143 ซากิระ "ฉันไม่คิดว่าจะมีใครกล้าจีบเธอตัดหน้าฉัน" ด้วยเขาเองเป็นมาเฟี ย มีอ านาจพอสมควร อีกทั้งยัง เป็นดาราดัง รูปหล่อพ่อรวย จึงประมาท ไม่คิดว่าจะมีใครใจกล้ามากพอจะเป็นคู่แข่งของเขา แต่เขาคิดผิด คนที่เล็งจีนัทเอาไว้ไม่ได้มีแค่เขาแต่มีเพื่อนสนิทของเขาอีกคน "แล้วไอ้เวรที่มันจีบเธอตัดหน้าฉันดันเป็นเพื่อนสนิทของฉัน" เขากัดฟันกรอด ดวงตาแข็งกร้าวทันที ที่พูดถึงเพื่อนสนิท "...." "ในเมื่อเธอไปคบกับมันแล้วจะให้ฉันท ายังไง...รอเหรอ...หึ" เขาเหยียดยิ้มมุมปากพลางเค้นหัวเราะ ในล าคอหนาออกมาเบาๆ ให้กับความน่าสมเพชของตัวเอง "...." "ฉันรอเธอมานานพอแล้ว...ครั้งนี้ฉันจะไม่รออีกแล้ว...ถ้าการที่ฉันสารภาพความรู้สึกกับเธอตรงๆ แล้วเธอยังยืนยันที่จะคบมันต่อ...ฉันก็จะ" "...ก็จะอะไรคะ" เขาหยุดพูดทั้งที่พูดยังไม่จบประโยค ท าให้เธออยากรู้จึงเอ่ยถาม "จะแย่งเธอมาจากมัน"
144 ฉกรัก บทที่35 "....พี่ลีวายเป็นเพื่อนของพี่รันนะคะ" เธอมองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา เขาเอ่ยออกมาเอง และเอ่ยชัดเจนว่าจะหักหลังเพื่อนของตัวเองเพื่อแย่งเธอ ฟังแล้วรู้สึกดีอยู่ไม่น้อย แต่ก็ยังไม่เข้าข้างตัวเอง ซะทีเดียว ยังคงคิดว่าเขาพูดเช่นนี้เพราะแค่อยากลองใจเธอ "เพราะว่ามันเป็นเพื่อนฉันฉันถึงยังไม่ฆ่ามัน" เขาจิ๊ปากอย่างหงุดหงิด ที่หงุดหงิดเพราะเธอเอ่ยชื่อ ของศัตรูหัวใจต่อหน้าเขาอีกครั้ง "มาเป็นผู้หญิงของฉัน...ฉันสัญญาว่าจะดูแลเธอเป็นอย่างดี...จะดูแลดีกว่าที่มันดูแลเธอ" เขาพูด ด้วยน ้าเสียงแข็งกร้าว แววตาที่จ้องมองเธอทั้งจริงจังและดุดันในเวลาเดียวกัน "....หนู...ท าแบบนั้นไม่ได้ค่ะ" หัวใจดวงน้อยเต้นแรงอีกครั้ง เธออยากจะตอบรับเขา ทว่า ก็กลัวว่า พอตอบรับไปแล้วเขาจะเฉลยว่าที่พูดมาทั้งหมดเพราะแค่อยากจะแกล้งลองใจเธอ หากเป็นแบบที่เธอคิด เธอคงรับความรู้สึกของตัวเองไม่ไหว "ท าไม" "เพราะว่าหนูไม่ได้ชอบพี่รันแล้ว...พี่รันเลิกยุ่งกับหนูได้ไหมคะ" "...ถ้าฉันบอกว่าไม่ล่ะ" เขาชะงักเล็กน้อย ไม่คิดเลยว่าเธอจะใจแข็งมากขนาดนี้ ที่เขาพูดกับเธอ วันนี้ เขาพูดแทบจะหมดเปลือกอยู่แล้ว แต่เธอก็ยังคงไม่ไว้ใจเขา เพราะว่าเขาเป็นนักแสดงด้วย เธอจึง ระแวงกลัวว่าเขาจะท าการแสดงกับเธอเหมือนที่เขาท ากับคนอื่นบ่อยๆ "...เมื่อก่อนพี่รันไม่เคยเห็นหนูอยู่ในสายตาท าไมตอนนี้ถึง..." "เธออยู่ในสายตาฉันตลอด...เธอไม่เคยสังเกตเห็นตอนที่ฉันมองเธอเลยรึไง" เขามองเธอราวกับตัด พ้อ เธอมองออกไปอีกทางราวกับก าลังครุ่นคิดตามที่เขาเอ่ย "....เมื่อก่อนพี่รันชอบพูดจาท าร้ายจิตใจหนู" "ฉันปากหมาเป็นเรื่องปกติ...ที่เธอบอกว่าไม่ชอบฉันแล้วเป็นเพราะเธอยังโกรธที่ฉันเคยพูดจาไม่ดี กับเธอใช่รึเปล่า" "...." เธอเงียบแทนการตอบว่า ใช่ นั่นก็ส่วนหนึ่ง "....เรื่องตอนนั้นฉันขอโทษ" เขาถอนหายใจออกมายาวๆ ก่อนจะเอ่ยขอโทษเธอ ซึ่ง ท าให้เธออึ้งอยู่ ไม่น้อย เธอกลับมาครั้งนี้ดูเหมือนว่า การันต์จะเปลี่ยนไปมากจริงๆ เขาดูพูดเก่งมากขึ้น กล้าพูดในสิ่งที่ เมื่อก่อนไม่กล้าที่จะพูด เขาบอกความรู้สึกของเขาออกมาอย่างง่ายดายจนเธอตั้งรับไม่ทัน แต่เธอจะรู้ไหมว่า กว่าที่เขาจะกล้าพูดความรู้สึกออกมาตรงๆ เขาต้องใช้ความกล้าหน้าด้านมาก แค่ไหน เพ่ือใหไ้ดเ้ธอคืนมาแลว้เขายอมลดศักดิ์ศรียอมเป็นคนหนา้ดา้น ทา ทุกอย่างเพ่ือจะทา ให้เธอ
145 ซากิระ กลับมาหาเขา แต่หากท าทุกทางแล้วเธอไม่ยอมกลับมา เขาก็จะหน้าด้านฉกรักเธอคืนมาต่อไป ไม่ได้ด้วย เล่ห์ก็เอาด้วยกล ไม่ได้ด้วยมนตร์ก็ต้องแย่งชิง Line!! Line!! Line!! เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันไลน์บนมือถือของการันต์ดังขึ้นมาสามครั้งติด ท าให้การันต์ หยุดชะงัก เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู ปรากฏว่าคนที่ส่งข้อความมารบกวนเขาคือ น ้าอิง ดาราสาวชื่อ ดังต่างสังกัด หล่อนส่งภาพเปลือยหน้าอกมาให้การันต์พร้อมกับข้อความยั่วๆ ว่า ข้อควำมจำก : น ้ำอิง น ้าอิง : เงี่ยน (น ้าอิง เคยขึ้นเตียงกับการันต์เมื่อสองสัปดาห์ก่อน เธอส่งรูปถ่ายเปลือยกายท่อนบนของตัวเอง พร้อมกับแนบข้อความหยาบโลนมาให้การันต์อย่างไม่มียางอาย การันต์เห็นภาพและข้อความแล้วแต่ไม่ กดเข้าไปอ่าน เขาก าลังจะกดบล็อกไลน์ของน ้าอิง เพราะรู้สึกร าคาญ ไม่อยากเสียเวลาสนทนาด้วย ผู้ชาย อย่างการันต์ มีอะไรกับผู้หญิงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น ไม่มีซ ้ารอบสอง ทว่ายังไม่ทันจะกดบล็อก น ้าอิงก็ส่ง ข้อความมาหาเขาอีกครั้ง) น ้าอิง : พิมพ์ผิดค่ะ อิงคิดถึงรันจังเลยค่ะ รันมาหาอิงหน่อยได้ไหมคะ (จีนัทเห็นภาพและข้อความแล้วโกรธจนใบหน้าแดงก ่า การันต์กดปุ่ มล็อกหน้าจออย่างไม่แยแส วางมือถือลงบนโต๊ะ แล้วหันไปพูดกับจีนัทต่อ) "ไม่ต้องพูดอะไรต่อแล้วค่ะ เพราะหนูไม่อยากฟัง" จีนัทเอ่ยขึ้นมาก่อนท าให้เขาที่ก าลังจะอ้าปาก พูดหยุดชะงักอัตโนมัติ "ถ้าไม่มีอะไรแล้วหนูขอตัวกลับ" เธอเอ่ยลาเขาด้วยน ้าเสียงแข็งกระด้างพลางมองเขาด้วยสายตา รังเกียจเป็นครั้งแรก ก่อนจะลุกออกจากตักแกร่ง "โอ๊ย" จีนัทร้องด้วยความเจ็บปวดที่ถูกมือหนากระชากแขนเธออย่างแรง "จะรีบกลับท าไม" การันต์ชักสีหน้าไม่พอใจ จีนัทใบหน้ากระเง้ากระงอดราวกับก าลังงอนเขา "อีกสักพักค่อยกลับ" เขาเห็นสีหน้ากระเง้ากระงอดของเธอแล้วจึงเอ่ยน ้าเสียงที่อ่อนลง กอด กระชับเอวคอดเอาไว้อย่างทะนุถนอม รั้งสะโพกมนนั่งลงบนตักแกร่ง Line!!! ยังไม่ทันที่จีนัทจะนั่งชิดตักแกร่ง เสียงข้อความจากแอปพลิเคชันไลน์บนมือถือของการันต์ดัง ขึ้นมาอีกครั้ง น ้าอิง : รันไม่ตอบอิงเลย อยู่กับเหยื่อรายใหม่อยู่เหรอคะ รันลืมเหยื่อคนนี้ไปแล้วจริงๆ เหรอคะ (จีนัทเห็นข้อความบนหน้าจอมือถือของเขาแล้วโกรธจนใบหูแดงก ่าอย่างหนัก)
146 ฉกรัก "หนูจะกลับบ้านแล้วค่ะ พี่ลีจะมารับหนูแล้ว" เธอเอ่ยบอกเขาเชิงประชดประชัน จงใจแดกดันท า ให้เขาหึงเหมือนที่ตอนนี้เธอก าลังหึงเขาอยู่ "ฉันนั่งอยู่ตรงนี้ทั้งคนเธอยังกล้าพูดถึงมันให้ฉันได้ยินอีกเหรอ...จิตใจท าด้วยอะไร" การันต์มอง ใบหน้าสวยอย่างไม่ชอบใจพลางขมวดคิ้วเข้มเข้าหากันแน่น ใบหูของเธอแดงก ่าอย่างชัดเจน เขาเห็นแล้ว ขมวดคิ้วเข้าหากันแน่นมากกว่าเดิมพลางเอ่ยทักท้วง "ท าไมหูแดง" เขาจ้องหน้าเธออย่างต้องการค าตอบ ก่อนจะใช้มือหนาสัมผัสใบหูข้างซ้ายของเธอ ใบหูของเธอร้อนผ่าวราวกับถูกไฟเผา เธอเอียงใบหน้าหลบเล็กน้อย หางตาของเธอเล็งไปที่หน้าจอมือถือ ของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้า ซึ่ง เขาเห็นตั้งแต่แรกแล้วล่ะว่าเธอมอง เพราะเขาอยากดูอาการของเธอ จึงยังไม่บล็อกน ้าอิง "เธอแอบดูมือถือฉันเหรอ" "....หนูไม่ได้แอบดูแชตมันเด้งขึ้นมาเองแล้วหนูบังเอิญหันไปเจอพอดี" เธอชะงักตกใจรีบแก้ตัวทัน ควัน ท่าทางร้อนตัวของเธอมันบอกอะไรได้หลายอย่าง "หึ หึงเหรอ" เขาหัวเราะในล าคอหนาออกมาเบาๆ พลางเอ่ยถามราวกับรู้ทันความคิดของเธอ "...พูดอะไรคะหนูจะหึงพี่รันท าไมในเมื่อเราไม่ได้เป็นอะไรกัน" "แล้วอยากลองเป็นอะไรกันไหมล่ะ?" เขายิ้มมุมปากพลางมองใบหน้าสวยอย่างเจ้าเล่ห์ "...หนูพูดไปแล้ว" เธอเบือนหน้าหลบสายตาเจ้าเล่ห์แพรวพราวของเขา "ฉันไม่ค่อยได้ยิน" เขาจงใจแกล้งเธอพลางจ้องมองเธออย่างแพรวพราวท าเอาคนโดนมองหัว ใจเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง "เลิกแกล้งหนูสักทีได้ไหมคะ" "ฉันไปแกล้งอะไรเธอ" "...หนูจะกลับแล้วเชิญพี่รันไปหาคุณน ้าอิงอะไรนั่นเถอะค่ะ" "หึ" การันต์หัวเราะในล าคอหนาออกมาเบาๆ ราวกับก าลังชอบใจ ท่อนแขนแกร่งทั้งสองข้างโอบ เอวคอดกิ่วแน่น ท าเอาคนตัวเล็กมวนท้องแปลกๆ อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "อยู่ต่ออีกหน่อย" เขาเอ่ยกระซิบรดต้นคอของเธอ ท าเอาเธอขนลุก รู้สึกเสียวแปลกๆ "ฉันจะไปส่ง เธอเอง...อยู่ดื่มเป็นเพื่อนฉันก่อน" "....หนูไม่อยากอยู่" "แค่แก้วเดียว" เขาโน้มน้าวเธออย่างแพรวพราว ท าเอาหัวใจดวงน้อยอ่อนระทวยเคลิ้มตาม การันต์ เป็นผู้ชายที่มีแววตาแพรวพราว และมีเสน่ห์เป็นอย่างมาก เธอไม่แปลกใจเลยว่าท าไมเขาถึงเป็นนักแสดง
147 ซากิระ เบอร์หนึ่งของไทย อีกทั้งสาวๆ ยังชอบเขาเกินครึ่งประเทศ วันนี้ได้สัมผัสความแพรวพราวของเขาด้วย ตัวเองแล้ว บอกได้ค าเดียวว่า 'หนีไปไหนไม่รอด วนลูปเดิม' หากเขาแพรวพราวกับเธอตั้งแต่ตอนนั้น เธอคงจะกลายเป็นเด็กใจแตกอย่างสมบูรณ์แบบไปนาน แล้ว "ฉันจะขับรถไปส่งเธอที่บ้าน" เขาหยิบแก้วเหล้าขึ้นมายื่นไปตรงหน้าเธอ "ดื่มเป็นเพื่อนฉันสักแก้ว สิ" "หนูดื่มไม่เป็น" เธอเบือนหน้าหลบแก้วเหล้าตรงหน้าพลางเอ่ยปฏิเสธ "ถ้าเธอดื่มหมดแก้วนี้ฉันจะปล่อยเธอกลับบ้าน" เขาเอ่ยอย่างเจ้าเล่ห์ ซึ่ง ครั้งนี้เธอรู้ทัน "จะมอมเหล้าหนูเหรอ" "แค่แก้วเดียวไม่เรียกว่ามอมนะ" เขายิ้มมุมปากเล็กน้อย ก็ดีที่เธอไม่ได้ซื่อบื้อจนเกินไป หากเธอ ซื่อบื้อเหมือนตอนเด็ก เขาคงจะรู้สึกผิดมาก "ถ้าหนูยอมดื่มแก้วนี้พี่รันจะเลิกยุ่งกับหนูใช่ไหมคะ" เธอเอ่ยยื่นข้อเสนอ เขาเลิกคิ้วเข้มข้างขวาขึ้น เล็กน้อยแสร้งครุ่นคิด
148 ฉกรัก บทที่36 เขายักคิ้วข้างเดียว เชิงตกลง การที่เขายักคิ้วข้างเดียวแล้วยิ้มมุมปากหวานๆ เช่นนี้ท าให้เธอเสีย การควบคุมไม่น้อย "ท าไมต้องยักคิ้วข้างเดียวด้วยคะ" เธอแสร้งเอ่ยถามเหมือนไม่ชอบใจเพื่อกลบเกลื่อนความเขิน อาย เขาไม่ตอบอะไร แต่ยักคิ้วข้างขวาขึ้นเล็กน้อย "ยักคิ้วข้างเดียวเหมือนผู้ชายเจ้าชู้ไม่มีผิดเพี้ยน" เธอบ่นงึมง าเบาๆ "ฉันยักคิ้วข้างเดียวให้แค่เธอ...อีกอย่างมันก็แค่การแสดงออกทางสีหน้าไม่ได้หมายความว่าฉัน ต้องเจ้าชู้เสมอไป" เขาใช้มือหนาจับแก้มนวลข้างซ้าย บีบเบาๆ ด้วยความเอ็นดู เธออมยิ้มมุมปากเล็กน้อย ปัดมือเขาออกเพราะไม่อยากให้เขารู้ว่าเธอก าลังเขินอาย "โกหกรึเปล่า" เธอแสร้งพึมพ ากับตัวเองเบาๆ จงใจให้เขาได้ยิน "ฉันจะโกหกเธอไปท าไม" การันต์ใช้ลิ้นสากแตะมุมปากหนาเล็กน้อยพลางยักคิ้วหลิ่วตาให้เธอ อย่างแพรวพราว "คืนนี้เธอนอนกับฉันได้ไหม" เขาลูบแก้มนวลเบาๆ พลางกล่าว ค าถามของเขาท าให้เธอหน้าบึ้ง ฉับพลัน "....คุณค่าของหนูต ่าถึงขนาดที่พี่รันชวนหนูนอนด้วยง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอคะ" "เธอคิดมากเกินไปรึเปล่า ฉันแค่ชวนไปนอนคุยกันเฉยๆ ไม่ได้จะท าอะไรอย่างที่เธอคิด" การันต์ ตอบด้วยท่าทางชิลๆ ไม่สะทกสะท้านใดๆ เขาเลื่อนมือหนาลงไปโอบไหล่มนอย่างถือวิสาสะ "...ขอโทษ" ความเงียบของเธอมีผลต่อเขาไม่น้อย เขาเอ่ยขอโทษเธอเพราะเห็นว่าเธอนิ่งเงียบไม่ ยอมเอ่ยใดๆ ทว่าแม้เขาจะเอ่ยขอโทษเธอแล้วแต่เธอก็ยังคงนิ่งเงียบ ท าให้เขาเองก็เงียบตาม เนิ่นนาน เกือบสองนาทีที่ทั้งสองคนไม่เอ่ยปากพูดอะไร การันต์ใช้มือหนาบีบนวดไหล่มนเบาๆ "ไอ้ลีวายมันไม่ได้เป็นคนดีอย่างที่เธอคิดหรอกนะ" "...." "เลิกกับมันแล้วมาอยู่ข้างกายฉัน...ฉันมั่นใจว่าฉันทุ่มเทให้เธอได้มากกว่ามัน" "...." "ที่พูดมาทั้งหมดไม่ได้จะท าให้เธอกลับมาชอบฉัน...แต่ที่พูดเพราะว่าฉันชอบเธอ" ประโยคสุดท้าย ของเขาท าให้เธออึ้งชะงัก เธอไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าเขาจะสามารถเป็นฝ่ ายยอมเธอได้มากขนาดนี้ ซึ่ง ท าให้เธอรู้สึกดีเป็นอย่างมาก แต่ก็ยังไม่เชื่อใจเขา เพราะเขาเจ้าชู้ เธอกลัวว่าเขาอาจจะพูดแบบนี้กับ ผู้หญิงอีกหลายๆ คน ไม่ได้พูดแบบนี้แค่กับเธอคนเดียว
149 ซากิระ "เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทัน" เขาใช้หัวไหล่แกร่งชนแผ่นหลังบางเบาๆ เชิงสะกิด "ฉันหล่อกว่ามันเยอะเลยนะ...กล้ามก็ใหญ่กว่ามันด้วย" "...." เธอแอบอมยิ้ม นึกข าไปกับความพรรณนาสรรพคุณของเขา "จะดิสเครดิตเพื่อนตัวเองลับหลัง เหรอคะ" "ไม่ได้ดิสเครดิต...แค่บอกทางเลือกที่ดีกว่าให้เธอ" "แน่ใจเหรอคะว่าดีกว่า" "อย่างน้อยทุกห้องหัวใจของฉันก็มีแค่เธอ" "...หลอกลวงไม่ดีนะคะ" "ที่ฉันท าอยู่คือเรื่องจริงที่สุดแล้ว" "แค่ค าพูดจะพิสูจน์อะไรได้คะ...จะแกล้งหนูก็บอกมาตรงๆ" "ฉันดูไม่น่าเชื่อถือขนาดนั้นเลยเหรอ" เขาถอนหายใจออกมาหนักๆ ด้วยความเหนื่อยใจ ในสายตา ของเธอเขาคงเป็นคนที่แย่มากเธอถึงไม่เชื่อค าพูดของเขาเลย หน าซ ้ายังมีท่าทีระแวงเขาอีก "มากเลยล่ะค่ะ" "...ความจริงฉันเป็นคนมีปม" ในเมื่อไม่เวิร์กเขาจึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนา เพราะบทสนทนาเมื่อครู่ ฟังดูแล้วไม่ได้ช่วยท าให้เธอใจอ่อนเลย "มีปมเหรอคะ" เธอหันมองใบหน้าหล่ออย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา ด้วยครอบครัวของเขาร ่ารวย มหาศาล สมาชิกในครอบครัวก็อยู่กันครบ ครอบครัวของเขาเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์แบบมากที่สุดเท่าที่ เธอเคยเจอมาแล้ว เขาเพอร์เฟคมากขนาดนั้นเหตุใดเขาถึงมีปมกันนะ...เธอคิดสงสัยในใจ "ฉันมีปมตั้งแต่เธอกลับรัสเซียโดยที่ไม่บอกฉัน...ฉันขาดความอบอุ่นจากเธอ" ปมของเขาท าให้เธอ ถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ด้วยความเหนื่อยใจ เธอก็อุตส่าห์ตั้งใจฟัง เพราะเป็นห่วงเขา ที่ไหนได้ เขา เล่นมุกจีบเธอ "โรคจิต" เธอต่อว่าเขาในล าคอเบาๆ พลางถอนหายใจแรง เขาเอนหลังพิงโซฟาอย่างชิลๆ มุมปาก หนายกยิ้มเจ้าเล่ห์ สายตาคมกริบแฝงความเจ้าเล่ห์มองไปที่ขวดเหล้าบนโต๊ะตรงหน้าพลางใช้หัวเข่าข้าง ขวาแตะเรียวขาสวยหนึ่งทีเชิงบอกให้เธอชงเหล้าให้เขาอีก "เมื่อไหร่จะปล่อยหนูกลับบ้านสักทีคะ" เธอเอ่ยถามเชิงบ่นก่อนจะชงเหล้าให้เขา เธอยื่นแก้วเหล้า ให้เขา เขาดันแก้วเหล้าในมือของเธอไปจ่อที่ริมฝีปากอวบอิ่ม "ดื่มแก้วนี้ให้หมดแล้วฉันจะปล่อยเธอกลับบ้าน" เธอมองเขาอย่างไม่ไว้ใจ ซึ่ง เขาเองก็รู้ว่าเธอ ก าลังคิดระแวงอะไรอยู่
150 ฉกรัก "ไม่มียาเสียสาวหรอก...แค่เหล้า...ถ้าคออ่อนก็แค่เมา" "...." เธอใช้มือบางดันแก้วเหล้าในมือไปจ่อที่ริมฝีปากของเขา "พิสูจน์สิคะ" "เมื่อกี้ฉันก็ดื่มไปแล้วไง" เขาถอนหายใจออกมายาวๆ ก่อนจะกระดกเหล้าในมือของเธอเข้าปาก ครั้งเดียวหมดแก้วเพื่อเป็นการยืนยันอีกครั้งว่าเขาไม่ได้ใส่อะไรลงไปในเหล้าจริงๆ เขาหยิบแก้วเหล้าออก จากมือของเธอ ชงเหล้าให้เธออย่างช ่าชอง แล้วยื่นแก้วเหล้าไปตรงหน้าของเธอ "ถึงตาเธอแล้ว" "...จะเล่ห์เหลี่ยมอะไรอีกคะ" เธอยังคงมองเขาอย่างไม่ไว้ใจ อีกอย่าง เธอไม่เคยดื่มแอลกอฮอล์ ด้วย ไม่รู้ว่าดื่มไปแล้วเธอจะมีสภาพเป็นเช่นไร เธอจึงเลือกที่จะไม่เสี่ยง "จะมองฉันเป็นคนดีบ้างสักครั้งไม่ได้เลยรึไง" "แล้วคนดีที่ไหนเขาบังคับให้คนอื่นดื่มเหล้ากันคะ" เธอยอกย้อนกลับทันควัน "ดื่มเป็นเพื่อนฉันแค่แก้วเดียวท าหวงเนื้อหวงตัวไปได้...ซิงรึไง" ประโยคสุดท้ายของเขาท าเธอไม่ สบอารมณ์ เขารู้อยู่แล้วว่าเธอยังซิง แต่ที่พูดออกมาเมื่อครู่เพราะอยากจะแหย่เธอเล่น ในใจของเธอ เธออยากจะตอกกลับเขาไปว่า 'ใช่ เธอยังซิงอยู่ และที่ไม่อยากดื่มเพราะไม่อยากโดน เขามอมเหลา้จนเสียความบรสิทุธิ์ใหก้บัผชู้ายเจา้ชูเ้ช่นเขา' "...แล้วท าไมต้องเป็นหนูด้วยคะลูกน้องของพี่รันก็มีเยอะแยะท าไมไม่เรียกมาดื่มเป็นเพื่อน" "เออ...ดื่มเป็นเพื่อนหน่อยถ้ามียาเสียสาวฉันให้เธอถีบหน้าฉันเลย" เขายัดเยียดจะให้เธอดื่มเหล้า ให้ได้ คนเจ้าเล่ห์แบบเขาย่อมมีแผนชั่วเป็นแน่ "ฉันแค่อยากให้เธอรู้รสชาติของเหล้าเฉยๆ ไม่อยากดื่มก็ไม่ต้องดื่ม" การันต์เลิกวอแวอย่าง ง่ายดาย เขากระดกแก้วเหล้าในมือเข้าปากครั้งเดียวหมดแก้ว จีนัทใช้พลังงานเถียงกับเขาไปเยอะจนรู้สึก คอแห้ง เธอหยิบขวดน ้าเปล่าที่ยังไม่ได้แกะซีลขึ้นมาดื่ม "แค่กๆ ขมมาก" เธอส าลักหน้าด าหน้าแดงทันทีที่น ้าสีใสในขวดไหลลงล าคอ น ้าที่เธอดื่มไม่ใช่ น ้าเปล่า แต่เป็นสุราขาวระดับพรีเมียมแบบไม่มีกลิ่นไม่มีสี "หึ" การันต์แค่นหัวเราะในล าคอหนาออกมาเบาๆ อย่างชอบใจที่ได้แกล้งเธอ เขาสั่งให้ลูกน้องเท น ้าเปล่าออกจากขวดแล้วเทเหล้าขาวใส่ลงในขวดน ้าดื่มให้เธอตั้งแต่แรกแล้ว เพียงแต่เธอเพิ่งหยิบขึ้นมา ดื่ม จีนัทกลายเป็นเด็กขี้ระแวงเขาไปแล้ว เพราะงั้น เขาไม่ได้มีแค่แผนหนึ่งแผนสอง เขามีเกือบ 20แผนเอาไว้ส ารอง เด็กอย่างเธอหรือจะตามเล่ห์ เหลี่ยมเขาทัน...ไม่มีทางหรอก
151 ซากิระ "ฮือ!!!" คนตัวเล็กส่งเสียงครางอู้อี้ในล าคอเมื่อถูกการันต์จับใบหน้าของเธอแหงนขึ้น แล้วประกบ จูบดูดลิ้นของเธออย่างรวดเร็วโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอตั้งตัว "หายขมยัง" เขาถอนจูบออกมาพลางเอ่ยถาม "โรคจิต" คนตัวเล็กท าหน้ามุ่ยกลบเกลื่อนความเขินอายพลางใช้มือบางทั้งสองข้างผลักร่างก าย า ออกห่าง "ฉันข่มขืนแม่เธอรึไงถึงด่าฉันว่าโรคจิต" เขารวบแขนทั้งสองข้างของเธอเอาไว้ก่อนจะโน้มใบหน้า ลงไปใช้ปากพรมจูบมือบางทั้งสองข้างของเธอ การกระท าของเขาเล่นท าเอาหัวใจดวงน้อยของเธอเต้นแรง อย่างบ้าคลั่งราวกับจะทะลุออกมา "ปากร้ายมาก คนเลว" เธอด่าทอเขาเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย เขาเงยหน้าขึ้นมา ซุกใบหน้า เข้าหาซอกคอระหง "พอเหล้าเข้าปากแล้วกล้าถึงขั้นด่าฉันเลยเหรอ" เขาใช้ฟันขบเม้มล าคอระหงเบาๆ "หนูดื่มแล้ว หนูกลับบ้านได้แล้วใช่ไหมคะ" เธอเอ่ยท้วงพลางดันใบหน้าคมคายออกจากล าคอ ระหง "เชิญ" เขาผละใบหน้าออกมาพลางผายมือเป็นสัญญาณอนุญาตให้เธอเดินออกไปได้ เธอชะงัก เล็กน้อย คล้ายไม่พอใจที่เขาปล่อยเธอกลับบ้านง่ายๆ ไม่เหนี่ยวรั้งเธอเอาไว้เหมือนเมื่อครู่ เธอลุกออกจาก ตักแกร่ง เดินออกไปจากตรงนั้นทันที "มึนหัวจัง" ทว่าเดินได้เพียงสามก้าว เธอก็รู้สึกปวดศีรษะทันที เธอเดินเซไปด้านข้าง การันต์ยิ้มมุม ปากอย่างเจ้าเล่ห์ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเดินล้วงกระเป๋ ากางเกงตามเธอออกไปติดๆ "อยากให้ช่วยไหม" การันต์เดินเข้าไปประคองจีนัทเอาไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะล้ม "...พี่...รัน" จีนัทรู้สึกง่วงซึม หนักอึ้งที่เปลือกตา เธอพยายามลืมตาขึ้นมา ทว่าก็ลืมตาไม่ขึ้น เธอ โยกศีรษะไปมาเพื่อเรียกสติ การันต์ประคองร่างของเธอเอาไว้พลางมองเธอท่ีพยายามต่อสกู้บัฤทธิ์ของยา ไม่วางตา ต่อมาไม่กี่วินาทีเธอก็หมดสติในอ้อมแขนแกร่งของเขา เขามองเธอด้วยแววตาเรียบเฉย ก่อนจะ ช้อนร่างบางขึ้นมาในท่าเจ้าสาวแล้วอุ้มเธอเดินออกไปจากคลับทันที
152 ฉกรัก บทที่37 @คฤหำสนห์รูของครอบครัวกำรันต์ "หายหน้าหายตาไปหลายวันเลยนะ" ทันทีที่การันต์เดินอุ้มจีนัทเดินเข้าไปภายในบ้าน น ้าเสียงอัน น่าร าคาญของพี่สะใภ้ก็ดังขึ้นมาจากบันไดชั้นสองของบ้าน "ไอ้คีอยู่ไหน บอกให้มันมาเก็บเมียด้วย" การันต์ออกค าสั่งกับเจษที่เดินตามหลังเข้ามาพอดี "นี่!" นิสำแว้ดเสียงดัง เธอเท้าเอวมองการันต์อย่างเอาเรื่อง การันต์อุ้มจีนัทเดินขึ้นบันไดชั้นสอง ของบ้าน เดินผ่านหน้านิสาหายเข้าไปภายในห้องนอนของตัวเองอย่างไม่ยี่หระ นิสามองตามด้วยความ หมั่นไส้ "ฉันจะบอกพี่ชายนายว่านายหิ้วผู้หญิงกลับบ้าน" นิสาแยกเขี้ยวข่มขู่ การันต์ยักไหล่ไม่ยี่หระ ใช้ เท้าปิดประตูใส่หน้านิสาอย่างแรง "ฮือ...." แรงกระแทกของบานประตูท าให้จีนัทรู้สึกตัวเล็กน้อย เธอส่งเสียงครางอู้อี้ในล าคอเบาๆ "ถึงบ้านแล้ว" การันต์เอ่ยบอกเธอพลางวางเธอนอนลงบนเตียงนอนของเขาอย่างเบามือ "ร้อน" จีนัทเริ่มส่ายหน้าไปมาพลางพลิกตัวไปมาราวกับครั่นเนื้อครั่นตัว การันต์ยืนมองท่าทางไม่ สบายตัวของเธออย่างแทะโลม ทุกครั้งที่เธอขยับขา แพนตี้ลายลูกไม้สีด าของเธอมักโผล่ให้เห็น เขาปลด กระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกสามเม็ด ก่อนจะโน้มตัวลงไปนอนทับร่างเล็ก ใช้จมูกโด่งไซ้ซอกคอระหง "ฮืออ~" คนตัวเล็กครางในล าคอด้วยความร าคาญ มาเฟี ยหนุ่มเลื่อนใบหน้าขึ้นไปจูบริมฝีปากอวบ อิ่ม มือหนาลูบไล้ตามส่วนเว้าส่วนโค้งของร่างบาง ก่อนจะค่อยๆ ถอดเสื้อผ้าของคนตัวเล็กออกทีละชิ้นจน เหลือเพียงแค่บราเซียลายลูกไม้และแพนตี้ลายลูกไม้สุดเซ็กซี่ เขาชะงักอึ้งไปชั่วขณะ ไล่สายตามองเรือนร่างอรชรอย่างแทะโลม จีนัทในเวอร์ชั่นล่าสุด ไม่มีส่วน ไหนในร่างกายบกพร่องเลยสักนิด เธอเพอร์เฟกต์ไปทุกส่วน เรียวขาเล็ก ห่นุนาฬิกาทราย อกเป็นอก เอว เป็นเอว หน้าอกใหญ่ทะลัก ใหญ่พอๆ กับลูกมะพร้าว เอวเล็กคอดและมีสะโพกผาย ผิวพรรณขาวอมชมพู เนียนละเอียด ใบหน้ารูปไข่ เครื่องหน้าชัด ดวงตากลมโตสีฟ้าอมเขียว จมูกโด่งเรียว ริมฝีปากอวบอิ่ม รับ กันไปหมดท าให้ภาพรวมบนใบหน้าของเธอดูสวยหวานราวกับตุ๊กตาบาร์บี้ โดยรวมแล้วเธอเป็นผู้หญิงที่สวยมาก สวยกว่าผู้หญิงทุกคนที่เขาเคยได้ เขากลืนน ้าลายลงคออึก ใหญ่ มองเนินอกขาวจั๊วะโผล่พ้นบราเซียออกมาอย่างปรารถนา เขาเลื่อนใบหน้าหล่อเข้าไปพรมจูบตาม ใบหน้าและล าคอระหง ริมฝีปากหนาประกบจูบริมฝีปากอวบอิ่ม สอดลิ้นสากเข้าไปควานหาความหวาน ในโพรงปากเล็ก ดูดดึงลิ้นเล็กอย่างละเมียดละไม มือหนาบีบขย าทรวงอกใหญ่
153 ซากิระ "อึก" จีนัทสะอึกหนึ่งทีโดยยังคงนอนหลับไม่ได้สติ การันต์สอดลิ้นสากเข้าไปในโพรงปากเล็กลึก มากกว่าเดิม ดูดดึงจนน ้าลายสีใสไหลออกมาเปรอะเปื้อนปลายคาง "อึก" จีนัทสะอึกอีกครั้งก่อนจะอาเจียนพุ่งออกมา ขับสิ่งที่อยู่ในท้องออกมาทางปากอย่างรวดเร็ว โดยที่การันต์ไม่ทันตั้งตัว ท าให้อาหารที่เธอทานวันนี้พุ่งเข้าไปในโพรงปากของเขาเต็มๆ เศษอาหาร มากมายเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้าของเขาและเธอ "เชี้ย!!" การันต์อุทานออกมาด้วยความตกใจสุดขีด เขารีบผละตัวออกจากเธออย่างรวดเร็ว "เชี้ยแม่งกูแดกอ้วกผู้หญิง" เขาจิ๊ปากอย่างหัวเสีย หมดอารมณ์สุดๆ แก่นกายที่แข็งผงาดเมื่อครู่ หดตัวทันที เขาตั้งใจมอมเธอเพราะจะใช้วิธีลัด เล่นสกปรกหมายจะเผด็จศึกเธอคืนนี้ ทว่าแผนการของเขา ล้มเหลวไม่เป็นท่าเพราะเธอดันเมาเหล้าและยาที่เขาเป็นคนสั่งลูกน้องผสมใส่ลงในเหล้าให้เธอดื่มจน อาเจียน เวรกรรมตามทันราวกับติดจรวด ให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัวทันตาเห็น การันต์วิ่งหายเข้าไปภายในห้องน ้าอย่างรวดเร็ว โดยใช้เวลาช าระล้างร่างกายอยู่ภายในห้องน ้า หนึ่งชั่วโมงเต็ม เขาเดินออกมาจากห้องน ้าด้วยเสื้อผ้าชุดใหม่ เขายืนมองร่างเล็กนอนหลับสนิทอยู่บน เตียงนอนที่เต็มไปด้วยคราบอาเจียนของเธอพลางส่ายหน้าไปมา ถอนหายใจแรง ก่อนจะเดินออกไปจาก ห้องนอนอย่างเซ็งๆ "มีอะไร" นิสาก าลังกล่อมลูกชายอยู่บนเตียงนอนภายในห้องนอนใหญ่ของบ้านเห็นการันต์ เดินหน้าบึ้งเข้ามาอย่างไร้มารยาทจึงหันไปเอ่ยถามเชิงต าหนิ "มีเรื่องให้ช่วย" การันต์ตอบด้วยสีหน้าสุดเซ็ง "พูดเบาๆ หน่อย เดี๋ยวหั่วหลงตื่น" นิสาเอ็ดเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ ลุกออกจากเตียงนอนอย่าง ระมัดระวังด้วยกลัวว่าลูกชายจะสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก "เอาเสื้อผ้าเธอมาให้ฉันหนึ่งชุด" "นายจะเอาไปให้คนที่นายพามาเหรอ" นิสาเอ่ยถามพลางเดินไปหยิบเสื้อผ้าของเธอออกมาจากตู้ เสื้อผ้า "เอายกทรงกับกางเกงในมาด้วย" การันต์หย่อนสะโพกนั่งลงบนโซฟา ใช้มือหนาลูบใบหน้าของ ตัวเองลวกๆ อย่างหงุดหงิด "จะบ้ารึไงมาขอยกทรงกับผู้หญิง" นิสาหันขวับพลางขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่ง "ฉันจะรอที่ห้อง" การันต์พ่นลมหายใจออกมาแรงๆ ราวกับร าคาญนิสา เขาออกค าสั่งทิ้งท้ายแล้ว ลุกเดินออกไปทันที
154 ฉกรัก "ไอ้บ้านี่มัน" นิสาจิ๊ปาก ยกมือขึ้นมาเหนือศีรษะท าท่าทางจะเขกศีรษะของการันต์ด้วยความ หมั่นไส้ การันต์เดินกลับเข้าไปภายในห้องนอนของตัวเอง ยืนท าใจกับคราบอาเจียนบนเรือนร่างของเธอ พักหนึ่ง ก่อนจะกลั้นใจสอดท่อนแขนทั้งสองข้างเข้าไปใต้ร่างบาง ช้อนร่างของเธอขึ้นมาในท่าเจ้าสาว เดิน อุ้มเธอไปวางในอ่างจากุซซี่ "อะไรเนี่ย" นิสาเดินเข้าไปภายในห้องนอนของการันต์ถึงกับชะงักตกใจกับคราบอาเจียนจ านวน มากบนเตียงนอนของการันต์ ไม่ต้องบอกนิสาก็พอจะเดาได้ว่าคราบพวกนี้เป็นของใคร นิสาเดินเข้าไป ภายในห้องน ้า เห็นการันต์ก าลังใช้ทิชชูเช็ดคราบอาเจียนบนใบหน้าของจีนัท จึงชะงักอึ้งเป็นอย่างมาก ด้วยการันต์ไม่เคยดูแลใครดีเท่านี้มาก่อนนิสาจึงรู้สึกตกใจ "นายอย่าบอกนะว่าจะให้ฉันอาบน ้าเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เด็กคนนี้อะ" นิสามองร่างเปรอะเปื้อนคราบ อาเจียนของจีนัทอย่างพะอืดพะอม "ถ้าไม่ใช่เธอแล้วจะเป็นใคร" "จะรังแกกันเกินไปแล้วนะ ฉันไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะต้องมาเช็ดอ้วกให้ใครนะ" นิสาขมวดคิ้วเข้าหา กันยุ่งพลางเดินถอยห่าง "พูดมากจังวะ รีบๆ เข้ามาท า ฉันจะไปรอข้างนอก" การันต์ทิ้งทิชชูในมือลงบนพื้นแล้วเดินออกไป จากห้องน ้าทันที นิสาท าหน้าราวกับจะเป็นลม แต่ถึงจะรู้สึกรังเกียจ แต่ก็ท าตามที่การันต์บอกอยู่ดี @วันต่อมำ "อือ~" จีนัทครางในล าคอออกมาเบาๆ เธอเริ่มรู้สึกตัว การันต์นอนเปลือยกายอยู่ข้างกายของเธอ ได้ยินเสียงของเธอจึงลืมตาขึ้นมา จีนัทพลิกตัวนอนตะแคงข้างหันหน้าเข้าหาการันต์ ก่อนจะค่อยๆ ลืมตา ขึ้นมา "พี่รัน" เธอตาเบิกกว้างด้วยความตกใจทันทีที่เห็นการันต์นอนเปลือยกายอยู่ตรงหน้าเธอ เธอสะดุ้ง เฮือกดีดตัวลุกขึ้นอัตโนมัติ "...มะ...เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นคะ" เธอรีบดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมร่างกายของเธอเอาไว้อย่างหวง แหน "เธอจ าไม่ได้เหรอ" การันต์เอ่ยถามด้วยน ้าเสียงแหบพร่าก่อนจะลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงนอน "...." เธอนิ่งเงียบพยายามนึกปะติดปะต่อเรื่องราว "เราท ากันหลายอย่างเลย" การันต์จงใจเอ่ยก ากวม สองแง่สองง่าม ท าให้เธอเข้าใจว่าเมื่อคืนเธอ กับเขามีอะไรกันแล้ว เธอรีบก้มหน้าลงไปมองกลางหว่างขาของเธออย่างรวดเร็ว "หึ จะให้ฉันช่วยรื้อฟื้นเรื่องเมื่อคืนไหมล่ะ" เขามองตามก่อนจะแค่นหัวเราะในล าคอหนาออกมา เบาๆ พลางแกล้งปั่นประสาทเธอ จีนัทน ้าตาคลอเบะปากคล้ายจะร้องไห้
155 ซากิระ "เมื่อคืนเธอดื่มเหล้าแค่แก้วเดียวแล้วก็หมดสติไปฉันก็เลยอุ้มเธอออกมาจากคลับ...แล้วก็พาเธอ มาที่นี่...ห้องนอนของฉัน...ห้องนอนที่ในตอนเด็กเธอเดินเข้าออกเป็นว่าเล่น" เขาจงใจเอ่ยรื้อฟื้นความทรงจ าในอดีต เธอมองเขาอย่างหวาดระแวง เธอมีความสงสัยหลายอย่าง อยากจะถามเขาเกี่ยวกับเรื่องเมื่อคืน และรู้สึกแย่ที่เขาท าแบบนี้ ทว่าตอนนี้เธอตกอยู่ในสถานการณ์ ล่อแหลมมากเกินไป จึงต้องรีบเอาตัวเองออกมาจากพื้นที่อันตรายให้เร็วที่สุด "....หนูจะกลับบ้าน" เธอรีบลุกออกจากเตียงนอนพลางดึงผ้าห่มคลุมร่างกายเอาไว้ "อยู่ก่อน" เขาดึงผ้าห่มออกจากการห่อหุ้มร่างกายของเธออย่างรวดเร็ว ท าให้ตอนนี้เรือนร่างของ เธอมีเหลือเพียงชุดนอนลายลูกไม้ตัวบางของนิสาห่อหุ้มอย่างเหมิ่นเหม่ เธอรีบใช้แขนทั้งสองข้างกอด หน้าอกเอาไว้ไม่ให้เขามองเห็นยอดอกสีชมพูระเรื่อของเธอที่ก าลังชูชันอยู่ภายใต้ชุดนอนลายลูกไม้ตัวบาง "ไม่อยากรู้เหรอว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกับเราสองคน" "...ไม่ค่ะ" เธอตอบปฏิเสธเสียงแข็ง หัวใจดวงน้อยสั่นไหวด้วยความกลัว การันต์พุ่งตัวไปคว้าร่าง เล็กอย่างแรงกดร่างเล็กนอนบนเตียง โดยร่างก าย าของเขาคร่อมร่างเธอเอาไว้ "เมื่อคืนมีหลายอย่างเกิดขึ้น" เขาไล่สายตามองลงไปเรื่อยๆ จนหยุดที่กลางหว่างขาของเธอ "ฉัน กับตรงนั้นของเธอ...เราลึกซึ้งกันพอสมควร" เพียะ! ใบหน้าหล่อหันไปตามแรงตบของมือบาง เขาชะงักไปชั่วขณะ "ฮึก...คนเลว...ท าแบบนี้กับหนูได้ยังไง"
156 ฉกรัก บทที่38 "สอง...เธอตบหน้าฉันรอบที่สอง" การันต์กัดฟันกรอดจ้องหน้าเธออย่างเอาเรื่อง ก่อนจะพุ่งเข้าไป ประกบจูบริมฝีปากอวบอิ่มอย่างป่ าเถื่อน "ฮือ!! อ๋อยนุนะ" (ฮือ ปล่อยหนูนะ) เด็กสาวเอ่ยไม่ได้ศัพท์ เพราะลิ้นของเธอถูกริมฝีปากของคนใจ ร้ายดูดอยู่ จึงท าให้เธอเอ่ยไม่ถนัด เธอดิ้นรนหลบสัมผัสของเขา มือหนาจับใบหน้าสวยเอาไว้แน่นไม่ให้ เธอส่ายหน้าหลบจูบของเขา "ฉันเตือนเธอว่าไง...ถ้าตบฉันครั้งที่สองฉันจะท าให้เธอลุกออกจากเตียงไม่ได้อีกหลายวัน" มาเฟี ย หนุ่มถอนจูบออกมา เลื่อนมือหนาลงไปบีบเคล้นคลึงความเป็นสาวผ่านชุดนอนตัวบางอย่างเอาแต่ใจ พลางเลื่อนใบหน้าไปขบเม้มติ่งหู "ฮือ!! ช่วยด้วย! ปล่อยหนูนะ!" เด็กสาวดิ้นรนอย่างไม่ยอมแพ้ ถึงเธอจะดิ้นรนหลบสัมผัสของเขา ทว่าร่างกายส่วนล่างของเธอกลับตอบสนองสัมผัสของมือหนาเป็นอย่างดีด้วยการปล่อยน ้าหล่อลื่นสีใส ไหลเยิ้มออกมาจากกลีบดอกไม้งาม "ฮึก! ยะ...อย่าท าหนู" มาเฟี ยหนุ่มยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ เขาหลุบสายตามองฝ่ามือของตัวเองที่ เปรอะเปื้อนไปด้วยน ้าหวานของเด็กสาวอย่างพึงพอใจ ชุดนอนตัวบางเปียกแฉะ มือหนาขยี้ติ่งเม็ดทับทิม แรงๆ ท าให้เด็กสาวเสียวสะท้านเสียการควบคุม เธอหนีบเรียวขาเข้าหากันแน่น บิดเร่าอย่างลืมตัว มือ บางทั้งสองข้างกอดหน้าท้องแบนราบเอาไว้หลวมๆ เนื่องจากเธอมวนท้องน้อยเป็นอย่างมาก เธอสั่นสะท้านอย่างหนักเมื่อมาเฟี ยหนุ่มถลกกระโปรง ของเธอขึ้นเหนือเอวคอด ท าให้มือหนาสัมผัสความเป็นสาวได้อย่างแนบเนื้อมากขึ้น มือหนาขยี้ติ่งเม็ด ทับทิมเร่าๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปใช้ลิ้นสากตวัดเลีย จีนัทเป็นผู้หญิงคนแรกที่การันต์ยอมแลกลิ้นและใช้ปากกับกลีบทางรัก จีนัทที่ไม่เคยถูกใช้ปากกับ ตรงนั้นมาก่อนจึงท าตัวไม่ถูก เธอดิ้นน้อยลง ดวงตากลมโตมองเพดานห้อง ลิ้นของการันต์ท าให้เธอรู้สึกดี อย่างบอกไม่ถูก เธอรู้สึกเหมือนสมองขาวโพลน เสียวละมุนอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน การันต์เป็นผู้ชาย คนแรกที่เข้าถึงตัวของเธออย่างแนบเนื้อเช่นนี้ ความรู้สึกแปลกใหม่ที่การันต์มอบให้ท าให้เธอลืมเรื่องเมื่อคืนไปชั่วขณะ เธอหลับตาลง ปล่อยตัว ปล่อยใจให้ด าดิ่งไปกับลิ้นอุ่นชื้น เธอกัดริมฝีปากล่างของตัวเองเพื่อระบายความเสียวซ่าน น ้าหวานใน กายไหลออกมาไม่ขาดสาย น ้าของเธอฉ ่าเยิ้มทั่วดอกไม้งาม ยิ่งน ้าของเธอเยอะมากเท่าไหร่มาเฟี ยหนุ่มก็ยิ่งดูดดึงติ่งเม็ดทับทิมแรงขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้ใบหน้า หล่อเต็มไปด้วยน ้าหวานสีใสของเด็กสาว มาเฟี ยหนุ่มปาดลิ้นเลียดูดดึงอย่างหิวโหยราวกับกระหายน ้า
157 ซากิระ เด็กสาวเด้งสะโพกมนขึ้นเล็กน้อย มือบางข้างซ้ายบีบหน้าอกใหญ่ของตัวเองไปด้วย ร่อนสะโพก เบาๆ มือบางข้างขวากดศีรษะแกร่งแนบเนื้ออวบอูมอย่างลืมตัว มาเฟี ยหนุ่มเหลือบตามองสีหน้าเสียว ซ่านของเด็กสาวเป็นระยะ เห็นเธอมีปฏิกิริยาตอบสนองเป็นอย่างดี ท าให้เขารู้สึกเซอร์ไพรส์เป็นอย่างมาก จีนัทในตอนนี้ดู ร่านไม่ต่างจากโสเภณี ซึ่ง เขาชอบที่เธอเป็นเช่นนี้ ในเวลาปกติเธอดูเหมือนเด็กสาวใสซื่อ ทว่าเวลาอยู่บน เตียงเธอดูเป็นโสเภณีดี แตกต่างจากเวลาที่เธอไม่ได้อยู่บนเตียงอย่างสิ้นเชิง ผู้หญิงแบบจีนัทนี่แหละที่จะ สามารถเอาเขาอยู่หมัด "จาดัน" (อารัน) เสียงใสๆ เรียกไม่ได้ศัพท์ของเด็กดังขึ้นจากด้านนอกของประตูห้องนอนท าให้ การันต์และจีนัทสะดุ้งตกใจรีบดีดตัวออกจากกันอย่างรวดเร็ว "จาดัน" (อารัน) เสียงเรียกของเด็กดังขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับเสียงเคาะประตูท าให้การันต์รีบหยิบ ผ้าขนหนูขึ้นมาพันรอบเอวสอบ จีนัทเองรีบจัดแจงเสื้อผ้าของตัวเอง การันต์เดินไปเปิดประตูห้องนอนออก "หั่วหลง" การันต์เท้าเอวสอบยืนมองหลานชายวัยสองขวบยืนอยู่หน้าประตูห้องนอนเพียงคนเดียว อย่างคาดโทษก่อนจะอุ้มหลานชายขึ้นมาแนบแผงอกแกร่ง ห่ัวหลง เป็นลูกชายเพียงคนเดียวของอัคคี และนิสา อัคคี เป็น พี่ชายแท้ๆ ของการันต์ ส่วน นิสา เป็นภรรยาของอัคคี "มาได้ยังไง ใครพามา" การันต์เอ่ยถามหลานชายพลางกวาดสายตามองหานิสา ทว่าก็ไร้เงา เขา อุ้มหลานชายเข้ามาภายในห้องนอนพลางใช้เท้าปิดประตู "แมแม่" ทว่าในจังหวะที่ประตูก าลังจะปิดสนิท หลานชายตัวน้อยเอ่ยเรียกผู้เป็นแม่พลางชะโงก มองหาผู้เป็นแม่ ท าราวกับว่ากลัวผู้เป็นแม่จะเดินตามเข้ามาภายในห้องนอนไม่ทันก่อนประตูปิด "อีผีจีน...." การันต์กัดฟันกรอดขบกรามแน่น ไม่บอกก็ดูออกว่านิสาจงใจส่งลูกชายมาก่อกวนการ ร่วมรักของตนกับจีนัท "จาวจ๋วย~" (สาวสวย) เด็กน้อยหันไปมองที่จีนัทที่ก าลังลุกออกจากเตียงนอนพลางเอ่ยเสียงหวาน ส่งสายตาหวานเยิ้มไปให้จีนัทราวกับตกหลุมรัก จีนัทหยุดชะงักหันไปมองที่เด็กน้อยด้วยความประหม่า "คนนี้ของอาห้ามมอง" การันต์เอ็ดหลานชาย รีบใช้มือของตัวเองปิดตาของหลานชายเอาไว้ไม่ให้ มองจีนัท ที่เขาบอกว่า 'คนนี้ของอาห้ามมอง' เล่นท าเอาหัวใจดวงน้อยของจีนัทเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง เธอเม้มริมฝีปากเข้า หากันแน่นด้วยความเขินอาย
158 ฉกรัก "ป๋ ายหาจนจ๋วย~" (ไปหาคนสวย) หลานชายตัวน้อยไม่สนใจค าพูดของผู้เป็นอา พยายามดีดดิ้น จะลงจากอ้อมแขนของผู้เป็นอา เพื่อจะเดินเข้าไปหาจีนัท "ไม่ได้ บอกแล้วไงว่าคนนี้ของอา" การันต์ดุหลานชายอีกครั้ง "แง!!!" เด็กน้อยเบะปากร้องไห้โฮเสียงดังลั่นบ้านท าให้จีนัทสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ "เสื้อผ้าหนูอยู่ไหนคะ" เธอกลัวว่าเสียงร้องไห้ของเด็กน้อยจะท าให้ทุกคนภายในคฤหาสน์แตกตื่น เดินกรูกันเข้ามาดูหลานชาย จึงจะรีบใส่เสื้อผ้าแล้วกลับไปที่บ้านของเธอ "ให้แม่บ้านซักอยู่" ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูห้องนอนดังขึ้นสองครั้งติดท าให้จีนัทและหั่วหลงหันไปมองอัตโนมัติ การันต์พ่น ลมหายใจออกมาพรืดใหญ่อย่างเบื่อหน่าย ไม่บอกก็รู้ว่าใครมา ประตูห้องนอนถูกเปิดออกตามด้วยร่าง บางของนิสาเดินเข้ามาภายในห้องนอน "นายท าลูกฉันร้องไห้เหรอ" นิสาจ้องหน้าการันต์เขม็ง ก่อนจะหันไปมองจีนัทอย่างเป็นมิตร แตกต่างจากที่มองการันต์อย่างสิ้นเชิง "สวัสดีค่ะ"จีนัทประนมมือไหว้สวัสดีนิสาด้วยความประหม่า นิสารับไหว้อย่างเป็นมิตรก่อนจะหัน ไปพูดกับลูกชาย "หั่วหลงมาหาหม่าม้ามา" "ฮึก!" เด็กน้อยสะอึกสะอื้นพลางยื่นแขนทั้งสองข้างไปหาผู้เป็นแม่ นิสาอุ้มลูกชายออกมาจาก การันต์ เด็กน้อยใช้มือเล็กๆ ขยี้เปลือกตาตัวเอง ซุกใบหน้าจิ้มลิ้มแนบไหล่ของผู้เป็นแม่อย่างออดอ้อน "จุ้ม จุ้ม" (อุ้ม อุ้ม) เด็กน้อยยื่นมือข้างซ้ายไปหาจีนัทเชิงบอกให้จีนัทอุ้มตน โดยมืออีกข้างกอดคอ ผู้เป็นแม่ นิสามองเสื้อผ้าหลุดลุ่ยบนตัวของจีนัท ท าให้จีนัทรู้สึกเกรงใจและอับอายเป็นอย่างมาก "พี่สาวโป๊ อยู่เดี๋ยวรอให้พี่สาวสวมเสื้อผ้าเสร็จก่อนครับ" นิสาเอ่ยบอกลูกชายอย่างรู้งาน "ชีวิตมีแต่ จ.จาน รึไง ถึงออกเสียง อ.อ่าง ไม่ได้สักที" การันต์เอ่ยกระแนะกระแหนหลานชายด้วย ความมันเขี้ยว "นายกล้าบูลลี่ลูกชายฉันเหรอ" นิสาแยกเขี้ยวใส่การันต์ "จนจ๋วย~จุ้มจุ้ม" (คนสวย อุ้มอุ้ม) เด็กน้อยยิ้มหวานจนตาหยีพลางยื่นแขนจ ้าม ่าทั้งสองข้างไปหา จีนัท การันต์พ่นลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ อัคคีน้อยมีแววเจ้าชู้และเจ้าเล่ห์เจ้าแผนการแต่เด็ก เขา เป็นอา เขาเลี้ยงหั่วหลงมาตั้งแต่หั่วหลงออกจากท้องของนิสาเขาย่อมรู้นิสัยของหลานชายตัวเองดี การันต์ อุ้มหลานชายออกมาจากนิสา ก่อนจะอุ้มหลานชายเข้าไปใกล้จีนัท
159 ซากิระ บทที่39 "หลานฉันอยากให้เธออุ้ม" การันต์เอ่ยเชิงบอกให้จีนัทอุ้มหั่วหลง เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่น มือไปอุ้มหั่วหลง เด็กน้อยใช้มือทั้งสองข้างกอดคอจีนัทแน่นพลางซบใบหน้าซบเนินหน้าอกใหญ่ทะลัก ของจีนัทอย่างออดอ้อนออเซาะ ท าเอาผู้เป็นอารู้สึกหมั่นไส้ไม่น้อย "พ่อมันเทรนมาดีจริงๆ" การันต์กัดฟันกรอดจ้องหลานชายตัวน้อยอย่างเอาเรื่อง "พ่อหรืออากันแน่ที่เทรนมาดี" เป็นนิสาที่เอ่ยแทรกขึ้นมาเชิงกระแนะกระแหนการันต์ ด้วยการันต์ ชอบขโมยหั่วหลงไปเลี้ยงบ่อยๆ หั่วหลงกลับมาหาพ่อกับแม่ทีไรมีศัพท์ใหม่ๆ อัปเดตทุกที ความเล่นหูเล่น ตา ความแพรวพราวของหั่วหลงไม่ได้มาจากผู้เป็นพ่อ แต่มาจากผู้เป็นอาสอนสั่ง การันต์สอนแต่อะไรที่ไม่เข้าท่า นิสาจึงไม่ชอบให้การันต์เอาหั่วหลงไปเลี้ยง หากไม่จ าเป็นนิสาจะ เลี้ยงหั่วหลงเอง จะไม่ฝากลูกชายไว้กับการันต์เด็ดขาด วันนี้ที่นิสาส่งลูกชายมาหาการันต์ ก็เพราะว่าได้ ยินเสียงร้องไห้ของจีนัทดังออกมาจากห้องนอนของการันต์ เนื่องด้วยนิสาเองก็เป็นผู้หญิงเหมือนกันจึงรู้สึกสงสารจีนัท ไม่อยากให้จีนัทกลายเป็นวัตถุทาง เพศของการันต์ เป็นที่ รู้ๆ กันดีว่าผู้ชายบ้านนี้สันดานไม่ดี นิสาไม่อยากให้จีนัทโดนแบบที่ตนเคยโดนอัคคี กระท า ไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ ้ารอยจึงเข้ามาช่วยเหลือจีนัท "น้องจีนัทอยู่ทานมื้อเช้าด้วยกันก่อนค่อยกลับดีไหมคะ วันนี้พี่ให้แม่บ้านท าอาหารเช้าเผื่อน้อง จีนัทด้วย" นิสาหันไปพูดกับจีนัทอย่างเป็นมิตร จีนัทชะงัก เธอไม่คิดว่านิสาจะรู้จักชื่อเล่นของเธอ "จินจ้าว~" (กินข้าว) หั่วหลงเอ่ยอย่างอารมณ์ดี นิสายื่นมือเข้าไปอุ้มลูกชาย ท าให้จีนัทคลายอ้อม แขน ยื่นหั่วหลงส่งคืนให้นิสา หั่วหลงหน้าบึ้งในทันที รีบใช้แขนทั้งสองข้างโอบกอดล าคอของจีนัทแน่นไม่ ยอมปล่อย "จริงๆ เลยเด็กคนนี้" นิสาส่ายหน้าไปมาเบาๆ เหนื่อยใจกับลูกชาย "งั้นฝากหั่วหลงด้วย พี่จะไปเตรียมอาหารรอข้างล่าง" นิสาเอ่ยบอกจีนัทแล้วเดินสะบัดผมใส่ ใบหน้าของการันต์แบบเชิดๆ ท าราวกับว่าตัวเองสวยมากแล้วเดินออกไปจากห้องนอนทันทีเพื่อจะเตรียม อาหารขึ้นโต๊ะ ท าให้ตอนนี้ภายในห้องนอนของการันต์เหลือเพียงแค่หั่วหลง การันต์และจีนัท "มีผัวไม่ได้แปลว่าสวย" การันต์เอ่ยกระแนะกระแหนนิสา จงใจท าให้นิสาที่ก าลังจะเดินลงจาก บันไดชั้นสองของบ้านได้ยิน "เป็นดาราก็ไม่ได้แปลว่าหล่อ" นิสาตะโกนกลับไปท าเอาการันต์หันขวับ
160 ฉกรัก "มานี่" การันต์หันกลับไปหาจีนัท เขาดึงแขนจ ้าม ่าของหลานชายออกจากล าคอของจีนัท เด็กน้อย ดิ้นดุ๊กดิ๊กไปมาพลางถีบขาทั้งสองข้างแรงๆ เพื่อจะท าให้ผู้เป็นอาเลิกพยายามที่จะแยกตนออกจากจีนัท การันต์ออกแรงดึงร่างจ ้าม ่าของหลานชาย ท าให้จีนัทโยกตัวไปตามแรงดึงของการันต์ไปโดยปริยาย การันต์ดึงหลานชายออกมาจากจีนัทได้ส าเร็จ เด็กน้อยปากคว ่าราวกับจะปล่อยโฮอีกครั้งพลาง มองใบหน้าสวยของจีนัทอย่างอาลัยอาวรณ์เชิงไม่อยากออกห่างจากจีนัท เท้าเล็กดิ้นดุ๊กดิ๊ก มือเล็กๆ พยายามตะเกียกตะกายไปหาจีนัท ทว่า เท้าเล็กๆ เตะไปโดนผ้าขนหนูที่เอวสอบของผู้เป็นอาเข้า ท าให้ผ้าขนหนูพันรอบเอวสอบของ การันต์ตกลงที่พื้นกระเบื้อง เผยให้เห็นแก่นกายยักษ์ของการันต์ดีดผงาดเต็มสองตา ในจังหวะเดียวกัน นั้น จีนัทก้มมองด้านล่างพอดี ท าให้เธอเห็นแก่นกายอันมหึมาของการันต์เต็มสองตา แก่นกายยักษ์ของ การันต์ดีดผงาดเด้งขึ้นมาชี้ไปที่จีนัท "กรี๊ดดดดดด!!" ท าให้เธอตกใจจนกรี๊ดออกมาเสียงหลง เธอรีบหันหลังให้เขา ใช้มือปิดตาตัวเอง ทันที การันต์และหลานชายสะดุ้งตกใจกับเสียงกรี๊ดของจีนัท การันต์ก้มมองช่วงล่างของตัวเอง ก่อนจะหัน ไปเอ็ดหลายชาย "ไอ้เด็กนี่ เดี๋ยวเถอะ" การันต์ใช้ด้านหลังของข้อนิ้วงอเข้าด้วยกันเคาะลงไปที่ศีรษะของหลานชายที หนึ่งอย่างไม่แรงนัก หลานชายที่ในตอนแรกดีดดิ้นจะไปหาจีนัทให้ได้ ตอนนี้หัวเราะคิกคักราวกับชอบใจ นัก "ฉันจะไปอาบน ้าฝากเธอดูแลแป๊ บหนึ่ง" การันต์เดินเปลือยกายเข้าไปใกล้จีนัท ยื่นหลานชายให้ จีนัทอุ้ม ท าให้จีนัทจ าใจต้องหมุนตัวกลับไปพลางหลับตาปี๋ ยื่นแขนไปรับหั่วหลงมาอุ้มแนบอก หั่วหลง ยิ้มดีใจ ดิ้นกระดี๊กระด๊ายกใหญ่ การันต์เขกศีรษะของหลานชายอีกทีอย่างคาดโทษ แล้วหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาพันรอบเอวสอบอย่าง เหมิ่นเหม่ ก่อนจะเดินหายเข้าไปภายในห้องน ้า เสียงประตูห้องน ้าถูกปิดลงแล้วจีนัทจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา เธออุ้มหั่วหลงไปหยิบเสื้อผ้าของการันต์ที่อยู่ในตู้เสื้อผ้ามาสวมทับชุดนอนตัวบาง โดยมีหั่วหลง มองตามทุกอริยาบท จีนัทรีบเดินออกไปจากห้องนอนของการันต์ เธอเดินไปส่งหั่วหลงให้กับนิสาแล้วขอ ตัวกลับบ้านของตัวเองทันที ไม่รอทานข้าวกับครอบครัวของการันต์ การันต์เดินออกมาจากห้องน ้าไม่เห็นจีนัทอยู่ภายในห้องนอนจึงรีบเดินออกไปจากห้องนอนเพื่อ จะไปหาจีนัท เผื่อว่าเธอจะอยู่ที่ห้องอาหาร
161 ซากิระ "ผู้หญิงที่ฉันหิ้วมาหายไปไหน" การันต์เอ่ยถามนิสาที่ก าลังนั่งป้อนข้าวลูกชายอยู่ภายในห้องทาน อาหาร การันต์ขมวดคิ้วเข้มเข้าหากันยุ่งด้วยความหงุดหงิด เขาเดินหาจีนัทแทบจะทั่วบ้านแล้วแต่ก็หาเธอ ไม่เจอ 'หรือจะหนีกลับบ้านไปแล้ว' การันต์คิดในใจ "ขอกลับไปแล้ว" "กลับไปแล้ว?" การันต์ขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่งมากกว่าเดิม เขาคิดไม่ถึงว่าเธอจะกล้าหนีกลับบ้าน โดยที่ไม่บอกเขาก่อน สงสัยเขาจะประเมินว่าเธอซื่อมากเกินไป ต่อไปนี้เขาคงต้องมองเธอใหม่ "อือ" นิสาตอบในล าคอเบาๆ คล้ายร าคาญพลางป้อนข้าวลูกชายต่อ "แล้วเธอก็ให้กลับ?" การันต์เอ่ยถามนิสาเชิงต าหนิที่ไม่ช่วยรั้งจีนัทเอาไว้รอจนกว่าเขาจะอาบน ้า แต่งตัวเสร็จ "นายไม่ได้บอกให้ฉันช่วยรั้งหนิ" "กว่าฉันจะหิ้วมาได้...เธอนี่มัน" การันต์ขบแน่นเข้าหากันแน่นด้วยความเจ็บใจ "แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนเดียวมึงไม่มีปัญหารั้งเขาเอาไว้ก็ปล่อยเขาไปซะ" น ้าเสียงทรงอ านาจของ อัคคีดังขึ้นจากด้านหลัง "กูไม่ปล่อย" การันต์ยืนยันที่จะไม่ปล่อยจีนัทให้หลุดมือเป็นครั้งที่สองด้วยน ้าเสียงที่เต็มไปด้วย ความแข็งกระด้าง "ไม่ปล่อยแล้วมึงจะท ายังไง? มึงจะยอมเสียเพื่อนสนิทเพราะผู้หญิงคนเดียว?" ค าถามของอัคคีท า ให้การันต์ชะงักไปครู่หนึ่ง "...กูสนแค่เด็กคนนั้นส่วนคนอื่นกูไม่จ าเป็นต้องสนใจ" "ขโมยของรักของเพื่อนสนิทลับหลังแบบนี้ดูไม่ใช่ลูกผู้ชายเลยนะ" เป็นนิสาที่เอ่ยแทรกขึ้นมากระ แนะกระแหน "ไม่สน" การันต์สวนกลับทันควันพลางชักสีหน้าหงุดหงิด "จะเอาให้ได้เลยใช่ไหมผู้หญิงคนนี้" เป็นอัคคีที่เอ่ยถามพลางมองสีหน้าหงุดหงิดของน้องชาย อย่างหมดค าจะพูด
162 ฉกรัก บทที่40 "...." ไร้ซึ่งค าตอบจากปากของการันต์ "มึงหิ้วแฟนเพื่อนมึงมานอนด้วยเพื่อนมึงรู้รึเปล่า" "...." การันต์เงียบแทนการตอบ เดินไปนั่งทานอาหารเช้าอย่างไม่สะทกสะท้านกับค าทักท้วงของ พี่ชาย อัคคีส่ายหน้าไปมาเล็กน้อย ถอนหายใจออกมาแรงๆ ด้วยความเหนื่อยใจ "เด็กนั่นไม่เห็นจะสนใจมึง...อย่าเอาแต่ตามคนที่ไม่ได้รักมึง" อัคคีบอกน้องชายเชิงเรียกสติ น้องชายกลับมา เพราะอีกนิดการันต์จะกลายเป็นคนบ้าที่เอาแต่วิ่งตามความรักแล้ว "จีนัทเป็นรักแรกของกู" จีนัทเป็นรักแรกและรักเดียวของการันต์ เพราะงั้น เขาไม่สนใจว่าเธอจะรัก หรือไม่รักเขา ขอเพียงแค่เธอยังไม่ลึกซึ้งกับผู้ชายคนอื่นเขาก็พร้อมที่จะเดินหน้าเข้าหาเธออย่างเต็มที่ "มึงไม่มีสติ" อัคคีขมวดคิ้วเข้าเข้าหากันยุ่งพลางว่าน้องชาย ท าเอานิสานั่งป้อนข้าวลูกชายอยู่อดที่ จะข าสองพี่น้องโต้เถียงกันไม่ได้ ส าหรับนิสา การันต์ก็ดูไม่มีสติจริงๆ เหมือนที่อัคคีว่านั่นแหละ คนสติดีที่ไหนจะเผด็จศึกผู้หญิงที่ ไม่มีใจให้ ถ้าไม่ใช่ผู้ชายเลวหรือโรคจิต "ไม่สมประดี" นิสาเอ่ยกระแนะกระแหนการันต์พลางกลอกตามองบนอย่างเย้ยหยัน "จะให้ช่วยอะไรก็บอก" อัคคีกล่าว ท าให้นิสาหันขวับ อัคคีเดินไปนั่งข้างภรรยาสาว การันต์ได้ยิน เช่นนั้นก็ยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ พี่ชายอุตส่าห์พูดเปิดทางว่าจะช่วยขนาดนี้แล้ว การันต์ก็จะไม่ขัดความ ประสงค์ของพี่ชาย "ไปกันใหญ่ หนูนึกว่าพี่จะดีกว่าน้องชายที่ไหนได้บ้าไม่ต่างกัน" นิสาหันไปเอ็ดสามี "ไหนๆ มันก็บ้าแล้ว พี่จะช่วยให้มันบ้าไปให้สุดทาง พี่อยากรู้ว่ามันจะไปจบที่ตรงไหน" อัคคีกล่าว ถูกใจการันต์ยิ่งนัก การันต์ประสานมือทั้งสองขึ้นในระดับหน้าอก มือซ้ายบังมือขวาคารวะพี่ชาย เลียนแบบการคารวะในหนังจีนเชิงล้อเลียนความเป็นเขยจีนของพี่ชายไปด้วย ท าเอานิสารู้สึกหมั่นไส้ไม่ น้อย "พวกสันดานเสีย" นิสาด่างึมง าเบาๆ อัคคีแสร้งท าเป็นไม่ได้ยินที่ภรรยาต่อว่า
163 ซากิระ เวลำ 22:00 น. @คฤหำสนห์รูของครอบครัวจีนัท "ถามตัวเองว่าเธอดีพอให้ฉันต้องรอเธอหรือไง เธอไม่เคยเห็นว่าฉันมีค่าในสายตาเธอ ไม่เคยสนใจ มีสิทธิ์เรียกร้องอะไร ให้ใครเขาต้องรอ" จีนัทร้องเพลง ดีพอให้รอไหม - เต้น นรารักษ์ พลางเดินนุ่งผ้าขนหนูพันรอบอกออกมาจากห้องน ้า การันต์ที่ยืนรอเธออยู่ด้านนอกมาได้สักพักแล้ว พุ่งตัวเข้าไปกอดเธอเอาไว้จากด้านหลังอย่างรวดเร็วโดย ไม่รอให้เธอได้ตั้งตัว โดยใช้มือหนาข้างเดียวปิดดวงตาทั้งสองข้างของจีนัทเอาไว้ "ใคร? ปล่อยนะ! ปล่อยฉันนะ!" จีนัทสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจเธอดีดดิ้นออกจากอ้อมกอดของ การันต์ "อือ!!!" การันต์เลื่อนมือลงไปปิดปากของจีนัทเอาไว้เพราะกลัวว่าคนในบ้านของเธอจะได้ยิน เขา โน้มใบหน้าเข้าไปข้างกกหูของเธอพลางเอ่ยถาม "แน่ใจเหรอว่าอยากให้ฉันปล่อย" "พี่รัน" เธอจ าเสียงของการันต์ได้เป็นอย่างดีรีบหันขวับไปมองด้านหลัง ในจังหวะที่เธอหันไปมอง เขา มือหนาอีกข้างของเขาปลดผ้าขนหนูของเธอออก ท าให้ตอนนี้เธอก าลังเปลือยกายต่อหน้าเขาอีกครั้ง "คนเลวอย่ามองนะ" จีนัทรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างกายเอาไว้พลางเดินถอยหลังไปเรื่อยๆ จน แผ่นหลังบางชนเข้ากับก าแพงห้อง "หนีกลับบ้านโดยไม่บอกฉันสักค า...ใจกล้าดีนี่" การันต์เดินคุกคามเข้าไปใกล้ เขาจับจีนัทเหวี่ยง ขึ้นไปบนเตียงนอนอย่างรวดเร็ว ความป่ าเถื่อนของเขาท าให้เธอรู้สึกเจ็บที่สะโพก เนื่องจากสะโพกของเธอ กระแทกเข้ากับขอบเตียงนอนอย่างแรง "ฉันมาคิดบัญชีที่เธอหนีกลับบ้านโดยไม่บอกฉัน" การันต์กล่าวอย่างเลือดเย็น เขายืนมองร่างกาย เปลือยเปล่าของเธออย่างกะลิ้มกะเหลี่ย "ยะ...อย่าเข้ามานะ" เด็กสาวรีบพยุงร่างกายลุกขึ้นเมื่อมาเฟี ยหนุ่มเดินเข้ามาใกล้เธอเรื่อยๆ "ช่วย!" เธอตะเบ็งเสียงร้องเรียกให้คนช่วย ทว่าไม่ทันจะได้เอ่ยค าที่สอง ริมฝีปากของเธอก็ถูก การันต์จูบปิดปากเสียก่อน "ฮือ!!!" เธอดิ้นพล่าน ส่ายหน้าไปมาเพื่อหลบจูบของเขา เขาถอนริมฝีปากออกมา สอดนิ้วเข้าไปใน โพรงปากเล็ก "อยากตะโกนก็ตะโกนไป...คนที่บ้านของเธอกับฉันจะได้ตื่นขึ้นมาเห็นเธอกับฉันในสภาพนี้..." เขา เอ่ยเช่นนี้ เพราะดูออกว่าจีนัทเป็นเด็กขี้อาย ยิ่งเป็นเรื่องคาวโลกีย์ด้วยแล้วเธอก็ยิ่งรู้สึกอับอาย และเธอ เป็นเด็กรักครอบครัว เธอไม่อยากท าให้ครอบครัวผิดหวังในตัวเธอ
164 ฉกรัก ฉะนั้นเธอจึงหยุดตะเบ็งเสียง เพราะกลัวผู้เป็นพ่อและแม่ที่เพิ่งกลับมาจากรัสเซียเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ แล้วจะเข้ามาเห็นเธอในสภาพล่อแหลมเช่นนี้ เธอกลัวผู้เป็นพ่อแม่จะเข้าใจผิด เห็นเธอในสภาพนี้กับชาย คนอื่นที่ไม่ใช่แฟนของเธอ แต่เป็นชายข้างบ้าน คุณพ่อคุณแม่ของเธอคงจะตกใจและผิดหวังที่เธอท าตัว ส าส่อนเป็นแน่ "...." เธอกัดนิ้วของเขาอย่างแรงเพื่อหวังให้เขาเจ็บจนยอมดึงนิ้วออกจากโพรงปากของเธอ ทว่าเขา กลับชอบที่เธอกัดนิ้วของเขา ยิ่งเธอกัดเขาแรงเท่าไหร่เขาก็ยิ่งเลือดลมสูบฉีดขึ้นเรื่อยๆ สายตาคมกริบไล่ มองยอดถันสีชมพูระเรื่อ มองต ่าลงไปถึงสะดือของเธอ "ฉันเป็นพวกชอบโชว์ซะด้วยสิ" เขาเหยียดยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะปาดลิ้นสากเลียสะดือ ของเธอ "อึก" เธอสะดุ้งเฮือกด้วยความสยิว รู้สึกวาบหวาม เป็นความรู้สึกที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน เธอรีบ รวบรวมสติไม่ให้กระเจิดกระเจิงเหมือนเมื่อเช้า เธอใช้มือทั้งสองข้างดันใบหน้าหล่อออกห่างจากสะดือ ของเธอ "ทะ...ท าไมพี่รันเป็นคนแบบนี้" เธอเอ่ยเชิงต่อว่าเขาพลางน ้าตาคอเบ้า ท าให้เขาหยุดชะงัก เขาดึง นิ้วออกจากโพรงปากเล็กพลางเงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้าสวย "เรื่องเมื่อคืน" เขานั่งคร่อมบนตัวของเธอพลางเอ่ย ทว่า "ไม่ต้องพูดถึงได้ไหมคะ" ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยจบประโยคเธอก็รีบเอ่ยแทรกขึ้นมาก่อนท าให้เขา หยุดพูดอัตโนมัติ "ท าไม? รับตัวเองไม่ได้รึไง หรือว่ารังเกียจที่ฉันเลีย..." "หนูไม่อยากฟัง" ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยจบประโยคเธอก็รีบเอ่ยแทรกขึ้นมาก่อนท าให้เขาหยุดพูด อัตโนมัติ เธอยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาปิดหูทั้งสองข้างของตัวเองด้วยความอับอาย "กรุณาเอามือออกไปค่ะ" เธอหลุบตามองมือหนาที่ก าลังลูบไล้หน้าท้องแบนราบของเธออยู่ด้วย ความหวาดกลัว "ปล่อยหนูไปไม่ได้เหรอ" "แล้วถ้าฉันไม่ปล่อยล่ะ?" เขายักคิ้วข้างเดียวพลางแสยะยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ "เปราะบางอย่างเธอจะท าอะไรฉันได้" เขาเลื่อนมือหนาขึ้นไปสัมผัสยอดอกสีชมพูระเรื่อเบาๆ เธอ สะดุ้งเฮือกรีบปัดมือเขาออก "แค่นี้หยุดฉันไม่ได้หรอก...ฉันใช้แค่มือข้างเดียวก็จัดการเธอได้แล้ว" เขาพูดจบก็รวบมือทั้งสอง ข้างของเธอเอาไว้ด้วยมือหนาเพียงข้างเดียว
165 ซากิระ "อึก!ฮืออ!! ปะ...ปล่อยหนูนะ" จีนัทใบหน้าเหยเกทันทีที่มือหนาอีกข้างของการันต์บีบขย ้าหน้าอก ของเธออย่างแรง นอกจากเขาจะบีบหน้าอกของเธอแล้ว ซอกนิ้วของเขาก็ยังหนีบหัวนมของเธอด้วย "หึ" การันต์แค่นหัวเราะในล าคอหนาออกมาเบาๆ อย่างอย่างไม่สะทกสะท้าน รู้สึกพอใจที่ได้เห็น หัวนมของเธอแข็งชันเป็นไตเพราะสัมผัสจากเขา แม้ปากเธอจะปฏิเสธเขา แต่ร่างกายของเธอกลับตอบรับ สัมผัสของเขาเป็นอย่างดี "หนูเจ็บนะ...ท าไมต้องร้ายกับหนูตลอดเวลาด้วยเมื่อไหร่จะเลิกป่ าเถื่อนกับหนูสักที...ท าแบบนี้ไม่ เป็นสุภาพบุรุษเลย" เธอเอ่ยออกมาด้วยความน้อยใจ เธอนึกย้อนกลับไปในวัยเด็ก เธอยังจ าทุกถ้อยค า ร้ายกาจของเขาได้เป็นอย่างดีเขาใจร้ายกับเธอตั้งแต่ไหนแต่ไร จนกระทั่งตอนนี้เธอไม่ใช่จีนัทเด็กอ้วนด า คนเดิมแล้วเขาก็ยังคงพูดจาร้ายกาจท าตัวป่ าเถื่อนกับเธอไม่เปลี่ยน "ฉันเหรอป่ าเถื่อนกับเธอ" เขาเหยียดยิ้มมุมปาก ดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้ม "ฉันสุภาพเสมอกับเด็กและผู้หญิง"
166 ฉกรัก บทที่41 "เด็ก...หมายถึงสุภาพแค่กับหลานชายของฉัน" เขาโน้มตัวลงไปใกล้พวงแก้มนวลพลางบีบทรวง อกใหญ่ไปด้วย "ส่วนผู้หญิงหมายถึง...แค่เธอ" พูดจบเขาก็กดจูบลงบนแอ่งชีพจรของเธอทันที RrrrrrrRrrrrr เสียงริงโทนสายเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือของจีนัทแผดเสียงดังขึ้นในตอนที่การันต์ก าลังจะใช้ ปากดูดแอ่งชีพจรของจีนัท ท าให้การันต์หยุดชะงัก เขาชักสีหน้าหงุดหงิดหันขวับไปมองมือถือของเธอที่ เอาแต่แผดเสียงไม่หยุด การันต์หยิบโทรศัพท์มือถือของจีนัทขึ้นมาอ่านชื่อของคนที่โทรเข้ามาขัดจังหวะ เขายื่นโทรศัพท์ให้ เธอโดยที่ตัวของเขายังคร่อมร่างของเธออยู่ โดยไม่มีท่าทีจะลุกออกไป "คุยตรงนี้" การันต์ออกค าสั่งน ้าเสียงเข้มดุเป็นมากกว่าเดิม บ่งบอกถึงความไม่พอใจของเขาได้ เป็นอย่างดี จีนัทที่ก าลังขยับตัวออกจากเขาหยุดชะงักอัตโนมัติ "รับสายมันแล้วเปิดล าโพง" เขาออกค าสั่งอีกครั้งพลางจ้องหน้าเธอเชิงบีบบังคับ ท าให้เธอที่ก าลัง จะกดตัดสายของลีวาย รู้สึกหวาดกลัวกับสายตาอ ามหิตของเขา เธอจึงกดรับสายเรียกเข้าจากลีวายอย่าง ไม่เต็มใจ เธอว่าจะกดตัดสายของลีวายไปก่อนเพราะไม่อยากคุยสายโดยที่มีการันต์อยู่ด้วยในท่า ล่อแหลมเช่นนี้ Call : พลี่ีวำย พี่ลีวาย : ท าอะไรอยู่ จีนัท : ....ไม่ได้ท าอะไรค่ะ (จีนัทมองใบหน้าของการันต์ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยตอบคนปลายสาย) พี่ลีวาย : จะนอนรึยัง จีนัท : ...ก าลังจะนอนแล้วค่ะ พี่ลีวาย : ถ้ายังไม่นอนลงมาหาพี่หน่อยได้ไหมตอนนี้พี่อยู่หน้าบ้านเรา จีนัท : พี่ลีมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ (จีนัทตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ เธอมองใบหน้าหล่อตรงหน้าอย่างหวาดระแวง การันต์โน้ม ใบหน้าลงไปดูดยอดอกของเธอ ท าให้เธอสะดุ้งเฮือกด้วยความเสียวสะท้านและเจ็บแปลบในเวลา เดียวกัน)
167 ซากิระ พี่ลีวาย : พี่มาดื่มเหล้าบ้านไอ้รันก็เลยแวะมาหาเราก่อนจะเข้าไปบ้านมัน จีนัท : ....เดี๋ยวหนูลงไปหาค่ะ...หนูขอเวลาแต่งตัวไม่เกินห้านาที (จีนัทใบหน้าเหยเกอย่างหนักเพราะการันต์เล่นดูดยอดอกของเธอแรงขึ้นราวกับจงใจแกล้งเธอให้ หลุดเสียงครางออกมาให้ลีวายได้ยิน) พี่ลีวาย : ครับ (ลีวายตอบกลับมาอย่างว่าง่าย จีนัทรีบกดวางสาย เพื่อจะเคลียร์กับการันต์ให้รู้เรื่อง) "ท าแบบนี้ท าไมคะ" เธอเอ่ยถามเขาเสียงแข็งอย่างไม่ชอบใจกับสิ่งที่เขาก าลังท า "ท าแบบไหน" เขาถอนริมฝีปากออกมา เงยหน้าขึ้นไปสบตากับเธออย่างยียวน "ก็ที่ชวนพี่ลีวายมาดื่มที่บ้านของพี่รันไงคะ" "เธอคิดมากเกินไปรึเปล่า...ฉันกับมันดื่มเหล้าด้วยกันเป็นเรื่องปกติ" เขาแค่นหัวเราะในล าคอหนา ออกมาเบาๆ พลางแสยะยิ้มมุมปาก เธอมองสีหน้าแสยะของเขาอย่างไม่ชอบใจ เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อน จะเอ่ยออกมา "....หนูขออะไรอย่างได้ไหมคะ" "มีอะไรมาแลกล่ะ?" "...เรื่องเมื่อคืนอย่าบอกพี่ลีได้ไหมคะ" "หึ...ก็ใช่ว่าจะไม่ได้....เธอมีอะไรมาปิดปากฉันล่ะ" เขาเหยียดยิ้มมุมปากด้วยความสมเพชตัวเอง ตลอดชีวิตเป็นเขาที่เอ่ยประโยคประมาณนี้กับผู้หญิงทุกคนที่ขึ้นเตียงกับเขา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถูกผู้หญิง ขอให้ปกปิดความสัมพันธ์ คาสโนวาผู้ฉาวโฉ่เรื่องราคะเช่นเขาเดินทางมาถึงจุดนี้ได้อย่างไร เด็กสาวดวงตาสีฟ้าอมเขียว ตรงหน้ามีอิทธิพลกับเขามากถึงขนาดท าให้เขาตามตื๊อได้คงมีแค่เธอที่ท าได้ ได้ยินที่เธอบอกให้ปกปิด ความสัมพันธ์แล้วหัวใจของเขาเจ็บชะมัด "...หนูขอแลกด้วยเงินหรือสิ่งของแพงๆ ที่พี่รันอยากได้ได้ไหมคะ" "ที่ฉันอยากได้คือตัวเธอ" "...อยากได้ตอนนี้ก็สายเกินไปแล้วค่ะ" "หึ...งั้นก็เก็บเศษเงินของเธอเอาไว้ฉีดหน้าเถอะ" "...." ค าตอบเชิงกระแนะกระแหนของเขาเล่นท าเอาเธอหยุดกึก รู้สึกหน้าชาไปหมด รู้สึกเหมือน ก าลังโดนลากไปประจานกลางเวทีที่ไหนสักแห่ง "ฉันขอแนะน าอะไรเธออย่าง" เขาใช้มือหนากุมปลายคางมนให้หันหน้าสบตากับเขา
168 ฉกรัก "เธอควรเลิกกับมันซะ...มันไม่ได้รักเธอเลยสักนิด...อย่าเสียเวลากับคนที่เขามีใจให้คนอื่นไปแล้ว... ผู้ชายถ้ามันไม่ได้รักหรือหมดรักไปแล้วต่อให้ผู้หญิงไปท ามาทั้งหน้าเสริมนมเสริมHeeให้สวยแค่ไหนมันก็ ไม่รักอยู่ดี" ที่เขาเอ่ย หมายถึงตัวเขาเองด้วย หากเขาไม่ได้มีใจให้เธอแต่แรกแล้ว ต่อให้เธอท ามาทั้งหน้าทั้งตัว ท าตัวเองให้สวยเหมือนนางฟ้านางสวรรค์เขาก็ไม่ชอบอยู่ดี ที่เขาตามตามตื๊อเธอเป็นเพราะว่าเขาชอบเธอ จริงๆ ชอบตั้งแต่เจอเธอครั้งแรก ไม่ได้เพิ่งมาชอบเธอในตอนที่เธอสวยเหมือนอย่างที่เธอคิด "...พี่รันไปเอาความมั่นใจมาจากไหนคะว่าพี่ลีมีใจให้คนอื่น" "เลิกเรียกมันว่าพี่ลีสักทีเถอะว่ะ ได้ยินทีไรแสลงหูฉิบหาย" เขาจิ๊ปากด้วยความหงุดหงิด "...หนูจะออกไปหาพี่ลีแล้วก็กรุณาลุกออกจากตัวหนูด้วยค่ะ" "มีปัญญาผลักฉันออกไปจากชีวิตเธอไหมล่ะ" "...." ค าพูดของเขาท าให้หัวใจของเธอเต้นแรงอีกครั้ง เธอนิ่งชะงักไปราวกับก าลังคิดบางอย่าง เขา ใช้มือหนาบีบทรวงอกใหญ่อีกครั้งท าให้เธอหลุดออกจากภวังค์ความคิดของตัวเอง "คืนนี้เธอรอดตัวไป...คืนพรุ่งนี้ฉันจะมาใหม่" เขาเอ่ยทิ้งท้ายแล้วลุกออกจากตัวของเธอ กระโดด จากหน้าต่างห้องนอนของเธอไปที่หน้าต่างห้องนอนของเขาอย่างคล่องแคล่วราวกับปีนเข้าห้องนอนของ เธอบ่อยอย่างไรอย่างนั้น @เวลำผ่ำนไปเจ็ดนำที "รอหนูนานไหมคะ" จีนัทเอ่ยถามลีวายที่ยืนรออยู่หน้ารั้วบ้านนานเกือบเก้านาที "ถ้าบอกว่านานจะงอนพี่ไหม" ลีวายถามกลับไปอย่างติดตลก "หนูขอโทษที่ช้าค่ะ" เธอท าหน้าเศร้าสลด ลีวายยิ้มบางๆ ใช้มือหนาลูบศีรษะของเธออย่างเอ็นดู "ไหนๆ เราก็ลงมาแล้ว ไปนั่งดื่มกับพวกเพื่อนๆ ของพี่ไหม?" "...." จีนัทชะงักกับค าเชิญของลีวาย "เราคบกันมาก็หลายปีแล้ว พี่ว่าตอนนี้ก็ถึงเวลาที่พี่ควรพาเราเข้ามารู้จักกลุ่มเพื่อนสนิทของพี่แล้ว นะ" "...." เธอเงียบพลางเหลือบตามองไปทางซ้าย "ท าไมเงียบ...ไม่อยากไปเจอเพื่อนพี่เหรอ" "...เปล่าค่ะ" "งั้นเราไปกันเถอะเพื่อนพี่รอนานแล้ว" ลีวายจูงมือจีนัทเดินเข้าไปภายในคฤหาสน์หรูของครอบครัว การันต์ จีนัทลอบกลืนน ้าลายลงคอ เธอรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง กลัวว่าการันต์จะพูดอะไรที่ไม่ควรพูด ออกไป ครั้นจะปฏิเสธค าเชิญของลีวายเธอก็ไม่กล้า ตอนนี้ในหัวของเธอคิดได้เพียงท าตามน ้าไปก่อน
169 ซากิระ @คฤหำสนห์รูของครอบครัวกำรันต์ "ไหนบอกพวกกูว่าออกไปคุยโทรศัพท์ไงวะ...แล้วนี่อะไร?" เป็นธามไทที่เอ่ยท้วงทันทีที่ลีวายเดิน เข้ามาภายในห้องปาร์ตี้พร้อมกับจีนัท ท าให้เพื่อนทุกคนหันไปมองที่จีนัทเป็นตาเดียวกัน จีนัทในเวอร์ชั่น ใหม่ สวยสะกด สวยมาก สวยจนคิมทันและเมฆคินทร์ละสายตาจากเธอไม่ได้เลยทีเดียว จีนัทเข้าไปหลบด้านหลังของลีวาย รู้สึกไม่ชิน ประหม่าทุกครั้งที่ผู้ชายจ้องมองอย่างเปิดเผย การันต์นั่งดื่มเหล้าเงียบๆ เป็นคนเดียวในกลุ่มที่ไม่ได้แสดงความตื่นเต้นที่ได้เจอจีนัท กลับกัน เขารู้สึก หงุดหงิดที่เธอเดินกุมมือกับลีวายเข้ามาภายในบ้านของเขา และรู้สึกเหมือนก าลังถูกหยามหน้าถึงถิ่น ยังไงก็ไม่รู้ "ตัวจริงสวยกว่าในรูปเยอะเลยนะ" คิมทันเอ่ยชมพลางมองจีนัทไม่วางตา "ไม่คิดเลยว่าเด็กอ้วนข้างบ้านไอ้รันในวันนั้นวันนี้จะโตขึ้นมาสวยมากขนาดนี้" เมฆคินทร์เอ่ย "พามาเปิดตัวเหรอวะ" คิมทันเอ่ยถามลีวาย "เออ" ลีวายตอบสั้นๆ อย่างขอไปที ก่อนจะหันไปพูดกับจีนัทอย่างสุภาพ แตกต่างจากที่พูดกับ เพื่อนเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง "อยากดื่มอะไรไหม" "....ขอเป็นน ้าส้มได้ไหมคะ" "ไอ้รัน แฟนกูขอน ้าส้ม" ลีวายหันไปบอกการันต์เชิงบอกให้การันต์เอาน ้าส้มมาให้จีนัทดื่มแทน แอลกอฮอล์บนโต๊ะตรงหน้า ลีวายเดินจูงมือจีนัทเข้าไปนั่งกับกลุ่มเพื่อนของเขา โดยลีวายนั่งตรงข้าม กับธามไท จีนัทนั่งตรงข้ามกับการันต์ "ได้ยินมาว่าเราจะได้เล่นซีรีส์แล้ว แถมยังได้ประกบคู่กับไอ้รันอีกด้วย" เป็นคิมทันที่เอ่ยถามจีนัท ด้วยเห็นว่าจีนัทนั่งก้มหน้าเงียบราวกับก าลังกลัวบางอย่าง จึงคิดว่าจีนัทน่าจะกลัวพวกตน เพราะแต่ละ คนก็เถื่อนๆ กันทั้งนั้น จึงชวนจีนัทคุยเพื่อละลายพฤติกรรม เธอจะได้ผ่อนคลายไม่เกร็ง "แม่งโคตรบังเอิญเอาคนใกล้ตัวมาเล่นประกบคู่กัน" เมฆคินทร์เอ่ยแทรกขึ้นมาก่อนจะหันไปพูด กับการันต์ "ไอ้รันมึงดูแลนางเอกของมึงดีๆ นะเว้ย ถ้าดูแลไม่ดีไอ้ลีเอามึงตายนะสัส" "มึงกับจีจะไปถ่ายซีรีส์ที่จีนด้วยกันเกือบสองเดือน ถ้าไม่ติดว่ากูมีงานต้องท ากูจะตามไปดูแล จีนัทเอง อยู่ที่จีนมึงอยู่ใกล้จีนัทมากกว่ากูกูฝากมึงดูแลจีนัทแทนกูด้วย" ลีวายหันไปพูดกับการันต์ด้วย ความไว้เนื้อเชื่อใจ "อย่างไอ้รันจะดูแลใครเป็น กูว่ามึงฝากผิดคนแล้วว่ะ" เมฆคินทร์เอ่ยแทรกขึ้นมาติดตลกพลางส่าย หน้าไปมาเบาๆ นึกข า เพราะตั้งแต่รู้จักการันต์มา การันต์ไม่เคยดูแลใคร เห็นมีแต่คนอื่นที่ขอเสนอตัวดูแล
170 ฉกรัก การันต์ อีกอย่าง การันต์เป็นลูกคุณหนู มีคนรับใช้คอยดูแลไม่ห่าง การันต์จะเคยดูแลใครที่ไหน เรื่องดูแล คนอื่นนี่ตัดออกไปได้เลย เพราะมันจะไม่มีทางเกิดขึ้นกับการันต์ "...ไม่ต้องห่วง" การันต์เอ่ยตอบรับอย่างว่าง่ายพลางหันไปมองใบหน้าสวยของจีนัทอย่างมีนัยแฝง "แฟนเพื่อนก็เหมือนแฟนกู...กูจะดูแลให้เป็นอย่างดี" "เห็นมึงพูดแบบนี้กูก็สบายใจ มึงเป็นเพื่อนรักของกูกูไว้ใจมึงที่สุด" ลีวายกล่าวอย่างจริงใจ โดยหา รู้ไม่ เพื่อนรักที่เขาไว้ใจก าลังพยายามตีท้ายครัวเขาอยู่
171 ซากิระ บทที่42 "อยู่ที่นั่นถ้ามีปัญหาอะไรเราบอกไอ้รันได้ตลอดเลยนะ" ลีวายเอ่ยบอกแฟนสาว จีนัทพยักหน้า ตามน ้า @เวลำผ่ำนไปสองช่ัวโมง "ง่วงแล้วเหรอ" ลีวายเห็นว่าจีนัทเอาแต่ขยี้เปลือกตาจึงเอ่ยถาม เพราะชามุกมักขยี้เปลือกตาทุก ครั้งที่ง่วง จึงคิดว่าจีนัทก็คงเหมือนกับชามุก "เริ่มง่วงแล้วค่ะ" ค าตอบของเธอท าให้เพื่อนๆ ของลีวายหันมองที่เธอเป็นตาเดียวกัน "ขอดื่มแก้วนี้หมดแล้วพี่จะเดินไปส่งที่บ้าน" ลีวายกดจูบลงบนหน้าผากมนของจีนัทเป็นครั้งแรก และจูบต่อหน้าของเพื่อนๆ ท าเอาการันต์หึงจนใบหูแดงก ่าพลางก าหมัดแน่น จีนัทชะงักตกใจ ท าตัวไม่ถูก ไม่คาดคิดว่าลีวายจะท าแบบนี้กับเธอต่อหน้าเพื่อนๆ ของเขา เธอหันไปมองใบหน้าหล่อของการันต์ราว กับแคร์ความรู้สึกของเขา การันต์เบือนหน้ามองอีกทางพลางยกขวดเหล้าขึ้นมาดื่ม "นิ้วมึงไปโดนใครกัดมาวะ รอยยังดูใหม่อยู่เลย" จังหวะที่การันต์ยกขวดเหล้า คิมทันสังเกตเห็น รอยเขี้ยวบนนิ้วมือของการันต์จึงเอ่ยถาม ท าให้ทุกคนหันไปมองที่นิ้วของการันต์ จีนัทลอบกลืนน ้าลายลง คอเฮือกใหญ่ ร้อนรุ่ม กลัวว่าลีวายกับเพื่อนจะมองออกว่าเป็นรอยเขี้ยวของเธอ "คงเป็นรอยเขี้ยวของผู้หญิงในสต๊อกของมันนั่นแหละ" เป็นเมฆคินทร์ที่เอ่ยขึ้นมาก่อนจะหันไปเอ่ย ถามลีวายอย่างติดตลก "หวานขนาดนี้จะแต่งเมื่อไหร่วะ" "พูดถึงเรื่องแต่งงาน...วันนี้อยู่กันครบก็ดีเหมือนกันกูจะได้ถือโอกาสบอกเรื่องส าคัญกับพวกมึง" "อย่าบอกนะว่ามึงจะแต่งงานเร็วๆ นี้" คิมทันเอ่ยถามทีเล่นทีจริง "ก็ไม่เชิง...เดือนหน้ากูกับจีนัทเราจะหมั้นกัน...หลังจากที่หมั้นกันแล้วจีนัทจะย้ายเข้ามาอยู่บ้านกู" ค าตอบของลีวายท าให้การันต์นิ่งทื่อราวกับก าลังช็อกกับสิ่งที่ได้ยิน "จะหมั้นเดือนหน้ากูพอจะเข้าใจ แต่กูไม่เข้าใจตรงที่จีนัทจะย้ายไปอยู่บ้านมึง" เป็นคิมทันที่เอ่ย ถาม "พ่อกับแม่ของกูอยากให้กูมีครอบครัวแล้ว แต่ติดตรงที่จีนัทเพิ่งอายุ 18 และเพิ่งเข้าเรียน มหาวิทยาลัยแล้วก็เพิ่งจะเข้าวงการบันเทิง ถ้าแต่งงานกันตอนนี้จะไม่เป็นผลดีกับภาพลักษณ์ของจีนัท ก็ เลยจะหมั้นเอาไว้ก่อนแล้วก็ให้จีนัทย้ายเข้ามาอยู่บ้านกู ทดลองใช้ชีวิตคู่ด้วยกันดูว่าถ้าเกิดว่าอยู่บ้าน หลังเดียวกันจะไปกันรอดไหม"
172 ฉกรัก "แล้วถ้าย้ายไปอยู่ด้วยกันแล้วไปกันไม่รอดล่ะ" "...กูยังไม่ได้คิดเรื่องนั้นเพราะยังไงก็ไปกันรอดอยู่แล้ว" "มึงห้อยหลวงปู่ มั่นเหรอสัส มั่นจัด ความคิดพวกนี้มาจากฝ่ ายพ่อแม่มึงฝ่ ายเดียวใช่ไหม? แล้ว จีนัทก็ยอม?" เป็นเมฆคินทร์ที่ยิงค าถามไม่หยุด "กูถามจีแล้ว จีโอเคที่จะย้ายไปอยู่กับกู" "มึงถามน้อง แล้วถามพ่อแม่น้องรึยัง" คิมทันเอ่ยถามแทรกขึ้นมา "สัปดาห์หน้าพ่อกูจะเข้าไปคุยกับพ่อแม่ของจี" "เอาใจช่วย...ขอให้ได้หมั้น...รักกันให้ได้นานๆ" การันต์นั่งเงียบไปพักใหญ่ เขายิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้นมาฉลองให้กับความรักของลีวายและจีนัท ค าอวยพรของการันต์ฟังดูคล้ายประชด แฝงค าสาปแช่งยังไงก็ไม่รู้ แต่ลีวายก็ไม่ได้คิดมากอะไร เพราะปกติการันต์เป็นคนพูดจาก ากวมกวน ประสาทแบบนี้อยู่แล้ว ลีวายยกแก้วเหล้าขึ้นมาชนกับแก้วของการันต์อย่างอารมณ์ดี "ไม่เร็วไปหน่อยเหรอวะ" เป็นคิมทันที่เอ่ยถาม "มึงมีปัญหาอะไร" "กูไม่มีหรอก แต่เด็กเพิ่งจะ 18 แล้วก็เพิ่งจะเข้าวงการบันเทิง อนาคตยังอีกยาวไกลถ้าจะมี ครอบครัวตอนนี้กูว่าเร็วเกินไป ด้วยอายุของจีนัทถ้าหมั้นตอนนี้ภาพลักษณ์จะดูไม่ดี จากภาพลักษณ์ที่ใส ซื่อคนอื่นจะมองว่าจีนัทใจแตกรึเปล่า" คิมทันวิเคราะห์ตามที่ตนคิด จีนัทเพิ่งเข้าวงการบันเทิง หากมีข่าวการหมั้นหมาย คิมทันคิดว่าคง ไม่ส่งผลดีต่อจีนัทเป็นแน่ เผลอๆ จีนัทจบกับเส้นทางสายบันเทิง "หมั้นหลังจากที่เข้าวงการบันเทิงได้ไม่กี่วัน กูว่ามันแปลกประหลาดว่ะ แบบนี้ไม่เคยมีใครท ามา ก่อน กูว่ามึงให้เวลาเด็กมันคิดทบทวนสักปีสองปีดีกว่าไหม" ที่คิมทันกล่าวมา เขาไม่ได้ชอบจีนัท แต่ เสียดายอนาคตของจีนัท เพราะจากที่เขาประเมินจากรูปร่าง หน้าตา ของจีนัทแล้ว จีนัทต้องไปได้ไกลในเส้นทางสายบันเทิง เป็นแน่ จีนัทควรมีอนาคตที่สดใส ไม่ควรมีมลทิน อีกอย่างจีนัทยังเด็กอยู่ด้วย คิมทันกลัวว่าจีนัทจะโดนลี วายเกลี่ยกล่อมให้หมั้นมากกว่า ดูจากแววตาของเธอแล้ว ดูไม่มีความสุขที่จะได้หมั้นกับลีวายเอาเสียเลย "ก็จริง มึงเป็นผู้ชายไม่มีอะไรเสีย แต่จีนัทเป็นผู้หญิงถ้าตัดสินใจผิดพลาดมีแต่เสียกับเสีย" เมฆคิ นทร์เอ่ยขึ้นมาสมทบอย่างเห็นด้วยกับคิมทัน จีนัทเปลี่ยนแปลงตัวเองมาไกลขนาดนี้ เธอควรไปให้สุด ควร มีอนาคตที่ดีมากกว่าการเป็นคู่หมั้นของลีวาย
173 ซากิระ "ผู้หญิงตัดสินใจพลาดครั้งเดียวเท่ากับพลาดทั้งชีวิต...ผู้หญิงกับผู้ชายไม่เหมือนกัน...ผู้หญิงถ้า แต่งงานแล้วต่อให้ยังสาวหรือสวยมากแค่ไหนก็ดูไม่สดใหม่เท่าผู้หญิงที่ผ่านผู้ชายมาเยอะแล้วแต่ยังไม่ แต่งงาน" คิมทันเอ่ย จีนัทนั่งฟังเงียบๆ เพราะเธอไม่ได้จะหมั้นกับลีวาย เพียงแค่อยากเอาคืนการันต์ก็ เท่านั้น "พวกมึงคิดว่ากูจะทิ้งจีนัท?" "อนาคตไม่มีอะไรแน่นอนว่ะ" เมฆคินทร์ตอบ "พ่อแม่มึงจะรีบท าไมวะ มึงมีอะไรปิดบังพวกกูรึเปล่าวะ" คิมทันเอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะ มันแปลกประหลาด "พวกมึงก็อย่าไปเซ้าซี้มันมาก...มันคงมีเหตุผลของมัน" เป็นธามไทที่นั่งเงียบอยู่นานเอ่ยแทรก ขึ้นมา "ถามใจตัวเองดูว่าอยากจะหมั้นจริงๆ รึเปล่า คิดใหม่ท าใหม่ตอนนี้ยังทัน" คิมทันหันไปพูดกับจีนัท เพราะรู้สึกว่าทั้งสองคนไม่ได้ดูรักกันถึงขั้นจะหมั้นหมายหรือแต่งงาน แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด ทั้งสองถึงจะ หมั้นหมายกัน งงในงง การพูดข้ามหน้าข้ามตาเช่นนี้ท าให้ลีวายไม่พอใจคิมทันอยู่ไม่น้อย แต่ด้วยค าว่าเพื่อน ลีวายจึง ปล่อยผ่าน ท าเหมือนไม่คิดอะไรเพื่อรักษามิตรภาพเอาไว้ "หนูง่วงแล้วค่ะ" จีนัทหันไปบอกลีวาย จงใจเอ่ยตัดบทสนทนาเพราะไม่อยากถูกการันต์จับได้ "พี่ไปส่ง" ลีวายลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพลางจับมือบางของจีนัทก่อนจะหันไปบอกเพื่อนๆ "กูขอตัว กลับเลยแล้วกัน" "...." จีนัทมองใบหน้าหล่อของการันต์เพียงนิดก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเดินออกไปพร้อมกับลี วาย "ดึกมากแล้วเรารีบเข้าบ้านเถอะ" ลีวายเอ่ยบอกแฟนสาวทันทีที่เดินมาถึงรั้วหน้าบ้านของเธอ "ขับรถระวังด้วยนะคะ" จีนัทคลี่ยิ้มบางๆ "เข้าใจแล้ว ถึงบ้านแล้วพี่จะส่งข้อความมาบอก" ลีวายกดจูบลงบนหน้าผากมนของจีนัทเป็นครั้งที่ สอง ซึ่ง เป็นจังหวะเดียวกับที่การันต์และธามไทเดินออกมาพอดี "กูกลับพร้อมไอ้ลีเลยแล้วกัน" ธามไทหันไปบอกการันต์ ซึ่ง การันต์ก็พยักหน้าเชิงโอเค จีนัทคลี่ยิ้ม บางๆ ให้แฟนหนุ่มอีกครั้งก่อนจะเดินเข้าไปภายในบ้าน การันต์ปาดตามองจีนัทเพียงนิดแล้วเดินกลับเข้า ไปภายในบ้านของตัวเอง
174 ฉกรัก "ฝากเนื้อไว้กับเสือจะดีเหรอวะ" ทันทีที่การันต์เดินกลับเข้าไปภายในบ้าน ธามไทก็เอ่ยถามลีวาย ทันที "มึงหมายถึงอะไร" "เรื่องที่จีนัทถ่ายซีรีส์กับไอ้รันที่จีนสองเดือน" "ไอ้รันมันเป็นเพื่อนกูกับมึงมานาน มึงไม่ควรท าให้กูระแวงมันและก็ไม่ควรเอามันมาพูดลับหลัง แบบนี้" "กูไม่ได้อยากท าให้มึงระแวงมัน แต่ว่าผู้ชายกับผู้หญิงอยู่ใกล้กันทุกวันตลอดสองเดือนจะไม่คิด อะไรเกินเลยมันจะเป็นไปได้เหรอวะ" "กูเชื่อใจจีนัทแล้วก็เชื่อว่าไอ้รันจะไม่มีทางหักหลังกู" "มึงคิดงั้นเหรอ...มึงลืมอะไรไปรึเปล่าว่าไอ้รันมันเป็นมาเฟี ยแล้วก็ยังเป็นหนึ่งในสมาชิกแก๊ง อสรพิษ" "ไอ้รันเป็นมาเฟี ยและอยู่ในกลุ่มอสรพิษแล้วยังไง" "แก๊งนี้ไม่มีคนดีชอบท าอะไรตามใจตัวเองโดยที่ไม่สนหัวใคร ถ้าเกิดว่ามันบ้าอยากได้จีนัทขึ้นมา จริงๆ มึงจะท ายังไง มึงจะงัดกับมันไหวเหรอวะ มึงอย่าลืมว่ามันเป็นมาเฟี ย ถ้ามันจะเล่นมึง ส าหรับมัน มันง่ายนิดเดียว" "กูก็ลูกนักการเมืองมีอิทธิพลพอสมควร มึงลืมไปแล้วรึไง" "แต่อิทธิพลของมึงสู้อิทธิพลของมันไม่ได้ ไหนจะพี่ชายของมันอีก มึงสู้กับมันไปก็ไม่ต่างอะไรจาก การเอาไม้ซีกไปงัดกับไม้ซุง"
175 ซากิระ บทที่43 "...." ลีวายมองไปทางซ้ายราวกับก าลังครุ่นคิดบางอย่าง "กูจะคุยกับจีนัทอีกที...ถ้าคนของเราซื่อสัตย์ไม่วอกแวกคนอื่นก็เข้ามาแทรกกลางไม่ได้...อีกอย่าง กูเชื่อว่าไอ้รันจะไม่มีทางหักหลังกู" "มึงลืมไปแล้วเหรอว่าตอนเด็กจีนัทเคยชอบไอ้รัน" "....มันก็แค่ความชอบตอนเด็ก...ตอนนี้จีนัทโตแล้ว...ถ้าจีนัทยังชอบมันอยู่คงไม่ยอมคบกับกู หรอก" "กูจะรอดูแล้วกัน ถ้าถึงวันนั้นขึ้นมาเมื่อไหร่มึงอย่าโวยวายล่ะกัน เพราะเป็นมึงเองที่ยอมปล่อยไอ้ รันกับจีนัทได้อยู่ใกล้ชิดกันแถมยังฝากจีนัทให้มันดูแลแทน" "ไอ้รันไม่ใช่ใครที่ไหน มันเป็นเพื่อนกูแล้วก็เป็นเพื่อนมึงด้วย กูเชื่อว่ามันเป็นลูกผู้ชายมากพอ" "กูจะรอดู...และไอ้ค าว่าลูกผู้ชายมันใช้กับพวกมาเฟี ยไม่ได้ว่ะ" ที่ธามไทกล่าวมาทั้งหมดเป็น เพราะว่าหวังดีต่อลีวายจริงๆ ไม่ได้มีอคติกับการันต์แต่อย่างใด ที่กล่าวมาคือความเป็นจริง ที่มีเปอร์เซ็นต์ สูงที่จะเกิดขึ้น ร้อยทั้งร้อย ผู้ชายกับผู้หญิงใกล้ชิด พูดคุยกันทุกวัน เป็นไปได้ยากที่จะไม่มีใจให้กัน และประเด็น คือ การันต์กับจีนัทหล่อสวยทั้งคู่ด้วย จีนัทสวยขนาดนั้นการันต์ต้องมีหวั่นไหว ถ้าการันต์เกิดชอบจีนัท ขึ้นมาจริงๆ ทุกอย่าง จบ ถ้าการันต์ล็อกเป้าหมายแล้วไม่มีค าว่าพลาดเป้า @เวลำผ่ำนไปหนึ่งช่ัวโมง จีนัทนั่งเหม่ออยู่บนเก้าอี้โต๊ะท างานติดกับหน้าต่างห้องนอนของเธอ การันต์เดินนุ่งผ้าขนหนูตัว เดียวพันรอบเอวสอบ ท่อนแขนข้างซ้ายมีรอยสักรูปงูเห่าพาดยาวตั้งแต่หัวไหล่ซ้ายไปถึงหลังมือหนา ท่อน บนของเขาเปลือยเปล่า ล าตัวก าย ามีน ้าเกาะตามมัดกล้าม บ่งบอกว่าเขาเพิ่งอาบน ้าเสร็จ เขาเดินมาที่ริม ระเบียงห้องนอนของเขา ท าให้จีนัทหันไปมอง เขายืนพิงก าแพงระเบียงแล้วยิ้มมุมปากหันหน้ามองไปที่จีนัทอย่างเย้ยหยัน สีหน้าเย้ยหยันของเขาท าให้จีนัทไม่ชอบใจ เธอท าหน้ามุ่ย รีบปิดประตูหน้าต่างและล็อกอย่างแน่นหนา ตามด้วยดึงผ้าม่านเข้าหากันอย่างมิดชิดไม่ให้คนภายนอกมองเข้ามาเห็นเธอ "หึ เธอไม่ได้หมั้นกับมันหรอก" เขาเค้นหัวเราะในล าคอหนาออกมาเบาๆ อย่างเย้ยหยัน
176 ฉกรัก "...." ซึ่ง จีนัทก็ได้ยินอย่างชัดเจน เพราะระเบียงห้องนอนของเธอแทบจะชิดกับระเบียงห้องนอน ของเขา เธอเลือกที่จะเงียบไม่ตอบกลับ แสร้งท าเหมือนไม่ได้ยิน "ฉันรู้ว่าเธอได้ยิน" เขาเอ่ยราวกับว่ามองเห็นเธอนั่งฟังอยู่ที่เดิมอย่างไรอย่างนั้น "...." เธอเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นพลางใช้หางตามองผ่านผ้าม่านมองไปที่ต าแหน่งที่เขายืนอยู่ "ฉันไม่ปล่อยเธอไปให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น...ถ้าไม่อยากเห็นฉันฆ่ามันก็รีบบอกเลิกมันซะ...นี่เป็น การเตือนครั้งที่หนึ่ง" การันต์เอ่ยข่มขู่แฝงนัยแล้วเดินกลับเข้าไปภายในห้องนอน ทันทีที่เขาพูดจบประโยค ดวงตาข้างขวาของเธอก็กระตุก RrrrrrrRrrrrrrr จีนัทก าลังจะใช้มือจับที่เปลือกตาข้างขวา ทว่า เสียงริงโทนเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือของเธอดัง ขึ้นมาก่อน ท าให้เธอเดินไปหยิบมือถือบนโต๊ะข้างหัวเตียงนอนขึ้นมาอ่านชื่อบนหน้าจอ คนที่โทรเข้ามา คือ ธามไท "พี่ธามโทรมาท าไม" เธอมองหน้าจอมือถือด้วยความแปลกใจ เพราะ ร้อยวันพันปีธามไทไม่เคย โทรหาเธอเลย จู่ๆ เธอก็นึกถึงประโยคสุดท้ายของการันต์ขึ้นมา หัวใจของเธอสั่นแรงด้วยความกลัว เธอ ภาวนาขออย่าให้เป็นอย่างที่เธอสังหรณ์ เธอกดรับสายด้วยมือที่สั่น (ค่ะพี่ธามไท) (จีนัท) ธามไทเอ่ยชื่อเล่นของเธอแล้วเงียบไป ท าให้คนรอฟังอย่างเธอใจคอเริ่มจะไม่ดี (พี่ธามมีอะไรรึเปล่าคะ) (ไอ้ลีมันถูกยิง ตอนนี้มันก าลังจะผ่าตัดเอากระสุนออก แต่กระสุนโดนจุดส าคัญอาการเป็นตายไม่ รู้จะรอดไหม) น ้าเสียงของธามไทดูร้อนใจเป็นอย่างมาก (ฮะ) จีนัทใช้มือป้องปากพลางอุทานออกมาด้วยความตกใจ หัวใจดวงน้อยร่วงหล่นลงไปอยู่ที่เท้า (มันโดนยิงไปหลายนัด ตอนนี้เลือดไหลจะหมดตัวแล้ว โรงพยาบาลเลือดไม่พอตอนนี้มันต้องใช้ เลือดเพิ่ม ตอนนี้พี่อยู่โรงพยาบาลนอกเมือง จะย้ายโรงพยาบาลก็ไกลอีก แล้วพี่เลือดกรุ๊ป AB ไอ้ลีเลือด กรุ๊ป O พี่ให้เลือดมันไม่ได้ ไอ้คิมกับไอ้เมฆก็เลือดกรุ๊ป B อีก จีนัทเลือดกรุ๊ปอะไร) (จีเลือดกรุ๊ป AB เหมือนกันค่ะ ท ายังไงดีคะ เราจะหาเลือดกรุ๊ป O ได้จากที่ไหน) กรุ๊ปเลือดของลี วายไม่สามารถรับเลือดของเธอได้ท าให้เธอคิดไม่ตก - หมู่เลือด A รับเลือดจาก A, O ได้ และให้เลือด A และ AB - หมู่เลือด B รับเลือดจาก B, O ได้ และให้เลือด B และ AB - หมู่เลือด AB รับเลือดได้จากทุกหมู่ และให้เลือดได้เฉพาะ AB
177 ซากิระ - หมู่เลือด O รับเลือดได้จากหมู่เลือด O เท่านั้น และให้เลือดได้ทุกหมู่ (ชามุก ชามุกเป็นน้องสาวของพี่ลี ใช้เลือดของมุกได้ไหมคะ) เธอก าลังคิดหาทางช่วย และนึกขึ้น ได้ว่า ชามุก เพื่อนสนิทของเธอเป็นน้องสาวแท้ๆ ของลีวาย อาจจะกรุ๊ปเลือดเดียวกัน น่าจะใช้เลือดของชา มุกได้ แต่ชามุกจะเลือดกรุ๊ปเดียวกับลีวายไหม เพราะ พี่น้องไม่จ าเป็นต้องเลือดกรุ๊ปเดียวกัน ลีวาย อาจจะได้กรุ๊ปเลือดของพ่อ ชามุกอาจจะได้กรุ๊ปเลือดของแม่ก็ได้ จีนัทเองเป็นเพื่อนกับชามุกมาหลายปี เธอก็ไม่เคยถามชามุกเลยว่าชามุกเลือดกรุ๊ปอะไร และก็ไม่เคยถามด้วยว่าคุณพ่อคุณแม่ของชามุกกรุ๊ป เลือดอะไร) (พี่ติดต่อพ่อแม่กับน้องสาวมันไม่ได้เลย ถ้าเรายังไม่นอนช่วยไปที่บ้านมันหน่อยได้ไหม บอกให้พ่อ แม่มันมาให้เลือดมันที่โรงพยาบาลxxx ระหว่างนี้พี่จะพยายามหาเลือดกรุ๊ป O มาให้มันอีกทาง) (ดะ...ได้ค่ะ) เธอรีบตอบรับก่อนจะเป็นธามไทที่กดวางสายไปก่อน เธอรีบเดินออกไปจากห้องนอน มือบางกดมือถือไปด้วย กดเข้าไปที่แอปเรียกแท็กซี่ให้แท็กซี่เข้ามารับเธอที่หน้าบ้าน เพราะเธอขับรถยนต์ ไม่เป็น และไม่อยากรบกวนพ่อแม่ให้ขับรถให้ เนื่องด้วย คุณพ่อและคุณแม่ของเธอเพิ่งกลับมาจากรัสเซียได้ไม่กี่ชั่วโมง คุณพ่อคุณแม่ของเธอนั่ง เครื่องบินนานถึง 10ชั่วโมง คนแก่กระดูกไม่ค่อยดี เดินทางมาถึงบ้านก็บ่นปวดหลัง คุณพ่อคุณแม่ของ เธอทานยาแก้ปวดและนอนหลับไปแล้ว ส่วนคนขับรถประจ าบ้านก็ขอลากลับบ้านที่ต่างจังหวัด ตอนนี้มี ทางเดียวที่เธอจะไปที่บ้านของลีวายได้ก็คือ ใช้บริการแท็กซี่ เธอเดินออกไปยืนรอแท็กซี่ที่หน้าบ้านด้วยความร้อนใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอขึ้นแท็กซี่ด้วยตนเอง เธอไม่เคยขึ้นแท็กซี่มาก่อนเลย ยิ่งเป็นแท็กซี่ที่ประเทศไทยยิ่งไม่เคย ปกติเวลาเธอจะไปที่ไหน จะเป็นคุณ พ่อคุณแม่ของเธอขับรถไปส่ง หรือบางทีก็เป็นคนขับรถที่บ้าน "นั่งแท็กซี่เป็นรึไง" น ้าเสียงเข้มที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลังท าให้เธอสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจหัน ไปมองต้นทางของเสียงอัตโนมัติ "พี่รัน" เธอมองใบหน้าคมคายอย่างไม่เป็นมิตร การันต์ยักคิ้วข้างขวาขึ้นเล็กน้อย "อยากให้ฉันช่วยขับรถให้ไหม?" "...ที่พี่ลีโดนยิงเป็นฝีมือของพี่รันใช่ไหมคะ" "หึ เธอก็ไม่ได้โง่ซะทีเดียวนี่" เขาแค่นหัวเราะในล าคอหนาออกมาเบาๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน "เป็นฉันเอง" เขาเอ่ยออกมาอย่างชิลๆ "...." เธอจ้องหน้าเขาเขม็ง
178 ฉกรัก "ฉันส่งคนไปยิงมันเอง ท าไม? เป็นห่วงมันมากเลยรึไง" เขาสารภาพออกมาตรงๆ โดยไม่มีท่าทีไม่ สะทกสะท้านใดๆ "บอกแล้วไง...นี่คือการเตือนครั้งที่หนึ่ง"
179 ซากิระ บทที่44 "ท าไมพี่รันเลวแบบนี้ พี่ลีเป็นเพื่อนของพี่รันนะคะ ท าไมต้อง" ยังไม่ทันที่จีนัทจะต่อว่าเขาจบ ประโยค การันต์ก็เอ่ยแทรกขึ้นมาก่อนท าให้เธอหยุดพูดอัตโนมัติ "ตั้งแต่ที่มันจีบเธอฉันก็ไม่เห็นมันเป็นเพื่อนอีก...ถ้าไม่อยากให้มันตายก็เลิกกับมันซะ" "ท าไมต้องใจร้ายขนาดนี้ด้วย หนูเกลียดพี่รัน" เพียะ! จีนัทยกมือบางข้างขวาขึ้นมาตบเข้าที่ ใบหน้าของการันต์อย่างแรง ใบหน้าหล่อหันไปตามแรงตบ ลิ้นสากเลียเลือดสีแดงสดที่ไหลออกมาจาก บาดแผลเล็กน้อย ในขณะเดียวกันรถแท็กซี่ที่จีนัทเรียกให้เข้ามารับก็ขับเข้ามาจอดตรงหน้าเธอพอดี จีนัท จึงรีบวิ่งหนีเขาเข้าไปนั่งภายในรถ "ลุงช่วยล็อกประตูได้ไหมคะ" เธอเอ่ยบอกโชเฟอร์ขับแท็กซี่ท าให้โชเฟอร์รีบกดปุ่ มล็อกประตูตาม ค าสั่งแล้วรีบเหยียบคันเร่งขับเคลื่อนรถยนต์ออกไปด้วยความรวดเร็วอย่างรู้งาน ไม่รอให้การันต์ที่ก าลัง เดินตรงมาที่รถแท็กซี่เข้ามาหาเธอได้ การันต์มองรถแท็กซี่ขับออกไปพลางจิ๊ปากด้วยความหงุดหงิด ก่อน จะเดินหัวเสียกลับเข้าไปภายในบ้านของตัวเอง "เห็นปักหมุดที่ห้าแยกลาดพร้าว หนูจะไปห้างเหรอ ตอนนี้ห้างปิดหมดแล้วนะ หรือมีคอนโดแถว นั้น จะไปคอนโดเหรอ" โชเฟอร์ อายุราวๆ 50 -60 ปี เริ่มชวนคุยทันทีที่ขับรถออกมาจากหมู่บ้าน "หนูปักหมุดผิดค่ะ หนูจะไปบ้านแฟนที่ลาดพร้าว 71 ค่ะ" เธอตอบที่อยู่บ้านของลีวายพลางกดมือ ถือพยายามโทรหาชามุก ทว่า โทรกี่สายก็โทรไม่ติดเสียที "เป็นคนต่างชาติเหรอ มาอยู่ประเทศไทยนานรึยัง พูดไทยชัดเชียว" คนขับแท็กซี่ถามแบบนั้นเพราะ เห็นว่าใบหน้าและผิวพรรณของเธอเหมือนกับผู้หญิงยุโรปมากกว่าผู้หญิงไทย "เป็นลูกครึ่งรัสเซียค่ะ" เธอตอบอย่างขอไปทีพลางกดมือถือไปด้วย "สวยนะ ผิวขาวเหมือนหยวกกล้วยเลย ไทป์ ลูกครึ่งแบบนี้ผู้ชายไทยชอบ ลุงก็ชอบ หนูมีแฟนเยอะ ไหม สวยขนาดนี้คงมีแฟนเยอะเลยใช่ไหม" "...." เธอหยุดชะงัก เงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้าของคนขับแท็กซี่ผ่านกระจกมองหลังอย่างไม่ไว้ใจ เธอเริ่มรู้สึกแปลกกับวาจาของโชเฟอร์ขับแท็กซี่ "เคยได้ยินหลายคนพูดว่าผู้หญิงรัสเซียแสบ แล้วแสบจริงไหม" "...." จีนัทหัวใจเต้นแรงด้วยความหวาดกลัว วาจาแต่ละถ้อยค าของคนขับแท็กซี่ฟังดูคล้ายคุกคาม ทางเพศ เธอไม่เคยขึ้นแท็กซี่มาก่อน พอมาเจอแบบนี้ท าให้เธอวิตกกังวล เกิดอาการแพนิค ทว่าก็ยัง ควบคุมสติได้อยู่
180 ฉกรัก เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายภาพบัตรประจ าตัวคนขับแท็กซี่ที่หลังเบาะคนขับ ส่งภาพเข้าไป ที่แชตไลน์ของผู้เป็นแม่ เพื่อที่ว่าหากเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ผู้เป็นแม่จะได้ตามหาเธอเจอ ไม่ว่าจะเจอใน สภาพใดก็ตาม "ผู้ชายเมื่อกี้ไม่ใช่แฟนหนูเหรอ" คนขับแท็กซี่ยังคงยิงค าถามไม่หยุด แต่ละค าถามเป็นค าถามที่ ค่อนข้างก้าวล ้าความเป็นส่วนตัวของเธอท าให้เธอรู้สึกไม่ชอบเป็นอย่างมาก "....ไม่ใช่ค่ะ" "หล่อนะ แต่หน้าตาคุ้นมากเหมือนเคยเห็นที่ไหน" ที่คุ้นเพราะการันต์เป็นดาราดัง คนขับแท็กซี่คง จะเคยเห็นผ่านตามาบ้าง เพียงแต่จ าตัวจริงของการันต์ไม่ได้ เพราะ การันต์ตัวจริงหล่อกว่าในจอทีวีหลาย พนัเท่า และใบหนา้เล็กกว่าในจอทีวีจมกูก็โด่งกว่าท่ีเห็นในทีวีก็ไม่แปลกท่ีคนขับแท็กซี่จะบอกว่าคูุ้น หน้า "...." จีนัทมองจีพีเอสบนหน้าจอมือถือเพื่อเช็คว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหนก่อนจะหันไปมองป้ายข้าง ทาง ในจีพีเอสระบุว่าอีกแปดนาทีถึงบ้านของลีวาย ท าให้เธอกลั้นใจฝืนทนนั่งต่อไป เพราะหากเธอขอลง ตรงนี้ก็ต้องนั่งวินมอไซค์ต่อรถเข้าไปในซอยหมู่บ้านของลีวายอีก และเธอไม่รู้ว่าวินมอไซค์จะท าอะไรมิดีมิ ร้ายเธอหรือเปล่า กลัวลงจากรถแล้วจะกลายเป็นหนีเสือปะจระเข้ "มือดูนุ่มนิ่มดีนะ เขาว่ากันว่าดูขนาดของผู้ชายให้ดูที่นิ้วมือนิ้วเท้า แล้วของผู้หญิงดูมือแล้วจะ คล้ายกับตรงนั้นไหม ถ้าคล้ายของเราก็ดูดีใช้ได้เลยนะ" โชเฟอร์แท็กซี่เอ่ยถามติดตลกพลางจ้องมองเรียว ขาขาวเนียนผ่านกระจกมองหลัง "หนูขอลงตรงป้ายรถเมล์ข้างหน้านะคะ" แว็บหนึ่งเธอเห็นลุงโชเฟอร์มองขาของเธอ เธอจึงรู้สึกว่า ไม่ปลอดภัยแล้ว ขอลงจากรถแล้วรอขึ้นรถเมล์ดีกว่า "ตีสามแล้ว รถเมล์หมดรอบแล้วหนู อีกไม่กี่นาทีก็ถึงที่หมายแล้ว" เธอไม่เคยขึ้นรถเมล์ทั้งรถเมล์ ของไทยและรัสเซีย จึงไม่รู้ว่ารถเมล์ไม่ได้วิ่ง 24ชั่วโมง ท าให้คนขับรถแท็กซี่รู้ทันทีที่ว่าเธอไม่รู้จักทางแน่ๆ ถ้าหลอกไปอีกทางเธอก็คงไม่รู้ จีนัทเธอไม่ต่างอะไรกับชาวต่างชาติที่เพิ่งเข้ามาประเทศไทยเลยสักนิด เธอเคยใช้ชีวิตอยู่ที่ ประเทศไทยไม่ถึงปีก็ย้ายกลับไปอยู่ที่รัสเซีย ก็ไม่แปลกที่เธอจะไม่ค่อยรู้จักถนนหนทางในกรุงเทพ "รถเป็นอะไรอีกแล้วเนี่ย" โชเฟอร์บ่นพลางแกล้งท าให้รถยนต์เกิดอาการกระตุก ท าเหมือนว่า เครื่องยนต์เกิดการขัดข้อง "หนู เครื่องยนต์ลุงมีปัญหาลุงขอจอดซ่อมแป็บหนึ่งได้ไหม" โชเฟอร์จึงเอ่ยขอเธอเพื่อจะจอดรถลง ไปเช็คดูเครื่องยนต์
181 ซากิระ "...." จีนัทนิ่งไม่ตอบ เธอรีบกดต่อสายโทรหาผู้เป็นแม่ทันที ทว่าผู้เป็นแม่ก็ไม่ยอมรับสายเสียที ใน เวลากลางคืน คุณพ่อคุณแม่ของเธอจะปิดเสียงโทรศัพท์เอาไว้ เพื่อไม่ให้มีใครโทรเข้ามารบกวนเวลานอน "ซอยนี้ไม่ค่อยมีรถผ่าน ลุงเข้าไปจอดในซอยนี้นะจะได้ไม่จอดขวางทางจราจร" โชเฟอร์เอ่ยบอก จีนัทพลางขับรถเข้าไปภายในซอยที่กล่าวอย่างรวดเร็ว โดยไม่รอให้จีนัทตอบกลับ จีนัทหัวใจสั่นตึ้กตั้ก อย่างแรงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เธอใช้นิ้วกดปุ่ มเปิดประตูรถ ทว่า ประตูไม่สามารถเปิดออกได้เนื่องจากถูกควบคุมโดยคนขับ โชเฟอร์แท็กซี่จอดรถข้างถนนอันไร้ซึ่งแสงไฟน าทาง แล้วเดินลงไปเปิดฝากระโปรงรถขึ้น จีนัทหันมอง รอบๆ อย่างหวาดกลัว ซอยนี้ไม่มีไฟเลย อีกทั้งรอบบริเวณยังเป็นป่ ารกร้าง แต่มีคฤหาสน์ร้างหนึ่งหลัง ตั้งอยู่ตรงกลางป่ า เธอมองไปที่โชเฟอร์อย่างหวาดระแวง ก่อนจะหันมองหาทางหนี เพราะรู้สึกว่าตัวเองไม่ปลอดภัย แล้วจริงๆ ทว่า เธอมองไม่เห็นทางออกเลย แสงไฟที่สาดส่องมีเพียงแค่ไฟหน้ารถแท็กซี่เท่านั้น เธอมองดู นาฬิกาบนหนา้จอมือถืออย่างรอ้นใจ ตอนนี้เธอทั้งหวาดกลัวลุงโชเฟอร์และเป็นห่วงความปลอดภัยของลีวาย กลัวว่าจะไปบอก ครอบครัวของลีวายไม่ทันกาล ชามุกและคุณพ่อคุณแม่ของลีวายก็ปิดมือถือกันหมด เธอจะติดต่อก็ไม่ได้ โทรเข้าโทรศัพท์บ้านก็ไม่มีใครรับสาย เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกความกล้าให้กับตัวเอง ตัดสินใจเดินลงจากรถเอ่ยถามลุง โชเฟอร์เพื่อเร่งรัดให้รีบซ่อมรถ ในใจภาวนาขอว่าอย่าหนีเสือปะจระเข้เลย นาทีนี้ถ้าจะเธอจะโดนล่วง ละเมิดทางเพศ เธอยอมโดนการันต์ข่มขืนยังดีกว่าโดนคนแก่อย่างลุงโชเฟอร์ข่มขืน อย่างน้อยการันต์ก็ยัง หนุ่ม หล่อและหุ่นล ่า ไม่ได้แก่หนังเหี่ยวย่นเหมือนลุงโชเฟอร์ "ลุงคะ...เสร็จรึยังคะ" จีนัทเอ่ยถามน ้าเสียงสั่นเครือโดยเธอยืนห่างจากลุงโชเฟอร์พอสมควร "จะเสร็จได้ยังไงยังไม่ได้เริ่มท าเลย" ลุงโชเฟอร์ตอบก ากวมแฝงนัยบางอย่างพลางเงยหน้าออกจาก เครื่องยนต์ เดินตรงเข้าไปหาจีนัทพลางยิ้มมุมปาก จ้องมองไปที่เธออย่างหื่นกระหาย "...จะ...จะท าอะไรคะ" จีนัทเดินถอยหลังอัตโนมัติด้วยความหวาดกลัว เธอกลัวจนร้องไห้ "ดึกขนาดนี้นั่งแท็กซี่คนเดียวไม่กลัวโดนลากไปข่มขืนเหรอ" โชเฟอร์ยิ้มราวกับคนโรคจิต จีนัทกลัว จนขาสั่นเทา เธอมองซ้ายมองขวาเพื่อหาทางหนี ทว่าก็มืดเหลือเกิน ด้านข้างเต็มไปด้วยป่ ารกร้าง คงมี เพียงต้องออกทางเดิมที่รถแท็กซี่ขับเข้ามา ทางหนีคงมีเพียงแค่ทางเดียว
182 ฉกรัก เธอรีบวิ่งหนีออกไปเส้นทางเดิมที่รถขับเข้ามา ทว่า โชเฟอร์โยนก้อนหินขนาดเท่าลูกบอลใส่ร่าง ของเธออย่างแรง ท าให้เธอเสียหลักล้มค าม าลงที่พื้น โชเฟอร์เดินเข้าไปหาเธออย่างเลือดเย็นพลางปลด กระดุมเสื้อของตัวเองออก สายตาหื่นกามมองเรียวขาขาวเนียนของจีนัทอย่างกะลิ้มกะเหลี่ย จีนัทรีบพยุงร่างกายลุกขึ้น ทว่าถูกโชเฟอร์ใช้ขาเตะเข้าที่ข้อเท้าของเธออย่างแรงท าให้เธอล้ม ค าม าอีกครั้ง โชเฟอร์แท็กซี่ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ ากางเกง ดึงเชือกไนล่อนสีเขียวขี้ม้าออกมา จีนัทตาเบิก กว้างด้วยความตกใจ เธอรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้น ทว่าข้อเท้าของเธอพลิก ท าให้เธอลุกขึ้นยืนล าบาก โชเฟอร์ใช้เชือกรัดล าคอของเธอเพื่อหวังจะฆ่า ข่มขืน ทว่าเธอจับเชือกเอาไว้ พยายามใช้เรี่ยวแรงที่มีทั้งหมดดึงเชือกออกห่างจากล าคอ ท าให้เชือกไหล่ ลงไปรัดล าตัวช่วงแขนของเธอแทน "ฮึก! ปะ! ปล่อยฉันนะ! ช่วยด้วย!" จีนัทตะเบ็งเสียงเรียกให้คนช่วยอย่างน่าเวทนา ตอนนี้แขนทั้ง สองข้างของเธอถูกเชือกรัดเอาไว้อย่างแรงจนเลือดหยุดวิ่ง "ซอยเปลี่ยวเต็มไปด้วยป่ าแบบนี้ตะโกนไปก็ไม่มีใครได้ยินหรอกอีหนู" "โอ๊ย!!!!" โชเฟอร์แท็กซี่ร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวดเมื่อถูกจีนัทใช้ฟันกัดเข้าที่มือเหี่ยว เพียะ! คนขับแท็กซี่ใช้มือตบเข้าที่ใบหน้าของจีนัทอย่างแรง ท าให้ใบหน้าหันไปตามแรงตบ พวงแก้มของเธอแดง ก ่าเป็นรอยนิ้วมือ "อึก!" จีนัทนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดทรมานทันทีที่ถูกโชเฟอร์ใช้หมัดชกเข้าที่หน้าท้องของเธอ อย่างแรงท าให้เธอจุกจนไม่สามารถขยับตัวได้ "ชอบความรุนแรงก็ไม่บอก" แคว่ก! โชเฟอร์แท็กซี่ไม่รอช้ารีบฉีกเสื้อของจีนัทออกเผยให้เห็น หน้าอกใหญ่ทะลักโผล่พ้นบราออกมาครึ่งเต้า คนขับแท็กซี่ชะงักอึ้งกับความใหญ่โตของหน้าอกพลาง กลืนน ้าลายลงคออึกใหญ่ "อึก...ชะ...ช่วยด้วย" จีนัทพยายามตะเบ็งเสียงเรียกให้คนช่วย เธอขยับตัวไม่ได้เพราะถูกเชือกรัด ตัวอยู่อีกทั้งยังรู้สึกจุกที่ท้อง "ฮึก!" โชเฟอร์แท็กซี่นั่งทับขาทั้งสองข้างของเธอพลางใช้มือลูบไล้ต้นขาขาวเนียนเบาๆ ตอนนี้เธอ จุกจนขยับตัวไม่ได้ ไร้เรี่ยวแรงจะต่อสู้ เธอหลับตาลงอย่างยอมรับชะตากรรมพลางร้องไห้ออกมาอย่าง หนัก
183 ซากิระ บทที่45 เสียงร้องของโชเฟอร์ขับแท็กซี่ดังขึ้นราวกับเจ็บปวดทรมานท าให้เธอลืมตาขึ้นมา ร่างของโชเฟอร์ ขับแท็กซี่ล้มนอนลงที่พื้นโดยมีแท่งเหล็กปลายแหลมเสียบคาอยู่ที่กลางศีรษะ เลือดสีแดงสดไหลทะลัก ออกมาจากบาดแผล ใบหน้าของโชเฟอร์ขับแท็กซี่หันไปมองเธอ ดวงตาเปิดกว้างและอ้าปากค้างจ้องมอง เธอ "กรี๊ดดดดด!!" เธอกรีดร้องราวกับเสียสติพลางตาเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีดกับภาพ สยดสยองตรงหน้า เธอตกใจจนไม่ได้สังเกตเห็นว่ามีใครคนหนึ่งยืนอยู่ด้านหลังของเธอ เธอรีบพยุง ร่างกายลุกขึ้นยืนวิ่งหนีกลับไปทางเดิมที่รถขับเข้ามา ทว่า ทันทีที่หันหน้ากลับไปทางเดิม ใบหน้าของเธอชนเข้ากับแผงอกแกร่งของใครบางคนท าให้เธอ เสียหลักล้ม ไปด้านหลัง แต่มีท่อนแขนแกร่งรั้งร่างของเธอเอาไว้อย่างรวดเร็วท าให้เธอไม่ล้มลงที่พื้น เธอ เงยหน้าขึ้นไปมองคนมาใหม่ "ฮึก...พี่...รัน" คนที่โอบรั้งร่างของเธอเอาไว้คือ การันต์ เขามาตั้งแต่เมื่อไหร่เธอไม่รู้ตัวเลย เธอโผล่ เข้าสวมกอดเขาแน่นพลางร้องไห้ออกมาอย่างหนักก่อนจะเป็นลมหมดสติในนาทีต่อมา "จีนัท" การันต์เอ่ยเรียกชื่อของเธอพลางเขย่าตัวเธอเบาๆ "จี" การันต์เอ่ยเรียกชื่อเล่นของคนตัวเล็กสั้นๆ อย่างสนิทสนม แต่ก็ไม่มีท่าทีจะฟื้นขึ้นมา เธอคงจะ ช็อกตกใจที่เห็นคนเสียชีวิตต่อหน้าต่อตาจนเป็นลมล้มหมดสติไป เขาถอดเสื้อของตัวเองออกมาคลุม หน้าอกของเธอเอาไว้ ก่อนจะช้อนร่างบางขึ้นมาในท่าเจ้าสาว เดินอุ้มเธอไปที่รถยนต์คันหรูของเขา "ท าลายหลักฐานให้เรียบร้อย" การันต์ออกค าสั่งน ้าเสียงเข้มดุกับมือขวาคนสนิท "รับทราบครับ" เจษตอบรับค าสั่งอย่างรวดเร็วก่อนจะเดินไปจัดการกับศพของคนขับแท็กซี่ที่ถูก นายน้อยของตนใช้แท่งเหล็กปลายแหลมแทงทะลุศีรษะ "ไปคอนโด" การันต์ออกค าสั่งกับคนขับรถทันทีที่เข้ามานั่งภายในรถ เขาพาเธอไปที่คอนโดมิเนียม ของเขา ไม่ได้พาเธอกลับไปที่บ้านของเธอ @คอนโดมิเนียมหรูใจกลำงทองหล่อของกำรันต์ การันต์เดินเข้าไปภายในห้องพักสุดหรูของตัวเอง เขาอุ้มเธอไปวางลงบนเตียงนอนของเขา เตียง นอนที่ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนได้นอน มีเพียงแค่เธอเท่านั้นที่เขาอนุญาตให้นอนด้วยความเต็มใจ "ขอโทษที่ปล่อยให้เธอออกไปคนเดียว" การันต์เอ่ยขอโทษเธอด้วยน ้าเสียงนุ่มนวลต่างจากเวลาที่ เอ่ยต่อหน้าเธอในตอนที่เธอมีสติครบถ้วนอย่างสิ้นเชิง เขาโน้มใบหน้าลงไปจูบหน้าผากมนอย่างอ่อนโยน ก่อนจะไล่สายตามองเสื้อผ้าอาภรณ์ของเธอที่เปื้อนไปด้วยดินร่วน
184 ฉกรัก เขามองไปที่หัวเข่าของเธอ มีรอยถลอกและคราบเลือดติดอยู่ ข้อเท้าของเธอพลิกทั้งสองข้าง เขา หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดต่อสายโทรเรียกแพทย์ประจ าตระกูลให้เข้ามารักษาอาการบาดเจ็บของเธอ เมื่อวางสายแล้วเขาก็เดินหายเข้าไปภายในห้องน ้า ก่อนจะเดินออกมาจากห้องน ้าพร้อมกับ ผ้าขนหนูผืนเล็ก เขาหย่อนสะโพกนั่งลงข้างๆ เธอ เริ่มถอดเสื้อผ้าออกจากร่างบางทีละชิ้น เขาถอดเสื้อผ้า พลางกลืนน ้าลายลงคอราวกับก าลังปรารถนาในเรือนร่างของเธอ เขาเริ่มเช็ดตั้งแต่ใบหน้า ไล่ลงไปเรื่อยๆ จนถึงเนินหน้าอก เขากลืนน ้าลายลงคออึกใหญ่อีกครั้ง พยายามเบนหน้าหนีจากยอดถันสีชมพูระเรื่อ เขาพ่นลมหายใจออกมาอีกครั้ง พยายามอดกลั้น หักห้าม อารมณ์กระสันเอาไว้ ไม่อยากลงมือกับเธอในตอนที่เธอไม่รู้สึกตัว เพราะเดี๋ยวเธอตื่นขึ้นมาก็จะตบหน้า เขาอีก เขาต้องใช้ใบหน้าท างาน ที่เธอตบหน้าเขาเมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้วรอยนิ้วมือของเธอยังไม่หายไปจาก แก้มของเขาเลย เขาขบสันกรามจนมันขึ้นนูนเคลื่อนที่ไปมา นั่งท าใจอยู่พักใหญ่ก่อนจะหันไปเช็ดเนินอก ให้เธออีกครั้ง "อ๊าส...." ยอดปทุมถันแข็งชันเป็นไต ชูชันสู้สัมผัส ท าให้เขาค ารามในล าคอหนาออกมาเบาๆ อย่าง สุดจะกลั้น พ่นลมหายใจออกออกมาถี่ๆ เบือนหน้าหนีจากยอดปทุมถันพลางเช็ดเนินอกต่อไป ใช้เวลา เช็ดหน้าอกอยู่นานกว่าจะเลื่อนมือลงไปเช็ดหน้าท้องแบนราบ และต่อด้วยความเป็นสาว กว่าเขาจะเช็ดตัวให้เธอเสร็จน ้าของเขาน่าจะแตกก่อน เขาพ่นลม หายใจออกมาแรงๆ หันมองอีกทางเพื่อสงบสติอารมณ์กระสัน ก่อนจะหันกลับไปใช้ผ้าขนหนูชุปน ้าเช็ด ตามร่างกายของเธออีกครั้ง "อ่าส์...หุ่นยัยเด็กนี่มัน" เขาเงยหน้าขึ้นมองเพดานห้องพลางพ่นลมหายใจออกออกมาหนักๆ ใบหน้าของเขาแดงก ่าไปด้วยความปรารถนาในตัวเธอ เขาหยุดชะงักเมื่อเช็ดไปเช็ดมา หลังมือหนาสัมผัส โดนผิวเนื้อนุ่มอูม เขาหันมองมือที่สัมผัสเนินสาว นิ้วชี้แตะติ่งสวาทหนึ่งที ก่อนจะลูบมันเบาๆ เขาโน้มใบหน้าลงไปจูบไล่ตั้งแต่ทรวงอกใหญ่ ลาก ปลายลิ้นสากระเลียดไปทั่วเรือนร่างผอมเพรียว เลื่อนใบหน้าขึ้นไปกดจูบแล้วไล่งับไปตามริมฝีปากอวบ อิ่ม จับเธอพลิกตัวนอนคว ่าหน้า ฝ่ ามือหนาลูบไล้แผ่นหลังขาวเนียนอย่างปรารถนา แก่นกายยักษ์ แข็งผงาดจนเขารู้สึกปวดหนึบไปหมด เขาเลื่อนใบหน้าลงไปเรื่อยๆ จนหยุดที่บั้นท้ายงอนงาม เขาจูบ ขบ เม้มทั่วบั่นท้ายขาวเนียนจนบั้นท้ายแดงช ้าเต็มไปด้วยรอยดูด
185 ซากิระ "ถ้าฉันโรคจิตกว่านี้คืนนี้เธอไม่รอดKUYฉันแน่" เขาเอ่ยพลางผละใบหน้าออกจากบั้นท้าย ใช้ ผ้าขนหนูชุปน ้าเช็ดตัวให้เธอต่อ โดยมือหนาลูบไล้ สัมผัสความเป็นสาวและยอดปทุมถันไปด้วย @วันต่อมำ "อื้อ...." จีนัทรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในช่วงบ่ายของวัน เธองัวเงียส่งเสียงครางในล าคอออกมาเบาๆ ก่อน จะค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา เธอพลิกตัวนอนตะแคงข้าง ท าให้ใบหน้าฝั่งที่โดนตบสัมผัสกับเตียงนอน "โอ๊ย" เธอนิ่วหน้าด้วยความเจ็บที่ใบหน้า ความเจ็บปวดท าให้เธอหายงัวเงีย ทันทีที่ได้สติกลับมา เธอก็ผวาเฮือกด้วยความตกใจ "ที่นี่ที่ไหน" เธอหันมองรอบห้องนอนด้วยความงุนงงและตกใจในเวลาเดียวกัน รีบดีดตัวลุกขึ้นจะ ออกจากเตียงนอน ทว่า แขนและขาทั้งสองข้างของเธอถูกล่ามโซ่เอาไว้กับขาเตียงท าให้เธอลุกไปไหน ไม่ได้ เธอมองรอบห้องด้วยความหวาดระแวงพลางน ้าตาไหลพรากด้วยความผวา เธอยังคงคิดว่าตัวเอง ยังอยู่กับคนขับแท็กซี่ เพราะสมองของเธอยังรวนอยู่ ยังไม่ได้ปะติปะต่อเรื่องราว เธอก้มมองร่างกายของ ตัวเอง เรือนร่างของเธอในตอนนี้ไร้บรา ไร้แพนตี้ มีเพียงแค่เสื้อกล้ามตัวใหญ่สีขาวสวมอยู่บนตัวของเธอ โดยแขนเสื้อเว้าลึกถึงสะโพก ตรงหน้าอกก็เว้าลึกแทบจะเห็นเต้านมของเธอทั้งเต้า สภาพร่างกาย ของเธอในตอนนี้ท าให้เธอเข้าใจผิด คิดว่าเธอตกเป็นของคนขับแท็กซี่แล้วเธอร้องไห้ออกมาด้วยความ เสียใจ โดยไร้เสียงสะอื้น เพราะกลัวคนขับแท็กซี่จะได้ยินจึงพยายามกลั้นเสียงร้องไห้ เธอมองหาคนขับแท็กซี่ ทว่าก็ไร้วี่แวว ก่อนจะกวาดสายตามองรอบห้องอีกครั้งเพื่อหาทางหนีออกไป ภายในห้องนอนคุมโทนสีเทาด า ตกแต่ง ด้วยเฟอร์นิเจอร์หรูหราลักซ์ชัวรี่ บ่งบอกว่าเจ้าของห้องนี้ร ่ารวยเป็นอย่างมาก เพราะ เฟอร์นิเจอร์น าเข้าจากต่างประเทศทุกชิ้น ราคาเฟอร์นิเจอร์แต่ละชิ้นซื้อรถยนต์ได้หนึ่งคัน ความหรูหราภายในห้องนอนท าให้เธอหยุดร้องไห้พลาง คิดวิเคราะห์ในใจ 'คนขับแท็กซี่ฐานะร ่ารวยขนาดนี้เลยเหรอ' เธอคิดในใจเธอตั้งสติใหม่ มองรอบห้องนอนอีกครั้ง ก่อนจะตาเบิกกว้างด้วยความตกใจเพื่อนึกได้แล้ว เธอปะติปะต่อเรื่องราวอีกครั้ง จ าได้แล้วว่าก่อนที่เธอ จะหมดสติ คนที่อยู่กับเธอเป็นคนสุดท้ายคือ การันต์ "หิวรึยัง" ยังไม่ทันที่จะคิดทบทวนให้ละเอียดรอบคอบน ้าเสียงเข้มดุที่คุ้นเคยก็ดังเข้ามาเฉลยในสิ่ง ที่ก าลังคิดพร้อมกับร่างก าย าของเจ้าของห้อง
186 ฉกรัก "พี่รัน" เธอมองไปที่เขาด้วยความตกใจและดีใจในเวลาเดียวกัน เธอโล่งอก ดีใจที่เป็นเขา ไม่ใช่ คนขับแท็กซี่ การันต์เลิกคิ้วเข้มข้างขวาขึ้นเล็กน้อย เธอเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น เธอท าตัวไม่ถูกจึงต่อ ว่าเขาเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า "ท าแบบนี้ท าไมคะ ปล่อยหนูเดี๋ยวนี้นะ" เธอแสร้งท าหน้ามุ่ยมองเขาด้วยความไม่พอใจพลางขยับ แขนให้เขาดูโซ่ที่พันธนาการเธอเอาไว้ "แล้วถ้าฉันไม่ปล่อยล่ะ?" เขาตอกกลับมาอย่างไม่สะทกสะท้านพลางยืนพิงขอบประตูห้องนอน จ้องมองเธออย่างทะเล้น เธอจ้องหน้าเขากลับไปด้วยสายตาไม่เป็นมิตร ทว่าภายในใจกลับรู้สึก หลากหลาย ใบหน้าของเขาท าให้เธอนึกถึงลีวายขึ้นมา 'พี่ลีวาย' เธอเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าที่เธอมาอยู่ตรงนี้เพราะ พยายามจะไปหาครอบครัวของลีวายที่บ้านของลีวาย "คนใจอ ามหิต ท าร้ายได้แม้กระทั่งเพื่อนตัวเอง" "ถ้าฉันใจอ ามหิตจริงๆ เมื่อคืนฉันฆ่ามันไปแล้ว ไม่ปล่อยให้มันมีชีวิตรอดมาจนถึงตอนนี้หรอก ส่วนเธอก็เหมือนกัน ถ้าฉันใจอ ามหิตจริงๆ ฉันYEDเธอไปนานแล้ว ไม่ปล่อยให้เยื่อพรหมจรรย์ของเธอรอด มาจนถึงตอนนี้หรอก" เขาเหยียดยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจขัดกับวาจาที่ดูเหมือนจะมีความเมตตาอยู่บ้าง "....ท าแบบนี้ต้องการอะไรคะ" เธอเงียบไปครู่หนึ่ง รู้สึกดีขึ้นมาไม่น้อย ก็ยังดีที่เธอยังไม่ตกเป็นของ เขา "ต้องการเธอไง" เขาตอบอย่างขอไปทีก่อนจะดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มของตัวเอง "...." ค าตอบชิลๆ ของเขาท าให้เธอรู้สึกเขินอยู่ไม่น้อย เพียงแต่เธอเก็บอาการ "หนูจะกลับบ้าน" "มีปัญญาเดินออกไปจากห้องฉันไหมล่ะ" "-_-" "ถ้าคิดว่าออกไปได้ก็ลองดู ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าเธอจะไปจากฉันได้ไหม"
187 ซากิระ บทที่46 "...ปล่อยหนูไปไม่ได้เหรอ" "ปล่อยเธอไปงั้นเหรอ? ปล่อยไปไหนล่ะ?" เขาถามกลับไปอย่างยียวนแฝงความเหี้ยมท าเอาคน มองขนตั้งชันด้วยความหวาดกลัว "จะไปไหนก็พูดมาสิ" เขาเอ่ยถามอย่างกดดัน ขู่ค ารามด้วยแววตา ท าราวกับว่าหากเธอตอบไม่ ถูกใจเขาจะเขมือบเธอทันที ท าให้เด็กสาวกลัวเขามากกว่าเดิม เขาน่ากลัวขนาดนี้จะให้เธอพูดออกไปได้ ยังไง เด็กสาวก้มหน้ามองไปทางซ้ายราวกับก าลังใช้ความคิด เธอเงียบไปนานนับนาทีก่อนจะรวบรวม ความกล้าเอ่ยประโยคที่เขาต้องไม่ชอบใจออกมา "...หนูต้องไปหาพี่ลี" "ฉันไม่ให้ไป" เขาหน้าบึ้งทันทีที่เธอพูดชื่อของศัตรูหัวใจ เขารู้อยู่แล้วว่าเธอจะพูดแบบนี้ เพราะงั้น ถึงค ารามทางสายตาเพื่อดักทางเธอเอาไว้ ทว่า ดูเหมือนว่าเธอจะไม่กลัวเขาเลย เพราะถ้าเธอกลัวเขา จริงๆ เธอจะไม่เอ่ยค าพวกนี้ออกมา "...แต่หนูจะไป" เธอเอ่ยแย้งในล าคอน ้าเสียงแผ่วเบา ซึ่ง เขาได้ยินอย่างชัดเจน "จะไปหาแต่มันแล้วไม่คิดจะขอบคุณฉันบ้างเลยรึไง...ถ้าฉันไม่ช่วยเธอจากไอ้แก่นั่นป่านนี้เธอโดน มันฆ่าข่มขืนหมกป่ าไปแล้ว" "...ขอบคุณที่ช่วยค่ะ" เธอช้อนตามองเขาเล็กน้อยพลางเอ่ยขอบคุณราวกับไม่เต็มใจ "แต่ที่หนูต้องเจออะไรแบบนั้นเป็นเพราะพี่รันไม่ใช่เหรอคะ" "เป็นเพราะฉันงั้นเหรอ" เขาขมวดคิ้วเข้มเข้าหากันแน่นก่อนจะเอ่ยถามเชิงประชดประชัน "ฉัน บังคับเธอให้ขึ้นรถแท็กซี่คันนั้นอย่างงั้นเหรอ" "...." เธอเงียบ เถียงไม่ขึ้น เขาไม่ได้บังคับเธอก็จริง แต่เขาคือสาเหตุที่ท าให้เธอต้องออกจากบ้าน กลางดึก ถ้าเขาไม่ส่งลูกน้องไปท าร้ายลีวายปางตาย เธอก็ไม่ต้องออกไปเจอเรื่องเลวร้าย "เธอสมองกลวงเหรอวะ? จ าไม่ได้รึไงว่าเธอเป็นคนขึ้นรถแท็กซี่หนีไปจากฉันเอง" "...ถะ...ถ้าหนูยังอยู่ตรงนั้นพี่รันก็จะท าร้ายหนูหนิคะ" "เพ้อเจ้อว่ะ" มาเฟี ยหนุ่มสวนกลับทันควันพลางหน้านิ่วคิ้วขมวด "ฉันจะท าร้ายเธอไปเพื่ออะไร... ระแวงฉันจนเพ้อเจ้อ...อีกนิดเธอจะเป็นบ้าเพราะเอาแต่ระแวงฉัน" "พี่รันเป็นคนท าให้หนูรู้สึกระแวงพี่เองนะคะ วางยาหนูตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันหลังจากที่ไม่ได้เจอ กันนานหลายปี คนที่วางยาคนอื่นเพื่อหวังล่วงละเมิดทางเพศมีแต่คนโรคจิต จิตไม่ปกติเท่านั้นแหละค่ะ เพราะพี่รันเป็นแบบนี้ไงคะหนูถึงต้องระแวงพี่ตลอด"
188 ฉกรัก "แล้วใครใช้ให้เธอคบกับไอ้ลีวายวะ? ถ้าเธอไม่คบกับมันฉันก็ไม่ต้องท าแบบนั้น" "...." เธอจะคบกบัใครมนัก็เป็นสิทธิ์ของเธอเธอคิดในใจ "จะตอบแทนฉันยังไง" มาเฟี ยหนุ่มเดินเข้าไปใกล้เธอเรื่อยๆ "....ทะ...ท าไมหนูต้องตอบแทนด้วยทั้งที่พี่รันเป็นต้นเหตุท าให้หนูโดนท าร้าย" เด็กสาวแย้งกลับไป ด้วยน ้าเสียงที่เริ่มสั่นเครือพลางช้อนตามองเขาอย่างหวาดระแวง "มันคนละเรื่องว่ะ...อย่ายกเอามาเป็นข้ออ้าง...มันฟังไม่ขึ้น" เขาแยกเขี้ยวใส่พลางสวนกลับทัน ควัน "เรื่องที่ฉันเป็นต้นเหตุที่ท าให้เธออยากออกไปหามันก็อีกเรื่องส่วนเรื่องที่เธอโดนท าร้ายก็เป็นอีกเรื่อง อย่าเอามารวมกัน" "...." เธอเถียงไม่ออก ก้มหน้าเงียบ เพราะเถียงอะไรไปเขาก็สวนกลับมาได้ทุกครั้ง "แล้วฉันก็ไม่ได้เป็นคนบังคับเธอให้ขึ้นแท็กซี่คันนั้น" เขาเดินไปหยุดที่ปลายเตียงนอน มือหนา กระชากผ้าห่มออกจากร่างของเธออย่างแรงท าให้เธอสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ "บุญคุณต้องทดแทน...จะตอบแทนที่ฉันช่วยชีวิตเธอยังไง" เขาเอ่ยถามอย่างกดดัน หลุบตามอง ข้อเท้าเล็กมีผ้ายืดพันรัดรอบบริเวณข้อเท้าที่แพลงก่อนจะจับข้อเท้าของเธอขึ้นมาดู ตอนนี้เท้าของเธอ ก าลังบวม เขามองมันด้วยแววตาเรียบนิ่ง ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา "...." เธอมองเขาตาไม่กระพริบ สีหน้าดุดันของเขาที่ก าลังมองข้อเท้าของเธออย่างพินิจพิจารณา นั้น ดูน่ากลัวและไร้ความรู้สึก ทว่า เธอกลับรับรู้ได้ถึงความห่วงใยที่เขามีต่อเธอเป็นอย่างดี หัวใจของเธอ เริ่มเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เธอมองท่าทีของเขาไม่วางตา ยิ่งมองนานๆ หัวใจดวงน้อยก็ยิ่งหวั่นไหว ก่อนที่เธอจะมาที่ประเทศ ไทย เธอเทรนเรื่องการแสดงออกทางสีหน้าและอารมณ์ของตัวเองมาพอสมควร ทว่า หลายครั้งที่เขาเข้ามา ใกล้เธอ เขาสามารถท าให้เธอใจเต้นแรง เสียการควบคุมได้อย่างง่ายดาย ยิ่งเธออยู่ใกล้เขา เธอก็ยิ่งโป๊ ะ เธอพยายามอย่างหนักเพื่อผลักไสเขา ท าทุกอย่างเพื่อกลบเกลื่อน ไม่ให้เขารู้ทันว่าเธอยังรักเขา รักเหมือนเดิม รักไม่เคยเปลี่ยน เขาวางเท้าของเธอลงบนเตียงนอนอย่าง อ่อนโยนก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้าของเธอ ท าให้เธอรีบเบือนหน้าไปอีกทาง เพราะไม่อยากให้เขารู้ ว่าเธอก็มองเขาอยูู่เช่นกนั "ถวายตัวเพื่อตอบแทนบุญคุณฉันเป็นไง?" มาเฟี ยหนุ่มเลิกคิ้วเข้มข้างขวาขึ้นเล็กน้อยพลางเอ่ย อย่างยียวนแฝงความดุดัน ค าถามของเขาท าให้เธอชะงักตกใจ
189 ซากิระ "...ยะ...อย่าเข้ามานะ" เด็กสาวรีบถอยหลังหนีทันทีที่มาเฟี ยหนุ่มวางเข่าข้างขวาลงบนเตียงนอน ทว่าก็หนีไปไหนไม่ได้เพราะแขนขาทั้งสองข้างของเธอถูกตรึงเอาไว้ด้วยโซ่ขนาดใหญ่ มือหนากดร่างเล็ก ให้นอนราบบนเตียงนอน ตามด้วยเขาขึ้นไปทาบทับ ท่อนล่างดุนดันคอยบดเบียดเข้าหาร่างบาง ท่อนมหึมาที่ก าลังเบียดเข้าหาน้องสาวท าให้ใบหน้าของเธอเห่อร้อนลามไปยันใบหู มือหนาข้าง ขวาล้วงฝ่ามือเข้าไปบีบเคล้นทรวงอกใหญ่ที่ซ่อนอยู่ภายในเสื้อกล้ามอย่างรวดเร็วไม่ปล่อยให้เธอตั้งตัว "ฮือ" เด็กสาวร้องในล าคอด้วยความทรมาน มือหนาบีบยอดถันอย่างเอาแต่ใจจนมันแข็งชันเป็นไต ตอบรับสัมผัสป่ าเถื่อนของเขา มือหนาอีกข้างกุมคางมนขึ้นมาสบสายตา ก่อนจะก้มหน้าลงไปประกบจูบ ริมฝีปากอวบอิ่ม ดูดดึงลิ้นเล็กอย่าดุเดือด "ดูดลิ้นฉัน" เขาถอนจูบออกมาแล้วออกค าสั่ง เด็กสาวส่ายหน้าไปมาเชิงปฏิเสธ เขาออกแรงบีบ หัวนมของเธอแรงขึ้นเพื่อลงโทษที่เธอไม่ยอมท าตาม ก่อนจะอุ้มร่างบางขึ้นมานั่งคร่อมบนตัก เธอที่ถูก พันธนาการเอาไว้ไม่สามารถดิ้นออกจากเขาได้เลย "บ้วนน ้าลายใส่ปากฉัน" มาเฟี ยหนุ่มบีบปลายคางมนอย่างแรงท าให้เธอเจ็บจนหน้าเบ้ "ฉันสั่งให้บ้วนน ้าลายใส่ปากฉัน" เขากดน ้าเสียงต ่าราวกับก าลังหมดความอดทนกับเธอ เด็กสาว หันหน้าหนี มาเฟี ยหนุ่มมองท่าทางพยศของเธออย่างเหี้ยมดุ ก่อนจะใช้มือหนากระชากเส้นผมตรงท้าย ทอยของเธออย่างแรงท าให้ใบหน้าของเธอแหงนขึ้นมองเพดานห้อง ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดพลางน ้าตาไหลรินไม่หยุด มาเฟี ยหนุ่มฉีกเสื้อกล้ามบนตัว ของเธอขาดหลุดลุ่ยอย่างป่ าเถื่อน ก่อนจะก้มหน้าลงไปดูดยอดปทุมถันอย่างหนักหน่วง คมเขี้ยวฝังลงทั่ว เต้านม ดูดยอดถันจนบวมเป่ ง ขบดูดฝากร่องรอยแดงไปทั่วเต้านม "ฮึก...จะ...เจ็บ...โอ๊ย" เด็กสาวร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวดทรมานพลางดิ้นเร่าๆ ราวใจจะขาด มาเฟี ยหนุ่มถอนริมฝีปากออกมา สบตากับเธอด้วยแววตาหื่นกระหายแฝงความเหี้ยม แสดงออกทาง สายตาชัดเจนว่าปรารถนาในตัวของเธออย่างเปี่ยมล้น "....ฮึก...หนูต้องไปรายงานตัวที่มหาวิทยาลัยพรุ่งนี้" เธอก้มหน้าเอ่ยทั้งน ้าตา เขาจ้องมองใบหน้า สวยราวกับจับโกหก มือหนากุมปลายคางมนขึ้นมาอย่างแรง ท าให้เธอสบตากับเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ เขา สอดนิ้วเข้าไปในโพรงปากของเธอ "แค่ยอมเป็นผู้หญิงของฉัน รายงานตัวไร้สาระนั่นเธอก็ไม่จ าเป็นต้องท าเอง" เขาดึงนิ้วเปรอะเปื้อน ไปด้วยน ้าลายสีใสของเธออกมา แล้วสอดแทรกเรียวลิ้นสากเข้าไปควานส ารวจในโพรงปากหวาน มือหนา ข้างซ้ายประคองศีรษะทุยเล็กเอาไว้ ขณะที่ฝ่ามืออีกข้างท าหน้าที่ล่วงล ้าบีบขย าทรวงอกใหญ่
190 ฉกรัก เด็กสาวหอบหายใจติดขัด ราวกับหายใจไม่ออก ท าให้มาเฟี ยหนุ่มถอนจูบออกมา แล้วเข้าไปจูบ อีกครั้ง ครั้งนี้เขาจูบเธออย่างนุ่มนวล มือหนาโลบลูบยอดอกเบาๆ อย่างอ่อนโยน สัมผัสที่อ่อนโยน ฉับพลันของเขาท าให้เธอเริ่มเคลิบเคลิ้ม เขาเลื่อนมือหนาลงไปบีบขย าบั้นท้ายอย่างนุ่มนวล ริมฝีปากหนาถอนจูบออกมา เลื่อนใบหน้าลง ไปพรมจูบล าคอระหงอย่างทะนุถนอม ความรู้สึกวาบหวามแล่นไปทั่วสรรพางค์กายของเด็กสาว เธอหลับตาปริ่ม ยอมให้เขาสัมผัสเธออย่างง่ายดาย มือหนาล้วงลงไปสัมผัสที่รูจีบ ลูบไล้เบาๆ จน น ้าหวานสีใสไหลออกมาจากโพรงอ่อนนุ่ม นิ้วโป้งบีบบี้ติ่งเกสรจนกลีบเนื้อแย้มบานออกจากกัน เด็กสาว ระบายความเสียวซ่านด้วยการกัดริมฝีปากจนห้อเลือด มาเฟี ยหนุ่มเลื่อนใบหน้าลงไปดูดยอดถันอย่างอ่อนโยน เขาใช้ความอ่อนโยนเพื่อหลอกให้เธอ คล้อยตาม ที่อ่อนโยนเพราะจะหยั่งเชิงเพื่อดูท่าทีของเธอ เมื่อครู่เขาได้รู้แล้วว่า เธอชอบให้เขาสัมผัสเธอ อย่างอ่อนโยน หากเขาดุดันใส่เธอจะกลัวและรีบถอยห่าง ตอนนี้เขารู้จุดอ่อนของเธอแล้ว ต่อไปเธอไม่รอด แน่ เขาเลื่อนใบหน้าขึ้นไปจูบริมฝีปากของเธอ โดยเธอเผยอกลีบปากให้เขาจูบอย่างเต็มใจ จูบที่ อ่อนโยนของเขาท าให้เธอมีอารมณ์คล้อยตามจนลืมความรู้สึกผิดชอบชั่วดี โพรงอ่อนนุ่มปล่อยน ้าหวานสี ใสไหลย้อยออกมาจนล้นฝ่ ามือหนา มาเฟี ยหนุ่มสอดฝ่ ามือหนาเข้าไปใต้กลุ่มผม โน้มตัวลงแนบชิดร่างบาง จับเด็กสาวนอนลงบน เตียงนอนอย่างทะนุถนอม ก่อนจะลุกออกจากร่างบาง มือหนาจับชายเสื้อเชิ้ตถอดผ่านศีรษะด้วยท่าทาง ที่มาดแมนดุดัน โชว์ร่างกายก าย าที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและแผงซิกซ์แพ็กแน่นๆ ตามด้วยถอดกางเกงยีนส์ขาเดฟสีด าขาดเข่าสี่เหลี่ยมสองข้างออก โดยสายตาไม่ได้ละไปจาก ใบหน้าสวยเลยสักนิด เด็กสาวเบือนหน้าเหนียมอาย มาเฟี ยหนุ่มปลดปล่อยมังกรใหญ่ตัวเขื่องที่แข็งแกร่ง ดุจเหล็กผงาดออกมาท าให้เด็กสาวผวาเฮือก เธอรีบดีดตัวลุกขึ้น เพราะหวาดกลัวในความใหญ่โตของมังกรใหญ่ มังกรของเขาใหญ่ราวกับท่อ ไอเสียรถแทรกเตอร์ ซึ่ง ท าให้เธอหวาดกลัว ใจเต้นระส ่า "...หนูอยากกลับบ้าน...ถะ...ถ้าคุณแม่ไม่เห็นหนูอยู่ที่บ้านคุณแม่ต้องออกตามหาหนูวุ่นแน่" เขา วางเข่าข้างขวาลงบนเตียงนอน เธอก้มหน้าพลางเอ่ยน ้าเสียงสั่นเครือ ในตอนแรกเธอก็คล้อยตาม ทว่าพอ เห็นแก่นกายของเขาขยายใหญ่ขึ้นมากกว่าที่เธอเคยเห็นก่อนหน้าท าให้เธอหวาดกลัวจนขวัญเสีย "....ได้....ถ้าเธออยากออกไปจากที่นี่มากขนาดนั้น" เขาหัวร้อนฉับพลัน ขบกรามเข้าหากันแน่น "อยากออกไปก็เอาของมาแลก"
191 ซากิระ "...ขะ...ของอะไรคะ" เธอเอ่ยถามกลับไปพลางช้อนตามอง ไม่กล้าสบตากับเขาอีก เพราะกลัวจะ โดนเขาจับกดลงเตียงนอนอีก เขาหลุบสายตามองไปที่กลางความเป็นสาวของเธอ "ไม่เอาแบบนี้ได้ไหมคะ" เธอส่ายหน้าพัลวันโดยยังคงก้มหน้าเหมือนเดิม เขาจิ๊ปากอย่างหงุดหงิด คว้าล าคอของเธอเข้าหาหน้าท้องแกร่งอย่างแรงท าให้ใบหน้าของเธอชนเข้ากับหน้าท้องก าย าจนรู้สึกเจ็บ ที่ใบหน้า โชคดีที่เธอไม่ได้ท าจมูก หากเธอเสริมจมูก หน้าท้องของเขาแข็งเป็นเหล็กขนาดนี้จมูกของเธอคง ทะลุไปแล้ว
192 ฉกรัก บทที่47 "ดูดKUYฉันจนกว่าน ้าKUYฉันจะแตก" เขายื่นทางเลือกให้เธออย่างบีบคั้น "...." เธอนิ่งช็อกไปชั่วขณะ "ถ้าไม่ท าเธอก็ออกไปจากที่นี่ไม่ได้" การันต์กล่าวจบประโยคก่อนจะเดินหันหลังออกไปอย่างหัว เสีย "หนูจะท า" เธอรีบเอ่ยตอบรับข้อเสนอก่อนจะที่เขาจะเดินพ้นประตู เขาไม่ปรานีเธอเลยสักนิด เขา บีบเธอทุกทางจนเธอไม่มีทางเลือกอื่น หากเธอไม่ยอมท าตามเขา เธอก็จะออกไปจากที่นี่ไม่ได้ ตอนนี้เขา ไม่บังคับเธอตรงๆ แต่ถ้าเธออยู่ที่นี่นาน เขาอาจจะเปลี่ยนใจ เลือกที่จะบังคับข่มขืนเธอ ถ้าเขาท าแบบนั้น กับเธอ เธอคงเสียใจมาก เพราะงั้น เธอต้องรีบเอาตัวเองออกไปจากที่นี่ให้ได้ก่อน วินาทีนี้เธอยอมท าตามเขาทุกอย่าง ยกเว้น ไม่ให้เขาสอดความเป็นชายเข้ามาในตัวของเธอ เขาหยุดเดิน หันกลับไปสบตากับเธอ "เธออยากออกไปหามันมากถึงขั้นยอมดูดKUYฉันเลยเหรอ" เขาเอ่ยถามอย่างดุดันแฝงความ น้อยใจ "รักมันมากถึงขั้นยอมลดตัวท าเรื่องแบบนี้เพื่อมัน...เหอะ...ถ้ามันรู้มันคงดีใจที่เธอยอมทุ่มเทให้มัน มากขนาดนี้" "...." เธอมองเขาด้วยแววตาที่หลากหลายความรู้สึก "จะไปหามันให้ได้เลยใช่ไหม" เขาเอ่ยถามอย่างหัวเสียอีกครั้งพลางท าหน้าดุ ทว่าภายในใจเขา ปวดร้าวเป็นอย่างมาก "...." เธอเงียบแทนการตอบ "รักมันมากงั้นสิ" "...." เธอน่ิงไม่ตอบ ทา ใหเ้ขาเขา้ใจผิด คิดไปเองว่าเธอรกัลีวายมากจนยอมลดศกัดิศ์รีลงไปใชป้าก กับตรงนั้นของเขาเพื่อแลกกับการได้ออกไปหาลีวาย มือหนารูดชักแก่นกายเพื่อเตรียมความพร้อม ความ จริงแค่เธอบอกว่า 'จะท า' เขาก็หมดอารมณ์แล้ว แต่เพราะโกรธและหึงจึงอยากจะท าให้เธอรู้ซึ้งถึง ความรู้สึกของเขาในตอนนี้บ้าง "เพิ่งอายุ 18รู้ด้วยเหรอว่าKUYคืออะไร" เขารูดชักแก่นกายเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าเธอพลางเอ่ย ถามด้วยน ้าเสียงเหี้ยมดุเหมือนเคย