเขาจะดุ เธอจึงใช้โอกาสที่เขาก าลังนอนหลับอยู่พูดในสิ่งที่เธออยากจะพูดกับเขา "ได้ไหมคะ...พี่ชายเป็นแฟนคนแรกของหนูได้ไหมคะ" "...." การันต์ยังคงหลับตานิ่ง ไม่มีท่าทีที่จะตื่นขึ้นมา ท าให้เด็กน้อยกล้าที่จะสารภาพความรู้สึก มากขึ้น "หนูอยากให้พี่ชายเป็นผู้ชายคนแรกในทุกๆ เรื่องของหนู...ถ้าพี่ชายยอมเป็นแฟนของหนูหนูจะเลิก กินลูกกวาดแล้วก็เลิกกินขนมหวานทุกอย่าง...หนูจะลดน ้าหนักเพื่อพี่ชาย...เวลาที่เราเดินไปด้วยกันพี่ชาย จะได้ไม่ต้องอายใคร...แล้วหนูก็จะได้เดินข้างพี่ชายได้อย่างสบายใจแบบไม่ต้องเดินห่างกันห้าก้าว" "...." "ถ้าไม่ตอบแสดงว่าพี่ชายตกลงเป็นแฟนของหนูแล้วนะ" จีนัทยิ้มดีใจที่เขายังไม่ลืมตาขึ้นมา เธอ ยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้ๆ ใบหน้าของเขา "ได้เวลากลับบ้านแล้ว หนูกลับบ้านก่อนนะ แล้วพรุ่งนี้หนูจะมาหาอีก พี่ชายอย่าลืมทานคุกกี้ของ หนูนะ" จีนัทเอ่ยกระซิบเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเดินออกไปจากห้องนอนของการันต์เบาๆ อย่างระมัดระวัง ทันทีที่จีนัทเดินพ้นกรอบประตู การันต์ก็ลืมตาขึ้นมา ลุกขึ้นนั่ง เขาได้ยินทุกอย่าง และเลือกที่จะ ไม่พูดอะไร เขามองกล่องคุกกี้บนโต๊ะหัวเตียงนอนแล้วหยิบขึ้นมาเปิดทาน "เด็กนั่นมาทุกวันเลยเหรอ" อัคคีกลับจากบริษัท เดินลงจากรถลีมูซีนคันหรู เห็นจีนัทก าลังปีน ก าแพงบ้านออกไปจึงเอ่ยถามมือขวาคนสนิท "ครับ เด็กคนนั้นคงชอบนายน้อยมาก ไม่งั้นคงไม่ท าคุกกี้มาส่งให้นายน้อยทุกวัน" "ไอ้รันไม่เคยกินคุกกี้" ตั้งแต่เกิดมาการันต์ไม่เคยแตะต้องขนมหวานเลยแม้แต่ครั้งเดียว อัคคีจึง ขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่งด้วยความแปลกใจ "ครับ แต่ก็เห็นนายน้อยทานคนเดียวจนหมดกล่องทุกวันเลยนะครับ" อัคคีไม่ได้พูดอะไรต่อ เดิน เข้าไปภายในบ้าน ตรงไปที่ห้องนอนของน้องชายทันที
60 ฉกรัก "เตรียมตัวพร้อมรึยัง" อัคคีเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องนอนของน้องชายพลางเอ่ยถาม ด้วยคืน นี้การันต์ได้รับมอบหมายงานจากอัคคีให้เป็นเพชฌฆาตปิดชีพของศัตรู วันนี้ทั้งวันการันต์จึงนอนพักผ่อน เพื่อเก็บแรงเอาไว้ท างานให้พี่ชายคืนนี้ "...." การันต์ไม่ตอบอะไร เขานั่งทานคุกกี้ต่อไป อัคคีเดินเข้ามาภายในห้องนอน "มึงกินคุกกี้เหรอ" อัคคีหลุบมองคุกกี้ในมือของน้องชาย "แปลกว่ะ" "...." การันต์ทานคุกกี้ต่อไปโดยไม่เอ่ยอะไรเหมือนเดิม "ตั้งแต่เมื่อไหร่" "....กับแค่กูกินคุกกี้มีอะไรต้องแปลกใจ" การันต์ชักสีหน้าร าคาญ "ปกติมึงไม่กินของพวกนี้"
61 ซากิระ บทที่16 "....ก็อร่อยดี" การันต์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองคุกกี้ในมือของตัวเอง อัคคีถือวิสาสะหยิบคุกกี้ใน กล่องไปหนึ่งชิ้น "จะแย่งกูท าไม อยากกินก็ให้แม่ท าให้สิว่ะ" การันต์แยกเขี้ยวใส่พี่ชายด้วยความไม่พอใจพลางเอา กล่องคุกกี้ไปซ่อนไว้ด้านหลัง "ก็แค่คุกกี้โง่ๆ จะหวงท าไม" อัคคีชิมคุกกี้ไปหนึ่งค า ก่อนจะโยนคุกกี้ที่เหลือให้การันต์อย่างไม่ไยดี ซึ่งการันต์ก็รับเอาไว้ "หรือมึงชอบเด็กคนนั้น?" "....มาตรฐานผู้หญิงของกูไม่ได้ต ่าขนาดนั้น" การันต์เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับพี่ชายพลาง หยิบคุกกี้ที่พี่ชายกัดไปแล้วเข้าปากตัวเอง "หึ...กูจะรอดู...ขอให้จริงเหมือนอย่างที่ปากพูดก็แล้วกัน" อัคคีเอ่ยเชิงสบประมาทน้องชายพลาง แค่นหัวเราะในล าคอหนาออกมาเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินหันหลังออกไป "คืนนี้ฆ่าให้หมดอย่าให้เหลือรอดแม้แต่คนเดียว" อัคคีสั่งทิ้งท้ายแล้วเดินออกไป การันต์ดันลิ้น หนาเข้าหากระพุ้งแก้ม เอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักข้างเตียงนอน หยิบปืนพกขนาด 9x19 มม. และปืน MK18 GREY S3ออกมาเช็กความสมบูรณ์แบบก่อนจะเอาออกไปใช้งาน @หลำยวันต่อมำ "พี่ชายอยู่ข้างในไหมคะ" จีนัทยืนอยู่หน้าประตูห้องนอนของการันต์ เธอยืนรอเขาตอบกลับ ทว่าก็ ไร้วี่แววเหมือนทุกวัน เธอจึงถือวิสาสะเปิดประตูห้องนอนของเขาออก ยื่นใบหน้าเข้าไปมองหาเขา "เอ๊...พี่ชายหายไปไหน...เมื่อกี้คุณป้ายังบอกว่าพี่ชายนั่งเล่นเกมอยู่ในห้องนอนอยู่เลย" จีนัท พึมพ าเบาๆ ก่อนจะยื่นใบหน้าเข้าไปส่องหาเขาอีกรอบ "อยู่ในห้องน ้ารึเปล่านะ" เธอถือวิสาสะเดินเข้าไปภายในห้องนอนของการันต์ เดินเข้าไปหยุดที่ ปลายเตียงนอน กวาดสายตามองรอบห้องเพื่อหาเขาอีกรอบ "เข้าห้องนอนผู้ชายเป็นว่าเล่นเลยนะ" น ้าเสียงเข้มดุดังขึ้นจากด้านหลังท าให้จีนัทสะดุ้งเฮือกด้วย ความตกใจ "พี่~" จีนัทค่อยๆ หันไปมองเจ้าของน ้าเสียงเข้มดุพลางยิ้มแก้เขินจนตาหยี "ไม่รู้รึไงว่าผู้หญิงไม่ควรเข้าห้องนอนผู้ชายที่ไม่ใช่แฟน" การันต์ขมวดคิ้วเข้าหากันแน่นพลางกล่าว ราวกับไม่ชอบใจ "...คุณป้าบอกว่าเข้ามาได้นี่คะ" จีนัทเถียงกลับเสียงเบาในล าคอ
62 ฉกรัก "ห้องนอนของฉันคนที่จะเข้ามาได้มีแค่คนในครอบครัวและแฟนของฉันเท่านั้น" การันต์ชักสีหน้า ใส่ก่อนจะเดินชนไหล่เธอไปหยิบกีตาร์โปร่งตัวแพงบนโซฟาข้างเตียงนอนขึ้นมาพลางหย่อนสะโพกนั่งลง บนโซฟา หยิบมือถือขึ้นมาเปิดหาเพลงที่จะใช้ร้องบนเวทีส าหรับงานอีเว้นท์ใหญ่พรุ่งนี้ "....งั้นหนูก็เข้าได้ใช่ไหมคะ" จีนัทเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นก่อนจะเอ่ยถามออกไปอย่างกล้า หาญ "...." การันต์ไม่ตอบอะไรเขาเหลือบตามองเธอเล็กน้อยพลางกดโทรศัพท์มือถือ "เพราะว่าหนูเป็นแฟนของพี่รัน...." เธอเอ่ยประโยคถัดมาอย่างกล้าหาญ การันต์ถึงกับชะงัก เขา เงยหน้าออกจากหน้าจอมือถือหันไปมองที่เธอ "ฉันไปเป็นแฟนเธอตอนไหนวะ? ไสหัวออกไปให้พ้น" การันต์เอ่ยปากไล่อย่างเย็นชาก่อนจะลุกขึ้น ยืนเต็มความสูงเดินถือกีตาร์โปร่งออกไปจากห้องนอน "พี่รันจะไปไหนหรือคะ" จีนัทเดินตามออกไปพลางเอ่ยถาม "ฉันจะไปไหนจ าเป็นต้องบอกเธอตั้งแต่เมื่อไหร่" "...." จีนัทหยุดเดินตามพลางท าหน้าเศร้าสลด การันต์หยุดเดิน "....ฉันจะไปห้องดนตรี" "หนูขอไปด้วยได้ไหมคะ" จีนัทตาลุกวาวทันทีเธอดีใจที่เขาหยุดเดินแล้วตอบค าถามของเธอ การันต์ไม่ตอบอะไร เขาเดินตรงไปที่ห้องดนตรี "ไม่ตอบแสดงว่าอนุญาตแล้ว" จีนัทรีบเดินตามเขาเข้าไปภายในห้องดนตรี ในความคิดของจีนัท การที่เขาไม่ตอบแต่เดินน าไปก่อน นั้นก็ชัดเจนแล้วว่าเขาอนุญาตให้เธอตามเข้าไปดูเขาเล่นดนตรีด้วย การันต์เดินเข้าไปยืนตรงกลางเครื่องดนตรี ต่อสายเครื่องดนตรีเข้ากับล าโพงอย่างทะมัดทะแมง "พะ...พี่หล่อจัง~" จีนัทยืนมองการันต์ตาหวานเยิ้มพลางพึมพ าเบาๆ การันต์เวลาที่จับเครื่องดนตรี จากที่หล่อมากๆ อยู่แล้ว ยิ่งหล่อมากขึ้นไปอีก เสน่ห์อันล้นเหลือของเขาเล่นท าเอาเด็กน้อยหัวใจเต้นแรง ไม่หยุด "อยากสารภาพอยู่นะ แต่ต้องพูดว่าอะไร ฉันก็ไม่รู้ว่าใช่หรือเปล่า ใช่หรือเปล่า อาการแบบนี้ มัน แปลว่าอะไร คงไม่จ าเป็นที่เราต้องเข้าใจ รู้แค่เพียงมันโคตรพิเศษเลย" การันต์ร้องเพลงโคตรพิเศษ ศิลปิน : Billkin พลางดีดกีตาร์ไปด้วย จีนัทยืนมองตาเยิ้มพลางยิ้ม แก้มปริ เธอไม่ได้ฟังเนื้อหาของเพลงเลยสักนิด เธอเอาแต่โฟกัสที่ใบหน้าหล่อของเขาเพียงอย่างเดียว การันต์มองไปที่จีนัทเล็กน้อยก่อนจะร้องเพลงที่สื่อความหมายว่าแอบชอบต่อไปเรื่อยๆ จนค ่ามืด
63 ซากิระ @หลำยวันต่อมำ @โรงเรียนนำนำชำติxxx "พวกรุ่นน้องก าลังเลือกชมรม กูว่าเด็กคนนั้นคงเลือกชมรมของมึงตั้งแต่ก่อนออกจากบ้านแล้วว่ะ" คิมทัน ลูกเสี้ยว ไทย - เกาหลี - กรีก เป็นเพื่อนสนิทของการันต์เอ่ยติดตลกพลางมองไปที่จีนัทที่ก าลังเดิน ยิ้มหวานตรงเข้ามาหากลุ่มของตนที่มีการันต์นั่งอยู่ด้วย จีนัทแสดงออกชัดเจนว่าจะเดินมาเลือกชมรม ของการันต์ ที่ซึ่ง การันต์เป็นประธานชมรม "ไม่เจียมตัว" น ้าเสียงเย้ยหยันของเหล่านักเรียนหญิงที่คลั่งไคล้การันต์เอ่ยกระแนะกระแหนจีนัท หันหน้าซุบซิบนินทาจีนัทในระยะเผาขนจงใจให้จีนัทได้ยิน จีนัทแสร้งท าราวกับไม่ได้ยิน เดินเข้าไปยืนต่อ แถวเพื่อจะลงชื่อเข้าชมรมของการันต์ การปรากฏตัวของเธอท าให้นักเรียนหญิงบริเวณนั้นไม่ชอบใจเป็น อย่างมาก ด้วยอิจฉาที่เธอดูสนิทสนมกับการันต์มากเกินไป "ชมรมของรุ่นพี่การันต์เป็นชมรมรวมคนหน้าตาดีเพื่อคัดนักเรียนไปเป็นศิลปินฝึกหัดค่ายyx แต่ดู สาระรูปของหล่อนสิ ทั้งอ้วนทั้งด า ยังจะกล้ามั่นหน้าขอเข้าชมรมรุ่นพี่การันต์อีก ไม่รู้จักส่องกระจกดูสาร รูปตัวเองเอาซะเลย" นักเรียนหญิงรุ่นราวคราวเดียวกันกับจีนัทเอ่ยกระแนะกระแหนจีนัทเสียงดังจงใจท า ให้จีนัทได้ยิน "เห็นแล้วจะอ้วก เหม็นเปรี้ยวค่ะ" เพื่อนของหล่อนเอ่ยขึ้นมาสมทบพลางบีบจมูกท าปากจะ อาเจียนออกมาอย่างมีจริต จีนัทน ้าตาคลอเบ้าพลางก้มหน้าเงียบไม่ตอบโต้ใดๆ "นางกล้ามาก...มั่นสุดไรสุด...นางประเมินตัวเองสูงเกินไปรึเปล่า...อย่างมั่น" "จริงแก...ไม่ประเมินตัวเองเลย...ต้องหน้าหนาขนาดไหนถึงได้กล้าตามจีบผู้ชายระดับนั้น...ไม่ เจียมตัวเอาซะเลย" "พวกเธอก็ไม่ได้ดีไปกว่าใครหรอก" น ้าเสียงเข้มดุของใครบางคนดังขึ้นท าให้เหล่าบรรดานักเรียน หญิงหันไปมองที่ต้นทางของเสียงอัตโนมัติ "รุ่นพี่ลีวาย" นักเรียนหญิงที่กระแนะกระแหนจีนัทสะดุ้งตกใจทันทีที่เห็นว่าเจ้าของเสียงนั้นคือ ลี วาย รุ่นพี่สุดหล่อ หล่อไม่แพ้การันต์ ซึ่ง ลีวายอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับการันต์ และเป็นเพื่อนสนิทของ การันต์ ทว่าจีนัทยังไม่รู้ว่าลีวายคือเพื่อนของการันต์ เพราะไม่มีใครเล่าถึงลีวายให้เธอฟังเลย อีกอย่าง จีนัทเองก็เพิ่งเจอลีวายเป็นครั้งแรก "ชื่อจีนัทใช่ไหม" ลีวายเดินเข้าไปใกล้จีนัทก่อนจะเอ่ยถามอย่างเป็นมิตร "...ค่ะ" จีนัทตอบเสียงเบาพลางช้อนตามองใบหน้าหล่อเหลาราวกับระแวง
64 ฉกรัก "มาอยู่ชมรมของฉันไหม" ลีวายเอ่ยชวน ชมรมของลีวายคือ ชมรมถ่ายภาพ ส่วนชมรมของการันต์ คือ ชมรมบันเทิงสายละครและภาพยนตร์ "...เอ่อ...คือว่า..." จีนัทหันไปมองการันต์ที่นั่งอยู่กับเพื่อนไม่ไกลนัก ก่อนจะหันหน้ากลับมามองคน ตรงหน้าต่อ "ชมรมของฉันเป็นชมรมถ่ายภาพ ที่ชมรมจะสอนการถ่ายภาพแล้วก็เป็นฝ่ ายรับผิดชอบการเก็บ ภาพกิจกรรมต่างๆ ของโรงเรียนด้วย" ลีวายกล่าวอธิบายรายละเอียดของชมรมของตน "เอ่อคือ...." จีนัทหันไปมองที่การันต์อีกครั้ง ครู่หนึ่งเธอเห็นการันต์เหมือนจะมองมาที่เธอ แต่พอ เธอหันไปมองเขา กลับไม่เห็นเขามองเธอแล้ว "ส่วนชมรมของไอ้รันเป็นชมรมการแสดง ที่ชมรมจะสอนเรื่องการแสดงละครเป็นหลัก ฉันว่าคนตี สองหน้าไม่เก่งอย่างเธอไม่เหมาะที่จะเรียนการแสดงหรอก อีกอย่าง ประธานชมรมก็คงไม่ได้อยากรับเธอ เข้าชมรมด้วย เธอมากับฉันดีกว่า" ลีวายถือวิสาสะจับแขนจีนัทแล้วดึงแขนเธอให้เดินตาม "...ขะ...ขอบคุณที่ชวนค่ะ...แต่หนูอยากเข้าชมรมการแสดงมากกว่า" จีนัทเอ่ยปฏิเสธน ้าเสียงสั่น เครือพลางสะบัดแขนออกจากมือหนาท าให้ลีวายหยุดชะงักหันกลับไปจ้องมองใบหน้าของเธอ "เธออยากเข้าแต่ไม่ได้แปลว่ามันจะรับเธอเข้าชมรม...ถ้าไม่อยากเสียใจก็ไปกับฉัน" "หนู..." จีนัทหลุบตามองมือของลีวายด้วยแววตาที่อึดอัดและล าบากใจ "ไปกันเถอะ" ลีวายจับแขนจีนัทเดินตีฝ่าวงล้อมออกไปโดยไม่สนว่าใครจะพูดอะไร "เด็กคนนั้นไม่ธรรมดาเลยจริงๆ เห็นอ้วนด าแบบนั้นไม่คิดว่าจะมีหนุ่มหล่อมาชอบ วันนี้ได้เปิดหู เปิดตาดีจริงๆ" คิมทันนั่งมองดูเหตุการณ์ตั้งแต่แรกเอ่ยขึ้นมาพลางแค่นหัวเราะในล าคอหนาออกมาเบาๆ ราวกับชอบใจ การันต์ขบกรามแน่นจนสันกรามนูนขึ้นก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเดินออกไปจากตรง นั้น "มึงจะไปไหนวะ" คิมทันคว้าท่อนแขนของการันต์เอาไว้พลางเอ่ยถาม "ไม่คัดเลือกคนเข้าชมรมแล้วเหรอวะ" คิมทันขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่งด้วยความแปลกใจกับสีหน้าไม่ สบอารมณ์ของเพื่อน "ไอ้เวร อะไรของมันวะ" การันต์สะบัดแขนอย่างแรง ท าให้มือของคิมทันหลุดออกจากท่อนแขนของ เขา การันต์เดินออกไปจากโรงยิมด้วยสีหน้าบึ้งตึง ตึงจัดๆ ตึงขนาดที่ว่ารุ่นน้องที่คลั่งไคล้การันต์ไม่มีใคร กล้าเอ่ยปากกรี๊ดกร๊าดเขา การันต์เดินตรงเข้าไปหาน ้าหนาวที่นั่งดื่มน ้าผลไม้อยู่กับเพื่อนสนิทอย่างพรีม และวาวา "กูจะกลับแล้ว มึงกลับกับเด็กนั่นสองคนก็แล้วกัน" การันต์เอ่ยบอกน ้าหนาวน ้าเสียงเข้มดุจัดๆ
65 ซากิระ "อ้าว" น ้าหนาวขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่งด้วยความงุนงง "อะไรของมัน นึกจะมาก็มา นึกจะไปก็ไป"
66 ฉกรัก บทที่17 "ไปซื้อเหล้ามาให้กู" การันต์ออกค าสั่งกับเจษที่ยืนรออยู่ด้านนอก "ครับ?" เจษท าหน้างุนงง การันต์จิ๊ปากอย่างหงุดหงิดหันหน้าไปแยกเขี้ยวใส่เจษ "ไม่ได้ยินที่กูพูดรึไง" "นายน้อยจะดื่มเหล้าในโรงเรียนหรือครับ" เจษมองหน้านายน้อยสลับกับนักเรียนที่เดินผ่านไปมา "ผมคิดว่าไม่เหมาะสมนะครับ...นักเรียนคนอื่นๆ ดื่มน ้าผลไม้กันหมดไม่มีใครดื่มเหล้าในโรงเรียนสักคน" "ไอเ้วร มงึมีสิทธิ์พดูแบบนีก้บักตูงั้แต่เม่ือไหร"่การนัตแ์หวเสียงเขียวอย่างไม่สบอารมณ์ "ขอโทษครับ...ผมพูดออกไปแบบนั้นเพราะเป็นห่วงภาพลักษณ์ของนายน้อยครับ...แล้วนายน้อย จะดื่มเหล้าท าไมครับ...อกหักหรือครับหรือว่าใครท าอะไรให้นายน้อยไม่ถูกใจครับ" "...." การันต์ขบกรามแน่น เมื่อครู่มีเรื่องให้หงุดหงิด พอเดินออกมาเจอเจษยิ่งท าให้ความหงุดหงิด ของการันต์เพิ่มทวีคูณ "ขอโทษครับ...กลับไปดื่มที่บ้านดีไหมครับ" "...." การันต์ถอนหายใจออกมาแรงๆ พลางส่ายหน้าไปมาราวกับเอือมระอา เดินตรงไปที่โรงจอด รถวีไอพีเพื่อจะไปที่คลับของตัวเอง "เหล้าที่บ้านเยอะด้วยจะได้ไม่ต้องเสียเงินซื้ออีกครับ" เจษเดินตามไปติดๆ พลางกล่าว "หรือว่า นายน้อยจะต้องดื่มตอนนี้ให้ได้เลย...จะดื่มตอนนี้เลยใช่ไหมครับ?" "มึงท างานกับกูมากี่ปี" การันต์ขบกรามแน่นก่อนจะหันไปเอ่ยถามเจษด้วยสีหน้าฉุนเฉียวเอาเรื่อง "ตั้งแต่นายน้อยอายุสิบขวบครับ" "มึงท างานกับกูมาก็นานเมื่อไหร่มึงจะเข้าขากับกูสักที...ไอ้เวร....กูสั่งให้ท าอะไรก็ท าไม่ใช่ถามแม่ งทุกเรื่อง" การันต์แยกเขี้ยวใส่อย่างหงุดหงิด เบื่อหน่ายเจษเต็มทน "ลูกน้องกับเจ้านายก็ปัญญาอ่อนพอๆ กันนั่นแหละ" เป็นน ้าหนาวที่เอ่ยแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง การันต์ถอนหายใจออกมาหนักๆ นอกจากเจษแล้วก็น ้าหนาวเนี่ยแหละที่ท าให้การันต์หงุดหงิดได้ ตลอดเวลา "เป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีก" น ้าหนาวเดินกอดอกเข้าไปยืนขวางหน้าการันต์เอาไว้ "เสือก" การันต์ใช้มือหนาผลักไหล่ของน ้าหนาวท าให้น ้าหนาวเซไปด้านข้างเล็กน้อย "แกหึงน้องจีเหรอ?" "...." ค าถามของน ้าหนาวท าให้การันต์ที่ก าลังจะเดินไปที่รถยนต์คันหรูหยุดชะงัก
67 ซากิระ "ตอนแรกฉันก็ไม่เข้าใจว่าแกจะเดินฉุนเฉียวออกมาท าไมแต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วล่ะ" น ้าหนาว กล่าวน ้าเสียงยียวน การมาของน ้าหนาวคือชัดเจนว่า มากวนประสาท "...คิดไปเอง" การันต์ปาดตามองน ้าหนาวอย่างหงุดหงิดก่อนจะเดินไปที่รถยนต์คันหรูของตัวเอง "ไม่ได้คิดไปเองนะ...มีพยานรู้เห็นหลายคนเลย" น ้าหนาวตอบกลับอย่างมีจริต เจษมองเจ้านาย ของตนสลับกับน ้าหนาวด้วยความงุนงงไม่เข้าใจ "ช่วงนี้แสดงอาการบ่อยเกินไปรึเปล่าพี่ชาย...คีพลุคหนุ่มคูลหน่อยสิ" น ้าหนาวกล่าวพลางหัวเราะ คิกคักด้วยความชอบใจ เธอจงใจปั่ นประสาทด้วยการเรียกการันต์ด้วยสรรพนามเดียวกับที่จีนัทใช้เรียก การันต์ "คุณน ้าหนาวหมายถึงอะไรหรือครับ" เจษเดินเข้าไปเปิดประตูรถยนต์ให้ผู้เป็นนายเข้าไปนั่งบน เบาะด้านในรถพลางเอ่ยถามเจ้านายด้วยความไม่เข้าใจ การันต์ถอนหายใจออกมาหนักๆ อย่างร าคาญ "อย่าเผลอท าตัวติงต๊องล่ะเดี๋ยวหญิงจะเลิกชอบเอา" น ้าหนาวตะเบ็งเสียงดังให้การันต์ที่เพิ่งหาย เข้าไปภายในรถได้ยิน @คฤหำสน์หรูของครอบครัวกำรันต์ "มึงหาใครมาให้กูวะ" การันต์เดินหน้าบึ้งตึงลงมาจากรถยนต์ตรงเข้าไปหาพี่ชายที่ก าลังนั่งท างาน อยู่กับมือขวาคนสนิทภายในห้องโถงใหญ่ของบ้าน "มีอะไร" อัคคีเอ่ยถามน้องชายน ้าเสียงราบเรียบ สายตายังคงจดจ่อที่เอกสารในมือไม่ได้เงยหน้า ขึ้นไปมองใบหน้าของน้องชายเลยสักนิด "หามือขวาคนใหม่มาให้กู" "ท าไม" อัคคีวางเอกสารในมือลงบนโต๊ะหันหน้าไปมองสีหน้าบึ้งตึงของน้องชาย "ตอนที่มึงคัดคนเข้ามาท างานมึงไม่เลือกคนให้กูเลยรึไง เอาเหี้ยอะไรมาให้กู ไม่ได้เรื่องสักอย่าง" การันต์แหวใส่พี่ชายอย่างเอาแต่ใจ อัคคีแสยะยิ้มมุมปาก "กูหาคนประเภทเดียวกันกับมึงมาให้มึงไม่ดีรึไง คนประเภทเดียวกันจะอยู่ด้วยกันได้นาน" "นายใหญ่หมายถึงนายน้อยเป็นคนไม่ได้เรื่องเหมือนไอ้เจษ คนไม่เอาไหนสองคนอยู่ด้วยกันจะได้ คุยกันรู้เรื่องใช่ไหมครับ" องศาเอ่ยถามผู้เป็นนายอย่างเข้าขา อัคคีหัวเราะในล าคอหนาออกมาเบาๆ ราว กับชอบใจที่มือขวาคนสนิทช่วยขยี้ "ปัญญาอ่อนเหมือนกันต่างหาก" อัคคีตอบพลางส่ายหน้าไปมาเบาๆ การันต์จิ๊ปากอย่างหงุดหงิด อัคคียังไม่เท่าไหร่แต่องศาคนขยี้นี่สิน่าถีบให้หน้าหงาย การันต์จ้ององศาเขม็งก่อนจะเดินหน้าบึ้งหัวเสีย กระทืบเท้าขึ้นไปบนชั้นสองของบ้านท าราวกับว่าตนเป็นเด็กสาวที่ก าลังงอแงพี่ชายอย่างไรอย่างนั้น
68 ฉกรัก การันต์จะหามือขวาเองไม่ได้ ปกติแล้วการจัดหาคนเข้ามาท างานสีเทาด้วย อัคคีจะเป็นคนเลือก จัดสรรเอง เพราะอัคคีมองคนขาด เพียงแค่สบตาก็รู้ได้ทันทีว่าคนนั้นเหมาะสมที่จะเอามาท างานให้รึเปล่า เจษถึงจะซื่อบื้อ ไม่ค่อยได้เรื่อง แต่ก็เป็นคนที่ซื่อสัตย์ต่อเจ้านายเอามากๆ หากตัดความซื่อบื้อออกไปก็ นับว่าเป็นมือขวาที่ดีคนหนึ่งทีเดียว ที่อัคคีเลือกเจษให้ดูแลการันต์ เพราะรู้จักน้องชายตัวเองดี หากหาคนเก่งให้ การันต์คงสร้างเรื่อง ให้มือขวาตามเก็บกวาดให้ไม่เว้นแต่ละวัน เพราะงั้นอัคคีจึงสั่งให้เจษดูแลการันต์ หากมือขวาซื่อบื่อไม่ ค่อยได้เรื่องได้ราวการันต์ก็จะหงุดหงิด ไม่มีอารมณ์ไปมีเรื่องกับใคร หรือไปก่อความวุ่นวายที่ไหนอีก ในอดีต ก่อนที่อัคคีจะรับเจษเข้ามาท างาน การันต์เป็นเด็กเกเรเอามากๆ ตอนที่การันต์เรียนอยู่ที่ อเมริกา การันต์มีมือขวาที่เก่งกาจรอบด้านหนึ่งคน เพราะความเก่งกาจของมือขวาการันต์จึงกล้ามีเรื่อง กับคนอื่นไปทั่ว เผาโรงเรียนบ้าง เผาบ้านเจ้าของโรงเรียน เผาบ้านคุณครูและคนที่ไม่ชอบขี้หน้าเป็นว่า เล่น อีกทั้งยังขับรถชนคนที่ไม่ชอบด้วยและอีกมากมาย ฯลฯ วีรกรรมของการันต์เยอะจนพรรณนาออกมา ภายในหนึ่งวันไม่หมด ด้วยความที่มือขวาเก่งกาจ การันต์จึงใช้ให้มือขวาเก็บกวาดสิ่งที่ตนท าเอาไว้ทุกครั้ง เพราะความ ดื้อรั้นเกินเบอร์ของการันต์ อัคคีจึงดัดนิสัยการันต์ด้วยการส่งมือขวาของการันต์ย้ายไปท างานที่ประเทศ จีน แล้วเอามือขวาคนใหม่อย่างเจษเข้ามาท างานแทน พอมือขวาคนใหม่ไม่สามารถช่วยการันต์เก็บกวาดได้ดีเท่ามือขวาคนเดิม หลังจากที่การันต์รู้ว่า พึ่งพาเจษไม่ค่อยได้ ก็ไม่ก่อเรื่องอีกเลย เพราะสร้างปัญหาไปตนก็ต้องเป็นคนช่วยมือขวาคนใหม่เก็บ กวาดด้วยตนเอง เนื่องจากอัคคีไม่อนุญาตให้ใครช่วยเหลือการันต์นอกจากมือขวาคนใหม่เพียงคนเดียว ตั้งแต่เจษเข้ามาดูแล การันต์ก็ไม่กล้าสร้างปัญญาอีก ส่งคนเก่งไปดูแลแล้วห้าวจัด ทีนี้ก็เลยได้คน ซื่อบื้อไปดูแลแทน ที่อัคคีให้เจษเป็นมือขวาของการนัตเ์พราะตอ้งการแกเ้ผ็ดนอ้งชายตวัเองไม่ใหแ้ผงฤทธิ์ อีก
69 ซากิระ บทที่18 "เด็กดื้อมากๆ ต้องโดนแก้เผ็ด...แต่ว่าปกติไอ้เจษก็คุยไม่รู้เรื่องอยู่แล้วยิ่งให้มันดูแลนายน้อยที่ไม่ เอาไหนก็ยิ่งคุยกันไม่รู้เรื่องเข้าไปอีก...ท าแบบนี้ไม่เป็นการรังแกนายน้อยเกินไปเหรอครับ" องศาเอ่ยถามผู้ เป็นนายทันทีที่นายน้อยเดินหายเข้าไปภายในห้องนอน "นั่นคือสิ่งที่กูต้องการ...ให้ไอ้เจษดูแล...ไอ้รันจะได้ไม่กล้าดื้ออีก" อัคคีตอบลูกน้องพลางหัวเราะใน ล าคอหนาเบาๆ @วันต่อมำ "พี่ชายคะ" จีนัทเดินหอบกล่องขนมหวานเข้ามาหาการันต์ที่ก าลังนั่งสนทนากับน ้าหนาวอยู่ที่สวน หลังบ้าน "...." การันต์ก าลังสนทนากับน ้าหนาวอยู่หยุดสนทนาทันทีที่เห็นร่างจ ้าม ่าเดินเข้ามาใกล้พลางท า หน้าบึ้งเบือนหน้ามองอีกทาง "คุณแม่ให้หนูเอาคุกกี้มาให้พี่ชายค่ะ" จีนัทยื่นกล่องคุกกี้ให้การันต์เหมือนทุกวัน "...." การันต์ใบหน้าเรียบตึง ไม่มีท่าทีจะรับกล่องคุกกี้จากเธอ "พี่รันคะ" จีนัทคิดว่าการันต์คงไม่ชอบใจที่เธอเรียกเขาว่า 'พี่ชาย' จึงรีบเปลี่ยนสรรพนาม "วางเอาไว้" การันต์สั่งน ้าเสียงเรียบดุ น ้าหนาวนั่งมองทั้งสองคนสลับกันไปมา "อันนี้เค้กมะพร้าวอ่อนค่ะ...เค้กมะพร้าวอ่อนเป็นเค้กที่หนูชอบที่สุด...หนูก็เลยอยากให้พี่รันลอง ทานของที่หนูชอบด้วยค่ะ" เธอวางกล่องบรรจุเค้กเอาไว้บนโต๊ะตรงหน้าเขาพลางยิ้มหวานให้เขา ตลอดเวลา "วางเอาไว้แล้วก็ไสหัวไปสิ" การันต์ใช้หางตามองร่างจ ้าม ่าอย่างไม่ชอบใจ "หนูขอโทษที่มารบกวนค่ะ" จีนัทท าหน้าหงอย "พรุ่งนี้หนูจะเอาเค้กกับคุกกี้มาให้อีก..." "ต้องให้บอกกี่ครั้งว่าฉันไม่ทานของหวาน โดยเฉพาะคุกกี้โง่ๆ นี่" จีนัทยังไม่ทันจะพูดจบประโยค การันต์ก็เอ่ยแทรกขึ้นมาก่อนด้วยน ้าเสียงโกรธเกรี้ยวราวกับว่าเธอไปท าอะไรให้เขาไม่พอใจเอามากๆ อย่างไรอย่างนั้น ก่อนหน้านี้เขายังมีมองหน้าเธอบ้างเล็กน้อย แต่ตอนนี้กลับดุร้ายและเย็นชากับเธอมาก กว่าเดิม อีกทั้งไม่แม้แต่จะมองหน้าเธอเลยด้วยซ ้า "แกพูดกับเด็กแรงเกินไปรึเปล่า น้องอุตส่าห์มีน ้าใจท าขนมมาให้" น ้าหนาวเห็นท่าไม่ดีรีบหันไป เอ็ดการันต์ "กูไม่ต้องการ ไม่ต้องมีน ้าใจกับกู บ้านกูรวยถ้ากูอยากกินกูซื้อกินเองได้ไม่ต้องรอให้ใครท าขนมมา ให้"
70 ฉกรัก "ปากแกนี่มัน" น ้าหนาวหมดค าจะเถียง ความปากร้ายของการันต์แม้แต่แม่มดอย่างน ้าหนาวยัง เทียบไม่ติด "เพราะวันๆ กินแต่เค้กไงถึงได้อ้วนกลมแบบนี้" การันต์ใช้หางตามองจีนัท "...." จีนัทน ้าตาคลอเบ้า คนอื่นวิจารณ์รูปร่างหน้าตาของเธอเธอยังพอทนได้ แต่พอเป็นการันต์ คน ที่เธอชอบ ท าให้เธอรู้สึกเสียใจและอับอายเป็นอย่างมาก "แกไม่อยากกินก็ไม่ต้องกิน ไม่เห็นต้องพูดจาร้ายกาจกับเด็กแบบนี้เลย" "มึงเป็นคนดีตั้งแต่เมื่อไหร่" การันต์แหวกลับเสียงเขียวท าเอาน ้าหนาวแทบอยากจะกรี๊ดออกมา ดังๆ "ตามอยู่ได้ น่าร าคาญ" การันต์เอ่ยอย่างใจร้าย ทุกประโยคของการันต์ที่ก่นออกมา กระทบกระเทือนจิตใจของจีนัทเป็นอย่างมาก "...." จีนัทรู้สึกเสียใจเป็นอย่างมาก น ้าตาแห่งความเสียใจไหลรินออกมาจากดวงตากลมโตไม่ขาด สาย "ต่อให้เธอท าอะไรมาให้ฉันฉันก็ไม่ชอบเธอและจะไม่มีวันชอบเธอด้วย เอาเวลาที่ตามฉันไปนั่งขัด ผิวให้ขาว ลดน ้าหนักจะมีประโยชน์กับเธอมากกว่า เป็นลูกครึ่งยังไงถึงได้ตัวด าอย่างกับถ่านแบบนี้ ผิด หลักสูตรลูกครึ่งฉิบหาย" การันต์เอ่ยกระแทกแดกดันอย่างไร้ความปราณี ทุกค าที่เขาเอ่ยออกมามันรุนแรงกับหัวใจดวง น้อยของเธอเป็นอย่างมาก เขาต่อว่าเธอเหมือนกับที่คนอื่นว่าเธอไม่มีผิดเพี้ยน เธอคิดมาตลอดว่าเขาคือ คนเดียวที่แตกต่างจากคนอื่นๆ ที่มักแสดงออกชัดเจนว่ารังเกียจเธอ วันนี้เธอได้รู้แล้วว่า เขาเองก็รังเกียจ เธอไม่ต่างจากคนอื่นๆ "พูดแค่นี้ร้องไห้...ตัวก็ใหญ่แต่อ่อนแอฉิบหาย...อยากคุยกับฉันนักเหรอ...ถ้าอยากคุยกับฉันก็สวย ให้ได้ครึ่งของยัยนี่ก่อนแล้วค่อยมาคุยกับฉัน...ไม่รู้จักเจียมตัว" การันต์พูดจาเสียดสีดูถูกจีนัทราวกับว่า อัดอั้นอยากจะพูดมานาน "ฮึก! ฮือๆ!" จีนัททนรับความเจ็บปวดอีกต่อไปไม่ไหวแล้ว เธอร้องไห้โฮออกมาอย่างหนักพลางวิ่ง ออกไปจากตรงนั้น "แกว่าเด็กแรงเกินไปรึเปล่า น้องร้องไห้ขี้มูกโป่ งวิ่งไปนู่นแล้ว" น ้าหนาวไม่ใช่คนดีแต่ที่การันต์พูด กับจีนัทเธอคิดว่ามันแรงเกินไป ก่อนหน้านี้เธอแค่อยากปั่นจีนัทกับการันต์เพื่อความสนุก ทว่าพอได้ยินที่ การันต์พูดกับจีนัทแล้วก็ท าให้เธอรู้สึกสงสารจีนัทจับใจ
71 ซากิระ "ปกติก็น่าเกลียดอยู่แล้ว ยิ่งร้องไห้ก็ยิ่งน่าเกลียดเข้าไปอีก" การันต์เอ่ยราวกับไร้หัวใจ เขามองไปที่ ร่างจ ้าม ่าวิ่งไกลออกไปด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ ก่อนจะเบือนหน้ามองไปที่อื่น "ปากหมาไปเถอะ สักวันถ้าน้องสวยขึ้นมาแกอย่าตามจีบน้องก็แล้วกัน" "กว่าเด็กนั่นจะสวยกูขอจีบมึงก่อนได้ไหมล่ะ" การันต์ขมวดคิ้วเข้มเข้าหากันยุ่งพลางตั้งใจเอ่ยถาม กวนประสาท "ถ้าแกพูดแบบนี้ต่อหน้าพ่อกับพี่ชายแก แกโดนด่าแน่" น ้าหนาวถลึงตาใส่ "แค่พูดเล่น ใครจะบ้าไปเอากับญาติตัวเองวะ" "ถ้าวันหนึ่งน้องจีสวยถึงขั้นได้เข้าวงการบันเทิงแกจะท ายังไง" "เลิกพูดถึงยัยเด็กนั่นสักที อ้วนด าแบบนั้นคงยากที่จะสวย" การันต์ชักสีหน้าร าคาญ "มันไม่มีอะไรแน่นอนหรอก ถ้าน้องสวยขึ้นมาแกอย่าจีบน้องก็แล้วกัน" น ้าหนาวกล่าวทิ้งท้ายก่อน จะรีบวิ่งไปคว้าตัวจีนัทเอาไว้ "น้องจี!" น ้าหนาววิ่งเข้าไปกอดจีนัทเอาไว้ "อย่าเสียใจไปเลย รันแค่แกล้งไม่ได้รู้สึกแบบที่พูด ออกมาเลยสักนิด" "ฮึก!" จีนัทสะอื้นไห้ไม่หยุด "พี่รันรังเกียจหนูเหมือนกับที่คนอื่นรังเกียจหนู ฮึกฮือๆ" "ไม่เลย รันแค่แกล้งเฉยๆ รันมันก็ปากหมาแบบนี้แหละน้องจีอย่าถือสาเลยนะ" น ้าหนาวปลอบ ประโลมจีนัทจนหยุดร้องไห้ ก่อนจะเดินจูงมือจีนัทกลับไปที่สวนหลังบ้าน การันต์มองร่างจ ้าม ่าเดินขยี้ เปลือกตาเข้ามาเล็กน้อยก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาเล่น "หนาว!" น ้าเสียงที่คุ้นเคยดังมาแต่ไกลท าให้น ้าหนาวและจีนัทหันไปมองที่ต้นทางของเสียง "ยัยพรีม" น ้าหนาวขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่งเมื่อเพื่อนสาวคนสนิทวิ่งผ่านหน้าเธอกับจีนัทเข้าไป สวมกอดการันต์ "คิดถึงฉันไหมสุดหล่อ" พรีม เด็กสาวหน้าตาสะสวย เธอเพื่อนสนิทของน ้าหนาวและการันต์ เธอ เอ่ยถามการันต์อย่างออดอ้อนออเซาะ การันต์ไม่ตอบอะไร เขานั่งเล่นมือถือต่อไปโดยไม่สลัดพันธนาการ ของพรีมออกจากล าตัวหนา ปล่อยให้พรีมกอดอยู่อย่างนั้น "แล้วนี่?" พรีมหันหน้าไปมองที่จีนัทเชิงถามว่าเด็กคนนี้คือใคร "ลืมแนะน าให้รู้จัก...พรีมนี่น้องจีนัท...เป็นน้องข้างบ้านของรัน" น ้าหนาวเอ่ยแนะน าจีนัทให้พรีม รู้จัก ก่อนจะหันไปหาจีนัทแนะน าพรีมให้จีนัทรู้จัก "ส่วนน้องจี...นี่พรีม เพื่อนสนิทของพี่เอง" "แล้วก็เป็นว่าที่แฟนของรันด้วยจ้า" พรีมเอ่ยแทรกขึ้นมาอย่างมีจริต
72 ฉกรัก "...ว่าที่แฟนเหรอคะ" จีนัทเอ่ยถามออกไปอัตโนมัติ หัวใจดวงน้อยของเธอเหมือนจะร่วงหล่นลงไป ที่พื้น การันต์นั่งกดมือถือต่อไปโดยไม่แย้งใดๆ "ใช่จ้ะ เราสองคนก าลังศึกษาดูใจกันอยู่ อีกไม่นานก็จะคบกันเป็นแฟนอย่างจริงจัง"
73 ซากิระ บทที่19 "คุณหนูคะคุณหญิงเรียกหาแล้วค่ะ" ป้าพอใจ หัวหน้าแม่บ้านของครอบครัวจีนัท ตะโกนข้าม ก าแพงไปบอกจีนัทท าให้ทุกคนหันไปมองที่ต้นทางของเสียง ยกเว้นการันต์ที่ไม่หันไปมอง จีนัทหันไปมอง ใบหน้าหล่ออย่างเศร้าสร้อย ก่อนจะยกมือไหว้รุ่นพี่ทั้งสามคนแล้ววิ่งน ้าตาคลอกลับบ้าน "ปล่อย" การันต์สะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของพรีมพลางชักสีหน้า "แหม....ท าเป็นหวงเนื้อหวงตัว...ฉันก็ไม่ได้อยากจับแกนักหรอกย่ะ" พรีมเบะปากมองบนใส่การันต์ ด้วยความมั่นใจ "เด็กคนเมื่อกี้แววตาดูรักแกมากเลยนะ ตอนที่ฉันบอกว่าก าลังศึกษาดูใจกับแกอยู่ น้องดูตกใจ หน้าเสียไปเลย สงสัยฉันคงแกล้งแรงไปหน่อย" "แล้วใครใช้ให้แกแกล้งเด็กล่ะ น้องยิ่งจิตใจบอบบางอยู่ด้วย" น ้าหนาวเอ่ยแทรกขึ้นมาเอ็ดเพื่อน "แหม...คุณน ้าหนาว...แกก็ไม่ได้ห้ามฉันนี่...แกเองก็อยากแกล้งเด็กเหมือนกันนั่นแหละ" "ฉันไม่ได้อยากแกล้งเด็ก...ฉันแค่อยากดูปฏิกิริยาของคนบางคนแถวนี้" น ้าหนาวใช้หางตามองไป ที่การันต์อย่างมีจริต "พวกมึงว่างกันมากใช่ไหม" การันต์เอ่ยถามเสียงเข้มดุพลางจ้องเพื่อนทั้งสองเขม็ง "ปกติก็ปัญญาอ่อนทีอย่างนี้ท าเป็นเข้ม...พอเป็นเรื่องของน้องจีนัทท าเข้มตลอด" น ้าหนาวเอ่ยกระ แนะกระแหนด้วยความหมั่นไส้พลางกลอกตามองบน "หล่อตาย...จะอ้วก" "ก็ธรรมดา...ต่อหน้าหญิงที่ชอบก็ต้องคีพลุคหน่อยถ้าท าตัวปัญญาอ่อนเดี๋ยวหญิงเลิกมอง" พรีม เอ่ยขึ้นมาสมทบอย่างเข้าขา @วันต่อมำ @ห้ำงสรรพสินค้ำดัง "นั่นใช่การันต์พระเอกเรื่องพิศวาสมาเฟี ยเถื่อนไหม" เด็กสาวคนหนึ่งมองเห็นการันต์ก าลังยืนอยู่ กับหญิงสาวรูปร่างผอมบางหุ่นคล้ายนางแบบอยู่หน้าโรงภาพยนตร์จึงเอ่ยถามเพื่อนของเธอเพื่อความ แน่ใจว่าใช่การันต์จริงๆ ไหม "ใช่ แต่ว่าการันต์ควงผู้หญิงที่ไหนมาดูหนังอะ" เพื่อนของเธอพยายามเพ่งมองหญิงสาวที่มากับ การันต์ ทว่าก็มองเห็นแค่ด้านหลัง จีนัทที่ก าลังเดินออกจากบันไดเลื่อนของห้างดังได้ยินหญิงสาวทั้งสอง คนพูดคุยกันถึงการันต์จึงหันไปมองตาม ภาพบาดตาบาดใจที่เธอเห็นท าเอาเธอช็อกตกใจเป็นอย่างมาก การันต์ยืนอยู่ข้างผู้หญิงรูปร่างดี ราวกับนางแบบคนหนึ่ง และมีผู้หญิงรูปร่างดีอีกคนหนึ่งเดินเข้าไปเกาะท่อนแขนแกร่งของการันต์ กิริยา
74 ฉกรัก ออดอ้อนออเซาะการันต์ราวกับสนิทสนมกันเป็นอย่างมาก การันต์ยกท่อนแขนทั้งสองข้างขึ้นมา โอบไหล่ ผู้หญิงทั้งสองคนเดินเข้าไปภายในโรงภาพยนตร์ "แฟนเหรอ" เด็กสาวคนแรกที่เห็นการันต์เอ่ยพลางท าหน้าราวกับจะกรีดร้องออกมา "แกกกกแรง มาก! การันต์ควงผู้หญิงสองคนเข้าไปในโรงหนังพร้อมกันมันคืออะไร" "หมายความแบบที่แกเข้าใจนั่นแหละ" "เหม่อเลยฉัน...แกว่าพวกเขาจะไปจบที่ตรงไหน" "ก็คงบนเตียงหรือไม่ก็นอกระเบียงของโรงแรมแถวๆ นี้ล่ะมั้ง" ค าตอบของหญิงสาวคนนี้ท าให้จีนัท รู้สึกเจ็บจี๊ดที่หัวใจราวกับถูกมีดแหลมคมแทงทะลุหัวใจจังๆ เธอยังเด็กก็จริง แต่ด้วยความที่เธอเป็น ลูกครึ่งรัสเซีย เกิดและโตที่ประเทศรัสเซีย เรื่องใต้สะดือเธอได้ยินผ่านหูผ่านตามาพอสมควรอยู่แล้ว เพราะด้วยวัฒนธรรมของที่นั่นค่อนข้างเปิดกว้างเรื่องเซ็กซ์ และคุณครูที่โรงเรียนของเธอก็สอน วิชาเพศศึกษาให้กับเด็กนักเรียนตั้งแต่อายุ 11ขวบ เธอจึงเข้าใจที่หญิงสาวพวกนี้พูด จีนัททนมองการันต์ ควงผู้หญิงเข้าไปในโรงภาพยนตร์อีกต่อไปไม่ไหว เธอที่ขึ้นบันไดเลื่อนมายังชั้นของโรงภาพยนต์เพื่อจะดูหนังรอบดึก ซึ่งเป็นรอบสุดท้ายของวัน ไม่มี กะจิตกะใจดูแล้ว เธอรีบวิ่งออกไปจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด ท าเอาผู้เป็นแม่ที่เพิ่งเดินตามขึ้นมางุนงงไม่น้อย "น้องจี" ผู้เป็นแม่เอ่ยเรียกชื่อของลูกสาว ทว่าจีนัทไม่หันไปมองผู้เป็นแม่เลยสักนิด ท าให้ผู้เป็นแม่ รีบวิ่งตามออกไป "วิ่งออกมาท าไมคะ" ผู้เป็นแม่ตามไปคว้าตัวลูกสาวได้ทัน ก าลังจะอ้าปากดุ ทว่าเห็นน ้าตาของลูก สาวเสียก่อนจึงดุไม่ลง "เป็นอะไรไปคะ...ร้องไห้ท าไม...เสียใจที่แม่ดุเมื่อกี้เหรอ" จีนัทไม่พูดอะไร เธอโผล่เข้ากอดผู้เป็นแม่ แน่นพลางร้องไห้ออกมาอย่างหนักท าเอาผู้เป็นแม่รู้สึกผิด เพราะคิดว่าลูกสาวเสียใจที่โดนดุเมื่อกี้ "...ลูกสาวแม่" ผู้เป็นแม่กอดปลอบโยนลูกสาวแน่นพลางลูบผมลูกสาวเบาๆ อย่างทะนุถนอม "แม่ ขอโทษ...ต่อไปแม่จะไม่ดุหนูแล้ว...ไม่ร้องนะคนดีของแม่" @วันต่อมำ @คฤหำสนห์รูของครอบครัวจีนัท "ผมจ าเป็นต้องกลับบ้าน" อีวานและคุณหญิงอัญชัน สนทนากันเสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ สีหน้าและ น ้าเสียงฟังดูซีเรียสเอาเรื่อง จีนัทยืนแอบมองผู้เป็นพ่อและแม่โต้เถียงกันอยู่ด้านหลัง "แต่เราตกลงกันแล้วหนิคะว่าจะอยู่ที่ไทยถาวร" คุณหญิงอัญชันโต้กลับอย่างไม่ยอม "ตอนนี้สถานการณ์มันเปลี่ยนไปแล้ว พ่อกับพี่ชายผมประสบอุบัติเหตุ ผมจ าเป็นต้องกลับไปดูแล บริษัทที่รัสเซียแทนพวกเขา"
75 ซากิระ "มะ...เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ" คุณหญิงอัญชันชะงักตกใจ จีนัทที่ยืนแอบฟังอยู่ก็ตกใจไม่ต่างกัน "...ผมจ าเป็นต้องกลับบ้าน...คุณเองในฐานะภรรยาของผมคุณก็ควรกลับไปดูใจพ่อกับพี่ชายผม เป็นครั้งสุดท้ายพร้อมกับผม" "แล้วลูกสาวเราล่ะคะ แกชอบที่นี่มาก จะให้แกย้ายกลับไปเรียนที่รัสเซียตอนนี้ลูกคงไม่ยอม" "ไม่ยอมแล้วใครจะอยู่ดูแล? ลูกไม่ยอมก็ต้องยอม ผมไม่ปล่อยให้ลูกอยู่ที่นี่คนเดียวแน่" อีวานใช้ มือหนาลูบใบหน้าของตัวเองอย่างคิดไม่ตกเรื่องลูกสาว จีนัทตอนที่อยู่ที่รัสเซียเป็นเด็กเงียบๆ ไม่ค่อยพูด ชอบเก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน ทว่าพอย้ายมาอยู่ที่ประเทศไทย จีนัทดูต่างจากตอนที่อยู่ที่รัสเซียอย่างสิ้นเชิง เธอดูสดใสร่าเริง พูดเยอะขึ้น แล้วก็ไม่เก็บตัวอยู่แต่ ในบ้านแล้ว เธอรู้จักออกไปพบปะผู้คน ผู้คนที่ว่านั้นก็คือ การันต์ พี่ชายข้างบ้านที่เธอชอบไปนั่งดูเขาท า นั่นนี่ตั้งแต่เช้ายันค ่ามืดแทบทุกวัน จีนัทท าหน้าหงอยทันทีที่รู้ว่าตัวเองต้องย้ายกลับไปอยู่ที่รัสเซีย เธอเดินคอตกเข้าไปภายใน ห้องนอนของตัวเอง นั่งหันหน้ามองบานประตูหน้าต่างของการันต์ ห้องนอนของจีนัทอยู่ต าแหน่งเดียวกับ ห้องนอนของการันต์ และระเบียงห้องห่างกันแค่หนึ่งเมตร ท าให้ทั้งคู่สามารถมองเห็นกันและกันผ่าน กระจกหน้าต่างได้อย่างชัดเจน "พี่รัน" จีนัทนั่งเหม่ออย่างคิดไม่ตกพลางมองไปที่บานประตูห้องนอนของการันต์ จู่ๆ การันต์ก็เดิน ผ่านประตูหน้าต่าง เธอจึงรีบเอ่ยเรียกชื่อของเขา ทว่าเขาใช้หางตามองเธออย่างเย็นชาก่อนจะเดินหายไป จีนัทชะเง้อคอมองหาเขาแต่ก็ไร้วี่แวว ท าให้เธอกลับมาอยู่กับตัวเอง นั่งซึมเหมือนเดิม @วันต่อมำ @คฤหำสนห์รูของครอบครัวกำรันต์ "ไอ้รันหายหัวไปไหน" อัคคีเพิ่งเดินออกมาจากคฤหาสน์เอ่ยถามกลุ่มเพื่อนสนิทของการันต์ทันทีที่ เดินออกมาไม่เห็นน้องชายของตนอยู่ในงาน การันต์เป็นเจ้าของงานวันเกิดค ่าคืนนี้ วันนี้เป็นวันเกิดอายุ ครบ 16 ปี ของการันต์ อัคคีจึงจัดงานปาร์ตี้ขึ้นที่คฤหาสน์ให้น้องชาย โดยภายในงานเต็มไปด้วยเหล่าเพื่อนสนิทของ การันต์และอัคคี เพื่อนนักธุรกิจของอัคคี เพื่อนนักแสดงของการันต์และเหล่าบรรดาสาวสวยดีกรีนางงาม และนางแบบ "อยู่บนรถกับนางแบบที่ชื่อ....ชื่ออะไรวะ...เยอะจัด...เอาไม่ซ ้าสักคนจนกูจ าชื่อไม่ได้" คิมทัน พยายามนึกชื่อของนางแบบที่การันต์เพิ่งควงหายเข้าไปภายในรถยนต์ของนางแบบคนนั้น แต่นึกเท่าไหร่ ก็นึกไม่ออก เพราะผู้หญิงในสต๊อกของการันต์มีเยอะมาก นับทั้งวันก็นับไม่หมด
76 ฉกรัก "ชื่อไคลี่ย" ์ ธำมไท เพื่อนสนิทของการันต์อีกคนเอ่ยขึ้นมา กลุ่มเพื่อนสนิทของการันต์มีสี่คนรวม การันต์ด้วยเป็นห้า ในกลุ่มมีการันต์ ลีวาย ธามไท คิมทัน และ เมฆคินทร์โดยธามไทจะสนิทกับลีวาย มากที่สุดในกลุ่ม คิมทันจะสนิทกับเมฆคินทร์มากที่สุดในกลุ่ม ส่วนการันต์ ความจริงแล้วเขาสนิทกับ ตัวเอง และไม่สนลูกใคร ไม่เอาใครสักคน สนใจแค่ตัวเองและสิ่งที่ตัวเองต้องการ "แขกอยู่กันเต็มบ้าน วันเกิดตัวเองแท้ๆ ยังจะ..." อัคคีไม่เอ่ยให้จบประโยค เขาถอนหายใจออกมา พรืดใหญ่ เหนื่อยใจกับความหมกมุ่นในกามของน้องชายเต็มทน "ใกล้จะถึงเวลาแล้ว ไปตามมันมาเป่ าเค้กได้แล้ว" อัคคีหันไปสั่งเจษที่ยืนรินไวน์ให้กลุ่มเพื่อนของ การันต์อยู่ "เดี๋ยวพวกผมไปตามให้ครับเฮีย" เมฆคินทร์กล่าวก่อนจะเดินน าเพื่อนออกไปตามการันต์ที่หน้า คฤหาสน์ ท าให้เพื่อนทั้งสามคน ลีวาย ธามไท คิมทัน และมือขวาอย่างเจษเดินตามออกไป @อีกด้ำน จีนัทยืนรอการันต์อยู่ในมุมมืดตั้งแต่การันต์เดินออกมาจากงานปาร์ตี้พร้อมกับนางแบบแล้ว เธอ เห็นการันต์เดินลงมาจากรถยนต์ของนางแบบหลังจากที่หายเข้าไปเกือบสามสิบนาทีจึงเดินออกไปดักรอ "พี่รันคะ" เธอเอ่ยเรียกชื่อของเขา การันต์เห็นจีนัทยืนอยู่หลังรถยนต์แอบชะงักเล็กน้อย "หนูท าเค้กกับของขวัญวันเกิดมาให้พี่รันค่ะ" จีนัทยื่นกล่องบรรจุเค้กและของขวัญที่เธอท าให้ การันต์ จีนัทมองไปที่ด้านหลังของการันต์ เห็นนางแบบสาวก าลังเดินนวยนาดเข้ามาใกล้ๆ การันต์อย่างมี จริตก็รู้สึกเจ็บปวดหัวใจเป็นอย่างมาก เธอก้มหน้ามองพื้น เพื่อซ่อนน ้าตาเอาไว้ไม่ให้การันต์เห็นว่าเธอก าลังร้องไห้อยู่ เพราะเขาชอบว่า เธออ่อนแอ เธอจึงไม่อยากให้เขาพูดแบบนั้นกับเธออีก การันต์มองเค้กในมือของเธอนิ่งๆ
77 ซากิระ บทที่20 "รันของไคลี่ย์ฮอตไม่เบาเลยนะคะ ขนาดกับเด็กก็ยังฮอตไม่แผ่ว" นางแบบสาวกอดท่อนแขนแกร่ง ของการันต์แน่นใช้หางตามองเค้กในมือของเด็กน้อย "น้องเขาอุตส่าห์ท าเค้กมาให้มึงก็รับไว้หน่อยสิว่ะ" เป็นเมฆคินทร์ที่เดินออกมาตามหาการันต์เอ่ย แทรกขึ้นมาท าให้จีนัทและนางแบบสาวหันไปมองที่ต้นทางของเสียง "รันไม่สะดวกรับงั้นไคลี่ย์รับแทนนะคะ" นางแบบสาวหันไปออดอ้อนการันต์เสียงหวานก่อนจะถือ วิสาสะยื่นมือไปรับเค้กและของขวัญจากมือของจีนัท ทว่าจีนัทดึงมือกลับ ไม่ยอมให้เค้กกับไคลี่ย์ "น้องจะเอามาให้รันไม่ใช่เหรอ...เอามาสิ" ไคลี่ย์ขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่งราวกับไม่พอใจ จีนัทเอาเค้ก และของขวัญไปซ่อนไว้ที่ด้านหลังของตัวเอง ไม่ยอมให้ไคลี่ย์สัมผัสของของเธอ การันต์ไม่พูดอะไร เขา เดินผ่านหน้าจีนัทเข้าไปภายในงานปาร์ตี้ ท าให้นางแบบสาวรีบเดินตามไปเกาะท่อนแขนแกร่ง ไม่วายหัน กลับไปเบะปากเยาะเย้ยจีนัท ท าราวกับว่าตัวเองเป็นผู้ชนะ "...." จีนัทมองเค้กในมือตัวเอง ก่อนจะวิ่งตามการันต์เข้าไปในงาน "เค้กค่ะ" จีนัทวิ่งไปตัดหน้าการันต์ท าให้เขาหยุดชะงักฝีเท้าอัตโนมัติ จีนัทยื่นเค้กให้การันต์ การ ปรากฏตัวของจีนัทท าให้ทุกคนภายในงานหันไปมองที่เธอเป็นตาเดียวกัน การันต์ใช้หางตามองเค้ก "รันเขาไม่อยากกินเค้กของน้องค่ะ" นางแบบสาวกล่าวเชิงเยาะเย้ยพลางแสร้งท าสีหน้าเห็นใจเด็ก น้อย "พี่ว่าน้องเก็บเค้กไว้กินเองเถอะนะ เพราะดูจากรูปร่างของน้องแล้วน่าจะต้องการเค้กมากกว่า ผู้ชายของพี่" นางแบบสาวไล่สายตามองร่างจ ้าม ่าอย่างเปิดเผยพลางกล่าวเชิงเหยียดรูปร่างของเด็กน้อย ท าให้ผู้คนภายในงานต่างหัวเราะขบขันเด็กน้อย เสียงหัวเราะเยาะของผู้คนภายในงานท าให้เด็กน้อยรู้สึก อับอายเป็นอย่างมาก "จีนัท" น ้าหนาวเอ่ยชื่อของจีนัทพลางเดินเข้าไปจับไหล่ของจีนัทเอาไว้ "น้องชื่อจีนัทเหรอเนี่ย ชื่อไม่เข้ากับหน้าเลยนะคะ" ไคลี่ย์ได้ใจ เห็นแขกภายในงานดูชอบใจกับสิ่ง ที่ตนพูดกับเด็กน้อยจึงเอ่ยเชิงเหยียดขึ้นมาอีกครั้ง "แกก็อย่าบูลลี่น้องเขาสิ...ตอนนี้น้องจีนัทอ้วนด า...อุ๊ย!พี่ขอโทษค่ะพอดีปากมันลั่นไปเอง" เพื่อน ของไคลี่ย์เอ่ยขึ้นมาสมทบก่อนจะแสร้งเอามือป้องปากตัวเองอย่างมีจริต "เพื่อนพี่หมายถึงตอนนี้น้องจีนัทอยู่ในช่วงวัยที่ก าลังกินก าลังนอนน่ะค่ะ...อีกหน่อยน้องจีนัทเข้า วัยเจริญพันธุ์รูปร่างหน้าตาก็คงจะเปลี่ยน...แต่ก็ไม่รู้ว่าเปลี่ยนมากหรือน้อย...หรือไม่ก็ไม่เปลี่ยนเลย...
78 ฉกรัก หรือ...แย่กว่าเดิม" วาจาดูถูกเหยียดหยามของไคลี่ย์ท าให้จีนัทก าหมัดแน่นเป็นครั้งแรก จีนัทจ้องมอง ใบหน้าสวยของไคลี่ย์ด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "รันของพี่น่ะเขาชอบผู้หญิงรูปร่างผอมบางหน้าสวย...ไม่ใช่....รูปร่างหน้าตาแบบน้อง" ไคลี่ย์ขยิบ ตาให้จีนัทอย่างมีจริต "พวกเธอพูดแรงเกินไปรึเปล่า" น ้าหนาวทนฟังอีกต่อไปไม่ไหวแล้วจึงเอ่ยแทรกขึ้นมา ที่น ้าหนาวยืน ฟังเงียบๆ ไม่โต้ตอบแทนจีนัทเพราะรอดูอยู่ว่าการันต์จะจัดการกับผู้หญิงพวกนี้ยังไง แต่จนแล้วจนเล่า การันต์ก็ยังคงเงียบ ไม่เอ่ยห้ามใดๆ และไม่มีท่าทีจะเอ็ดผู้หญิงพวกนั้นเลยสักนิด ท าให้น ้าหนาวต้องออก โรงปกป้องจีนัทเอง "ไม่แรงไปหรอกค่ะ ไคลี่ย์ก็แค่พูดให้น้องเขาเห็นสภาพของตัวเอง จะได้ไม่เสียเวลามายุ่งกับผู้ชาย ที่ต่างกับตัวเองมากเกินไปอย่างรันของไคลี่ย์" "หึ ไอ้รันมันเป็นของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ" เป็นลีวายที่เอ่ยแทรกขึ้นมาอย่างสุดจะทน พลางจ้อง หน้าไคลี่ย์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ การหาเรื่องเด็กก็ว่าแย่แล้ว แต่นี่ ยังพูดจาดูถูกเหยียด หยามเด็กต่อหน้าคนผู้คนจ านวนมากอีก ในสายตาของลีวายคนอย่างไคลี่ย์ควรเป็นที่น่ารังเกียจมากกว่า สิ่งอื่นใด "ก่อนหน้านี้หนึ่งชั่วโมง...บนรถสปอร์ตของฉัน" ไคลี่ย์ตอบกลับลีวายอย่างภาคภูมิใจพลางกอด ท่อนแขนของการันต์แน่นขึ้นเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ค าตอบมั่นหน้าของไคลี่ย์เล่นท าเอาแขกภายใน งานอึ้งไปตามๆ กัน "รัดแขนเพื่อนฉันแน่นเชียวนะ...ฉันจะบอกอะไรให้เธอรู้เอาไว้นะ...ผู้ชายเขาเอาแค่ครั้งเดียวอ่ะไม่ นับว่าเป็นเจ้าของหรอกนะ" น ้าหนาวเอ่ยขึ้นมาพลางมองไปที่ไคลี่ย์เชิงเหยียดหยามอย่างเปิดเผย "น ้าหนาว" ไคลี่ย์แทบปรี๊ดแตกอยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ ทว่าไม่อาจท าได้ ด้วยกลัวว่าการันต์ จะไม่พอใจจึงระงับความโกรธเอาไว้ก่อน "พยายามแสดงตัวว่าเป็นเจ้าของเขา...ผู้ชายเขาพูดแล้วเหรอว่าเธอเป็นเจ้าของเขา? อย่าคิดเอง เอ่อเองสิ" "...." ทุกถ้อยค าของน ้าหนาวท าเอาไคลี่ย์พูดไม่ออก จีนัทกอดแขนน ้าหนาวแน่น "กล้ามีเรื่องกับน้องสาวฉัน...คิดดีแล้วใช่ไหม?" น ้าหนาวเอ่ยถามน ้าเสียงกดต ่า แสดงออกชัดเจน ว่าจะเอาเรื่องไคลี่ย์ให้ถึงที่สุด "น่ะ...น้องสาวเหรอ" ไคลี่ย์ชะงักตกใจ ผู้คนภายในงานต่างตกใจไม่ต่างกัน
79 ซากิระ "คิดว่าตัวเองเป็นใคร วิเศษวิโสมาจากไหนถึงได้กล้าพูดจาท าร้ายจิตใจเด็กต่อหน้าคนมากมาย ขนาดนี้" "...." ไคลี่ย์ลอบกลืนน ้าลายลงคออึกใหญ่เธอเหลือบตามองแขกภายในงานด้วยความประหม่า น ้า หนาวเอ่ยออกมาเต็มปากเต็มค าว่า จีนัท มีสถานะเป็นน้องสาว นั่นก็หมายความว่า จีนัท ฐานะทางสังคม ย่อมไม่ต่างจากน ้าหนาวและการันต์ "อะไรกัน...ผ้าขี้ริ้วห่อทองเหรอ...มองไม่ออกเลยแฮะ" โรซี่ นางแบบสาว ผู้เป็นแขกภายในงานคน หนึ่งหันไปพูดกับฟ้าใสเพื่อนนางแบบของเธอ ในตอนแรกที่เห็นจีนัทเดินเข้ามา ด้วยรูปลักษณ์ภายนอก ของจีนัทท าให้ทุกคนคิดว่าจีนัทเป็นลูกของคนรับใช้ของการันต์ โดยไม่คาดคิดเลยว่าจีนัทจะเป็นลูกสาว ของมหาเศรษฐีคนไหนสักคนบนโลกใบนี้ "คุณน ้าหนาวออกโรงปกป้องขนาดนี้แสดงว่าเด็กนี่ต้องไม่ธรรมดา" ฟ้าใสกล่าวกระซิบให้ได้ยินกัน แค่สองคน "ถ้าบ้านอยู่ข้างๆ นี่จะพีคมาก" "ตลก...ไม่ขนาดนั้นหรอก" "ขนาดนั้นแหละ...ฉันได้ยินเพื่อนของคุณน ้าหนาวพูดกันว่าเด็กนั่นบ้านอยู่ติดกับบ้านของคุณ การันต์" เจด้า เพื่อนนางแบบอีกคนเดินเข้ามาร่วมวงสนทนา "ฮะ/ฮะ" โรซี่และฟ้าใสต่างอุทานออกมาพร้อมกันด้วยความตกใจ ก่อนจะหันไปมองที่จีนัทอย่างไม่ อยากจะเชื่อสายตา แค่รู้ว่าจีนัทเป็นลูกสาวของมหาเศรษฐีก็อึ้งมากแล้ว แล้วมารู้เพิ่มอีกว่า บ้านของจีนัท อยู่ติดกับบ้านของการันต์ก็ยิ่งช็อกตกใจเข้าไปอีก เพราะด้วยคฤหาสน์ของหมู่บ้านแห่งนี้แต่ละหลังราคา ไม่ใช่น้อยๆ ไม่รวยจริงซื้อคฤหาสน์แห่งนี้ไม่ได้ "เห็นบ้านหลังข้างๆ ไหม ที่ตอนขับรถเข้ามาในหมู่บ้านพวกเราบอกว่าบ้านสวยอ่ะ" "บ้านหลังนั้นเป็นบ้านเด็กนี่เหรอ" ฟ้าใสหันหน้าไปมองที่คฤหาสน์สไตล์ยุโรปด้านข้าง เจด้าพยัก หน้าเชิงบอกว่า ใช่ "งั้นเด็กนี่ก็ฐานะสูงกว่าพวกเราน่ะสิ" "เด็กคนนั้นฐานะทางบ้านร ่ารวยสินะ...มิน่าละถึงเข้ามาในงานได้...ถ้าคุณน ้าหนาวบอกว่าเป็น น้องสาว...งานนี้ไคลี่ย์ก็จบแล้วล่ะ" แขกผู้หญิงอีกคนเอ่ยกระซิบกระซาบกับเพื่อนของเธอให้ได้ยินกันแค่ สองคน "ทุกค าที่ก่นออกมาจากปากเธอ มันสมควรพูดแล้วเหรอ มันเป็นค าพูดที่ผู้ใหญ่ควรพูดกับเด็ก เหรอ" น ้าหนาวจ้องหน้าไคลี่ย์ตาเขียว "...ไคลี่ย์ก็แค่กลัวน้องจะอ้วนจนเป็นโรคอ้วนก็เลยบอกให้น้องรู้จักเปลี่ยนแปลงตัวเองก็เท่านั้น... ไม่ได้มีเจตนาไม่ดี" ไคลี่ย์รีบแก้ตัว ทว่า ยิ่งเธอพูดก็ยิ่งดูน่าสมเพชในสายตาของน ้าหนาว
80 ฉกรัก "งั้นเหรอ...เป็นคนดีจังเลยนะ" น ้าหนาวแสยะปากเยาะ "เธอเป็นใครงั้นเหรอ...แล้วกล้าดียังไงมา บอกให้คนอื่นรู้จักเปลี่ยนแปลงตัวเอง...ตัวเธอดีนักเหรอ?" "...." ค าถามของน ้าหนาวท าเอาไคลี่ย์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก "ขอโทษน้องสาวฉัน...ถ้าไม่อย่างนั้นฉันจะไม่ปล่อยเธอเอาไว้แน่" น ้าหนาวเค้นเสียงลอดไรฟัน ออกมา "ฮะ" ไคลี่ย์มองใบหน้าสวยของน ้าหนาวอย่างไม่อยากจะเชื่อหู ให้หล่อนขอโทษเด็กอ้วนด าขี้เหร่อ ย่างจีนัท ไคลี่ย์ไม่มีทางท าตาม "...หนูไม่เป็นไรค่ะ" จีนัทเอ่ยบอกน ้าหนาวพลางดึงแขนน ้าหนาวเชิงบอกน ้าหนาวว่าให้ช่วยพาเธอ ออกไปจากงาน "ฉันไม่อยากท างานกร่อย...จะปล่อยเธอไปสักครั้งก็ได้...แต่ถ้าครั้งหน้าฉันเห็นหน้าเธออีกฉันไม่ ปล่อยเธอไว้แน่" น ้าหนาวไล่สายตามองไคลี่ย์ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยแววตาเหยียดหยามอย่าง เปิดเผย "ไปกันเถอะ" น ้าหนาวจับมือจีนัทหมายจะเดินจูงมือจีนัทเดินออกไป ไม่วายหันกลับไปพูดกับไค ลี่ย์ว่า... "อ่อ...อีกอย่าง...เธอเองก็ไม่ได้สวย...เธอแค่ง่าย...รันมันก็เลยเอา...ก็นะ...ไม่สวยก็ต้องท าตัวง่าย แบบนี้แหละผู้ชายถึงจะมอง" พูดจบน ้าหนาวก็จูงมือจีนัทเดินออกไปจากตรงนั้นทันที "อี!" ครั้งนี้ไคลี่ย์ปรี๊ดแตกอ้าปากจะด่าน ้าหนาว "เย็นไว้ ที่นี่ถิ่นมัน" ทว่าเพื่อนของหล่อนพุ่งตัวเข้ามาห้ามหล่อนเอาไว้ได้ทัน "มองใหญ่เลยนะไอ้เวร" สมิงเพื่อนสนิทของอัคคีเอ่ยท้วงศิลำที่เอาแต่นั่งจ้องมองน ้าหนาวตาไม่ กระพริบ "เหมาะสม....แม่มดแบบนี้สิถึงจะเหมาะที่จะเป็นเมียกู" ศิลาเอ่ยพลางแค่นหัวเราะในล าคอหนา ออกมาเบาๆ อย่างชอบใจพลางจ้องมองน ้าหนาวเดินห่างออกไปอย่างคลั่งไคล้สุดๆ
81 ซากิระ บทที่21 "ฝากให้นายน้อยของนายด้วย" น ้าหนาวหยิบเค้กจากมือของจีนัทส่งให้เจษ ท าให้เจษรับเค้กมาถือ เอาไว้ในมืออย่างเลี่ยงไม่ได้ น ้าหนาวเดินจูงมือจีนัทออกไป จีนัทหันกลับไปมองการันต์ เธอมองเขาราว กับว่าเธอจะไม่ได้เจอเขาอีก เจษเดินถือเค้กของจีนัทไปให้ผู้เป็นนาย การันต์รับเค้กมาถือเอาไว้ เขามอง เค้กครู่หนึ่งก่อนจะใช้นิ้วชี้จิ้มเนื้อเค้กขึ้นมาชิม "เค้กแบบนี้รันทานลงได้ยังไงคะ" ไคลี่ย์ชะงักอึ้งเธอเอ่ยท้วงด้วยความไม่พอใจ "เธอกลับไปได้แล้ว" การันต์เอ่ยไล่ด้วยน ้าเสียงราบเรียบ ไคลี่ย์อ้าปากชะงักค้างมองใบหน้าหล่อ อย่างไม่เข้าใจ "อะไรนะคะ" เธอเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ แอบเหลือบตามองปฏิกิริยาของแขกภายในงาน "อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก" การันต์เอ่ยตัดสัมพันธ์อย่างไม่แยแสก่อนจะเดินผ่านหน้าไคลี่ย์ออกไป อย่างเย็นชา "รันคะ คุณจะท าแบบนี้กับไคลี่ย์ไม่ได้นะ" ไคลี่ย์วิ่งตามไปจับท่อนแขนแกร่งของการันต์เอาไว้ ท า ให้การันต์หยุดชะงักฝีเท้า "ไสหัวไปให้พ้นหน้าฉัน" การันต์ใช้หางตามองไคลี่ย์อย่างไม่สบอารมณ์พลางกัดฟันกรอด ที่ การันต์มองไคลี่ย์เปลี่ยนไปจากเมื่อครู่เพราะด้วยตอนนี้เขาเดินออกมาจากงานปาร์ตี้แล้ว เขาไม่ตกเป็น เป้าสายตาของแขกภายในงานแล้ว เพราะงั้น ตอนนี้เขาจะท าอะไรกับไคลี่ย์ก็ได้โดยที่ไม่ต้องกลัวคนอื่นจะ มองเขาเป็นคนไม่ดี การันต์สะบัดแขนออกจากการเกาะกุมอย่างแรงท าให้ไคลี่ย์หน้าเสียเป็นอย่างมาก "รันคะ! คุณเป็นอะไรของคุณ เมื่อกี้เรายัง..." "ส่งแขก" การันต์ออกค าสั่งกับมือขวาคนสนิททันทีโดยไม่รอให้นางแบบสาวพูดจบประโยค เจษ และบอดี้การ์ดอีกสองคนเดินเข้าไปล็อกตัวไคลี่ย์เอาไว้แล้วลากเธอออกไปให้ห่างจากผู้เป็นนาย "รัน! คุณท าแบบนี้กับไคลี่ย์ไม่ได้นะ! ปล่อยฉันนะไอ้บ้า!" นางแบบสาวโวยวายเสียงดังพลางดิ้น เพื่อให้ตัวเองหลุดจากพันธนาการของบอดี้การ์ดของการันต์ "มึงกินเค้กตั้งแต่เมื่อไหร่" คิมทันเดินล้วงกระเป๋ ากางเกงเข้ามาทักท้วงการันต์พลางหลุบตามอง เค้กในมือของการันต์ "อร่อยเหรอวะ" คิมทันขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่งเมื่อเห็นว่าเพื่อนใช้นิ้วจิ้มเค้กเข้าปากอีกครั้ง "....ก็ไม่แย่" "มึงชอบเด็กคนนั้นเหรอ" เป็นลีวายที่เพิ่งเดินออกมาจากงานเอ่ยถาม
82 ฉกรัก "....ไม่ชอบ" การันต์ชะงักเล็กน้อย หลุบสายตามองเค้กในมือด้วยความรู้สึกที่หลากหลายก่อนจะ ตอบเพื่อน "ไม่ชอบแล้วกินเค้กที่เด็กคนนั้นท าให้ท าไมวะ" เป็นคิมทันที่เอ่ยถาม "...แค่กินเค้กที่เด็กนั่นท ามันมีอะไรแปลกนักหนา" การันต์ชักสีหน้าร าคาญ "แปลกตรงที่ทั้งชีวิตมึงไม่แดกของหวานเลยไงแต่วันนี้มึงเสือกแดกเค้ก" "พวกมึงก็จับผิดมันเกินไป" เป็นธามไทที่เอ่ยแทรกขึ้นมาพลางเดินเข้าไปสมทบ "วันนี้เป็นวันเกิด มัน...มันจะแดกเค้กสักครั้งในชีวิตก็ไม่เห็นมีอะไรแปลก" "ที่แปลกเพราะเป็นมัน" คิมทันหันไปจ้องหน้าการันต์อย่างจับผิด การันต์ดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้ง แก้มอย่างหงุดหงิดก่อนจะเดินกลับเข้าไปภายในคฤหาสน์ ปล่อยให้เพื่อนๆ ยืนงงอยู่ที่เดิม "ถ้าหนูผอมแล้วก็ผิวขาว พี่รันจะชอบหนูไหมคะ" น ้าเสียงเล็กๆ ที่คุ้นเคยดังขึ้น ท าให้การันต์ที่ ก าลังถือเค้กเดินไปที่ศาลาด้านหลังคฤหาสน์หยุดชะงักหันไปมองที่ต้นทางของเสียง เห็นจีนัทและน ้า หนาวยืนสนทนากันอยู่ข้างก าแพงบ้าน การันต์ยืนมองเงียบๆ อยู่ด้านหลังของทั้งคู่ "หนูรักพี่รันค่ะ...หนูอยากเป็นแฟนของพี่รัน....แต่ว่าพี่รันไม่ชอบหนูเลย" "ท าไมคิดแบบนั้นล่ะ" น ้าหนาวชะงักตกใจไม่คาดคิดว่าจีนัทจะรู้สึกกับการันต์ได้มากขนาดนี้ "ก็เพราะว่าหนูไม่สวย...ไม่ใช่สเปคที่พี่รันชอบ" จีนัทก้มหน้ามองพื้นหญ้าพลางน ้าตาคลอเบ้า "อย่าเพิ่งคิดไปเอง...ลองไปถามเจ้าตัวดูก่อนไหม...บางทีรันอาจจะมีใจให้น้องจีอยู่แล้วก็ได้นะ" "มายืนท าอะไรตรงนี้" อัคคีเดินมาท้วงน้องชายท าให้การันต์ที่ไม่ทันตั้งตัวสะดุ้งตกใจเล็กน้อย การันต์กลัวว่าจีนัทจะเห็นตนเข้าจึงรีบลากพี่ชายออกไปจากตรงนั้นทันที ไม่ได้อยู่ฟังที่จีนัทพูดจนจบ "...หนูตัดสินใจแล้วค่ะ" จีนัทเงยหน้าขึ้นไปสบตากับน ้าหนาว "ตัดสินใจว่า?" "ตัดสินใจว่าจะกลับรัสเซียแล้วก็จะกลับมาถามพี่รันในตอนที่หนูรู้สึกว่าตัวเองพร้อมแล้ว" "กลับรัสเซียเหรอ...กลับท าไม" น ้าหนาวตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ "เพราะเรื่องเมื่อกี้เหรอ" "...." จีนัทก้มหน้าเงียบ เรื่องเมื่อครู่มีส่วนท าให้เธอตัดสินใจกลับรัสเซียพร้อมพ่อแม่ เธออยากจะ ไปตั้งหลักที่บ้านเกิดก่อน หากเมื่อไหร่ที่เธอพร้อมเธอจะกลับมาถามการันต์ด้วยตัวเอง เธอจะกลับมาอีก ครั้ง ในเวอร์ชั่นที่ดีขึ้น การกลับมาของเธอครั้งหน้า การันต์จะต้องรู้สึกว่าเขาได้ท าผิดพลาดอย่างมหันต์ที่ผลักไสเธอ หลังจากนี้เธอจะเป็นฝ่ายผลักไสเขาบ้าง เธอจะเอาคืนเขาให้สาสมกับที่เขาเย็นชาใส่เธอมาโดยตลอด
83 ซากิระ @วันต่อมำ 18 : 30 น. การันต์นั่งเล่นเกมคอมพิวเตอร์อยู่ภายในห้องนอนของตัวเองเหมือนทุกวัน เขามองไปที่บานประตู ห้องนอนเป็นระยะ ราวกับว่าก าลังรอใครเปิดประตูเข้ามา ทว่า ก็ไร้วี่แววของคนที่จะเปิดประตูเข้ามา เขา ปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยความหงุดหงิดก่อนจะเดินออกไปจากห้องนอน กวาดสายตามองรอบคฤหาสน์ ราวกับก าลังมองหาใครบางคนอยู่ เขาเดินลงจากบันไดชั้นสอง ของบ้าน ตรงไปที่ห้องรับประทานอาหาร เห็นผู้เป็นแม่ก าลังจัดอาหารขึ้นโต๊ะ "วันนี้ไม่มีคุกกี้เหรอ" การันต์เอ่ยถามสาวใช้อย่างขอไปทีพลางเดินเข้ามาหย่อนสะโพกนั่งลงบน เก้าอี้เพื่อรอทานมื้อค ่า "นายน้อยอยากทานคุกกี้หรือคะ" สาวใช้ท าหน้างุนงงพลางเอ่ยถาม "....เปล่า" การันต์เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับ การันต์เอ่ยถามผู้เป็นแม่ "วันนี้แม่ไม่มีแขกเหรอ" "ถ้าหมายถึงหนูจีนัท...น้องไปแล้ว" ผู้เป็นแม่ตอบน ้าเสียงเข้มผิดปกติพลางใช้หางตามองลูกชาย ราวกับก าลังเคืองลูกชายอยู่ "...." การันต์นิ่งเงียบ ไม่ได้ถามอะไรเพิ่ม ผู้เป็นแม่หันไปมองหน้าลูกชาย "ไม่ถามเหรอว่าน้องไปไหน" "...ไม่ใช่เรื่องของผม" การันต์ตอบอย่างเย็นชาก่อนจะหยิบแก้วน ้าขึ้นมาดื่ม "ก็ดี แม่ก็ขี้เกียจพูด" ค าตอบกวนๆ ของผู้เป็นแม่ท าเอาการันต์ถอนหายใจออกมาหนักๆ "ผมมีงานต้องท าต่อ...ขอตัว" การันต์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเดินออกไปทันที ผู้เป็นแม่มองตามแล้ว ได้แต่ถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ การันต์กลับเข้าไปภายในห้องนอน เขามองออกไปด้านนอกหน้าต่าง วันนี้หน้าต่างห้องนอนของจีนัทถูกปิดเอาไว้ราวกับว่าเธอไม่ได้อยู่ภายในห้องนอน ปกติแล้ว หน้าต่างห้องนอนของจีนัทจะถูกเธอเปิดออกตั้งแต่เช้าตรู่และปิดทุกๆ สี่ทุ่มของทุกวัน ปกติถ้าจีนัทไม่มา นั่งเล่นที่ห้องของเขา เธอก็จะนั่งอยู่ที่ระเบียงห้องนอนของเธอมองมาที่ห้องนอนของเขา ทว่าวันนี้กลับไม่ เห็นแม้แต่เงาของเธอ การันต์มองไปที่คฤหาสน์ของจีนัท เห็นเหล่าสาวใช้ของจีนัทช่วยกันท าความสะอาดสวนหน้าบ้าน เหมือนทุกวัน รถยนต์จอดครบทุกคัน แต่ไร้วี่แววของเจ้าของบ้าน การันต์ไม่ได้คิดว่าผิดปกติอะไร เพราะ ด้วยสาวใช้ยังอยู่กันครบ รถยนต์ก็อยู่ครบ ที่แปลกมีเพียงแค่ประตูหน้าต่างห้องนอนของจีนัทที่ถูกปิด มิดชิด
84 ฉกรัก "หายไปไหน...โกรธเรื่องเมื่อคืนเหรอ" การันต์พึมพ าเบาๆ "ทะเล่อทะล่าเข้ามาเอง...เรื่องอะไรกูต้อง รู้สึกผิด" @วันต่อมำ การันต์มองไปที่บานหน้าต่างห้องนอนของบ้านข้างๆ ก่อนจะหันไปมองที่รั้วบ้าน ปกติจีนัทจะเดิน ออกไปรอเขาที่ประตูรั้วหน้าบ้านของเขา เพื่อขอติดรถเขาไปโรงเรียนด้วย ทว่าวันนี้กลับไร้วี่แววของเธอ การันต์ยืนรอจีนัทอยู่ภายในห้องนอนของเขามาสักพักแล้ว ไม่เห็นเธอเดินออกมาจากบ้านเสียที หน้าต่างห้องนอนก็ปิดสนิทเหมือนเมื่อวาน "เรื่องอะไรจะต้องรอ" เขาเอ่ยอย่างหงุดหงิดก่อนจะเดินออกไปจากห้องนอน ขับรถยนต์คันหรู ออกไปบ้าน ตรงไปรับน ้าหนาวที่บ้านเหมือนทุกวัน "ท าไมวันนี้มาช้า" น ้าหนาวเปิดประตูรถฝั่งข้างคนขับออกพลางเอ่ยถาม "ก็มาแล้วนี่ไง" การันต์ตอบราวกับร าคาญก่อนจะขับเคลื่อนรถยนต์ตรงไปที่โรงเรียน "มึงจะไม่ถามอะไรหน่อยเหรอ" การันต์ขับรถไปได้ครึ่งทาง เห็นน ้าหนาวนั่งเล่นมือถือชิลๆ ท าราว กับไม่พบความผิดปกติใดๆ ภายในรถจึงเอ่ยถาม "ถามอะไร?" น ้าหนาวถามกลับโดยใบหน้ายังคงจดจ่อที่หน้าจอมือถือ การันต์ดันลิ้นหนาเข้าหา กระพุ้งแก้มอย่างหงุดหงิด "...ที่วันนี้กูมาคนเดียว"
85 ซากิระ บทที่22 "อ่อ...ก็ฉันรู้อยู่แล้วแล้วฉันจะถามไปท าไม" "รู้อยู่แล้ว?" การันต์ขมวดคิ้วเข้าหากันแน่นอย่างไม่เข้าใจ "น้องจีย้ายกลับไปอยู่ที่รัสเซียแบบไม่มีก าหนดกลับไทยวันนี้แกก็เลยขับรถมารับฉันคนเดียวไง" "...เด็กคนนั้นกลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่" การันต์ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยถามไม่เต็มเสียง "วันเกิดแกไง...นี่แกไม่รู้เหรอ" น ้าหนาวเงยหน้าออกจากหน้าจอมือถือหันไปมองใบหน้าของการันต์ "...ไม่เห็นมีใครบอกกูสักคน" การันต์แววตาแข็งกร้าวฉับพลันราวกับเคืองที่ไม่มีใครบอกเรื่องของ จีนัทให้ตนทราบเลยสักคน "ไม่มีใครบอกหรือแกไม่สนใจกันแน่" "...." "ถ้าคิดถึงน้องก็ไปหาสิ" น ้าหนาวยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์พลางเอ่ย "ใครจะคิดถึง" การันต์งึมง าในล าคอหนาเบาๆ "ก็แกไง" น ้าหนาวหยิบของบางอย่างออกมาจากกระเป๋ านักเรียนยื่นให้การันต์ "ของขวัญวันเกิดแกน้องจีฝากฉันเอามาให้แก" การันต์มองกล่องของขวัญสีชมพูผูกด้วยโบว์สีชมพู ในมือของน ้าหนาว "....ท าไมไม่เอามาให้เอง...เห็นกูเป็นอะไร" การันต์รับกล่องของขวัญมาถือเอาไว้ในมืออย่างไม่เต็มใจ "เอาไปให้เองแล้วแต่แกไม่รับเองหนิ" "...." "อยากได้ของขวัญจากมือเจ้าตัวแล้วท าไมคืนนั้นไม่ตามไปง้อน้องล่ะ" "ท าไมกูต้องง้อ....ง้อเรื่องอะไร" การันต์ชักสีหน้า "นี่แกยังไม่รู้ตัวเองอีกเหรอ" น ้าหนาวมองเพื่อนอย่างไม่อยากจะเชื่อ "ถ้าชอบน้องแกก็ควรจะง้อ น้องตั้งแต่วันนั้นนะ ถ้าแกง้อน้องสักนิดน้องอาจจะเปลี่ยนใจไม่กลับรัสเซียก็ได้" "....กูไม่เคยชอบ...เด็กนั่นก็แค่เด็กข้างบ้าน...ไม่ได้ส าคัญอะไรกับกู" "ถ้าไม่ส าคัญแล้วจะถามท าไม" น ้าหนาวสวนกลับทันควัน การันต์ดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้ม เขาเลือกที่จะขับรถต่อไปเงียบๆ ไม่เอ่ยถามอะไรอีก ภายนอกแสดงให้น ้าหนาวเห็นว่าเขาท าไม่ได้รู้สึก อะไร ทว่าภายในใจกลับรู้สึกหวิวเมื่อไม่มีจีนัทคอยอยู่ใกล้ๆ
86 ฉกรัก @หนึ่งเดือนต่อมำ @รัสเซีย "อาว่าแค่จัดฟันแล้วก็ฉีดโบท็อกซ์ก็น่าจะพอแล้ว เพราะว่าหน้าหนูสวยอยู่แล้ว" อันเดรย์ ศัลยแพทย์ตกแต่งฝีมือดีอันดับหนึ่งของรัสเซีย อันเดรย์เป็นเพื่อนสนิทของคุณพ่อของจีนัทเอ่ยหลังจากที่ ประเมินใบหน้าของจีนัทอยู่นาน "ลองจัดฟันดูก่อน...ถ้าฟันเข้าที่แล้วกรามยังใหญ่อยู่ค่อยฉีดโบท็อกซ์" อันเดรย์กล่าว วันนี้จีนัท ตั้งใจมาที่โรงพยาบาลศัลยกรรมตกแต่งครบวงจรเพื่อที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองชุดใหญ่ เธอคาดหวังว่าการ เปลี่ยนแปลงของเธอในครั้งนี้จะสวยกว่านางแบบคนนั้น ที่พูดจาดูถูกเธอ และคาดหวังว่าเธอจะสวยกว่า ผู้หญิงทุกคนที่การันต์เคยควง เธอตั้งปณิธานกับตัวเองว่า เธอจะต้องสวยขึ้นจนการันต์เป็นฝ่ ายตามตื๊อเธอให้ได้ และหากเธอไม่ พร้อมเธอจะไม่ย่างกรายเข้าประเทศไทยเด็ดขาด "แล้วถ้าฉีดโบท็อกซ์แต่กรามยังใหญ่อยู่ล่ะคะ" จีนัทไม่ได้อยากฉีดแค่โบท็อกซ์แต่เธออยากผ่าตัด ปรับโครงหน้า ตัดกรามและตัดไขมันที่กระพุ้งแก้มออก แต่ดูเหมือนว่าอาหมออันเดรย์จะไม่อยากท าให้ ถ้าเป็นแบบนั้นเธอคงจะรู้สึกนอยด์เป็นอย่างมาก "ก็คงต้องตัดกรามออก" "...หนูอยากทุบทั้งหน้าค่ะ" จีนัทมองหน้าอาหมออันเดรย์อย่างเว้าวอน อาหมออันเดรย์ถอนหายใจ ออกมายาวๆ ด้วยความหนักใจ จากการประเมิน ศัลยแพทย์ทุกคนลงความเห็นตรงกันว่า ใบหน้าของจีนัท นั้นสวยอยู่แล้ว แทบไม่ต้องปรับอะไร ที่จีนัทต้องท าตอนนี้คือ ลดน ้าหนักและเข้าคอร์สท าผิว "เคสของเรามันไม่ต้องถึงขั้นนั้น โครงหน้าเราสวยอยู่แล้ว อย่างที่อาบอกไป ลองจัดฟันดูก่อน ถ้า จัดฟันเสร็จแล้วฉีดโบท็อกซ์ควบคู่กับฉีดเมโสแฟตไปแล้วแต่โครงหน้ายังไม่เปลี่ยนค่อยท าศัลยกรรมโครง หน้า" "...หนูอยากเป็นดาราค่ะ...อาหมอท าศัลยกรรมให้หนูตอนนี้เลยไม่ได้เหรอคะ" ให้รอจนเธอจัดฟัน เสร็จเธอรอไม่ไหว กว่าจะจัดฟันเสร็จใช้เวลานานถึงสามปี เธออยากสวยภายในสามเดือนไม่ใช่สวย ภายในสามปี "ตอนนี้หนูยังเด็กอยู่เลยนะ" โดยทั่วไปแล้วผู้ที่จะท าศัลยกรรมต้องมีอายุ 18 ปีขึ้นไป ในกรณีที่อายุ น้อยกว่า 18 ปี จะต้องมีผู้ปกครองเซ็นเอกสารยินยอม วัยรุ่นช่วงอายุ 12 –17 ปี ยังไม่สมควรที่จะ ท าศัลยกรรมความงาม เพราะเป็นวัยที่การเจริญเติบโตของร่างกายยังถือว่าไม่เต็มที่ อาจส่งผลเสียต่อ ร่างกายได้
87 ซากิระ เพราะงั้นด้วยอายุของเธอเพียงแค่ 12ขวบ อาหมอจึงไม่อยากเสี่ยงและจากการวิเคราะห์โครงหน้า ของเธอ อาหมอคิดว่าโครงหน้าของเธอจะต้องเปลี่ยนรูปตามอายุที่มากขึ้นอย่างแน่นอน และจะ เปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นด้วย "....หนูอยากสวยเพราะความสวยจะท าให้หนูได้เป็ นดารา" จีนัทยังคงไม่ยอมรามือจะฝื น ท าศัลยกรรมให้ได้ ท าให้อาหมอรู้สึกหนักใจมากกว่าเดิม หากเป็นคนอื่นอาหมอคงสั่งให้พยาบาลเชิญ ออกไปแล้ว ทว่า นี่คือ จีนัท ลูกสาวเพียงคนเดียวของเพื่อนสนิท เพราะงั้นจึงต้องค่อยๆ พูดให้เธอเข้าใจ เพื่อที่จะได้ไม่มีปัญหากับคุณพ่อของเธอ "หลังจากที่ได้เป็นดาราแล้วหนูมีแพลนจะท าอะไรต่อ" "ไปหาพี่..." จีนัทหยุดชะงักไม่พูดให้จบประโยค "ถ้าหนูอยากสวยเร็วหนูต้องลดน ้าหนักก่อน พอผอมแล้วจะได้เห็นโครงหน้าชัดขึ้น" "...หนูผ่าตัดดูดไขมันออกได้ไหมคะ" ค าว่า ลดน ้าหนัก เป็นอะไรที่ยากล าบากส าหรับเธอ เธออยาก ผอมด้วยทางลัดมากกว่าต้องอดอาหาร "หนูยังเด็กอยู่ ระบบเผาพลาญในร่างกายดีกว่าผู้ใหญ่ ยังไม่ต้องถึงขั้นดูดไขมัน อาแนะน าให้หนู ลองลดอาหารแต่ละมื้อก่อน อาว่าเด็กลดน ้าหนักได้ง่ายและเร็วกว่าผู้ใหญ่หลายเท่า หนูลองควบคุม อาหารและออกก าลังกายควบคู่สักหกเดือน ถ้าหลังจากหกเดือนหนูน ้าหนักไม่ลดลงเลย ค่อยมาปรึกษา อาอีกที" "....แต่หนูหิวนี่คะ...หนูหิวตลอดเวลาเลยแล้วแบบนี้หนูจะทานน้อยลงได้ยังไง....ตอนที่หนูทาน อาหารนิดเดียวหนูรู้สึกเหมือนจะเป็นลมทุกทีเลย" จีนัทท าหน้าเศร้า รู้สึกผิดหวังที่ไม่ได้ท าศัลยกรรมดั่งใจ หวัง เธอมีเงินมากพอที่จะจ่ายค่าท าศัลยกรรม ทว่าอาหมอก็รวยมากเช่นกัน จึงไม่สนใจเงินของเธอ ยังไง ความปลอดภัยของเธอต้องมาก่อน หากตอบรับว่าจะท าศัลยกรรมให้ก็กลัวว่าผลลัพธ์จะแย่ยิ่งกว่าเดิม @เจ็ดเดือนต่อมำ @ห้ำงสรรพสินค้ำดังใจกลำงมอสโก "พอผอมแล้วน้องจีดูสวยขึ้นเป็นกองเลยค่ะ" คุณหญิงอัญชันกล่าวพลางจ้องมองลูกสาวเดินเลือก ซื้อเสื้อผ้าอย่างภาคภูมิใจ "พอไขมันที่แก้มหายไปหมดแล้วท าให้เห็นโครงหน้าของลูกชัดขึ้น...จากหน้ากลมตอนนี้หน้ารูปไข่ แล้ว" อีวานเอ่ย จีนัทใช้เวลาลดน ้าหนักอย่างหักโหมเป็นเวลาเกินครึ่งปี จากเด็กอ้วนน ้าหนัก 100 กิโลกรัม ตอนนี้น ้าหนักของเธอลดลงเหลือเพียงแค่ 43 กิโลกรัม
88 ฉกรัก จีนัทส่วนสูง 163 cm. น ้าหนัก 43 กิโลกรัม นับว่าตอนนี้เธอมีรูปร่างที่ผอมเพรียวมากๆ จากเด็กที่ ใส่เสื้อผ้าไซซ์ 3XL ตอนนี้เสื้อผ้าพวกนั้นเธอใส่ไม่ได้แล้ว วันนี้คุณพ่อกับคุณแม่ของเธอจึงพาเธอออกมา เลือกซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ เพราะไซซ์ของเธอตอนนี้ เหมาะที่จะสวมใส่เสื้อผ้าไซซ์ S มากกว่า 3XL
89 ซากิระ "ฉันอยากรู้จริงๆ ค่ะ ว่าอะไรดลใจให้ลูกสาวเราลุกขึ้นมาเปลี่ยนแปลงตัวเองขนาดนี้" "ก็คงอยากสวยขึ้น เห็นครูที่โรงเรียนบอกว่าลูกสาวเราโดนล้อเรื่องหุ่นทุกวัน ลูกคงทนไม่ไหวก็เลย ลุกขึ้นมาเปลี่ยนแปลงตัวเองครั้งใหญ่" "ความผิดฉันเองค่ะ ฉันปล่อยให้ลูกทานตามใจปาก ฉันคิดว่าลูกอยู่ในวัยก าลังกินก าลังนอนก็เลย ไม่ห้ามลูก ฉันควรจะควบคุมอาหารให้ลูกตั้งแต่แรก ถ้าฉันคอยดูแลเรื่องอาหารการกินให้ลูกอย่าง เคร่งครัดมากกว่านี้ลูกก็คงไม่ต้องโดนเพื่อนบูลลี่" "ไม่ใช่ความผิดของคุณหรอก ต่อให้คุณควบคุมเรื่องการกินของลูก แต่ผมคนเป็นพ่อจะทนเห็นลูก สาวตัวเองกินทีละน้อยๆ ได้ยังไง"
90 ฉกรัก บทที่23 "ขอโทษนะคะ พอดีว่าชุดนั้นฉันจองเอาไว้แล้วค่ะ" น ้าเสียงฟังดูไม่ค่อยเป็นมิตรเอ่ยภาษารัสเซีย ส าเนียงเอเชียของใครคนหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลังท าให้จีนัทที่ก าลังหยิบชุดมินิเดรส คอวี แขนสั้น กระโปรง ทรงเอลายลูกไม้สีชมพูหันไปมองที่ต้นทางของเสียงอัตโนมัติ "ชามุก" จีนัทเอ่ยเรียกชื่อของคนตรงหน้าเธอด้วยความตกใจ ไม่คาดคิดว่าจะเป็นชามุก เพื่อนร่วม ชั้นเรียนของเธอในตอนที่เธอเรียนอยู่ที่ประเทศไทย "รู้จักฉันเหรอคะ" ชามุกที่ในตอนแรกแอบแรง ได้ยินคนตรงหน้าเรียกชื่อเล่นของเธอ อีกทั้งยังพูด เป็นภาษาไทยด้วยจึงรู้สึกแปลกใจ วางสีหน้าเกรี้ยวกราดลงทันที "...." จีนัทช็อกพูดอะไรไม่ออก ดูเหมือนว่าชามุกจะจ าเธอไม่ได้ เพราะรูปร่างหน้าตาของจีนัท เปลี่ยนไปมาก ตอนนี้จีนัทไม่อ้วนด าแล้ว ตอนนี้เธอมีผิวที่ขาวราวกับหิมะและรูปร่างก็ผอมเพรียวราวกับ นางแบบ ใบหน้าก็สวยน่ารักราวกับตุ๊กตาบาร์บี้ ที่ช็อกเพราะ ไม่ได้ช็อกที่เจอชามุกที่นี่ แต่ช็อกที่ชามุกจ าเธอไม่ได้ จีนัทครุ่นคิดในใจ จะบอกไปว่า เธอคือจีนัท หรือจะเดินเลี่ยงออกไปท าราวกับไม่เคยรู้จักกันมาก่อนดี ไหนๆ ชามุกก็จ าเธอไม่ได้แล้ว "เดี๋ยวนะ...หน้าคุ้นๆ แฮะ เหมือนเคยเจอที่ไหน" ชามุกเอ่ยเป็นภาษาไทยพลางครุ่นคิด "ดวงตาสี เขียวอมฟ้าแบบนี้เหมือนเคยเจอที่ไหนนะ" "ตาสีแบบนี้...เหมือนกับสีตาของ..." ชามุกตาเบิกกว้างด้วยความตกใจทันทีที่นึกออก "...จะ...จีนัท เหรอ" "...." จีนัทก้มหน้ามองพื้น เธอคิดในใจ เธอน่าจะเดินเลี่ยงออกไปตั้งแต่เห็นใบหน้าของชามุก เธอ ไม่น่าเรียกชื่อของชามุกออกมาเลย ในตอนแรกเธอลังเลว่าจะบอกชามุกดีไหมว่าเธอคือจีนัท เพราะ เธอไม่ อยากเป็นเพื่อนกับชามุกอีกแล้ว ในตอนที่เรียนอยู่ที่ไทยเธอคอยเป็นเบ๊ให้ชามุกอย่างเลี่ยงไม่ได้ เพราะหากไม่เป็นเบ๊ ชามุกที่มี ใบหน้าสวยที่สุดในชั้นเรียน ผู้ชายทั้งชั้นเรียนต่างรุมจีบ รุมเอาอกเอาใจ จีนัทที่ขี้เหร่ที่สุดในห้องเรียนก็จะ โดนคนในชั้นเรียนรังแก ชามุกมีความสวยเป็นอาวุธ สามารถพูดกับคนอื่นๆ ไม่ให้ยุ่งกับจีนัทได้ จีนัทจึง ยอมเป็นเบ๊ให้เพื่อความอยู่รอดของตัวเอง ทว่าตอนนี้ ชามุกไม่จ าเป็นส าหรับจีนัทอีกแล้ว ตอนนี้จีนัทสวยกว่าชามุกแบบก้าวกระโดด ทุกคน ในโรงเรียนต่างปฏิบัติกับเธออย่างดี ไม่มีใครล้อเธอเหมือนตอนที่เธออ้วนแล้ว ในตอนนี้เธอคือ คนที่สวย ที่สุดในโรงเรียน ไม่ว่าเธอจะพูดหรือบอกให้ใครช่วยท าอะไรให้
91 ซากิระ ทุกคนก็พร้อมท าตามที่เธอบอกอย่างว่าง่าย โดยเฉพาะ พวกผู้ชาย ผู้ชายทั้งโรงเรียนคลั่งไคล้เธอ เอามากๆ แค่เธอกระดิกนิ้วผู้ชายพวกนั้นก็พร้อมวิ่งเข้าหา อีกทั้งเหล่านักเรียนหญิงก็ต่างเข้ามาตีสนิทกับ เธอ "จีนัท?" ชามุกเดินเข้าไปจ้องมองนัยน์ตาของจีนัทใกล้ๆ พลางเอ่ยถามเพื่อความมั่นใจ จีนัทรูปร่าง หน้าตาเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน ทว่า สิ่งเดียวที่ไม่เปลี่ยนไปคือ สีของดวงตาของเธอ สีของดวงตา ของจีนัทเป็นดวงตาที่หาได้ยาก มีไม่มากคนที่มีสีตาเหมือนน ้าทะเลมรกตแบบนี้ "ท าไมถึง..." ชามุกมองชัดๆ แล้วได้ข้อสรุปว่า ชัดเจนว่าเด็กสาวชาวยุโรปตาสีฟ้าอมเขียวตรงหน้า คือจีนัท เพื่อนร่วมชั้นเรียนที่ไทยเมื่อหลายเดือนก่อน "ตาสีเขียวอมฟ้าแบบนี้ใช่เธอจริงๆ ด้วย" ชามุกยิ้มด้วยความดีใจ โผล่เข้ากอดจีนัทแน่น "ฉันช็อกมากไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเป็นเธอ" ชามุกผละตัวออกเล็กน้อยไล่สายตามองจีนัทตั้งแต่ เท้าขึ้นไปบนใบหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความทึ่ง "สุดยอดเลยอ่ะ ถ้าเธอไม่หยิบชุดของฉันฉันก็คงไม่รู้ว่าเธอเปลี่ยนไปมากขนาดนี้" "...ชามุกมาท าอะไรที่รัสเซียเหรอ" จีนัทยิ้มเบาๆ ก่อนจะเอ่ยถาม "ฉันถูกที่บ้านส่งมาเรียนที่นี่น่ะ แล้วเธอล่ะ กลับรัสเซียท าไมไม่บอกฉันบ้างเลย" "ฉันมีเรื่องให้ต้องกลับกะทันหันน่ะก็เลยไม่ได้บอก" "ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอเยอะเลย...เราไปนั่งคุยกันที่ร้านอาหารดีไหม" ชามุกไม่ได้ถามเซ้าซี้ถึง สาเหตุที่เธอกลับรัสเซีย เพราะคิดว่า มันอาจเป็นเรื่องส่วนตัว จีนัทอาจจะไม่อยากบอกก็ได้ เพื่อที่ต่างฝ่ าย ต่างสบายใจ ก็เลือกที่จะไม่ถามดีกว่า "แต่ว่า...ฉันมากับพ่อแม่" จีนัทไม่อยากไปกับชามุก จึงเอาพ่อแม่ที่ยืนรออยู่ด้านนอกร้านเสื้อผ้ามา เป็นข้ออ้าง "เดี๋ยวฉันขอพ่อแม่เธอให้" ไม่พูดเปล่า ชามุกเดินออกไปหาคุณพ่อคุณแม่ของจีนัททันที "สวัสดีค่ะ หนูชื่อ ชามุก ค่ะ เป็นเพื่อนสนิทของจีนัทตอนที่จีนัทเรียนอยู่ที่ไทยค่ะ" ชามุกเดินเข้าไป แนะน าตัวกับคุณพ่อคุณแม่ของจีนัทเป็นภาษาไทยอย่างฉะฉาน อีวานและคุณหญิงอัญชันหันหน้าสบตา กันครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปยิ้มทักทายชามุกอย่างเป็นมิตร "เป็นเพื่อนที่ไทยของน้องจีนี่เอง..หนูชามุกมาเที่ยวเหรอจ้ะ" "หนูมาเรียนที่นี่ค่ะ" "หนูเรียนที่ไหนเหรอ" คุณหญิงอัญชันตาเบิกกว้างด้วยความตกใจและตื่นเต้นในเวลาเดียวกัน "หนูเรียนที่โรงเรียนxxxค่ะ"
92 ฉกรัก "บังเอิญมากเลยนะเนี่ย...หนูเรียนที่โรงเรียนเดียวกันกับน้องจีเลย...ดีจังเลยน้องจีจะได้มีเพื่อน... แล้วหนูพักอยู่ที่ไหน" "หนูพักอยู่ที่โรงแรม xxx ค่ะ" "โรงแรมตรงข้ามกับห้างนี่เอง" คุณหญิงอัญชันพยักหน้าอย่างเข้าใจ "หนูขออนุญาตพาจีนัทไปทานมื้อเที่ยงที่ร้านอาหารตรงนั้นได้ไหมคะ" ชามุกชี้นิ้วไปที่ร้านอาหาร หรูที่อยู่ถัดจากจุดที่เธออยู่ไม่ถึงสามเมตร "ได้จ้ะ แม่ก็ว่าจะขอแยกตัวไปธนาคารอยู่เหมือนกัน" คุณหญิงอัญชันเอ่ยอนุญาตอย่างใจดีก่อน จะหันไปพูดกับลูกสาวที่ก าลังเดินออกมาจากร้านขายเสื้อผ้าว่า..."ถ้าทานข้าวเสร็จแล้วโทรบอกแม่นะ เดี๋ยวแม่เดินกลับมารับ" "ฉันยังตกใจไม่หายเลยอ่ะ เหลือเชื่อเลย" ชามุกเอ่ยทันทีที่เดินแยกกับคุณพ่อคุณแม่ของจีนัท พลางมองใบหน้าสวยหวานของจีนัทอย่างอึ้งๆ "เธอดูสวยมากเลย เธอสวยกว่าฉันอีกแถมยังผอมกว่าฉันอีกด้วย ฉันไม่คิดเลยว่าเจอกันอีกทีเธอ จะสวยได้มากขนาดนี้" ชามุกเอ่ยชมจีนัทไม่หยุดปาก ท าให้จีนัทมีความมั่นใจเพิ่มมากขึ้น ในตอนแรกเธอ คิดว่าตอนนี้เธอสวยแล้วแต่ยังไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองสวยเลิศเลอเพอร์เฟคมากขนาดนั้น จนกระทั่งวันนี้ได้เจอ กับชามุก "สุดยอดไปเลย" ชามุกยังคงมองจีนัทด้วยความน่าอัศจรรย์ใจไม่วางตา ชามุกยกแขนขึ้นมาเทียบ กับแขนของจีนัท "ผิวของเธอขาวกว่าผิวฉันถึงสองระดับเลยอ่ะ สุดยอดมาก เธอท าได้ยังไงกัน" "ตอนนี้คงเป็นฉันที่เป็นลูกเป็ด...ส่วนเธอ...ไม่ใช่แค่กลายเป็นหงส์...แต่เป็นเจ้าหญิงหงส์ขาว" "พูดเวอร์เกินไปแล้ว ชามุกน่ารักกว่าเราอีก" จีนัทไม่ได้ปฏิเสธที่ชามุกเอ่ยชม เธอชมชามุกกลับเป็น การตอบแทน "ฉันน่ารักแต่สวยน้อยกว่าเธอ...เธอแบบสุดยอดไปเลย" ชามุกกอดแขนจีนัทแน่น พาจีนัทเดินเข้า ไปในร้านอาหารอย่างอารมณ์ดี @สองปี ต่อมำ @โรงแรมxxx "พี่แกมีข่าวกับผู้หญิงได้ทุกวี่ทุกวันเลยนะ" ชามุกเอ่ยพลางโผล่หน้าเข้าไปใกล้จีนัทที่ก าลังนั่งดู หน้าจอมือถือเลื่อนอ่านข่าวลือของการันต์อยู่ "แกโผล่มาแบบนี้อีกแล้วนะ ถ้าฉันตกใจจนหัวใจวายตายจะท ายังไง" จีนัทหน้ามุ่ยพลางเอ็ดชามุก อย่างไม่ชอบใจ นับตั้งแต่วันที่เจอกันที่ห้างสรรพสินค้าดังวันนั้น ชามุกก็เข้ามาตีสนิทจีนัท จนจีนัทใจอ่อน ยอมเปิดใจให้ชามุกเป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอ