เท้าความ Revised4

34

นานแคไ่ หนท่ถี กู จองจำ�

เชา้ ตรูว่ นั เสาร์ ท่ี 15 กุมภาพนั ธ์ ตื่นตง้ั แตต่ ีสี่ ปักหมดุ
ตัง้ แตเ่ ม่ือวาน อยากตืน่ เช้าๆ ออกไปวงิ่ ท่ีสวนพทุ ธ ไมอ่ ยาก
หยุดนาน ความส�ำเร็จ 21 กิโลเมตร ย้�ำกับผมว่าอย่าห่าง
นาน เมอ่ื ทำ� ได้แลว้ ก็จงทำ� อีก ตอกยำ้� ไปถึงขา้ งใน แทรกซมึ
ผ่านกระดูก ฝังลงในเนื้อหนัง ท�ำให้ร่างกายรู้และเชื่อว่า 21
กิโลเมตร เปน็ เร่ืองข้ปี ะติ๋ว เป็นอะไรทค่ี ุณทำ� ได้ กระทง่ั ไม่ใช่
เรอื่ งไกลตัวอีกต่อไป
ผมไปถงึ สวนพุทธ อีก 15 นาที 6 โมงเช้า ไปถึงกย็ นื
บริหารรา่ งกายในทา่ ที่คุ้นเคย ยืดแขน แกวง่ ขา งอเข่า กระ
โดดเบาๆ เมอื่ ใจเตน้ แรง กส็ บั ขาออกตัว วิ่งๆ ไป มีอย่อู ยา่ ง
ทอ่ี ยากบอก นนั่ คอื ทางวง่ิ สวนพทุ ธทท่ี อดยาวเปน็ เสน้ วงกลม
ไม่สบายหายห่วงเหมือนสวนลุม เพราะสวนพุทธปูด้วยอิฐ
หนอน ซึ่งบางช่วงไม่ราบเรียบเสมอกัน มันจึงง่ายจะสะดุด
ขณะท่ีสวนลุมเส้นทางวิ่งเทราดด้วยยางมะตอย แม้ไม่ดีร้อย
เปอร์เซ็นต์ แต่มันก็ช่วยให้คนว่ิงไม่ละล้าละลังหรือกังวลเกิน

ปกาศิต แมนไทยสงค์ 201

ไป ขณะท่ีสวนพุทธ คุณต้องยั้งเท้า ทุกก้าวต้องกวาดตาระ
แวดระวัง ไม่งั้นสะดุดก้อนอิฐเอาง่ายๆ เร่ืองบรรยากาศผม
ให้สวนพุทธ ขณะท่สี วนลุมออกจะกลุ้มใจเรื่องฝ่นุ ละอองเปน็
พษิ ! แตก่ อ็ ยา่ งทรี่ กู้ นั ดี ในประเทศทผ่ี นู้ ำ� ไมส่ มประกอบ เรามกั
สอนตวั เองอยทู่ กุ เมอื่ เชอื่ วนั “จะไปวาดฝนั อะไรมาก” เพราะ
ในประเทศนี้ ประเทศทเี่ ตม็ ไปดว้ ย‘หนอนบอ่ นไส’้ ยว้ั เย้ียเตม็
ไปหมด
เชา้ วนั นี้ กเ็ หมอื นทกุ เชา้ เทา่ ทสี่ งั เกตจะพบอาการปวด
เขา่ อยบู่ า้ งประปราย ปวดไมม่ าก พอทรงตวั วง่ิ ตอ่ ได้ เดยี๋ วพอ
ผ่านสักกิโล สองกิโล ปวดท่ีว่าก็ทุเลาเบาบาง จากนั้นก็หาย
ไป ซ่ึงถือว่าเป็นอาการปวดธรรมดา เหมือนเครื่องยนต์ท่ีพอ
สตาร์ทก็อาจชักกระตุก พอวิ่งไปสักพักก็เงียบสนิท ร่างกาย
(ผม) ก็น่าจะเป็นแบบน้ัน พอติดลมบนมันก็ไปของมันได้
สุดท้ายก็จบ 21 กิโลเมตรตามที่ต้ังใจไว้ ช่วงระยะกิโลเมตร
ที่ 20 - 21 ผมตอ้ งแวะดมื่ น้�ำ เสียเวลานดิ หน่อย แต่ก็ถอื วา่
ท�ำเวลาได้ดี แมจ้ ะช้ากว่าเม่อื วานไป 10 นาที จะช้ากว่าหรอื
เรว็ กวา่ ไม่ใช่ประเดน็ แคถ่ ีบตัวออกมาวง่ิ ก็ไดเ้ ห็นสิ่งต่างๆ ท่ี
วางเรยี งรายระหวา่ งทาง ระหวา่ งทางทยี่ ำ้� ใหร้ วู้ า่ กวา่ จะสำ� เรจ็
มนั กต็ อ้ งเคลด็ ขดั ยอกเป็นธรรมดา

202

วนั นี้ตัดสินใจ‘ล า ง า น’ เหตุผลต้ืนๆ ‘อยากตนื่ เช้า
ออกไปซ้อมวิ่ง’ ตอนขับรถออกจากบ้าน ฟ้ารอบข้างยังมืด
นกึ ถงึ เพอ่ื นขนึ้ มาดอ้ื ๆ เพอื่ นบางคนถามกนั จงั “จะวงิ่ มาราธอ
นรไึ ง? ถงึ ตะลุยซอ้ มว่ิงทกุ วัน!” ผมตอบ เปลา่ จากนัน้ อธบิ าย
ครา่ วๆ “ไมอ่ ยากใหเ้ พอื่ นหอบขนม ถอื นมกลอ่ งมาเยย่ี มผมท่ี
โรงพยาบาล” ประการตอ่ มาก็เบื่อหนา้ ตวั เองทป่ี วดกระเสาะ
กระแสะไมเ่ ลิก ป่วยจนรำ� คาญ แตเ่ ม่อื หักดบิ ทดลองวงิ่ ผมได้
สขุ ภาพดกี ลบั มา อาการกรนกห็ าย ปว่ ยไขท้ สี่ รา้ งความรำ� คาญ
ไมห่ ยดุ กเ็ บาบาง นอกน้นั กเ็ ป็นหนา้ ทอ้ งที่พรอ่ งยุบ มันไม่ได้
ยบุ มากมายกา่ ยกองอะไรหรอก แตก่ ท็ ำ� ใหห้ ายใจคลอ่ ง เนอ้ื ตวั
เบาโลง่ เหาะเหินดำ� เนนิ สะดวก เส้อื ผ้าบางตัวเคยปลดระวาง
กลายเปน็ ของนอกสายตา กห็ ยบิ มาใสไ่ ด้ นนี่ บั เปน็ มนตเ์ สนห่ ์
ท่เี กดิ จากการออกกำ� ลงั กายโดยแท้
กระนั้นค�ำแนะน�ำท่ีพี่ขจรฤทธิ์บอกไว้ก็น่าคิด แกว่า
ถ้าว่ิงโดยไร้เป้าหมาย จะท�ำให้การวิ่งสะเปะสะปะ ขาดแรง
จงู ใจ สดุ ทา้ ยกลายเปน็ วา่ ความสำ� คญั ของการวงิ่ จะถกู ลดทอน
ทนี ี้มนั จะท�ำนองวา่ วง่ิ กไ็ ด้ ไมว่ ่งิ กไ็ ด้ คุณคา่ การวง่ิ จะไม่สูงส่ง

ปกาศิต แมนไทยสงค์ 203

ความตง้ั ใจกลายเปน็ อะไรสกั อยา่ งทชี่ กั ไกลเกนิ เออ้ื ม เรอื่ งแรง
จูงใจผมเห็นดว้ ยร้อยเปอร์เซ็นตน์ ะ่ เพราะชวี ติ ท่ีคบื คลานตง้ั
ไข่ไดท้ กุ วันนี้ ส่วนหนง่ึ ต้องให้เครดติ เร่ืองเป้าหมาย เร่อื งแรง
บันดาลใจทท่ี �ำให้ผมรวู้ า่ “ท�ำไปเพ่อื ?”
เพื่อนบางคนบอก “คุณเสพย์ติดการว่ิงแล้วล่ะ” เขา
อาจวนิ จิ ฉยั จากการใชช้ วี ติ ทด่ี ขู งึ ขงั เอาจรงิ เอาจงั ระยะเวลา
สี่เดอื นกว่าๆ ตลุ า พฤศจิกา ธนั วา และมกรา ผมไม่ได้ลงซ้อม
ทกุ วนั สว่ นใหญใ่ ชว้ นั หยดุ ซอ้ มวง่ิ บางวนั วง่ิ ทง้ั เชา้ และเยน็ มา
ถงึ วนั นี้กก็ ล้าฟนั ธง ยงั ไม่ติดเช้ือว่ิงร้อยเปอรเ์ ซ็นต์นะ่ เพราะ
ถา้ ตดิ จริงๆ กค็ งไมร่ ูส้ กึ เหมอื นเชา้ นี้ เชา้ ที่ไมอ่ ยากออกไปว่งิ
เลย คงจรงิ อยา่ งทน่ี กั วง่ิ คนหนงึ่ บอก หากไมม่ เี ปา้ หมายสำ� คญั
หรอื ตอบไมไ่ ดท้ �ำไปเพอื่ ? สกั วนั เราจะรสู้ กึ เฉ่อื ยเหนอ่ื ย ห่าง
ไกลความตนื่ เตน้ กระท่งั ไมเ่ หน็ ค่าการวง่ิ ออกกำ� ลังกายอยา่ ง
ท่ีมันควรจะเป็น ถ้าให้ดีควรหางานว่ิงสักงาน งานว่ิงท่ีท�ำให้
เราแตกตา่ งจากคนวิ่งออกก�ำลงั กายทั่วไป
และแนน่ อน, หากไม่ใช่เพราะมเี ปา้ หมาย เชา้ วันหยดุ
แบบน้ี ผมคงมเี หตผุ ลดๆี ทจ่ี ะนอนตดิ เตยี ง สายหนอ่ ยกน็ งั่ จบิ
กาแฟอา่ นหนังสอื นานแค่ไหนท่อี อกไปถอื ครอง ลองใชช้ ีวิต

204

อีกแบบ แบบท่ีใครๆ กต็ ะลึงพรงึ เพริด “มงึ บ้าไปแล้วจริงๆ ”
“ว่ิงไดท้ กุ วท่ี กุ วัน!” และอีกคนอาจสัพยอกแรงๆ “ถงึ ขน้ั ลา
งาน เพ่อื ไปซอ้ มว่ิงออกกำ� ลงั กาย ไม่ธรรมดาแล้วละ่ มงึ !”

สามส่ีวันที่ผ่านมา ผมท�ำได้ 21 กิโลเมตรซึ่งไม่คิดว่า
ท�ำได้ ผมว่ิงข้ามพรมแดนท่ียากเย็น ไกลเกินเอ้ือมและไม่น่า
เปน็ ไปไดถ้ งึ สองครงั้ ! แนน่ อน, วนั แรกๆ ทกี่ า้ วขาออกวง่ิ ระยะ
ทาง 21 กิโลเมตรหรือฮาฟมาราธอน คือ มิชช่ัน อิมพอสสิ
เบ้ลิ (mission impossible) ซ่งึ มองยงั ไงก็ impossible หุ่น
อวบๆ ท่หี นาและหนกั ขนาดนี้ อายุขนาดน้ี ประวัตศิ าสตรท์ ่ี
ผา่ นมาพลกิ ดหู นา้ ไหนๆ กไ็ มม่ บี นั ทกึ ทว่ี า่ ดว้ ยการกฬี าใหเ้ หน็
เลย นานแคไ่ หนท่ีถกู จองจ�ำกบั ค�ำว่ายาก ทำ� ไมไ่ ดห้ รอก!
จำ� นวนระยะทางจากวันพฤหัสที่ 13 ถงึ วันจันทร์ท่ี 17
กุมภาพันธ์ รวมแล้ว 69.27 กิโลเมตร แน่นอน, ระยะฮาฟ
มาราธอนทำ� ได้ 2 ครง้ั สว่ นมนิ -ิ มาราธอนผมทำ� สำ� เรจ็ บอ่ ยครงั้
เลยไมค่ อ่ ยตนื่ เตน้ เหน็ เปน็ เรอ่ื งมหศั จรรยเ์ ทา่ ไหร่ จำ� แมน่ ๆ วา่
วันศกุ ร์ผมหยดุ พกั รา่ งกายหนึ่งวัน เชา้ วันเสาร์ออกไปตอกย�้ำ
21 กิโลเมตรอีกวัน ด้วยตะขิดตะขวงใจในวันพฤหัสที่ผ่าน

ปกาศิต แมนไทยสงค์ 205

มา ผมทำ� ได้เพราะฟลุ๊คหรอื เพราะมนั ‘ควรค่าแกก่ ารได้’แลว้
จริงๆ ความส�ำเร็จของ 21 กโิ ล ทไี่ ลต่ ดิ ๆ ถงึ สองคร้ัง บอกกับ
ผมสามอย่าง (หนงึ่ ) “ทกุ ความพยายามอาจไม่ส�ำเร็จ แต่ทกุ
ความส�ำเร็จล้วนต้องใช้พยายาม” (ประโยคเท่ๆ ไม่รู้ใครคิด
แตช่ อบมาก) (สอง) ออกไปวงิ่ แตล่ ะครงั้ ทำ� ไดแ้ คม่ นิ มิ าราธอน
พดู ใหช้ ดั นนั่ คอื ยนื ระยะไดแ้ ค่ 10-13 กโิ ลเมตร เลยไปจากนน้ั
มนั เหมอื นกำ� แพงหนิ หนาๆ ทท่ี ุบทำ� ลายยังไงกไ็ มส่ �ำเร็จ และ
ผมก็จ�ำนนทนรับชัยชนะในลูปเดิมๆ ด้วยความรู้สึกที่บอกไม่
ถกู
บอกไม่ถูกว่าท�ำไมถึงข้ามไปไม่ได้ แต่เมื่อก้าวข้ามท�ำ
ส�ำเร็จ เคล็ดลับพื้นๆ ที่กล้ายืนยันบอกเพื่อนๆ น่ันคือความ
ส�ำเร็จ 21 กิโลเมตร ล้วนมีความส�ำเร็จเล็กๆ 10-13 กิโล
ซุกซ่อนอยู่ ไม่มีทางฝ่าฟันท�ำ 21 กิโลเมตรได้หรอก หาก
ขาดตัวเลขกระจอกๆ คอยซับพอร์ตหนุนหลัง และ (สาม)
ความส�ำเร็จคร้ังน้ีช้ีชัดว่าอย่าล้มเลิกอะไรง่ายๆ เช้าวันจันทร์
ที่ทกุ คนออกไปท�ำงาน ทางว่งิ รอบองคพ์ ระ (ระยะทาง 2.57
กิโลเมตรต่อรอบ) จงึ ดรู ้างคน นานๆ ถึงจะมใี ครสกั คนวิ่งสวน
มา และเช่นกันนานๆ ถึงจะว่ิงแซงหน้าใครสักคน ที่เมื่อหัน
มองกล็ ้วนชราภาพ สว่ นใหญม่ กั จบั คู่เดนิ คยุ กนั ไป วนั หยุดที

206

ไร เส้นทางว่ิงรอบองค์พระจะคลาคล่�ำไปด้วยขาวิ่ง ต้องสับ
แข้ง แซงซ้าย-ขวา หลบๆ หลกี ๆ อยบู่ ่อยครงั้ แตว่ นั ธรรมดา
ทผ่ี มลางานออกมาวงิ่ กลบั มแี ตค่ วามวา่ งเปลา่ ราวกบั เปน็ เสน้
ทางทไี่ มค่ นุ้ ตา
บางวบู จงึ รสู้ กึ วงั เวงใจบอกไมถ่ กู เอาไปเอามากลบั โหย
หาวันสุดสปั ดาหท์ ม่ี คี นว่ิงเยอะๆ ขอ้ ดีท่ีเห็นคนวิง่ เยอะๆ คง
เป็นอื่นไม่ได้ นอกจากท�ำให้เราอยากขยับสับขา บรรยากาศ
ท่นี ่าดงึ ดดู ใจ มนั มีรายละเอยี ดมากกว่านั้น บางขณะเหนอ่ื ย
ล้าอยากหยุดวง่ิ แตเ่ มอื่ ไดย้ ินเสียงฝีเทา้ ไล่หลัง เหน็ ด้วยไหม
มันช่วยกระตุ้นใหเ้ ราฮึกเหมิ กระชมุ่ กระชวย นึกไปถงึ สนาม
แขง่ ขนั วง่ิ มาราธอน ทตี่ า่ งคนตา่ งไลห่ ลงั กนั และกนั ทฝ่ี นั แตล่ ะ
คนตา่ งมงุ่ ตรงไปยังเส้นชยั เสน้ ชยั ทท่ี อดตวั อยู่น่งิ ๆ เราตา่ ง
หากทีต่ ้องว่งิ ไปหามนั !!

ปกาศิต แมนไทยสงค์ 207

รอู้ ยา่ งเดยี ว ทา่ มกลางความงอ่ ยเปลยี้ เสียขา อะไร
ทีพ่ อเยยี วยา ยับยง้ั ก็ไมล่ ังเลท่จี ะแกว่งเท้าเขา้ หา
ทา� ทง้ั ทยี่ งั ไมม่ คี า� ตอบ และทา� , แมจ้ ะพบคา� ตอบภาย
หลังว่าเสียเวลาเปล่า แต่‘ค�าตอบภายหลัง’มันก็มี
สองทางมใิ ชเ่ หรอ? ทางแรก-เหมือนค�าพยากรณ์
‘อาจเสียเวลาเปล่า’ ขณะเดียวกันทางที่สอง-มัน
อาจพาเราไปพบคา� วา่ ‘ดนี ะ่ ทส่ี ั่งสม บม่ เพาะเอาไว!้ ’

208

35

รอยเล่ือน

ช่วงบ่ายๆ ก่อนออกไปว่ิง พ่ีสาครโทรมาบอก ส้ิน
ประโยคบอกเล่า ผมเดินเข้าห้องน�้ำ เปล่ียนชุดท�ำงาน
เป็นกางเกงขาส้ัน เสื้อยืดแขนกุด ใส่รองเท้าไนก้ีสีส้มแล้ว
พรวดพราดออกจากออฟฟศิ คิดอย่างเดียว ‘ต้องออกไปวิ่ง!’
มาถงึ สวนลมุ แดดรม่ ลมโกรก ฟา้ ครม้ึ เมฆหนา ประโยคพส่ี าคร
วาบในหัว “ท่ีมันยากๆ ขนาดว่ิงศิตยังท�ำได้เลย” ผมเงียบ
“เอานา่ เขา้ คอรส์ ฝกึ อบรมหนอ่ ย ไมย่ ากหรอก พเี่ ชอ่ื วา่ ศิต
ทำ� ได”้ “เตรยี มตัวให้พรอ้ ม เหน็ นายเปรยๆ จะโปรโมทเร็วๆ
นี้แหละ” วิ่งกลายเป็นทางออก เม่ือมีเร่ืองคับอกบอกใครไม่
ได้ บอกไปกแ็ กป้ ญั หาไม่ตก ทจี่ ริงไมใ่ ชป่ ัญหา ว่าไปแล้วใครๆ
ก็อยากได้ เพราะมนั หมายถงึ ผลตอบแทนทม่ี ากขึ้น ไมใ่ ช่-ไม่
ชอบเงนิ ชอบสิ แตร่ ูด้ ีวา่ หลงั โปรโมทเลื่อนตำ� แหนง่ ผมตอ้ ง
สำ� แดงควิ ซี (QC) ออกมาใหเ้ หน็ ควิ ซที เ่ี ขยี นเตม็ ๆ วา่ Quality
Control

ปกาศิต แมนไทยสงค์ 209

ชีวิตไม่ต่างอะไรจาก product ท่ีน่าข�ำ แต่ข�ำไม่ออก
คอื ท�ำยงั ไงถงึ ให้ product สร้างผลตอบแทนทีม่ ากขึ้น วิ่งไป
คดิ ไป ต�ำแหน่งทส่ี ูงขน้ึ คงคล้าย full marathon ซง่ึ ทำ� ให้ผม
รอ้ นๆ หนาวๆ อยากพิชิตใหไ้ ด้ ก็อยาก แมล้ กึ ๆ รูส้ กึ ขลาด
กลวั ตา่ งๆ นานา พี่สาครทิ้งท้าย “มันเป็นงานทา้ ทาย แคฝ่ ึก
ยงิ ลงคอร์สเทรนที่ฮาวาย เรยี นภาษาเพ่มิ เติม” ชินแต่ half
marathon เมือ่ มคี �ำสง่ั ใหล้ ง full marathon อดย้อนถามตวั
เองไม่ได้ “มงึ กลวั อะไร?”

ไมน่ า่ เชือ่ , วา่ แรงเหว่ยี งท�ำใหเ้ กิดรอยเลอ่ื น
รอยเล่ือนทที่ �ำใหผ้ มเคลอื่ นตัวออกมาไกลเหลอื เกนิ
ตอนคลุกคลีตีวงอยู่ในธุรกิจเครือข่าย ผมชอบหลาย
อยา่ ง เดน่ สดุ ชอบแนวคดิ ชอบบรรยากาศ ชอบการตน่ื ตวั มนั
มีพลังบางอย่างอบอวล อยู่ในนั้น เมื่อวันเวลาไม่เอื้ออ�ำนวย
งานประจำ� ลากคอใหถ้ อยหา่ ง ผมวางมอื อยา่ งเสยี ดาย เหมอื น
เสียครูดๆี ไปคนหนึง่ ผมได้พลังดา้ นบวกมาเยอะทเี ดียว จาก
คนท่ีมีทนุ คิดบวกอยู่แล้วในตัว ก็ยง่ิ เพิ่มพนู มากขึ้น พลงั ดา้ น
บวกท่ชี ว่ ยให้ไปตอ่ ภาษามวยใช้ค�ำวา่ ก๊อกสอง ใช่ ผมเป็นคน

210

มีก๊อกสอง ท�ำนองว่าพอท้อแท้ส้ินหวัง ไม่นานพลังด้านบวก
ถูกจุดข้ึนมาทันที เหมือนมีแบตเตอร่ีส�ำรองอยู่ในร่าง มันจะ
ถกู ชาร์จทันทีที่ร่างกายอ่อนแอถงึ ขีดสดุ
ในแวดวงงานขาย มีอย่สู ามสี่คำ� “ลองทำ� ท�ำแลว้ ไม่
ส�ำเร็จ ก็แค่กลับมาที่เดิม” ทว่า, อย่างน้อยที่สุดก็ได้ก�ำไร
เพราะในระหวา่ งทค่ี ณุ ฝกึ ฝน บม่ เพาะ เรยี นรู้ คณุ จะไดเ้ หน็ ได้
สมั ผสั ในสง่ิ ท-ี่ -หากไมไ่ ดล้ อง คณุ กไ็ มม่ ที างรจู้ กั มนั สบิ กวา่ ปที ่ี
พลดั หลงในดงหนงั สอื ไดจ้ บั มอื ถอื แขนคนเขยี นหนงั สอื ไมน่ า่
เช่ือว่าแรงเหว่ียงของมัน จะผลักดันให้คนท่ีไม่รู้อิโหน่อิเหน่อ
ะไรเกยี่ วกบั อกั ษรศาสตร์ จะมีโอกาสไดเ้ ขียนหนังสอื มีงานตี
พมิ พบ์ า้ งประปราย พอไดโ้ ออ้ วดเพอ่ื นสนทิ คนสองคน ทง่ี งงง
คอื ไม่อยากเชอื่ ว่าคนอย่างผม จะมาหลงรักการอา่ นขนาดน้ี
ทงั้ ๆ ทแี่ ตไ่ หนแตไ่ ร เปน็ ไอข้ า่ ง ไอเ้ ขยี ด ทเ่ี กลยี ดหนงั สอื
ยงั กบั อะไรดี จนพอ่ สา่ ยหนา้ บน่ งมึ งำ� ‘ไมอ่ า่ นหนงั สอื แลว้ ลกู
จะไปท�ำมาหากินอะไร’ สืบค้นไม่ยาก, กระท่ังกล้าด่วนสรุป
ฟันธง ว่าการโน้มตัวลงไปเกลือกกลิ้ง คลุกคลีกับอะไรก็ตาม
จะมากจะนอ้ ย คุณไดแ้ นๆ่ ท่วี า่ ได้ คือได้ซึมซบั รับรอู้ ะไรบาง
อยา่ งกลบั มาเปน็ ของกำ� นลั มนั มคี า่ เสมอหากคณุ เจอวธิ ี แปลง

ปกาศิต แมนไทยสงค์ 211

เปลย่ี น ผลกิ ผนั
สิบกว่าปีในแวดวงวรรณกรรม หากยึดหลักดัชนีช้ีวัด
ความส�ำเร็จ ผมล้มเหลวอย่างไม่ต้องสงสัย ไม่มีงานอวดโฉม
ออกมาใหเ้ หน็ ผมนา่ จะเปน็ เปด็ ทไี่ รค้ วามโดดเดน่ กระพอื ปกี
บนิ ก็ไม่สง่า จะว่ายน�ำ้ ก็ระคายตาคนพบเหน็ งานสองสามชนิ้
ทพ่ี ออวดตาเพอื่ นฝงู กด็ ไู กลหา่ งจากมติ คิ วามลมุ่ ลกึ ทงั้ ปวง ที่
ผา่ นมา ผมสง่ งานทคี่ ดิ วา่ ดสี ดุ ออกไป สง่ิ ทไี่ ดค้ อื ความวา่ งเปลา่
เงยี บงนั ท้งั งานสั้น งานยาว ท�ำให้เข้าใจง่ายๆ ‘ยไู มเ่ หมาะกบั
ยคุ สมัย’ ‘ฝมี ือยตู กไปนะ่ ’ หลงั จากนั้นพลนั พบวา่ ความเงียบ
งันท�ำให้ความวังเวงโดดเด่น ผมเห็นความเส่ือมถอยค่อยๆ
ส�ำแดง ขยบั ขยาย สดุ ท้าย, กม็ คี ำ� อธบิ ายใหต้ วั เอง
สมยั เรยี นชนั้ ประถม แคเ่ หน็ เพอ่ื นรว่ มชน้ั สนทนาภาษา
องั กฤษได้ กใ็ หเ้ ดก็ ชายไรฐ้ านะคนหนง่ึ พศิ วงงงงวย ชว่ ยไมไ่ ดท้ ี่
เดก็ ชายคนนนั้ พลนั มอี าการอยากพดู ไดข้ นึ้ มาบา้ ง ความอยาก
มันค่อยๆ ก่อตัวทีละนดิ คดิ ไมถ่ งึ ว่ามนั จะลากขาเดก็ ชาย ให้
ออกไปไหนตอ่ ไหน จนทา้ ยทส่ี ดุ มนั กลายเปน็ เสน้ โคจรทต่ี อ้ น
ให้เขาออกไปเพน่ พา่ นใชช้ ีวิต ไกลสุดก็ตา่ งทศิ ตา่ งที่ โดยมีตน้
สายปลายเหตุมาจากภาษาอังกฤษ ที่เขาคิดแค่อยากพูดได้
เหมอื นเพอื่ น

212

หากเด็กชายไร้ฐานะสักคน เดินตรงมาถามถึงการใช้
ชีวติ คิดค�ำตอบไดจ้ ริงๆ ก็คงหนไี มพ่ ้นประโยคพ้นื ๆ
“อ อ ก ไ ป จ า ก ก ล่ อ ง”
“ไ ป ล อ ง ใ ช้ ชี วิ ต”
“ไ ม่ มี อ ะ ไ ร เ สี ย ห า ย”
“ไ ด้ กั บ ไ ด้”
อยา่ งทเ่ี กรน่ิ ขา้ งตน้ ผมไดก้ ำ� ไร‘การลงไปสมั ผสั ’ อยา่ ง
นอ้ ยๆ ผลพวงของมนั กท็ ำ� ใหเ้ ดก็ คนหนง่ึ หลงรกั การอา่ น อยา่ ง
นอ้ ยๆ การไปคลกุ คลธี ุรกิจเครือขา่ ยขายตรง กส็ อนใหผ้ มลกึ
ซ้ึงกับทักษะการขาย ได้ความคิดดีๆ เอามาประยุกต์ต่อยอด
เยอะทเี ดยี ว แหละอย่างน้อยๆ ผมก็เชือ่ มั่นวา่ การว่ิงจะทำ� ให้
เจอกับ บ า ง ส่ิ ง เ ส ม อ ไม่น่าเช่อื ว่าแรงเหวย่ี งท�ำให้’เกิด
รอยเล่อื น’
รอยเลื่อน-ท่ที �ำให้ผมเคล่อื นตวั ออกมาไกลเหลือเกนิ ...

ปกาศิต แมนไทยสงค์ 213

36

เพ่ือนบ้าน

เมื่อวานเย็น, ยืนคุยกับเพื่อนบ้านช่ือช�ำนาญ รุ่นราว
คราวเดียวกันนี่แหละ ผมโชคดีมีเพ่ือนบ้านใจซ่ือมือสะอาด
หลายคน พตี่ ก๊ั (หลังบา้ น) ชำ� นาญ (ข้างบา้ น) พี่ลม้ิ (เย้ืองๆ
กัน) อีกคนก็อ�ำนาจ (หมอนี้อยู่คนละซอย) กลุ่มคนเหล่าน้ี
เมือ่ มอี ะไรอรอ่ ยๆ กม็ กั หอบหิ้วยนื่ ใหก้ นั สม่ำ� เสมอ ไมใ่ ชญ่ าติ
ก็เหมือนญาติ คนเราจะเอาอะไรอีก ได้อยู่ใน‘ประเทศอัน
สมควร’ (ปฎิรูปเทสวาโส) มีกัลยาณมิตร ยืนคุยกับช�ำนาญ
นานทีเดยี ว ร้วั บ้านตดิ กนั กจ็ รงิ ก็ใชว่ า่ จะมโี อกาสสง่ เสียงทัก
กวกั มือเรียก ตา่ งคนต่างทำ� งาน
ผมออกเช้าตรู่ทุกวัน กลับมาก็มืดค�่ำ ส่วนช�ำนาญที่
ท�ำงานเขาอยู่ใกล้ ออกสายๆ แปดเก้าโมงประจ�ำ ขับรถไป
ท�ำงานสิบนาทีก็ถึง ขณะที่ผม, อยู่คนละจังหวัด ขาไปอย่าง
ตำ�่ ส่สี ิบหา้ นาที ขากลบั ลอ่ ไปสองชว่ั โมง ใชค่ รับ เขยี นไม่ผิด
ย�้ำอีกทีก็สองชั่วโมง ระยะทางจากบ้านกับที่ท�ำงาน น่าจะ

214

เปน็ อะไรทจี่ ดั ไดว้ า่ ฟา้ ดนิ เลน่ ตลกอยา่ งแทจ้ รงิ แตช่ วี ติ มนั ไมม่ ี
อะไรเหมาะเหม็งเล็งเอาไดไ้ ปเสยี ทุกเร่อื งหรอก จรงิ ไหม? ใน
ความพร่องมันมีของก�ำนัลมาให้เราเสมอ ว่ากันอย่างเปิดอก
ถ้าผมเกิดในตระกูลมั่งค่ังหลังคาบ้านไม่รั่ว ช่ัวชีวิตได้อยู่กับ
พ่อแม่ และประกาศกรา้ วเสียงดงั “มึงร้ไู หม กลู กู ใคร?”
ถามหน่อยสิ ชีวิตจะพานพบรสชาติหวานอมขมปร่า
แบบนี้ไหม?
ยกมอื ตอบไดเ้ ลยว่า “ไม!่ ”
กลับมาท่ีช�ำนาญ, ภาพของเขาท่ีเห็นประจ�ำคือวิ่ง
เหยาะๆ ออกกำ� ลังกาย เขาท�ำสมำ่� เสมอ อีกภาพของเขาคือ
ผู้ชายรักหมา ส่ีห้าทุ่มจะเห็นเขาเดินจูงหมาตัวเล็กๆ ขาหลัง
หกั เดนิ กะโผลกกะเผลกไปตามถนนในหมบู่ า้ น ตดั เรอื่ งหมาๆ
มาท่ีเร่ืองผมดีกว่า ที่ยืนคุยกันเพราะช�ำนาญถาม “พี่ศิตไป
ท�ำอะไรมา ท�ำไมผอมลง?” ได้ยนิ แบบน้ี คิดอย่างเดยี ว ต้อง
จัด จดั ที่ว่าหมายถึง‘มนั ต้องอวด’ แต่ช้าไป ไม่ทันเผยอปาก
ช�ำนาญก็ถามต่อ “พ่ีว่ิงออกก�ำลังกายรึเปล่า?” ผมย้ิมพลาง
พยักหน้า ช�ำนาญตาค้าง “เห้ย จริงเหรอพี่?” ผมพยักหน้า
อีกคร้งั มนั ก็นา่ แปลกใจอยูห่ รอก เพราะรอ้ ยวันพนั ปี ไม่เคย

ปกาศิต แมนไทยสงค์ 215

มีภาพผมวง่ิ ออกก�ำลงั กายเลย เม่ือเฉลยว่าท่ผี อมลงเพราะไป
ว่ิง จงึ เป็นsomethingทอ่ี อกจะsurprise ส�ำหรบั เขา
ผมแอบดใี จในความเอาถา่ นของตวั เอง ยง่ิ เลา่ ใหช้ ำ� นาญ
ฟงั วา่ เร่ิมวงิ่ ต้ังแตต่ น้ เดือนตุลาคมจนถงึ เดอื นน้ี (กุมภาพันธ์)
ผมคยุ ฟุง้ ฟนั ไป 600 กวา่ กโิ ลเมตร ไมว่ ่าเปล่าผมเอามอื ถือ
แลว้ เข่ยี หาภาพ ‘ระยะทาง-ระยะเวลา’ที่บันทึกเก็บไว้ เลอื่ น
ให้ช�ำนาญดูทีละภาพ ก็ย่ิงสร้างความตะลึงงันให้เขาไม่น้อย
เขาพมึ พ�ำเม่ือเห็นตวั เลข 21 กโิ ลเมตรที่ผมทำ� ได้ 3 คร้ัง “พ่ี
ศติ วง่ิ ไดเ้ ยอะมากๆ ” เขาวา่ “ผมวง่ิ มาเป็นปีๆ ยงั ไมเ่ คยถึง
10 กโิ ลเลย อย่างดกี แ็ ค่ 5 กโิ ล คยุ เสร็จ ก็เหน็ เขาวง่ิ เหยาะๆ
ห่างออกไป ผมเดินยิ้มเข้าบ้านพลางดีดนิ้วเหมือนคิดอะไร
ออก “ไดก้ ารล่ะ พรุง่ นีจ้ ะเขยี นถงึ เพอื่ นบ้าน เลา่ ให้เพอื่ นใน
Facebook ฟังดีกว่า”

ไม่รู้คนอื่นเป็นกันรึเปล่า? คือเขียนเสร็จไปแล้วกลับมี
คำ� หรอื บางประโยค‘ตกคา้ ง’ทย่ี งั ลอยควา้ งในหวั ไมแ่ คน่ นั้ มนั
กลบั รบเรา้ ใหเ้ อาออกมาเขยี น(ซะ่ !) อยา่ เกบ็ มนั ไว้ เกบ็ ไวก้ อ็ ยู่
ไมส่ ขุ จรงิ ! ผมกำ� ลงั ไมส่ ขุ เพราะซกุ คำ� บางคำ� ไว้ มนั มปี ระโยค

216

หนง่ึ ทอี่ ยากเขยี นในบททแ่ี ลว้ แตไ่ มไ่ ดเ้ ขยี น เพราะไมม่ จี งั หวะ
จบั ใส่ ประโยคตกคา้ งท่ีว่าคอื “เรอื่ งใชแ้ รงขอใหบ้ อก กูถนัด
เพราะฉะนนั้ , เมอื่ ออกไปวง่ิ กจิ กรรมทต่ี อ้ งใชแ้ รง ไมเ่ กย่ี งเรอื่ ง
หนา้ ตา ภมู ปิ ญั ญากไ็ มต่ อ้ งยงุ่ กบั มนั มาก บอกมา กทู ำ� ได!้ เมอื่
อะไรทต่ี อ้ งใชป้ ญั ญา กม็ กั อา้ งวา่ หวั ไมด่ ี เปน็ ใชไ่ หม ขอไดไ้ หม
เอาทใ่ี ชก้ ำ� ลงั ออกแรงมไี หม?” นไ่ี ง มานเ่ี ลย มาทำ� อะไรทต่ี อ้ ง
ใชแ้ รง ไม่ต้องใชห้ วั ใหย้ ุ่งยากมากเรอ่ื ง!
บางทีเวลาวิง่ แลว้ เหนือ่ ยหน่าย ทอ้ ใจ ผมใชว้ ธิ ตี อกย้�ำ
ตวั เอง “งานออกแรง ไม่ต้องใช้หัว มึงถนัดไม่ใชเ่ หรอ เอาสิ
ลยุ เขา้ ไป ทำ� ใหม้ นั สดุ ลม่ิ ทม่ิ ใหม้ นั สดุ ตวั ! อยา่ สำ� ออยใหเ้ หน็ !”
มนั จงึ เปน็ อะไรทย่ี งั คา้ นสายตา เมอ่ื เหน็ ตวั เลขระยะทาง ระยะ
เวลาทีว่ ง่ิ ได้ ผมใชว้ ธิ นี จ้ี รงิ ๆ คดิ เสมอวา่ ปญั ญาผมต้อยต่ำ� ไม่
เอาอา่ ว ความฉลาดเฉลยี วไมถ่ งึ เสย้ี วของพี่ อยากดี อยากเดน่
จึงเป็นอะไรท่ีต้องออกแรงได้เหง่ือ งานหรือกิจกรรมอะไรที่
ตอ้ งใช้แรง ผมน่าจะรอด น่าจะไปได้ ภายในสามส่ีเดือนผมก็
พบตัวเองเป็นเจ้าของสถิติ(ว่ิง)ที่น่าประทับใจ ความประทับ
ใจที่ว่าเกิดจากค�ำช่ืนชม ประโยคเยินยอจากคนข้างๆ เสีย
มากกวา่ พวกเขาพดู วา่ ระยะทางทวี่ งิ่ ได้ มนั ควรเปน็ ระยะทาง
หรือระยะเวลาของคนเจนสนาม ไม่ได้เพงิ่ ผลผี ลามออกมาวิ่ง

ปกาศิต แมนไทยสงค์ 217

แค่เดือนสองเดือน
ดสู ิ แคแ่ วะมาบอกกนั วา่ มปี ระโยคตกคา้ งจากบททแี่ ลว้
กเ็ ลน่ เสยี ยาว เมอ่ื ไมไ่ ดเ้ ขยี น มนั กเ็ หมอื นเสย้ี นหนามทตี่ ามทมิ่
แทง เหมือนแสท้ คี่ อยโบยตีซ้�ำแล้วซำ�้ เล่า จนต้องมาบอกเล่า
กัน ไม่งน้ั ไมจ่ บ ว่งิ กเ็ หมือนกัน ผมมาถงึ จุดทรี่ ู้สกึ วา่ ถ้าแปลน
ไว้อยากไปวงิ่ แลว้ ไม่ไดว้ ่ิง วนั ทงั้ วันเหมอื นมีสิง่ ตกคา้ งคาใจ!

218

37

เสือออกจากถำ�้

บุญพร้อม ชนะภักดิ์ ชายร่างเพรียว เจ้าของความสูง
168 เซนติเมตรหาเล้ยี งครอบครัวใชช้ วี ติ อยูแ่ ม่สอด ท้ิงคราบ
ความหลังไวก้ บั วันเก่าๆ ผมเคยเล่า(อ�ำ) วา่ เราตดิ คกุ ดว้ ยกัน
เปน็ ‘รนุ่ ตกึ แดง’ 3 ปที ่ีติดคกุ ยดึ โยงกฎระเบียบ หลงั พน้ โทษ
ทุกคนกแ็ ยกย้ายออกไปใช้ชวี ติ คนละทศิ คนละทาง นอกจาก
บญุ พรอ้ ม กม็ ีผตู้ อ้ งหารายอื่นๆ ท่ีสนิทกนั เชน่ ‘ทวศี กั ดิ์ มี
หินกอง’ ‘นิคม มคี ณุ ’ สว่ นอีกคน‘ชาญชัย ประสานพนั ธ’์
สองวนั กอ่ นบญุ พรอ้ มลงมาทำ� ธรุ ะแถวชลบรุ ี จงึ โทรคยุ
กนั เขาถามว่าวา่ งมาเจอกันไหม? บอกไปวา่ ไม่สะดวก มีงาน
ค้างเต็มโตะ๊ บุญพร้อมเขา้ ใจ ด้วยผมเป็นลกู จา้ ง ไม่ใช่เจา้ ของ
กจิ การอยา่ งเขา กอ่ นวางหโู ทรศพั ทบ์ ญุ พรอ้ มพมึ พำ� “ชวี ติ มงึ
ลงตัวดนี ะ่ เพอ่ื น” ผมเออๆ พลางวา่ “กต็ ามอตั ภาพ พอกนิ
พอใช”้ แมว้ างหไู ปนานแลว้ แต่ประโยคหน่งึ ทบ่ี ญุ พร้อมวา่ ก็
ยงั กอ้ งในหว้ งสำ� นกึ “กเู หน็ มงึ มเี วลาวง่ิ ออกกำ� ลงั กาย ดมี ากๆ

ปกาศิต แมนไทยสงค์ 219

เลย ชน่ื ชมๆ สว่ นกู ไมม่ เี วลาใหท้ ำ� อะไรเลย วนั ๆ ทำ� แตง่ าน!”
มีหลายประโยคทีอ่ ยากบอกเขา แตเ่ ลอื กหุบปาก ด้วย
บางอย่างมันต้องเจอแล้วเปิดอกคุยกัน มันไม่เหมาะที่จะคุย
ผา่ นโทรศพั ท์ หากเพื่อนอา่ น Facebook ผมอยู่บา้ ง ก็อยาก
บอกว่าเรามาถึงจุดที่ต้องเลือก เลือกเอาว่าเวลาท่ีเหลือมึง
จะกอบโกยอะไรต่อ เราโตพอท่ีจะรู้ว่าอะไรของแท้อะไรของ
เทียม อะไรสุ่มเส่ียง เราแจ่มชัดกับภาพนอนกรอกตาบน
เตียงผู้ป่วย ท่ีช่วยเหลือตัวเองไม่ได้และกลายเป็นภาระคน
อื่น ถามหน่อยสิ หรือจะรอให้ปัจจัยภายนอกบีบคั้น รอให้
วัน‘ช�ำรุดทรุดโทรม’คืบคลานแตะมือ แล้วค่อยลุกฮือขึ้นต่อ
ตา้ น, กระนน้ั หรอื ?
นาทนี เ้ี รายงั มสี ทิ ธเ์ิ ลอื ก เลอื กวา่ จะอยฝู่ ง่ั ไหน กอ่ นสาย
เกินไปจนไม่มีสิทธ์ิเลือก อย่างน้อย,แม้ไม่ใช่ทางแก้ไขได้ร้อย
เปอรเ์ ซน็ ต์ แตเ่ หน็ ดว้ ยกบั ผมเถอะ วา่ มนั ชว่ ยยบั ยงั้ ความปว่ ย
ไขไ้ ด้ หลายคนนอนบน่ บนเตียง “ถา้ รงู้ ้ี กดู ูแลสขุ ภาพ ออก
ก�ำลังกายบ้างดีกว่า” บอกได้ ก็อยากบอก ถ้านอนหลับบน
เตียงอุน่ ๆ แล้วสุขภาพดขี ึน้ ผมคงนอนแชว่ ันละสิบชวั่ โมง!

220

พ่กี ้อยถาม “พรงุ่ นห้ี ยดุ มแี พลนออกไปวิ่งรเึ ปล่า?”
“ว่ิงครบั ”
“คดิ ไวก้ ่ีกโิ ล?”
“สกั 15 กโิ ล”
แล้วเช้าวันนี้ ผมก็พับแพลนเก็บไว้ ความตั้งใจท่ีจะ
ออกวิ่งถูกเล่อื นออกไป ดว้ ยนึกไดว้ า่ 8.30 แมม่ ีนัดพบหมอท่ี
รพ.ศิริราช หลายวันท่ผี า่ นมาแมเ่ หมือนคนออ่ นแรง ภาพคุน้
ตาคือแม่นอนซมเหมือนคนไม่มีแรง ปีน้ีแม่อายุแปดสิบกว่า
เป็นร่มโพธ์ิร่มไทรท่ีเคยมีใบหนาปกคลุม ทกุ วันนี้มีแตก่ ่ิงกา้ น
วา่ งเปล่า ใบปลิดปลิวรว่ งหล่นซบดนิ บางวนั แม่หวั เราะเสียง
ดงั เหมือนคนหนมุ่ สาว ขณะที่บางวันกลบั เงียบงนั ผดิ สงั เกต
ผมชวนแมม่ าอยดู่ ว้ ย ลากพส่ี าวมาดว้ ยอกี คน อาณาจกั ร
ทต่ี อ้ งผอ่ นจา่ ยใหแ้ บงคท์ กุ เดอื น กลายเปน็ ทรพั ยส์ นิ มคี า่ ขน้ึ มา
ทันที อย่างน้อยๆ รวงรังท่ีตั้งใจซ้ือก็มีโอกาสรองรับ“พระ
อรหันต์” ทกุ วนั จึงได้เหน็ ชีวติ พระอรหันตเ์ ต็มตา หญงิ ชราที่
ครงั้ หน่งึ เคยยึดโยงดูแลลกู ๆ สีส่ ิบปีกอ่ น, แม่ตืน่ นอนตสี องตี
สามเพือ่ ลุกไป‘ตัดยาง’กลางปา่ หา่ งจากบา้ น 6 กิโลเมตร จงึ
เป็นภาพคนุ้ ชินทด่ี ึกๆ ดื่นๆ คนแถวบา้ นท่สี ญั จรไปมาดว้ ยรถ

ปกาศิต แมนไทยสงค์ 221

เครอื่ ง จะเหน็ แมก่ ้าวฉบั ๆ พรอ้ ม ‘เกยี งฉอด’สอ่ งทาง ทาง
ของแมท่ ี่มองยังไงกไ็ ร้คนเคียงข้าง
คนเคยี งขา้ งท่ผี มเรยี กขานวา่ —พอ่
เมื่อแม่มาอยู่ด้วย ผมหาเคร่ืองล่อใจด้วยการซ้ือทีวีจอ
ยักษ์ขนาดมหึมาแปะติดผนัง จากนั้นเชื่อมต่ออินเตอร์เน็ต
เพอื่ เปิดหนังตลงุ ให้แม่ดูแกเ้ ซ็ง บา่ ยเหงาๆ บางวนั จึงเหน็ แม่
นั่งดูหนังตลุงอย่างสนุกสนาน ความสนุกของแม่ในวัยน้ี มัน
คงไม่ต่างจากวัยผมเมอ่ื สส่ี ิบปีก่อน ทแ่ี มต่ ้อนลกู ๆ ไปขลุกอยู่
หน้าจอหนงั ตลงุ โลกแค่เปลี่ยนตวั ละคร ส่วนฉากและเนอ้ื หา
ยงั คงเดิม...
ผมหยดุ ซ้อมว่งิ 5 วันเตม็ ๆ แมบ้ างวันมโี อกาส กเ็ ลือก
ข่มใจระงับความอยาก จะอะไรอกี ล่ะ ก็เมื่ออาทิตย์ทแี่ ลว้ ดนั
ทะล่ึงไปสับขาออกว่ิงมากไปหน่อย น่องเข่าจึงระบมไปทั้ง
แถบ คิดแตว่ า่ เม่อื ท�ำได้ 21 กโิ ลเมตร ก็ต้องรีบท�ำซ้ำ� ๆ เพอ่ื
ใหร้ า่ งกายจ�ำได้หมายรู้ ประมาณวา่ ตอ้ งรบี สรา้ งความเคยชนิ
กล่ินชยั ชนะมันหอมหวนชวนให‘้ เสอื ออกจากถ้ำ� อยรู่ �่ำไป!’
แลว้ เขา่ เสือก็อักเสบ

222

เสอื อย่างผม, หลบเลยี เขา่ ตัวเองเงยี บๆ
ไม่มเี สอื ตัวเมียมาเลียเข่าให้
พลันบอกตัวเอง ‘ทหี น้าทหี ลังกอ็ ยา่ บา้ พลงั ทำ� แบบน้ี
อีก!!’

ปกาศิต แมนไทยสงค์ 223

เมื่อเห็น ‘ใ ค ร ใ ค ร’ ออกวิ่งเพราะผม บอกตรงๆ
มนั เหมอื นได้ท�าบญุ ท า ง อ้ อ ม อย่างนอ้ ยที่สุด
สุขภาพเขาต้องดขี ้นึ เมือ่ สุขภาพดีข้นึ ไมเ่ จ็บไขไ้ ด้
ป่วย กไ็ ม่ตอ้ งไปหาหมอรอคิว ไมต่ ้องเสียเงิน เสีย
เวลา คนข้างๆ กไ็ ม่ต้องเดอื ดเนือ้ รอ้ นใจ นบั เป็น
ความสุขง่ายๆ ทไ่ี ด้ค้นพบ แหละย่ิงพบว่าแมแ้ ต่พี่
สาวท่ีหายจากการฝ่าตัด ก็ได้พลังบวกจากน้อง
ชาย เห็นแกใชเ้ วลาเชา้ ๆ ออกก�าลงั ทกุ วนั ! สังคม
ในอุดมคติ บางทกี ็ต้องเรม่ิ ทเ่ี รา...

224

38

‘ปัจจัตตัง เวทติ ัพโพ’

คดิ มาสองสามวนั แลว้ ละ่ วา่ จะเลา่ อาการปวดเขา่ ใหฟ้ งั
เพ่อื เปน็ กรณีศึกษา ต้องบอกก่อนวา่ เปน็ แคค่ �ำบอกเล่า ท่ีเดา
เอาเอง คดิ ไปเอง วเิ คราะหเ์ จาะลกึ ไปเอง ตามประสาเทา้ ใหม่
หัดวิ่ง ทีจรงิ แลว้ , คนท่ีเขาว่ิงมาก่อนก็บอกให้ระวงั พผี่ ้งึ พี่ออ
นกว็ า่ อยา่ หกั โหม กระนน้ั ตามสนั ดานคนหวั แขง็ กม็ กั แกวง่ เทา้
หาเสย้ี นเป็นนิสยั อยากดั้นดน้ คน้ คว้าด้วยตวั เอง ตอ้ งถามคน
วง่ิ -เปน็ เหมอื นกนั ไหม? ทเ่ี รารสู้ กึ วา่ กจิ กรรมบางอยา่ ง มนั ตอ้ ง
ลอง ของบางอย่างมนั ต้องถงึ !
ผมว่าระดับ“ธาตุ” ในร่างล้วนบอบบาง แกร่งกล้าไม่
เทา่ กัน ยง่ิ วางเป้าจะเอาใหถ้ งึ full marathon ก็ย่ิงตระหนกั
ว่ายังไงก็ต้องฝ่าด่าน เรียนรู้ปรากฎการณ์ต่างๆ ให้เจนจัด
มากที่สุด ภาษาพระเรียกว่า‘ปัจจัตตัง เวทิตัพโพ’ คือพึงรู้
พึงสัมผัสได้เฉพาะตน ให้คนอ่ืนมารู้ มาเข้าใจแทนเราไม่ได้
ส่ิงที่พบเห็นระหว่างการซ้อมวิ่งในแต่ละคร้ัง คืออาการปวด

ปกาศิต แมนไทยสงค์ 225

ตามจุดต่างๆ บางจุดอาจเกิดขึ้นใหม่ ในขณะที่บางจุดผุดให้
เห็นแค่สองกิโลเมตรแรกจากน้ันก็หาย คงจริงอย่างที่คุณนะ
(นฤพนธ์ ประธานทพิ ย์) นักวงิ่ มาราธอนวา่ น่นั แหละ เจ็บกบั
บาดเจบ็ มนั ตา่ งกนั เจบ็ -เดย๋ี วๆ เดยี วกห็ าย รา่ งกายพกั ฟน้ื วนั
สองวนั กด็ ีข้ึน แต่ถา้ บาดเจบ็ ตอ้ งหยดุ ยาว บางคนตอ้ งเขา้ โรง
พยาบาลเพอ่ื รักษาตัว
บางวันวิง่ แบบสบายๆ ขณะทบ่ี างวนั อาการ‘จุก’สขี ้าง
ก็ตามราวี ถึงกับหยุดว่ิงก็เคยมี การซ้อมช่วยให้ผมได้ศึกษา
กลไกในรา่ ง ซงึ่ ผมวา่ จ�ำเป็นนะ่ โดยเฉพาะขาวิง่ ทเ่ี ลง็ เหน็ ผล
มากกว่าคนวง่ิ ออกก�ำลงั กายทวั่ ไป เทา่ ทต่ี าดหู ฟู ัง กล้ายืนยนั
ยงั ไม่มีมอื อาชีพคนไหน ทไี่ มผ่ า่ นความเจบ็ ปวดเหล่าน้ี ความ
เจบ็ ปวดทอ่ี รรถาธบิ ายไมไ่ ด้ ตอ้ งออกไปเรยี นรดู้ ว้ ยตวั เอง แต่
จะเจ็บนอ้ ยบ้างมากบ้าง กข็ ้ึนอยกู่ ับจังหวะ สังขาร และฐาน
เดิมที่เคยก่อ-รา่ ง-สร้างมา
เวลาเว้นช่วงซ้อมไปนานๆ ความวิตกอันดับต้นๆ คือ
กลวั ขเี้ กยี จ ซงึ่ มนั จะมาถกู จงั หวะ บรรยากาศรอบขา้ งจะแปลง
คา่ พาใหเ้ ราคลอ้ ยเคลมิ้ ใจทเ่ี คยชนะขาดลอย กพ็ า่ ยแพพ้ งั ยบั
พร้อมกับเหตุผลที่เถียงไม่ข้ึน อาทิเช่น เช้าไป สายไป ไม่ได้
นอนตืน่ สายนานแลว้ อยากอา่ นหนังสอื เอานา่ -มะรนื น้คี ่อย

226

ว่งิ ปวดเข่า ปวดน่อง เรยี กไดว้ า่ สารพดั อย่าง ซงึ่ แต่ละอยา่ ง
ก็รู้ซึ้งแก่ใจ ถามหน่อยสใิ ครจะรูด้ เี ทา่ เรา?
เหมือนท่ผี มก�ำลังรดู้ ีว่า อาการปวดเข่า เจ็บนอ่ ง มันมา
ถงึ จดุ ทพ่ี อหยดุ ซอ้ มวงิ่ ไปนานๆ อาการปวดมนั จะทเุ ลาเบาบาง
จากน้ันไม่นาน, ร่างกายคล้ายก�ำลังเรียกร้องอะไรบางอย่าง
อะไรบางอยา่ งที่เราปฎบิ ัติจนเปน็ นิสยั จนสารเคมีในร่างกาย
พากนั รบั รู้ “วา่ เอาละ่ นบั ตอ่ นไ้ี ป คนๆ นก้ี จ็ ะเปน็ คนออกกำ� ลงั
กาย” เมอ่ื เราเมนิ หนี ละทงิ้ กจิ กรรมทเี่ คยประพฤตปิ ฎบิ ตั ิ มนั
กม็ สี ัญญาณเตือนออกมาทันที เคยซ้อมวิง่ สม�ำ่ เสมอ พอหยดุ
ไปนานๆ มนั ก็ปวด มนั กเ็ มื่อยทันตาเห็น เราโกหกใครตอ่ ใคร
ได้ แตร่ า่ งกายกลบั ไมเ่ ชอื่ ขอ้ มลู ทเี่ ราปอ้ นใสล่ งไปหรอก ขอ้ มลู
ทีเ่ ราบอกใจซ้ำ� ๆ “ฉันกำ� ลงั เจบ็ เข่า ปวดขา”

การประคองความเชอ่ื ใหย้ นื หยดั ยาวนาน เพอื่ จะทำ� สง่ิ
นน้ั ๆ ใหส้ �ำเร็จไม่ใชข่ องงา่ ย เพราะระหวา่ งทางมนั มีตัวแปรท่ี
เขา้ มาย่วั ยุ ทา้ ทายความเชือ่ ไมห่ ยดุ นาทีน้ีผมเรม่ิ มคี �ำถามถึง
ความเชอื่ ท่เี หมอื นกำ� ลงั สน่ั คลอน หลายกจิ กรรมในชีวิตไมว่ า่
จะเปน็ งานเขยี น งานขายและสดุ ทา้ ยคอื งานวง่ิ ลว้ นผกู ตดิ กบั

ปกาศิต แมนไทยสงค์ 227

ความเช่ือ ใชห่ รอื ไมว่ ่า เราตอ้ งเชอื่ ม่ันมากพอ เชื่อว่าส่ิงตรง
หนา้ มนั มรี าคาคา่ งวดสำ� หรบั เรา เชอื่ วา่ มนั เปลยี่ นแปลงเราได้
แตค่ ำ� ถามหนงึ่ ทก่ี อ้ งหู “คอื ตอ้ งเชอื่ มน่ั มากแคไ่ หน ถงึ จะชอื่
ว่าเชือ่ มนั่ มากพอ!”
ในวงแวดวงคนส�ำเร็จท่ีพบปะเข้าปรึกษา (โดยเฉพาะ
ในแวดวงธุรกิจเครือข่ายขายตรง) ล้วนสารภาพให้ฟังว่า ค�ำ
ว่า‘ต้องเช่ือม่ันมากพอ’ หมายถึงคุณต้องเชื่อม่ัน “ถ้าส�ำเร็จ
มันจะเปลี่ยนชีวิตคุณ” ประการที่สองคือต้องเช่ือม่ันแบบไว้
เนื้อเช่ือใจ ไร้ข้อกังขา ไร้ข้อโต้แย้ง ต้องก้าวผ่านความลังเล
ต้องไร้ค�ำถามท่ีวนเวียนประมาณว่า “ฉันท�ำไปเพื่ออะไร?”
“เมื่อไหร่จึงสำ� เร็จ?” “ทำ� ไปแล้ว มันไดอ้ ะไรกลับมา?”
ผมเอย่ คำ� คมๆ แลว้ กระซบิ กระซาบบอกปกาศติ ขณะ
เขาเดนิ ออกกำ� ลงั ขาท่สี วนพทุ ธ ในเช้าทเ่ี ขาควรวงิ่ สกั 5 กิโล
10 กิโล “การประคองความเชือ่ เพื่อใหถ้ งึ finisher ยตู ้องเจอ
การเดมิ พันประดามี แต่ส่งิ ท่ีเจอชัวร์ๆ คือยเู จอตวั เอง!”

228

เน้ือหาข้างบนผมเขียนก่อนวิ่ง ผมมาถึงสวนพุทธ 06.45
นาที มคี วามรสู้ กึ อยากอา่ นขอ้ ความเกา่ ๆ ทเี่ ขา้ ไปปรบั แก้ ทเี่ ขยี น
ไป บอกไป ไมใ่ ช่ว่าจบนะ่ หลายครง้ั หลายหนผมหวนกลบั ไปอา่ น
ทบทวน พบค�ำบางค�ำ ประโยคบางประโยคที่ผิดพลาด เฉ่มิ เชย
ผมก็ขัดเกลา เหลาใหม่ แต่เชา้ นีเ้ มอ่ื แก้ไขบทเกา่ ๆ จนเรียบรอ้ ย
พอใจ ผมรสู้ กึ วา่ หว้ งลกึ ภายในกลบั มบี างอยา่ งคกุ รนุ่ ผมจงึ ยนื จมิ้
นวิ้ หนา้ จอมอื ถอื เหมอื นมอี ะไรเขา้ สงิ บอกตวั เองซำ�้ ๆ ตอ้ งทำ� เดยี ว
นี้! ตอ้ งเขยี นเดยี วน!ี้ จนได้เนื้อหาอย่างที่เหน็ ขา้ งบน เขียนเสรจ็ ก็
ออกไปวงิ่ เหลอื บดเู วลา 08.20 นาที แดดก�ำลังจ้า หากเปน็ แดด
แบบนใ้ี นวนั อื่นๆ ผมวิง่ เสร็จไปนานแลว้ แตเ่ อาเถอะ วนั นีจ้ ะให้
อภัย “เพราะเป็นการบกพร่องโดยสุจริต!”

ปกาศิต แมนไทยสงค์ 229

39

เม่ือคร้งั แรกกล้าให้อภยั

ระยะเวลา 6 เดอื นท่เี คล่อื นตวั ออกไปวง่ิ ผลประกอบ
การที่เกนิ ความคาดหมาย ส่งผลให้ ค น ข้ า ง ๆ อย่างนอ้ ย 3
คน ทนไมไ่ หว ต้องออกไปเรียกเหงอ่ื เหมอื นผม 3 คนทีว่ า่ คอื
พอี่ อน พผ่ี งึ้ คนสดุ ทา้ ยคือมด คนเหลา่ นเ้ี คยวิง่ บางคนยังวง่ิ
อยู่ แตท่ ุกคนจบที่ระยะทางเดมิ ๆ พ่อี อนท�ำสถิติ 7 กโิ ลเมตร
พผี่ ง้ึ 4 กิโลเมตร ส่วนมด 3 กิโลเมตร ตอนแรกพวกเขา(อาจ)
คดิ ว่า ‘แคไ่ ฟไหม้ฟาง เดยี๋ วสักพักกค็ งหาย อะโธ่ จะได้สักกี่
น้ำ� เชียว!?!’
แตเ่ มอื่ เหน็ ผมกม้ หนา้ วงิ่ จรงิ ๆ จงั ๆ เหน็ ตงั้ แตก่ โิ ลเมตร
แรกๆ ทีผ่ มเบยี ดตวั แทรกแรงเสยี ดทาน (ต่างๆ นานา) จนมา
ถงึ ระยะฮาฟมาราธอน 21 กโิ ลเมตรทที่ ำ� ได้ซ�้ำๆ มันจงึ ไม่ใช่
ไฟไหมฟ้ าง คนขา้ งๆ กเ็ ปลยี่ นมมุ ทมี่ องผม “คงไมถ่ งึ ไหน” ไป
เปน็ ประโยค “เฮ้ย มนั เอาจรงิ น่หี ว่า!” จากนน้ั , คนข้างๆ ท่ี
เคยเหยาะแหยะ ขาดแรงบนั ดาลใจ ก็กลายเป็นว่าออกมาวงิ่

230

วนั ไหนวิง่ ได้เท่าไหร่ ก็เอามาโชว์ มาอวดกนั ผมว่า อวดเถอะ
พ่ี ถ้ามันดี ดีกว่าอวดชว่ั อวดสงิ่ ไมด่ ี!
อวดด-ี อยา่ งนอ้ ยๆ กพ็ ลอยให้คนที‘่ ลกึ ๆ อยากอวดดี’
แตไ่ มก่ ลา้ กลวั สงั คมบางกลมุ่ บางกอ้ นทตี่ ารอ้ นรบั ไมไ่ ด้ จะได้
กลา้ ท�ำอะไรดีๆ ถามหนอ่ ยสิ ท�ำไมไอ้สงิ่ ดีๆ เราถงึ ไม่สง่ เสรมิ
เพ่ิมราคาให้กัน ท�ำไมต้องเปิดพื้นท่ีให้สิ่งไม่ดี-มีราคาค่างวด
ออกมารา่ ยรำ� เผยตวั จงึ ไมแ่ ปลกทเ่ี ราจะเหน็ ภาพตรี นั ฟนั แทง
ฉายชดั ขดั ลูกตาทกุ วนั คนอืน่ ๆ อาจคนุ้ ชนิ กบั ความหมายคำ�
ว่าอวดดี ที่เคาะยังไงก็ไม่พ้นรูปเงาเดิมๆ อวดด-ี จะมเี ฉดสใี น
ท�ำนองหมองคล�ำ้ ใครทำ� ตัวอวดดีจะถูกเพ่งเลง็ พดู ให้ชัดคอื
ตดิ ลบหนอ่ ยๆ
ช่วงเริ่มต้นระยะแรกๆ จนถึงเดือนท่ีสี่ ออกว่ิงวันไหน
ผมไม่พลาดกระจายข่าวให้เพื่อนทราบ บางคนเงียบเหมือน
เป่าสาก ขณะบางคนสง่ เสียงตอบ อยากออกไปวงิ่ บ้างจงั ผม
วา่ “มาส!ิ ” ลกึ ๆ ดใี จทกี่ ารเรมิ่ ตน้ ทำ� อะไรดๆี ตอ่ สขุ ภาพ แลว้
มันกระเพอ่ื มขยายวงกว้าง ช่วยใหค้ นอ่นื ตื่นตวั ผมเช่ือว่าจะ
อวดดีหรืออวดชัว่ ล้วนมีพลงั บางอย่างแฝงอยู่ ผมเช่ือมัน่ และ
เขา้ ใจวา่ การออกก�ำลงั กายมีความหมาย “น�ำสิง่ ดีๆ สู่ชีวติ ”
จึงไมค่ ดิ อะไรมากเมือ่ ต้องประกาศอวดใครๆ

ปกาศิต แมนไทยสงค์ 231

เมื่อเห็น‘ใ ค ร ใ ค ร’ออกวิ่งเพราะผม บอกตรงๆ มนั
เหมือนได้ทำ� บญุ ท า ง อ้ อ ม อย่างนอ้ ยท่ีสดุ สุขภาพเขาต้อง
ดีขึน้ เมอ่ื สุขภาพดีข้ึน ไมเ่ จบ็ ไข้ได้ป่วย กไ็ ม่ต้องไปหาหมอรอ
ควิ ไมต่ อ้ งเสียเงิน เสยี เวลา คนขา้ งๆ ก็ไม่ตอ้ งเดือดเนือ้ ร้อน
ใจ นบั เป็นความสุขง่ายๆ ท่ไี ด้ค้นพบ แหละยิ่งพบว่าแมแ้ ตพ่ ี่
สาวทหี่ ายจากการฝา่ ตดั กไ็ ดพ้ ลงั บวกจากนอ้ งชาย เหน็ แกใช้
เวลาเชา้ ๆ ออกกำ� ลงั ทกุ วนั ! สงั คมในอดุ มคติ บางทกี ต็ อ้ งเรม่ิ
ที่เรา...
เรียกแกตดิ ปากวา่ พ่ีสมศรี รอ้ ยวนั พนั ชั่วโมงเดินสวนก็
พยักหน้า โบกมอื ใหก้ ัน แกอย่แู ผนก ISC ดแู ลระบบเครือข่าย
คอมพิวเตอร์ท้ังหมดของสถานทูต เนื้องานความรับผิดชอบ
มใิ ชแ่ คเ่ มอื งไทย แตเ่ หมารวมไปถงึ ภาคพนื้ เอเชยี สายสมั พนั ธ์
ระหวา่ งเราเรม่ิ ตน้ งา่ ยมาก เพราะเมอื่ รวู้ า่ ‘มาจากวดั ’ แกพลนั
สารภาพ‘จบทางพระเหมอื นกนั ’ พอสนิ้ ประโยค ‘จ บ ท า ง
พ ร ะ’ ร้สู กึ วา่ พธิ ีกรรมหรือกำ� แพงหนาๆ ทปี่ ดิ ก้นั เราอยกู่ ถ็ ูก
รื้อถอนทบุ ทงิ้ ผมเจอแกบอ่ ย บางทีแกมาแกป้ ัญหาหรอื รีเซต็
ระบบทอี่ อฟฟศิ แตค่ ดิ ไมถ่ งึ วา่ เจอกนั คราวนเี้ ราคยุ กนั ออกรส

232

บทเรมิ่ ตน้ แกเปน็ คนเรมิ่ กอ่ น “ไดย้ นิ มาวา่ ฟติ นา่ ดเู ลย”
รู้โดยทนั ทแี กคงรวู้ า่ ผมกำ� ลังวงิ่ พิราบคาบข่าวคงเป็นนอ้ งกำ�
ชัย แผนก Motor pool เพราะทนั ทที ีร่ ้วู า่ ผมก�ำลังวิง่ กำ� ชยั
กเ็ ปรยออกมา “พตี่ ้องคุยกับพ่ีสมศรี แกชอบว่ิง ลงสนามแขง่
บ่อย” เม่ือเจอหน้าพี่สมศรีจึงเหมือนต่างฝ่ายต่างทราบข่าว
ผ่านค�ำบอกเลา่ จากกำ� ชยั ก�ำชยั เองทส่ี นิทสนมเพราะเขาเอง
ก็เตบิ โตมาจากขา้ วกน้ บาตร ไมน่ า่ เช่อื วา่ การวง่ิ จะทำ� ให้ผมมี
เรอ่ื งคยุ กับพส่ี มศรมี ากกว่าคร้ังไหนๆ
เมอื่ วานผมมีอบรมเก่ียวกับ ARIBA จงึ เจอพ่ีสมศรโี ดย
บงั เอญิ เสรจ็ อบรมแกชวนไปแผนก ISC เมอ่ื ไปถงึ ยนื กวาดตา
ลวกๆ กเ็ หน็ ปฎทิ นิ ตง้ั โตะ๊ ทวี่ างตรงหนา้ มรี อยปากกาขดี ครอ่ ม
พร้อมข้อความ ผมถาม “อะไรครับพี่?” “ออ เป็นงานว่ิงท่ี
สมคั รเอาไว”้ แกตอบนำ�้ เสยี งราบเรยี บ ผมไลต่ าอา่ นขอ้ ความ
บนปฎทิ นิ ดว้ ยความตะลงึ งนั เหน็ คำ� วา่ หาดใหญ่ ตรงั จอมบงึ
บางแสน ฯลฯ ผมเอ่ยเสียงดงั ทนั ทีที่เจอคำ� ว่าหาดใหญ่ แกวา่
งานวิ่งทีห่ าดใหญ่ก็โอเคนะ่ มีชอื่ ตดิ ท�ำเนยี บ สว่ นตรัง,ผมดีใจ
เป็นพิเศษ เพราะเปน็ งานวงิ่ มาราธอนทผี่ มสมคั รเหมอื นกนั
พสี่ มศรเี อย่ ทงิ้ ทา้ ย “งน้ั เจอกนั ทตี่ รงั ” ผมพยกั หนา้ แวว

ปกาศิต แมนไทยสงค์ 233

ตาประกาย อดคดิ ไมไ่ ด้ ไมร่ วู้ า่ จดุ หมายปลายฝนั มนั จะลงเอย
แบบไหน ลม้ เหลวไมเ่ ปน็ ทา่ หรอื มาพรอ้ มเกยี รตยิ ศ งานทต่ี รงั -
สำ� หรบั ผมคอื งานใหญ่ ใหญพ่ อทจี่ ะชเ้ี ปน็ ชตี้ าย และใหค้ ำ� ตอบ
วา่ นาทถี ดั ไป ผมควรเทใจใหก้ บั การวง่ิ ตอ่ หรอื เปลา่ บทสรปุ ท่ี
ตรงั น่าจะเป็น “ค�ำตอบสดุ ท้าย” บางคนอาจแย้ง “ท�ำไมตอ้ ง
ขึงเครียดเอาจริงเอาจังขนาดนั้น?” ค�ำตอบท่ีใช้บอกตัวเอง
“แลว้ ทำ� ไมตอ้ งโอนออ่ นผอ่ นปรนระยะความสำ� เรจ็ ใหย้ ดื ยาว
ออกไปอีก?” วา่ กันอย่างเปิดอก ผมไม่อยากเริ่มตน้ ตรงค�ำว่า
“อะไรวะ่ งานแรกมึงกล็ ม้ เหลวไมเ่ ปน็ ท่า!” ยงิ่ มีเวลาฝึกซ้อม
5-6 เดอื น กย็ ง่ิ ยำ้� เตอื นตวั เองกลายๆ “อยา่ หาขอ้ อา้ งใหค้ วาม
ลม้ เหลวอกี เลย!” พ่ายแพ้คอื พ่ายแพ้ ไมไ่ ด้เรอื่ งคอื ไม่ได้เรอ่ื ง
กอ่ นหนา้ น,้ี กค่ี รง้ั ทผ่ี มใหอ้ ภยั ความลม้ เหลว เมอื่ ครง้ั แรกกลา้
ใหอ้ ภัย เส้นชยั กถ็ กู ล ด ค่ า ค ว า ม ศั ก ดิ์ สิ ท ธ์ิ! จึงไม่
แปลก, เมอ่ื สถิตทิ ่ไี ด้หลงั จากนัน้ คือล้มเหลวเปน็ นิสยั !
การพบปะพสี่ มศรี รวมไปถงึ การได้เจอพี่ขจรฤทธ์ิ มีสิ่ง
เดยี วทีค่ ิดถึง นัน่ คอื “เมื่อถึงระยะเวลาหน่งึ คนเราก็เหมือน
แมเ่ หล็ก ท่ีมันจะลากคนทช่ี อบเหมือนกัน นิสยั ใจคอเหมอื น
กัน ให้เข้าหากัน คนอยากส�ำเร็จก็จะมองหาคนส�ำเร็จ ไม่มี
หรอกท่ีคนส�ำเร็จจะมองหาคนล้มเหลว และไม่มีหรอกท่ีแม่

234

เหล็กจะดดู เศษไมผ้ ๆุ หรือลากเศษเหล็กปลอมๆ เขา้ มา เมื่อ
ไม่ใช่ มันก็ไมต่ ดิ !” ในข้อเขียนเกา่ ๆ ชิ้นหนงึ่ ของผม จำ� ไดว้ า่
เคยเขยี น
“...มคี นบอกวา่ ความสำ� เรจ็ กเ็ หมือนแมเ่ หลก็ ที่มันจะ
ดูดเอาเฉพาะเหลก็ แท้ๆ เข้ามา เอาไม้ไปลอ่ มนั ก็ไมด่ ดู ไมม่ ี
การตอบสนองใดๆ ชวี ติ คนกเ็ หมอื นกนั มนั งา่ ยนดิ เดยี ว อยาก
ประสบความส�ำเร็จก็ตอ้ งตีตวั ออกห่างจากคนออ่ นแอ คนล้ม
เหลว เพราะคนส�ำเร็จกับคนล้มเหลว มีความเห็นแตกต่าง
อยา่ งสนิ้ เชิง คนส�ำเรจ็ มักมีแรงฮดึ กลา้ แลก กล้าลุย รวมถึง
มีทัศนคติท่ีดี คิดบวกเสมอ มันก็จริงอย่างท่ีเขาว่าน่ันแหละ
กศุ โลบายทไ่ี ดย้ นิ มาจากธรุ กจิ เครอื ขา่ ย หลายขอ้ หลายวธิ ี ผม
หยิบเอามาใช้ในการตักเตือนตัวเอง ว่าทุกสาขาอาชีพให้รีบ
ท�ำ ให้รีบขวนขวาย ให้มีวินยั ให้มที ัศนคติท่ีเป็นบวกเสมอ เจ
อการปฎิเสธกคี่ รัง้ ก็อยา่ ทอ้ ถอย ก็ตอ้ งลองใหม่ ท�ำใหม่...”
(คดั มาจากบทบนั ทกึ “ขณะทห่ี วั ใจเรมิ่ โหยหาการแหก
คกุ ” )

ปกาศิต แมนไทยสงค์ 235



40

ฟงั ความข้างเดียว

‘คณุ วรรณ สำ� ราญรนื่ ’สาวสวยรา่ งอวบ วยั สามสบิ ตน้ ๆ
เปรยกับผมวา่ หลงั ออกไปว่งิ 6 กิโลเมตร รุง่ ขนึ้ อีกวนั ร้สู ึกเจบ็
ฝ่าเทา้ เธอถามน้�ำเสยี งซื่อ “เปน็ อะไรมากรึเปล่า?” สารภาพ
ก่อน ผมเองไม่ได้รู้เรื่องหรือปราดเปร่ืองเรื่องวิ่งอะไรหรอก
เพิ่งออกไปวิ่งเหมือนกนั แตเ่ มือ่ เธอถามกย็ ินดีตอบเทา่ ที่รสู้ ึก
นึกคิด ยึดประสาทสัมผัสท่ีตัวเองรับรู้มา ผมว่าเป็นอาการ
ธรรมดา ไมเ่ คยออกกำ� ลงั กาย เมอ่ื อตุ รคิ ดิ บดิ แขง้ แกวง่ ขา มอื
ใหม่ๆ ใครบ้างไม่ปวดไม่เจ็บ ผมเองยังไม่ลืม ‘วันนั้นของตัว
เอง’ วันที่ตดั สนิ ใจออกไปวิง่ มันเหมอื นเด็กอ่อนหดั กำ� ลังคดิ
การใหญ่ พดู แบบไม่อาย อาทิตย์แรกๆ ระบมเกือบตาย จน
เคยคิดง่ายๆ หยุดแค่นี้ดีไหม? เลิกวิ่งเถอะ แต่เม่ือใจมันเอา
เสียอย่าง จึงพยายามสอดส่ายสายตาหาความรู้ ตามหาค�ำ
ตอบในคำ� ถามทวี่ า่ มนุษยท์ ีว่ งิ่ เก่งๆ ว่งิ จนเปน็ นิสยั วง่ิ ได้วิ่งดี
เรยี กว่าละขาดหรอื หา่ งสนามว่ิงไม่ได้ ถามซอ่ื ๆ “มนุษยเ์ หลา่
นั้นเขามหี ลกั ความเชื่อชุดใดในการก้าวผ่านความเจบ็ ปวด?”

ปกาศิต แมนไทยสงค์ 237

ส�ำหรับเท้าใหมห่ ัดว่งิ ผมมีค�ำแนะน�ำส้ันๆ ที่กลั่นกรอง
มาจากประสบการณ์อันน้อยนิด “พยายามอดทนต่อความ
เจ็บปวด หรือร้าวระบมตามเนื้อตามตัวให้ได้ เมื่อผ่านไปได้
รา่ งกายเรมิ่ ชนิ ตอ่ สง่ิ ทเี่ ราทำ� สมำ่� เสมอ ทำ� ใหไ้ ดท้ กุ วนั มนั กจ็ ะ
ปรับจูนใหเ้ รายนื หยดั อยูไ่ ด้ นานๆ ไปการวง่ิ ไม่ใช่สิ่งเจ็บปวด
หรอื รา้ วระบมอกี ตอ่ ไป มนั จะกลายเปน็ ของงา่ ย ขณะเดยี วกนั
ปญั หาใหมก่ จ็ ะตามมาเปน็ ขอ้ ๆ ” “แตล่ ะขอ้ กเ็ ปน็ โจทยท์ ต่ี อ้ ง
ปรบั เปลย่ี นไปตามเงอื่ นไขรา่ งกาย เพราะรา่ งกายแตล่ ะคนกม็ ี
ทุนรอนท่สี ร้างมาไม่เทา่ กัน มขี อ้ จำ� กัดตา่ งกัน บางคนเตบิ โต
มาไมเ่ คยเหวีย่ งขาแตะสนาม ขณะทบ่ี างคนว่งิ ออกกำ� ลงั กาย
มาแต่ไหนแตไ่ ร มันจึงเป็นของงา่ ยสำ� หรับเขา ขณะท่เี ราตอ้ ง
ห�ำ้ หั่นฟันฝ่าราวกับแบกของหนกั ๆ ”
คุณวรรณคงรู้สึกไม่ต่างจากผม ว่าทันทีที่ออกไปว่ิงวัน
แรกๆ เหมอื นกำ� ลงั วงิ่ แบกของหนกั หลายสบิ กโิ ล พรอ้ มคำ� ถาม
ทีค่ อ่ นไปทางเหน่ือย หนกั วางดีไหม หยุดดไี หม?’ แตเ่ พราะ
มนษุ ยส์ ว่ นใหญถ่ กู ปลกู ฝงั มากบั การไมย่ อมอะไรงา่ ยๆ ใชห่ รอื
เปล่าว่า จึงรู้สึกหดหู่ใจทุกครั้งหากต้องวางมือหรือยอม‘ยก
ธง’กับเกมท่ียังไม่จบ ผมพบว่าคุณวรรณก�ำลัง “เป็นมนุษย์
ส่วนใหญ”่ มนษุ ยส์ ่วนใหญ่ทก่ี ลายเปน็ มนุษยส์ ่วนหน่งึ ซงึ่ เชือ่

238

วา่ เมอ่ื อยากมหี รอื อยากเปน็ อะไรกต็ อ้ งออกแรงปนี ปา่ ย การ
น่ิงดูดายไมค่ ดิ งา้ งมือท�ำอะไร มิใชท่ างออกแนๆ่ !

นับเวลา 6 เดอื นกวา่ ๆ ทเ่ี รมิ่ ต้นลากสงั ขารออกสู่โลก
ภายนอก แหละนานเหลอื เกนิ ท่เี ดนิ เหิน กิน เทยี่ ว ขังตวั เอง
อยใู่ นโลกใบเดมิ ๆ อยา่ งทบี่ อกกนั จนกระทงั่ คนขา้ งๆ ลม้ ปว่ ย
ด้วยสาเหตุที่หมอวินจิ ฉยั “...ไขมันอดุ ตนั เสน้ เลอื ดในสมอง
โป่งพองจนปริแตก เลอื ดคั่งเตม็ สมอง...” คนื เกิดเหตุผมนอน
อยู่ข้างๆ จึงเห็นพิษสงของมันทุกอย่าง พ่ีสาวตาเหลือก ลิ้น
จุกปาก หยุดหายใจ(ไปชั่วขณะ) ร่างกายควบคุมไม่ได้ พูด
ง่ายๆ คร่ึงผีครึ่งคน! ผมลนลานท�ำอะไรไม่ถูก ได้แต่งึมง�ำถึง
สง่ิ ศกั ดิส์ ทิ ธ์ิ เอย่ อา้ งถึงผสี างนางไม้ ใหช้ ว่ ยคมุ้ ครองพสี่ าว
ผมโทรเรียกรถพยาบาลฉกุ เฉนิ บ้านนอกที่ยังเป็นบ้าน
ปา่ เมอื งเถอื่ น กวา่ รถจะเคลอ่ื นมาถงึ บา้ น กผ็ า่ นไปชว่ั โมงกวา่ ๆ
เหมือนโลกหยุดหมุนไปช่ัวขณะ ผมใจส่ัน หน้าซีด ทุกอย่าง
ดูฉุกละหุก นาทีนั้นก็พลันตระหนักว่าอะไรก็เกิดขึ้นได้เสมอ
กระน้นั ค�ำว่า “อะไรก็เกดิ ข้นึ ไดเ้ สมอ” กไ็ ม่ไดห้ มายความว่า
ตอ้ งรอใหม้ นั เกดิ ขน้ึ โดยไมร่ อ้ นตวั หรอื คำ� นงึ คดิ หาทางปอ้ งกนั

ปกาศิต แมนไทยสงค์ 239

การรอให้มันเกิดขึ้นแล้วกระวีกระวาดหาทางเยียวยาแก้ไข
เป็นอะไรที่สุ่มเส่ียง และแน่นอน, จะให้กลับมาเหมือนเดิม
เลิกคิดได้เลย!
ตอนเฝา้ พสี่ าวทน่ี อนไรส้ ตใิ นโรงพยาบาล เฝา้ ยำ้� ตวั เอง
ถา้ พส่ี าวหายเปน็ ปกติ ผมจะรอื้ ผงั ชวี ติ ปรบั เปลย่ี นตวั เองใหม่
จะถอยหา่ งจากความประมาท ไมน่ ง่ิ นอนใจ อะไรปอ้ งกนั ได้ ก็
จะลงมือทำ� ทนั ท!ี จะไมล่ ะเลยเฉยชา ทำ� เปน็ ทองไม่รู้รอ้ นอีก
ตอ่ ไป และทนั ทีทีค่ วามมหศั จรรยส์ มั ฤทธ์ิผล พี่สาวหายจาก
อาการป่วย ลุกเหินเดินได้เหมือนคนปกติ ผมก็ไม่ลืมพันธะ
สญั ญาทเี่ คยใหไ้ ว้ จงึ จ�ำนาท‘ี ก า ล เ ร่ิ ม ต้ น’ไดล้ างๆ จำ� ได้
วา่ เริ่มหาเส้อื ผ้า เอารองเท้าเก่าๆ ท่วี างฝุ่นจบั มาปัดฝ่นุ หยิบ
ขึ้นมาใชใ้ หม่
จากน้ันกเ็ ห็นภาพตัวเองออกไปเดิน ใชถ้ นนในหม่บู า้ น
เป็นลานฝกึ ปรือ วันแรกๆ ผมเดินวนแค่หนง่ึ รอบ วันถดั ไปก็
ไม่ต่างกนั ผมท�ำแบบนเ้ี กือบเดอื น เดินๆ วิ่งๆ อยู่ในหมู่บ้าน
เสยี งหายใจเหนอ่ื ยหอบที่คอ่ นไปทาง อย่าเลย หยุดเถอะ ไม่
ไหวหรอก จะไดส้ กั กน่ี ำ้� ? ดงั กระห่ึมในหัว น�้ำเสียงใหว้ างมือ
ยอมแพ้ ดงั กว่าน�ำ้ เสียงให้ดั้นด้นลุยตอ่ โชคดที ีผ่ ม “ฟั ง ค ว
า ม ข้ า ง เ ดี ย ว”

240

’ค ว า ม ข้ า ง เ ดี ย ว’ ทใ่ี หผ้ มไปตอ่ !
ความขา้ งเดยี ว ท่ตี รงข้ามคำ� ว่า อยา่ ท�ำ
และความข้างเดียวที่ตรงขา้ มค�ำว่า ไม่มที างท�ำได!้
ระยะเวลาท่ีผ่านมาจึงเป็นช่วงเวลาท่ีน่าจดจ�ำ เพราะถ้า
จำ� นนจนใจกค็ งไมม่ เี ดอื นทห่ี า้ หรอื หกตามมา ผมสมั ผสั ลมหายใจ
จรงิ ๆ กเ็ มอื่ คดิ วงิ่ นแ่ี หละ ลมหายใจทเ่ี มอ่ื กอ่ นกแ็ คจ่ ำ� มนั่ หมายรวู้ า่
ยงั มชี วี ติ อยู่ แตเ่ มอื่ ออกวง่ิ มนั ทำ� ใหเ้ ราไดอ้ ยกู่ บั ปจั จบุ นั อยกู่ บั ล
ม ห า ย ใ จอย่างแท้จริง คุณจะได้ยนิ เสียงหายใจเขา้ ออกชัดเจน
คุณจะเห็นการต่อสู้ที่ก�ำลังช่วงชิงท�ำแต้ม และเห็นปรากฏการณ์
อีกหลายอย่างทเี่ ราไมเ่ คยเหน็ มันไมใ่ ชแ่ คก่ ารเคล่ือนตัวเพยี งผิว
เผิน แต่มันมีมิติอ่ืนๆ ซุกซ่อนอยู่ มันมีความท้าทายและชวนให้
เช่อื วา่ “ชีวิตมีอะไรตง้ั เยอะแยะ”
ผลพวงจากการว่ิง ท�ำให้วินัยท่ีเคยย่อนยานกลับยืนหยัด
ชัดเจนอีกคร้ัง อย่างน้อยๆ หลังวิ่งทุกคร้ังจะน่ังลงเขียน “เท้า|
ความ” จนจบ 100 กว่าหน้า แหละน่ันก็ท�ำให้รู้ว่าวินัยเป็นสิ่ง
สำ� คัญ ถ้าเรามงุ่ มั่นตงั้ ใจมากพอ สิง่ ทเ่ี ปน็ ไปไมไ่ ด้ มัน ก็ เ ป็ น ไ
ป ไ ด้ น่ีคือเหตุผลทีเ่ ราเกดิ มา ใช่หรือไม่ว่า เราเกิดมาเพือ่ ทำ� สงิ่
ทีท่ �ำได้ และลองทำ� สงิ่ ที่เป็นไปไม่ไดด้ ู

ปกาศิต แมนไทยสงค์ 241



41

ท่ีมนั ยากเพราะไม่มใี จ

นา่ จะเปน็ ตวั ละครทว่ี าดงา่ ย อธบิ ายเปน็ คำ� กไ็ มย่ าก เขา
เป็นผชู้ ายวยั สามสบิ ปลายๆ ชอื่ เล่น “ต๋ี” ช่อื เตม็ ๆ “อนนั ท์
ชัย” เจ้าของร่างกลมๆ ท้องป่อง พุงพลุ้ย ดูยังไงก็อวบอ้วน
เหน็ แลว้ อดึ อดั ขดั ใจแทน รจู้ ักตีม๋ านาน สนิทกัน สงั สรรค์ด่ืม
กินก็ออกบอ่ ย หลังๆ มาน่ี เขาเหน็ ผมวิ่งเหมอื นเสยี สติ ตแ๋ี ค่
ถามนำ�้ เสียงเกรงใจ “เปน็ อะไรมากไหมพี?่ ” ไม่ทนั ตอบ เขา
ถามตอ่ “เหน็ ว่ิงจงั อกหักรเึ ปล่า?” ผมยม้ิ ทันทีที่ไดย้ ิน ‘อก
หกั รเึ ปลา่ ?’ พึมพำ� ในใจ บา้ เหรอ อกหกั นน่ี ่ะ!?!
ผมตอบค�ำถามเหมือนที่ใช้ตอบคนอ่ืนๆ ยืนยันว่าที่ว่ิง
เพราะกลัวโรคภัยไขเจ็บถามหา บอกตรงๆ ทุกค�ำถาม ทุก
ความกังขาที่เคยคลุมเครือ เหมือนกระจ่างชัดโดยปริยาย
กระทง่ั อะไรทไี่ มเ่ คยอนิ งั ขงั ขอบกบั มนั มากอ่ น กลายเปน็ ของ
รอ้ นในชวั่ พรบิ ตา บอกไปคงไมม่ ใี ครเชอ่ื วา่ ‘วงิ่ ’กเ็ ปน็ ของรอ้ น
ชนดิ หนง่ึ เมอ่ื วานคยุ กนั ตถี๋ ามผมประโยคหนงึ่ “พท่ี ำ� ยงั ไงจงึ
ตน่ื ตี 4 ตี 5 เพอ่ื ออกไปวง่ิ ?” จำ� ไดว้ า่ ตอบหว้ นๆ “ถา้ ใจคณุ จะ

ปกาศิต แมนไทยสงค์ 243

ตืน่ จะเอาเสียอยา่ ง ตสี าม ตีสี่ กไ็ มใ่ ชเ่ รอื่ งยาก!” “ทมี่ ันยาก
เพราะไม่มใี จ!” ส�ำหรบั ตีอ๋ าจดวู ่าการต่นื ตีสามตสี่ ่ีเพ่ือออกไป
วงิ่ ชา่ งเปน็ อะไรทไ่ี รส้ าระ และชา่ งเปน็ อะไรทไี่ มน่ า่ เปน็ ไปได!้
“พแี่ นม่ าก” ตวี๋ า่ ผมสวนกลบั “ใครๆ กแ็ นไ่ ดท้ งั้ นน้ั แหละ มนั
จะไปยากอะไร ถา้ เราโฟกัสมันมากพอ”
และส่ิงที่เราโฟกัสมันต้องมีค่า มีประโยชน์ต่อเรา ต่อ
คนรอบข้างจริงๆ เมอ่ื เปน็ ส่งิ มคี า่ มปี ระโยชน์ มันกง็ า่ ยทเ่ี รา
จะลมื ตาอา้ ปาก ลกุ จากทน่ี อน ออกไปทำ� อะไรทม่ี นั ยากๆ เรา
จะรสู้ ึกโดยทันทวี ่าการนอนกับที่ไมไ่ ดก้ ่อประโยชน์ใดๆ ทันที
ทเี่ ราวางเปา้ หมาย และไดร้ บั ประโยชนจ์ ากเปา้ หมายนนั้ เตม็ ๆ
เราจะบรรลโุ ดยพลนั “มนั ตอ้ งลงมอื ทำ� -ทนั ท!ี ” ของบางอยา่ ง
มันต้องทันที! เลิกหาข้ออ้างเพ่ือให้มันชอบธรรม และสอง,
ต้องไม่ไกล่เกล่ีย คิดพลัดวันประกันพรุ่งออกไปอีก! ประโยค
หนึ่งทเ่ี อามาหกั ดบิ “หรอื ตค๋ี อ่ ยคดิ ได้ ตอนเสน้ เลอื ดแตกใน
สมอง?!?” “นอนพะงาบๆ บนเตยี ง มที อ่ สายยางพาดผา่ นเตม็
หวั อยา่ งนน้ั เหรอ?” และพดู เสรมิ ไปวา่ ถา้ ตค๋ี ดิ วา่ พงุ พลยุ้ ปอ่ ง
พองขนาดนคี้ อื วกิ ฤต คอื หายนะ เชอ่ื หรอื ไมว่ า่ คณุ จะใหค้ วาม

* นะ - นฤพนธ์ ประธารทพิ ย์ อดตี คนอ้วนนำ้� หนกั 100 กโิ ล สูค่ นไทย
คนท่ี 3 ทพ่ี ิชิต 6 สนามมาราธอนโลกได้ภายใน 7 ปี!

244

ส�ำคญั เพราะฉะนนั้ จะตีสามหรอื ตสี ี่ คุณไมม่ ีข้ออา้ งให้ตัวเอง
เลย ทกุ ขอ้ อา้ งทสี่ วา่ งวาบในหวั จะกลายเปน็ คอู่ รทิ นี่ า่ รงั เกยี จ!
ตี๋เคยออกมาว่ิงพักหน่ึง ก่อนหยุดไปดื้อๆ เหมือนขาด
เป้าหมาย เหมือนไร้เรี่ยวแรง เหมือนค�ำว่าไม่มีทางลดพุงได้
ฟุ้งอบอวลอยู่ในหวั ผมยืนยนั ต้องลดได้สิ พลางแนะนำ� “ไป
ดูในยูทูปสิ ดอู ย่างคนช่ือนะ-นฤพนธ์* ทนี่ ้�ำหนักร้อยกว่ากโิ ล
หนุ่ อวบๆ ไมน่ อ้ ยไปจากตี๋ เขายงั กดั ฟนั ทำ� ได้ เขายงั ลดได้ คณุ
ตอ้ งไปดู ไปศึกษาคนแบบนี้ ไมใ่ ชไ่ ปเบ่ิงตาดู เงี่ยหูฟงั คนอวบ
อว้ นทใ่ี จไมส่ ู้ ไปดทู ำ� ไม ไปฟงั ทำ� ไม ไปเชอื่ ทำ� ไมในนำ้� เสยี งคน
ลม้ เหลว!?!” เชา้ วนั นจ้ี ๆู่ ก็คิดถงึ เขา คิดถึงประโยคสดุ ท้ายที่
เขาบอก “ไดพ้ ี่ จะลองวิ่ง จะลดพุงใหไ้ ด้ คอยดผู มกแ็ ล้วกัน!”
“เดี๋ยวจะลงฮาฟมาราธอนกับพี่สักครั้ง!” “ได้สิต๋ี เราจะลุย
พรอ้ มกนั !” ผมตอบ

คงจรงิ อยา่ งทพ่ี นี่ กั เขยี น ซง่ึ เปลย่ี นเสอื้ มาเปน็ นกั วง่ิ บอก
ไวจ้ รงิ ๆ แกวา่ ลองสมคั รรายการวง่ิ งานใหญๆ่ สกั งานสิ อยา่ ง
น้อยๆ จะท�ำให้การซ้อมมีเป้าหมาย ตอนน้ันฟงั ผา่ นๆ กย็ งั ไม่
เก็ท มาเก็ทเอาตอนนี้ ตอนที่รู้สึกว่าถ้าไม่มีรายการวิ่งค�้ำคอ

ปกาศิต แมนไทยสงค์ 245

ผมคงเฉาตาย ลองคดิ ดู เปลย่ี นเสอ้ื แต่งตวั ออกไปวิ่ง ก็คงว่ิง
อยา่ งไรเ้ ปา้ หมาย มนั คงคลา้ ยพายเรอื ในมหาสมทุ รทก่ี วา้ งสดุ
ลกู หลู กู ตา พายไปโดยไม่รู้วา่ ท่าเทียบเรอื ขึน้ ฝ่งั อยู่ตรงไหน
เพอื่ ใหก้ ารซอ้ มมเี ปา้ หมาย เลยลำ� พองดว้ ยการสมคั รลง
สนามวงิ่ ทแ่ี มฉ้ กุ คดิ ขนึ้ มาตอนไหน กไ็ มว่ ายมคี ำ� ถาม “จะไหว
เหรอ?” เลยเถิด “ใจส้รู เึ ปล่า?” ค�ำวา่ สู้ คือสู้แนๆ่ แตค่ �ำถาม
ทโี่ ผลๆ่ หายๆ นั่นคือจะรักษาคำ� ว่าสู้ คำ� วา่ เอาแน่ๆ แช่แขง็
ไปถงึ วนั ที่รอคอยไดร้ ึเปลา่ เกรงวา่ จะท้อไปเสยี ก่อน ถึงบอก
ไง ดนี ะ่ ทสี่ มคั รวิ่งเอาไวต้ ้งั 3 รายการ มันจงึ ช่วยให้ร้สู ึกว่ายัง
ตอ้ งซอ้ ม ยงั ตอ้ งคดิ อะไรดๆี ท่ีช่วยให้เรามองเสน้ ชัยเป็นเร่อื ง
ท้าทาย และเป็นอะไรทต่ี ้องไปใหถ้ งึ
3 รายการทวี่ ่า—มีรายนามดงั ต่อไปนี้
• 26 เมษายน ศิรริ าช half marathon (21 km.)
• 24 พฤษภาคม อ่างทอง half marathon (21 km.)
• 12 กรกฎาคม ตรงั full marathon (42 km.)
เพื่อประกันความเสี่ยง จึงสรุปว่าอะไรที่ไม่ได้ส่งเสริม
หรือช่วยเพิ่มพลังให้ถึงเป้าหมาย ผมใช้‘วิชาปิดทุกช่องทาง’
ปดิ ขา่ วการเมอื งเนา่ ๆ ทท่ี ำ� ใหช้ วี ติ คดิ อะไรไมอ่ อก บอกตวั เอง

246

เสมอ “พอเถอะมงึ ! ถงึ รมู้ าก ฉลาดมาก ถงึ คาดการณ์โฉ๊ะๆ
ถูกทกุ ข้อ ผู้คนสรรเสรญิ เยนิ ยอว่ามงึ เกง่ เปน็ เซยี นการเมือง
ปราดเปรอ่ื งหาตวั จบั ยาก แตถ่ ามหน่อยเถอะ มันชว่ ยให้ชีวิต
มงึ ไม่อดอยากปากแห้ง มกี นิ มใี ช้ ข้นึ บ้างรึเปล่า?” “มึงก็ยงั
ลอ่ นจ้อน ‘จ่อมจม’ จ้น-จน ไมม่ ีจะฉันเหมือนเดมิ !”
บอกตวั เองดงั ๆ ถอนตวั ออกมา แลว้ ไปหาอะไรทำ� ทมี่ นั
ช่วยฉุดกระชากลากชีวิตให้ไกลห่างจากสารเสพย์ติด ผมคิด
ว่าการเมอื งคงเปน็ สารเสพยต์ ิดชนดิ หนงึ่ ท่ีเม่ือเสพยม์ ากๆ ก็
เกิดอาการคลุ้มคลัง่ ผมเห็นเพ่ือนบางคนหลงเสพย์ติดจนเลกิ
ไมไ่ ด้ ตวั ผมเองกเ็ คยตดิ หนบึ หลายปกี อ่ นเคยคกึ คกั ชนดิ ทว่ี า่
หน้าดำ� คล�้ำ-เครยี ด เต้นแรง้ เต้นกาตะโกนล่ัน “ออกไป! ออก
ไป!๊ ” ถงึ ไหนถงึ กนั แตก่ ลายเปน็ วา่ - มนั กก็ ลบั มาอหี รอบเดมิ
อหี รอบเดมิ ทน่ี า่ อจิ หนาระอาใจ เนา่ ฟอ่ นแฟะอยา่ งทเี่ ราเหน็ ๆ
จากนั้นผมท่องคาถา “การเมืองเหรอ ช่างมัน!” บาง
ประโยคอบอวลในหวั “เอาเขา้ จรงิ ประเทศไทยกแ็ ค่ของเลน่
ราคาถกู ๆ ของคนมากบารมี ของคนมอี ำ� นาจแคไ่ มก่ คี่ นเทา่ นน้ั
เอง!” ของเลน่ ทเ่ี ปดิ โอกาสใหแ้ มท่ พั จบั มาเขยา่ ลบู หวั ลบู หาง
ขณะทเี่ กมลม้ ตาย เสียเลอื ดเสยี เน้อื กลับตกเปน็ ของไพล่พล
ปลายแถว ลูกหลานชาวไร่ปลายดอยเสียมากกว่า!

ปกาศิต แมนไทยสงค์ 247

42

เด๋ยี วกอ่ น | รอให้พรอ้ มกวา่ น้ี

บอกไดเ้ ลย ชว่ ยไดเ้ ยอะ ความตงึ เครยี ด ความอดึ อดั ทงั้
หลายแหล่ พอออกไปวงิ่ ให้เหง่ือออกตามรขู ุมขน วิ่งจนหมด
แรง ว่งิ ให้สุด แลว้ จะรูส้ กึ วา่ ร่างกายเบาหวิว ปลอดโปรง่ ผม
บอกเพอ่ื นรว่ มงาน ออกไปวงิ่ สพิ ี่ แกพยกั หนา้ เหน็ ดว้ ย แตข่ อง
แบบนแี้ คค่ ลอ้ ยตามเหน็ ดว้ ย มนั ไมช่ ว่ ยอะไรได้ สรปุ ยน่ ยอ่ คอื
ตอ้ งมีใจ หลงั ยนื่ ใบสมคั รว่ิงไว้ 3 รายการ มันเหมือนมีงานเข้า
งานชน้ิ นไี้ มม่ ใี ครบบี บงั คบั ยตู อ้ งเคยี่ วเขญ็ เปน็ -อย-ู่ คอื ดว้ ยตวั
เอง ไมซ่ ้อม คนเก่งๆ เจนเวทกี ็บอก ไมม่ ีทางทำ� ได้ ไม่มีทาง
สำ� เรจ็ อยากสำ� เร็จเหรอ มีทางเดียวคอื ตอ้ งซอ้ มให้หนกั เชอื่
ไอ้ศติ ความส�ำเรจ็ ไมม่ ที างลดั อยากไดก้ ต็ ้องพรอ้ มเสยี เหงื่อ
อยา่ มาเพอ้ ฝันอ้อนฟา้ กราบดิน!
เย็นวันนั้น ผมน่ังตรงข้ามเพ่ือนสองคน จบมหา’ลัย
วัดรุ่นเดยี วกนั แต่น�้ำหนกั ตวั ตา่ งกนั เหน็ ไดช้ ัดเพื่อนคนหน่ึง
พุงดันเส้ือออกมา อีกคนเริ่มอวบๆ เพื่อนแซวผม “แหม ไม่

248

เจอกนั เลยนะ” ผมพยกั หน้ายอมรบั ใช่ครบั ระยะหลังๆ ผม
วางตัวห่างเพ่ือนๆ เคล่ือนตัวฉีกออกมาอย่างเห็นได้ชัด นึก
อยากรักษาสุขภาพข้ึนมาด้ือๆ ก็ดีดตัวลุกขึ้นว่ิง วิ่งจนเพื่อน
ฝูงพากันพมึ พ�ำ “มงึ ท่าจะตดิ วงิ่ เสียแลว้ ล่ะ” ผมไมป่ ฏิเสธ ก็
มนั จริง
น่งั กินไมท่ ันไร เพอื่ นตรงขา้ มก็ว่า “ระวังนะมงึ วิ่งมนั
เป็นโรคติดต่อ ติดแล้วหายยาก” ผมพยักหน้า ได้ยินเพื่อน
สำ� ทับ “เช่ือกู” จากนั้นไดย้ ินเพ่อื นคนเดิมรา่ ยยาว “ญาตกิ ัน
น่ีแหละ ตอนนีซ้ อ้ื ตว๋ั บินไปวงิ่ ทีต่ า่ งประเทศ เสยี เงนิ เสยี ทอง
ไมร่ เู้ ทา่ ไหร”่ ผมนงั่ ฟงั อยา่ งตง้ั ใจ นานๆ ครงั้ ยกของมนึ ขน้ึ จบิ
“มนั กเ็ ริม่ ว่งิ เหมือนมึงนีแ่ หละ 5 กโิ ล เปน็ 10 กโิ ล จากน้ันก็
ฮาฟมาราธอน ไปถงึ ฟลมู าราธอน ตอนนเ้ี หน็ วา่ บา้ บอคอแตก
คล่ังไคลไ้ ปถึง 100 กโิ ลเมตรแล้วมงั้ ” ได้ยินเพือ่ นถอนหายใจ
ยาว “ฮือออออ”
เหมือนเขาเหน่ือยหน่ายใจท่ีเห็นญาติคนนั้น ไปหลง
รัก คลั่งไคล้การวิ่ง ฟังเพลินๆ ก็ได้ยินเพ่ือนอีกคนเอ่ยดังๆ
“เอา้ ดื่มๆ หมดแก้ว หมดแกว้ !” ผมยกแกว้ ชน แลว้ จบิ เบาๆ
พอวางลง เพ่อื นคงสังเกต “ไมพ่ รอ่ งเลยนะ่ มึง!” คดิ จะโตท้ �ำ

ปกาศิต แมนไทยสงค์ 249