343 ซากิระ บทที่82 "ขนาดนี้แล้วยังไม่จบกับมันอีกเหรอ" การันต์ชักสีหน้าหงุดหงิดฉับพลัน "ฮึก!" เด็กสาวสีหน้าเหยเกเมื่อถูกมือหนาจับล็อกล าคอ เขากดคอลงท าให้ร่างของเธอล้มนอนลง บนเตียงนอนอย่างแรง "มันมาขอเจอ หมายความว่าไง" การันต์หัวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันยุ่งเหยิง ลีวายโดนจีนัทล้มงาน หมั้นขนาดนั้น การันต์คิดว่าลีวายเสียหน้าขนาดนั้น หน าซ ้ายังโดนแถลงข่าวหักหน้าลีวายว่าจีนัทไม่มี แฟนอีก ลีวายคงไม่เอาจีนัทแล้ว ทว่า ผิดจากที่คิดเอาไว้มาก "ก็หมายความว่าเรายังไม่เลิกกัน...ยังรักกันดีค่ะ" จีนัทตอกกลับอย่างประชดประชัน ใช้มือบางดึง มือหนาออกจากล าคอของเธออย่างแรง "คิดดีแล้วใช่ไหมที่ยั่วโมโหฉัน" การันต์กดน ้าเสียงต ่า เปลี่ยนจากบีบคอ ไปกระชากคอเสื้อของคน ตัวเล็กขึ้นมาอย่างแรง "อึก ปล่อย" จีนัทผลักมือหนาออกจากคอเสื้อของเธออย่างแรงพลางน ้าตาไหลพราก มาเฟี ยหนุ่ม แพ้น ้าตาของเธอจึงยอมปล่อยมือจากคอเสื้อของเธอ จีนัทรวบรวมเรี่ยวแรงที่มีทั้งหมดผลักร่างก าย าออก ห่างจากเธออย่างแรง ท าให้เขาเสียหลักเอนตัวไปด้านหลังเล็กน้อย จีนัทใช้จังหวะที่เขาเสียหลักรีบวิ่งหนี ออกไปจากห้องนอนทันที "แม่ง" การันต์ดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มด้วยความหงุดหงิด เขาไม่ได้เดินตามเธอออกไป เพราะ รู้ดีว่าเธอไม่ชอบ และเขาเองก็เพิ่งได้สติว่าไม่ควรท าให้เธอโกรธเขามากไปกว่านี้ เขาจึงนั่งรอเธอเคลียร์กับ ลีวายอยู่ที่เดิม วันนี้เขาจะง้อเธอให้ได้ ถ้าเธอไม่หายโกรธเขาจะไม่ยอมกลับบ้าน "...." จีนัทหยุดอยู่ที่ทางเดินลงบันได มองไปที่ด้านล่าง มีลีวายนั่งหน้านิ่งขรึมอยู่บนโซฟาห้องโถง จีนัทสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกความกล้าให้กับตัวเอง ก่อนจะเดินลงจากบันไดชั้นสองของบ้าน เดินตรงเข้าไปหาลีวายด้วยความประหม่า "...." ลีวายมองใบหน้าสวยของแฟนสาวด้วยแววตาที่นิ่งผิดปกติ จีนัทประนมมือไหว้สวัสดีเหมือน ทุกครั้ง ก่อนจะค่อยๆ นั่งลงบนโซฟาตรงข้ามกับลีวาย "...." จีนัทก้มหน้าเงียบ ไม่พูดอะไร ลีวายเองก็ไม่ได้เอ่ยปากถามอะไร เขานั่งเงียบรอฟังค าอธิบาย จากเธอ ทว่า นั่งเงียบอยู่นานหลายนาที จีนัทก็ไม่มีท่าทีจะเอ่ยอะไรออกมา ลีวายจึงเป็นฝ่ายเอ่ยถาม "มีอะไรจะพูดกับพี่ไหม?" "...." จีนัทเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นพลางก้มหน้าเศร้าสร้อยไม่พูดไม่จาเหมือนเดิม พอมาอยู่ ตรงหน้าของลีวายแล้ว สิ่งที่เธออยากจะพูดกลับพูดไม่ออก
344 ฉกรัก "เรานั่งเงียบแบบนี้หลายนาทีแล้วนะ จะไม่พูดหรืออธิบายอะไรให้พี่เข้าใจหน่อยเหรอ" ลีวายเริ่ม หงุดหงิด จ้องมองใบหน้าสวยอย่างคาดคั้นเอาค าตอบ "....จีขอโทษค่ะ" จีนัทประนมมือขึ้นมาไหว้ขอโทษพลางน ้าตาคลอ โดยใบหน้าสวยยังคงก้มมอง พื้นกระเบื้อง "เพราะอะไร" "...." จีนัทก้มหน้าเงียบเหมือนเคย เวลาเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา เธอมักจะก้มหน้าเงียบ ไม่พูดไม่จา ตลอด และเวลามีปัญหาอะไร เธอก็ไม่ยอมพูด มักเก็บเงียบเอาไว้คนเดียว ถ้าเธอพูดอะไรสักค า ที่ นอกเหนือจากการกล่าวขอโทษ ก็คงจะดีกว่านี้ บางครั้งลีวายก็ไม่ได้ต้องการค าขอโทษจากเธอ เพราะบางเรื่อง ขอโทษไปก็ไม่ได้ท าให้เขาหาย โกรธ แต่ที่ลีวายต้องการคือ ค าอธิบายที่ออกมาจากใจของเธอต่างหาก หากเธออธิบายสักนิด ความโกรธ ของลีวายอาจจะลดลงได้บ้าง "เพราะอะไรถึงหนีงานหมั้น" ในเมื่อเธอไม่ยอมพูดหรืออธิบายเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น ลีวายจึงยิง ค าถามออกไปตรงๆ หากครั้งนี้เธอยังคงเงียบ ลีวายก็จะไม่ไว้หน้าเธอแล้ว "...จีดื่มเยอะจนเมา....พี่การันต์อยู่ในงานเลี้ยงด้วยก็เลยช่วยพาจีกลับค่ะ" เธอโกหกไปแบบนั้น เพราะไม่มีความกล้ามากพอที่จะตอบออกไปตามความจริง และกลัวว่าหากบอกไปตามความจริง ลีวาย จะไปหาเรื่องการันต์จนเกิดการทะเลาะวิวาทกันใหญ่โต "ใช้ค าว่าช่วยพากลับเหรอ แต่ที่พี่เห็นในข่าวเขาบอกว่าเราเข้าโรงแรมไปกับมัน" "...จีเข้าโรงแรมไปกับพี่การันต์จริงค่ะ...โรงแรมนั้นเป็นโรงแรมของคุณอัคคีพี่ชายของพี่การันต์...พี่ เขาเห็นว่าจีเมามาก...พี่เขากลัวแท็กซี่จะไปส่งจีไม่ถึงบ้าน...ก็เลยอาสาพาจีไปนอนพักที่โรงแรมของพี่ชาย เขาก่อนค่ะ" "อาสาไปส่งเหรอ แล้วท าไมต้องไปส่งที่โรงแรมท าไมไม่ส่งที่บ้านทั้งที่บ้านจีกับบ้านมันรั้วบ้าน ติดกัน" ลีวายสวนกลับไปทันควัน ท าให้จีนัทไปต่อไม่ถูก ค าแก้ตัวของจีนัท ส าหรับลีวายมันยังฟังไม่ขึ้น "...พี่การันต์บอกว่ามีธุระต้องไปท าต่อค่ะ...พี่การันต์แค่เข้าไปส่งจีในฐานะแขกของโรงแรม" "แล้วหลังจากนั้นล่ะ" ความหมายของลีวายคือ หลังจากที่การันต์เข้าไปส่งเธอ เธอกับการันต์ได้ ร่วมหลับนอนด้วยกันรึเปล่า ซึ่ง จีนัทเข้าใจค าถามเป็นอย่างดี "...จีบอกไปแล้วว่าพี่เขามีธุระต้องไปท าต่อ" เธอจงใจเลี่ยงไม่ตอบ "ตอบไม่ตรงค าถาม" "...จีกับพี่เขาไม่ได้มีอะไรเกินเลยอย่างที่เป็นข่าวแน่นอนค่ะ"
345 ซากิระ "แน่ใจ?" ลีวายจ้องใบหน้าสวยตาเขียว ท าให้จีนัทตกใจไม่น้อย นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ลีวายจ้องหน้า เธอด้วยสายตาน่ากลัวแบบนี้ "....ค่ะ" "ทั้งที่รู้ทั้งรู้ว่าพรุ่งนี้ตัวเองจะหมั้นแต่ก็ยังออกไปดื่มจนเมา เมื่อก่อนจีไม่เคยเป็นแบบนี้นะ เพราะ อะไรที่ท าให้จีดื่มเหล้าทั้งที่ไม่เคยดื่มเลยทั้งชีวิต" "...จีขอโทษค่ะที่คิดน้อยเกินไป...จีแค่อยากลองดื่มดูสักครั้ง...จีไม่คิดว่าตัวเองจะคออ่อนขนาดนี้" ลีวายมองใบหน้าสวยด้วยสายตายากเกินจะคาดเดา "เอาเถอะ เรื่องมันผ่านไปแล้ว ครั้งหน้าอย่าท าแบบนี้อีก" จีนัทชะงักตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน เธอนึกว่า ลีวายจะเค้นเอาความจริงมากกว่านี้ แต่ผิดคาด ลีวายพูดง่ายกว่าที่เธอคิด การที่ลีวายปล่อยผ่านง่าย ขนาดนี้ ทั้งที่เป็นเรื่องใหญ่ ท าให้เธอรู้สึกแปลกๆ ใจคอไม่ดี ลีวายดูคุยง่ายเกินไป ดูผิดวิสัยของคนที่เพิ่ง โดนหักหลังจากคนรักด้วยการที่คนรักเทงานหมั้นไปหมาด ๆ "ถ้ามีอะไรบอกพี่ตรงๆ ส่วนเรื่องหมั้น เราจะหมั้นกันอีกทีหลังจากที่จีกลับมาจากถ่ายซีรีส์จีคิดว่า ไง" "....ค่ะ" เธอตอบรบัในลา คออย่างแผ่วเบา ไม่คาดคิดว่าลีวายจะยงัตอ้งการหมนั้หมายกบัเธออยูู่ ทั้งที่เธอท าเขาขนาดนั้น ไหนจะเรื่องที่ทางต้นสังกัดออกมาแถลงว่าเธอไม่ได้คบหาดูใจกับเขาอีก การที่ แถลงออกมาแบบนั้นเป็นการหักหน้าลีวายเป็นอย่างมาก หากเป็นเธอโดนหักหน้ากลางโซเชียลขนาดนั้น เธอคงยุติความสัมพันธ์ในทันที แต่นี่ ลีวายกลับไม่บอกเลิกเธอ อีกทั้งยังก าหนดการหมั้นหมายขึ้นมาอีกครั้ง ท าให้เธอรู้สึกแปลก ใจเป็นอย่างมาก เพราะอะไรกัน ถึงท าให้ลีวายยังยืนยันที่จะหมั้นกับเธออยู่ ลีวายรักเธอมากขนาดที่ยอม ปล่อยผ่านเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ง่ายๆ เลยหรือ จีนัทคิดสงสัยในใจ "...จียืนยันใช่ไหมว่าระหว่างจีกับไอ้รันไม่มีอะไรเกินเลย" ลีวายเอ่ยถามย ้าอีกครั้งพลางจ้องมองลึก เข้าไปนัยน์ตาของเธออย่างเปิดเผย มองราวกับก าลังจับผิดเธออย่างไรอย่างนั้น "...ค่ะ....จียืนยัน" จีนัทลอบกลืนน ้าลายอึกใหญ่ ก่อนจะตอบในล าคอเบาๆ "พี ่ี เช่ือจี...พ่ีหวงัว่าจีจะไม่ทา ใหพ้่ีผิดหวงัเป็นครงั้ท่ีสาม" ครั้งแรกที่ลีวายผิดหวังในตัวจีนัทคือเมื่อหลายวันก่อน วันที่เห็นจีนัทอยู่ในรถของการันต์ ครั้งที่สอง คือเหตุการณ์ล่าสุด ที่จีนัทหนีงานหมั้น ส่วนครั้งที่สาม ลีวายหวังว่าเธอจะไม่หนีงานหมั้นอีก
346 ฉกรัก "ส่วนเรื่องรูปในไอจี...มีคนแฮกไอจีพี่แล้วเข้าไปลบรูปของจีออกจากไอจีของพี่ทั้งหมด...เรื่องนี้จี รู้ตัวคนท ารึเปล่า" "...จีไม่รู้เรื่องนี้เลยค่ะ...พี่ลีโดนแฮกไอจีตั้งแต่เมื่อไหร่คะ" จีนัทตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ เรื่อง แฮกอินสตาแกรมเธอไม่ทราบจริงๆ หากลีวายไม่บอกเธอก็ไม่รู้ "ตั้งแต่เมื่อคืน...เมื่อคืนประธานบริษัทของจีโทรมาหาพี่...ขอให้พี่ลบรูปจีออกจากไอจีพี่ให้ หมดแล้วก็ขอให้พี่ออกมาบอกทุกคนว่าพี่ไม่ได้เป็นแฟนกับจี...แล้วยังขอให้พี่บอกทุกคนว่าพี่กับจีเป็น เพื่อนกลุ่มเดียวกันก็เลยมีภาพถ่ายคู่ด้วยกันบ่อย"
347 ซากิระ บทที่83 "...." จีนัทอึ้งกับสิ่งที่ได้ยิน หลังจากที่เซ็นสัญญาเป็นนักแสดงกับทางต้นสังกัด ทางผู้ใหญ่สั่งให้ เธอไปบอกลีวายให้ลบภาพของเธอออกจากอินสตาแกรมส่วนตัวของลีวายออกทั้งหมด ตอนนั้นเธอ รับปากว่าจะท าตาม แต่ก็ไม่มีความกล้ามากพอที่จะบอกกับลีวายไปอย่างนั้น ภาพของเธอที่ถูกแฮกเกอร์ลบออกไป เธอคิดว่าทางต้นสังกัดของเธอน่าจะเป็นคนจ้างแฮกเกอร์ เข้าไปลบ ทว่า ความจริงแล้ว เริ่มตั้งแต่มีแมวมองทาบทามเธอเข้าวงการบันเทิงไปจนถึงเซ็นสัญญาเล่นซี รีส์คือฝีมือของการันต์ทั้งหมด การันต์เป็นคนแนะน าแมวมองให้ไปดูตัวจีนัทที่รัสเซีย และค าสั่งที่ผู้ใหญ่ของวายเอ็กซ์สั่งให้เธอ ลบภาพคู่ของเธอกับลีวายออกจากโซเชียลทุกแพลตฟอร์ม ทางผู้ใหญ่ก็รับค าสั่งมาจากการันต์อีกที ทุก อย่างคือความตั้งใจของการันต์ "พี่ไม่ยอมท าตาม หลังจากที่พี่วางสายไปได้ไม่ถึง 30 นาที ไอจีพี่ก็โดนแฮก เมล์ของพี่ก็โดนแฮกไป ด้วย" "...." อินสตาแกรมโดนแฮกไม่ใช่เรื่องที่ยากเท่าไหร่ แต่เมล์โดนแฮกด้วย เป็นเรื่องที่ท าได้ยากมาก ท าให้จีนัทตาเบิกกว้างด้วยความตกใจอีกครั้ง "ทุกอย่างของพี่ที่อยู่ในเน็ต รูปที่เก็บเอาไว้ในไดรฟ์ , Google photos , แกลเลอรี่ , Apple ID ถูก แฮกไปหมด คนที่แฮก Apple ID ได้ ต้องไม่ใช่คนธรรมดา คนธรรมดาท าไม่ได้ขนาดนี้ ต้องเป็นคนที่มีเงิน มากพอที่จะจ้างแฮกเกอร์ฝีมือดีถึงขั้นแฮกไอโฟนได้ ทั้งโลกรู้กันดีว่าไอโฟนแฮกยากแค่ไหน" จีนัทช็อกหนักกับสิ่งที่ได้ยิน เท่าที่ฟังที่ลีวายกล่าวมา นี่เป็นเรื่องที่ใหญ่มาก ใหญ่กว่าการที่เธอหนี งานหมั้นเสียอีก โดนแฮกแต่ละอย่างมีแต่ส าคัญๆ ทั้งนั้น หากข้อมูลส่วนตัว หรือภาพหวิวของลีวายที่อยู่ ในโทรศัพท์รั่วไหล ถูกน าไปเผยแพร่ ต้องเกิดหายนะแน่ "ตอนนี้โทรศัพท์พี่เข้าไม่ได้ เพราะถูกแฮกเกอร์ล็อกเครื่องเอาไว้ งานพี่อยู่ในโทรศัพท์เครื่องนี้ ทั้งหมด พี่ต้องการให้มันปลดล็อกโทรศัพท์ให้พี่" ลีวายยกโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมาพลางเอ่ยอย่างมี น ้าโห "...." จีนัทช็อกตกใจหนักเข้าไปอีก กับประโยคที่ลีวายเอ่ยถามว่า 'ต้องการให้มันปลดล็อก โทรศัพท์' 'มัน' ที่ลีวายหมายถึงคือใคร คงไม่ใช่การันต์หรอกใช่ไหม จีนัทคิดสงสัยในใจ "มันใช่ไหม...เป็นมันใช่ไหมที่สั่งแฮกเกอร์แฮกโทรศัพท์พี่...คนที่ท าได้ขนาดนี้มีแค่มันคนเดียว"
348 ฉกรัก "...มัน...ที่พี่ลีหมายถึงคือใครเหรอคะ" จีนัทเอ่ยถามด้วยน ้าเสียงที่สั่นเครือ ภายในใจ รู้สึกว่าจะ เป็นการันต์เหมือนอย่างที่ลีวายคิด แต่ไม่กล้าเอ่ยอะไรออกมา เพราะกลัวลีวายจะจับพิรุธได้ "จีไม่รู้จริงๆ เหรอ?" ลีวายจ้องหน้าจีนัทไม่ยอมวางตา "จีไม่รู้จริงๆ ค่ะ จีเองก็เพิ่งรู้จากพี่ลีเมื่อกี้" จีนัทถึงกับหน้าซีด ท าตัวไม่ถูก "จีไม่รู้ก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าเจอมันก็ฝากบอกมันด้วยว่า ปลดล็อก Apple ID ให้ด้วย" ลีวายกล่าวทิ้ง ท้ายราวกับแฝงนัยบางอย่างแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเดินออกไปทันที จีนัทถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก นึกว่าจะถูกจับได้เสียแล้ว เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเดินกลับ ขึ้นไปบนห้องนอน ในหัวพลางครุ่นคิดหลายๆ เรื่องเข้าด้วยกัน ที่แปลกใจมากที่สุดคือ แต่ละเรื่องราวมีแต่ หนักๆ ทั้งนั้น แต่ลีวายกลับปล่อยผ่านง่ายเกินไป จีนัทหมุนลูกบิดประตูห้องนอนของตัวเอง เดินเข้าไปด้านใน เธอสะดุ้งตกใจเล็กน้อย เพราะการันต์ นั่งมองเธออยู่ที่เดิม ไม่ได้ลุกไปไหน "มันกลับไปแล้วเหรอ" "ท าไมยังไม่กลับไปบ้านของตัวเองอีกคะ" เธอยืนกอดอกมองเขาอย่างไม่ชอบใจ ท่าทางหยิ่งผยอง ดูร้ายๆ ของเธอท าให้เขาชอบใจไม่น้อย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นจีนัทในเวอร์ชั่นนี้ เห็นแล้วรู้สึก กระชุ่มกระชวยหัวใจ มันเขี้ยวชะมัด เขาชอบที่เธอเป็นแบบนี้ ชอบมากกว่าตอนที่เธอแอ๊บใสซื่อ "ฉันรอคุยกับเธออยู่" เธอชะงัก คนอย่างเขารอใครเป็นด้วยเหรอ เขานั่งรอเธออยู่ที่เดิมเป็นชั่วโมง... อย่างนั้นเหรอ "....หนูไม่มีอะไรจะคุยกับพี่รันแล้วค่ะ" "ไม่หิวข้าวเหรอ" จีนัทขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่งเหยิงกับค าถามของเขา เขาเอ่ยถามเหมือนรู้ว่าเธอยัง ไม่ได้ทานอะไรลงท้องเลยตั้งแต่เช้า และใช่ไง เขารู้ เพราะเขานั่งมองเธอผ่านกล้องแอบถ่ายตั้งแต่เมื่อวาน แล้ว เพราะเธอเอาแต่นอนซึมอยู่แต่ในห้อง เขาถึงปีนระเบียงเข้ามาหาเธอ เพื่อจะท าให้เธอลุกไปทานข้าว "ออกไปจากห้องหนู" เธอเสียงแข็งมากกว่าเดิม "เมื่อคืนเธอก็ไม่ได้กินข้าว...ออกไปกินข้าวข้างนอกกันไหม?" "พี่รัน" จีนัทเอ่ยเรียกชื่อเล่นของเขาด้วยน ้าเสียงแว้ดๆ แต่การันต์ก็แสร้งตีมึน ไม่รู้สึกรู้สาอะไร "หิวข้าวแล้วเหรอ" "ท าไมเป็นคนหน้ามึนแบบนี้คะ" เธอจิกตามองเขา เขามองท่าทางพยศของเธอด้วยความชอบใจ มุมปากหนายกยิ้มเจ้าเล่ห์
349 ซากิระ "ฉันรอหน้าบ้านเธอนะ รีบลงมาล่ะ" เขาเอ่ยแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเดินออกไปที่ระเบียง ห้องนอน "หนูไม่ไป" เธอเอ่ยปฏิเสธ ทว่า ช้าเกินไป การันต์กระโดดข้ามไปที่ระเบียงห้องนอนของตัวเองแล้ว จีนัทมองตามเขาด้วยความไม่ชอบใจ แต่ถึงอย่างนั้น ก็เดินหน้าบึ้งหายเข้าไปภายในห้องแต่งตัว หยิบชุด วอร์มสีเทาเข้มและหมวกแก๊ปสีด าขึ้นมาสวมใส่ แล้วเดินออกไป เธอเปิดประตูห้องนอนออก มองซ้ายมองขวา เมื่อแน่ใจแล้วว่าไร้วี่แววของคนในบ้าน จึงค่อยๆ ย่องออกจากห้องนอน เดินลงไปที่ชั้นล่างของบ้าน วิ่งเบาไปหยิบรองเท้าผ้าใบราคาแพงที่ตู้เก็บรองเท้า หน้าบ้าน รีบสวมใส่รองเท้า จากนั้นวิ่งออกไปหาการันต์ที่ยืนรออยู่ข้างรั้วบ้าน การันต์รู้งานกว่าที่คิด เขาเดินมารับเธอที่หน้า บ้านแทนการขับรถมารับ เพราะกลัวเสียงเครื่องยนต์จะท าให้คนที่บ้านของเธอตื่นขึ้นมากลางดึก "ยังมีหน้าชวนหนูไปกินข้าวอีกเหรอ...คนเลว" "แล้วออกมาท าไม" การันต์ยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ คว้ามือบางขึ้นมา สอดมือหนาประสานเข้าหา แล้วเดินจูงมือเธอตรงไปที่โรงจอดรถยนต์ของบ้านเขา @อีกด้ำน "ปล่อยให้ออกไปด้วยกันแบบนี้จะดีเหรอคะ" คุณหญิงอัญชันยืนมองอยู่ในความมืด ที่ริมหน้าต่าง ภายในห้องนอนชั้นสองของบ้านพลางเอ่ยถามสามี ที่ยืนมองลูกสาวเดินจูงมือกับหนุ่มหล่อข้างบ้าน "คุณอยากได้ไอ้หนุ่มนั่นเป็นลูกเขยมากไม่ใช่รึไง" ผู้เป็นสามีตอบอย่างประชดประชัน สายตายังคง จับจ้องที่ลูกสาวและการันต์ตลอดเวลา ตั้งแต่จีนัทหนีออกจากบ้านคืนก่อน คุณพ่อและคุณแม่ของเธอก็ ไม่ไว้ใจเธออีกต่อไป พวกท่านทั้งสองคอยเฝ้าจับตาดูเธออยู่ ยิ่งเวลากลางคืนยิ่งจับตาดูเป็นพิเศษ วันนี้พวกท่านเดากัน ว่าคืนนี้ลูกสาวอาจจะแอบหนีออกจากบ้านไปกับการันต์อีก จึงแอบซุ่มมองดูเงียบๆ และก็เป็นจริงตามที่ เดาไม่มีผิดเพี้ยน "อยากได้ก็อยากได้ค่ะ แต่ตอนนี้ข่าวยังไม่ซา ถ้ามีคนเห็นว่าอยู่ด้วยกันจะเป็นเรื่องเอา" @ด้ำนของกำรันต์จีนัท "อยากกินร้านไหน" การันต์เอ่ยถามคนตัวเล็กทันทีที่เข้ามานั่งภายในรถสปอร์ตคันหรู "...." จีนัทไม่ตอบ เธอเบือนหน้ามองออกไปอีกทาง "ถ้าไม่ตอบฉันจะพาไปกินข้าวเซเว่น" พูดจบเขาก็สตาร์ทเครื่องยนต์ทันที "ร้านอาหารจีนที่เยาวราชค่ะ" การันต์เป็นคนจริง เธอรู้ว่าเขาไม่ใช่แค่ขู่ แต่เขาท าจริงแน่ ดังนั้นเธอ จึงรีบตอบอย่างรวดเร็ว เพราะไม่อยากทานข้าวกล่องเซเว่น
350 ฉกรัก "ก็แค่นั้น" การันต์ยกยิ้มมุมปากก่อนจะขับเคลื่อนเครื่องยนต์ออกไปจากโรงจอดรถยนต์
351 ซากิระ บทที่84 "ท าแบบนั้นท าไมคะ" เธอเอ่ยถามขึ้นมาท่ามกลางความเงียบภายในรถ เขาดันลิ้นหนาเข้าหา กระพุ้งแก้ม เขารู้ดีว่าเธอก าลังพูดถึงอะไรอยู่ จะเป็นเรื่องอะไรได้ ถ้าไม่ใช่เรื่องของไอ้เวรนั่น "ท าแบบไหน" "แฮกโทรศัพท์ของพี่ลีวายท าไมคะ" เธอหันไปมองใบหน้าหล่อด้วยสายตาเอาเรื่อง "ในเมื่อขอให้ลบภาพของเธอออกจากเน็ตแล้ว แต่มันไม่ยอมลบให้ ก็ต้องใช้วิธีนี้" "เรื่องลบรูปเป็นฝีมือของพี่รันจริงๆ สินะคะ" "เป็นฉันแล้วยังไง" "พี่รันไม่ควรท าแบบนั้น แฮกโทรศัพท์ไม่ให้พี่ลีเข้าโทรศัพท์ได้ มันแรงเกินไปแล้วนะคะ จะเข้าไอจี ไปลบรูปหนูออกจากไอจีพี่ลีหนูยังพอเข้าใจ แต่นี่พี่รันเล่นแฮกทุกอย่างของพี่ลีไปหมดเลย ท าแบบนี้ถ้า ข้อมูลส่วนตัวหรือข้อมูลเกี่ยวกับงานของพี่ลีรั่วไหลออกไปจะท ายังไงคะ ใครจะรับผิดชอบ" เธอแว้ดใส่เขา เป็นชุดๆ ท าให้เขาหัวร้อนอยู่ไม่น้อย "ฉันแค่สั่งสอนให้มันจ า มันจะได้รู้ว่าไม่ควรแข็งข้อกับฉัน" "...." จีนัทมองสีหน้าไม่สะทกสะท้านของเขาด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ เธอรู้ว่าเขาร้ายกาจ แต่ไม่ อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะร้ายกับเพื่อนของตัวเองได้ถึงเพียงนี้ "ข้อมูลเกี่ยวกับงานมันไม่หายหรอก มีแต่ข้อมูลอย่างอื่นที่จะหาย" การันต์เอ่ยแฝงนัยบางอย่าง ท าให้เธอคิ้วขมวดเข้าหากันยุ่งเหยิงด้วยงุนงงและสงสัย "หมายความว่าไงคะ" "ไปถามน้องสาวมันดูสิ เผื่อเธอจะได้ค าตอบที่เกินกว่าเธอจะคาดเดา" จีนัทชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อ การันต์เอ่ยถึงชามุก เธอนึกขึ้นได้ว่าเธอมีเรื่องต้องเคลียร์กับชามุก เธอมีความข้องใจอยากจะถามชามุก ด้วยตัวเอง แต่ยังไม่มีโอกาสได้ถาม พรุ่งนี้เธอมีเรียน เธอจะไปถามชามุกให้รู้เรื่อง หากคืนนั้น คนที่สั่งชามุกให้ล่อลวงเธอ ไม่ใช่การันต์ แต่เป็นคนอื่นที่เธอไม่รู้จักเลย ชามุกจะยังท า ตามที่คนคนนั้นสั่งอยู่หรือเปล่า เธออยากจะรู้นักว่า แท้จริงแล้ว ใจของชามุกรู้สึกยังไงกับเธอ ยังมี ความรู้สึกผิดบาป รู้สึกผิดบ้างไหมที่หักหลังเธอ เธออยากจะไปถามต่อหน้า ฟังจากปากของชามุกด้วย ตัวเอง ถ้าเหตุผลมันฟังขึ้นเธอจะคบกับชามุกต่อ แต่ถ้ามันฟังไม่ขึ้น เธอก็จะตัดชามุกออกไปจากชีวิต "เอารหัสเข้า Apple ID ของพี่ลีมาให้หนูค่ะ" เธอจ้องใบหน้าหล่อเชิงกดดัน "ไม่ให้" เขาตอบปฏิเสธทันควัน "พี่รัน" เธอหน้ามุ่ย จ้องหน้าเขาอย่างเอาแต่ใจ
352 ฉกรัก "มีอะไรมาแลก" "ท าไมเป็นคนนิสัยแย่แบบนี้คะ" "เป็นตั้งแต่เกิดแล้ว" เขาไม่มีท่าทีสะทกสะท้านเลยสักนิด ท าให้เธอหน้ามุ่ยมากกว่าเดิม "พี่รัน" เธอแว้ดชื่อของเขาด้วยความหัวเสีย จ้องมองเขาเชิงบังคับให้เขาคืนรหัสผ่านเข้า Apple ID ของลีวายให้เธอ ทว่า เขาขับรถยนต์ต่อไปอย่างไม่แยแส ท าให้เธอโกรธเขามากขึ้น "งอนให้ตายฉันก็ไม่ให้" เขาใช้หางตามองคนตัวเล็กที่เอาแต่ท าหน้ามุ่ย ก่อนจะหันไปสนใจถนน ตรงหน้าต่อ "-_-" จีนัทพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ จงใจท าให้เขารับรู้ว่าเธอไม่พอใจเขาอยู่ "เอาHeeมาแลกแล้วฉันจะปลดล็อก Apple ID ให้มัน" เธออึ้งช็อก ใบหน้าแดงก ่าด้วยความอาย ท าไมเขาถึงเป็นคนหยาบคายกับผู้หญิงได้มากขนาดนี้ "ไม่งั้นฉันก็ไม่ให้" "ท าไมเป็นคนนิสัยแย่เอาแต่ได้แบบนี้คะ" เธอต่อว่าเขาเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย เขาท าให้ หัวใจของเธอละลายเหลวเป็นน ้าได้ตลอดเวลาจริงๆ แม้เธอแสดงออกชัดเจนว่าโกรธเขามากขนาดนี้ แต่ เขาก็ยังสามารถท าให้เธอเขินได้ สุดยอดจริงๆ พี่ชายคนนี้ "Heeเท่านั้นที่มีอิทธิพลกับฉัน...อยากได้มากก็เอาHeeมาแลก" เขากล่าวด้วยท่าทีชิลๆ แตกต่าง จากเธอที่เขินอายจนแก้มแดงยิ่งกว่ามะเขือเทศสุด เขาพูดจาลามกหยาบคายซะจนเธอไปต่อไม่ถูก @ถนนเยำวรำช "อยากกินร้านไหน" เขาเอ่ยถามเมื่อขับรถมาถึงถนนเยาวราช "อะไรก็ได้ค่ะที่ไม่อ้วน" เธอตอบด้วยน ้าเสียงและสีหน้าที่ไม่เต็มใจสุดๆ "กินตอนดึก กินอะไรก็อ้วนทั้งนั้น" "-_-" เธอถอนหายใจออกมายาวๆ ราวกับเบื่อหน่าย การันต์เองก็ถอนหายใจใส่เธอ เธอหันขวับไป มองต าหนิเขา เขายกยิ้มมุมปากอย่างไม่สะทกสะท้าน ก่อนจะขับรถเข้าไปจอดที่ภัตตาคารหรู เป็น ร้านอาหารจีนดั้งเดิมที่เก่าแก่มากในแถบเยาวราช เมื่อจอดรถแล้ว เขาเดินอ้อมไปเปิดประตูรถฝั่งข้างคนขับให้เธอ ทว่า เธอไม่รอให้เขามาเปิดประตู ให้ เธอเปิดประตูลงจากรถก่อน การันต์ดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มราวกับหงุดหงิด เขารู้ว่าเธอจงใจ แกล้งเขา การันต์เดินเข้าไปโอบเอวคอดกิ่ว แล้วเดินเข้าไปภายในห้องอาหาร ระหว่างทางเดินเธอดิ้นขัดขืน เป็นระยะ ทว่า ยิ่งเธอดิ้นขัดขืน เขายิ่งโอบเอวเธอแน่นขึ้น การันต์เดินโอบเอวคอดตรงเข้าไปนั่งที่โซนวีไอพี ของร้าน โชคดีที่วันนี้ลูกค้าไม่เยอะ จึงไม่เป็นจุดสนใจเท่าไหร่
353 ซากิระ อีกอย่าง การันต์สวมใส่ชุดวอร์มสีด าและหมวกแก๊ปสีด า ใส่แมสก์สีด าปิดบังใบหน้า ทั้งตัวตั้งแต่ ศีรษะจรดเท้าเป็นสีด าทั้งหมด เพราะง่ายแก่การอ าพรางตัวเวลากลางคืน ท าให้ไม่มีใครรู้ว่าเป็นเขา และจีนัทเองก็แต่งตัวคล้ายๆ กับเขา เพียงแต่ไม่ได้ใส่แมสก์ปิดบังใบหน้า ด้วยรูปร่างที่สูงใหญ่ ร่างกายก าย าไร้ที่ติของการันต์ ท าให้สะดุดตาผู้คนภายในร้านอาหาร หันมองที่เขาเป็นตาเดียวกัน ท าให้ เขารีบใช้ร่างกายตัวเองบังร่างของจีนัทเอาไว้ไม่ให้ผู้คนรู้ว่าเป็นเธอที่มากับเขา เพราะไม่อยากท าให้คนในโซเชียลด่าทอเธอเพราะเขาเป็นต้นเหตุอีก เธอซุกใบหน้าแนบแผงอก แกร่งเพื่อหลบเลี่ยงสายตาผู้คน เขารับรู้ถึงอาการแพนิคของเธอ จึงรีบพาเธอเดินเข้าไปนั่งที่โซนวีไอพี "รับอะไรดีครับคุณชาย" พนักงานผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามารับออเดอร์อย่างนอบน้อม "อยากกินอะไร" การันต์หันไปถามคนตัวเล็กที่เอาแต่ยกมือบางขึ้นมาปิดบังใบหน้า จีนัทไม่ตอบ อะไรเอาแต่ก้มหน้าหลบสายตาอย่างรู้ของพนักงาน การันต์ถอนหายใจออกมาแรงๆ ด้วยความเบื่อหน่าย ก่อนจะหันไปพูดกับพนักงาน "มีอะไรอร่อยเอามาให้หมด" "รับทราบครับ รออาหารซักครู่นะครับคุณชาย" พนักงานโค้งศีรษะเล็กน้อยแล้วเดินเข้าไปเตรียม อาหารในครัวทันที ใช้เวลารออาหารไม่นาน อาหารจีนมากมายกว่าสิบอย่างก็เสิร์ฟขึ้นโต๊ะ การันต์ยื่น ตะเกียบให้เธอ เธอส่ายหน้าปฏิเสธ เพราะเห็นว่าอาหารที่อยู่ตรงหน้าเต็มไปด้วยโซเดียมและไขมันซะส่วนใหญ่ เธอกลัวน ้าหนักตัวจะเพิ่มขึ้น จึงเลือกที่จะไม่ทาน เพราะเคยอ้วนมาแล้ว จึงไม่อยากกลับไปอ้วนตัวแตก อีก "ไม่กินเหรอ" การันต์เอ่ยถามคนตัวเล็กที่เอาแต่นั่งหน้ามุ่ยก้มหน้ามองพื้น เธอส่ายหน้าไปมาเบาๆ เชิงตอบว่า 'ไม่ทาน' "บอกเองว่าอยากมาเยาวราช พามาแล้วท าไมไม่กิน" เขาเริ่มหงุดหงิดกับความเอาใจยากของเธอ ยิ่งเขายอมเธอมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งเอาใจยากมากขึ้น "หนูแค่บอกว่า ร้านอาหารจีนที่เยาวราช ไม่ได้บอกว่าจะทานสักหน่อย" "เรื่องมาก" การันต์เอ็ดคนตัวเล็กเบาๆ ก่อนจะก้มหน้าทานหมูสามชั้นตุ๋นน ้าแดงอย่างเอร็ดอร่อย เสียงเขี้ยวหมูสามชั้นในปากของเขาท าให้จีนัทแอบกลืนน ้าลายลงคออึกใหญ่ "ไม่กินจริงเหรอ" การันต์หันหน้าไปเอ่ยถามคนตัวเล็ก เธอช้อนตามองเขาอย่างไม่ชอบใจ เขายก ยิ้มมุมปาก ก่อนจะใช้ตะเกียบคีบหมูสามชั้นนุ่มๆ ขึ้นมาทานอย่างเอร็ดอร่อยอีกครั้ง จงใจทานยั่วน ้าลาย ให้เธอรู้สึกอยากทาน
354 ฉกรัก "หนูลดน ้าหนัก" เธอตอบน ้าเสียงแผ่วเบาพลางก้มหน้าหนีจากอาหารน่าทานตรงหน้า การันต์หัน ไปมองอาหารตรงหน้า เพื่อดูว่ามีอะไรที่เธอพอจะทานแล้วน ้าหนักตัวไม่ค่อยเพิ่มบ้าง อาหารตรงหน้ามี ซี่โครงแพะเครื่องเทศ , รากบัวทอดไส้หมู, ไก่ผัดเสฉวน , ต้มเผ็ดหม่าล่าหมู , หมู ทอดซอสเปรี้ยวหวาน, หมูสามชั้นตุ๋นน ้าแดง, ปลาต้มเกี้ยมฉ่าย, ขาหมูเสฉวน, เป็ดปักกิ่ง, บะหมี่มังกร, บะกุ๊ดเต๋. อาหารแต่ละอย่างไขมันทั้งนั้น "พรุ่งนี้ค่อยลดก็ได้" เขาคีบรากบัวขึ้นมาจ่อที่ริมฝีปากของเธอ เธอเบือนหน้าหนีทันที "ไก่ผัดเสฉวนกับรากบัวทอดไส้หมูก็ทานไม่ได้เหรอ?" "มันไม่อร่อย มันเผ็ด" "รากบัวทอดไส้หมู ไม่เผ็ด" เขาคีบรากบัวเข้าไปใกล้ริมฝีปากของเธอ "แต่หนูไม่ชอบ" เธอปัดมือหนาที่คีบรากบัวออกจากริมฝีปากของเธอ เขาถอนหายใจออกมาด้วย ความเหนื่อยใจกับความทานยากของเธอ "เรื่องมาก...กินข้าวกล่องเซเว่นตอนกลับก็แล้วกัน" "-_-" เธอหน้าบึ้งมากกว่าเดิม ยื่นมือบางไปหยิบแก้วน ้าเปล่าขึ้นมาดื่มแก้หิวประชดเขา งอนที่เขา ไม่สั่งอาหารให้เธอใหม่ เธอนึกว่าเขาจะรู้ใจเธอ เพราะเขาผ่านผู้หญิงมาเยอะ น่าจะรู้จักผู้หญิงดี แต่ไม่เลย เธอบอกไม่ทานก็คือไม่ทาน เขาไม่คิดจะสั่งอาหารให้เธอใหม่ ที่ไม่สั่ง ไม่ใช่ว่าไม่รู้ใจเธอ แต่เธอเริ่มดื้อขึ้นทุกวัน เขาจึงแกล้งท าเป็นไม่รู้ใจเธอ เพื่อจะแกล้งเธอกลับ "โคตรอร่อย ไม่กินจริงๆ เหรอ" การันต์หยิบขาหมูขึ้นอวดคนตัวเล็ก ก่อนจะหันไปทานขาหมูยั่ว น ้าลายเธอ "หนูลดน ้าหนักอยู่...ท าแบบนี้มันบาปมากนะ" สีหน้าของเธอไม่สู้ดีนัก เธอมองริมฝีปากหยักได้รูป เขี้ยวหมูนุ่มๆ ละลายในปากอย่างไม่ชอบใจ เธอกลืนน ้าลายลงคออึกใหญ่อีกครั้ง "หึ ไม่กินก็ตามใจ" การันต์หัวเราะในล าคอหนาออกมาเบาๆ ยกยิ้มมุมปาก เขาสนใจอาหาร ตรงหน้าต่อ กลิ่นหมสูามชัน้ตูุ๋นโชยเขา้มาแตะปลายจมูกซ ้าๆ ครั้งนี้จีนัทอดใจไม่ไหว เธอตกเป็นเหยื่อ มารอย่างการันต์ หยิบตะเกียบขึ้นมาคีบหมูสามชั้นเข้าปากอย่างรวดเร็ว เขี้ยวหมูสามชั้นเยิ้มๆ อย่างหิว โหย "หึ" การันต์หัวเราะในล าคอหนาออกมาเบาๆ อีกครั้งพลางส่ายหน้าไปมาเบาๆ ยิ้มมุมปากชอบใจ เธอที่ทานอาหารจนแก้มอมชมพูระเรื่อตุ่ยขึ้นมา
355 ซากิระ บทที่85 RrrrrRrrrr เสียงโทรศัพท์มือถือของการันต์สั่นสะเทือน ท าให้เขาละสายตาจากเธอ หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา อ่านชื่อของคนที่โทรเข้ามา การันต์นิ่งไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าคนที่โทรเข้ามาคือ คิมทัน จีนัทหันไปมองหน้าจอมือถือของคนข้างๆ ตาแป๋ วพลางเคี้ยวอาหารแก้มตุ่ย การันต์ถอนหายใจ ออกมายาวๆ ก่อนจะกดรับสายเพื่อน (มีอะไร) (ออกมาเจอพวกกูหน่อย) (...) (มีแค่กูกับไอ้เมฆ ไม่มีไอ้ลีกับไอ้ธาม) คิมทันเอ่ยราวกับรู้ทันความคิดของการันต์ ตั้งแต่เกิดเรื่อง คิมทันและเมฆคินทร์ยังไม่ได้คุยหรือถามความเป็นมาของเรื่องราวกับการันต์เลย เพราะคิดว่าการันต์คงมี เรื่องให้เคลียร์อีกมากมาย ต้องยุ่งมากเป็นแน่ จึงไม่อยากรบกวน รอให้หลายๆ อย่างดีขึ้นก่อนจึงค่อยถาม ไถ่ คิดว่าวันนี้น่าจะเป็นวันที่การันต์ไม่ได้ยุ่งมากเท่าไหร่จึงโทรนัดการันต์ออกไปสังสรรค์ แต่ครั้นจะ นัดออกไปเจอกันครบแก๊งก็คงจะนั่งเขม็งกันไปมา ถึงขั้นมีปากเสียงลงไม้ลงมือกัน เพราะดูๆ แล้ว การันต์ ก็คงไม่อยากเจอหน้าลีวาย ส่วนลีวายเองก็คงคิดไม่ต่างจากการันต์ ตอนนี้เหมือนทั้งสองฝ่ ายต่างเหม็น หน้ากัน เพราะถ้าไม่รู้สึกแย่ต่อกัน ลีวายและการันต์คงเคลียร์ใจกันตั้งแต่วันที่เกิดเรื่องแล้ว (กูอยู่เยาวราช อยากเจอก็มา) การันต์เอ่ยเพียงแค่นั้นแล้วเป็นฝ่ายกดวางสายไปก่อน "เพื่อนฉันจะมาที่นี่" การันต์หันไปบอกคนตัวเล็ก จีนัทชะงักตกใจ เพราะเข้าใจว่าลีวายจะมาที่นี่ "มาแค่ไอ้เมฆกับไอ้คิม" การันต์เอ่ยคลายความกังวลแก่คนตัวเล็ก ท าให้เธอถอนหายใจออกมา อย่างโล่งอก "...พี่สองคนนั้นจะมาท าไมคะ" "มาเสือก" "แก...นั่นใช่จีนัทกับการันต์ปะ" เสียงกระซิบกระซาบของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านหลังท า ให้จีนัทและการันต์หยุดชะงัก "หนูอยากไปเข้าห้องน ้าค่ะ" จีนัทวางตะเกียบในมือลงบนโต๊ะพลางเอ่ยด้วยสีหน้าคล้ายเกิดอาการ แพนิค เขารู้ได้ทันทีว่าเธอก าลังตื่นกลัวผู้หญิงที่กระซิบกระซาบกันอยู่ด้านหลัง "เดี๋ยวพาไป" การันต์ก าลังจะลุกขึ้นยืน ทว่า...
356 ฉกรัก "ไม่เป็นไรค่ะ...มีขา" การตอบกวนประสาทแต่ท าสีหน้าซื่อๆ ตาใสๆ ของเธอท าให้เขาสตั้นไปสอง วินาที เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วรีบเดินตรงไปที่ห้องน ้าทันที การันต์ดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้ม แค่นหัวเราะในล าคอหนาออกมาเบาๆ นอกจาก น ้าหนาว และ นิสา ก็จีนัทเนี่ยแหละที่กล้ากวน ประสาทเขาขนาดนี้ การันต์โบกมือเรียกพนักงาน ท าให้พนักงานที่ยืนอยู่บริเวณนั้นเดินเข้าไปหาการันต์ "มีอะไรให้ผมรับใช้หรือครับคุณชาย" "ผมต้องการความเป็นส่วนตัว คุณช่วยปิดร้านให้ผมที จะเท่าไหร่ผมก็จ่าย" การันต์วางบัตรเครดิต ไม่จ ากัดวงเงินไว้บนโต๊ะตรงหน้าของพนักงาน พนักงานหนุ่มมีสีหน้าที่ล าบากใจ เพราะจะไล่ลูกค้าคน อื่นๆ ออกจากร้านกะทันหันตอนนี้ก็เกรงว่าลูกค้าจะไม่พอใจจนพาลรีวิวให้ทางร้านได้ดาวน้อยๆ พนักงานหนุ่มโค้งศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปบอกผู้จัดการร้าน ซึ่ง ผู้จัดการร้านเห็นว่าเป็น การันต์ จึงยอมท าตาม ที่ท าตามไม่ใช่เพราะการันต์เป็นดาราดัง แต่ท าตามเพราะการันต์เป็นลูกชายคน เล็กของเจ้าของตึกแห่งนี้ "ตกลงมันยังไงวะ" คิมทันเดินเข้ามาภายในร้าน เอ่ยถามการันต์ตั้งแต่หน้าประตูทางเข้าพลาง กวาดสายตามองลูกค้าโต๊ะอื่นๆ ที่ก าลังทยอยเดินออกไปจากร้านอาหาร การันต์เอี้ยวหน้าไปมอง ขมวด คิ้วเข้าหากันยุ่งให้กับความโผล่หน้ามาอย่างรวดเร็วของเพื่อน การันต์เพิ่งกดวางสายไปเมื่อครู่ แต่เพื่อนๆ ของเขากลับมาถึงที่นี่ภายในไม่กี่นาทีหลังจากวางสาย มาเร็วราวกับดักซุ่มรออยู่แถบนี้นานแล้ว "ท าไมมาด้วยกัน ไม่กลัวจะมีคนแอบถ่ายรูปไปลงเน็ตเหรอวะ" คิมทันเอ่ยถามพลางมองไปที่จีนัท ก าลังเดินหายเข้าไปภายในห้องน ้าที่อยู่ไม่ไกลนัก "สรุปมันยังไงวะ มึงกับไอ้ลีแล้วก็เด็กคนนั้น" เป็นเมฆคินทร์ที่เอ่ยถามพลางหย่อนสะโพกนั่งลงบน เก้าอี้ตรงข้ามกับการันต์ "อย่างที่พวกมึงเห็น" การันต์ตอบด้วยความเย็นชาก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย "กูว่าแล้ว กูเอะใจตั้งแต่มึงตั้งชื่อในกลุ่มไลน์นกแอ่นแล้ว คนเหี้ยอะไรตั้งนามแฝงว่า Heeรัสเซียคือ ปณิธาน" "แหม...ไอ้คุณคิม...มึงก็ไม่น้อยไปกว่ามันนักหรอก...Pussy knock everything...ของมึงเนี่ยดีกว่า มันมากเลยมั้ง" เมฆคินทร์เอ่ยแทรกขึ้นมากระแนะกระแหนคิมทันอย่างเหลืออด "การเลียย่อมไม่ทิ้งร่องรอย นามแฝงของมึงก็ไม่ต่างอะไรจากพวกกูนักหรอกไอ้เวร" คิมทันกระแนะ กระแหนกลับไปทันควัน เมฆคินทร์ยกยิ้มมุมปากอย่างไม่สะทกสะท้าน "เรื่องมันมาถึงขนาดนี้แล้วมึงจะเอาไงต่อ"
357 ซากิระ "กูท าขนาดนี้พวกมึงยังไม่เลิกคบกูอีกเหรอ" การันต์แสยะปากเยาะ ส าหรับการันต์ เขาไม่สนใจใคร ทั้งนั้น ใครจะคิดยังไงกับเขา เขาไม่แคร์ ที่เขาสนใจมีแค่จีนัทเพียงคนเดียว "มึงเป็นเพื่อนพวกกูนะเว้ย อีกอย่าง ตอนนั้นกูดูออกตั้งแต่แรกว่ามึงชอบจีนัท แล้วพอเห็นไอ้ลีคบ กับเด็กของมึง กูก็คิดในหัวอยู่แล้วว่ามึงต้องเอาเด็กของมึงคืนแน่นอน" "มึงยังดูกูออก...แต่แปลกที่มันดูไม่ออกว่ากูชอบจีนัท" การันต์ขบกรามเข้าหากันแน่นพลางก า หมัดแน่น คิมทันเข้ากลุ่มเป็นคนสุดท้ายยังมองออกว่าการันต์ชอบจีนัท ทว่า ลีวายที่เข้ากลุ่มมาเป็นคนที่ สอง รู้จักกับการันต์ก่อนเพื่อนคนอื่นๆ กลับไม่รู้ว่าการันต์ชอบจีนัท ลีวายไม่รู้ว่าการันต์ชอบจีนัท จึงจีบจีนัท หรือ รู้อยู่แล้ว แต่ก็ยังจะจีบอยู่ดีลีวายเป็นคนคิดอะไร ซับซ้อน คาดเดายาก คิมทันจึงไม่รู้ว่าแท้จริงแล้ว ลีวายก าลังคิดอะไรอยู่ "มันคงไม่รู้จริงๆ แหละ ถ้ารู้มันคงไม่จีบจีนัททั้งที่รู้ว่ามึงชอบจีนัท ถ้าเกิดว่ามันรู้อยู่แล้วแต่ยังจีบ จีนัท กูว่ามันก็เกินไป ถ้าแบบนั้นเป็นกูกูตัดเพื่อน กูไม่เผาผีด้วย เงากูก็ไม่เหยียบ" เป็นเมฆคินทร์ที่เอ่ย แทรกขึ้นมา "มึงก็เวอร์ไป ถ้าไอ้ลีมันรู้ว่าไอ้รันชอบจีนัท มันไม่มีทางจีบจีนัทแน่นอน ไอ้ลีมันไม่เอามิตรภาพ ของเพื่อนมาแลกกับแค่ผู้หญิงคนเดียวหรอก" คิมทันแย้งกลับไป "มึงคิดงั้นเหรอ" เมฆคินทร์ขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่งเหยิง "เปล่า กูไม่อยากเห็นเพื่อนทะเลาะกัน ก็เลยพูดปลอบใจไปงั้น" "รุ่นนี้แล้วไม่จ าเป็นต้องปลอบใจอะไรแล้ว มึงจะพูดอะไรมึงก็พูดออกไปตรงๆ ลูกผู้ชาย ใจๆ คุย กัน" "ใจๆ พ่อง พอกูพูดตรงมึงก็ว่ากูพูดไม่รักษาน ้าใจเพื่อน มึงจะเอาไงกับกู" คิมทันแยกเขี้ยวใส่เมฆคิ นทร์ ก่อนจะหันไปพูดกับการันต์ต่อ "เออ ผู้ชายด้วยกันมันดูออก ไอ้ลีก็เกินไป รู้ดีแก่ใจว่ามึงชอบจีนัท แต่ก็ยังจีบตัดหน้ามึง แต่ของ แบบนี้ใครช้ากว่าก็ต้องไปต่อแถวรอคิวต่อไปไม่ใช่เหรอวะ" "เออ มันผิดที่จีบจีนัททั้งที่รู้ว่ามึงชอบ แต่มึงก็ผิดที่ช้า" เมฆคินทร์เอ่ยสมทบอย่างเห็นด้วยกับ ประโยคหลังของคิมทัน ลีวายผิดที่รู้ทั้งรู้ว่าการันต์ชอบจีนัทแต่ก็ยังจีบจีนัท แต่การันต์เองก็พลาดเองที่ไม่ ยอมเอ่ยออกมาว่าชอบจีนัทให้เพื่อนรับรู้ การันต์ช้าเกินไป มัวแต่รอจีนัทพร้อม มัวแต่ลีลา ไม่เริ่มจีบเสียที จนเกือบจะเสียจีนัทไปให้ลีวายแล้วจริงๆ
358 ฉกรัก การันต์ช้าเองจะโทษใคร ถ้าหากการันต์ไม่งัดทุกอย่างออกมา ป่ านนี้จีนัทหมั้นกับลีวายไปแล้ว ทว่า ถึงเริ่มต้น การันต์จะช้ากว่าลีวาย แต่ปัจจุบัน การันต์มาแรงแซงทางโค้ง ตอนนี้การันต์ได้แซงลีวายไป สองก้าวแล้ว "แต่ไม่ว่าจะยังไง กูสองคนก็จะอยู่ข้างมึง มึงเอาไงพวกกูเอาด้วย" คิมทันเอ่ยน ้าเสียงหนักแน่น ถ้า จ าเป็นต้องเลือกฝั่ งว่าจะอยู่ข้างใคร คิมทันและเมฆคินทร์พูดได้เต็มปากทันทีว่าเลือกการันต์ ที่เลือก การันต์ ไม่ใช่เพราะการันต์มีอ านาจมากกว่าลีวาย แต่ที่เลือกเพราะใจอยากเลือก "พวกมึง" การันต์เอ่ยขึ้นมาแล้วหยุดพูด ท าให้เพื่อนทั้งสองขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่งเหยิงด้วยความ อยากรู้ "?/?" เมฆคินทร์และคิมทันจ้องใบหน้าของการันต์อย่างลุ้นระทึก "ช่วย...อยู่เฉยๆ" "ไอ้เวร พวกกูอุตส่าห์เป็นห่วงมึง มึงกลับบอกให้พวกกูอยู่เฉยๆ" เมฆคินทร์พ่นลมหายใจออกมา แรงๆ ก่อนจะแยกเขี้ยวใส่การันต์ "เรื่องของกูกูจัดการเองได้ พวกมึงไม่ต้องยุ่ง"
359 ซากิระ บทที่86 "แล้วมึงจะเคลียร์กับมันเมื่อไหร่" คิมทันเอ่ยถาม การันต์พ่นลมหายใจออกมาหนักๆ ด้วยความ หงุดหงิด "มันอยากเคลียร์ก็ให้มันมาหากู" "แบบนี้เมื่อไหร่จะได้เคลียร์ใจกัน ต่างฝ่ายต่างรอให้อีกฝ่ายมาหา" "พวกกูเพิ่งไปหามันมา มันก็รอให้มึงเข้าไปเคลียร์เหมือนกัน" เมฆคินทร์เอ่ยแทรกขึ้นมา "ไม่เจียมตัว" การันต์เหยียดปากเยาะ ในหัวคิดว่า ลีวายเป็นใคร การันต์เป็นใคร ชนชั้นทางสังคม ของการันต์สูงกว่าลีวายหนึ่งระดับ เพราะงั้น การันต์ไม่มีความจ าเป็นต้องเข้าไปหาลีวายก่อน ควรเป็นลี วายต่างหากที่ควรเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหาการันต์ก่อน "พวกมึงก็เป็นกันซะแบบนี้ไอ้เวร" คิมทันพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ ด้วยความเหนื่อยใจกับความ ทิฐิในตัวสูงของเพื่อน พลางส่ายหน้าไปมาเบาๆ "อยากสูบบุหรี่ว่ะ" เมฆคินทร์เอ่ยแทรกขึ้นมาก่อนจะหยิบซองบุหรี่ราคาแพงออกมาจากกระเป๋ า กางเกงยีนส์ "อ่านป้าย" การันต์เอ่ยพลางใช้หางตามองไปที่ป้ายห้ามสูบบุหรี่ที่ติดอยู่บนผนังร้าน เมฆคินทร์หัน ไปมองตาม ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ อย่างไม่สบอารมณ์ "เออ กูออกไปสูบบุหรี่ข้างนอกแป๊ บหนึ่งเดี๋ยวมา" พูดจบประโยคเมฆคินทร์ก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินออกไปสูบบุหรี่นอกร้าน "กูขอมวนนึง" คิมทันลุกเดินตามออกไปสูบบุหรี่ เมฆคินทร์และคิมทันเดินออกไปนอกร้านเป็น จังหวะเดียวกับที่จีนัทก าลังเดินออกมาจากห้องน ้า "ท าไมเข้าห้องน ้านาน? เข้าไปท าอะไร ช่วยตัวเองเหรอ" การันต์เอ่ยเย้าแหย่คนตัวเล็ก เพราะเห็น เธอหายเข้าไปภายในห้องน ้านานเกือบสิบนาทีถ้าอีกห้านาทีเธอยังไม่เดินออกมา เขาว่าจะเข้าไปตามเธอ ในห้องน ้าแล้ว "น่าเกลียด พูดกับผู้หญิงแบบนี้ได้ยังไงคะ นิสัยแย่มากเลย" จีนัทต่อว่าพลางท าหน้ามุ่ยใส่ ความ จริงเธอเข้าไปภายในห้องน ้าเพราะไปล้วงคออ้วก ล้วงเอาอาหารที่ทานเข้าไปเมื่อครู่ออกมา เพราะเธอเคยอ้วน น ้าหนักตัวเกิน 100 kg. ดังนั้น เธอจะไม่ยอมให้ตัวเองกลับไปที่จุดเดิมเด็ดขาด เธอกลัวอ้วนมากจนเหมือนเป็นโรคคลั่งผอมไปแล้ว ไม่มีใครรู้ว่าเธอล้วงคออ้วกทุกครั้งที่ทานอาหารที่มี ไขมันสูงเข้าไป การันต์เองก็ไม่รู้ เพราะเธอไม่เคยบอกใคร
360 ฉกรัก เธอเก็บเงียบเอาไว้คนเดียว และเธอจะไม่บอกใครทั้งนั้น เพราะบอกไปทุกคนจะเป็นห่วงเธอ ส าหรับเธอแล้ว ใครไม่เคยมาอยู่ในจุดที่เธอเคยอยู่ ไม่มีทางเข้าใจหรอก กว่าที่เธอจะมีรูปร่างผอมเพียว ขนาดนี้ได้ เธอต้องเจอกับอะไรมาบ้าง เธอผ่านการลดน ้าหนักมาเยอะ ท ามาทุกวิธีแล้ว เมื่อกี้ที่เธอทาน เพราะอดใจไม่ไหวจริงๆ แต่พอได้ ยินเสียงกระซิบกระซาบของหญิงสาวด้านหลัง เธอจึงได้สติกลับมา รีบลุกไปล้วงคออาเจียนในห้องน ้า ทันที "หึ มากินต่อสิ" การันต์แค่นหัวเราะในล าคอหนาออกมาเบาๆ พลางยกยิ้มมุมปากอย่างไม่สะทก สะท้าน "ไม่เอา หนูไม่กินแล้ว" จีนัทเดินเข้าไปนั่งข้างๆ เขา ก่อนจะรีบเบือนหน้าหนีจากอาหารตรงหน้า "เพื่อนพี่รันกลับไปแล้วเหรอคะ" เธอกวาดสายตามองหาเพื่อนๆ ของเขาด้วยความสงสัย ท าให้เขา ท าหน้าบึ้งทันที เพราะหึงที่เธอเอ่ยถามถึงเพื่อนเขา ส าหรับการันต์ การที่คนคนหนึ่งถามหาอีกคนกับอีก คน นั่นก็เท่ากับว่า คนที่ถามมีความสนใจในตัวของคนที่ถามถึง "ถามถึงพวกมันท าไม ชอบพวกมันรึไง" "หนูไม่ได้ชอบ" จีนัทหันหน้าไปสบตากับคนขี้หึง "แล้วเธอชอบใคร" "คนแถวนี้มั้งคะ" จีนัทตอบในล าคอเบาๆ พลางอมยิ้มมุมปากเล็กน้อย "พนักงานเสิร์ฟเหรอ" การันต์แกล้งเธอเพื่อกลบเกลื่อนความเขิน "หนูไม่คุยด้วยแล้ว" จีนัทหยุบยิ้มฉับพลัน เธอบึนปากใส่ ก่อนจะหันหน้าออกจากใบหน้าหล่อ พลางพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ "ฝนจะตกแล้ว กลับกันเลยไหม" การันต์เอ่ยถามความเห็นของคนตัวเล็กพลางมองไปบนท้องฟ้า เห็นเมฆฝนลอยลงมาใกล้ระดับพื้น เป็นสัญญาบอกว่า ฝนใกล้จะตกแล้ว "หนูไม่เคยมาที่นี่เลย หนูอยากเดินเล่นเยาวราชกลางคืนค่ะ แต่ก็กลัวจะมีคนถ่ายรูปไปลงเน็ต" เธอ หันหน้าไปคุยกับเขาด้วยสีหน้าอ้อนๆ แววตาใสซื่อสั่นระริกราวกับจะร้องไห้ การันต์มองดวงตาสั่นระริก ของเธอ มือหนายกขึ้นมาลูบผมคนตัวเล็กเบาๆ "เดี๋ยวให้บอดี้การ์ดเคลียร์คนให้" พูดจบเขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดต่อสายโทรหาบอดี้ การ์ดที่เฝ้ารักษาความปลอดภัยอยู่บริเวณใกล้เคียงทันที โดยใช้เวลาคุยไม่นาน การันต์ก็กดวางสาย "จะไปกันเลยไหม บอดี้การ์ดของฉันเคลียร์คนออกไปหมดแล้ว" "เราท าแบบนี้จะไม่มีคนเอาไปด่าในเน็ตเหรอคะ"
361 ซากิระ "พี่เคลียร์ได้" การันต์แทนตัวเองด้วยสรรพนามใหม่ ท าให้จีนัทชะงักตกใจ รู้สึกเขินจนหน้าแดง การันต์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จูงมือจีนัทเดินออกไปจากร้านอาหาร "จะกลับกันแล้วเหรอวะ" คิมทันที่ยืนสูบบุหรี่อยู่หน้าร้านเอ่ยถาม ท าให้จีนัทที่คิดว่าคิมทันและ เมฆคินทร์กลับไปแล้ว เจอหน้าพี่ชายทั้งสองคนนี้เข้าจังๆ จึงสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ เธอรู้สึกประหม่า เป็นอย่างมาก เพราะก่อนหน้านี้ เธอเจอหน้าพี่ชายสองคนนี้ในฐานะแฟนสาวของลีวาย ทว่า ตอนนี้เธอพบหน้าพี่ชายสองคนนี้ในฐานะ...ฐานะผู้หญิงของการันต์ก็ไม่ใช่...สถานะของเธอ กับการันต์ยังไม่ชัดเจน...อีกอย่างเธอยังไม่เลิกกับลีวายแต่กลับมาเดทกับการันต์ เธอจึงกลัวว่าคิมทันและ เมฆคินทร์จะมองเธอเป็นผู้หญิงไม่ดี "จะพาเด็กไปเดินเล่น" การันต์จับมือบางแน่นขึ้นเชิงปลอบโยน ราวกับรู้ว่าเธอก าลังคิดอะไรอยู่ "พวกกูไปด้วย" เมฆคินทร์เอ่ยพลางเดินน าไปก่อน การันต์ไม่ได้ว่าอะไร เขาเดินจูงมือจีนัทเดินแวะ ตามร้านค้าต่างๆ ซึ่ง จีนัทดูชอบมาก ทว่า พอเดินเล่นกันได้ไม่ถึงสิบนาที ฝนก็ตกลงมา "ฝนตก..." จีนัทเอ่ยพลางมองเม็ดฝนที่ก าลังตกลงมากระทบผิว การันต์ชักสีหน้าหงุดหงิดเล็กน้อย จะพาหญิงมาเดททั้งที ฟ้าฝนดันไม่เป็นใจ "เข้าไปหลบฝนที่โรงแรมข้างๆ ก่อนไหม" การันต์ใช้นิ้วชี้ชี้ไปที่โรงแรมห้าดาวที่ตั้งอยู่ข้างๆ "...." จีนัทท าหน้าบึ้งใส่เพื่อกลบเกลื่อนความเขิน เธอจ้องหน้าเขาด้วยสายตาจับพิรุธ ท าให้เขาไป ต่อไม่ถูก เขานึกว่าเธอจะไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมเขา ทว่า เธอรู้ทัน "แค่เข้าไปหลบฝน...ไม่ได้จะท าอะไร...อีกอย่างเพื่อนพี่ก็อยู่ด้วย...คนอยู่กันเยอะขนาดนี้พี่จะกล้า ท าอะไรเธอ" "...ดูร้อนตัวนะคะ" เด็กสาวหรี่ตามองจับผิดอย่างเปิดเผย "ดูออกขนาดนั้นเลยเหรอ" การันต์ดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มแก้เขิน "มากเลยล่ะค่ะ" "หึ เข้าไปหลบฝนตรงนั้น" การันต์แค่นหัวเราะในล าคอหนาออกมาเบาๆ พลางส่ายหน้าไปมาเบาๆ ให้กับความคิดน้อย ไม่รอบคอบของตัวเอง สงสัยเขาจะประเมินเธอต ่าเกินไป คงต้องเหลี่ยมเยอะมากกว่า นี้เขาถึงจะได้อึ๊บเธออีกครั้ง การันต์ใช้มือหนาเป็นร่มกันฝน ไม่ให้ใบหน้าของเด็กสาวโดนฝน เพราะรู้ดีว่าเธอรักสวยรักงาม เธอ ไม่ชอบที่ตัวเองไม่สวย ยิ่งอยู่ต่อหน้าคนอื่นที่ไม่ใช่คนในครอบครัวเธอยิ่งต้องสวยตลอดเวลา การันต์พา เด็กสาววิ่งเข้าไปหลบฝนที่ใต้ตึกด้านข้าง โดยมีคิมทันและเมฆคินทร์วิ่งตามไปหลบฝนด้วย สองคนนี้ตาม ติดการันต์เก่งยิ่งกว่าเจ้ากรรมนายเวร
362 ฉกรัก "น ้าท่วมขนาดนี้แล้วเราจะกลับบ้านกันยังไงคะ" เด็กสาวเอ่ยถามคนตัวโตพลางมองน ้าฝนที่ท่วม ขึ้นมาถึงเข่าด้วยความสลดใจ "เธอขี่หลังพี่" "คะ?" เด็กสาวตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ คิมทันและเมฆคินทร์ได้ยินถึงกับหันขวับไปมอง ด้วย การันต์ไม่เคยท าแบบนี้กับใครเลย ท าให้เพื่อนๆ อึ้งไปตามๆ กัน "จะเดินลุยน ้ารึไง" การันต์เอ็ดคนตัวเล็กเบาๆ ก่อนจะย่อตัวลงให้เธอกระโดดขึ้นบนหลังเขา "สงสัยคนนี้จะเป็นตัวจริง จริงๆ ว่ะ" เมฆคินทร์เอ่ยกระซิบกระซาบกับคิมทันให้ได้ยินกันแค่สองคน "มันชัดเจนขนาดนี้แล้วมึงยังจะใช้ค าว่า 'สงสัย' อีกเหรอ" "ขึ้นมาสิ" การันต์เอี้ยวหน้าไปมองคนตัวเล็ก จีนัทเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นด้วยความเขินอาย เธอเหลือบตามองเพื่อนๆ ของเขาด้วยความประหม่าและเขินอายพวกเขาในเวลาเดียวกัน เธอครุ่นคิดครู่ หนึ่งก่อนจะขึ้นขี่หลังเขา เรียวแขนทั้งสองข้างโอบกอดล าคอหนาเอาไว้หลวมๆ "เฮ้ยคิม กูขอขี่หลังมึงได้เปล่าวะ" เมฆคินทร์เอ่ยขึ้นมาจงใจแซวการันต์
363 ซากิระ บทที่87 "หึ" การันต์หัวเราะในล าคอหนาเบาๆ พลางเดินกลับไปที่ภัตตาคารเพื่อจะกลับไปเอารถสปอร์ต ของเขา ความจริงเขาใช้ลูกน้องท าแทนก็ได้ แต่เพราะอยากมีเวลาคุยกับเธอนานๆ จึงยอมเหนื่อยเดินลุย น ้ากลับไปเอารถสปอร์ตออกมาเอง "พี่คิมคะ...ขอน้องขี่หลังได้ไหมคะน้องกลัวเท้าเปียก...อีกอย่างน ้าก็สกปรกด้วยค่ะ" เมฆคินทร์เอ่ย แซวแกล้งบีบเสียงเล็กให้เหมือนเสียงผู้หญิง จีนัทเอี้ยวหน้ากลับไปมองรุ่นพี่ทั้งสองล้อเลียนเธอด้วยความ เขินอาย เมฆคินทร์ไม่พูดเปล่า กระโดดขึ้นขี่หลังคิมทันทันที "ไอ้เวร" คิมทันที่ไม่ทันตั้งตัวเซไปด้านหน้าเกือบล้มหน้าคะม า "ตัวเบามาก จีนัทกินข้าวบ้างนะ" การันต์เอ่ยขึ้นมาด้วยความเป็นห่วงสุขภาพของคนตัวเล็ก เพราะ จีนัทตัวเบามาก เธอเหมือนจะไม่มีไขมันในร่างกายเลย นอกจากไขมันเหมือนจะไม่มีแล้ว กล้ามเนื้อก็ เหมือนจะหายไปเยอะด้วย จีนัทหันกลับไปสนใจการันต์ เธอแนบใบหน้าลงบนบ่าแกร่งอย่างออดอ้อน "ท าไมต้องแถลงข่าวออกไปแบบนั้นด้วยคะ" จู่ๆ เธอก็ถามเรื่องนี้ขึ้นมาท าให้เขาชะงักเล็กน้อย "แบบไหน" "ที่บอกว่าหนูไม่มีแฟน แล้วพี่รันก็ไม่ใช่มือที่สาม หนูกับพี่รันเป็นแค่เพื่อนร่วมงานกัน" "แถลงเปิดทางให้พี่ได้คบกับเธอแบบที่ไม่ต้องโดนสังคมครหาว่าแย่งแฟนเพื่อน พี่จะได้เปิดตัวคบ กับเธออย่างสบายใจ แล้วก็เพื่อกอบกู้ชื่อเสียงของเธอกลับมา" "ถามหนูรึยังคะว่าหนูจะคบกับพี่รันรึเปล่า" คนตัวเล็กอมยิ้มด้วยความเขินอาย มุดใบหน้าเข้าหา หัวไหล่แกร่งราวกับลูกแมวน้อยก าลังพยายามออดอ้อนออเซาะเจ้าของ "ไม่ต้องถามหรอก รู้ๆ กันอยู่" การันต์ยกยิ้มมุมปาก "หนูไม่รู้" "แน่ใจ?" เขาเอี้ยวหน้ามองเธอ เธอช้อนตามองเขาด้วยความเขินอาย "อยากไปเที่ยวที่บ้านพี่ไหม?" เขาหมายถึง บ้านที่เป็นบ้านของเขา ไม่ใช่บ้านที่อยู่ข้างบ้านของเธอ คฤหาสน์ส่วนตัวของการันต์ยังไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนได้เข้าไป แม้แต่ คุณแม่ พี่สะใภ้ หรือ ลูกพี่ลูกน้อง อย่างน ้าหนาว ก็ยังไม่เคยได้ก้าวเท้าเข้าไป ขนาดคนรับใช้ภายในบ้าน ก็มีแต่ผู้ชาย ไม่มีผู้หญิงแม้แต่คนเดียว จีนัทจะต้องเป็นผู้หญิงคนแรก ที่เดินเปิดบ้านของเขา และเขาจะอนุญาตให้มีแม่บ้านผู้หญิงได้ก็ต่อเมื่อจีนัทเข้าไปเป็นนายหญิงของที่ นั่นเท่านั้น
364 ฉกรัก "ตอนเด็กหนูไปบ่อยแล้ว" "ไม่รู้หรือตั้งใจกวนตีน?" "...." เด็กสาวอมยิ้มจนแก้มปริ เธอเข้าใจความหมายที่เขาถามดี เพียงแต่อยากจะแกล้งเขาก็ เท่านั้นจึงตอบออกไปแบบนั้น เธอเคยดูสัมภาษณ์ของเขา เขาบอกในรายการทีวีแห่งหนึ่งว่า เขามีบ้านอีก หลัง เป็นคฤหาสน์ส่วนตัวที่ใหญ่โตหรูหรา เนื้อที่ 200ไร่ คฤหาสน์หลังนั้นเขายังไม่เคยพาผู้หญิงเข้าไปพัก เพราะคฤหาสน์หลังนั้นเขาตั้งใจสร้างเก็บเอาไว้ เป็นเรือนหอ ผู้หญิงที่จะเข้าไปในบ้านหลังนั้นได้จะต้องเป็นผู้หญิงที่เขาจะแต่งงานด้วยเท่านั้น และการที่ เขาชวนเธอไปที่นั่น ก็หมายความว่า....เขายกให้เธอยืนหนึ่งเป็นตัวจริงของเขา "พวกกูยังจ าเป็นอยู่ไหม? ยังเห็นพวกกูอยู่ตรงนี้อยู่ไหม?" เมฆคินทร์เอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยความ หมั่นไส้ "หวานกันจนพวกกูกลายเป็นอากาศธาตุเลยไอ้เวร" "มีพวกมึงอยู่ด้วยเหรอ" การันต์เอี้ยวหน้าไปมองเพื่อนพลางตอบกลับกวนๆ "อ้าว ไอ้เวร" "ก็นึกว่าสัมภเวสีที่ไหนเดินตาม" "จะพูดจาอะไรระวังฟันจะร่วงทั้งปาก พวกกูมีสองคนนะไอ้เวร" "หึ พวกมึงจะคอยเป็นสัมภเวสีตามติดชีวิตกูไปถึงไหน" การันต์ส่ายหน้าไปมาเบาๆ "จนกว่ากูจะมีเมีย" เป็นคิมทันที่ตอบ "ยูกิไม่ใช่เมียมึงรึไง" "ไม่ใช่เมีย แต่อยากได้มาเป็นเมีย" "เอากันแทบจะทุกวันยังไม่เรียกเมียอีกเหรอวะ" เมฆคินทร์เอ่ยท้วง คิมทันกับนายูกิ พวกเขาเป็น เฟื่ อน เป็น Sex Friend เพื่อนกันที่มีอะไรกันได้ คุยกันได้ทุกเรื่อง กินข้าวดูหนังเที่ยวกันฟิ ลแฟนได้ เฟื่ อน...พวกเขาไม่ได้เป็นแฟนกันแต่เป็นเพื่อนที่เป็นมากกว่าเพื่อนปกติ ที่สามารถเรียกหากันได้ ตลอด 24ชั่วโมง สามารถบอกคิดถึงกันได้ ควงทานข้าวสองต่อสองได้ ท่องเที่ยวด้วยกันสองต่อสอง ร่วม เตียงบางครั้งบางคราว ไม่ผูกมัด เป็นพาร์ทเนอร์ที่พิเศษ มีอิสระแก่ใจตัวเอง และเป็นตัวเองได้เต็มที่ แต่!! อีกคนไม่ได้คิดแบบนั้น คิมทันไม่ได้คิดกับนายูกิแค่เพื่อน แต่จะท ายังไงได้ ไม่เจอกันแค่หนึ่ง เดือน นายูกิ ดันมีแฟนเป็นตัวเป็นตนแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ผู้ชายเจ้าเล่ห์อย่างคิมทัน ไม่มีทางยอม ง่ายๆ จะล้าสาวงามทั้งที คิมทันจะไม่มีแผนส ารองได้อย่างไร Bad Girl เจอ Bad Boy = ทันกัน
365 ซากิระ คิมทัน : ผู้หญิงสวยอย่างนายูกิมีไว้เพื่อพิชิต นายูกิ : ผู้ชายแบบคิมทันได้แล้วต้องรีบเขี่ยทิ้ง "ยูกิไม่ให้กูเรียก" คิมทันตอบด้วยสีหน้าเซ็งๆ พลางพ่นลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด "ยูกิคือใครเหรอคะ" จีนัทกระซิบถามการันต์ด้วยความอยากสงสัย เพราะ พอพูดถึงนายูกิ สีหน้า ของคิมทันดูไม่สู้ดีนัก "เพื่อนผู้หญิงคนเดียวในกลุ่ม" "มีเพื่อนผู้หญิงด้วยเหรอคะ...แล้วท าไมถึง...นอนกับเพื่อนในกลุ่มเดียวกันล่ะคะ" จีนัทกระซิบถาม ใช้เสียงให้เบาที่สุด เพราะกลัวคิมทันที่เดินอยู่ด้านหลังจะได้ยิน "ความจริงไอ้คิมกับยูกิเป็นว่าที่คู่หมั้นกัน แต่มีแค่ไอ้คิมที่รู้เรื่องนี้ ยูกิยังไม่รู้" "หนูงง...เป็นว่าที่คู่หมั้นแล้วท าไมถึงเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันคะ...ท าไมเป็นเพื่อนท าไมไม่เป็นแฟน กันไปเลย" "ไอ้คิมแฝงตัวเข้าไปตีสนิทจนได้เป็นเพื่อนสนิทของยูกิ" "เพื่อนพี่รันท าแบบนั้นไปเพื่ออะไรคะ" จีนัทขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่งเหยิงด้วยงุนงงไม่เข้าใจสุดๆ "พี่ไม่รู้ เพราะอะไรมันถึงท าแบบนั้น ไม่มีใครรู้ ไอ้นี่มันโรคจิตแล้วก็เดาใจยาก" "ซับซ้อนจัง" "เอาไว้มีโอกาส พี่จะแนะน ายูกิให้เธอรู้จัก" @คฤหำสนห์รูของกำรันต์ "บ้านหลังนี้เป็นบ้านของพี่รันเหรอคะ" จีนัทมองคฤหาสน์สุดหรูสีขาวเทาสไตล์ยุโรปตรงหน้าด้วย ความตกตะลึงในความใหญ่และหรูหรา "ชอบไหม?" การันต์เอ่ยถามคนข้างๆ พลางขับรถเข้าไปจอดที่โรงจอดรถของคฤหาสน์ "...ชอบค่ะ" "ถ้าชอบก็ย้ายมาอยู่ด้วยกันที่นี่สิ" "จะให้หนูย้ายมาอยู่ในฐานะอะไรคะ" เธอถามกลับไปด้วยความเขิน "อยากอยู่ในฐานะอะไร?" เขาหันหน้าไปมองเธอ เธอก้มหน้าเงียบซ่อนความเขิน การันต์ยกยิ้มมุม ปากเล็กน้อย ก่อนจะเดินลงไปเปิดประตูรถให้เธอ จีนัทเดินลงจากรถ เธอเงยหน้าขึ้นไปสบตากับเขาอย่าง เอียงอาย "...ที่นี่...มีนายหญิงหรือยังคะ" "มีนานแล้ว"
366 ฉกรัก "...." จากที่เอียงอาย พอเขาตอบแบบนี้ท าให้เธอหน้านิ่งในทันที "แต่นายหญิงของบ้านหลังนี้ไม่เคยมาที่นี่หรอก วันนี้นายหญิงเพิ่งจะมา" "...." เด็กสาวอมยิ้มจนแก้มปริ มือบางตีแผงอกแกร่งเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย "บ้านหลังนี้เป็นของเธอ" การันต์จับมือบางขึ้นมา วางกุญแจบ้านไว้บนฝ่ามือของเธอ "อะไรที่เป็นของพี่...เป็นของเธอด้วย" "...." เด็กสาวดึงมือกลับมาพลางก้มหน้าลงเล็กน้อย "ไม่เอาเหรอ" การันต์ใช้มือหนากุมคางมนขึ้นมา "พี่รันยกให้หนูจริงๆ เหรอคะ" "ใช่เธอมีสิทธิ์ทกุอย่างในบา้นหลงันี"้ "...แต่ว่าหนู...." เธออ ้าๆ อึ้งๆ พลางมองไปทางซ้ายราวกับก าลังครุ่นคิดบางอย่าง เธอเหมือน อยากจะพูดอะไรสักอย่างแต่ไม่กล้าเอ่ยออกมา "หนู?" มาเฟี ยหนุ่มเลิกคิ้วเข้มข้างขวาขึ้นเล็กน้อยเชิงถาม "...หนูอยากเป็นนายหญิงของที่นี่ค่ะ" "คุณไดร้บัสิทธิ์นั้นเด๋ียวนีค้รบัคุณผูห้ญิง" การนัตก์ล่าวอย่างทะเลน้พลางโค้งศีรษะลงเล็กน้อย เลียนแบบลูกน้องท าความเคารพเจ้านาย จีนัทใช้มือบางป้องปากตัวเองพลางหัวเราะคิกคักกับท่าทาง ของเขา "เพิ่งโดนฝนมา ต้องรีบไปอาบน ้าสระผมจะได้ไม่เป็นหวัดนะครับคุณผู้หญิง" การันต์จับมือบาง ขึ้นมาอีกครั้ง วางกุญแจบ้านเอาไว้บนฝ่ ามือบาง "พี่รันก็ต้องรีบอาบน ้าสระผมเหมือนกันค่ะ จะได้ไม่ป่ วย" "พี่แข็งแรงครับคุณผู้หญิง ฝนแค่นี้ท าอะไรพี่ไม่ได้ครับ" "ถึงจะแข็งแรงแต่ก็ไม่ควรประมาทนะคะ ไปอาบน ้าด้วยกันนะคะคุณผู้ชาย" เธอก ากุญแจบ้าน เอาไว้ในมือแน่นไม่ยอมปล่อย ก่อนจะกอดท่อนแขนแกร่งพลางออดอ้อนออเซาะ ท าตาปริบๆ "แน่ใจ?" การันต์หลุบสายตามองคนตัวเล็กด้วยสีหน้าจริงจังต่างจากเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง
367 ซากิระ บทที่88 "...." เด็กสาวเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น เธอก้มหน้ามองพื้นด้วยความเขินอาย "จะอาบน ้ากับพี่...เธอพูดจริงเหรอ" เขาเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ ซึ่ง เธอพยักหน้าเบาๆ โดยใบหน้า ยังคงก้มมองพื้นอย่างเอียงอาย "เธอแน่ใจแล้วเหรอ...คิดให้ดี" มาเฟียหนุ่มเอ่ยถามย ้าอีกครั้ง ไม่ใช่อะไร เพราะเธอชอบอ่อย พอ เขาจะท าจริงๆ เธอก็ไม่ให้ท า เด็กสาวกุมมือหนาพลางลูบเบาๆ ขยับเข้าไปใกล้ร่างก าย าจนศีรษะชนเข้า กับแผงอกแกร่ง "เธอก็รู้ว่าพี่ซาดิสม์" มาเฟี ยหนุ่มกุมปลายคางมนขึ้นมา นิ้วโป้งมือลูบวนริมฝีปากล่างของเด็กสาว อย่างปรารถนา เด็กสาวแลบลิ้นออกมาเลียนิ้วของเขาเล็กน้อย ท าเอาเลือดลมในกายของเขาพุ่งปรี๊ด "อย่าล้อเล่นกับพี่นะจีนัท...ถ้าล้อเล่นกับพี่พี่จับข่มขืนจริงนะ...เตือนไว้ก่อน...คนอย่างพี่กล้าแลก อยู่แล้ว" มาเฟี ยหนุ่มเอ่ยทีเล่นทีจริง ใช้มือหนาข้างที่ว่างสัมผัสหน้าอกของเด็กสาว ท าให้เด็กสาวสะดุ้ง เล็กน้อย นิ้วแกร่งลูบวนรอบยอดอกจนมันแข็งชูชันดันเนื้อผ้าออกมา เด็กสาวแอ่นหน้าอกรับสัมผัส เล็กน้อย ท าเอาน ้ากามของเขาแทบหลั่ง "พี่จะจัดให้เธอหนักๆ อย่าร้องไห้ละกัน" มาเฟี ยหนุ่มเอ่ยทิ้งท้ายด้วยน ้าเสียงกระเส่า ก่อนจะช้อน ร่างบางขึ้นมาในท่าเจ้าสาว หลุบสายตามองใบหน้าสวยอย่างมันเขี้ยว เดินอุ้มเด็กสาวตรงเข้าไปภายใน ตัวบ้าน เด็กสาวช้อนตามองใบหน้าหล่อเป็นระยะ หัวใจดวงน้อยเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ "ท าความเคารพนายน้อย ท าความเคารพผู้หญิงของนายน้อย" เหล่าบรรดาบอดี้การ์ดนับ 50 คน พร้อมใจกันโค้งศีรษะท าความเคารพผู้เป็นนายอย่างพร้อมเพรียงกัน "ต่อไปนี้จีนัทจะเข้ามาเป็นนายหญิงของที่นี่ ปฏิบัติกับนายหญิงให้เหมือนปฏิบัติกับกู" ค าสั่งของ มาเฟี ยหนุ่ม เล่นท าเอาเด็กสาวเขินอย่างหนัก เธอเหนียมอายซบใบหน้าเข้าหาแผงอกแกร่ง "รับทราบครับ!!" เหล่าบรรดาพร้อมใจกันตอบรับค าสั่งและโค้งศีรษะท าความเคารพผู้เป็นนายอีก ครั้ง มาเฟี ยหนุ่มเดินขึ้นบันไดชั้นสองของบ้าน ตรงเข้าไปที่ห้องนอนของเขา เด็กสาวเงยหน้าออกจากแผง อกแกร่ง กวาดสายตามองรอบห้องนอนหรูหรา ห้องนอนของเขาดูหรูหราราวกับพระราชวังในยุโรป เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นน าเข้าจากต่างประเทศ ทั้งหมด มาเฟี ยหนุ่มเดินตรงเข้าไปที่ห้องน ้า เขาวางร่างบางนั่งบนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า เขาแทรกตัวเข้า ไปกลางหว่างขา ประคองใบหน้าสวยเอาไว้ แล้วกดจูบลงบนริมฝีปากอวบอิ่มอย่างแผ่วเบา ค่อยๆ สอดลิ้นสากเข้าไปในโพรงปากหวานจนเด็กสาวเกิดอารมณ์ร่วม ภายในรูสวาทมีน ้าเมือกสี ใสไหลออกมาเป็นจ านวนมาก ท าให้แพนตี้ตัวบางเปียกชุ่มจนมาเฟี ยหนุ่มสัมผัสได้ถึงความเปียกแฉะ
368 ฉกรัก "แค่จูบ ก็แฉะแล้วเหรอ" มาเฟี ยหนุ่มถอนจูบออกมา เอ่ยทักท้วงด้วยน ้าเสียงกระเส่าหนัก เล่นท า เอาใบหน้าสวยร้อนผ่าวลุกลามจากสองแก้มนวลไปยังใบหู มาเฟี ยหนุ่มใช้มือหนาลูบคล าความเป็นสาว ผ่านแพนตี้ตัวบาง "ข้างในลื่นหมดแล้วนะ" มาเฟี ยหนุ่มแหวกแพนตี้ออกให้พ้นทาง ลูบไล้กลีบสวาทเบาๆ ก่อนจะ ถอดแพนตี้ออกจากร่างบาง มาเฟี ยหนุ่มหยิบแพนตี้สีหวานขึ้นมาดม เขาสูดดมกลิ่นโยนีติดอยู่บนแพนตี้ ของเด็กสาวอย่างไร้ความรังเกียจ เล่นท าเอาเด็กสาวหัวใจสั่นไหว เขินอายจนท าตัวไม่ถูก "ไม่อาบน ้าเหรอคะ" เด็กสาวเอ่ยถามด้วยสายตายั่วๆ เล่นท าเอามาเฟี ยหนุ่มสูบฉีดเลือดจนวิ่ง พล่านไปทั่วร่าง มาเฟี ยหนุ่มวางแพนตี้สีหวานไว้บนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า "ได้ เดี๋ยวจะอาบให้ทุกซอกทุกมุมเลย" มาเฟี ยหนุ่มอุ้มกระเตงร่างบางขึ้นมา เด็กสาวใช้เรียวขา เกี่ยวร่างหนาอย่างรู้งาน มาเฟี ยหนุ่มเดินไปที่ใต้ฝักบัว มือหนาเปิดน ้าจากฝักบัวให้รินรดตัวพวกเขาและ เธอ กระแสน ้าจากฝักบัว ค่อยๆ ไหลผ่านร่างกายก าย าและร่างบางจนเสื้อผ้าของทั้งคู่เปียกจนเนื้อผ้าแนบ ผิวกาย มองเห็นรูปร่างของกันและกันได้อย่างชัดเจน เด็กสาวมองเสื้อผ้าของเธอที่ก าลังเปียกปอนด้วยความเขินอาย มาเฟี ยหนุ่มวางร่างบางให้ยืนบน พื้นกระเบื้อง มือหนากุมปลายคางมนขึ้นสบตากัน ดวงตาคมกริบจ้องมองดวงตากลมโตอย่างปรารถนา เล่นท าเอาหัวใจดวงน้อยท างานอย่างหนัก มือหนาเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ข้างแก้มนวลอย่างอ่อนโยน สอดมือหนาเข้าประคองศีรษะ แล้วลูบ ไล้แก้มนวลเบาๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปฝังจมูกโด่งสูดดมความหอมจากแก้มของเด็กสาววัยแรกแย้ม มาเฟี ยหนุ่มใช้มือหนาเพียงข้างเดียวฉีกเสื้อผ้าของเด็กสาวอย่างแรงจนเนื้อผ้าขาดสะบั้น ท าให้ เด็กสาวสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ ใบหน้าหล่อเลื่อนไปจูบริมฝีปากอวบอิ่มอย่างแรง ดูดดึงลิ้นนุ่มอย่าง หิวโหยพลางปลดเปลื้องเสื้อผ้าบนตัวของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว ท่อนล่างของมาเฟี ยหนุ่มดุนดันคอยบดเบียดเข้าหาร่างบาง เด็กสาวรู้สึกประหม่าและหายใจไม่ ทั่วท้องเมื่อความเป็นชายเบียดเข้าหาหน้าท้องแบนราบ มาเฟี ยหนุ่มถอนจูบออกมา ยกร่างบางขึ้นเหนือ ศีรษะ เล่นท าเอาเด็กสาวสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ มาเฟี ยหนุ่มจับร่างบางนั่งคร่อมบนใบหน้า จากนั้นตวัดลิ้นปาดเลียความเป็นสาว ตะโบมดูดเม็ด ละมุดสีชมพูระเรื่อเยี่ยงสัตว์ป่ าหิวกระหาย เล่นท าเอาเด็กสาวทั้งเสียวซ่านและหวาดเสียวในเวลาเดียวกัน เด็กสาวใช้มือบางปิดริมฝีปากของตัวเองเอาไว้ พยายามกลั้นเสียงคราง พลางใช้มืออีกข้างขยุ้มผมของมา เฟี ยหนุ่ม
369 ซากิระ มือหนารูดชักแท่งรักพลางใช้นิ้วแกร่งอีกข้างสอดนิ้วชี้น าร่อง ก่อนจะตามด้วยนิ้วกลางและนิ้วนาง ขยับนิ้วที่ช่องทางสวาทไปพร้อมกัน เล่นท าเอาใบหน้าสวยเห่อร้อนลามไปยันใบหู บดเบียดริมฝีปากหนา แล้วส่งลิ้นเข้าไปในรูสวาท ท าเอาร่างบางสติเริ่มไม่อยู่กับร่องกับรอย ความสยิวแล่นไปทั่วท้องน้อย ร่างบางเกร็งกระตุก อารมณ์พุ่งทะยาน แล่นไปสู่จุดหมายจนหยาดน ้าหวานสาดกระเซ็นออกมา จากร่องสวาท มาเฟี ยหนุ่มรีบตะโบมดูดกลืนน ้าหวานที่ไหลทะลักออกมาจนหมด จากนั้นวางเด็กสาวยืน บนพื้นกระเบื้อง มือหนาข้างขวายกเรียวขาสวยข้างขวาขึ้นมาเกี่ยวเอวสอบ จากนั้นดันแก่นกายมหึมาเข้าไปในรูรัก อย่างรวดเร็ว เด็กสาวสะดุ้งเจ็บ เพราะความใหญ่โตของเขาพยายามกระแทกเข้ามาอยู่ในตัวของเธอ ใบหน้าสวยเหยเกอย่างหนัก ทว่า มาเฟี ยหนุ่มจูบริมฝีปากของเธออย่างอ่อนโยนเชิงปลอบประโลม ท าให้ เธอได้ความอ่อนโยนจากเขาช่วยเยียวยาให้ความเจ็บปวดเบาลง มาเฟี ยหนุ่มเสยเส้นผมเปียกโชกโชว์ใบหน้าอันหล่อเหลา ก่อนจะจับเรียวขาสวยอีกข้างขึ้นมาเกี่ยว เอวสอบ อุ้มกระเตงร่างบางขึ้นมา กระทุ้งเอวเข้าใส่จนมิดด้าม มาเฟี ยหนุ่มกดกระแทกด้วยความรุนแรง เพิ่มทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ ตามแรงปรารถนา เด็กสาวกอดล าคอหนาเอาไว้แน่น พลางกัดริมฝีปากล่างของตัวเอง หลับตาปี๋ สีหน้าของเธอทั้ง เสียวซ่านและจุกหน่วงในเวลาเดียวกัน มาเฟี ยหนุ่มกระแทกกระทั้นเข้าใส่อย่างรุนแรงนับครั้งไม่ถ้วน ดุน ดันแก่นกายลึกเข้าไปสุดโคน จนเนื้อหน้าท้องแบนราบนูนๆ ยุบๆ ตามจังหวะกระแทกกระทั้น ยิ่งมาเฟี ยหนุ่มกระแทกกระทั้นแรงเท่าไหร่ เสียงหวานของคนรักยิ่งครวญครางดังขึ้นมากเท่านั้น มาเฟี ยหนุ่มถอนจูบออกมา เรียวลิ้นสากเลื่อนต ่าลง ดูดดึงยอดถัน โดยช่วงล่างยังคงกระแทกไม่หยุด หย่อน ยิ่งมาเฟี ยหนุ่มกระแทกกระทั้นแรงเท่าไหร่ หน้าอกใหญ่ยิ่งกระเพื่อมถี่มากเท่านั้น มาเฟี ยอุ้มกระเตงเด็กสาวไปที่เตียงนอน โดยแก่นกายยักษ์เสียบคาร่องสวาท มาเฟี ยหนุ่มจับ สะโพกมนลอยขึ้นมา กดเรียวขาสวยแยกออกจากกันกว้าง ท าให้มองเห็นความเป็นสาวได้อย่างชัดเจน ชัดทุกอณู เด็กสาวเขินอายอย่างหนักรีบใช้มือปิดบังใบหน้า "อย่าปิดหน้า ให้พี่เห็นหน้าสวยๆ ของเธอ" มาเฟี ยหนุ่มออกค าสั่งพลางดึงมือบางออกจากใบหน้า สวย "บอกมาสิ เธออยากให้พี่ปล่อยตรงไหน" เขาเอ่ยถามพลางอัดกระแทกแก่นกายเข้าใส่หนักๆ ท่านี้ ท าให้แก่นกายเข้าไปได้ลึกสุดโคน มาเฟี ยหนุ่มเปลี่ยนท่า จับเรียวขาสวยพาดบนบ่าแกร่ง แล้วกระแทกเข้า ไปเนิบๆ พลางใช้นิ้วเกลี่ยติ่งสวาท
370 ฉกรัก "ปะ...ปล่อยเข้ามาข้างในตัวหนูเลยค่ะ" เด็กสาวเขินอายจนใบหน้าแดงก ่าอย่างหนัก ค าพูดของ เธอสวนทางกับสีหน้าเหยเกราวกับจะขาดใจนัก มาเฟี ยหนุ่มโน้มตัวลงไปทาบทับบนตัวของเธอ เขาพรม จูบทั่วใบหน้าสวย บรรเลงเพลงรักอย่างเร่าร้อน ไม่นานเขาก็ปลดปล่อยน ้ารักสีขาวขุ่นเข้าไปในตัวของเด็กสาว และ เริ่มบรรเลงเพลงรักขึ้นใหม่อีกครั้ง และอีกครั้ง จนเวลาล่วงเลยถึงเช้าของวันต่อมา @วันต่อมำ ก๊อกๆ เสียงเคาะประตดูงัขึน้ทา ใหก้ารนัตล์ืมตาต่ืนขึน้มา เขามองไปท่ีนาฬิกาติดผนัง เข็มสั้นชี้ไปที่เลข เก้า บ่งบอกว่าตอนนี้เป็นเวลาเก้าโมงเช้าแล้ว การันต์หันไปมองคนตัวเล็กที่นอนอยู่ในอ้อมแขน ลมหายใจของเธอร้อนผ่าว เขาวางหลังมือลงบนหน้าผากมน เพื่อวัดอุณหภูมิในร่างกายของเธอ เธอมีไข้ คงเพราะโดนฝนเมื่อวานบวกกับเมื่อคืนเขาจัดหนักพอสมควร การันต์ค่อยๆ วางศีรษะทุยเล็กลง บนหมอน จากนั้นลุกออกจากเตียงนอนอย่างระมัดระวัง เดินออกไปหาลูกน้องคนสนิทที่หน้าห้องนอน "ชุดนักศึกษาของนายหญิงครับ" เจษโค้งศีรษะท าความเคารพผู้เป็นนายก่อนจะยื่นชุดนักศึกษาที่ เพิ่งซื้อมา ส าหรับให้จีนัทใส่ไปมหาวิทยาลัยวันนี้ให้ผู้เป็นนายตามค าสั่ง เมื่อคืนการันต์สั่งเจษให้ออกไปซื้อชุดนักศึกษา เพราะวันนี้จีนัทมีเรียนแต่เช้า ทว่า ตอนนี้เก้า นาฬิกาแลว้เธอก็ยงัไม่มีท่าทีจะต่ืน อีกทงั้ยงัมีไขส้งูอีกดว้ย "ไปเรียกหมอมา" การันต์ออกค าสั่งพลางรับชุดนักศึกษามาถือเอาไว้แล้วเดินกลับเข้าไปภายใน ห้องนอน RrrrrrRrrrr โทรศัพท์มือถือของจีนัทที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงนอนสั่นสะเทือนท าให้การันต์ที่ก าลังจะวางชุด นักศึกษาเอาไว้บนโซฟาข้างเตียงหยุดชะงักหันไปมอง เขาเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือของเธอขึ้นมา "คุณแม่" เขาอ่านชื่อของคนที่โทรเข้ามา เขามองไปที่เธอครู่หนึ่ง ก่อนจะถือวิสาสะกดรับสายของ คุณแม่ของเธอ (ฮัลโหลครับ) การันต์เอ่ยทันทีที่กดรับสายคุณแม่ของจีนัท
371 ซากิระ บทที่89 (....) คุณหญิงอัญชันนิ่งเงียบ ไม่ตอบอะไร การันต์คิดว่าคุณหญิงอัญชันคงก าลังตกใจกับเสียง ของผู้ชายในสาย ทว่า คุณหญิงอัญชันรู้ได้ทันทีว่าเป็นการันต์ เพราะเมื่อคืนคุณหญิงอัญชันและสามีแอบ ยืนดูลูกสาวเดินออกจากบ้านไปกับการันต์ จึงมั่นใจว่านี่คือเสียงของการันต์ (ฮัลโหลครับ) การันต์เอ่ยอีกครั้ง ท าให้คุณหญิงอัญชันตอบกลับ (คุณการันต์เหรอคะ) (ครับ ผมเอง) (ท าไมถึงรับโทรศัพท์ของน้องจีคะ แล้วน้องจีอยู่ไหนคะ) (จีนัทหลับอยู่ครับ คุณน้ามีอะไรรึเปล่าครับ) (...ดิฉันเห็นลูกสาวไม่อยู่ในห้องก็เลยโทรหาค่ะ) คุณหญิงอัญชันให้เกียรติการันต์เสมอด้วยการ แทนตัวเองด้วยสรรพนามเป็นทางการ เนื่องจาก ชนชั้นของการันต์สูงกว่าสองระดับ ใจจริงคุณหญิง อัญชันอยากจะแทนตัวเองว่า 'น้า หรือ แม่' แต่ยังไม่ถึงเวลา รอถึงวันที่ได้การันต์เป็นลูกเขยเสียก่อน จึงจะ แทนตัวเองว่า 'แม่' (จีนัทอยู่กับผมครับ เธอปลอดภัยดี) (...ถ้าอยากนั้นฝากคุณการันต์ดูแลลูกสาวของดิฉันด้วยนะคะ) (ครับ) การันต์ตอบรับสั้นๆ ทว่า เขานึกขึ้นได้ว่า มีเรื่องต้องจัดการก่อนจะบินไปถ่ายซีรีส์ที่จีน จึง เอ่ยขึ้นมา (วันนี้คุณน้าว่างไหมครับ) การันต์เรียกคุณหญิงอัญชันด้วยสรรพนามเป็นกันเองเหมือนทุกครั้งที่ เจอหน้ากัน ท าให้คุณหญิงอัญชันชอบใจอยู่มาก (คุณการันต์มีอะไรหรือคะ) (ผมอยากจะเข้าไปคุยเรื่องจีนัทกับคุณน้าครับ) (...ถ้างั้นก็เข้ามาได้เลยค่ะ...วันนี้ดิฉันกับสามีว่างถึงเที่ยง) คุณหญิงอัญชันครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะ ตอบกลับมาอย่างมีชั้นเชิง (ขอบคุณครับ อีกหนึ่งชั่วโมงผมจะเข้าไปครับ) คุณหญิงอัญชันเป็นฝ่ ายกดวางสาย การันต์หันไป มองคนตัวเล็กที่นอนหลับปุ๋ยไม่รู้สึกตัวด้วยความเป็นห่วง เขาเดินเข้าไปภายในห้องน ้า อาบน ้าแต่งตัว หล่อเป็นพิเศษ แล้วเดินออกมานั่งข้างกายคนรัก มือหนาลูบผมคนรักเบาๆ ด้วยความเอ็นดู "ขออนุญาตครับ คุณหมอมาแล้วครับ" เสียงเข้มของเจษดังเข้ามาภายในห้องนอน ท าให้การันต์ หันไปมองที่บานประตู
372 ฉกรัก "เข้ามา" การันต์เอ่ยอนุญาตคนด้านนอก ท าให้เจษเปิดประตูให้แพทย์หญิงเดินเข้าไปภายใน ห้องนอนของเจ้านาย "ขออนุญาตนะคะ" แพทย์หญิงเอ่ยขออนุญาตก่อนจะเริ่มท าการตรวจวัดไข้ การันต์ยืนมองแพทย์ หญิงรักษาอาการป่ วยของคนรักจนแพทย์หญิงกลับไป เขาโน้มใบหน้าลงไปจูบหน้าผากมนอย่างอ่อนโยน ก่อนจะเดินออกไปจากห้องนอน "ถ้านายหญิงตื่นก่อนที่กูจะกลับมา พวกมึงบอกให้นายหญิงรออยู่ที่นี่ ห้ามให้ออกไปไหนจนกว่ากู จะกลับมา" การันต์เดินออกมาจากตัวบ้าน ออกค าสั่งก าชับกับบอดี้การ์ดทันที "รับทราบครับ!!" เหล่าบรรดาบอดี้การ์ดตอบรับค าสั่งพร้อมกันอย่างหนักแน่น "มึงอยู่เฝ้าที่นี่ คัดแม่บ้านเข้ามาท างานให้ดี เลือกคนที่นิสัยเข้ากับนายหญิงได้" การันต์หันไปออก ค าสั่งกับเจษแล้วเดินขึ้นรถลีมูซีนคันหรูตรงไปที่คฤหาสน์ประจ าตระกูลทันที @คฤหำสนห์รูของครอบครัวจีนัท "เอ่อ..." คุณหญิงอัญชันและสามียืนชะงักตกใจกับภาพตรงหน้า เพราะไม่เหมือนที่คุยกันเอาไว้ การันต์ไม่ได้มาคนเดียวอย่างที่ตนและสามีคิด แต่การันต์พาพี่ชายอย่างอัคคีมาด้วย "สวัสดีครับ" การันต์กล่าวทักทายพลางประนมมือไหว้สวัสดีผู้อาวุโสกว่า อัคคีไม่ได้ประนมมือไหว้ แต่โค้งศีรษะให้เล็กน้อย คุณหญิงอัญชันกล่าวเชิญสองพี่น้องนั่ง อัคคีและการันต์นั่งลงบนโซฟาตัว เดียวกัน "คุณการันต์มีอะไรจะคุยกับพวกเราเหรอครับ" เป็นอีวานที่เอ่ยถามเป็นภาษาอังกฤษ "เรื่องข่าว....เป็นเรื่องจริงทั้งหมดครับ" การันต์กล่าวเป็นภาษาอังกฤษ เขายืดอกรับแบบแมนๆ ท า ให้อีวานและภรรยาตกใจไม่น้อย ด้วยไม่คาดคิดว่าการันต์จะพูดออกมาตรงๆ ต่อหน้าเช่นนี้ "วันนี้ผมตั้งใจมาขอโทษแล้วก็ตั้งใจมารับผิดชอบทุกอย่างครับ" "รับผิดชอบทุกอย่างเหรอครับ" อีวานเอ่ยถามกลับไป ยังไม่เก็จกับค าว่า 'รับผิดชอบทุกอย่าง' ของ การันต์ รับผิดชอบ หมายถึงรับผิดชอบเรื่องอะไรบ้าง แล้ว ทุกอย่าง คืออะไร ทุกอย่างในความหมายของการันต์มีอะไรบ้าง อีวานขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่ง ด้วยความสงสัย เพราะการันต์พูดไม่เคลียร์ "ครับ วันนี้ผมก็เลยพาพี่ชายมาด้วย" อีวานและภรรยาหันไปมองใบหน้าคมคายของอัคคี "ผมรู้ เรื่องที่คุณอีวานตกลงกับสส.จิระแล้วนะครับ" "ผมว่าเรื่องนี้เราไปคุยกันเป็นการส่วนตัวดีกว่าครับ" อีวานได้ยินอย่างนั้นรีบเอ่ยตัดบททันที เพราะ กลัวการันต์จะเอ่ยเรื่องที่ตนรับเงินจาก สส.จิระ
373 ซากิระ หากการันต์พูด อีวานโดนคุณหญิงอัญชันขอหย่าเป็นแน่ เพราะงั้นเรื่องนี้จึงจ าเป็นต้องปิดบัง ภรรยาต่อไป อีวานลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินน าการันต์ออกไปที่สวนหลังบ้าน การันต์ลุกเดินตามออกไป อย่างว่าง่าย คุณหญิงอัญชันมองตามด้วยความงุนงงไม่เข้าใจกับสิ่งที่สามีท า อีวานเอ่ยสารภาพทุกอย่างกับการันต์ เล่าทุกอย่างให้ฟังตั้งแต่ต้น และขอให้การันต์เก็บเรื่องนี้ เอาไว้เป็นความลับ โดยเฉพาะ คุณหญิงอัญชัน ห้ามให้รู้เรื่องนี้เด็ดขาด เพราะ ครอบครัวของคุณหญิง อัญชันไม่ชอบที่คุณหญิงอัญชันแต่งงานกับชาวต่างชาติ ทางครอบครัวของคุณหญิงอัญชันพยายามหาจุดบอดของอีวาน เพื่อจะท าให้คุณหญิงอัญชันขอ หย่ากับอีวาน หากเรื่องที่ครอบครัวของอีวานใกล้จะล้มละลายและใช้ลูกสาวเอาตัวเข้าแลก ด้วยการสั่งให้ ลูกสาวหมั้นหมายกับลีวาย ทางฝั่งครอบครัวของคุณหญิงอัญชันต้องหยิบยกเรื่องนี้มาเป็นข้ออ้างบังคับให้คุณหญิงอัญชัน หย่าเป็นแน่ และครั้งนี้คุณหญิงอัญชันต้องยอมหย่าอย่างแน่นอน เพราะคุณหญิงอัญชันรักลูกสาวมาก ถ้ารู้ว่าสามีบังคับลูกสาวให้หมั้นหมาย คุณหญิงอัญชันได้โกรธเป็นฟื นเป็นไฟแน่ การันต์ได้ฟังที่อีวานเล่าให้ฟังแล้วก็เข้าใจในสถานการณ์ได้เป็นอย่างดี และรับปากว่าจะไม่พูด เรื่องนี้กับใครอีก โดยเฉพาะ คุณหญิงอัญชัน พอการันต์รับปากอย่างนี้ก็ท าให้อีวานโล่งใจลงบ้างเล็กน้อย "ส่วนเรื่องเงินผมจะจัดการให้ แล้วผมก็มีเรื่องอยากจะขอจากคุณอีวาน" การันต์อาสาจะเคลียร์ เรื่องเงินที่อีวานรับมาจาก สส.จิระ และอาสาให้เงินสนับสนุนธุรกิจของอีวาน "เรื่องอะไรเหรอครับ" "ผมอยากจะขอดูแลจีนัทไปตลอดชีวิตครับ" "จะขอดูแลลูกสาวผม...คุณการันต์เลิกเจ้าชู้แล้วใช่ไหมครับ" อีวานเอ่ยถามออกไปตรงๆ เพราะ ชื่อเสียงเรียงนามด้านความเจ้าชู้ของการันต์ดังก้องไปทั่วโลก ที่ถามออกไปแบบนั้น เพราะ กังวล เป็นห่วง ลูกสาวจะน ้าตาเช็ดหัวเข่า "ผมเลิกแล้วครับ" การันต์ตอบด้วยความจริงใจและหนักแน่น "ถ้าอย่างนั้นคุณการันต์สัญญากับผมได้ไหมว่าจะไม่ท าให้ลูกสาวผมเสียใจ" อีวานรับรู้ได้ถึงความ จริงใจของการันต์ เดิมทีก็อยากได้การันต์มาเป็นลูกเขยอยู่แล้ว ถ้าไม่ติดว่ารับเงินจากสส.จิระ และความ เจ้าชู้ของการันต์ ป่านนี้อีวานเปิดใจให้การันต์เข้ามาจีบลูกสาวตั้งนานแล้ว "ครับ ผมสัญญา ถ้าผมผิดสัญญาท าให้น้องเสียใจ คุณอีวานกระทืบผมได้เลย จะกระทืบผมถึง ตายผมก็ไม่เคียดแค้น" "...คุณพูดเองนะ" อีวานรู้สึกปลาบปลื้มที่ได้ยินเช่นนี้
374 ฉกรัก "ครับ" การันต์ก็ตอบรับค าสัญญาอย่างหนักแน่น "เป็นลูกผู้ชายพูดค าไหนค านั้น ถ้าคุณผิดค าพูด คุณต้องรับผิดชอบ" อีวานคาดโทษอย่างจริงจัง ก่อนจะเดินน าการันต์เข้าไปภายในบ้าน "วันนี้ผมมาทาบทามจีนัทเอาไว้ พรุ่งนี้พ่อกับแม่กลับจากต่างประเทศ ผมจะให้พ่อกับแม่มาสู่ขอ จีนัทให้เป็นคู่หมั้นของน้องชายผมจะได้ไหม" อัคคีเอ่ยถามอีวานและคุณหญิงอัญชัน อัคคีกล่าวไม่มีหาง เสียง ท าให้การันต์ไม่ชอบใจ เพราะก่อนที่จะมาที่นี่ คุยกันแล้วว่าจะนอบน้อม อัคคีแค่รับปากว่าจะไปทาบทามจีนัทให้ แต่ ไม่ได้รับปากว่าจะท าตัวนอบน้อม ขนาดพ่อแม่ของนิสา อัคคียังไม่นอบน้อมให้เลย แล้วนับประสาอะไร กับพ่อแม่ของแฟนน้องชาย ส าหรับอัคคี แค่แทนตัวเองว่า 'ผม' ก็ให้เกียรติมากพอแล้ว "....แต่ว่า...ตอนนี้ลูกสาวของดิฉันยังคบหากับลีวายอยู่เลยนะคะ" คุณหญิงอัญชันตอบกลับด้วยสี หน้าล าบากใจ "เรื่องนั้นผมจะเคลียร์กับฝั่ งนั้นอีกทีครับ" การันต์เอ่ยขึ้นมาเพื่อคลายความกังวลของอีวานและ คุณหญิงอัญชัน "หมั้นกันเอาไว้ก่อน ถ้าจีนัทพร้อมเมื่อไหร่ค่อยแต่งงาน คุณอีวานกับคุณหญิงอัญชันมีความ คิดเห็นอย่างไร" อัคคีเอ่ยถามความเห็นอย่างจริงจัง คุณหญิงอัญชันและสามีหันหน้าไปสบตากันอย่างขอ ความคิดเห็น "...เรื่องนี้ต้องถามความสมัครใจของลูกสาวเราก่อนค่ะ...อีกอย่างทางฝั่งของลีวายก็ทาบทามลูก สาวของเราไว้แล้วเราเองก็ไม่อยากผิดค าพูดเป็นครั้งที่สอง" "เรื่องนั้นทางเราสามารถเคลียร์ให้ได้ ถ้าคุณอีวานกับคุณหญิงอัญชันอนุญาต ส่วนเรื่องหมั้น ปล่อยให้จีนัทตัดสินใจเองดีหรือไม่" อัคคีท าหน้าที่เป็นผู้ใหญ่ฝั่งน้องชายให้อย่างเต็มที่เท่าที่จะท าได้ "เอาแบบนั้นก็ได้ครับ" อีวานตอบตกลง เป็นไงเป็นกัน จะแตกหักกับสส.จิระ ก็ไม่สนใจแล้ว เพราะ ยังไง อัคคีเอ่ยออกมาด้วยตนเองแล้วว่าจะเคลียร์ให้ขนาดนี้แล้ว มีอะไรต้องกลัวอีก "ส่วนเรื่องของหมั้น ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะจัดให้สมฐานะ" อัคคีกล่าวอย่างมีหางเสียงพลางคลี่ ยิ้มบางๆ เพราะร าคาญที่น้องชายส่งสายตาไม่ชอบใจมาให้ "ครับ ผมฝากคุณการันต์ดูแลลูกสาวของเราด้วยนะครับ" "ผมจะดูแลน้องเป็นอย่างดีครับ คุณอีวานไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ" การันต์รับปากอย่างหนักแน่น ไม่แผ่ว
375 ซากิระ "ไหนๆ เราก็จะเป็นทองแผ่นเดียวกันแล้ว คุณการันต์เรียกผมกับภรรยาเหมือนที่ลูกสาวของเรา เรียกดีหรือไม่ครับ" "ขอบคุณครับคุณพ่อ ขอบคุณครับคุณแม่" การันต์ไม่ปฏิเสธ เขาตอบรับในทันทีพลางประนมมือ ไหว้อย่างนอบน้อม ท าให้อัคคีแอบบึนปากกับท่าทางอ่อนน้อมถ่อมตนของน้องชาย 'ไอ้เด็กเหี้ย ทีพ่อกับแม่มึงไม่เห็นไหว้สวยขนาดนี้' อัคคีด่าน้องชายในใจ
376 ฉกรัก บทที่90 @คฤหำสนห์รูของกำรันต์ "นายหญิงตื่นรึยัง" การันต์เอ่ยถามเจษทันทีที่เดินลงจากรถลีมูซีนคันหรู "ผมยังไม่เห็นนายหญิงเดินลงมา นายหญิงน่าจะยังไม่ตื่นครับ" "จัดอาหารขึ้นโต๊ะได้เลย" การันต์พยักหน้าเบาๆ ก่อนจะออกค าสั่งแล้วเดินเข้าไปภายในตัวบ้าน เดินขึ้นบันไดไปหาคนรักบนชั้นสองของบ้าน เขาเปิดประตูห้องนอนเดินเข้าไปยังเห็นจีนัทนอนหลับปุ๋ ย ไม่ มีท่าทีจะตื่น จึงเดินเข้าไปปลุก เพราะเวลานี้ใกล้จะหนึ่งทุ่มแล้ว หากเธอตื่นขึ้นมาตอนกลางดึก เกรงว่าจะนอนอีกทีคงพรุ่งนี้เช้า ซึ่ง พรุ่งนี้เช้าเขาจะเข้าพิธีหมั้นกับเธอ จึงกลัวว่าเธอจะตื่นนอนไม่ทัน "คุณหญิง...ตื่นได้แล้วครับ" การันต์เขย่าร่างบางเบาๆ เด็กสาวเบะปากงอแงราวกับร าคาญ เธอ พลิกตัวนอนตะแคงหันไปอีกฝั่ง มาเฟี ยหนุ่มถอนหายใจออกมายาวๆ ด้วยความเหนื่อยใจ "ไม่หิวข้าวเหรอ" มาเฟี ยหนุ่มสอดมือหนาเข้าไปใต้ร่างพลางช้อนร่างบางขึ้นมานอนบนตักแกร่ง เด็กสาวค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย "อีกสองวันเราต้องไปจีนแล้ว หนูยังไม่ได้เก็บเสื้อผ้า เตรียมของใช้เลย" เธอเอ่ยพลางใช้มือบางขยี้ เปลือกตาไปด้วย การันต์จับมือบางเอาไว้ไม่ให้เธอขยี้เปลือกตา "พี่บอกให้แม่เธอเก็บของใช้ที่จ าเป็นของเธอมาให้แล้ว" "พี่รันคุยกับคุณแม่ของหนูเหรอคะ" เด็กสาวตาเบิกกว้างด้วยความตกใจพลางลุกขึ้นนั่งทันที "คุย เรื่องอะไรบ้างคะ แล้วคุยกันตอนไหน ท าไมหนูไม่รู้เรื่องเลย" "คุยเรื่องของเธอ" การันต์วางมือหนาลงบนศีรษะของเธอพลางขยี้เบาๆ ด้วยความเอ็นดู "พี่รันบอกคุณแม่หนูว่าหนูอยู่ที่ไหนคะ" เด็กสาวหน้าซีดด้วยความกลัว มีท่าทีกระวนกระวายอย่าง เห็นได้ชัด เธอกังวลอย่างมาก เธอกลัวว่าคุณพ่อคุณแม่ของเธอจะดุเธออีก เพราะวันก่อนเธอเพิ่งหนีออก จากบ้าน แล้วเมื่อคืนเธอก็ยังหนีออกจากบ้าน ไปกับคนเดิมอีก "อยู่บ้านพี่" การันต์ตอบอย่างใจเย็น วันนี้เขาดูสงบ ดูใจเย็นกว่าวันก่อนเยอะจนเธอรู้สึกแปลกใจ "อะไรนะคะ" เด็กสาวตาเบิกกว้างด้วยความตกใจมากกว่าเดิม "แม่เธออนุญาตแล้ว" การันต์คลี่ยิ้มบางๆ พลางใช้มือหนาลูบแก้มนวลเบาๆ "คะ...คุณแม่อนุญาตแล้วเหรอคะ...มะ...หมายความว่าไงคะ" "เมื่อตอนกลางวันพี่แวะไปที่บ้านของเธอแล้วก็คุยกับพ่อแม่เธอนิดหน่อย" "...คุยเรื่องอะไรคะ...แล้วพี่รันไปบ้านหนูท าไม" เด็กสาวตาเบิกกว้างตื่นตกใจมากกว่าเดิม
377 ซากิระ "ไปขอดูแลเธอตลอดชีวิต" "ท าแบบนั้นมัน..." เด็กสาวมีท่าทีเขินอายแต่แววตายังเต็มไปด้วยความกังวล "ไม่ต้องห่วง พี่เคลียร์กับพ่อแม่เธอแล้ว" "เคลียร์แล้ว...หมายความว่าไงคะ" "พี่รู้เรื่องที่เธอจะหมั้นกับมันแล้ว พ่อเธอบอกพี่หมดแล้ว" "...." เด็กสาวช็อกตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน คุณพ่อของเธอก าชับอย่างจริงจังว่าห้ามเธอบอกเรื่องนี้กับ ใครเด็ดขาด แต่ท าไมคุณพ่อของเธอถึงบอกเรื่องนี้กับการันต์ได้ เด็กสาวรู้สึกแปลกใจกับผู้เป็นพ่อเป็น อย่างมาก "ท าไมเธอไม่บอกพี่ พี่ดูจนมากเลยรึไง ถ้าเธอเดือดร้อนเรื่องเงินก็ควรบอกพี่เป็นคนแรก เงินแค่ พันล้านพี่ให้เธอได้สบายอยู่แล้ว ไม่เห็นต้องเอาตัวเองไปหมั้นกับมันเลย" การันต์มีอาการหัวเสียเล็กน้อย ตอนแรกเขาอารมณ์ดี เพราะครอบครัวของเธอเปิดใจให้เขาเข้าไป ลูกเขยแล้ว ทว่า พอพูดถึงเรื่องนี้ เขาก็มีน ้าโหอยู่ไม่น้อย ตอนที่ทราบเรื่องจากสายสืบ เขาน้อยใจมาก น้อยใจที่เธอเห็นลีวายเป็นที่พึ่งมากกว่าเขา เธอท าเหมือนกับว่า เขาไม่สามารถช่วยเหลือเธอได้ดีเท่าอีก คนอย่างไรอย่างนั้น "....หนูเกรงใจค่ะ...อีกอย่างตอนนั้นพี่รันดูไม่ชอบหนูด้วย...แล้วเราสองคนก็ไม่ได้คุยกันนานหลาย ปี...คนไม่ได้เจอหน้ากันนานหลายปี จู่ๆ จะไปขอยืมเงินมันดูน่าเกลียดเกินไป" เด็กสาวก้มหน้าเศร้าสร้อย จีนัทเป็นคนที่เกรงใจคนอื่นมากๆ ถ้าไม่สุดตัวจริงๆ เธอจะไม่ขอความ ช่วยเหลือจากใคร อีกอย่าง ที่เธอไม่บอกเขาแต่แรก เพราะเขาก็แรงกับเธอมาก ท่าที ค าพูด การกระท า ของเขา ดูรังเกียจเธอยิ่งกว่าอะไร อีกทั้ง เธอกลัวว่าเขาจะคิดว่าเธอเห็นแก่เงิน แล้วจะเกลียดเธอมาก กว่าเดิม "เกรงใจพี่แต่ไม่เกรงใจมัน" การันต์ประชดเบาๆ เขาเค้นหัวเราะในล าคอหนาออกมาเบาๆ ราวกับ ก าลังสมเพชตัวเองอยู่ "ก็ตอนนั้นพี่รันเกลียดหนูหนิคะ" เด็กสาวรู้สึกเหมือนก าลังโดนดุจึงเบะปากคล้ายจะร้องไห้ "เธอดูไม่ออกเลยเหรอ?" มาเฟี ยหนุ่มขมวดคิ้วเข้มเข้าหากันยุ่งเหยิง เด็กสาวส่ายหน้าไปมาเบาๆ เชิงตอบว่า ไม่รู้จริงๆ ตอนนั้นเขาคิดว่าเธอน่าจะรู้แล้วว่าเขาชอบเธอ ตั้งแต่ที่เขาเข้าไปช่วยเธอจากกลุ่มเด็กผู้หญิงที่ รุมบูลลี่เธอที่สวนสาธารณะของหมู่บ้าน อีกทั้งเขายังเอาลูกกวาดให้เธอเพื่อปลอบใจอีก ปกติเขาทาน ลูกกวาดซะที่ไหน วันนั้นเขาซื้อลูกกวาดเพื่อจะเอาลูกกวาดไปล่อเธอให้มาเล่นกับเขาบ่อยๆ
378 ฉกรัก แต่เขาก็ไม่โทษเธอหรอก เพราะตอนนั้นเธอยังเด็ก เธอจะไปรู้อะไร ตอนนั้นเขาเองก็ขี้เก๊กด้วย ยิ่ง อยู่ใกล้คนที่ชอบเขายิ่งคีพลุคเป็นอีกเวอร์ชั่น "ห้องนอนพี่ เป็นพื้นที่ส่วนตัวของพี่ ถ้าไม่ใช่คนในครอบครัวพี่ไม่เคยปล่อยให้ใครเดินเข้ามาได้ ง่ายๆ การที่เธอเดินเข้าออกห้องนอนของพี่เป็นว่าเล่นมันยังบอกอะไรเธอไม่ได้อีกเหรอ แล้วที่พี่ร้องเพลง โคตรพิเศษ มันยังไม่ชัดเจนอีกเหรอ" "...." จีนัทมองไปด้านข้างพลางครุ่นคิดย้อนกลับไปเหตุการณ์เมื่อตอนเจอเขาครั้งแรก พอมาคิด ทบทวนดูดีๆ แล้ว มีหลายครั้งที่เขาแสดงออกมาว่ามีใจให้เธอ ตอนนั้นเขาเป็นคนหวงเนื้อหวงตัว แต่ยอม ให้เธอเกาะแขน เขายอมให้เธอขึ้นรถไปโรงเรียนด้วย แถมยังเดินไปส่งเธอที่ห้องเรียน เอาลูกกวาดให้เธอ เดินไปส่ง เธอที่บ้าน ยอมให้เธอนั่งเล่นอยู่ในห้องนอนของเขา ยอมให้เธอนั่งฟังเขาร้องเพลง และอีกหลายๆ อย่าง เมื่อนึกได้อย่างนั้นเธอก็รู้สึกเสียใจที่คิดว่าเขาเกลียดเธอ เธอไม่น่าคิดแบบนั้นเลย และรู้สึก เสียดายที่ย้ายกลับรัสเซีย แต่ว่า วันนั้น วันเกิดของเขา เขาไม่แยแสเธอเลย อีกทั้งยังเมินเธอต่อหน้าทุกคน ภายในงานเลี้ยง วันนั้นเขาไม่ปกป้องเธอจากคนขี้เหยียดพวกนั้นเลยสักนิด ถ้าวันนั้นเขาปกป้องเธอสักนิด เธอก็จะขอผู้เป็นพ่ออยู่ที่ไทย ไม่ย้ายบ้านกลับไปอยู่ที่รัสเซีย "แต่วันนั้น วันเกิดพี่รัน พี่รันไม่ปกป้องหนูจากผู้หญิงพวกนั้นเลย แถมยังเมินหนูด้วย" เธอแย้ง กลับไป ท าให้เขารู้สึกผิดขึ้นมาในทันที ที่เธอพูด มันถูกทุกอย่าง เขารู้ตัวว่าเขาไม่ดีเอง ไม่แปลกใจที่เธอจะ คิดแบบนั้น เขาควรจะชัดเจนกับเธอแต่แรก เขาไม่ควรท าแบบนั้นกับเธอเลย "ปกติต่อหน้าเธอพี่เมินเธออยู่แล้ว ที่พี่ท าแบบนั้นเพราะพี่กลัวว่าเธอจะรู้ว่าพี่ชอบเธอ แต่มาคิดอีก ที พี่ท าไม่ถูก พี่ควรจะปกป้องเธอ พี่ขอโทษที่วันนั้นไม่ได้ปกป้องเธอ ต่อไปนี้ชีวิตที่เหลือของพี่ พี่จะชดใช้ เรื่องในวันนั้นให้เธอ" "...." เด็กสาวน ้าตาไหลริน เธอคิดว่าเขารังเกียจเธอมาโดยตลอด เธอคิดว่าที่เขามาชอบเธอตอนนี้ เพราะว่ารูปร่างหน้าตาของเธอแตกต่างจากเมื่อก่อน แต่ความจริงแล้ว เขาชอบเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ และเขาเองก็รู้สึกผิดตลอดที่วันนั้นไม่ได้ปกป้องเธอให้ดี เขาและเธอต่างคนต่างเข้าใจกันผิด วันนี้พอเขาสารภาพออกมาแบบนี้แล้ว ท าให้สิ่งที่ติดอยู่ในใจ ของเธอมันหายไปในทันที "ส่วนเรื่องเงินที่รับมาจากพ่อไอ้ลีวาย พี่จัดการให้แล้ว ที่เหลือแค่พ่อเธอเอาเงินไปคืนทุกอย่างก็ จบ"
379 ซากิระ "พี่รัน..." เด็กสาวโผล่เข้ากอดเขา เธอซาบซึ้งจนน ้าตาไหลรินมากกว่าเดิม ยิ่งเขาแสดงออกว่าใส่ใจ เธอมาก ยิ่งท าให้เธอรักเขามากขึ้นอีก "พี่ไถ่ตัวเธอมาแล้ว...ต่อไปนี้เธอเป็นของพี่" มาเฟี ยหนุ่มใช้มือหนาลูบแผ่นหลังบางเบาๆ อย่าง ปลอบโยน "เธอจะเต็มใจเป็นของพี่รึเปล่า" "เต็มใจค่ะ" เด็กสาวกอดล าคอหนาแน่นขึ้น "ชีวิตนี้พี่ยกให้เธอ แต่ตอนนี้เธอใส่ชุดนี้แล้วคลานเข้ามาอมkuyพี่ได้รึเปล่า" มาเฟี ยหนุ่มเอื้อมมือ ไปเปิดลิ้นชักโต๊ะข้างเตียงนอน หยิบชุดคอสเพลย์ ซุปเปอร์ฮีโร่สไปเดอร์แมนสีด าออกมา
380 ฉกรัก บทที่91 จีนัทเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นด้วยความเขินอายเมื่อมาเฟี ยหนุ่มยื่นชุดบอดี้สูทจั๊มสูทคอสเพลย์ แมงมุมสุดเซ็กซี่ให้เธอ เธอรับชุดมาวางเอาไว้บนตัก ก่อนจะถอดเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาที่อยู่บนตัวของเธอ ออก เขามองตามตาไม่กระพริบเลย รูปร่างของเธอช่างเย้ายวนใจ จนเขาอดใจไม่ไหว ยื่นมือไปสัมผัส กลางหว่างขาของเธอ ท าให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย เขาลูบไล้เบาๆ พลางลูบริมฝีปากตัวเองราวกับพวกเฒ่าหัว งูบ้ากามที่ก าลังจะเขมือบเด็กสาวไม่มีผิดเพี้ยน มาเฟี ยหนุ่มลุกขึ้นปลดเข็มขัดกางเกงเปิดเจ้าโลกให้ออกมาผงาด โดยสายตายังคงมองเด็กสาว สวมใส่คอสเพลย์ไม่วางตา มาเฟี ยหนุ่มเอนตัวไปด้านหลัง มือหนารูดชักแก่นกายขึ้นลงเพื่อเตรียมความ พร้อม "พรุ่งนี้เราจะหมั้นกัน โอเคไหม?" "เร็วเกินไปรึเปล่าคะ" เด็กสาวที่ก าลังก้มหน้าสวมชุดได้ยินอย่างนั้นจึงเงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้า หล่อด้วยความตกใจ "ช้าไปด้วยซ ้า" "แต่หนูยังไม่ได้เลิกกับ..." เธอไม่กล้าพูดชื่อของลีวายออกมา เพราะกลัวเขาจะหงุดหงิด "ถ้ามันรู้ว่าเธอหมั้นกับพี่แล้ว มันจะก็เลิกยุ่งกับเธอเอง" "แต่ว่าหนูเพิ่งจะเข้าวงการ แล้วก็เพิ่งมีข่าวกับพี่รันไป ถ้าเราหมั้นกันตอนนี้จะไม่ดูย้อนแย้งกับที่ บริษัทแถลงเหรอคะ" "เราหมั้นกันเงียบๆ รู้แค่คนในครอบครัว หลังจากที่ซีรีส์ออนแอร์ เราค่อยจัดงานหมั้นอย่างเป็น ทางการอีกที พรุ่งนี้พี่ขอจองเธอเอาไว้ก่อน จะได้สบายใจ ไม่ต้องกังวลว่าหลังจากที่กลับจากจีนเธอจะ หมั้นกับใครอีก" "....แต่ว่า...ท าแบบนี้ตัดเพื่อนกันได้เลยนะคะ" "ตอนนั้นมันจีบเธอตัดหน้าพี่ ตอนนี้พี่ก็จะหมั้นกับเธอตัดหน้ามันก็แฟร์แล้วไม่ใช่เหรอ" "แต่มันกะทันหันเกินไป หมั้นพรุ่งนี้แล้วหนูจะหาชุดหมั้นใส่ทันได้ยังไงคะ ท าไมต้องรีบขนาดนั้น ด้วย" "ใส่ชุดอะไรก็ได้ เพราะยังไง หลังจากที่ซีรีส์ออนแอร์เราก็ต้องจัดงานหมั้นแบบยิ่งใหญ่อยู่แล้ว"
381 ซากิระ "ท าไมต้องหมั้นกะทันหันด้วยคะ หนูไม่มีชุดสวยๆ ใส่ในวันส าคัญเลย" เด็กสาวหน้ามุ่ย ตอนนี้เธอ อยากจะลุกไปที่ร้านตัดชุดเจ้าสาวเสียจริง แต่จะสองทุ่มแล้ว ร้านตัดชุด หรือ ร้านเช่าชุดเจ้าสาวคงปิดกัน หมดแล้ว "อีกสองวันเราจะต้องบินไปถ่ายซีรีส์ที่จีน เราอยู่ที่นั่นด้วยกันนานถึงสองเดือน พี่อยากนอนกอด เธอในฐานะคู่หมั้นได้แบบสบายใจ ไม่ต้องคอยหลบซ่อน" "แต่เรายังเปิดตัวว่าคบกันไม่ได้ไม่ใช่เหรอคะ ถ้าเรานอนด้วยกันคนในกองถ่ายจะไม่สงสัยเหรอคะ" "พี่จะบอกทุกคนว่าเธอเป็นคู่หมั้นของพี่" "ท าแบบนั้นได้ด้วยเหรอคะ" "ท าได้สิ พี่แหกมันทุกกฏแล้ว แหกอีกสักกฏไม่เห็นเป็นไร" "แล้วพวกเขาจะไม่เอาเรื่องของเราไปพูดต่อในเน็ตแบบเสียๆ หายๆ เหรอคะ" "ไม่มีใครกล้าพูดหรอก ซีรีส์เรื่องนี้ลงทุนไปเยอะแล้ว ไม่มีใครกล้าปล่อยข่าวของเรา มีแต่จะช่วย เราปกปิด" เพราะถ้ามีข่าวฉาวของทั้งคู่หลุดออกไปอีก อาจส่งผลกระทบไม่มีคนดูซีรีส์ดังนั้น ทางต้น สังกัดและทีมงานทุกคนไม่มีทางปล่อยให้เรื่องหมั้นหมายของการันต์และจีนัทหลุดออกไปแน่ อีกทั้ง ต้นสังกัดแถลงด้วยตนเองขนาดนั้น หากข่าวการหมั้นของทั้งสองคนหลุดออกไป ทางต้น สังกัดก็จะถูกผู้คนตราหน้าว่าหลอกหลวง ต่อไปจะปล่อยผลงานอะไรออกมาอีก ใครจะสนับสนุน "ถ้าเป็นแบบที่พี่รันพูด หนูหมั้นก็ได้ค่ะ" เด็กสาวยิ้มออก "งั้นพรุ่งนี้หนูใส่ชุดเดรสสีขาวคลุมเข่าดีไหมคะ" เด็กสาวกระโดดขึ้นไปนั่งบนตักแกร่งพลาง สวมกอดล าคอหนา "แล้วพี่ใส่ชุดแบบไหนดี หนูเลือกให้พี่หน่อยได้ไหม" มาเฟี ยหนุ่มเรียกเด็กสาวว่า 'หนู' ท าให้เด็ก สาวเขินจนแก้มแดงระเรื่อ "ไม่ต้องใส่อะไรเลยก็ได้ค่ะ" เด็กสาวเอ่ยน ้าเสียงแผ่วเบาพลางเหนียมอาย "ฮะ?" มาเฟี ยหนุ่มชะงักตกใจเล็กน้อย ก่อนจะยกยิ้มมุมปากราวกับชอบใจ "หนูล้อเล่นค่ะ พรุ่งนี้พี่รันใส่ชุดสูทสีขาวก็พอแล้วค่ะ" เธอกดจูบลงบนสันกรามคมกริบ RrrrrRrrrr เสียงริงโทนสายเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือของการันต์ดังขึ้นมา ท าให้เขาเอื้อมมือไปหยิบ โทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ ากางเกง เด็กสาวลงจากตักแกร่ง ไปนอนรอบนเตียงนอน โดยร่างกาย เปลือยเปล่าไม่ได้สวมใส่อาภรณ์แม้แต่ชิ้นเดียว
382 ฉกรัก การันต์เห็นว่าคนที่โทรเข้ามาคือ เมฆคินทร์ จึงกดรับสาย จีนัทดึงท่อนแขนแกร่งให้เขานอนลงบน เตียงนอน เธอถือวิสาสะเอื้อมมือไปกดปุ่ มเปิดล าโพง การันต์ไม่ได้ว่าอะไร เขานอนลงบนเตียงนอนอย่าง ว่าง่าย อุ้มคนตัวเล็กขึ้นมานั่งคร่อมบนหน้าท้องแกร่ง (มีอะไร) การันต์ขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่ง รู้สึกร าคาญกับเสียงเพลงร็อคที่ดังเข้ามาในสาย จีนัทเลื่อน ตัวลงไปหยุดที่ความเป็นชาย มือบางรูดชักแก่นกายใหญ่ (เหี้ยรัน มึงต้องมาแล้วว่ะ) (มีอะไร อ่าส์! อย่างนั้นแหละ) การันต์ส่งเสียงค ารามออกมาอย่างพึงพอใจเมื่อเด็กสาวใช้ปากดูด ส่วนหัวของท่อนล ามหึมา (ไอ้เวร ไอ้รันมันโดนโม้กkuyอยู่ว่ะ มึงยังจะให้กูเรียกมันออกมาอีกเหรอวะ) เสียงของเมฆคินทร์ เหมือนจะสนทนากับใครบางคนอยู่ ท าให้จีนัทที่ก าลังใช้ปากออรัลมังกรยักษ์อยู่หน้าแดงก ่าด้วยความ เขินอาย (ตอนนี้กูกับไอ้คิมอยู่อาบอบนวดที่xx) เมฆคินทร์ตอบกลับมา (กูหยุดแล้ว...อ๊า) การันต์ส่งเสียงค ารามออกมาด้วยความเสียวซ่านอย่างหนัก เขาขบสันกรามจน มันขึ้นนูนเคลื่อนที่ไปมา จีนัทดูดดึงแก่นกายอย่างละเมียดละไม ก่อนจะเปลี่ยนไปดูดพวงสวรรค์ ดูดดึง เกิดเสียงจุ๊บจั๊บราวกับก าลังลิ้มรสไอศกรีมที่ไม่มีวันละลาย (แต่นมใหญ่มากนะ เดี๋ยวกูถ่ายรูปส่งให้มึงดู) พูดจบเมฆคินทร์ก็ส่งภาพถ่ายของผู้หญิงคนหนึ่งมา ให้ การันต์หันไปมองหน้าจีนัทเล็กน้อยก่อนจะรีบกดปิดเสียงแล้วกดเปิดดูภาพ (ใหญ่ไหมสัส) เมฆคินทร์เอ่ยถามกลับมา ถึงการันต์จะกดปิดเสียง ทว่า เสียงก็ยังดังเล็ดลอด ออกมาให้จีนัทได้ยินอยู่ดี ท าให้จีนัทโกรธไม่พอใจเป็นอย่างมาก "พี่" จีนัทท าหน้ามุ่ยอย่างหนัก เธอจ้องหน้าการันต์เขม็ง (ไอ้เวร มึงอยู่กับเมียท าไมไม่บอกกู) เมฆคินทร์ได้ยินเสียงคล้ายเสียงของจีนัทดังเข้ามาในสายจึง รีบกดวางสายในทันที ด้วยตอนแรกคิดว่าการันต์ก าลังมีเพศสัมพันธ์อยู่กับดาราหรือนางแบบคนไหนสัก คน ไม่ได้คิดในหัวเลยว่าผู้หญิงที่ก าลังออรัลเซ็กซ์ให้การันต์อยู่นั้นคือ จีนัท ด้วยภาพลักษณ์ของเธอค่อนข้างใสซื่อ จึงคิดว่าเธอท าอะไรแบบนั้นไม่ได้แน่นอน อีกอย่าง การันต์ ก็เจ้าชู้ด้วย จึงคิดว่าเพื่อนยังไม่เลิกเจ้าชู้ ยังมั่วผู้หญิงเหมือนเดิม "อาบอบนวดxx มันหมายความว่าไงคะ" "ไม่มีอะไรหรอก พวกมันแค่โทรมาปั่น" "ห้ามลงอ่าง แล้วก็ห้ามไปในที่แบบนั้นเด็ดขาด" จีนัทใช้นิ้วชี้ชี้หน้าเขาพลางออกค าสั่ง
383 ซากิระ "พี่ไม่เคยลงอ่าง" การันต์ดึงร่างบางเข้ามากอด จีนัทจ้องหน้าเขาราวกับก าลังจับพิรุธเขาอยู่ "พี่ไม่เคยลงอ่างจริงๆ ครับ พี่สาบานได้" การันต์ชูนิ้วชี้นิ้วกลางนิ้วนางขึ้นมาสาบาน "ถ้าพี่จะลงอ่างพี่ต้องมาลงกับหนูคนเดียวเท่านั้น" "เข้าใจแล้วครับ" เขารับปากอย่างว่าง่าย ก่อนจะโน้มตัวไปกดจูบลงบนบั้นท้ายขาวเนียน @วันต่อมำ @คฤหำสน์หรูของครอบครัวจีนัท พิธีหมั้นของการันต์และจีนัทถูกจัดขึ้นที่บ้านของจีนัท งานหมั้นครั้งนี้เป็นการหมั้นเงียบ ท า สัญญาการหมั้น มอบของหมั้น ผูกข้อมือเรียบง่าย เชิญแค่ญาติ เพื่อนๆ ที่สนิท และลูกบ้านทั้งหมู่บ้านมา ร่วมงาน แต่จะว่าจัดงานหมั้นแบบเล็กๆ เงียบๆ แค่คนกันเองก็ไม่ได้ เพราะ คุณแม่ของจีนัทและคุณแม่ของการันต์ก็เชิญแขกจากฝั่งตัวเองมานับ 30 คนได้ ยังไม่รวม ลูกบ้านของหมู่บ้านแห่งนี้อีก ที่มีประชากรเกือบ 100 คนอีก ตอนที่ปรึกษากัน ต่างฝ่ายต่างเห็นชอบให้จัด งานเล็กๆ แค่ญาติสนิท แต่พอเอาเข้าจริง ต่างฝ่ายต่างญาติเยอะไม่ต่างกัน
384 ฉกรัก บทที่92 "กูตั้งตัวไม่ทันว่ะ" เมฆคินทร์นั่งมองการันต์ก าลังสวมแหวนหมั้นให้จีนัทพลางเอ่ยขึ้นมา "แบบนี้เขาเรียกหมั้นฟ้าผ่าของจริง" คิมทันเอ่ย "ตอนแรกกูนึกว่ามันเชิญคนมาร่วมงานไม่ถึงสิบคน แต่พอมาถึงงานจริงๆ เกือบร้อยคน คนเยอะ ขนาดนี้กูว่าแม่งต้องมีคนเอาไปพูดต่อ ถ้าไอ้ลีวายรู้มึงว่ามันจะท ายังไงวะ" "มันใช่เรื่องที่มึงจะพูดตอนนี้ไหมไอ้เวร" คิมทันเอ็ดเพื่อน เพราะวันนี้เป็นวันมงคล ไม่อยากได้ยิน อะไรที่เป็นอัปมงคลต่อจีนัทและการันต์ คิมทันคิดว่าควรให้เกียรติทั้งสองคนด้วยการไม่พูดชื่อและไม่ กล่าวถึงลีวายในงาน RrrrrRrrrr โทรศัพท์มือถือของเมฆคินทร์สั่นสะเทือน เมฆคินทร์ล้วงมือลงไปหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจาก กระเป๋ ากางเกง เบอร์โทรที่โชว์บนหน้าจอคือ ธามไท ท าให้เมฆคินทร์สะดุ้งตกใจเล็กน้อย "ไอ้ธามโทรมาวะ" เมฆคินทร์หันไปกระซิบกระซาบคิมทันให้ได้ยินแค่สองคน "มึงออกไปรับสายไกลๆ เดี๋ยวมันจะได้ยินเสียงจีนัทกับไอ้รัน" "กูว่ากูไม่รับดีกว่าว่ะ" เมฆคินทร์กดปิดแจ้งเตือนไม่ให้โทรศัพท์มือถือสั่นก่อนจะหันไปมองที่จีนัท และการันต์ต่อ "พี่จองเอาไว้แล้วนะ อายุครบ 20เมื่อไหร่แต่งงานกับพี่นะ" การันต์กดจูบลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของ จีนัทอย่างอ่อนโยน "ท าไมลูกชายบ้านนี้ชอบกินเด็กกันจังวะ" เมฆคินทร์หันไปกระซิบกระซาบกับคิมทันอีกครั้ง "ที่ส าคัญต้องเป็นลูกครึ่งด้วย" คิมทันเอ่ยเสริม "มึงก็เป็นลูกครึ่ง แล้วมึงก็ชอบลูกครึ่งเหมือนกันไม่ใช่เหรอ นายูกิ ลูกครึ่งญี่ปุ่ น สาวฮอตประจ า มหาวิทยาลัยของเรา สาวงามคนแรกและคนเดียวที่พี่คิมทันต้องการพิชิต" เมฆคินทร์เอ่ยติดตลก จงใจ แซวเพื่อน "เงียบหน่อย" เป็นศิลาที่เอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยน ้าเสียงที่เต็มไปด้วยความเลือดเย็น "ขอโทษครับเฮีย" เมฆคินทร์ยกมือไหว้ศิลา แล้วนั่งมองจีนัทและการันต์อย่างสงบเสงี่ยม "หนูจีนัทเกิดวันที่ 10 กันยายน 2548วันนี้วันที่ 6 ตุลาคม 2566 หนูจีนัทมีอายุ 6,600วัน ดังนั้น ของหมั้นวันนี้ทางเราเตรียมมาหมั้นมูลค่ารวม 6,600 ล้านบาทไทย มีแหวนเพชรเม็ดโต 12 กะรัต โฉนด บ้าน โฉนดคอนโด โฉนดเพนท์เฮ้าส์ ทั้งหมดนี้เป็นทรัพย์สินส่วนตัวของลูกชายดิฉัน ยกให้เป็นของหมั้นให้
385 ซากิระ หนูจีนัททั้งหมดเลยค่ะ ทางคุณอีวานและคุณหญิงอัญชันพอใจหรือไม่คะ" ทรัพย์สินส่วนตัวของการันต์ที่ น ามาเป็นของหมั้นวันนี้ เป็นเพียงแค่ 20/100ของจ านวนทรัพย์สินที่การันต์มี "ทางเราพอใจมากค่ะ" คุณหญิงอัญชันยิ้มแย้มอย่างมีความสุข การันต์จัดหนัก จัดใหญ่ให้สม ฐานะ ไม่น้อยหน้าใครเลยจริงๆ "หนูมีคนจองแล้วนะ ต่อไปเป็นเด็กดีของพี่เขานะลูก" คุณหญิงอัญชันหันไปเอ่ยบอกลูกสาว "ค่ะคุณแม่" จีนัทตอบรับพลางเหนียมอาย การันต์มองจีนัทไม่วางตาเลย "ต่อไปนี้พี่ไม่ใช่แค่พระเอกในซีรีส์ของจีนัทแล้วนะ ต่อจากนี้ไปพี่คือพระเอกตัวจริงในชีวิตของจีนัท ทั้งวันนี้แล้วก็ตลอดไป" การันต์กล่าวค าหวานออกมาจากใจ เล่นท าเอาแขกภายในงานยิ้มไปตามๆ กัน บางคนก็เอ่ยแซวในความครั่งรักของพี่แก RrrrrRrrr โทรศัพท์มือถือของคิมทันสั่นสะเทือน ท าให้คิมทันหยิบขึ้นมาอ่านชื่อของคนที่โทรเข้ามา คนที่โทร เข้ามาคือ ธามไท "ไอ้ธามโทรมาวะ" คิมทันขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่งด้วยความสงสัย เพราะธามไทโทรหาทั้งเมฆคินทร์ และคิมทันในเวลาไล่เลี่ยกัน "โทรหาทั้งกูทั้งมึง กูว่ามันน่าจะมีเรื่องอะไรสักอย่าง มึงลองกดรับสายดูดิ" "ไม่ละ เสียบรรยากาศ ใครจะตายค่อยส่งข้อความมาบอกแล้วกัน" คิมทันไม่พูดเปล่า เจ้าตัวกดปุ่ ม ปิดเครื่องทันที @วันต่อมำ @มหำวิทยำลัย จีนัทเดินเข้าไปภายในห้องเรียนของนักศึกษาคณะนิเทศศาสตร์ปีหนึ่ง วันนี้เธอมาที่มหาวิทยาลัย เพราะมาส่งใบลาด้วยตัวเอง เพื่อจะขอลากิจไปถ่ายซีรีส์ที่จีนสองเดือน ความจริงการันต์เคลียร์ทุกอย่าง ให้เธอแล้ว แต่เธอคิดว่า เธอควรจะมาพูดกับอาจารย์ด้วยตัวเอง เธอไม่อยากท าให้อาจารย์รู้สึกไม่ดีกับเธอ ท่ีใชอ้า นาจของการนัตจ์นไดร้บัอภิสิทธิ์เหนือนกัศกึษาคนอ่ืนๆ ความจริงมหาวิทยาลัยแห่งนี้มีคนดังเรียนกันเยอะ ขอลาไปท างานก็เยอะ แต่ยังไม่เคยมีใครลาได้ นานเท่าเธอและการันต์ ในตอนนี้เธอคุยกับอาจารย์ที่ปรึกษาเสร็จแล้ว จึงจะแวะไปหาชามุกที่นั่งรอเรียน วิชาต่อไปกับเพื่อนอีกกลุ่มอยู่ภายในห้องเรียน จีนัทยืนมองชามุกอยู่ที่หน้าประตูห้องเรียน ชามุกนั่งหันหลังให้ประตู ก าลังเม้าท์มอยอยู่กับเพื่อน กลุ่มใหม่อย่างสนุกสนาน เพราะชามุกนั่งหันหลังให้ประตูจึงไม่เห็นว่าจีนัทยืนมองอยู่ ทว่า ชำญ่ำ เพื่อน กลุ่มใหม่ของชามุกหันหน้าไปทางประตูจึงเห็นว่าจีนัทก าลังยืนมองอยู่
386 ฉกรัก "จีนัท" ชาญ่า เอ่ยชื่อเล่นของจีนัทพลางใช้มือสะกิดแขนของชามุกให้หันไปมองที่จีนัท ทว่า ชามุก ไม่หันไปมอง เพราะไม่กล้าสู้หน้าจีนัท "ขอคุยด้วยหน่อยสิ" จีนัทเดินเข้าไปหยุดอยู่ด้านหลังของชามุกพลางเอ่ย "มีอะไรคุยตรงนี้ก็ได้" ชามุกใช้หางตามองจีนัทพลางตอบด้วยน ้าเสียงราบเรียบปกติ "แกแน่ใจเหรอว่าอยากให้ฉันคุยตรงนี้" "...." ค าขู่ของจีนัทท าให้ชามุกมือสั่นด้วยความกลัว ชามุกยังไม่รู้เรื่องของการันต์และจีนัท ชามุกรู้ เท่าที่ทางต้นสังกัดของจีนัทแถลงออกมา และรู้อยู่เต็มอกว่า ตัวเองเป็นคนท าให้จีนัทต้องตกไปเป็นของ การันต์ เพราะงั้นจึงไม่มีหน้าจะสู้กับจีนัท "เดี๋ยวมานะ" ชามุกหันไปบอกกลุ่มเพื่อนใหม่แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเดินออกไปจากห้องเรียน จีนัทเดินตามออกไป ชามุกแม้สีหน้าและการกระท าจะแสดงออกว่าเฉยชา แต่ความจริงแล้ว ละอายใจ และกลัวจีนัทจะเอาเรื่อง เพราะกลัวมากจึงพยายามไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ออกมาชามุกเดินน าจีนัทไปที่ ด้านหลังอาคารเรียน ที่ไร้ซึ่งผู้คน "แกท าแบบนั้นกับฉันท าไม" จีนัทไม่รอช้ายิงค าถามใส่ทันที "แบบไหน" ชามุกถามกลับไปอย่างเฉยชาพลางมองไปด้านข้างของจีนัท เลี่ยงที่จะไม่สบตากับ จีนัท "แกหลอกฉันให้ดื่มน ้า" "แล้วไง" ชามุกเอ่ยแทรกขึ้นมาตัดบท ไม่ปล่อยให้จีนัทพูดจบประโยค เพราะชามุกเองก็ทนฟัง ความเลว ความเห็นแก่ตัวของตัวเองไม่ได้จึงแสร้งท าเป็นไม่สะทกสะท้าน "ฉันหลอกแกแล้วไง แกเองก็ได้ในสิ่งที่แกต้องการแล้วนี่ แกเองก็รักไอ้การันต์นั่นมานานแล้วหนิ ฉันช่วยท าให้แกสมหวังไม่ดีรึไง" "ฉันเห็นแกเป็นเพื่อนมาตลอด ฉันไม่คิดเลยว่าแกจะ" จีนัทมองใบหน้าของชามุกด้วยสายตาที่เต็ม ไปด้วยความผิดหวัง "อ่อเหรอ" ชามุกเอ่ยแทรกขึ้นมาตัดบทอีกครั้ง "แกมันก็ไม่ได้ดีไปกว่าฉันนักหรอก เห็นเงียบๆ แต่ เก็บเรียบทุกราย จะเอาทั้งการันต์ทั้งพี่ชายฉัน แกล้งท าตัวแอ๊บแบ๊วเพื่ออ่อยผู้ชายแต่ข้างในตอแหล" "...." จีนัทอึ้งช็อกตกใจกับสิ่งที่ชามุกเอ่ยปรามาสเธอ จีนัทไม่เคยคิดเลยว่าชามุกจะคิดกับเธอแบบ นั้น ชามุกรู้สึกละอายใจที่หลอกจีนัท แต่ที่พูดออกมาเมื่อครู่ มันคือความในใจของเธอส่วนนึง ที่มีต่อจีนัท เธอไม่ชอบเลยที่จีนัทท าตัวใสซื่อ โดยเฉพาะ เวลาอยู่ต่อหน้าผู้ชาย ผู้หญิงด้วยกันดูออกว่า จีนัทแรดเงียบ
387 ซากิระ "น้องจีนัทผู้ใสซื่อ...แกเหรอที่ใสซื่อ...ฉันได้ยินค านี้จากปากของผู้ชายทีไรฉันก็อยากจะอ้วกทุกที... แกชอบแสร้งท าตัวใสซื่อโดยเฉพาะเวลาอยู่ต่อหน้าผู้ชาย...รู้ปะ...ฉันมองแกจากดาวอังคารก็รู้ว่าแกมัน แรด...น้องจีนัท...อีตอแหล" ชามุกพูดใส่อารมณ์ เธอรู้สึกอิจฉาจีนัทมาโดยตลอด เพราะลีวายมักจะพูดถึงจีนัทให้เธอฟังว่า จีนัทนิสัยดี ใสซื่อ ดูอ่อนหวาน อย่างนั้นอย่างนี้ให้เธอฟังบ่อยๆ ท าให้เธอโมโหหึง เก็บความโมโห โกรธ สะสมมาเรื่อยๆ จนแทบจะเก็บเอาไว้อีกต่อไปไม่ได้แล้ว "...แกประทุษร้ายฉันมาแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน...ฉันจะได้รู้ว่าควรตัดใครออกจากชีวิต...แล้วฉันก็จะ ได้ใช้ชีวิตในแบบที่ฉันเลือกได้อย่างสบายใจ...ไม่ต้องรู้สึกผิด" ที่จีนัทไม่กล้าบอกเลิกลีวาย ก็เพราะรู้สึกผิด ต่อชามุกด้วย และกลัวว่าชามุกจะเลิกคบเธอไปด้วย แต่ไหนๆ ชามุกก็ประทุษร้ายเธอมาขนาดนี้แล้ว งั้น เธอก็จะไม่รู้สึกผิดที่เลือกการันต์แล้วทิ้งพี่ชายของเธอ "ฉันก็ไม่ได้อยากมีแกอยู่ในชีวิตอยู่แล้ว" "แกกับฉัน...ต่อจากนี้เราไม่ใช่เพื่อนกันอีกต่อไป" จีนัทเป็นฝ่ ายประกาศเลิกคบกับชามุกแล้วเดิน ออกไปจากตรงนั้นทันที "...." ชามุกยืนนิ่งอยู่ที่เดิมพลางน ้าตาไหลริน ที่ผ่านมาจีนัทเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอมา หากไม่ติดว่ามีเรื่องของลีวายเข้ามาเกี่ยวข้อง เธอกับจีนัทก็คงไม่ต้องมาทะเลาะกันแบบนี้ "ฮึก...ขอโทษนะจี...ขอโทษที่ท าแบบนั้นกับแก...ฮึก...ดูแลตัวเองดีๆ ด้วย" ชามุกกล่าวลาด้วย น ้าเสียงแผ่วเบาพลางร้องไห้ออกมาอย่างหนัก "จีนัทเพื่อนไปไหน อาจารย์เรียกชื่อแล้ว" เพื่อนนักศึกษาในคณะเอ่ยถามจีนัทที่ก าลังเดินผ่านหน้า ห้องเรียน "ใครเหรอ" จีนัทหยุดเดินพลางหันหน้าไปมองคนที่ถาม "ก็ชามุกไง" "คนนั้นไม่ใช่เพื่อนเรา" จีนัทพูดจบประโยคแล้วเดินผ่านหน้าคนที่ถามออกไปทันที ค าตอบของ จีนัทท าเอาคนถามอึ้งช็อกอยู่ไม่น้อย
388 ฉกรัก บทที่93 @วันต่อมำ @คฤหำสนห์รูของกำรันต์ "เดี๋ยวเราไปเจอกันบนเครื่องเลยนะคะ" จีนัทเอ่ยบอกคู่หมั้นหนุ่มพลางแต่งหน้าไปด้วย วันนี้เป็น วันที่เธอขึ้นเครื่องบินไปที่ถ่ายซีรีส์ที่ประเทศจีน "ไม่นั่งรถไปด้วยกันเหรอ" การันต์ที่ก าลังติดกระดุมเสื้อขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่ง "พี่ลีบอกว่าจะไปส่งค่ะ" "-_-" ใบหน้าของเขาบูดบึ้งในทันที จีนัทรับรู้ได้ถึงไอสังหารจากเขา จึงวางลิปสติกในมือลงบนโต๊ะ เครื่องแป้ง เดินเข้าไปออดอ้อนออเซาะเขา "เราหมั้นกันแล้วนะคะ เพราะงั้นพี่รันไม่ต้องกังวลว่าหนูจะไม่เลิกกับพี่ลี หนูสัญญาครั้งนี้เป็นครั้ง สุดท้าย ครั้งนี้หนูจะเลิกกับพี่ลีจริงๆ ค่ะ แต่หนูขอถ่ายซีรีส์ให้เสร็จก่อนได้ไหมคะ หนูไม่อยากรู้สึกแย่ตอน ท างาน ซีรีส์เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกของหนูด้วย หนูอยากท าออกมาให้ดีที่สุดค่ะ" "เธอหมั้นกับพี่แล้วนะ" "ใช่ค่ะ แต่ถึงหนูจะหมั้นกับพี่รันแล้วแต่ว่าหนูยังคบกับพี่ลีอยู่ หนูยังไม่ได้บอกเลิกพี่ลี" เพราะเธอ อยากเต็มที่กับงาน ไม่อยากคิดมากเรื่องของลีวาย หากเธอบอกเลิกลีวายในตอนนี้ ลีวายอาจจะโกรธถึง ขั้นโวยวายฟาดหัวฟาดหาง เพราะถ้าเป็นเธอ เธอก็คงโวยวายเหมือนกัน ที่จู่ๆ แฟนของเราไปหมั้นกับคนอื่นโดยที่ไม่บอกเรา เป็นใครเจอแบบนี้ก็ต้องช็อก เสียศูนย์เป็นธรรมดา อย่างน้อย ขอให้เธอไปถึงที่จีนก่อนก็ได้ ค่อยส่ง ข้อความกลับไปบอกเลิกลีวาย เพราะลีวายดีกับเธอมาก เธอจึงไม่กล้าบอกเลิกต่อหน้า "หัวใจของหนูอยู่กับพี่รันแล้ว...เพราะงั้น...ยังไงหนูก็เลือกพี่รัน...หนูขอเวลาอีกหน่อยนะคะ...พี่ลีดี กับหนูมากหนู" "คิดว่าพูดแบบนี้แล้วพี่จะยอมเหรอ" การันต์เอ่ยแทรกขึ้นมาตัดบทด้วยความหัวเสีย "หนูเสียใจที่เรื่องมันเป็นแบบนี้ แต่พี่รันไม่ต้องกังวลนะคะ ยังไงคนที่หนูเลือกก็คือพี่รัน คุณชาย ของหนูช่วยเข้าใจหนูหน่อยน้า" เธอซบใบหน้าแนบแผงอกแกร่งอย่างออดอ้อนออเซาะ ท าให้เขาใจเย็นลง บ้างเล็กน้อย "...จะพยายามเข้าใจ" "ขอบคุณที่เข้าใจหนูค่ะ" เด็กสาวเขย่งเท้าให้ร่างสูงขึ้น ริมฝีปากอวบอิ่มกดจูบสันกรามคมกริบซ ้าๆ
389 ซากิระ @ท่ำอำกำศยำนสุวรรณภูมิ "หนูขอคุยกับพี่ลีวายแป๊ บหนึ่งได้ไหมคะ" จีนัทเอ่ยกระซิบถามตาต้าและอบเชย ก่อนจะหันไปมอง ลีวายที่ยืนอยู่ด้านหลังของเธอ "ถ้าคุยเรื่องจะไปกันใหญ่ นักข่าวจะเอาไปเขียนข่าวว่าเราเป็นแฟนกับลีวาย แล้วเรื่องข่าวลือก็จะ ถูกเอามาพูดอีก" อบเชยเอ่ยเตือนพลางมองไปที่เหล่าบรรดานักข่าวจากหลากหลายช่องก าลังถ่ายภาพ ของเธอและลีวายอยู่ ทางต้นสังกัดไม่ทราบว่าจะมีนักข่าวมาด้วย ทราบแค่ว่าทุกครั้งที่การันต์มาที่สนามบิน แฟนคลับ มากมายจะตามมาส่งจนล้นสนามบิน ปกติถ้านักข่าวจะมาท าข่าว จะแจ้งให้ทราบก่อนล่วงหน้า แต่นี่ไม่ แจ้งก่อนเลย และที่นักข่าวมากันหลายช่อง ก็เพราะลีวายเป็นคนจ้างให้มาท าข่าว "หนูขอแค่หนึ่งนาทีนะคะ หนูสัญญาว่าจะไม่ท าให้บริษัทเดือดร้อนอีก" ค าขอของจีนัทท าให้ อบเชยและตาต้าถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ "จ าเอาไว้นะจี ถ้าคิดจะอยู่ในวงการบันเทิงเธอต้องตอแหลให้เป็น ถ้าเธอตอแหลไม่เป็นเธอจะอยู่ ในวงการนี้ยาก" อบเชยกุมมือของจีนัทเอาไว้แน่นพลางเอ่ยแฝงนัย ซึ่ง จีนัทเข้าใจที่อบเชยต้องการสื่อเป็นอย่างดี อบเชยหันไปพยักหน้าเชิงสั่งให้บอดี้การ์ดของ บริษัทตามประกบจีนัท บอดี้การ์ดร่างยักษ์สี่คนเดินเข้าไปประกบจีนัทที่ก าลังเดินไปหาลีวาย "จีไปแล้วนะคะ อยู่ที่นี่ดูแลตัวเองดีๆ นะคะ" จีนัทกล่าวลาแฝงนัย ประมาณว่า 'ต่อไปนี้ ลีวายจะไม่มีเธออยู่ในชีวิตแล้ว ขอให้ลีวายโชคดีกับรักครั้งใหม่และขอให้ลีวายดูแล ตัวเองให้ดี' ที่เธออยากจะพูดคือแบบนี้ แต่ไม่กล้าพูดออกมาตรงๆ "จีก็เหมือนกัน เดินทางปลอดภัยนะ ถึงแล้วส่งข้อความมาบอกพี่ด้วย" ลีวายกอดลาจีนัทพลาง อวยพรให้เธอปลอดภัย การันต์ที่ยืนมองอยู่ภายในห้องโดยสารชั้นเฟิ ร์สคลาสของสายการบินพาณิชย์ชื่อ ดังของไทยไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก ตระกูลของการันต์มีเครื่องบินส่วนตัวหลายล า เวลาที่เขาไปท างานที่ต่างประเทศเขาจะใช้ เครื่องบินของที่บ้าน ทว่า เพราะข่าวลือของเขากับจีนัท ท าให้เป็นที่จับตามองของทุกคน ครั้นจะให้จีนัท นั่งเครื่องบินส่วนตัวมากับเขา แฟนคลับและเหล่าบรรดานักข่าวที่ตามมาส่งที่สนามบินก็จะตัดสินในทันที ว่าเขาและจีนัทมีซัมติงกันจริงๆ ข่าวลือคือเรื่องจริงทั้งหมด ถ้าโดนจับได้ จีนัทอาจจะใช้ชีวิตล าบาก แต่เขาก็อยากอยู่ใกล้ๆ เธอ จึง ยอมไม่นั่งเครื่องบินส่วนตัว ย้ายไปนั่งกับเธอบนเครื่องบินพาณิชย์แทน "สัส KUY" การันต์จ้องเขม็งลีวายที่ก าลังกอดจีนัทพลางพ่นค าหยาบคายด่าทอออกมาไม่หยุด
390 ฉกรัก "กอดเมียกูไอ้เหี้ย" การันต์กัดฟันกรอดด้วยความหัวเสียอย่างหนัก หากไม่ใช่เพราะจีนัทขอเอาไว้ เขาจะเล็งปืนยิงแสกหน้าผากของลีวายตั้งแต่ตรงนี้เลย "สัส แม่ง" "ไปเอาจีนัทมา" การันต์หันไปออกค าสั่งน ้าเสียงเข้มดุจนดูน่ากลัว ทางทีมงานของบริษัทวายเอ็กซ์ ต่างอ ้าอึ้ง ลังเลที่จะท าตามท าให้การันต์หัวเสียมากกว่าเดิม "กูสั่งให้พวกมึงไปเอาจีนัทมาได้แล้ว" การันต์ชักสีหน้าหงุดหงิดอย่างหนัก เขาตั้งท่าจะโวยวาย ท า ให้เหล่าบรรดาทีมงานของบริษัทรีบลุกฮือ "รับทราบครับ" เหล่าบรรดาทีมงานของบริษัทรีบวิ่งลงจากเครื่องบินไปเอาตัวจีนัทมาให้การันต์ ตามค าสั่ง "บอกให้บอดี้การ์ดกันไอ้ลีวายออกจากนักข่าว อย่าให้มันให้สัมภาษณ์เด็ดขาด" การันต์ออกค าสั่ง กับ ปริญ ผู้เป็นประธานบริษัทที่ก าลังเดินเข้ามาภายในห้องโดยสารท าให้ปริญหยุดชะงักฝีเท้า รีบยกหู ต่อสายโทรสั่งบอดี้การ์ดให้แยกลีวายออกห่างจากนักข่าว "ขอสัมภาษณ์ได้ไหมคะ" นักข่าวหญิงจากช่องดังเอ่ยถามจีนัทที่ก าลังเดินแยกตัวออกมาจากลี วาย จีนัทยิ้มบางๆ ไม่ตอบอะไร "เมื่อกี้คุณลีวายมาส่ง หมายความว่ายังไงคะ เป็นแฟนกันเหรอคะ แล้วเรื่องข่าวลือคือเรื่องจริง เหรอคะ" "ถามไม่ได้นะครับ" บอดี้การ์ดของบริษัทวายเอ็กซ์เอ่ยแทรกขึ้นมาพลางใช้ร่างกายของตัวเองบัง ร่างของจีนัทเอาไว้ไม่ให้นักข่าวสัมภาษณ์หรือถ่ายภาพของเธอ "เรื่องข่าวลือมันยังไงคะ" นักข่าวสาวคนเดิมยังคงเดินตามพลางเอ่ยถามไม่หยุด จีนัทหยุดเดิน แล้วหันไปยิ้มให้เหล่าบรรดานักข่าว "เรื่องข่าวลือคือเรื่องจริงเหรอคะ" นักข่าวสาวอีกช่องเอ่ยถาม "น้องจีนัทกับคุณลีวายเป็นอะไรกันครับ" นักข่าวชายจากช่องคู่แข่งเอ่ยถาม เหล่าบรรดานักข่าว ต่างยิงค าถามใส่เธอไม่หยุด ที่ยิงค าถามกระหน ่าขนาดนี้ เป็นเพราะค าสั่งของลีวาย ลีวายต้องการเปิดตัว ว่าเป็นแฟนของจีนัท และตั้งใจมาที่นี่เพื่อให้สัมภาษณ์เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเขาและจีนัทตามค าสั่งของผู้เป็นพ่อ โดยหารู้ไม่ว่า จีนัทแอบหมั้นกับการันต์ไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว การันต์รู้ทันเกมของลีวายจึงสั่งบอดี้การ์ด ส่วนนึงไปสกัดลีวายเอาไว้ไม่ให้สัมภาษณ์กับนักข่าว "เรื่องข่าว เป็นแค่ข่าวลือค่ะ ไม่มีมูลความจริงเลย แล้วตอนนี้หนูก็โสดค่ะ" จีนัทตอบค าถามของ นักข่าวพลางยิ้มแย้มตลอดเวลา
391 ซากิระ "โสดสนิทไหมคะ" นักข่าวถามจี้ แต่จีนัทก็ยังยิ้มได้ เธอไม่ได้ดูตกใจกับค าถามไร้มารยาทของ นักข่าวเหมือนอย่างที่ผู้จัดการส่วนตัวกังวล กลับกัน เธอคุมสถานการณ์ได้ดีเกินคาด และตอบค าถามได้ อย่างฉะฉาน "สนิทค่ะ" "ที่คุณลีวายมาส่งที่สนามบินวันนี้ แล้วยังกอดลากันอีก มันหมายความว่าไงคะ" "จริงๆ เราเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันค่ะ เราสนิทกันมาก เพราะน้องสาวของพี่ลีวายเป็นเพื่อนสนิทของ หนูด้วยเราก็เลยสนิทกันมากเป็นพิเศษ วันนี้พี่ลีวายไม่ได้มาส่งแค่หนูแต่มาส่งพี่การันต์ด้วยค่ะ แต่ว่าพี่ๆ น่าจะมาไม่ทันเห็นตอนที่พี่ลีวายเดินมาส่งพี่การันต์ค่ะ" "งั้นจีนัทยืนยันไหมคะว่าไม่ได้มีซัมติงกับคุณการันต์" "ไม่มีค่ะ" จีนัทยิ้มหวานๆ พลางตอบ "แล้วกับคุณลีวายจะมีพัฒนาความสัมพันธ์ใกล้ชิดถึงขั้นเป็นแฟนไหมคะ" "ไม่เลยค่ะ หนูกับพี่ลีวายเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันมากๆ เป็นเพื่อนแบบเพื่อนจริงๆ ค่ะ แล้วหนูก็คิดว่า เราเป็นเพื่อนกันแบบนี้มันดีมากๆ แล้วค่ะ อีกอย่างตอนนี้หนูอย่างโฟกัสที่งานอย่างเดียว ยังไม่คิดเรื่อง ความรักตอนนี้ค่ะ"
392 ฉกรัก บทที่94 "ขออนุญาตนะคะ น้องจะตกเครื่องแล้วค่ะ ขออนุญาตนะคะ" อบเชยเดินเข้าไปไหว้นักข่าวแล้วจับ แขนจีนัทแยกตัวออกมาทันที "แม่น้องไม่ได้มาด้วยเหรอ ไหนตอนแรกแม่น้องบอกว่าจะตามไปดูแลลูกสาวที่จีนด้วย" ผู้จัดศิรดา ยืนมองจีนัทอยู่ไม่ไกลพลางเอ่ยถามเลขาคนสนิท "ไม่ได้มาด้วยค่ะ เพราะคู่หมั้นของน้องเขาจะดูแลแทน" "คู่หมั้น?" ศิรดาขมวดคิ้ว รู้สึกตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน "ค่ะ ก็คุณการันต์ไงคะ" "เดี๋ยวนะ" ศิรดาค่อยๆ ตั้งสติ เพราะเพิ่งทราบเรื่องจากปากของเลขาคนสนิทแบบไม่ทันได้ตั้งตัว "หมั้นได้ยังไง พูดออกมาแบบนี้ได้เลยเหรอ" "คืออย่างงี้ค่ะ" เลขาเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่ได้ฟังจากประธานบริษัทให้ผู้จัดศิรดาฟังอย่าง ละเอียด "งั้นก็ให้คู่หมั้นเขาดูแลไป เราดูแลแค่ในส่วนของเราให้ดีก็พอ แล้วอย่าเอาไปพูดต่อละ" ศิรดาพยัก หน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะก าชับเลขาไม่ให้น าเรื่องนี้ไปพูดต่อที่ไหนอีก ไม่งั้น เรื่องนี้หลุดออกไป ได้ล้มกันทั้งบริษัทแน่ เพราะการันต์คือคนที่ท าเงินเข้าบริษัทมากที่สุด หาการันต์มีข่าวเสียหาย แฟนคลับหาย ไม่มีคนจ้างงาน บริษัทได้แย่แน่ บริษัทวายเอ็กซ์จะเป็นยังไง ขึ้นอยู่กับความปังหรือความพังของการันต์คนเดียว "ท าไมต้องให้มันกอด" ทันทีที่จีนัทเดินเข้ามาภายในห้องโดยสาร การันต์เอ่ยท้วงทันทีพลางชักสี หน้าไม่พอใจใส่เธอ "แค่กอดลาค่ะ หลังจากนี้เรื่องของหนูกับพี่ลีมันจบแล้ว" "ขอให้มันจริง" "โกรธหนูมากเลยเหรอ" จีนัทนั่งลงข้างๆ เขาพลางท าหน้าออดอ้อนเหมือนเคย "แล้วพี่ต้องรู้สึกยังไงวะที่เห็นคู่หมั้นของตัวเองยืนกอดกับผู้ชายคนอื่น" การันต์สวนกลับไป ท าให้ ประธานบริษัทถึงกับกุมขมับ กลัวเหลือเกิน กลัวว่าการันต์จะฟาดหัวฟาดหางจนผู้โดยสารคนอื่นๆ เดือดร้อน