193 ซากิระ "...หนูไม่ได้ปัญญาอ่อน" เธอรู้จักค าว่า 'KUY' และรู้ความหมาย เธอรู้จักค านี้ตั้งแต่อายุ 11ขวบ แล้ว ที่โรงเรียนมีสอนเรื่องเพศศึกษา และเพื่อนผู้ชายในชั้นเรียนก็พูดเล่นกันบ่อย เธอจึงได้ยินผ่านหูแทบ จะทุกวัน ตอนนี้เธออายุ 18 ปีแล้ว ถ้ายังไม่รู้จักว่าKUYคืออะไร เธอก็เข้าขั้นปัญญาอ่อนแล้วล่ะ อวัยวะเพศ ชาย เด็กประถมยังรู้จักเลย เธอซื่อบื้อก็จริงอยู่ แต่ไม่ได้ซื่อบื้อเข้าขั้นปัญญาอ่อนหรือเป็นคนโง่ไร้ สติปัญญา ที่เขาถามแบบนั้นเพราะเห็นว่าเธอสวย และซื่อบื้อ ปกติผู้หญิงที่สวยมากๆ มักจะโง่ เพราะเอา เวลาไปทุ่มเทกับการท าให้ตัวเองสวยจนหมด จนไม่เหลือเวลาหาความรู้เข้าสมอง เขาจึงคิดว่า เธอน่าจะ จัดอยู่ในประเภท สวยแต่โง่ แต่ผิดคาด เธอสวย แต่ไม่ได้โง่ เธอแค่ซื่อบื้อในการใช้ชีวิต คนสวยไม่จ าเป็นต้องโง่เสมอไป อีกอย่าง เธอสอบได้คะแนนอันดับ หนึ่งของชั้นเรียนทุกปี โดยเฉพาะวิชาค านวณ เป็นวิชาถนัดของเธอเลยล่ะ เห็นซื่อบื้อแบบนี้ค านวณตัวเลข ได้เร็วมาก บางทีเธออาจจะคิดเลขได้เร็วกว่าการันต์ที่เรียนวิศวะด้วยซ ้า "ก็ดี...นึกว่าจะซื่อบื้อถึงขั้นไม่รู้จักว่าKUYคืออะไร" เขาจับปลายคางมนหันหน้าไปมองใบหน้าของ เขาอย่างแรง "ลองรับรู้รสKUYของฉันหน่อยเป็นไง" มือหนาสอดเข้าไปใต้กลุ่มผมของเด็กสาวก่อนจะกระชาก อย่างแรง "...." จีนัทมองใบหน้าของเขาผ่านม่านน ้าตาพร่ามัว มาเฟี ยหนุ่มจิกผม กดศีรษะทุยเล็กลงไปให้ ศีรษะอยู่ระดับเดียวกับแก่นกาย "จัดการKUYฉันซะ" มาเฟี ยหนุ่มยัดแก่นกายยักษ์เข้าไปในโพรงปากสวย เขาดันแก่นกายเข้าไป อย่างไร้ความปรานี ท าเอาเธอจุกที่คอจนน ้าตาไหลพราก ใบหน้าแดงก ่าอย่างหนัก ขนาดของเขาใหญ่โต จนปากเธอแทบฉีก ไม่รอให้เธอปรับตัวกับขนาดความใหญ่โต เขากระแทกกระทั้นแก่นกายเข้าใส่อย่างแรงจนมุมปากของเธอฉีกมีเลือดสีแดงสดไหลออกมาจาก บาดแผล เธอรู้สึกเจ็บปวดทรมานมากที่สุดในชีวิต หลับตาลง ฝืนใจท ามันให้จบ โดนกระแทกปากก็ยัง ดีกว่าโดนกระแทกใจกลางร่าง
194 ฉกรัก "มองหน้าฉันด้วย...อ่าส์!!!" เขาออกค าสั่งน ้าเสียงกระเส่าพลางเชิดใบหน้าขึ้นค ารามเสียงสูงดุจ เจ้าป่ า "อึก!" เด็กสาวละล ่าละลักพยายามเปล่งเสียงประท้วงเพื่อเห็นว่ามาเฟี ยหนุ่มหยิบโทรศัพท์มือถือ ขึ้นมาถ่ายใบหน้าของเธอ "อ๊า...สุดยอดเลย...ดูดแรงๆ" เขาดันแก่นกายเข้าไปลึกๆ ขยุ้มผมเธอแรงขึ้น กดศีรษะทุยเล็กเข้าหา หน้าท้องก าย าจนจมูกของเธอแนบชิดหน้าท้องแกร่ง เธอหลับตาเข้าหากันยุ่งเหยิงพลางส าลักราวกับ ก าลังจะขาดอากาศหายใจ "ดูดKUYฉันก็มองหน้าฉันด้วย" เขากระชากผมเธอแรงขึ้น ขนาดปากเธอฉีกแล้วเขาก็ยังคง โหดเหี้ยมไม่ยอมอ่อนข้อให้เลยสักนิด เขากดแก่นกายเข้าไปลึกอีก คราวนี้เธอจุกจนตาเหลือก รู้สึกเจียน จะขาดใจ เหมือนจะตายจริงๆ เธอโหยหาอากาศหายใจพยายามดันใบหน้าออกจากแก่นกาย "ถ้าไม่อยากจุกก็ใช้ลิ้นของเธอเลียKUYให้ฉัน" เขายอมผ่อนปรนให้ ดึงแก่นกายออกมาเล็กน้อย เธอไม่มีทางเลือกอื่น ยอมตวัดลิ้นเลียแก่นกายยักษ์เพื่อหวังให้เขาดึงมันออกไปจากโพรงปากของเธอให้ หมด "ใช้ลิ้นได้ร่านดีนี่" เขาเหยียดยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ ก่อนจะหลับตาลงด าดิ่งไปกับลิ้นอุ่นๆ ของ เธอ มือหนาทั้งสองข้างจับศีรษะทุยเล็กเอาไว้มั่น ก่อนจะอัดกระแทกแก่นกายเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง เด็กสาว อ้าปากให้กว้างมากที่สุดเท่าที่จะท าได้ เธอส าลักเลือดสีแดงสดที่ไหลออกจากบาดแผล มาเฟี ยหนุ่มกดแก่นกายเข้าไปลึกจนสุดล าคอ ก่อนจะปล่อยลาวาขาวข้นเข้าใส่หลอดลมของเธออย่างล้นหลามจนทะลักโพรงปากเล็กออกมาเปรอะ เปื้อนปลายคางมน "อ๊าสสสสสส" มาเฟียหนุ่มค ารามเสียงดังลั่นห้องก่อนจะดึงแก่นกายออกมา "แค่กๆๆ!" เด็กสาวส าลักหน้าด าหน้าแดงพลางน ้าตาไหลรินออกมาเป็นสายธาร มือหนากุมปลาย คางมนให้แหงนหน้าขึ้นไปสบตากับเขา "ไอ้ลีวายมันKUYเล็กกว่าฉัน ไซซ์ยุโรปอย่างเธอมันต้องเจอซาดิสม์แบบฉันถึงจะYEDได้ถึงใจ" "ฮึก!" เด็กสาวร้องห่มร้องไห้อย่างน่าเวทนา มือบางจับประคองริมฝีปากของตัวเองเอาไว้ ฝ่ามือทั้ง สองข้างของเธอเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดจากบาดแผลที่มุมปาก "ออกไป" มาเฟี ยหนุ่มเบือนหน้าหนีจากภาพน่าสงสารตรงหน้าพลางเอ่ยไล่เธอออกไปอย่าง เลือดเย็น
195 ซากิระ "อึก" เธอมองหน้าคนใจร้ายด้วยความเจ็บปวด เขาโยนกุญแจไขโซ่พร้อมกับคีย์การ์ดห้องพักลงบน ตักของเธอแล้วเดินออกไปจากห้องนอนทันที เขาทิ้งให้เธอนั่งร้องห่มร้องไห้อยู่ภายในห้องนอนเพียงคน เดียว เธอกัดฟันข่มความเจ็บปวด ใช้กุญแจปลดพันธนาการให้ตัวเอง หยิบเสื้อเชิ้ตของการันต์ที่วางทิ้ง อยู่ที่พื้นห้องขึ้นมาสวมใส่ปกปิดร่างกายพลางร้องไห้ไม่หยุด เธอเดินขากะเผลกออกไปจากตรงนั้นด้วย ความยากล าบาก เธอเดินเข้าไปภายในลิฟต์ ใช้คีย์การ์ดที่ห้อยติดกับกุญแจไขโซ่ทาบเครื่องสแกนเพื่อ ปลดล็อกลิฟต์ให้พาเธอไปยังชั้นหนึ่ง ด้วยคอนโดของการันต์เป็นคอนโดที่ควบคุมลิฟต์แบบล็อกชั้น เป็นระบบควบคุมการใช้งานลิฟต์ ด้วยคีย์การ์ด โดยระบบจะอ่านสิทธิ์การใชง้านลิฟต์ว่าเจา้ของคียก์ารด์ สามารถไปชนั้ไหนไดบ้า้ง คีย์การ์ด ของลูกบ้านทุกคนของคอนโดแห่งนี้ จะสามารถไปได้แค่ชั้นที่เป็นส่วนกลาง และชั้นที่เป็นห้องพักของตัวเองเท่านั้น หากกดไปชั้นที่ ไม่ใช่ส่วนกลางหรือชั้นที่เป็นห้องพักของตัวเอง ลิฟต์จะไม่ท างาน ปกติการันต์ไม่ให้คีย์การ์ดคอนโดกับ ใคร แต่เลือกที่จะให้เธอเก็บเอาไว้โดยคีย์การ์ดคอนโดของเขามีสองแผ่น อยู่กับเขาหนึ่งแผ่น และให้เธอ หนึ่งแผ่น ตอนนี้ลิฟต์ก าลังลงไปที่ชั้นหนึ่ง เธอรีบใช้มือบางปาดน ้าตาออกจากดวงหน้าลวกๆ ทันทีที่ประตู ลิฟต์ถูกเปิดออก เธอก็รีบเดินขากะเผลกออกไปจากคอนโดแห่งนี้ทันที ทว่า มีบอดี้การ์ดร่างก าย าในชุด สูทสีด าสองคนเดินเข้าไปขวางหน้าเธอเอาไว้ ท าให้เธอหยุดชะงัก เดินถอยหลังอัตโนมัติด้วยความกลัว "เชิญขึ้นรถครับ" บอดี้การ์ดของการันต์ยืนรอรับจีนัทอยู่หน้าคอนโดเอ่ยบอกจีนัทตามที่เจ้านาย ของตนสั่งเอาไว้ จีนัทมองบอดี้การ์ดร่างยักษ์ทั้งสองคนอย่างไม่ไว้ใจ "ผมเป็นบอดี้การ์ดของนายน้อยครับ นายน้อยสั่งให้ผมขับรถไปส่งคุณจีนัทที่โรงพยาบาลครับ" "...ฉันไปเองได้" "เมื่อคืนคุณจีนัทเกือบโดนแท็กซี่ข่มขืน ตอนนี้ปากก็ฉีก นายน้อยเป็นห่วงก็เลยสั่งให้พวกผมขับรถ ไปส่งคุณจีนัทที่โรงพยาบาลครับ และต่อไปนี้พวกผมจะเป็นคนขับรถส่วนตัวให้คุณจีนัททุกที่ที่คุณจีนัท อยากไปครับ" "นายน้อยของพวกคุณจะยุ่งเรื่องของฉันมากเกินไปแล้วนะคะ" เธอตอกกลับไปด้วยความไม่พอใจ เขาท าเธอเจ็บขนาดนี้แล้วยังจะเอาอะไรกับเธออีก "นายน้อยก็เป็นแบบนี้แหละครับ ถ้าชอบใครก็อยากดูแลคนที่ตัวเองชอบให้ดี"
196 ฉกรัก "....เหอะ...ชอบงั้นเหรอ...นายน้อยของคุณท ากับคนที่ตัวเองบอกว่าชอบแบบนี้เหรอ...นี่คือการ แสดงออกความรักในแบบของเขาเหรอ" เธอโมโหที่เขาท าปากเธอฉีกจนใบหน้าแดงก ่าพลางเอ่ยออกมา อย่างเหลืออด เธอชี้นิ้วไปที่มุมปากของเธอให้บอดี้การ์ดทั้งสองคนดูการแสดงความรักของผู้เป็นนายน้อยที่พวก เขาเทิดทูนนักหนา บอดี้การ์ดพูดอะไรไม่ออก หันไปมองหน้ากัน ใบหน้าของเธอกว่าจะสวยได้ขนาดนี้เธอต้องใช้ความพยายาม ใช้ความอดทน ใช้เงินเป็นจ านวน มาก ถึงจะได้ขนาดนี้ ตอนนี้เธอโกรธเขามาก ซาดิสม์ไม่ว่า หึงจนหน้ามืดไม่ว่า แต่มาท าหน้าเธอพังแบบนี้ เธอให้อภัยไม่ได้ "นายน้อยของพวกคุณไม่ได้ชอบฉันหรอกค่ะ ที่จริงแล้วเขาก็แค่หวงก้าง" "...เอ่อ...ไม่ใช่นะครับ...ความจริงนายน้อยแอบชอบคุณจีนัทตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันแล้วนะครับ" "เหอะ...ชอบตั้งแต่ครั้งแรกงั้นเหรอ...ถ้าเขาชอบฉันเขาคงบอกชอบฉันนานแล้วคงไม่ปล่อยให้ฉัน โดนเพื่อนกับผู้หญิงในสต๊อกของเขาพูดจาดูถูกฉันแบบนั้นหรอกค่ะ"
197 ซากิระ บทที่48 จีนัทนึกย้อนเหตุการณ์ในอดีตก็ยิ่งรู้สึกเจ็บช ้า วันนั้น เป็นงานปาร์ตี้วันเกิดของการันต์ เธอถูก เพื่อนๆ ในกลุ่มของเขาและผู้หญิงในสต๊อกของเขาพูดจาดูถูกเหยียดหยามเธอ โดยที่เขายืนมองดูเธอโดน คนทั้งงานเหยียดอย่างไร้ความรู้สึก ไม่แม้แต่จะออกตัวปกป้องเธอเลยสักนิด ความรู้สึกในวันนั้นเธอยังจ ามันได้ดี และจะไม่มีวันลืม วันนี้เธอได้รู้ซึ่งแล้วว่า ในอดีตเขาเคยใจร้ายกับเธอยังไง ปัจจุบันเธอไม่ใช่จีนัทคนเดิมแล้วเขาก็ยังคงใจ ร้ายกับเธอเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน @สองสัปดาห์ต่อมา @โรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง @ห้องพักฟื้นผู้ป่ วย VIP "รู้ตัวคนยิงรึยัง" ลีวายเอ่ยถาม โอบดิน ผู้เป็นเลขาคนสนิททันทีที่ฟื้นได้สติ หลังจากที่นอนหลับไม่ รู้สึกตัวนานถึงสองสัปดาห์ โดยภายในห้องพักฟื้นวีไอพีมี ลีวาย ชามุก ผู้เป็นน้องสาว สส.จิระ ผู้เป็นพ่อ คุณหญิงเจ้าจอม ผู้เป็นแม่ และ โอบดิน เลขาของลีวาย "ยังครับ กล้องวงจรปิดทุกตัวถูกท าลายตั้งแต่คืนเกิดเหตุครับ" ค าตอบของเลขาคนสนิทท าลีวาย อารมณ์เดือดดาลไม่น้อย เขาโดนกระหน ่ายิงจนเกือบจะโดนตัดขาขนาดนี้ ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหาเขาก็ จะหาตัวคนที่ยิงเขาให้เจอให้ได้ แค้นนี้ต้องช าระ เขาไม่ปล่อยหมาลอบกัดเอาไว้แน่ "แล้วหลักฐานอื่นๆ ล่ะ" สส.จิระ คุณพ่อของลีวายเอ่ยถาม "ไม่มีหลักฐานหลงเหลืออยู่เลยครับ พวกมันเก็บกวาดไปหมดแล้ว แม้แต่กระสุนที่หมอผ่าออกมา พวกมันก็ขโมยไปแล้วครับ" "บัดซบ! มันเป็นใครวะ! ยิ่งใหญ่มาจากไหนถึงได้กล้าท าร้ายลูกชายกูขนาดนี้" "ผมคิดว่าคนที่ท าร้ายคุณชายน่าจะเป็นมาเฟี ยระดับสูงครับ เพราะถ้าเป็นมาเฟี ยระดับกลางหรือ นักการเมืองคงไม่กล้าลงมือหนักขนาดนี้ และคงเก็บหลักฐานไม่ได้เร็วในทันที พวกมันมืออาชีพกันมาก ท างานกันรอบคอบเป็นขั้นเป็นตอน นายใหญ่ที่สั่งการต้องไม่ธรรมดาแน่นอนครับ น่าจะเป็นเจ้าพ่อมา เฟี ยเบอร์ใหญ่ของวงการ" ประโยคสุดท้ายของโอบดินท าให้ลีวายชะงัก คิดตามค าพูดของเลขา ค าว่ามาเฟี ยเบอร์ใหญ่ ท า ให้วงแคบลง เพราะ มาเฟี ยเบอร์ใหญ่มีไม่กี่คน และตัวของลีวายเองก็ไม่เคยไปมีเรื่องกับกลุ่มคนใหญ่คน โตพวกนั้นเลย ไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน แต่จู่ๆ ท าร้ายกันหนักขนาดนี้ มันหมายความว่าไง ต้องการอะไร ลีวายคิดสงสัยในใจโดยไม่ได้เอ่ยออกมา
198 ฉกรัก "จะยิ่งใหญ่มาจากไหนก็ช่าง มึงไปหาตัวการใหญ่ให้เจอ ถ้าไม่เจอไม่ต้องกลับมาให้กูเห็นหน้า" สส.จิระออกค าสั่งอย่างเกรี้ยวกราด จะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด "รับทราบครับ" โอบดินโค้งศีรษะรับค าสั่ง แล้วเดินออกไปจากห้องพักฟื้น ท าให้จีนัทที่ยืนแอบฟัง อยู่หน้าประตูมาสักพักแล้วกลัวโดนจับได้ว่าแอบฟังจึงรีบยกมือขึ้นมาเคาะประตู ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูห้องพักฟื้นดังขึ้นสองครั้งติดท าให้ทุกคนภายในห้องพักฟื้นหันไปมองที่ต้นทาง ของเสียงอัตโนมัติ "ขอเข้าไปได้ไหมคะ" เสียงนุ่มหวานของจีนัทดังเล็ดลอดเข้าไปภายในห้องพักฟื้นท าให้คุณพ่อและ คุณแม่ของลีวายยิ้มออก ชามุกที่นั่งปอกผลไม้ให้ลีวายอยู่บนโซฟาข้างเตียงผู้ป่ วยหน้าบึ้งในทันที ลีวาย เหลือบตามองสีหน้าไม่พอใจของน้องสาว "เชิญครับ" โอบดินเปิดประตูให้จีนัทเข้าไป จีนัทยิ้มขอบคุณก่อนจะเดินเข้าไปภายในห้องพักฟื้น พร้อมกับในมือถือกระเช้าเยี่ยมไข้เข้ามาด้วย "หนูจีนัท" คุณหญิงเจ้าจอมยิ้มแป้นด้วยความดีใจ เดินเข้าไปอาสาถือกระเช้าเยี่ยมไข้ให้เธอ "สวัสดีค่ะคุณลุง สวัสดีค่ะคุณป้า" จีนัทประนมมือไหว้สวัสดีผู้อาวุโสกว่าอย่างนอบน้อม คุณหญิง เจ้าจอมจูงมือจีนัทเดินเข้าไปยืนข้างกายของลีวายอย่างอารมณ์ดี พอจีนัทปรากฏตัว ก็ท าให้บรรยากาศ ภายในห้องดีขึ้นมาทันตาเห็น ทุกคนดูแฮปปี้ที่เธอมาเยี่ยม ยกเว้นชามุกที่ไม่แฮปปี้กับการมาของเธอ แต่ก็ ฝืนยิ้มต้อนรับ เพราะกลัวผู้เป็นพ่อจะดุ "พี่ลีเป็นยังไงบ้างคะ เจ็บตรงไหนไหมคะ" "หมอบอกว่าพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่กว่าจะกลับมาเดินได้ก็อีกหลายวัน" ยังไม่ทันที่ลีวายจะตอบ ชามุกก็เอ่ยแทรกขึ้นมาตอบแทนเสียก่อน ท าให้ผู้เป็นพ่อหันไปเอ็ดลูกสาว เชิงดุลูกสาวประมาณว่า ชามุก ไม่ไดร้บัสิทธิ์ใหเ้อ่ยใดๆชามกุกม้หนา้เศรา้ปอกเปลือกผลไม้ต่อไปเงียบๆ "แล้วรู้ตัวคนท าไหมคะ" จีนัทพยักหน้าเชิงเข้าใจ ก่อนจะหันไปเอ่ยถามลีวายด้วยสีหน้าใสซื่อ ขัด กับความจริงที่เธอนั้นรู้อยู่แล้วว่าใครเป็นคนสั่งการ เพียงแต่ไม่ยอมบอก เพราะถึงเธอจะโกรธการันต์อยู่ แต่ก็ไม่อยากท าให้เขาเสียเพื่อนสนิทไป และไม่อยากท าให้เขามีศัตรูเพิ่ม ถึงจะโกรธเขามาก แต่ชั่งน ้าหนักดูแล้ว เธอรักเขามากกว่าที่เธอ โกรธเขา ไม่รู้ท าไม พยายามตัดใจจากเขาแล้ว แต่ท ายังไงก็ตัดใจจากเขาไม่ลงเสียที หรือเธอจะมูฟออน เป็นวงกลมจริงๆ
199 ซากิระ "...ยังครับ" ลีวายตอบสั้นๆ เพียงแค่นี้ไม่ได้เอ่ยอะไรต่อ ลีวายเหลือบตามองใบหน้าของชามุกราว กับก าลังเกรงใจชามุกอย่างไรอย่างนั้น "หนูจีนัทพอจะรู้ไหมว่าใครที่ท าร้ายเจ้าลี" สส.จิระ ไม่อยากให้จีนัทเห็นตอนที่ลีวายเหลือบตาไป มองชามุก จึงรีบเอ่ยถามเพื่อให้เธอหันหน้าออกจากลีวาย "....จีไม่รู้เลยค่ะ" จีนัทเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบพลางท าหน้าเศร้าเพื่อกลบเกลื่อนพิรุธ "มุมปากไปโดนอะไรมา" ลีวายสังเกตเห็นรอยเย็บที่มุมปากของจีนัทจึงเอ่ยถาม ท าให้จีนัทหยุดกึก รอยเย็บที่มุมปากมีขนาดเล็กมากแต่ลีวายก็ยังสังเกตเห็น ก่อนหน้านี้เธอมาเยี่ยมลีวายที่นอนหลับไม่ได้ สติ ด้วยการใส่หน้ากากอนามัยปิดบังบาดแผลที่มุมปาก ชามุกและคุณพ่อคุณแม่ของลีวายจึงไม่ได้เห็นแผลที่มุมปากของเธอ วันนี้เธอถอดหน้ากาก อนามัยออกเพราะเห็นว่าแผลที่เธอหยิบใกล้จะหายเป็นปกติแล้ว รอยเย็บที่มุมปากมันแค่นิดเดียวจริงๆ หากไม่จ้องหน้าเธอดีๆ จะไม่เห็นความผิดปกติเลย "...หนูซุ่มซ่ามเดินชนขอบเสาค่ะ" เธอจ าใจต้องโกหกไปแบบนั้นเพราะไม่อยากท าให้กลายเป็นเรื่อง ใหญ่โต "เจ็บไหม" ลีวายเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน มือหนาสัมผัสที่มุมปากของเธออย่างห่วงใย "ตอนนี้ไม่เจ็บแล้วค่ะ" จีนัทยิ้มบางๆ พลางจับมือหนามากุมเอาไว้ในอุ้งมือ สส.จิระ และคุณหญิง เจ้าจอมมองภาพหวานชื่นตรงหน้าพลางยิ้มตาม ต่างจากชามุกที่ก้มหน้าก้มตา ร้องไห้น ้าตาไหลรินด้วย ความปวดร้าวระบมใจกับภาพบาดใจตรงหน้า @วันต่อมำ @คฤหำสนห์รูของครอบครัวจีนัท "พี่รัน!" จีนัทสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจเมื่อเดินออกมาจากห้องน ้าเห็นการันต์นอนอยู่บนเตียง นอนของเธอ "มะ...มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ" "ฉันไม่จ าเป็นต้องบอกเธอ" เขาตอบเพียงแค่นั้นก่อนจะจัดแจงผ้าห่มสีชมพูแสนหวานของเธอ ขึ้นมาห่มบนตัว ตั้งท่าจะนอน ท าราวกับที่นี่เป็นห้องนอนของเขาอย่างไรอย่างนั้น "...เข้าออกห้องนอนคนอื่นโดยที่ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของห้องมันเสียมารยาทนะคะ" เธอเอ็ด เขาพลางท าหน้ามุ่ย เขาบุกรุกเข้ามาภายในห้องนอนของเธอทุกคืน เธอล็อกประตูหน้าต่างสามชั้นเพื่อ ป้องกันไม่ให้เขาเข้ามาแต่เขาก็ยังหาวิธีเข้ามาจนได้ "เมื่อก่อนเธอก็เข้าออกห้องนอนฉันเป็นว่าเล่น ตอนนี้ฉันจะเข้าห้องนอนของเธอบ้างจะเป็นไรไป"
200 ฉกรัก "ตอนนี้หนูโตแล้วนะคะ ถ้ามีใครเห็นพี่รันอยู่ในห้องนอนของหนูคนอื่นจะคิดไปไกลนะคะ" "ช่างหัวพวกแม่งดิ เธอจะสนใจท าไม พวกแม่งเป็นแม่เธอรึไง" เขาตอบด้วยท่าทางชิลๆ ก่อนจะใช้ มือหนาตบเตียงนอนข้างๆ เขา เชิงเรียกเธอให้มานอนข้างกายของเขา "มานี่...มานอนข้างๆ ฉัน" "...." เธอยืนจ้องเขาเขม็งอยู่ที่เดิม "ยังโกรธที่ฉันท าปากเธอฉีกอยู่เหรอ" ค าถามชวนหัวร้อนของเขาท าเธอใบหน้าของเธอร้อนเป็นไฟ ด้วยความโมโห กว่าที่ริมฝีปากของเธอจะกลับมาเป็นปกติได้ เธอต้องจ่ายเงินค่ารักษาเกือบสองล้าน "หนูไม่อยากอยู่ใกล้คนใจอ ามหิต" "แค่ปากฉีก...ตรงนั้นยังไม่ได้ฉีกสักหน่อย...เรื่องแค่นี้เธอต้องโกรธฉันนานขนาดนี้เลยเหรอ...ฉันมา ง้อเธอทุกคืน...เธอยังไม่หายโกรธอีกเหรอ" เขาหันไปมองมุมห้องนอนมีตุ๊กตาบลายธ์ 14 ตัว วางทับกันยุ่ง เหยิงไปหมด ตุ๊กตาบลายธ์ราคาแพงพวกนั้นเขาเป็นคนเอามาง้อเธอทุกคืน แต่เธอโยนทิ้งไปที่มุมห้องทุก คืนอย่างไม่ไยดี "ฉันจ่ายค่าเย็บปากให้เธอเธอก็ไม่เอา ซื้อตุ๊กตาบลายธ์ให้ก็ไม่เอา แล้วตกลงเธอจะเอาอะไรวะ เธอ เป็นเด็กเอาใจยากตั้งแต่เมื่อไหร่" ที่เขาซื้อตุ๊กตาบลายธ์ให้เธอเพราะเห็นว่าเธอหน้าตาคล้ายกับตุ๊กตาบ ลายธ์ ซึ่ง ตุ๊กตาบลายธ์เป็นเหมือนตัวแทนของเธอได้ดีทีเดียว "...." "เธอจะแบนฉันไปจนถึงเมื่อไหร่" "...." "หายโกรธฉันไม่ได้เหรอ" "...." "ขอฉันแก้ตัวใหม่ไม่ได้เหรอ" "...." "เธอมีคีย์การ์ดคอนโดฉันหนิ เราไปที่นั่นเพื่อแก้ไขเรื่องวันนั้นได้นะ ครั้งนี้ฉันจะสลับกับเธอ ให้เธอ เอาheeทาบบนปากของฉันแล้วฉันจะตวัดลิ้นเลียอย่างดี ตรงไหนที่แห้งฉันจะเลียให้ชุ่ม ฉันจะทดแทนให้ เธอด้วยการเลียheeของเธอจนลิ้นฉันพังไปข้าง ดีรึเปล่า?" "ทุเรศ พูดออกมาได้ไม่ละอายใจบ้างเลยเหรอคะ" เธอใบหน้าแดงก ่าด้วยความโกรธและอายใน เวลาเดียวกัน เธอก้มลงไปหยิบตุ๊กตาบลายธ์ขึ้นมาปาใส่ใบหน้าของเขา ทว่าเขาหลบได้ทัน "ฉันขอโทษหลายครั้งแล้วแต่เธอไม่หายโกรธสักทีจะให้ฉันท ายังไง? จะให้ง้อยังไงก็บอกมา"
201 ซากิระ บทที่49 "...ถ้าหนูบอกว่าหายโกรธแล้วพี่รันจะออกไปจากห้องหนูไหมคะ" เธอพ่นลมหายใจออกมาด้วย ความเบื่อหน่ายกับความหน้าด้านของเขาเต็มทน ที่เธอเอ่ยเช่นนี้เพราะต้องการจะไล่เขากลับไปที่บ้านของ เขาให้เร็วที่สุด "เธออยากให้ฉันออกไปเหรอ" เขาแสร้งท าสีหน้าเศร้า ท าให้เธอชะงัก "ฉันอยากอยู่ใกล้ๆ เธอ" เขาเอ่ยพลางมองเธอด้วยแววตาเศร้าๆ "ฉันขอโทษเธอหลายครั้งแล้ว...เรา ดีกันไม่ได้เหรอ" "....ถ้ายกโทษให้แล้วจะท าอีกไหมคะ" "เดี๋ยวท าอีก" เขาตอบน ้าเสียงแผ่วเบาในล าคอหนาพลางยิ้มมุมปากเล็กน้อย "พี่รัน" เธอเอ่ยเรียกเขาอย่างไม่ชอบใจที่เขาตอบเมื่อครู่พลางจ้องหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง "ครับ?" มาเฟี ยหนุ่มยิ้มหวานให้เธออย่างไม่สะทกสะท้าน รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาท าให้คนมอง หัวใจเต้นแรงได้ง่ายๆ "ฉันล้อเล่น...เธอจะไม่ให้ฉันพูดเล่นเลยรึไง...ฉันต้องจริงจังเท่านั้นเหรอเธอถึงจะยอมคุยกับฉัน" "...." "ถ้าตอนนั้นฉันไม่ได้เป็นแบบที่เธอเห็น เธอจะยังชอบฉันอยู่ไหม" เขาหมายถึง ตอนที่เจอกันครั้ง แรก หากเธอรู้ว่าเขาไม่ได้เป็นผู้ชายมาดเข้ม เย็นชา แต่เป็นผู้ชายไม่ค่อยมีสติ ท าตัวบ้าบอไปวันๆ เธอจะ ยังชอบเขาอยู่ไหม "...หมายความว่าไงคะ" เธอคิ้วขมวดเข้าหากันยุ่งเหยิงด้วยความไม่เข้าใจ "...ถ้าตอนนั้นฉันเป็นดูรั่วๆ เธอจะยังชอบฉันไหม" "ไม่ชอบค่ะ" เธอตอบอย่างรวดเร็วโดยไม่ใช้เวลาคิดเลย ท าให้เขาแทบไปต่อไม่ถูก เพราะ ตัวตนที่ แท้จริงของเขาคือ คนบ้า คนติงต๊อง เขาอยากบอกให้เธอรับรู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของเขา เพื่อที่เขาจะได้ไม่ ต้องแสร้งท าเข้มขรึมตลอดเวลาที่อยู่ต่อหน้าเธอ แต่เท่าที่ฟังจากที่เธอตอบแล้ว เขาคิดถูกแล้วล่ะที่แสดงตัวตนอีกด้านออกมาให้เธอเห็น เขาคิดอยู่ แล้วว่าเธอน่าจะชอบผู้ชายเข้มขรึม เย็นชา เพราะงั้น เมื่อหลายปีก่อนเขาจึงเลือกที่จะเข้มขรึม เย็นชาทุก ครั้งที่พบหน้าเธอ "ท าไม" "ดูเสร่อค่ะ หนูไม่ชอบผู้ชายที่ดูตลก" ค าตอบของเธอเล่นท าเอาเข่าของเขาแทบทรุด
202 ฉกรัก "แล้วถ้าฉันบอกว่าที่จริงแล้วฉันติดตลกล่ะ" เขาเอ่ยถามแบบลองใจไปงั้นๆ ทว่าในใจคืออยากถาม แบบจริงจัง เธอไม่ได้คิดว่าเขาจงใจเอ่ยถามอย่างจริงจัง แต่คิดว่าที่เขาถามเพราะต้องการท้วงเวลาให้ ตัวเองได้อยู่ในห้องของเธอได้นานขึ้น ในหัวของเธอไม่ได้คิดว่าเขาจะติดตลกเลยสักนิด "มองยังไงก็เป็นไปไม่ได้ค่ะ" เธอมองเขาอย่างพินิจพิเคราะห์ก่อนจะตอบ ด้วยรูปลักษณ์และบุคลิก ภายนอกที่เขาแสดงออกมามันดูเป็นผู้ชายแบดบอย มาดแมนแฮนด์ซั่ม ไม่เหมือนผู้ชายที่ติงต๊องเลยสัก นิด ท าให้เธอไม่เชื่อว่าเขาจะติดตลก มองยังไงเขาก็คือผู้ชายป่ าเถื่อน เข้มขรึม ถ้าวันหนึ่งเขาท าตัวติงต๊อง ต่อหน้าเธอ เธอคงจะช็อกยิ่งกว่าตอนที่เห็นแก่นกายของเขาเป็นครั้งแรก "เธอมานอนเถอะ" สีหน้าของเขาดูสิ้นหวัง เขาถอนหายใจออกมายาวๆ อย่างละเหี่ยใจ "จะออกจากห้องหนูได้รึยังคะ?" เธอยืนกอดอกจ้องหน้าเขาอย่างกดดันเชิงไล่ เขาถอนหายใจ ออกมาพรืดใหญ่อีกครั้ง "มานอน" มาเฟี ยหนุ่มกดน ้าเสียงต ่าให้เธอรู้ว่าเขาก าลังจะหมดความอดทนกับเธอเพื่อกลบ เกลื่อนความสิ้นหวัง "ถ้าไม่มานอนฉันจับท าเมียนะ" เขาใช้ไม้ตายข่มขู่เธอ ทว่าเธอก็ยังคงยืนหน้าบึ้งอยู่ที่เดิม "จะมานอนดีๆ หรือต้องให้ฉันจับกดก่อนถึงจะยอมท าตาม" รอบนี้เขาขู่ด้วยน ้าเสียงและสีหน้าที่ จริงจังมากขึ้น ท าให้เธอยอมเดินขึ้นไปนอนบนเตียงนอนอย่างจ าใจ เธอนอนติดขอบเตียง ซึ่ง ห่างจากเขา พอสมควร เขาพ่นลมหายใจออกมาพรืดใหญ่ ก่อนจะใช้มือหนาลากข้อเท้าของเธออย่างไม่แรงนัก แต่ก็แรงพอที่จะท าให้ร่างของเธอถลาเข้ามา หาเขา เขากอดร่างเล็กเอาไว้แน่นพลางซบใบหน้าแนบหน้าผากมนแล้วหลับตาลง "นอนนิ่งๆ หน่อย" มาเฟี ยหนุ่มเอ็ดคนตัวเล็กที่เอาแต่นอนดิ้นไปมาราวกับอึดอัดที่เขากอดเธอ "หนูอึดอัดค่ะ เอามือออกไปจากเอวหนูได้ไหมคะ" "ไม่ได้ ฉันต้องกอดเธอเอาไว้เผื่อเธอคิดหนีฉันจะได้คว้าได้ทัน" "...." ค าตอบของเขาเล่นท าเอาหัวใจดวงน้อยเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง เธอแอบยิ้มเขินอาย เธอนอนหัน หลังให้เขาพลางดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมใบหน้าเอาไว้เพราะไม่อยากให้เขาเห็นว่าเธอก าลังเขินอายเขาอยู่ "ถ้าไม่อยากจมเตียงก็นอนนิ่งๆ" เขาเอ่ยข่มขู่อีกครั้ง ด้วยบั้นท้ายของเธอเบียดความเป็นชายของ เขาจนแก่นกายมหึมาแข็งผงาด เขาดันสะโพกมนขยับออกไปเล็กน้อย หยิบหมอนใต้ศีรษะของเธอมาปิด กั้นแก่นกายเอาไว้ไม่ให้โด่ชนบั้นท้ายของเธอ ก่อนจะสอดท่อนแขนแกร่งเข้าไปใต้ศีรษะทุยเล็ก ใช้ท่อน แขนแกร่งของตัวเองท าเป็นหมอนให้เธอหนุนนอน
203 ซากิระ @วันต่อมำ "ฮือ~" จีนัทส่งเสียงครางในล าคอออกมาเบาๆ พลางบิดขี้เกียจ มือบางควานหาร่างก าย าของคน ใจร้ายที่นอนกอดเธอทั้งคืน ทว่ากลับว่างเปล่า เธอรีบลืมตาขึ้นมา "หายไปไหน" เธอมองซ้ายมองขวาเพื่อหาคนใจร้าย ทว่าก็ไร้วี่แววที่เขาจะอยู่ภายในห้องของเธอ เมื่อมองจนแน่ใจแล้วว่าเขาไม่ได้อยู่ภายในห้อง จึงรีบลุกออกจากเตียงนอน เดินออกไปเปิดหน้าต่างเพื่อ เช็กว่าเขากลับบ้านของเขาไปแล้วหรือยัง "ก าลังมองหาฉันอยู่เหรอ" ท าทีที่หน้าต่างห้องนอนของเธอเปิดออก น ้าเสียงเข้มดุที่คุ้นเคยดีก็ดัง ขึ้นมาราวกับรู้ทันความคิดของเธอ ท าให้เธอหันไปมองอัตโนมัติ "คนบ้า" เธอแก้มแดงพลางต่อว่าเขาที่นั่งดื่มกาแฟอยู่บนโซฟาที่ระเบียงห้องนอนของเขา เธอหน้า มุ่ยเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย รีบปิดประตูหน้าต่างเข้าหากันอย่างรวดเร็ว "หึ" เขาแค่นหัวเราะในล าคอหนาออกมาเบาๆ ราวกับชอบใจ เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู ภาพเคลื่อนไหวบนหน้าจอ เป็นภาพจากกล้องวงจรปิดที่เขาเป็นคนแอบเอาไปติดตั้งเอาไว้ภายใน ห้องนอนของเธอ เขามองเธอที่ก าลังหน้าแดงเพราะเขินอาย เขายิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ใช้นิ้วชี้ถูไถริม ฝีปากของตัวเองพร้อมกับจ้องมองเด็กสาวไม่วางตา "ท าเค้กข้าวเหนียวมะม่วงให้หน่อย" การันต์เดินลงไปทานมื้อเช้ากับครอบครัวพลางเอ่ยเชิงสั่งนิสา ที่ก าลังป้อนข้าวลูกชายอยู่ภายในห้องอาหาร "ฉันไม่ว่าง ไม่เห็นรึไงว่าฉันเลี้ยงลูกอยู่ อยากกินก็ไปท าเองสิ" นิสาหันไปชักสีหน้าหงุดหงิดใส่ก่อน จะหันกลับไปป้อนข้าวลูกชายต่อ "ถ้าฉันท าเป็นแล้วฉันจะบอกให้เธอท าให้ท าไม โง่รึไง" การันต์สวนกลับทันควันพลางขมวดคิ้วเข้ม เข้าหากันยุ่งเหยิง "ก็ถ้านายฉลาดมากก็สั่งแม่บ้านท าให้สิ หรือไม่ก็ให้ลูกน้องออกไปซื้อมาให้ จะมาใช้ฉันท าเพื่อ?" นิสาหันขวับพลางตอกกลับด้วยความร าคาญ "แม่บ้านท ามันดูไม่สมเหตุสมผล จะให้ลูกน้องไปซื้อก็ดูตั้งใจเกินไป เธอท านั่นแหละสมเหตุสมผล ที่สุดแล้ว อีกอย่างถ้าเธอเป็นคนท าฉันจะได้มีข้ออ้าง"
204 ฉกรัก "อ้ออออ....ก็นึกว่าอยากจะกินเองที่ไหนได้จะเอาไปให้สาวน้อยข้างบ้านนี่เอง" นิสาลากเสียงยาว อย่างล้อเลียนพลางเอ่ยอย่างรู้ทัน หากให้แม่บ้านท าเค้กให้ ก็จะดูดูถูกฐานะของจีนัทและคุณพ่อของเธอ มากเกินไป จะให้ลูกน้องออกไปซื้อ จีนัทและคุณพ่อของเธอที่ชอบทานเค้กข้าวเหนียวมะม่วง พวดเขารู้จัก ร้านข้าวเหนียวมะม่วงแทบจะทุกร้าน ยังไงก็ต้องรู้อยู่แล้วว่าซื้อมา และรู้ว่าซื้อมาจากร้านไหน หากเป็นนิ สาท า การันต์ก็จะอ้างกับจีนัทและคุณพ่อของเธอได้ว่า นิสาท าเผื่อ จึงฝากตนให้เอามาให้ ท าแบบนี้เขาจะได้เข้าออกทางประตูหน้าบ้านของเธอได้อย่างราบรื่น ไม่ต้องปีนหน้าต่างเข้าไปหา เธอ เพราะเขาปีนหน้าต่างห้องนอนของเธอทุกวันเขาก็หวาดเสียวอยู่ไม่น้อย ยิ่งเป็นตอนกลางคืน ก็ยิ่งปีน ยาก เพราะมืดไปหมด จะเปิดไฟที่ระเบียงให้สว่างคนที่บ้านของเธอก็จะเห็นอีก มาถึงขนาดนี้แล้ว เข้าตามตรอกออกตามประตูก็ไม่แย่เท่าไหร่ เข้าหาจีนัท จีนัทก็ใจแข็งเกิน ลอง เข้าทางพ่อดู เผื่อโชคจะเข้าข้างเขาให้ได้เป็นลูกเขย "รู้แล้วก็รีบไปท า ฉันจะเลี้ยงหั่วหลงให้" การันต์เดินเข้าไปนั่งข้างหลายชาย หยิบช้อนขึ้นมาตักข้าว ผัดขึ้นมาจ่อที่ริมฝีปากของหลานชาย นิสาส่ายหน้าไปมาเบาๆ อย่างเหนื่อยหน่ายก่อนจะลุกออกจาก เก้าอี้ เดินตรงไปที่ห้องครัวใหญ่ของบ้านเพื่อท าเค้กข้าวเหนียวมะม่วงให้การันต์เอาไว้จีบสาวน้อยข้าง บ้าน "เมื่อสองสัปดาห์ที่แล้วมึงไปสร้างเรื่องอะไรไว้" น ้าเสียงทรงอ านาจแฝงความดุดันดังขึ้นจาก ด้านหลัง การันต์ถอนหายใจออกมาแรงๆ ด้วยความเบื่อหน่าย อัคคีเดินเข้ามาภายในห้องรับประทาน อาหาร "ก็อย่างที่มึงรู้" การันต์ตอบอย่างขอไปทีพลางป้อนข้าวหลานชายต่อ "จะเอาให้ได้เลยใช่ไหมผู้หญิงคนนี้" อัคคีขมวดคิ้วเข้มเข้าหากันยุ่งเหยิงพลางจ้องน้องชายเขม็ง "...." การันต์ไม่ตอบ เขาถอนหายใจออกมาหนักๆ เชิงบอกให้รู้ว่าร าคาญ "แค่ผู้หญิงคนเดียว มันคุ้มเหรอกับมิตรภาพของเพื่อนที่คบกันมาหลายสิบปี" อัคคีจ้องน้องชายเชิง ดุ เพราะสองสัปดาห์ก่อนหน้านี้ การันต์แอบใช้ลูกน้องของเขาไปกระหน ่ายิงลีวาย โดยที่ไม่ได้ขออนุญาต เขาก่อน อัคคีมารู้อีกทีก็ผ่านมาสองสัปดาห์แล้ว "จะคุ้มหรือไม่คุ้มมันก็เรื่องของกู" การันต์สวนกลับไปด้วยความร าคาญ ไม่มีท่าทีส านึกกับสิ่งที่ตน ได้กระท าลงไป "เรื่องปัญญาอ่อนที่มึงท าเหยียบเอาไว้ให้มิดชิดอย่าให้พ่อรู้เด็ดขาด" อัคคีไม่ได้ต่อว่าอะไรไป มากกว่านั้น ด้วยการันต์อยู่เหนือการควบคุม อัคคีสั่งก าชับน้องชายอย่างจริงจัง ที่การันต์ซ่าได้ก็เพราะผู้
205 ซากิระ เป็นพ่อและแม่ไม่อยู่บ้าน ตอนนี้พวกท่านก าลังท่องเที่ยวอยู่ที่ต่างประเทศ มีแพลนจะกลับบ้านในอีกสอง เดือนข้างหน้า หากผู้เป็นพ่ออยู่บ้าน การันต์ไม่กล้าซ่าขนาดนี้ "เรื่องปัญญาอ่อนมึงก็เคยท าเหมือนที่กูท าเหมือนกันไม่ใช่รึไง" การันต์ยอกย้อนพี่ชายทันควัน "เถียงค าไม่ตกฟากไอ้เวร" อัคคีแยกเขี้ยวใส่น้องชาย แต่ที่การันต์ยอกย้อนกลับมาก็คือเรื่องจริง เพราะ กว่าที่อัคคีจะเข้าใจกันกับนิสา อัคคีก็ไม่ต่างจากที่การันต์ก าลังท าอยู่ การันต์อ ามหิตและเลือดเย็น แต่ก็ยังไม่โหดเหี้ยมเท่าอัคคี ระดับความเหี้ยมของการันต์ยังห่างชั้นกับอัคคีเยอะ ที่จริงแล้วการันต์เป็นคนที่ดีพอสมควร เป็นคนดีเหมือนที่น ้าหนาวบอกจีนัทก่อนหน้านี้ หากวัด ระดับความนิสัยแย่ น ้าหนาวนิสัยแย่กว่าการันต์เยอะ อัคคีลูบผมลูกชายเบาๆ เชิงทักทายตอนเช้า แล้ว เดินกลับขึ้นไปท างานบนชั้นสองของบ้าน
206 ฉกรัก บทที่50 30 นำทีต่อมำ "เสร็จแล้ว" เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมงนิสาก็เดินออกมาพร้อมกับเค้กข้าวเหนียวมะม่วงในมือ ท าให้ การันต์ที่นั่งดูการ์ตูนกับหลานชายอยู่ภายในห้องนั่งเล่นหันไปมองที่เค้กข้าวเหนียวมะม่วงอัตโนมัติ การันต์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพลางอุ้มหลายชายขึ้นมาด้วย หั่วหลงที่ก าลังตั้งใจดูการ์ตูนอยู่ ถูกผู้เป็นอา อุ้มออกไปจากหน้าจอทีวีจึงเบะปากงอแงจะร้องไห้ "ขอบคุณสักค าก็ไม่มี" นิสามองค้อนใส่ ยกมือขึ้นมาท าท่าจะทุบการันต์ที่เดินมาดึงเค้กไปโดยไม่ เอ่ยปากขอบคุณเธอเลยสักนิด "นายจะเอาลูกฉันไปด้วยท าไมเนี่ย" นิสาเดินตามไปแย่งลูกชายออกมาจากอ้อมแขนของการันต์ หั่วหลงดีดดิ้นออกจากอ้อมแขนของผู้เป็นอาพลางเบะปากท าหน้ากระเง้ากระงอด "หุบปากบ้างเถอะว่ะ" การันต์สวนกลับด้วยความร าคาญก่อนจะเดินอุ้มหั่วหลงด้วยมือหนาเพียง ข้างเดียวออกจากบ้านอย่างรวดเร็ว ส่วนมือหนาอีกข้างถือเค้กข้าวเหนียวมะม่วง นิสาเท้าเอวมองอย่างไม่ ชอบใจจนร่างก าย าเดินลับตา นิสาเดินหน้าบึ้งกลับเข้าบ้าน เดินขึ้นไปบนชั้นสองของบ้านเพื่อฟ้องสามีให้ จัดการกับการันต์ @คฤหำสนห์รูของครอบครัวจีนัท "ฮืออ!" หั่วหลงงอแงอย่างหนักพลางดีดดิ้นจะกลับไปดูการ์ตูนให้ได้ "อย่าเพิ่งงอแงได้ไหม" การันต์เดินมาหยุดที่หน้ารั้วคฤหาสน์หรูของครอบครัวจีนัทพลางดุ หลานชาย "เสียงเด็กที่ไหนร้อง" คุณพ่อของจีนัทเอ่ยถามเป็นภาษาอังกฤษพลางเดินออกมาจากโรงจอด รถยนต์ "สวัสดีครับ" การันต์เอ่ยสวัสดีเป็นภาษารัสเซียแบบสุภาพพลางประนมมือไหว้อย่างนอบน้อม โดย ปกติ เขาไม่ไหว้ใครนอกจากพ่อแม่และผู้มีพระคุณ "...." อีวานชะงักไปครู่หนึ่ง แปลกใจที่การันต์นอบน้อมและเอ่ยทักทายตนเป็นภาษารัสเซีย ด้วย ภาษารัสเซียเป็นภาษาที่ยากมาก แต่การันต์กลับพูดได้และส าเนียงดีด้วย ฟังแล้วรื่นหูราวกับเจ้าของ ภาษาพูดเอง
207 ซากิระ ช่วงเวลาที่จีนัทอยู่ที่รัสเซีย การันต์ไม่ได้ท าตัวเจ้าส าราญ มั่วผู้หญิงไปทั่ววงการบันเทิงอย่างเดียว เวลาว่างเขาเรียนภาษารัสเซียด้วย เพื่อที่จะเอามาใช้สนทนากับคุณพ่อของเธอ ที่การันต์เอ่ยทักทายอีวาน เป็นภาษารัสเซีย เพราะต้องการให้อีวานรับรู้ว่าเขาให้เกียรติอีวานอย่างยิ่ง นอกจากภาษารัสเซียแล้ว การันต์พูดภาษาจีนและภาษาอังกฤษได้อย่างคล่องแคล่ว พูดชัด ส าเนียงดี ราวกับเป็นเจ้าของภาษา อีวานยกมือหนาทั้งสองข้างขึ้นมารับไหว้แบบไทยพลางเอ่ยทักทาย กลับไปเป็นภาษารัสเซีย "สวัสดีครับ" อีวานสวัสดีเป็นทางการกลับไปเป็นภาษารัสเซียพลางใช้มือหนาเปิดประตูรั้วออก หั่ว หลงมองผู้เป็นอาและอีวานสลับกันด้วยความงุนงงกับภาษาที่ทั้งคู่สนทนากันอยู่ "คุณการันต์กับหลานชายมีอะไรรึเปล่าครับ" อีวานยิ้มให้ตามมารยาทพลางเอ่ยถามเป็ น ภาษาอังกฤษ "วันนี้พี่สะใภ้ของผมท าเค้กข้าวเหนียวมะม่วงก็เลยฝากผมให้เอามาให้..." การันต์ตอบเป็นภาษา รัสเซียอย่างคล่องแคล่วก่อนจะหยุดพูดประโยคสุดท้าย "ให้?" ท าให้อีวานเลิกคิ้วข้างขวาขึ้นเล็กน้อยราวกับก าลังลุ้นว่าการันต์จะเอ่ยชื่อใคร "ให้..." การันต์ครุ่นคิด หากพูดชื่อของจีนัทออกไปตรงๆ ก็กลัวคุณพ่อของจีนัทจะคิดว่าเขาตั้งใจมา จีบจีนัท แบบนั้นไม่ดีแน่ เพราะ จีนัทมีแฟนอยู่แล้ว และแฟนของจีนัทก็เป็นเพื่อนสนิทของการันต์ หากพูดออกไปตรงๆ คุณพ่อของเธออาจจะจับได้ว่าจุดประสงค์การมาของเขาคืออะไร ถ้าเป็น แบบนั้นคุณพ่อของเธออาจจะไม่ชอบเขา อาจจะคิดว่าเขาก าลังจะแย่งแฟนเพื่อน เป็นเพื่อนรักหักเหลี่ยม โหด มองว่าเขาเป็นคนที่แย่แล้วสั่งให้จีนัทอยู่ห่างจากเขาเป็นแน่ "ปีนับ" (จีนัท) ในระหว่างท่ีการันตก์า ลังคิดหาคา พูดอยูู่หลานชายตัวอ้วนก็เอ่ยช่ือของจีนัท ขึ้นมาเสียงดังท าให้เขาหันขวับไปมองหลานชาย "...เอามาให้จีนัทนี่เอง...ขอบคุณแทนจีนัทด้วยนะครับแล้วก็ฝากขอบคุณคุณนิสาด้วย" อีวานพยัก หน้าเชิงเข้าใจพลางมองใบหน้าหล่อของการันต์ด้วยสายตาที่ไม่สามารถคาดเดาได้ "ปี นับจู่ม้าย" (จีนัทอยู่ไหม) หั่วหลงเอ่ยถามอีวานพลางยิ้มจนตาหยี ต่างจากเมื่อครู่ที่ กระฟัดกระเฟี ยด งอแงใส่ผู้เป็นอา หั่วหลงพูดแทนไปหมดแล้วท าเอาผู้เป็นอาถึงกับไปต่อไม่ถูก "จีนัทอยู่ในบ้านครับ ก าลังเตรียมเอกสารจะไปรายงานตัวที่มหาวิทยาลัยพรุ่งนี้" "ปายหาปีนับ" (ไปหาจีนัท) หั่วหลงยื่นแขนทั้งสองข้างไปด้านหน้าเชิงให้อีวานอุ้มตนไปหาจีนัท อย่างรู้งาน ท าให้อีวานยื่นมือมารับหั่วหลงไปอุ้มแนบแผงอก 'พ่อมันเทรนมาดีจริงๆ' การันต์พูดในใจ
208 ฉกรัก "เข้าไปดื่มชาในบ้านด้วยกันไหมครับ" อีวานเอ่ยถามการันต์เชิงชวนให้การันต์เข้าไปดื่มชาในบ้าน เพื่อหยั่งเชิง อยากรู้ว่าการันต์จะตอบอย่างไร หากตอบตกลง นั่นก็แปลว่า การันต์ตั้งใจมาจีบลูกสาวของเขา หากตอบปฏิเสธ นั่นก็แปลว่า การันต์เพียงแค่เอาเค้กมาให้เพื่อผูกมิตรเพื่อนบ้าน ไม่ได้คิดอะไร เกินเลยกับลูกสาวของเขา "ขอบคุณครับ" การันต์ตอบรับพลางคลี่ยิ้มบางๆ อย่างสุภาพ 'ไม่ปฏิเสธด้วย...ไม่ธรรมดา' อีวานเอ่ยในใจ "เชิญครับ" อีวานหลีกทางให้การันต์เดินเข้ามา ซึ่ง การันต์ก็เดินถือเค้กเข้าไปอย่างว่าง่าย "วันนี้คุณการันต์ไม่มีเรียนเหรอครับ" อีวานเอ่ยถามพลางเดินน าการันต์เข้าไปนั่งที่ห้องโถงใหญ่ ของบ้าน "ผมมีเรียนพรุ่งนี้ครับ" การันต์ตอบด้วยน ้าเสียงสุภาพอ่อนน้อม หากคนที่บ้านเห็นการันต์ในเวอร์ ชั่นนี้คงได้ช็อกตามๆ กัน อีวานหย่อนสะโพกนั่งลงบนโซฟา ท าให้การันต์หย่อนสะโพกนั่งลงบนโซฟาตรง ข้ามกับอีวานอย่างรู้งาน หั่วหลงอยู่ในอ้อมแขนของอีวานมองซ้ายมองขวาเพื่อหาตัวจีนัท "ขอถามได้ไหมครับ" อีวานเอ่ยถามการันต์ด้วยความสุภาพเหมือนเดิม ด้วยฐานะทางสังคมของ การันต์สูงกว่าตน จึงค่อนข้างให้เกียรติ "ได้ครับ" การันต์ตอบรับอย่างไม่เรื่องมาก "คุณการันต์เรียนที่ไหนเหรอครับ" "ผมเรียนที่มหาวิทยาลัยxxxครับ" "...เรียนที่เดียวกับลูกสาวผมเลยครับ" อีวานชะงักตกใจในความบังเอิญ "แล้วคุณการันต์อยู่ชั้นปี อะไรเหรอครับ" "ผมอยู่ปีสี่แล้วครับ" "ขอโทษที่ถามนะครับ คุณการันต์จะเรียนให้จบภายในสี่ปีตามเกณฑ์ปกติเลยไหมครับ ผมเห็น ดาราหลายคนใช้เวลาเรียนนานกว่าปกติ บางคนเรียนหกปีบางคนเรียนเจ็ดปีกว่าจะเรียนจบ" "ครับ ผมจะเรียนให้จบตามเกณฑ์ครับ" "ดีจังเลยครับ ผมเป็นห่วงลูกสาวจริงๆ กลัวลูกจะใช้เวลาเรียนนานกว่าปกติ ไหนจะเรียนไหนจะ ท างานในวงการบันเทิงอีก เห็นภรรยาของผมบอกว่าลูกสาวผมจะได้เป็นนางเอกซีรีส์แล้ว แถมยังได้ ประกบคู่กับคุณการันต์อีกด้วย" "...." การันต์ยิ้มบางๆ
209 ซากิระ "คุณการันต์เรียนคณะอะไรเหรอครับ" "ผมเรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิศวกรรมเหมืองแร่และปิโตรเลียมครับ" "อ่า...ผมก็ถามอะไรไม่คิด...ลืมไปเลยว่าครอบครัวของคุณการันต์ท าธุรกิจเกี่ยวกับเหมืองแร่" "ไม่เป็นไรครับ แล้วลูกสาวของคุณอีวานเรียนคณะอะไรเหรอครับ" การันต์แสร้งเอ่ยถามกลับไป ท าราวกับว่าตนไม่รู้ ทว่าความจริงแล้ว เขารู้อยู่แล้วว่าจีนัทเรียนคณะอะไร "ลูกสาวผมเรียนคณะนิเทศศาสตร์ครับ"
210 ฉกรัก บทที่51 "ปีนับจู่หนาย" (จีนัทอยู่ไหน) หั่วหลงเอ่ยถามหาจีนัทพลางชะโงกยื่นหน้ามองขึ้นไปบนชั้นสองของ บ้าน "ขออนุญาตเสิร์ฟชาค่ะท่าน" ส้มจี๊ด สาวใช้ประจ าบ้าน คลานเข่ายกถาดเข้ามาเสิร์ฟชาเขียวอุ่นๆ ให้กับการันต์และอีวาน ท าให้หั่วหลงหันไปมองที่ส้มจี๊ดพลางเอ่ยถาม "ปีนับจู่หนาย จาปายหาปีนับ" (จีนัทอยู่ไหน จะไปหาจีนัท) "คุณหนูเตรียมเอกสารเสร็จรึยัง" อีวานเอ่ยถามสาวใช้ การันต์นั่งรอฟังอย่างสงบเสงี่ยม เขาท าตัว เรียบร้อยเกินไปจนดูไม่ใช่ตัวเขาเลยสักนิด "ใกล้เสร็จแล้วค่ะ ส้มจี๊ดขึ้นไปดูให้นะคะ" ส้มจี๊ดตอบผู้เป็นนาย อีวานพยักหน้าเล็กน้อย สาวใช้ก้ม หน้ารับค าสั่งแล้วคลานเข่าออกไป "ปายหาปีนับ" (ไปหาจีนัท) หั่วหลงแหงนมองใบหน้าคมคายของอีวานตาปริบๆ งอแงจะไปหาจีนัท ให้ได้ ผู้เป็นอาแอบยิ้มมุมปาก ถูกใจกับความรู้งานของหลานชาย RrrrrRrrrrrr เสียงริงโทนสายเรียกเข้าแผดเสียงดังขึ้นจากโทรศัพท์มือถือของการันต์ ท าให้การันต์รีบสอดมือ หนาเข้าไปล้วงเอามือถือในกระเป๋ ากางเกงออกมาตัดสายทิ้งทันที เพราะ คนที่โทรเข้ามาคือ อัคคี คงหนี ไม้พ้นเรื่องโทรมาตามลูกชายหัวแก้วหัวแหวนกลับบ้าน แต่ในจังหวะที่การันต์ก้มหน้าลงไปล้วงโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋ ากางกาง อีวานก็ถือโอกาส ไล่สายตามองรูปลักษณ์ของการันต์อย่างละเอียดตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ทรงผมมัลเล็ต โดยทรงมัลเล็ตของการันต์นั้นจะเน้นไปที่รากไทรแบบสไลด์บางๆ ส่วนด้านบนตัด ทรงผมไอดอลทั่วไป ดวงตาคมเข้ม นัยน์ตามีความแพรวพราวซ่อนอยู่ จมูกโด่งเป็นสันคม ริมฝีปากหยัก ได้รูป บั้งคิ้วข้างซ้ายให้เหมือนคิ้วขาด โดยรวมใบหน้าจัดว่าหล่อเหลาและแบดบอยเป็นอย่างมาก หล่อ ราวกับเป็นลูกรักของพระเจ้า
211 ซากิระ โหงวเฮ้งใบหน้าดี เป็นโหงวเฮ้งมหาเศรษฐี มากด้วยอ านาจบารมี มีความน่าเกรงขาม ใน ขณะเดียวกันก็มากล้นไปด้วยเสน่ห์ต่อเพศตรงข้าม โหงวเฮ้งชัดเจนว่าเป็นคนที่เถื่อนจัดๆ แต่ก็ดูร ่ารวยเงิน ทอง ดูสง่างาม ดูเป็นลูกผู้ลากมากดีในเวลาเดียวกัน ร่างกาย สูง ใหญ่ แข็งแรงก าย าล ่าสัน แขนขาและล าตัวยาวราวกับนักบาสเกตบอลยุโรป ที่ท่อน แขนข้างซ้ายสักลายรูปงูเห่า มีเส้นเลือดปูดนูนขึ้นตามท่อนแขน มือหนา นิ้วยาว ดูจากนิ้วมือนิ้วเท้าก็ ค่อนข้างชัดเจนว่าแก่นกายน่าจะใหญ่ยาวพอๆ กับร่างกาย
212 ฉกรัก "ผมต้องกลับแล้ว...." การันต์กล่าวบอกอีวาน หากเขายังอยู่ที่นี่ต่อ อัคคีที่หวงลูกชายยิ่งกว่าอะไร คงตามมาถึงที่นี่แน่ ด้วยความที่กลัวพี่ชายจะท าแผนพัง เขาจึงจ าใจยอมกลับบ้านไปก่อน พรุ่งนี้ค่อยหา เรื่องมาที่นี่อีกครั้ง "อย่าลืมเอาเค้กให้จีนัทนะครับ" การันต์เอ่ยก าชับเรื่องจีนัท 'ไอ้หนุ่มนี่มันมาจีบลูกสาวเราจริงๆ นี่หว่า' อีวานพูดในใจ ก่อนจะนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ในตอนแรก มั่นใจ 50% ว่าการันต์ตั้งใจมาจีบจีนัท และพอการันต์เอ่ยประโยคถัดมา อีวานจึงมั่นใจเกิน 100% ว่า การันต์ตั้งใจมาจีบจีนัทจริงๆ "...ครับ...ผมเดินออกไปส่ง" อีวานลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเดินออกไปส่งการันต์ที่หน้าคฤหาสน์ หั่ว หลงมีอาการงอแง เพราะยังไม่ได้เจอจีนัทเลย แต่ผู้เป็นอาดันพากลับบ้านเสียก่อน "ขอบคุณครับ" การันต์เดินมาหยุดที่หน้าประตูรั้วหน้าบ้านของอีวาน เขาเอ่ยขอบคุณอีวานอย่าง นอบน้อม อีวานส่งหั่วหลงให้การันต์ ซึ่ง การันต์ก็รีบยื่นมือไปรับหลานชาย ทั้งสองสนทนากันเล็กน้อย ก่อนจะต่างฝ่ายต่างเดินแยกย้ายกันกลับเข้าบ้านของตัวเอง @อีกด้ำน "มันเป็นคนเรียบร้อย นอบน้อมกับคนอื่นตั้งแต่เมื่อไหร่" อัคคีขมวดคิ้วเข้มเข้าหากันยุ่งเหยิง เอ่ย ถามภรรยาสาวพลางยืนมองการันต์เดินแยกจากอีวานอยู่บนระเบียงห้องนอนชั้นสอง "เมื่อกี้มั้งคะ" "ไอ้เวรนี่...สุดยอดจริงๆ" อัคคีส่ายหน้าไปมาเบาๆ อย่างเหลือเชื่อ ช็อกอยู่ไม่น้อยที่ได้เห็นน้องชาย ท าตัวเล็กตัวน้อยนอบน้อมกับคนอื่น "คงจะอยากได้ลูกสาวบ้านนั้นมากจริงๆ ค่ะ ถึงได้ยอมท าตัวนอบน้อมขนาดนั้น" "วันนี้ได้เปิดหูเปิดตาดีจริงๆ" อัคคียังอึ้งไม่หาย เขาเดินโอบเอวภรรยาเดินลงไปรับลูกชายที่ชั้นล่าง "สมน ้าหน้า เอาลูกกูไปล่อหญิงแต่หญิงไม่ออกมาเจอ" ทันทีที่เดินลงจากบันไดชั้นสองของบ้าน อัคคีก็เอ่ยเย้ยหยันน้องชายทันที "กูไปแค่ข้างบ้าน มึงจะโทรตามกูท าไมวะ" การันต์ขมวดคิ้วเข้มเข้าหากันยุ่งเหยิง จ้องหน้าพี่ชาย ด้วยความไม่ชอบใจ หากอัคคีไม่โทรตาม ตอนนี้จีนัทอาจจะลงมาเจอเขาแล้วก็ได้ "ไอ้เวร กูจะไม่โทรตามถ้ามึงไม่เอาลูกกูไปด้วย" อัคคีแยกเขี้ยวสวนกลับน้องชายอย่างเหลือทน "พูดค าหยาบต่อหน้าลูกอีกแล้วนะคะ" นิสาเอ็ดสามี ท าให้อัคคีหยุดพูดในทันที นิสาเดินไปอุ้มลูก ชายออกมาจากอ้อมแขนของการันต์พลางมองแรง
213 ซากิระ @ด้ำนของจีนัท "จีนัท" อีวานเดินเข้าไปภายในห้องนอนของลูกสาว ท าให้จีนัทและผู้เป็นแม่ที่ก าลังช่วยกันเตรียม เอกสารส าหรับไปรายงานตัวเป็นนักศึกษาใหม่ที่มหาวิทยาลัยxxx หันไปมองที่อีวานพร้อมกันอัตโนมัติ "คุณพ่อมีอะไรหรือคะ" "ไอ้หนุ่มทรงผมรากไทรที่อยู่ข้างบ้านเราไว้ใจไม่ได้...มองจากดาวอังคารก็รู้ว่ามันเจ้าชู้" "...คุณพ่อหมายถึงพี่การันต์ใช่ไหมคะ" จีนัทชะงักด้วยความตกใจ ก่อนจะใจดีสู้เสือเอ่ยถามผู้เป็น พ่อกลับไป ค าว่า 'ทรงผมรากไทร' ก็ชัดเจนว่าคุณพ่อของเธอก าลังพูดถึงการันต์ เพราะ การันต์คือผู้ชาย คนเดียวในบ้านนั้นที่ตัดผมทรงนี้ ส่วนอัคคีทรงผมชายทรงเมซซี่แฮร์เท็กเจอร์ ซึ่ง แตกต่างจากทรงผมราก ไทรอย่างสิ้นเชิง "อื้ม ถึงไอ้หนุ่มนั่นจะรวยล้นฟ้าพ่อก็ไม่ถูกชะตาอยู่ดี จีก็ระวังไอ้หนุ่มนั่นเอาไว้หน่อย อีกอย่างมี พี่ชายเป็นมาเฟี ยด้วย ถึงน้องชายจะเป็นดาราก็ใช่ว่าจะไม่เป็นมาเฟี ยตามรอยพี่ชาย ยังไงไอ้หนุ่มนั่นก็หนี ความเป็นมาเฟี ยแบบพี่ชายไม่พ้น พ่อขอสั่งให้จีอยู่ให้ห่างจากผู้ชายบ้านนั้น โดยเฉพาะไอ้หนุ่มทรงผม รากไทร" "....หนูเข้าใจแล้วค่ะ" จีนัทตอบรับโดยไม่แย้งใดๆ เธอก้มหน้าค้นหาเอกสารต่อ ทว่า ภายในใจ ว้าวุ่นไม่น้อย คุณหญิงอัญชันมองใบหน้าสวยของลูกสาวครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นยืนเดินไปจูงมือสามี ออกไปคุยกันข้างนอก "จู่ๆ คุณก็เดินมาพูดแบบนี้ มีอะไรรึเปล่าคะ" "ไอ้หนุ่มข้างบ้านเราคิดว่าลูกเราชอบเด็กก็เลยเอาหลานชายมาล่อลูกสาวเรา...ไม่ธรรมดาเลย จริงๆ" "ถึงว่า เมื่อกี้ส้มจี๊ดเดินมาบอกฉันว่าคุณก าลังมีแขก ฉันคิดไม่ถึงเลยว่าแขกของคุณจะเป็นลูกชาย ของบ้านข้างๆ ครอบครัวนั้นกับครอบครัวของเราอยู่คนละระดับกันเลยนะคะ ไม่น่าเชื่อว่าลูกชายบ้านนั้น จะลดตัวลงมาเป็นฝ่ายเข้าหาลูกสาวเราก่อน" "อย่าใช้ค าว่าลดตัว ครอบครัวนั้นมีดีกว่าเราแค่ฐานะ นอกเหนือจากฐานะก็รู้ๆ กันอยู่ว่าเบื้องหลัง ของครอบครัวนั้นเป็นยังไง" "เมื่อหลายปีก่อนลูกสาวเราเป็นฝ่ ายเข้าหาลูกชายคนเล็กของบ้านนั้นก่อน ไม่น่าเชื่อว่าตอนนี้ลูก ชายคนเล็กของบ้านนั้นจะเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหาลูกสาวเราก่อน" "ถ้าไม่ใช่เพราะลูกสาวเราสวยขึ้น ลูกชายบ้านนั้นไม่มีทางเดินเข้าหาเราก่อน" "...คุณคิดว่าลูกชายคนเล็กของบ้านนั้นก าลังตามจีบลูกสาวเราอยู่เหรอคะ"
214 ฉกรัก "จะเหลือเหรอ เจตนาชัดเจนขนาดนี้ ไอ้หนุ่มนั่นแววตาแพรวพราว มีลูกล่อลูกชน ตอนที่ลูกไปถ่าย ซีรีส์คุณจับตาดูไอ้หนุ่มนั่นเอาไว้ให้ดี อย่าให้มันมาวอแวกับลูกสาวเราเด็ดขาด" อีวานเป็นผู้ชายย่อมมอง ผู้ชายด้วยกันออก ดูออกว่าการันต์ชอบลูกสาวของเขา และก าลังพยายามจีบลูกสาวของเขาด้วยการเข้า หาผู้เป็นพ่ออย่างเขา "แต่ฉันว่าก็ปกติของผู้ชายนะคะ ฉันไม่เห็นว่าลูกชายคนเล็กของบ้านนั้นจะแพรวพราวแบบที่คุณ ว่าเลยนะ" "ที่คุณเห็นยังน้อยไปสิ" อีวานมองว่า เรื่องผู้หญิง การันต์ต้องไม่ธรรมดาเป็นแน่ "คุณคิดมากเกินไปรึเปล่าคะ" คุณหญิงอัญชันยิ้มบางๆ พลางส่ายหน้าไปมา เหนื่อยใจกับความ หวงลูกสาวของสามี "ผู้ชายด้วยกันมันดูออก ไอ้หนุ่มนั่นไว้ใจไม่ได้เด็ดขาด คุณตามไปดูแลลูกที่จีนคุณต้องตาม ประกบลูกตลอดเวลาอย่าปล่อยให้ลูกห่างตัวเด็ดขาด"
215 ซากิระ บทที่52 @ช่วงค่ำ ของวัน "เค้กข้าวเหนียวมะม่วง" อีวานถือเค้กข้าวเหนียวมะม่วงของการันต์วางลงบนโต๊ะทานอาหาร ตรงหน้าของลูกสาว "หนุ่มข้างบ้านเป็นคนเอามาให้เองกับมือ" "...." จีนัทที่นั่งรอทานมื้อค ่าอยู่ภายในห้องรับประทานอาหาร เธอหันไปมองเค้กตรงหน้านิ่งๆ นัยน์ตาซ่อนความเขินเอาไว้ "ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ รู้ด้วยว่าลูกชอบข้าวเหนียวมะม่วง" อีวานกล่าวอย่างไม่ชอบใจที่การันต์รู้ ข้อมูลของลูกสาวของตน พลางหย่อนสะโพกนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามกับลูกสาว จีนัทช้อนตามองผู้เป็นพ่อ เล็กน้อย ก่อนจะหยิบช้อนขึ้นมาจะตักเค้ก "ลูกทานลงเหรอ?" อีวานขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่งเหยิงพลางมองลูกสาวด้วยความแปลกใจ จีนัทหยุด กึก หันไปสบตาผู้เป็นพ่อ "....คุณพ่อไม่ได้จะเอามาให้หนูทานหรือคะ" "พ่อเอามาให้ดู ไม่ได้จะให้ทาน" "ข้าวพองอบกรอบธัญพืชของคุณลีวายค่ะ" ลูกเป็ด วางข้าวพองอบกรอบธัญพืชที่ลีวายสั่งคนที่ บ้านส่งมาให้จีนัททานเหมือนทุกวันลงบนโต๊ะตรงหน้าของจีนัทอย่างนอบน้อม "ธัญพืชมีประโยชน์มากกว่าข้าวเหนียวมะม่วงนะ" อีวานเอ่ยบอกลูกสาวเชิงยุยงให้ลูกสาวเลือก ทานขนมที่ลีวายส่งมาให้ จีนัทที่ก าลังจะตักมะม่วงขึ้นมาทานอีกครั้งหยุดชะงัก หันไปมองผู้เป็นพ่อ "...วันนี้หนูอยากทานข้าวเหนียวมะม่วงค่ะ" จีนัทเอ่ยบอกพลางยิ้มน้อยๆ ก่อนจะหันไปสนใจเค้ก ข้าวเหนียวมะม่วงตรงหน้า โดยไม่แม้แต่จะสนใจข้าวพองอบกรอบธัญพืชที่วางอยู่ข้างเค้กเลยสักนิด "...?" ผู้เป็นพ่อมองท่าทีของลูกสาวพลางเลิกคิ้วข้างขวาขึ้นด้วยความสงสัย "วันนี้ลูกจะไม่ทานขนมที่ลีวายส่งมาให้เหรอ" ผู้เป็นแม่เดินเข้ามาพลางเอ่ยถาม ท าให้จีนัทชะงัก อีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยตอบผู้เป็นแม่ โดยสายตาของเธอจับจ้องที่เค้กข้าวเหนียวมะม่วง ไม่ได้เงยหน้าขึ้นไป มองผู้เป็นแม่ "...คุณแม่ก็รู้ว่าหนูไม่ได้ชอบทานธัญพืช" จีนัทตอบแฝงนัยด้วยน ้าเสียงที่แผ่วเบา และเอ่ยเสียง เบากว่าเดิมในประโยคถัดมา "ไม่เคยชอบ" "...." ผู้เป็นพ่อและแม่ชะงักกึกกับประโยคที่เธอเอื้อนเอ่ยออกมา "ให้หนูทานของที่หนูชอบได้ไหมคะ" จีนัทเงยหน้าขึ้นไปสบตาผู้เป็นพ่อราวกับก าลังอ้อนวอน ผู้ เป็นพ่อนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เพราะตกใจที่ลูกสาวเอ่ยประโยคนั้นออกมา ด้วยเป็นครั้งแรกที่ตนได้ยินลูกสาว
216 ฉกรัก พูดเช่นนี้ ค าพูดของจีนัทคล้ายบอกเป็นนัยว่า เธออึดอัดที่ต้องท าตามค าสั่งของผู้เป็นพ่อ เธออยากจะขอ เลือกในสิ่งที่เธอต้องการด้วยตัวเองบ้าง "...ก็นึกว่าชอบแบบลีวายมากกว่า" ผู้เป็นพ่อเอ่ยแฝงนัย "....สิ่งที่เห็นอาจจะไม่ใช่สิ่งที่แท้จริงเสมอไปนะคะ" จีนัทตอบอย่างมีนัยแอบแฝงพลางคลี่ยิ้มบางๆ ซึ่ง คุณพ่อและคุณแม่ของเธอก็เหมือนจะเข้าใจความหมายแฝงเป็นอย่างดี "จะทานข้าวเหนียวมะม่วง...ลูกไม่ลดน ้าหนักแล้วเหรอ" ผู้เป็นพ่อถามหยั่งเชิงกลับไป ทุกวัน ลีวายจะส่งข้าวพองอบกรอบธัญพืชมาให้จีนัททาน เนื่องด้วย จีนัทชอบทานขนมมาก โดยเฉพาะ ขนมที่มีรสชาติหวาน แต่เธอกลัวกลับไปอ้วนเหมือนตอนเด็ก ลีวายจึงเลือกส่งข้าวพองอบ กรอบธัญพืชมาเป็นของว่างให้เธอทานเล่นระหว่างวัน ข้าวพอง จัดเป็นตัวเลือกที่ดีส าหรับคนที่ต้องการลดน ้าหนัก เพราะจะให้แคลอรีที่ต ่ามากๆ ไม่มี ส่วนประกอบของเกลือและไขมันอื่นๆ อีกทั้งยังช่วยให้อิ่มท้องนาน สามารถลดการทานจุบจิบ นอกเหนือจากความจ าเป็น "หนูออกก าลังกายทีหลังได้ค่ะ...อีกอย่าง...ข้าวเหนียวมะม่วงดูอร่อยน่าทานมากกว่าค่ะ...ธัญพืช จืดชืดไม่ค่อยมีรสชาติ" "อร่อย...แต่ไม่ดีต่อสุขภาพ" อีวานหลุบสายตามองเค้กข้าวเหนียวมะม่วงอย่างไม่ชอบใจ ปกติอี วานชอบทานข้าวเหนียวมะม่วงมาก แต่พอการันต์เอาเค้กข้าวเหนียวมะม่วงมาให้ อีวานจึงเลิกชอบข้าว เหนียวมะม่วงในทันที ที่ไม่ชอบ คือ ไม่ชอบคนที่เอามาให้ ไม่ได้เลิกชอบข้าวเหนียวมะม่วงจริงๆ "ประโยชน์ของข้าวเหนียวมะม่วงก็มีเยอะนะคะ อีกอย่างคุณพ่อเองก็ชอบทานข้าวเหนียวมะม่วง เหมือนกับหนูไม่ใช่หรือคะ" "พ่อชอบทานข้าวเหนียวมะม่วงก็จริง แต่ตอนนี้พ่อไม่ชอบมันสุดๆ" "หมายถึงข้าวเหนียวมะม่วงใช่ไหมคะ?" ผู้เป็นแม่เอ่ยถามผู้เป็นพ่อ อีวานพ่นลมหายใจออกมา พรืดใหญ่ ราวกับเหนื่อยใจกับภรรยา จีนัทตักข้าวเหนียวมะม่วงขึ้นมาทานอีกครั้ง ครั้งนี้เธอรีบทาน เพราะ กลัวผู้เป็นพ่อจะขัดอีก "ค่อยๆ ทาน ไม่มีใครแย่งหรอก อย่ารีบ เดี๋ยวข้าวติดคอ" ผู้เป็นพ่อเอ่ยเตือนลูกสาวราวกับรู้ทัน ความคิด "แล้วคุณไม่ทานเหรอคะ" "ผมไม่ชอบ ช่วงนี้ผมรักสุขภาพ ชอบทานธัญพืชมากกว่า"
217 ซากิระ @กลำงดึก "อ๊ะ! พี่รัน" จีนัทสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจเมื่อเธอเดินออกมาจากห้องน ้า การันต์ก็โผล่เข้ามา สวมกอดเธอเอาไว้จากด้านหลัง "ฉันมาหาทุกคืนเธอยังไม่ชินอีกเหรอ" มาเฟี ยหนุ่มยิ้มมุมปากพลางกดจูบลงบนหัวไหล่มน เด็ก สาวยิ้มแหย ก่อนจะปรับสีหน้าท าหน้าบึ้ง "ไม่ชินค่ะ แล้วก็กรุณาออกไปจากห้องนอนของหนูด้วย" มาเฟี ยหนุ่มยิ้มมุมปากอย่างไม่สะทก สะท้าน เขาปล่อยมือออกจากเอวคอด ล้มตัวลงนอนบนเตียงนอนของเธออย่างหน้าตาเฉย "ถ้าไม่ออกไปหนูจะตะโกนให้คุณพ่อได้ยิน" เธอกอดอกจ้องท่าทีไม่สะทกสะท้านของเขาอย่างเอา จริง เขาชะงักเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มมุมปากแบบผู้ชนะ "เธอกล้าเหรอ" เขายักคิ้วข้างขวาอย่างทะเล้น เธอเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นพลางเบือนหน้ามอง อีกทาง เพราะรู้สึกจะเสียการควบคุม เนื่องจากดาเมจของเขารุนแรงมาก หากเธอมองนานกว่านี้ เกรงว่า เธอจะอ่อนระทวย เพราะหวั่นไหวให้กับความหล่อของเขา "มานี่" เขาใช้มือหนาตบเตียงนอนข้างกายเบาๆ เพื่อเรียกเธอให้ขึ้นไปนอนลงบนเตียงนอนที่ข้าง กายของเขาเหมือนทุกคืน "ไม่ค่ะ" เธอปฏิเสธน ้าเสียงหนักแน่น มาเฟี ยหนุ่มไล่สายตามองชุดนอนลายลูกไม้ตัวบางของเธอ อย่างกะลิ้มกะเหลี่ย ปกติเธอจะใส่ชุดนอนเหมือนเด็กอนุบาล ทว่าคืนนี้กลับสวมใส่ชุดนอนไม่ได้นอน ราว กับว่าจงใจใส่เพื่ออ่อยเขาอย่างไรอย่างนั้น หากเธอไม่เอ่ยปากไล่เขา เขาจะคิดว่าเธอตั้งใจแต่งตัวยั่วยวน เขา "แต่งตัวอ่อยฉันเหรอ" เขาเลียริมฝีปากของตัวเองพลางจ้องมองหน้าอกใหญ่ทะลักของเธออย่าง ปรารถนา "มะ...ไม่ใช่สักหน่อย...หลงตัวเอง" เธอตอบตะกุกตะกักราวกับก าลังโกหก เธอรีบยกมือบางทั้งสอง ข้างขึ้นมาปิดหน้าอกส่วนที่โผล่ออกมาจากชุดนอนสายเดี่ยวอย่างหวงแหน เขาดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้ง แก้ม หงุดหงิดที่เธอเอามือปิดหน้าอกไม่ให้เขาดู "ปากบอกไม่ชอบฉันแต่แต่งตัวอ่อยฉันมันหมายความว่าไงวะ" เขาเลื่อนสายตาลงไปโลมเลียเรียว ขาขาวผ่องแทนหน้าอกใหญ่ "...หนูใส่ชุดนอนแบบนี้เป็นปกติอยู่แล้วค่ะไม่ได้ใส่เพื่อจะอ่อยใคร" เธอตอบน ้าเสียงสั่นเครือ เล็กน้อยพลางเหลือบตาขึ้นบน ตรงกันข้ามกับข้างที่ถนัด
218 ฉกรัก "เธอถนัดขวา แต่ตอนที่เธอตอบฉัน เธอมองไปด้านซ้าย" เขาจับโป๊ ะภาษากายของเธอ ค่อนข้าง ชัดเจนว่าเธอก าลังโกหก เธอเหลือบตาขึ้นบน และเวลาเหลือบตามองจะไปตรงกันข้ามกับข้างที่ถนัด เธอ ถนัดขวา แต่เหลือบตามองไปทางซ้าย และเธอเม้มปาก แสดงออกถึงความกังวลใจ "...." เธออึ้งตกใจและสงสัยในเวลาเดียวกัน สายตาของเขาจับจ้องที่เรียวขาของเธออยู่ แล้วเขาใช้ สายตาส่วนไหนมองสีหน้าของเธอ "เธอก าลังโกหกฉันอยู่" เขาเงยหน้าออกจากเรียวขาสวยพลางกดยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ท าเอา เธอประหม่าจนท าตัวไม่ถูก "...หนูไม่ได้โกหกปกติหนูใส่ชุดนอนแบบนี้นอนอยู่แล้วพี่รันเลิกหลงตัวเองสักทีได้ไหมคะ" เธอวีน เขาราวกับก าลังกลบเกลื่อนความประหม่าของตัวเอง "ฉันนอนกับเธอทุกคืนไม่เห็นเธอจะใส่ชุดนอนแบบนี้ อีกอย่างเธอรู้อยู่แล้วว่าทุกคืนฉันจะเข้ามา หาเธอ ถ้าเธอไม่ได้ตั้งใจอ่อยฉัน เธอก็ควรจะใส่ชุดนอนที่มิดชิดกว่านี้ เพื่อความปลอดภัยของเยื่อ พรหมจรรย์ของเธอ" "...กะ...ก็...วันนี้" เขาสวนกลับมาอย่างรวดเร็ว ท าให้เธอคิดไม่ทัน เธอรีบแย้งกลับไป ทว่าถูกเขา เอ่ยแทรกขึ้นมาก่อนท าให้เธอหยุดพูดอัตโนมัติ "ช่างเถอะ ฉันแค่อยากนอนกอดเธอเฉยๆ ไม่ได้จะท าอะไรเกินเลย" ปากของเขาบอกไม่ท าอะไร ทว่าสายตาจับจ้องที่กลางหว่างขาผ่านชุดนอนตัวบาง "....หนูไม่เชื่อค่ะ...คุณพ่อของหนูบอกว่าผู้ชายทรงผมรากไทรไว้ใจไม่ได้" "แล้วใครบอกว่าฉันไว้ใจได้กันล่ะ" มาเฟี ยหนุ่มสวนกลับไปอย่างไม่สะทกสะท้านก่อนจะพุ่งตัวเข้า ไปดึงแขนของเธออย่างแรง ท าให้ร่างบางเสียหลักล้มนอนทับร่างก าย า "อ๊ะ! ปล่อยนะ" เด็กสาวดิ้นรนออกจากอ้อมกอดแข็งแกร่งของมาเฟี ยหนุ่ม "ถ้าไม่อยากโดนYEDก็นอนนิ่งๆ" มาเฟี ยหนุ่มกดจูบลงบนเนินอกใหญ่หนักๆ ก่อนจะใช้มือหนา เพียงข้างเดียวรวบเรียวแขนเล็กทั้งสองข้าง จัดแจงท่าทางให้เธอนอนตะแคงข้าง แผ่นหลังบางแนบชิดแผง อกแกร่งเหมือนทุกวัน เขาเอื้อมมือขึ้นไปปิดสวิตซ์ไฟข้างหัวเตียงนอน ซุกใบหน้าเข้าหาซอกคอระหงแล้วหลับตาลงเข้าสู่ ห้วงนิทรา เด็กสาวเอี้ยวหน้ามองไปด้านหลังเล็กน้อย เห็นเขาก าลังหลับ เธอจึงดิ้นแรงกว่าเดิม "ท าไมไม่นอน พรุ่งนี้เธอต้องไปมหาวิทยาลัยแต่เช้าไม่ใช่รึไง" เขาลืมตาขึ้นมา "หนูอึดอัดค่ะ" เธอหน้าบึ้งใส่เขา "สงสัยต้องกระแทกก่อนถึงจะหายอึดอัด" มาเฟี ยหนุ่มเอ่ยข่มขู่เชิงหื่นกามท าให้จีนัทรีบหลับตาปี๋
219 ซากิระ "หึ" มาเฟี ยหนุ่มยกยิ้มมุมปากพลางหัวเราะในล าคอหนาออกมาเบาๆ มือหนาล้วงเข้าไปใต้ชุด นอนตัวบาง ท าให้เด็กสาวสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ นิ้วโป้งมือลูบวนยอดปทุมถันเบาๆ จนแข็งเป็นไต มือบางดึงมือหนาออกจากหน้าอก มาเฟี ยหนุ่มใช้มืออีกข้างเลื่อนลงไปล้วงเข้าไปใต้กระโปรง ลูบ กลางหว่างขาของเธอ มือหนาข้างซ้ายลูบหัวนม มือหนาข้างขวาลูบไล้ติ่งเสียว เด็กสาวใบหน้าเห่อร้อน มุมปากบางลอบอมยิ้มราวกับชอบที่เขาลวนลามถึงเนื้อถึงตัว "ถ้าไม่นอนฉันจะดันkuyเข้าไปแล้วนะ" เขาเอ่ยข่มขู่ ทว่ามือหนายังคงลูบไล้ส่วนไวต่อความรู้สึก ของเธอไม่ยอมปล่อย เธอรีบหลับตาปี๋ ปล่อยให้เขาจับ เขาล้วง ตามอ าเภอใจ โดยไม่ขัดขืน "แน่ใจเหรอว่าไม่ได้ตั้งใจจะอ่อยฉัน" มาเฟี ยหนุ่มเอ่ยกระซิบถามข้างกกหูด้วยน ้าเสียงกระเส่า "...." เด็กสาวเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น แสร้งท าราวกับว่าเธอหลับไปแล้ว มาเฟี ยหนุ่มยิ้มมุมปาก อย่างเจ้าเล่ห์ "เธอเป็นของฉันเมื่อไหร่เธอได้จับไข้แน่" มาเฟี ยหนุ่มบีบหน้าอกใหญ่แรงขึ้น ท าให้เธอสะดุ้ง เล็กน้อย "มันเขี้ยวว่ะ" มาเฟี ยหนุ่มขบกรามเข้าหากันแน่น จ้องมองใบหน้าสวยแสร้งนอนหลับด้วยความมัน เขี้ยว เขาอยากจะขย าเธอเต็มทน เขาเลื่อนใบหน้าลงไปจ่อที่กลางหว่างขา จับเรียวขาสวยทั้งสองข้างแยก ออกจากกันเป็นรูปตัว M จากนั้นตวัดปลายลิ้นสากเลียกลีบเนื้อสีชมพูระเรื่ออย่างละเมียดละไม เด็กสาวยังคงนอนหลับตา เม้มริมฝีปากเขา้หากนัแน่นเพ่ือระบายความเสียวซ่าน นา้ เมือกสีใสไหลเยิม้ออกมาจากโพรงบรสิทุธิ์หวัใจ ดวงน้อยพองโต เต้นแรงระส ่า ลิ้นอุ่นชื้นเล่นเลียไปทั่วบริเวณ ท าเอาเด็กสาวเกือบควบคุมสติตัวเองไม่ได้ มาเฟี ยหนุ่มจับร่างบางพลิกนอนคว ่าหน้า จากนั้นรัวลิ้นเลียทุกซอกทุกมุมอย่างอ่อนโยน ปราง แก้มนวลแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย เด็กสาวหลับตาปริ่มเปรม ราวกับยินดีที่เขาสัมผัสร่างกายของเธอ อย่างลึกซึ้ง เธอซบใบหน้าแนบหมอนใบใหญ่ ยกนิ้วกลางข้างซ้ายของตัวเองขึ้นมา สอดเข้าไปในโพรงปากของ ตัวเองแล้วดูด ท าราวกับก าลังดูดส่วนหัวของแก่นกายของคนใต้หว่างขาอยูู่เธอไม่ดิน้ขดัขืนเลยสกันิด ปล่อยให้มาเฟี ยหนุ่มดูดเลียร่างกายของเธอตามอ าเภอใจ โดยไม่เอ่ยห้ามแม้แต่นิดเดียว
220 ฉกรัก บทที่53 มาเฟี ยหนุ่มเงยหน้าออกจากกลีบเนื้ออวบอูม จับร่างบางพลิกตัวนอนหงายอย่างรวดเร็ว ท าให้ เด็กสาวเกือบดึงนิ้วออกจากโพรงปากไม่ทัน มาเฟี ยหนุ่มหยดน ้าลายลงบนกลีบเนื้อนวลเนียน แล้วปาด ลิ้นสากเลียน ้าลายสีใสของตัวเอง เด็กสาวแอ่นสะโพกรับสัมผัสอย่างลืมตัว "ปากบอกไม่ชอบฉันแต่แอ่นheeให้ฉันเลียมันหมายความว่าไงวะ" มาเฟี ยหนุ่มเหลือบตาขึ้นมอง ใบหน้าสวยพลางเอ่ยแซว ท าให้เด็กสาวได้สติกลับคืนมา เธอรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างกายของตัวเอง อย่างมิดชิด "หึ" มาเฟี ยหนุ่มยักยิ้มมุมปาก แค่นหัวเราะในล าคอหนาออกมาเบาๆ ก่อนจะใช้ลิ้นสากเลียคราบ น ้าหวานสีใสของเธอที่เปรอะเปื้อนบริเวณริมฝีปากของเขาเข้าไปในโพรงปากหนา แล้วกลืนกินน ้าของเธอ อย่างไร้ความรังเกียจ เด็กสาวแก้มแดงเถือกด้วยความเขินอาย มาเฟี ยหนุ่มยักไหล่ไม่ยี่หระ แล้วล้มตัวลง นอนข้างๆ เธอ "อ๊ะ!" เด็กสาวร้องอุทานด้วยความตกใจเมื่อถูกมาเฟี ยหนุ่มดึงร่างของเธอลงไปนอนข้างกายของ เขาอย่างแรง ครั้งนี้เขาหยิบหมอนข้างขึ้นมากั้นเป็นก าแพงไม่ให้แก่นกายยักษ์ของเขาสัมผัสโดนจุด อ่อนไหวของเธอ เขาใช้มือหนาลูบศีรษะของเธอเบาๆ อย่างเอ็นดู ท าให้หัวใจดวงน้อยๆ ของเธอพองโตเต้น ระส ่า เขาหลับตาลงเข้าสู่ห้วงนิทรา เธอลอบอมยิ้มเหนียมอาย แสร้งหลับตาลง เธอรอให้เขานอนหลับ สนิทก่อนแล้วเธอค่อยเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างจริงจัง @วันต่อมำ เสียงนาฬิกาปลกุดงัขึน้ทา ใหจ้ีนทัท่ีกา ลงันอนหลบัอย่ใูตผ้า้ห่มสะดงุ้โหยง ตกใจจนผวาตวัต่ืนจาก ความฝัน แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาท าให้จีนัทถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่อย่างเบื่อหน่าย เอื้อมมือ ไปปิดนาฬิกาปลกุท่ีโต๊ะข้างเตียงนอน จีนัทกวาดสายตามองรอบห้องนอนเพื่อมองหาพี่ชายข้างบ้านเหมือนทุกเช้า ทว่าก็ไร้วี่แววเหมือน ทุกเช้า เธอไม่รู้สึกตัวเลยว่าเขาออกไปจากห้องนอนของเธอตอนไหน "พี่เขาเห็นเราเป็นอะไร ปากบอกชอบเราแต่การกระท าตรงกันข้ามตลอด คิดจะมาก็มา คิดจะไปก็ ไปโดยไม่บอกให้รู้สักค า" เธอบ่นพึมพ าอย่างเซ็งๆ ก่อนจะลุกออกจากเตียงนอน เดินคอตกเข้าไปอาบน ้า แปรงฟันภายในห้องน ้า
221 ซากิระ @ด้ำนของกำรันต์ "ทรงผมรากไทรไว้ใจไม่ได้งั้นเหรอ" การันต์ยืนอยู่ใบหน้าของตัวเองผ่านกระจกส่องเต็มตัวที่ปลาย เตียงนอน พลางมองทรงผมรากไทรของตัวเองผ่านกระจกอย่างพินิจพิจารณา โดยมีหลานชายอย่างหั่ว หลงยืนอยู่บนเตียงนอน จ้องมองผู้เป็นอาผ่านกระจกบานเดียวกับที่ผู้เป็นอาก าลังส่อง การันต์เดินไปหยิบปัตตาเลี่ยนไร้สายออกมาจากลิ้นชักห้องแต่งตัว เขาเดินกลับไปยืนส่องกระจก ที่เดิม หั่วหลงมองผู้เป็นอาตาปริบๆ มองราวกับว่าก าลังงงว่าผู้เป็นอาจะท าอะไร การันต์ถอนหายใจออกมาอย่างแรง ยกปัตตาเลี่ยนขึ้นมาจะตัดผม ทว่า ถอนหายใจออกมาแรงๆ อีกครั้ง เขาเปลี่ยนใจ อดใจรอช่างผู้เชี่ยวชาญตัดผมให้ดีกว่า เขาวางปัตตาเลี่ยนเอาไว้บนเตียงนอน การันต์หย่อนสะโพกนั่งลงบนเตียงนอน นั่งมองทรงผมของตัวเองด้วยความคับข้องใจ "ท าไมต้องมีอคติกับคนตัดผมทรงรากไทรด้วยวะ" การันต์เอ่ยงึมง าถึงคุณพ่อของจีนัท ตั้งแต่เมื่อ คืนที่จีนัทบอกกับเขาว่า 'คุณพ่อของหนูบอกว่าผู้ชายทรงผมรากไทรไว้ใจไม่ได้' เขาก็เก็บเอามาใส่ใจ คิดตามทุกประโยค ได้ฟังเธอพูดแบบนั้นแล้ว เขาคิดว่า เขาจะเปลี่ยนทรงผม เพื่อเอาใจคุณพ่อของเธอ ทรงผมรากไทรทรงนี้คงจะดูเป็นผู้ชายเกเรในสายตาของอีวาน หากเขาเปลี่ยน ทรงผมใหม่ อีวานอาจจะเปิดใจยอมรับเขาเป็นลูกเขยแทนลีวายก็เป็นได้ การันต์หยิบปัตตาเลี่ยนขึ้นมาอีกครั้ง หั่วหลงมองผู้เป็นอาผ่านกระจกตาแป๋ ว เดินเตาะแตะไปหาผู้ เป็นอา แขนจ ้าม ่าทั้งสองข้างโอบกอดล าคอหนาพลางซบใบหน้าแนบแผ่นหลังแกร่งของผู้เป็นอา "หลงว่าอาเปลี่ยนทรงผมดีไหม หรือว่าทรงนี้ก็หล่อมากแล้ว" การันต์เอ่ยถามความเห็นของ หลานชายพลางหยิบหวีขึ้นมาหวีเส้นผมของตัวเองอย่างละเมียดละไม "จงงี้จ้อย๋อ จาดันย๋อแจ้เจิดเยย" (ทรงนี้ก็หล่อ อารันหล่อแต่เกิดเลย) หั่วหลงเอ่ยชมผู้เป็นอาพลาง ยิ้มหวานจนตาหยี "อาหล่อมากไหม หล่อพอจะได้เป็นลูกเขยบ้านนั้นไหม" การันต์เท้าคาง หรี่ตาจ้องมองใบหน้าของ ตัวเองผ่านกระจกอย่างภาคภูมิใจในใบหน้าลูกรักพระเจ้าของตัวเอง "จาดันจ่อพรี่พุด" (อารันหล่อที่สุด) หั่วหลงสปอยล์ผู้เป็นอาเต็มที่ เล่นท าเอาผู้เป็นอาเก๊กหล่อใส่ กระจกไม่หยุดพลางหันหน้าไปทางซ้ายทีทางขวาที "จ่อที่พุดใยโยกเยย" (หล่อที่สุดในโลกเลย) หั่วหลงพยักหน้าอย่างเห็นด้วยกับความหล่อของผู้เป็น อา นานๆ หลานรักจะชมที การันต์จึงเก๊กหล่อใส่กระจกยกใหญ่
222 ฉกรัก "อาหล่อที่สุดในโลกจริงเหรอ" การันต์เอ่ยถามอีกครั้งเพราะอยากให้หลานชายสปอยล์อีก เขาชอบ ที่มีคนชมเขาว่าหล่อ ยิ่งเป็นคนในครอบครัวเอ่ยชมเขาก็ยิ่งชอบ "จ่อพรี่พุดเยย!" (หล่อที่สุดเลย!) หั่วหลงตอบอย่างรวดเร็ว เสียงดังฉะฉาน ซึ่ง ถูกใจผู้เป็นอาที่หลง ตัวเองเป็นทุนเดิมอยู่แล้วเป็นอย่างมาก ผู้เป็นอายิ้มพอใจ อัคคีที่ยืนมองอยู่หน้าประตูห้องนอนได้สักพัก คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันยุ่งเหยิง ท าหน้าขยะแขยงเชิงแย้งในความหล่อเหลาของน้องชาย "อาก็คิดแบบนั้น...บนโลกนี้จะมีใครหล่อไปกว่าอาอีก...อาอะหล่อที่สุดแล้วจะบอกให้" การันต์ใช้ มือหนาข้างขวาเสยผมด้านหน้าของตัวเองขึ้นพลางเก๊กหล่อมากกว่าเดิม "อาเท่ไหม" การันต์เอ่ยถามหลานชายไม่หยุด ซึ่ง หลานชายก็สปอยล์ไม่หยุดปาก การันต์ปัดผม ด้านหน้าออก เพื่อจะได้เห็นใบหน้าหล่อชัดๆ ครั้งนี้เขาสโลว์โมชั่นเคลื่อนไหวช้าๆ พลางท าปากจู๋เล็กน้อย หรี่ตามองตัวเองผ่านกระจก อัคคีถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ สีหน้าคล้ายก าลังสิ้นหวังกับความติด ตลกของน้องชาย "เห่ย!" (เท่!) หลานชายตอบเสียงดังอย่างอารมณ์ดี การันต์ชะงักเล็กน้อย เพราะหลานชายออก เสียงไม่ชัด จะพูดว่า 'เท่' แต่ออกเสียงผิด ไปออกเสียงคล้ายค าว่า 'เหี้ย' "อาเท่พอที่จะเป็นแฟนของจีนัทรึยัง" การันต์ใช้นิ้วชี้ถูริมฝีปากบนของตัวเองพลางท าหน้าเก๊กหล่อ ใส่กระจกอย่างทะเล้น หั่วหลงพยักหน้าหงึกๆ เชิงตอบว่า เท่พอที่จะเป็นแฟนของจีนัทแล้ว "ท าไงได้...คนมันเกิดมาหล่อแถมยังเท่อีก...พ่อก็หล่อแม่ก็สวย...อาเกิดมาก็เลยหล่อมากเป็น พิเศษ...ทีนี้ก็ว้าวุ่นเลย...มีแต่หญิงมาตามกรี๊ดกร๊าดขอเป็นแฟน...แต่หัวใจของอามันมีแต่จีนัทเต็มไป หมดน่ะสิ...อาก็เป็นพวกรักแล้วรักเลยซะด้วยสิ...เฮ้อ...เหนื่อยจะหล่อ...เดี๋ยวอาแบ่งความหล่อไปให้หลง สักครึ่งหนึ่งดีไหมเผื่อหลงจะมีหญิงมาตามกรี๊ดกร๊าดแบบอาบ้าง" "...." หั่วหลงมองผู้เป็นอาผ่านกระจกพลางพยักหน้าหงึกๆ อย่างทะเล้นไม่ต่างจากผู้เป็นอา "พูดอีกสิ" การันต์หันไปบอกหลานชายที่ก าลังก้มหน้าลงไปหยิบขวดนมขึ้นดูด "พู่อาราย" (พูดอะไร) หั่วหลงเอ่ยถามผู้เป็นอาด้วยความงุนงงก่อนจะอ้าปากดูดจุกนม "บอกว่าอารันหล่อ หล่อแบบหาใครเทียบยาก พูดว่าอาหล่อเยอะๆ เลย หลงอายุครบ 18เมื่อไหร่ อาจะยกสมบัติให้" "จาดันจ่อ ม่ายมีคัยจ่อเท่าจาดันแย้ว" (อารันหล่อ ไม่มีใครหล่อเท่าอารันแล้ว) "ขอบใจมากหลานรัก มาให้อาหอมทีดิ" การันต์หันหน้าไปหอมแก้มหลานชาย ทว่า หลานชายยก ฝ่าเท้าข้างขวาขึ้นมาตรงหน้าของผู้เป็นอา เชิงให้ผู้เป็นอาหอมฝ่ าเท้าการันต์สะดุ้งเล็กน้อย ตกใจกับความ ป่ าเถื่อนของหลานชาย แต่ถึงอย่างนั้นก็จูบฝ่าเท้าของหลายชายไปหนึ่งที
223 ซากิระ "อาจะตัดผมทรงไหนดี ระหว่างทรงอันเดอร์คัทกับทรงคอมม่า" การันต์หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดทรงผมที่ตนถูกใจให้หลานชายช่วยเลือก "ทรงอันเดอร์คัทจะท าให้หน้าอาดูดุเกินไปไหม ทรงคอมม่าน่าจะท าให้หน้าอาดูไม่ดุมาก เดี๋ยวช่วง ค ่าช่างเข้ามาตัดผมค่อยให้ช่างช่วยเลือกทรงผมอีกทีแล้วกัน" การันต์มัวแต่เลื่อนดูทรงผมทรงใหม่ โดยที่การันต์ไม่ได้สังเกตว่าหลานชายก าลังก้มลงไปหยิบปัต ตาเลี่ยนขึ้นมา เห็นผู้เป็นอาเลือกทรงผมไม่ได้เสียที จึงหวังดีใช้ปัตตาเลี่ยนไถเส้นผมตรงกลางศีรษะของผู้ เป็นอาอย่างรวดเร็ว "หั่วหลง!" การันต์สะดุ้งโหยงด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อหั่วหลงดันใช้ปัตตาเลี่ยนทึ้งผมของการันต์ ไปเกือบครึ่งศีรษะ ท าให้การันต์ช็อกตกใจกับสภาพผมของตัวเองเป็นอย่างมาก "กรี๊ดดดดดดดด!!" การันต์กรีดร้องสาวแตกเสียงดังลั่นห้องราวกับคนสติแตก หั่วหลงสะดุ้งเฮือก ด้วยความตกใจรีบทิ้งปัตตาเลี่ยนในมือลงบนเตียงนอน มองผู้เป็นอาด้วยความงงว่าเกิดอะไรขึ้น อัคคียืน มองอยู่ไม่ไกล ส่ายหน้าไปมาอย่างเหนื่อยใจกับน้องชายโดยไม่ได้มีท่าทีตกใจกับสิ่งที่ลูกชายท า "กูอยากจะบ้าตาย! เวรเอ้ย!" การันต์สบถค าหยาบคายออกมาอย่างหัวเสีย ทรงผมคือมงกุฎของ ใบหน้าของเขา แต่ดันถูกหลานชายกระชากมงกุฎของเขาทิ้งต่อหน้าต่อตาอย่างรวดเร็ว การันต์พยายาม ตั้งสติ เขาใช้มือหนาลูบใบหน้าของตัวเองลวกๆ อย่างหงุดหงิด มองสภาพเส้นผมของตัวเองผ่านกระจก ก่อนจะหลับตาลงด้วยความสิ้นหวัง หั่วหลงเล่นตัดผมตรงกลางศีรษะของเขาออกหมดจนมองเห็นหนังศีรษะอย่างชัดเจน ท าให้เขาไม่ สามารถแก้ไขทรงผมใดๆ ได้เลยนอกจากตัดผมออกให้หมดศีรษะ แล้วท าผมทรงบัซคัตหรือภาษาบ้านๆ เรียกว่า ทรงหัวเกรียน การันต์พ่นลมหายใจออกมาถี่ๆ หั่วหลงมองเหมือนจะเริ่มเข้าใจแล้วว่าผู้เป็นอาเป็นอะไร จึงใช้ แขนจ ้าม ่าโอบกอดล าคอหนาของผู้เป็นอา พลางซบใบหน้าแนบแผ่นหลังแกร่งของผู้เป็นอาอย่างออดอ้อน เชิงขอโทษ ท าให้ผู้เป็นอาสงบสติอารมณ์ การันต์ลูบศีรษะของหลานชายเบาๆ เชิงบอกว่า ไม่เป็นไร ไม่โกรธ แล้ว ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดเยอะๆ ท าใจสักพักก่อนจะหยิบปัตตาเลี่ยนขึ้นมาไถผมออกจนหมด ศีรษะ ท าเป็นทรงสั้นเกรียน เกือบเกลี้ยงโล้นทั้งศีรษะ มองเห็นรูปศีรษะของเขาอย่างชัดเจน
224 ฉกรัก (ทรงผมทรงใหม่ของการันต์)
225 ซากิระ "จาดันจ่อกวาเปิมอีก" (อารันหล่อกว่าเดิมอีก) หั่วหลงชมผู้เป็นอาอย่างรู้งาน "ไม่ต้องพูด" การันต์จิกตามองหลานชายพลางเอ็ดก่อนจะหันไปมองทรงผมของตัวเองผ่านกระจก "จงป๋ มมัยจาดันจ่อมากกกก" (ทรงผมใหม่อารันหล่อมากกกก) หลานชายเอ่ยชมอีกครั้ง หั่วหลง เลื่อนใบหน้าไปจูบแก้มของผู้เป็นอาพลางยิ้มตาหยี ท าให้ผู้เป็นกลับมาอาอารมณ์ดีขี้เล่นอีกครั้ง "อาหล่อจริงเหรอ" การันต์หรี่ตามองใบหน้าของตัวเองผ่านกระจกอย่างทะเล้น ความขี้อ้อนของ หลานชายท าให้การันต์อารมณ์ดีขึ้นในทันที การันต์มองตัวเองผ่านกระจกอย่างขี้เล่นแตกต่างจากเมื่อครู่ อย่างสิ้นเชิง "ฉันตัดผมทรงใหม่แล้ว...เป็นไง...ตอนนี้ฉันหัวเกรียนแล้วเธอกับพ่อจะไว้ใจฉันได้รึยัง" การันต์ซ้อม เอ่ยถามจีนัทผ่านกระจกพลางเก๊กหน้าหล่อ หันซ้ายหันขวาเพื่อหามุมที่ใบหน้าหล่อที่สุดเพื่อที่จะใช้หน้า มุมนั้นคุยกับจีนัท "เป็นเอามาก" อัคคีเอ่ยแทรกขึ้นมาท าให้การันต์หันขวับไปมองด้วยความตกใจ "มึงเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่" การันต์แว้ดพี่ชายเสียงเขียวด้วยความไม่ชอบใจ อัคคีเดินเข้าไปภายใน ห้องนอนพลางจ้องมองทรงผมทรงใหม่ของน้องชายสลับกับใบหน้าจิ้มลิ้มของลูกชาย
226 ฉกรัก บทที่54 "ตั้งแต่มึงเดินไปหยิบปัตตาเลี่ยน" อัคคีตอบอย่างเย็นชาพลางส่ายหน้าเอือมระอา หั่วหลงเดินไป หาผู้เป็นพ่อ อัคคีอุ้มลูกชายขึ้นมาแนบล าตัว "เดือนหน้ามึงจะถ่ายซีรีส์ไม่ใช่รึไง หัวเกรียนแบบนี้จะถ่ายได้เหรอ" "ยังจะมีหน้ามาถาม" การันต์ปาดตามองพี่ชายอย่างไม่ชอบใจ "ไม่ใช่ลูกมึงรึไงที่เป็นคนท าให้ สภาพหัวกูเป็นแบบนี้ ไสหัวออกไปทั้งพ่อทั้งลูกเลยไอ้สัส" "อึก" หั่วหลงซบใบหน้าแนบไหล่ของผู้เป็นพ่อพลางร้องไห้ด้วยความรู้สึกผิด การันต์พ่นลมหายใจ ออกออกมาแรงๆ อย่างเบื่อหน่าย กลอกตามองบนให้กับความรู้งานของหลานชาย เพราะกลัวจะโดนผู้ เป็นพ่อดุจึงรีบร้องไห้ออเซาะผู้เป็นพ่อ "เออ กูผิดเอง ผมกูยาวเร็ว เดี๋ยวผมกูก็ยาว อีกอย่างมียาเร่งผมยาว" การันต์ยอมเป็นฝ่ ายผิด ไม่ กล่าวโทษหลานชาย การันต์มักจะแพ้ทางหลานชายเสมอ เขาโมโหแต่ก็ยอมหลานชายอยู่ดี "แทนที่จะเรียกจ้างเข้ามาตัดผมให้ตั้งแต่แรก...ชอบท าอะไรโง่ๆ" อัคคีเอ็ดน้องชายอย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะหลุบสายตามองลูกชายเชิงดุ เด็กน้อยสะอื้นไห้เพื่อหนีความผิด ผู้เป็นพ่อจะดุลูกชายที่ซนจนท า ให้ผู้เป็นอาต้องตัดผมทรงหัวเกรียน ทว่า พอเห็นน ้าตาของลูกชายแล้วก็ดุไม่ลง "มึงเลิกบ่นสักทีเถอะไอ้เวร กูร าคาญ" "เรื่องง่ายๆ ชอบท าให้ยุ่งยาก คืนนี้ไปส่งของแทนกูด้วยวันนี้กูจะพาเมียกับลูกไปญี่ปุ่ น" "คืนนี้กูไม่ว่าง" การันต์ปฏิเสธทันควัน ท าให้อัคคีเงยหน้าออกจากลูกชายหันไปสบตากับน้องชาย อย่างไร้ความรู้สึก "กูเช็กตารางงานมึงแล้ว มึงงดรับงานถึงเดือนหน้า" "มึงจะไม่ให้กูมีชีวิตส่วนตัวเลยใช่ไหม" การันต์แว้ดพี่ชายพลางคิ้วขมวดเข้าหากันยุ่งเหยิง "มีชีวิตส่วนตัวงั้นเหรอ...บอดี้การ์ดรายงานกูว่ามึงปีนก าแพงห้องนอนข้ามไปหาเด็กคนนั้นทุกคืน ...มึงจะใช้ชีวิตส่วนตัวก็ใช้ไปแต่ไม่ควรบุกรุกพื้นที่ส่วนตัวของคนอื่น" อัคคีพูดจบประโยคแล้วเดินออกไป จากห้องนอนทันที ไม่รอให้การันต์เอ่ยแย้งใดๆ "รู้มากไอ้เวร" การันต์กัดฟันกรอดพลางจ้องพี่ชายเขม็ง อัคคีรู้ทุกความเคลื่อนไหวของน้องชาย การันต์มีคฤหาสน์และคอนโดมิเนียมเป็นของตัวเองอยู่ไม่ไกลจากที่นี่นัก ปกติเขาจะพักอาศัยอยู่ที่ คฤหาสน์ส่วนตัวของเขา ทว่า เพราะจีนัทกลับจากรัสเซีย เธอเลือกพักอาศัยอยู่ที่บ้านของเธอ การันต์จึง กลับมาพักที่บ้านใหญ่ ซึ่งเป็นคฤหาสน์ที่เขาอาศัยอยู่ตั้งแต่ก าเนิด
227 ซากิระ "หน้ากูดุกว่าเดิมอีก แม่ง" การันต์หันหน้าไปมองใบหน้าของตัวเองผ่านกระจกใสพลางใช้มือขยี้ ศีรษะแรงๆ อย่างหัวเสีย แม้ทรงผมทรงใหม่จะท าให้เขามีใบหน้าที่ดุดันมากกว่าเดิม แต่ก็ไม่ได้ท าให้ความ หล่อของเขาลดน้อยลงเลย "จากทรงแบดกลายเป็นทรงเอเลยกู" การันต์ถอนหายใจออกมาอย่างสิ้นหวัง "หน้ากูน่ากลัวกว่าเดิมอีก...แม่ง...จีนัทเห็นได้วิ่งป่ าราบแน่...เวรเอ้ย...หมาเห็นยังกลัวเลยสภาพนี้" การันต์กุมขมับด้วยความเครียด ขนาดตอนเขาหน้าหล่อๆ เธอยังสั่นเทาด้วยความกลัว หากเธอเห็นเขาใน สภาพนี้มีหวังร้องไห้ปัสสาวะราดแน่ จะตัดผมทรงใหม่เอาใจว่าที่พ่อตา แต่ดันสะดุด จะเฉิดฉายแต่ถูกหลานชายคุมก าเนิดเสียก่อน เวลำ 17:50 น. @มหำวิทยำลัยxxx "เห็นลือกันว่าน้องปีหนึ่งคณะนิเทศที่ชื่อจีนัทกับชามุกตัวจริงโคตรน่ารัก กูว่าพวกเราไปดูให้เห็น เป็นบุญตาหน่อยเป็นไง" เหล่าเด็กหนุ่มจากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ อายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับ การันต์เอ่ยสนทนากันพลางเดินออกจากอาคารเรียนของคณะสถาปัตยกรรม เดินมุ่งตรงไปที่อาคารเรียนของคณะนิเทศศาสตร์เพื่อจะไปดูจีนัทและชามุก ได้ยินกลุ่มผู้ชายใน มหาวิทยาลัยพูดต่อๆ กันมาว่า นักศึกษาน้องใหม่อย่างจีนัทและชามุกสวยสะดุดตาสะดุดใจ หุ่นเอ็กซ์น่า ขย ้าจับท าเมีย จึงอยากไปดูให้เห็นกับตา "เมื่อตอนเที่ยงกูเห็นแล้ว แม่งโคตรแจ่ม โดยเฉพาะน้องจีนัทนมแม่งโคตรใหญ่" เด็กหนุ่มอีกคนใน กลุ่มเอ่ยติดตลกเชิงคุกคามทางเพศจีนัท การันต์ที่เดินมาได้ยินเข้าพอดีจึงหยุดกึก หันไปออกค าสั่งกับมือ ขวาคนสนิทที่เดินตามหลังมาติดๆ "ลากพวกมันไปกระทืบแต่ไม่ต้องถึงตาย" "รับค าสั่งครับ" เจษโค้งศีรษะรับค าสั่งแล้วเดินน าบอดี้การ์ดอีกสองคนเข้าไปกระชากกลุ่ม นักศึกษาตรงหน้าไปรุมกระทืบที่หลังมหาวิทยาลัย การันต์เดินตรงไปที่ฝั่งอาคารเรียนของคณะนิเทศศาสตร์ โดยท่อนบนเขาสวมใส่เสื้อยืดสีด าด้าน ใน คลุมทับด้วยเสื้อช็อปวิศวะสีน ้าเงิน ท่อนล่างสวมใส่กางเกงยีนส์ขาเดฟสีด าขาดเข่า ที่เท้าสวมใส่ รองเท้าผ้าใบแบรนด์หรูสีด า ทั้งตัวเต็มไปด้วยแบรนด์เนม ส่วนบนศีรษะของเขา สวมใส่หมวกแก๊ปสีด า เพื่ออ าพรางทรงผม
228 ฉกรัก การันต์เดินไปหยุดที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ด้านหลังของกลุ่มนักศึกษาคณะนิเทศศาสตร์ที่ก าลังท า กิจกรรมของคณะกันอยู่ เขายืนกอดอกพิงต้นไม้ใหญ่ จ้องมองไปที่จีนัทที่ก าลังนั่งสนทนากับชามุกอยู่ ไกลๆ (ภาพของการันต์ที่ยืนมองน้องจีนัท)
229 ซากิระ "มึงคณะวิศวะไม่ใช่เหรอวะ มายืนดูเด็กนิเทศท าไม" น ้าเสียงเข้มแสนยียวนเอ่ยขึ้นมาจากด้านหลัง ท าให้การันต์เอี้ยวหน้าไปมองเล็กน้อย การันต์ใช้หางตามองศีรษะจรดเท้าของ ซิการ์ นักศึกษาชายปีสี่ ของคณะนิเทศศาสตร์เชิงเหยียด "กูจะยืนดูอะไรตรงไหนแล้วมันหนักหัวมึงรึไง" การันต์ตอกกลับอย่างไม่เกรงกลัวเลยสักนิด ก่อนจะปรายตามองกลุ่มเพื่อนของซิการ์ที่ก าลังเดินเข้ามาสมทบ กลุ่มคนพวกนี้มีจ านวนคนมากกว่า การันต์ แต่ไม่ได้ท าให้เขาสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย "ที่นี่ถิ่นกู จะปากดีก็ระวังหน่อย" "หึนา้ หนา้อย่างมึงมีสิทธิ์พูดแบบนีก้ับกูดว้ยเหรอวะ" การนัตเ์คน้หัวเราะในลา คอหนาออกมา เบาๆ อย่างเลือดเย็น พลางบีบหัวไหล่ของซิการ์ด้วยมือหนาข้างซ้ายอย่างแรงจนซิการ์นิ่วหน้าด้วยความ เจ็บ "กูระดับไหนแล้วมึงระดับไหน" การันต์เลื่อนใบหน้าเข้าไปเอ่ยใกล้ใบหูของซิการ์เชิงเหยียดหยาม ข่มขู่ "ไอ้การันต์" ซิการ์สะบัดมือของการันต์ออกจากหัวไหล่พลางแยกเขี้ยวอย่างเอาเรื่อง "ไสหัวไปให้พ้น" การันต์เอ่ยไล่อย่างปราณี หากเขาไม่ปราณี เขาซัดหน้าซิการ์ร่วงเป็นปุ๋ ยไปแล้ว "คนอย่างมึงจะไม่ตายดี" ซิการ์กัดฟันกรอดจ้องหน้าการันต์อย่างเคียดแค้นก่อนจะเดินถอย ออกไป เพราะทางตาเหลือบไปเห็นบอดี้การ์ดร่างยักษ์ของการันต์ก าลังเดินตรงมาทางนี้ "ไม่เจียมตัว" การันต์แสยะปากเยาะ คนพวกนี้ก็แค่นักเลงกระจอก ไม่ใช่คู่แข่งของเขาเลยสักนิด พวกไร้ค่าเขาจะไม่เสียเวลาคุยด้วย "เฝ้าเอาไว้อย่าให้คลาดสายตา" การันต์หันไปสั่งบอดี้การ์ดร่างยักษ์ให้จับตาดูจีนัทเอาไว้แล้วเดิน แยกตัวออกไปอีกทาง เพื่อจะไปหากลุ่มเพื่อนที่นัดกันเอาไว้ที่สนามบาสเกตบอลของมหาวิทยาลัย "เพื่อนมากันครบตั้งนานแล้วท าไมมึงเพิ่งมาวะ" เป็นเมฆคินทร์ที่เอ่ยถามการันต์ "แค่มันมาก็นับว่าเป็นวาสนาของมึงแล้ว" เป็นคิมทันที่เอ่ยแทรกขึ้นมา "รันขา~" น ้าเสียงเต็มไปด้วยจริตจะก้านดังขึ้นจากด้านหลังท าให้กลุ่มเพื่อนของการันต์หันไปมอง ที่ต้นทางของเสียงอัตโนมัติ
230 ฉกรัก บทที่55 การันต์หันไปมองใบหน้าสะสวยของหญิงสาวอย่างสงสัย หญิงสาวคนนี้เธอชื่อ โคลอี้ ลูกครึ่งไทยอิตาลี เป็นนักศึกษาคณะนิเทศศาสตร์ปีสี่ เธอก าลังจะเข้าวงการนางแบบ และสามเดือนก่อนหน้านี้เธอ เคยมีสัมพันธ์สวาทกับการันต์หนึ่งครั้ง "เธอเป็นใคร" การันต์ขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่งเหยิงด้วยความงุนงง เพราะเขาจ าใบหน้าของเธอไม่ได้ จึงไม่รู้ว่าเธอคือใคร และมีสัมพันธ์อะไรกับเขา "รันจ าโคลอี้ไม่ได้เหรอคะวันนั้นที่คลับของรันเราสองคน...." หญิงสาวเบียดกายเข้าไปใกล้ร่าง ก าย าของการันต์อย่างยั่วยวน การันต์ใช้หางตามองหญิงสาวด้วยความรังเกียจ เขาจ าเธอได้แล้ว เธอคน นั้น คนที่บุกเข้าไปขอมีอะไรกับเขาที่ห้องน ้าชายของคลับ ที่เขาจ าหน้าเธอไม่ได้เพราะเขาไม่ได้ใส่ใจ การันต์จ าหน้าผู้หญิงที่เขาเคยมีอะไรด้วยไม่ค่อยได้ เพราะเขาร่วมสัมพันธ์สวาทด้วยเพียงแค่ครั้งเดียว ไม่เคยซ ้ารอบที่สอง อีกอย่าง วันนั้นเขาเมาด้วย จึงไม่ ค่อยมีสติที่จะจดจ าใบหน้าของใครเท่าไหร่ แต่ก็ยังพอมีสติที่จะใส่ถุงยางอนามัย และมีสติมากพอที่จะไม่แลกลิ้น เขาไม่เคยแลกลิ้นกับใคร นอกจากจีนัท กับผู้หญิงคนอื่นเขากระแทกอย่างเดียว ไม่เคยเล้าโลม "ไสหัวไปให้พ้น" การันต์เอ่ยไล่แล้วเดินแยกตัวออกไปเล่นบาสเกตบอลกับกลุ่มเพื่อนโดยไม่แยแส โคลอี้เลยสักนิด ท าให้หญิงสาวหน้าเจื่อน "รันคะ! ท าไมไล่โคลอี้เหมือนหมูเหมือนหมาแบบนี้ละคะ รันลืมเรื่องของเราไปแล้วเหรอ" หญิงสาว ตะโกนเสียงดังให้เพื่อกระตุ้นให้การันต์หันกลับมาสนใจเธอ "ท าตัวน่าร าคาญ" การันต์จิ๊ปากอย่างหงุดหงิด "กฏของไอ้รันมันก็ชัดเจนนะ" เป็นเมฆคินทร์เอ่ยขึ้นมา หญิงสาวจ้องหน้าเมฆคินทร์และคิมทัน อย่างไม่ชอบใจ "กฏของการขึ้นเตียงกับมันคืออะไรนะ" เมฆคินทร์เอ่ยถามคิมทันพลางยักยิ้มมุมปากจ้องมองเรือน ร่างของหญิงสาวอย่างเย้ยหยัน "ไม่วน ไม่ซ ้ารอบสอง" คิมทันตอบอย่างรู้งาน ทุกครั้งที่มีผู้หญิงที่การันต์เคยวันไนท์สแตนด์ด้วยมา ตามตอแย กลุ่มเพื่อนสนิทของการันต์มักจะคอยจัดการไล่ผู้หญิงพวกนี้ออกไปให้พ้นๆ การันต์อย่างรู้งาน เสมอ "แล้วสโลแกนของมันคืออะไรนะ มึงช่วยพูดดังๆ หน่อย ยัยนี่จะได้จ าสโลแกนของไอ้รันได้บ้าง" เมฆคินทร์เอ่ยติดตลก
231 ซากิระ "YEDไม่ซ ้าจ าหน้าไม่ได้" "ถ้าคันมากพวกฉันช่วยท าให้เธอหายคันได้นะ" เมฆคินทร์จงใจกล่าวคุกคามพลางแสยะยิ้มมุม ปากอย่างร้ายกาจ "ยี้! ไอ้ทุเรศ!" หญิงสาวเปล่งเสียงออกมาด้วยความรังเกียจก่อนจะรีบวิ่งออกไปจากตรงนั้นทันที เมฆคินทร์และคิมทันส่ายหน้าไปมาเบาๆ มองหญิงสาววิ่งห่างออกไปด้วยความสมเพช "กูนี่อย่างชอบเพื่อนมึงเลยนะ เพื่อนแม่งโคตรดี เพื่อนแบบพวกมันรักษาเอาไว้ให้ดีนะเว้ย" เพื่อน ในคณะเอ่ยท าให้การันต์หันไปมองที่เมฆคินทร์และคิมทัน เมฆคินทร์และคิมทัน เป็นเพื่อนที่ดีเสมอมา ทั้งสองไม่เคยเล็งเป้าหมายผู้หญิงคนเดียวกับเขา และ ไม่เคยทับไลน์เขา เหมือนที่ลีวายชอบท า อีกทั้ง สเปกผู้หญิงของทั้งสองคนก็ต่างจากการันต์อย่างสิ้นเชิง การันต์จะชอบผู้หญิงสไตล์ ลูกครึ่งไทย-ยุโรป จะสังเกตได้ว่า ผู้หญิงที่การันต์มีสัมพันธ์สวาทด้วย ส่วนใหญ่ถ้าไม่ใช่ฝรั่ง ก็จะเป็นลูกครึ่งไทย-ยุโรป หรือลูกครึ่งไทย-อเมริกา เมฆคินทร์ จะชอบผู้หญิงสไตล์ ตัวเล็ก หน้าไทย หน้าตาสวยแบบนางในวรรณคดีไทย คิมทัน จะชอบผู้หญิงสไตล์ ลูกครึ่งญี่ปุ่ น ตาโตๆ หน้าตาบ้องแบ๊ว ธามไท จะชอบผู้หญิงสไตล์ คล้ายๆ กับคิมทัน ส่วน ลีวาย มักมีสัมพันธ์สวาทกับผู้หญิงที่การันต์เคยวันไนท์สแตนด์ กินต่อไม่ติด แต่จีบผู้หญิง คนเดียวกับที่เขาเล็งเอาไว้ อย่าง จีนัท ตรงนี้เขาโกรธเคือง ไม่พอใจเป็นอย่างมาก การันต์ตัดเพื่อนกับลีวายตั้งแต่รู้ข่าวว่าลีวายคบหากับจีนัทแล้ว เพียงแต่ไม่ได้พูดออกมา ที่ การันต์ยังเก็บลีวายเอาไว้ เพราะเห็นแก่ความเป็นเพื่อนกันมายาวนาน อีกทั้ง พื้นฐานจิตใจของการันต์ไม่ใช่คนเลวร้ายขนาดที่จะฆ่าใครเพราะแค่ไม่พอใจ การันต์ไม่ฆ่า ใครพร ่าเพรื่อเหมือนที่พี่ชายเขาชอบท า เขาจะฆ่าใคร คนนั้นต้องกวนใจเขาหนักๆ ท าให้เขารู้สึกอยากจะ ฆ่าจริงๆ อีกอย่าง หากเขาฆ่าลีวายไป จีนัทไม่มีทางให้อภัยเขาแน่ @กลางดึก @คฤหาสน์หรูของครอบครัวจีนัท "แปลก...ท าไมคืนนี้ไม่มา" จีนัทนอนพึมพ าอยู่บนเตียงนอนของเธอท่ามกลางความมืด ภายใน ห้องนอนไร้แสงไฟ มีเพียงแสงจากดวงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาภายในห้องนอน เวลานี้ดึกมากแล้ว ทว่า การันต์ที่ปีนเข้าห้องนอนของเธอทุกวัน วันนี้กลับหายเงียบ ไร้วี่แวว
232 ฉกรัก "จะตีสามแล้วนะ" เด็กสาวพึมพ าเบาๆ เธอพลิกตัวนอนตะแคงหันไปมองที่บานหน้าต่าง รอคอย การมาของการันต์อย่างใจจดใจจ่อ หากการันต์รู้ว่ามีเด็กรอเขาปีนหน้าต่างเข้ามากอด เขาคงดีใจจนยิ้ม แก้มปริ "แล้วท าไมเราถึงยังไม่นอน พี่เขาไม่มาก็ดีแล้วนี่" เธอเอ็ดตัวเองก่อนจะพลิกตัวนอนตะแคงข้างหัน หลังให้บานหน้าต่างด้วยความเซ็ง แกร๊ก!! เสียงคล้ายกิ่งไม้หักดังขึ้นจากด้านนอก ท าให้เด็กสาวหันขวับไปมองอัตโนมัติ "เสียงอะไร" เธอรีบลุกออกจากเตียงนอนเดินไปเปิดหน้าต่างเพื่อดูว่าเสียงที่ดังเมื่อครู่คือเสียงอะไร จะใช่เสียงของคนที่เธอรอคอยอยู่รึเปล่า "แค่เสียงกิ่งไม้หักเองเหรอ" เธอมองลงไปที่ด้านล่าง เห็นกิ่งไม้หักเป็นสองท่อนอยู่บนพื้นหญ้าข้าง บ้านจึงพึมพ าออกมาด้วยความเซ็ง เธอนึกว่าจะเป็นเขาเสียอีก เธอปิดหน้าต่าง เดินกลับไปล้มตัวนอนลง บนเตียงนอนอย่างห่อเหี่ยว "นึกว่าเป็นฉันรึไง" การันต์โผล่เข้าสวมกอดเธอเอาไว้จากด้านหลังอย่างรวดเร็วท าให้เธอสะดุ้ง เฮือกด้วยความตกใจ 'พี่เขาเข้ามาตอนไหนเนี่ย ไม่เห็นรู้ตัวเลย' เด็กสาวพูดในใจอย่างสงสัยในการมาของเขา "หึ" เขาแค่นหัวเราะในล าคอหนาออกมาเบาๆ โน้มใบหน้าลงไปเอ่ยข้างใบหูของเธอ "คิดถึงฉัน เหรอแม่กวางน้อย" "ปะ...เปล่านะคะ" เธอเบือนใบหน้ามองออกไปอีกทางเพื่อไม่ให้เขาจับได้ว่าเธอก าลังเขินอายเขา อยู่ เขาเข้ามาหาเธอทุกคืนทุกวัน ท าให้หัวใจดวงน้องพองโตขึ้นเรื่อยๆ จากที่โกรธเคืองที่เขาท าให้ริมฝีปาก ของเธอฉีก ตอนนี้เขาเข้าหาและง้อเธออย่างหนักหน่วง เขารุกเก่งขนาดนี้จะไม่ให้เธอหวั่นไหว ใจอ่อนยอม อภัยให้เขาได้อย่างไร "งั้นเหรอ" เขาใช้ฟันกัดใบหูของเธอเบาๆ ท าให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย สายตาคมกริบจ้องมองพวงแก้ม นวลแดงระเรื่อไม่วางตา "เธอไม่ได้คิดถึงฉันจริงเหรอ" "...ไม่คิดถึงค่ะ" เธอตอบปฏิเสธพลางอมยิ้มจนแก้มป่ อง เธอลอบกลืนน ้าลายลงคอเฮือกใหญ่ "ให้โอกาสตอบอีกที" เขาตวัดลิ้นสากเลียใบหูของเธอจนเปียกชุ่มไปด้วยน ้าลายสีใสของเขา เธอ เบี่ยงหน้าหลบ หางตาเหลือบไปเห็นคราบเลือดบนแขนเสื้อเชิ้ตสีด าของเขา "....ทะ...ท าไมบนตัวพี่รันมีเลือดคะ" "...ฉันไปฆ่าคนมา" เขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบอย่างตรงไปตรงมา ค าตอบของเขาท าให้เธอตัว แข็งทื่อด้วยความหวาดกลัว
233 ซากิระ "ฆ่าไปเยอะด้วย" เขาเอ่ยออกมาอย่างเลือดเย็น ก่อนจะปาดลิ้นสากเลียซอกคอระหง "กลัวเหรอ" "ฮือ!" เด็กสาวสั่นเทาด้วยความกลัว ยิ่งเธอสั่นเทาเขาก็ยิ่งอยากแกล้งเธอ "ฉันไม่ท าร้ายผู้หญิงและเด็ก" เขาใช้ปลายลิ้นสากเลียพวงแก้มนวล เธอหลับตาปี๋ ในตอนแรกเธอดี ใจที่เขามา ทว่าพอได้ฟังที่เขาพูดแบบนี้แล้ว เธอรู้สึกหวาดกลัวเขาจนเรียวขาสั่นเทา เวลาที่การันต์ท าตัว โรคจิต เขาดูน่ากลัวมาก น่ากลัวจนเธอไม่อยากอยู่ใกล้ "ถ้าไม่จ าเป็น" เขาเอ่ยทิ้งท้ายแล้วถอดหมวกแก๊ปสีด าออกจากศีรษะท าให้เธอเห็นทรงผมทรงใหม่ ของเขาค่อนข้างชัดเจน "อึก" เธอสะดุ้งเฮือก ช็อกตกใจกลัวลุคใหม่ของเขา แม้ใบหน้าของเขาจะหล่อเหลา ทว่า ทรงผมทรง ใหม่ท าให้เขาดูดิบเถื่อนมากเกินไป หากคุณพ่อของเธอเห็นการันต์ในเวอร์ชั่นนี้ คุณพ่อของเธอต้องไม่ ชอบเขามากกว่าเดิมเป็นแน่
234 ฉกรัก บทที่56 "นอนเถอะ วันนี้ฉันเหนื่อยไม่มีแรงจะแกล้งเธอแล้ว" เขาแสร้งเหนื่อยเพื่อกลบเกลื่อนความเซ็งกับ ทรงผมหัวเกรียนของเขา เขาถอดเสื้อเชิ้ตออก โยนมันทิ้งลงไปที่พื้นห้อง ก่อนจะถอดกางเกงยีนส์ออก เหลือไว้เพียงกางเกงบ๊อกเซอร์ เขาล้มตัวลงนอนคว ่าหน้าบนเตียงนอนของเธอ จีนัทมองทรงผมทรงใหม่ของเขาด้วยแววตาที่เต็ม ไปด้วยความผวา เธอมองเขาด้วยสายตาแบบนั้นท าให้เขาเขินอยู่ไม่น้อย เขาไม่เคยรู้สึกอับอายเท่านี้มา ก่อน รู้สึกโคตรจะเสียความมั่นใจในตัวเอง "บนตัวมีแต่คราบเลือดยังจะนอนบนเตียงนอนคนอื่นอีก...ไม่มีมารยาทเลย" เธอเอ่ยน ้าเสียงแผ่ว เบา ไม่กล้าใช้น ้าเสียงแข็งกระด้างกับเขา เพราะไม่ชิน รู้สึกกลัวลุคใหม่ของเขา "ไม่ใช่ห้องนอนคนอื่นแต่เป็นห้องนอนของเธอ" เขาเอ่ยอย่างขอไปที เธอเม้มริมฝีปากเข้าหากัน แน่นด้วยความเขินอาย "พรุ่งนี้เช้าจะหายไปอีกไหมคะ" "...ถามแบบนี้อยากตื่นขึ้นมาเจอฉันนอนอยู่ข้างๆ รึไง" เขาเงยหน้าออกจากเตียงนอน เอี้ยวหน้า มองคนตัวเล็ก "...." จีนัทเงียบแทนการตอบ เธอก้มหน้ามองไปด้านข้าง มุมปากอมยิ้มน้อยๆ การันต์พลิกตัวนอน หงาย หันหน้าไปมองใบหน้าสวย "ถ้าจะนอนที่นี่ ช่วยลุกไปอาบน ้า ท าให้ร่างกายสะอาดก่อนจะนอนบนเตียงของหนูได้ไหมคะ" "เธออาบให้ฉัน" "...." เธอท าหน้ามุ่ยกลบเกลื่อนความเขินอาย "ถ้าจะให้ฉันอาบน ้าเธอต้องเป็นคนอาบให้ฉัน" เขายื่นค าขาด เธอปราดตามองเขาคล้ายไม่ชอบใจ ก่อนจะเดินเข้าไปเตรียมน ้าใส่อ่างจากุชชี่ให้เขาแช่ ท าให้เขาลุกออกจากเตียงนอน เดินตามเธอเข้าไป ภายในห้องน ้า เขามองทุกอิริยาบถของเธอไม่วางตาพลางเดินลงไปนั่งในอ่างจากุชชี่ "นวดบ่าให้ฉัน" มาเฟี ยหนุ่มออกค าสั่งน ้าเสียงราบเรียบ ท าให้เธอที่ก าลังจะหยิบสบู่ขึ้นมาจะท า ฟองให้เขาหยุดชะงัก เธอใช้หางตามองเขาอย่างไม่ชอบใจ ก่อนจะเดินไปหยุดที่ด้านหลังของเขา โน้มตัว ลงไปเล็กน้อย ใช้มือบางทั้งสองข้างบีบหัวไหล่แกร่ง "มีแรงแค่นี้เองเหรอ นวดแรงๆ หน่อย" เรี่ยวแรงของเธอน้อยนิดราวกับคนไร้เรี่ยวแรงเพราะขาด สารอาหารจึงท าให้เขาหงุดหงิดอยู่เล็กน้อย เธอออกแรงบีบนวดมากขึ้น มือหนาข้างขวาของมาเฟี ยหนุ่ม วางลงบนหลังมือบางข้างซ้ายของเธอ ท าให้เธอหยุดชะงัก
235 ซากิระ "มานี่" เขากระตุกข้อมือเล็ก เหวี่ยงร่างบางลงอ่างอย่างไม่แรงนัก แต่ก็แรงพอที่ท าให้ร่างของเธอ เสียหลักล้มลงไปในอ่างจากุชชี่ "โอ๊ย! พี่รัน หนูเปียกหมดแล้วเนี่ย" เด็กสาวหน้ามุ่ยอย่างหนักพลางใช้มือบางลูบน ้าออกจาก ใบหน้าของตัวเองลวกๆ "หึ นั่งแบบนี้นวดถนัดกว่าเดิมเยอะ" การันต์ยกสะโพกมนขึ้นไปนั่งคร่อมบนตักแกร่งอย่างไม่สะทก สะท้าน ท าให้ตอนนี้ใบหน้าสวยแนบชิดแผงอกแกร่ง เขาจับมือบางทั้งสองข้างขึ้นมาสัมผัสสันกรามคม กริบ จีนัทแหงนหน้ามองใบหน้าหล่อ เธอเบือนหน้าหลบสายตา ใช้มือบีบนวดหัวไหล่แกร่งพลางอมยิ้ม บางๆ ด้วยความเขินอาย สายตาคมกริบหลุบมองยอดถันสีชมพูระเรื่อใต้ชุดนอนสายเดี่ยวตัวบางไม่ วางตา "ฮือ" มาเฟี ยหนุ่มใช้มือหนาลูบปลายถันของเธอเบาๆ ท าให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย เธอไม่ได้ปัดมือเขา ออก เธอเหนียมอายพลางนวดไหล่ให้เขาต่อ ปล่อยให้เขาใช้มือบีบหน้าอกของเธอตามอ าเภอใจ "เคยได้กับผู้หญิงรัสเซียไหมคะ" เธอเอ่ยถามน ้าเสียงเบาพลางช้อนตามองใบหน้าหล่อด้วยความ เขินอาย ท่าทีเหนียมอายของเธอขัดกับค าถามที่ดูกร้านโลกอย่างสิ้นเชิง "ไม่เคย...แต่อยากได้มาก" มาเฟี ยหนุ่มมองใบหน้าสวยพลางใช้ปลายนิ้วโป้งไกล่เกลี่ยทั่วริมฝีปาก สีชมพูด้วยความปรารถนาในตัวเธออย่างแรงกล้า "ผู้หญิงรัสเซียแจ่มทุกคน โดยเฉพาะผู้หญิงรัสเซียที่อยู่ตรงหน้าฉัน" มาเฟี ยหนุ่มใช้มือหนาอีกข้าง ช้อนใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นสบสายตา ใบหน้าของเขาอยู่ห่างกับใบหน้าของเธอเพียงคืบ ความหล่อในระยะ ประชิดส่งผลต่อหัวใจดวงน้อยของเธอ "ปากหวานกับผู้หญิงบ่อยไหมคะ" เด็กสาวใช้มือทั้งสองข้างโอบกอดล าคอหนา "ฉันใช้ปากแค่กับเธอ" "ตอบไม่ตรงค าถามค่ะ" เด็กสาวท าหน้ามุ่ยกลบเกลื่อนความเขินอาย เขาจ้องมองใบหน้าของเธอ อย่างปรารถนา ท าให้เธอก้มหน้าเหนียมอายอย่างหนัก "อยากแลกลิ้น" มาเฟี ยหนุ่มเอ่ยความปรารถนาออกมาอย่างตรงไปตรงมา ท าให้เด็กสาวยิ่งเขิน อย่างหนัก เด็กสาวมองไปด้านข้างราวกับครุ่นคิดบางอย่าง ก่อนจะหันหน้าไปสบตากับเขา มือบางโอบ ล าคอหนาแน่นขึ้น แล้วเป็นฝ่ายจูบริมฝีปากของเขาก่อน
236 ฉกรัก ท าเอามาเฟี ยหนุ่มอึ้งไปชั่วขณะ เด็กสาวประทับจูบอย่างแผ่วเบา มาเฟี ยหนุ่มหลับตาลงพลางจูบ ตอบอย่างนุ่มนวล มาเฟี ยหนุ่มปลดปล่อยมังกรยักษ์ตัวเขื่องแข็งแกร่งออกมาผงาดชนเข้ากับหน้า ท้องแบนราบ "ยื่นลิ้นออกมาให้ฉันดูด" มาเฟี ยหนุ่มออกค าสั่งอย่างลามก เด็กสาวแลบลิ้นออกมาอย่างว่าง่าย สอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากหนา หลับตาพริ้ม ด าดิ่งลงสู่ห้วงแห่งกามารมณ์ "อื้มมม...." มาเฟี ยหนุ่มครางในล าคอออกมาเบาๆ อย่างพึงพอใจ เด็กสาวเกร็งเรียวลิ้นค้างเอาไว้ เพื่อให้มาเฟี ยหนุ่มดูดดึงลิ้นนุ่มของเธอ เด็กสาวขยับสะโพก เข้าหาแท่งร้อนที่อยู่ใต้น ้า ความรู้สึกวูบไหวตี รวนอยู่ในกายจนลืมความรู้สึกผิดชอบชั่วดี ทั้งสองมัวเมากับการชิมรสสัมผัสในโพรงปากของกันและกัน "ไม่ตีฟองสบู่แล้วเหรอ" มาเฟี ยหนุ่มเป็นฝ่ ายถอนจูบออกมาก่อน จากนั้นจึงเอ่ยถาม เด็กสาวมอง ริมฝีปากหยักได้รูปคล้ายเสียดายที่เขาถอนจูบ "เดี๋ยวค่อยตีค่ะ" จีนัทก้มใบหน้าลงไปใต้น ้า จุ๊บแก่นกายยักษ์อย่างนึกมันเขี้ยว มือบางจับแท่งร้อน อ้าปากดูดส่วนหัวแก่นกาย เล่นท าเอาเขาตกตะลึงในความใจกล้าของเธอ "อ่าห์~ สุดยอดเลย ดูดแรงๆ" ความรู้สึกเสียวซ่านแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย มือหนาเผลอกดศีรษะทุย เล็กเข้าหาแก่นกายอย่างลืมตัว เด็กสาวกระตุกส าลักน ้าในอ่างท าให้มาเฟี ยหนุ่มตื่นจากห้วงแห่งความ เสียวซ่าน รีบดึงคนตัวเด็กลุกขึ้นมาจากใต้น ้า "มีผู้หญิงดูดมันเยอะไหมคะ" เด็กสาวเอ่ยถามพลางใช้ฝ่ ามือลูบไล้แก่นกายยักษ์อย่างยั่วยวน ความอ่อนหวานแฝงความร่านkuyของเธอเล่นท าเอาเขาแทบคลั่ง ที่เพื่อนผู้ชายหลายคนของเขาพูดเป็น เสียงเดียวกันว่า เรื่องเซ็กซ์ ผู้หญิงรัสเซียค่อนข้างแสบและถึงใจ ตอนนี้เขาได้สัมผัสแล้ว เป็นจริงอย่างที่เพื่อนของเขาพูดไม่ผิดเพี้ยน จีนัทดูภายนอกเรียบร้อย อ่อนหวาน แต่เรื่องเซ็กซ์ เธอแสบ ถึงใจ และไม่ธรรมดาเลย เขาสัมผัสร่างกายของเธอแต่ละครั้ง เธอมีเรื่อง ให้เขาอึ้งได้ตลอด ถ้าไม่ติดที่เขาชอบเธอมาก เขาจะคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงประเภท 'แรดเงียบ' "เธอคนแรก" มาเฟี ยหนุ่มใช้มือหนาเกลี่ยปอยผมที่ข้างแก้มนวล "...ใช่เหรอคะ...โกหกรึเปล่า" เด็กสาวก้มหน้าเหนียมอาย สองแก้มนวลเนียนเปลี่ยนเป็นสีแดงระ เรื่อประหนึ่งลูกพีช "ฉันชอบวันไนท์สแตนด์แต่ไม่เคยให้ใครใช้ปากกับร่างกายของฉัน" "หนูเชื่อได้มากแค่ไหนคะ" "หัวkuyสีชมพูขนาดนี้น่าจะใช้เป็นหลักฐานยืนยันได้ในระดับหนึ่งเลยนะ"
237 ซากิระ "...." เด็กสาวอมยิ้มดีใจ รู้สึกภาคภูมิใจที่เธอเป็นคนแรกที่ใช้ปากสัมผัสร่างกายของเขา ถึงแม้ว่า เธอจะไม่ได้เป็นผู้หญิงคนแรกที่เขาสอดแก่นกายเข้าไปในร่างกายก็เถอะ "เธอก็ชมพู" เขากล่าวพลางหลุบสายตามองความเป็นสาวที่แช่อยู่ใต้น ้า มือหนาประคองใบหน้า สวยเข้าไปใกล้ใบหน้าหล่อ กดจูบริมฝีปากสีชมพูระเรื่อ ดูดดึงลิ้นนุ่มอย่างหิวโหย ก่อนจะถอนปากมาพรม จูบแก้มนวลเพื่อให้เธอได้พักหายใจ "ถือว่าดูแลตัวเองดี ไม่ยอมให้ใครสัมผัสตัวได้ง่ายๆ" เขารู้ดีว่าเธอไม่ยอมให้ลีวายสัมผัสร่างกายใน แบบที่เธอให้เขาสัมผัส "ไม่ยอมให้มันสัมผัสตรงนั้นเพราะรอฉันเหรอ" "...." เธอเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น เงียบแทนการตอบเหมือนเคย "เธอเก็บเยื่อพรหมจรรย์เอาไว้ให้ฉันเป็นคนเปิดซิงเธอใช่ไหม" เขาเอ่ยถามราวกับล่วงรู้ถึงความคิด ของเธอใช่เธอเก็บความบริสทุธิ์ของตวัเองเอาไวร้อใหเ้ขาเป็นคนมาเปิด เธอเงียบไม่ตอบ เลือกท่ีจะเลื่อน ใบหน้าลงไปใช้ลิ้นเลียหัวนมสีชมพูระเรื่อของเขา "อ๊า....ลิ้นโคตรดี" มาเฟี ยหนุ่มเปล่งเสียงค ารามออกมาเบาๆ มือหนาประคองใบหน้าสวยขึ้นมา "ฉันอยากได้เธอจริงๆ" เขามองเด็กสาวด้วยความปรารถนาในเรือนร่างของเธออย่างแรงกล้า ก่อน จะโน้มใบหน้าลงไปบดขยี้ริมฝีปากอวบอิ่ม ดูดดึงลิ้นเล็กอย่างเอาเป็นเอาตาย 'หนูก็อยากได้พี่รันเหมือนกันค่ะ' เด็กสาวเอ่ยในใจอย่างก๋ากั่น @วันต่อมา "ฮือ~" จีนัทส่งเสียงครางอู้อี้ในล าคอออกมาเบาๆ พลางพลิกตัวไปมาด้วยความขี้เกียจลุกออกจาก เตียงนอน "แปดโมงเช้าแล้วนะ" น ้าเสียงเข้มดุที่คุ้นเคยดังขึ้นข้างหูท าให้จีนัทลืมตาขึ้นมาอัตโนมัติ เธอหันไป มองที่ต้นทางของเสียง "พี่รัน" จีนัทมองใบหน้าหล่อของการันต์ด้วยสายตาที่หลากหลายความรู้สึก 'พี่เขายังอยู่ วันนี้พี่ไม่หายไปเหมือนวันที่ผ่านๆ มาแล้ว ดีจัง' จีนัทพูดในใจพลางมองไปด้านข้าง ด้วยความเขิน ที่การันต์มักหายตัวไปในตอนเช้า ไม่ใช่เพราะเขาคิดจะมาก็มา คิดจะไปก็ไป เหมือนที่เธอคิด แต่ ด้วย เวลาตอนกลางวัน คนในบ้านของเธออาจจะเห็นเขาได้ง่ายๆ
238 ฉกรัก เพราะ ช่วงเวลาตอนกลางวัน สาวใช้ในบ้านของเธอจะออกมาท าความสะอาดรอบๆ คฤหาสน์ แทบจะตลอดทั้งวัน ล าพังเขาคนเดียว เขาไม่กังวล แต่เพราะกลัวเธอจะโดนคุณพ่อคุณแม่ดุ เขาจึงรีบตื่น แต่ไก่โห่ ปีนหน้าต่างกลับบ้านของตัวเองก่อนที่จะรุ่งสาง "มีอะไร?" มาเฟี ยหนุ่มเลิกคิ้วเข้มข้างขวาขึ้นเล็กน้อยเชิงถาม เพราะเห็นเธอเงียบนาน "...เปล่าค่ะ" เธอก้มหน้าพลางอมยิ้มเหนียมอาย เขาขมวดคิ้วงง แต่ก็ไม่ได้เอ่ยท้วงอะไรต่อ "ลุกไปอาบน ้าสิ" "...แปดโมงเช้าแล้ว...ท าไมพี่รันยังไม่กลับบ้านอีกคะ" เด็กสาวเอ่ยถามด้วยความเขินอาย นึกเขิน ตัวเองเรื่องเมื่อคืน เธอกล้าท าแบบนั้นได้ยังไง เธอปล่อยให้กามารมณ์ครอบง าจนลืมความไม่ถูกต้องไป ชั่วขณะ ตอนนี้เธอก าลังคบหากับลีวายอยู่ เธอไม่ควรปล่อยตัวปล่อยใจให้กับเพื่อนสนิทของแฟนตัวเอง เธอรู้ว่าสิ่งไหนผิด สิ่งไหนถูก แต่การันต์ท าให้เธอหักห้ามใจตัวเองไม่ได้ "รอเธอตื่นไง ฉันรอเธอตื่นขึ้นมาเห็นหน้าฉันก่อนฉันถึงจะกลับ" การันต์ตอบน ้าเสียงราบเรียบก่อน จะลุกออกจากเตียงนอน หยิบกางเกงยีนส์ที่พื้นขึ้นมาสวมใส่ "จะกลับแล้วเหรอคะ" ไม่รอให้เขาสวมกางเกงยีนส์เสร็จ เด็กสาวรีบเอ่ยถามเชิงรั้งเขาเอาไว้ ราวกับ ว่าเธอไม่ต้องการให้เขากลับบ้านอย่างไรอย่างนั้น "ท าไม? อยากให้อยู่ต่อรึไง" การันต์เอี้ยวหน้ามองคนตัวเล็ก จีนัทเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นเป็น การตอบว่า ใช่ เธออยากให้เขาอยู่ต่ออีกหน่อย "...พูดสิ" การันต์รอฟังค าตอบที่ชัดเจนจากริมฝีปากของเธอ "...." เธอเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นพลางมองไปด้านข้างราวกับก าลังครุ่นคิด "ถ้าเธอไม่พูดฉันจะกลับ" เขาเอ่ยเพียงเท่านี้แล้วรีบสวมกางเกงยีนส์ "...อยู่ทานมื้อเช้าด้วยกันก่อนได้ไหมคะ" ในที่สุดเธอก็ยอมพูดออกมา เขายิ้มมุมปากก่อนจะหันไป สบตากับเธอ "...แล้วพ่อแม่เธอล่ะ...ถ้าเห็นฉันอยู่ในห้องนอนของเธอจะไม่ตกใจเหรอ" "หนูจะลงไปเอาอาหารขึ้นมาทานที่นี่ค่ะ" "ไม่กลัวคนในบ้านสงสัยรึไง" เขาเดินเข้าไปใกล้เธอ ยกมือหนาข้างขวาขึ้นมาวางลงบนศีรษะทุย เล็ก ขยี้เบาๆ ด้วยความเอ็นดู "หนูมีวิธีของหนูค่ะ รอหนูอยู่ตรงนี้นะคะ" เด็กสาวหัวใจเต้นแรงระส ่าพลางอมยิ้มจนแก้มป่ อง เธอ รีบวิ่งแก้มแดงระเรื่อออกไปจากห้องนอน ไม่รอให้เขาเอ่ยท้วง
239 ซากิระ บทที่57 "เช้านี้มีอะไรทานบ้างคะ" จีนัทเดินเข้าไปภายในห้องครัวเอ่ยถามส้มจี๊ดและลูกเป็ดที่ก าลังช่วยกัน ตักอาหารใส่ภาชนะ "อรุณสวสัดิ์ค่ะคุณหนู/อรุณสวสัดิ์ค่ะคุณหนู" สม้จี๊ดและลูกเป็ดโค้งศีรษะท าความเคารพพลาง กล่าวทักทายคุณหนูของบ้าน "เช้านี้มีข้าวต้มปลา แซนด์วิชอกไก่ ไข่กระทะ ขนมปังปิ้ง ไข่คน เกี๊ยวอกไก่ แล้วก็นมกับกาแฟค่ะ คุณหนูรับทั้งหมดเลยไหมคะ" ส้มจี๊ดกล่าวถาม "ขอแซนด์วิชอกไก่ นมกับกาแฟ อย่างละสองค่ะ" "อย่างละสองเหรอคะ" สาวใช้ทั้งสองต่างท าหน้างุนงง "จ้ะ เอาใส่ถาดนะ วันนี้ฉันมีรายงานต้องรีบท า จะเอาอาหารขึ้นไปทานบนห้อง" "รับทราบค่ะ" สาวใช้ทั้งสองท าตามอย่างว่าง่าย รู้สึกสงสัยแต่ไม่กล้าเอ่ยถาม "เสร็จแล้วค่ะ ให้ส้มยกขึ้นไปให้นะคะ" ส้มจี๊ดเอ่ยอาสายกถาดอาหารเช้าขึ้นไปบนห้องนอนให้ คุณหนู "ไม่เป็นไรค่ะ พี่ส้มท างานต่อเถอะ" จีนัทคลี่ยิ้มบางๆ พลางยื่นมือไปรับถาดอาหารแล้วเดินขึ้นไป บนชั้นสองของบ้าน เธอเปิดประตูห้องนอนออก ท าให้การันต์หันไปมองที่เธออัตโนมัติ "ดูอะไรอยู่คะ" จีนัทเห็นการันต์ที่นั่งหลังพิงหัวเตียงนอน มือหนากดโทรศัพท์มือถือไปด้วยจึงเอ่ย ถาม เนื่องจาก คิดว่าการันต์ก าลังคุยแชตกับผู้หญิงคนอื่นอยู่ เธอถือถาดอาหารไปวางลงบนโต๊ะข้างหัว เตียงนอน ทิ้งสะโพกนั่งลงบนตักแกร่ง ถือวิสาสะหยิบโทรศัพท์มือถือออกจากมือหนาขึ้นมาอ่านข้อความ บนหน้าจอ เธอกดเข้าไปที่แอปพลิเคชันไลน์ การันต์ไม่ได้ดุอะไร เขาปล่อยให้เธอเอาโทรศัพท์เขาไปเช็กตามที่ เธอต้องการ อีกอย่าง เขาไม่ได้คุยกับผู้หญิงคนไหนเลยตั้งแต่เธอกลับมา เพราะงั้นจึงไม่กังวล ที่ควรกังวล ก็ลบท าลายหลักฐานไปหมดแล้ว ไม่งั้นเขาไม่ปล่อยให้เธอเอาโทรศัพท์เขาไปเช็กหรอก เขาเอื้อมมือไปหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาจิบเบาๆ จีนัทขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่งเหยิง งงกับชื่อไลน์กลุ่มบน แอปพลิเคชันไลน์ของการันต์ "กลุ่มนกแอ่น คืออะไรเหรอคะ" เธออ่านชื่อกลุ่มที่เขาปักหมุดเอาไว้ด้านบนสุดของกล่องข้อความ เธอเอ่ยถามเขา โดยไม่ได้กดเข้าไปอ่านข้อความด้านใน เพราะกลัวจะเป็นกลุ่มงานวงการสีเทาของเขา "...กลุ่มเช็กข่าวสาร" การันต์ชะงักเล็กน้อยก่อนจะตอบ สีหน้าของเขาดูมีพิรุธ
240 ฉกรัก Line! เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าจากแอปพลิเคชันไลน์ดังขึ้นมาพร้อมกับข้อความลามกหยาบโลนจาก สมาชิกในกลุ่มท่านหนึ่ง ที่ใช้นามแฝงว่า 'Pussy knock everything' ท าให้เธอตัดสินใจกดเข้าไปอ่านข้อความ สมาชิก Pussy knock everything : คลิปหลุด น้องฝันดี Onlyfans มาในชุดนอนไม่ได้นอน โดนจับ YEDคาห้องน ้า ซอยถี่ๆ กระแทกแรงๆ แบบนี้มีแตกใน (จีนัทตาเบิกกว้างด้วยความตกใจกับวีดีโอและข้อความที่สมาชิก 'Pussy knock everything' ส่ง เข้ามาในกลุ่ม สมาชิก 'Pussy knock everything' ก็คือนามแฝงของคิมทัน เพื่อนสนิทของการันต์ กลุ่มนก แอ่นกลุ่มนี้ มีสมาชิกมากกว่า 30 คน เป็นกลุ่มส าหรับพูดคุยเรื่องผู้หญิงโดยเฉพาะ หลักๆ เน้นส่งคลิปโป๊ คลิปหลุด ของเหล่าหญิงสาวจากทั่วโลก อีกทั้งแต่ละชื่อที่อยู่ในกลุ่มก็ใช้นามแฝงแบบลามกหยาบโลนกัน ทั้งกลุ่ม จีนัทเลื่อนสายตาไปอ่านนามแฝงที่การันต์ใช้ในกลุ่มถึงกับช็อกตกใจหนักกว่าเดิม ใบหน้าของเธอ แดงก ่าด้วยความเขินอาย) การันต์ใช้นามแฝงว่า 'Heeรัสเซียคือปณิธาน' "พี่รัน" จีนัทหันไปมองใบหน้าหล่อเชิงเอ็ด เธอรู้ได้ในทันทีว่านามแฝงของเขานั้นหมายถึงเธออย่าง แน่นอน และเขาก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ ไม่ปฏิเสธด้วย "หึ อะไร" การันต์ยิ้มมุมปากพลางหัวเราะในล าคอหนาออกมาเบาๆ "ยี้...น่าเกลียด...หมกมุ่น" จีนัททิ้งโทรศัพท์มือถือของเขาลงบนเตียงพลางลุกออกจากตักแกร่ง "มันเป็นเรื่องปกติของผู้ชาย" เขาคว้าข้อมือเล็กเอาไว้พลางเอ่ยอธิบายให้เธอเข้าใจ "ตั้งชื่อกลุ่มได้แบบ..." เธอท าหน้าขยะแขยง ชื่อกลุ่ม 'นกแอ่น' หมายความว่า 'ผู้หญิงแอ่นสะโพก ให้ผู้ชายดู' ค าว่า 'นก' เป็นค าที่ใช้บังหน้าความหมายที่แท้จริง เพื่อไม่ให้คนใกล้ตัวของสมาชิกในกลุ่มรู้ว่า กลุ่มนกแอ่นคือกลุ่มรวมคนบ้ากาม ส่งหนังโป๊ ให้กันดู "หึ" การันต์ยิ้มมุมปากพลางหัวเราะอย่างไม่สะทกสะท้านเหมือนเดิม กลุ่มนกแอ่น สมาชิกมีแค่คน สนิทที่อยู่ในกลุ่ม มีการันต์เป็นแอดมินผู้สร้างกลุ่ม คิมทันเป็นแอดมินที่สอง สมาชิกในกลุ่มมี อัคคี ศิลา สมิง คีตะ เมฆคินทร์ และเพื่อนนักธุรกิจวงการสีเทา ส่วน ลีวาย และธามไท ไม่ได้อยู่ในกลุ่มด้วย และไม่รู้ว่ามีกลุ่มนี้อยู่บนโลกใบนี้ "ค าว่า 'แอ่น' หนูพอจะเข้าใจ แต่ค าว่า 'นก' หนูไม่เข้าใจ ท าไมต้องตั้งชื่อกลุ่มว่า 'นกแอ่น' ท าไมไม่ ตั้งว่า 'นารีแอ่น' ค าไวพจน์ที่หมายถึงผู้หญิงไปเลยล่ะค่ะ" แม้จะเขินแต่ก็อดที่จะถามเพื่อคลายความสงสัย ไม่ได้ "ตั้งแบบนั้นคนที่ไม่ได้อยู่ในกลุ่มมาเห็นก็รู้สิ" การันต์ตอบด้วยท่าทางชิล ๆ
241 ซากิระ "ทุเรศ" คนตัวเล็กท าหน้ายี้ด้วยความรังเกียจ การันต์ดึงแขนคนตัวเล็ก ท าให้เธอเสียหลักนั่งลงบน ตักแกร่ง "พรุ่งนี้เธอมีธุระที่ไหนไหม" "ท าไมคะ" "ไปทะเลกันไหม" เขาเอ่ยชวนเธอไปเที่ยวด้วยเป็นครั้งแรก เธอมองไปทางซ้ายพลางครุ่นคิด บางอย่าง เธอจ าได้ว่าเมื่อหลายปีก่อน เธอเป็นฝ่ ายวิ่งตามเขาไปเที่ยวทุกครั้งที่มีโอกาส โดยที่เขาไม่เคย เต็มใจให้เธอไปเที่ยวด้วยเลย ทว่าตอนนี้ เป็นเขาที่เป็นฝ่ ายเอ่ยชวนเธอไปเที่ยวด้วย ช่างดียิ่งนัก แต่ถึง อย่างนั้น เธอก็ไปเที่ยวกับเขาไม่ได้อยู่ดี เพราะพรุ่งนี้เธอนัดกับลีวายเอาไว้แล้ว "...พรุ่งนี้หนูมีนัดกับพี่ลีวายที่โรงพยาบาลค่ะ" "ฉันไม่ให้ไป" เขาหุบยิ้มทันที สีหน้าดุดันฉับพลัน "พ่ีรนัไม่มีสิทธิ์พดูแบบนีก้บัหนนูะคะ" เด็กสาวใชม้ือบีบแก้มสากเบาๆ ด้วยความมันเขี้ยว "แล้วท ายังไงถึงจะมีสิทธิ์" มาเฟียหน่มุเอ่ยถามดว้ยนา้ เสียงและแววตาท่ีจรงิจงั "...ตอ้งเป็นแฟนถึงจะมีสิทธิ์ค่ะ" เธอตอบเขินๆ กม้หนา้เหนียมอาย "ฉนัเป็นแฟนเธอตอนนีเ้ลยไดไ้หมฉนัจะไดม้ีสิทธิ์ในตวัเธอ" "...พี่รันจะแทงข้างหลังเพื่อนตัวเองจริงๆ เหรอคะ" เด็กสาวเอ่ยถามโดยที่ไม่เงยหน้ามองใบหน้า ของเขา "มันไม่ใช่เพื่อนฉัน" เขาตอบทันที "...." เด็กสาวชะงักกึก "พรุ่งนี้ฉันจะไปเที่ยวกับครอบครัว" "...." เด็กสาวเงยหน้าขึ้นไปสบตากับเขา "ฉันไม่ได้ขออนุญาต แค่แจ้งให้ทราบ" เขาเอ่ยจบประโยคแล้วเบือนหน้ามองอีกทาง เหมือนกับว่า เขาก าลังเขินค าพูดเมื่อครู่ของตัวเอง เด็กสาวอมยิ้มมุมปากด้วยความพอใจ รู้สึกดีที่เขาเอ่ยรายงานความ เคลื่อนไหวของเขาให้เธอทราบ โดยที่เธอไม่ต้องเป็นฝ่ ายเอ่ยถามเขาก่อน มันบ่งบอกว่า เขาใส่ใจ ความรู้สึกของเธอ "...ไปเที่ยวกี่วันคะแล้วไปเที่ยวที่ไหน" "ไม่บอก" "...." เธอหุบยิ้มทันทีพลางหน้าบึ้ง "อยากให้บอกรายละเอียดขนาดนั้นก็เลิกกับมันแล้วมาคบกับฉัน"
242 ฉกรัก "...รอก่อนได้ไหมคะ" เด็กสาวเอ่ยน ้าเสียงเบามากแฝงนัย น ้าเสียงที่เอื้อนเอ่ยออกมาแผ่วเบาจน เขาแทบจะไม่ได้ยิน "อะไรนะ?" มาเฟี ยหนุ่มขมวดคิ้วเข้มเข้าหากันยุ่งเหยิงอย่างสงสัยพลางเอ่ยถามให้แน่ชัดว่าเขา ไม่ได้ฟังผิดเพี้ยนไป