บทกลอน ประพันธ์โดย ดร.ประเสริฐ ภัทรมัย

อรมั ภบท

หลงั จากออกกวนี พิ นธ์ “ความคำ� นงึ ของกววี ศิ วกร” งานประพนั ธ์ เลม่ ท่ี 4
เมอื่ วนั ที่ 1 พฤษภาคม 2564 กต็ ดิ ลม มกี ารแตง่ กลอนเปน็ ประจำ� ตอ่ เนอื่ งมา
จากเรื่องต่างๆ ที่เพ่ือนๆ ส่งให้เป็นประจ�ำเกือบทุกเช้า ส่วนใหญ่เป็นค�ำสอน
และข้อ้ เตือื นใจเกี่่�ยวกับั เรื่�องธรรมะ เพื่่�อนำำ�มาพิจิ ารณาธรรมะให้เ้ ข้า้ ใจและแต่ง่ เป็น็
กลอนส่่งให้้ญาติิมิิตรทั้้�งส่่วนตััวและในกลุ่่�มต่่างๆ ซึ่่�งส่่วนใหญ่่ก็็อยู่�ใ่ นวััย ส.ว.
ดว้ ยกนั
พอใกลถ้ งึ วนั ครบรอบ 75 ปี วนั ท่ี 5 มถิ นุ ายน 2565 ไดป้ รกึ ษากบั คณุ แกว้
เลิศลักษณา ยอดอาวุธ กรรมการผู้จัดการ บริษัท ดาวฤกษ์ คอมมูนิเคช่ันส์
จ�ำกัด ให้ช่วยน�ำบทกวีที่แต่งหลังจากเล่มท่ีแล้วมาจัดท�ำให้ดูสวยงาม
เพ่ือแจกเป็นของท่ีระลึกในโอกาสท่ีอายุครบ 75 ปี ก็ได้รับความเอื้อเฟื้อ
เป็นอย่างดีเช่นเคย จึงได้น�ำออกมาเผยแพร่ในรูป “อีไฟล์” เป็นหลัก
ตามทที่ า่ นไดอ้ า่ นอยนู่ ี้
ขอขอบคุณุ ในความเอื้้อ� เฟื้้�อของคุณุ แก้ว้ เลิศิ ลักั ษณา และทีมี งานดาวฤกษ์์
ทุกุ คน ในโอกาสนี้้� หากมีบี ุญุ กุศุ ลที่่�ได้จ้ ากบทกวีธี รรมนี้้ � ก็ข็ อให้น้ ้อ้ งๆ ในดาวฤกษ์์
ทุกุ คนได้ร้ ับั โดยถ้ว้ นหน้า้ ทุกุ คนเทอญ

ดร.ประเสริฐ ภทั รมัย
วันที่ 5 มถิ ุนายน 2565

ถา้ ใคร

ไมม่ ีกรรม กบั มัน อย่าหวนั่ ไหว ถงึ อยา่ งไร ไม่ติด โควิดสิบเก้า
คนมีศลี ธรรม อำ� นวย ชว่ ยบรรเทา นง่ั สมาธิ หมน่ั เฝา้ ปดั เปา่ กรรม

วนั ท่ี 22 เมษายน 2564

1

เราส่วนใหญ่

เราสว่ นใหญ่ เขา้ ใจ กนั ผดิ ผิด ท่เี ราคดิ ดกี ับใคร ตอ้ งไดต้ อบ
ท่ีถกู คอื เราทำ� ดี ท่เี ราชอบ ส่วนเขาตอบ ดีหรือไม่ ใช่เร่อื งเรา
ความคดิ เห็น ช่ัวดี มีความตา่ ง แตบ่ างอย่าง รบั ไม่ได้ อายคนเขา
ยาเสพตดิ บอกเป็นแปง้ ตะแบงเอา บา้ นเมืองเรา เปน็ ไงแน่ ช่างแมม่ ัน

วนั ท่ี 3 พฤษภาคม 2564

2

ความทกุ ข์

ความทกุ ขม์ า เวลา กพ็ าผ่าน เรอ่ื งรา้ ยพาน พบมา พาจบหาย
ให้อดทน มีขันติธรรม นำ� ใจกาย ถงึ บ้นั ปลาย หมดทกุ ข์ คอื สุขเอย

จากคุณจิม พนั ธมุ โกมล
สง่ บทความมาเลยแตง่ กลบั

วันที่ 5 พฤษภาคม 2564

3

บญุ

บุญหาใช่ เกดิ มา จากค้าแป้ง ทเ่ี พยี้ นแผลง ผดิ ศลี ธรรม ทำ� กรรมชวั่
ศาลตดั สนิ ไดอ้ ย่างไร ไม่เกรงกลวั บาปกระจาย ไปทว่ั ทงั้ ถิน่ ไทย
ตอ้ งระวงั บาปกรรม จะตามตดิ คนที่คิด ทที่ �ำ กรรมใดไว้
กรรมนน้ั จะ ตดิ ตัว ตลอดไป หนอี ยา่ งไร ก็ไม่พ้น ผลของกรรม

วนั ที่ 6 พฤษภาคม 2564

4

วันวสิ าขบชู า

วันวสิ าข บชู า เวียนมาถงึ ใหค้ �ำนงึ ถงึ ทีม่ า พาสืบสาน
วนั ประสตู ิ ตรัสรู้ ปรินพิ พาน คร้ังพุทธกาล เน่นิ นาน ที่ผ่านมา
ขอนอบน้อม สักการะ พระภาคเจา้ นอ้ มนำ� เอา คำ� สอน พุทธศาสนา
ปฏบิ ัติธรรม ตามครรลอง ของศาสดา ศีลสมาธิ และปญั ญา พาเจรญิ

วันที่ 26 พฤษภาคม 2564

5

เมอื่ มีความโกรธ

เมือ่ มคี วาม โกรธมา กระทบใจ หากปากไว เกินไป ไม่เตอื นจติ
ผรสุ วาส ออกไป ไมย่ ้ังคิด จะถูกผดิ อย่างไร ยั้งไมท่ ัน
มสี ติ เตือนใจ นิ่งไว้กอ่ น ท�ำตามข้ัน ตามตอน ไมผ่ ่อนผนั
พทุ ธมิกา น�ำพา มาสอนกนั เพ่อื ตามทนั ย้งั ไว้ ไม่ใจเรว็

(บันไดสสู่ ติ โดย พทุ ธมิกา ในหนงั สือ
“ความค�ำนงึ ของกววี ศิ วกร” หนา้ 81)

วันท่ี 27 พฤษภาคม 2564

6

คนอยคู่ นเดยี ว

คนสว่ นใหญ่ อยู่คนเดียว เปล่าเปล่ยี วจติ ด้วยใจคดิ จิตออ่ นแอ ต้อง

แก้ไข

ต้องฝกึ จิต มสี ติ ต่นื รใู้ จ ให้อยใู่ น ปจั จบุ ัน หมั่นรตู้ วั

มีสติ ตนื่ รู้ อย่ตู ่อเนือ่ ง จะหมดเร่อื ง กลัวใจ ไมค่ ิดชว่ั

จะร้สู ึก ปลอดภยั ไม่ต่นื กลัว รู้สกึ ตวัวันไทม่ี่ข2า8ดหพาฤยษภอาะคไรมเล2ย564

7

ยามโมโห

ยามโมโห ลองนง่ั นิง่ ประวิงคดิ ในชวี ติ ยงั มี ก่ีวันหนอ
แล้วทำ� ไม เสียเวลา นั่งหนา้ งอ กบั เร่ืองบ่ ไดเ้ ปน็ เร่อื ง เคืองไปไย
ชีวิตหนง่ึ พงึ สังวร เรื่องเวลา เขาให้มา จ�ำกัดอยู่ ร้ใู ชไ่ หม
รวู้ นั มา แต่หารู้ วันต้องไป ควรหรือใจ มาโกรธา เสยี อารมณ์

วนั ที่ 29 พฤษภาคม 2564

8

มีหลายสิง่ คุมไมไ่ ด้ ในชวี ติ สอนใหจ้ ติ “ปล่อยวาง”อย่าขวางก้นั

ความจนจะ เบาลง จง “ขยััน” รักั ษา “ศีีล” จะจบกััน เรื่�องเวรกรรม

“ปฏบิ ัติธรรม”กรรมเก่า จะสญู สน้ิ แค้นโบยบนิ “ใหอ้ ภยั ” ใจไม่ต่�ำ

หาก””ยึึดถืือ” มากไป ใจระกำำ� เพราะไปจำำ� ทำำ� “ตัวั กูู” แล “ของกู”ู

ดร.ประเสรฐิ ภทั รมัย
วันที่ 30 พฤษภาคม 2564

9

บคุ คลใด ละเวน้ จากกรรมชวั่

บุคคลใด ได้ละเว้น จากกรรมชั่ว ประพฤตติ ัว เปน็ “คนดี” มศี รีศกั ด์ิ

อยู่ทีไ่ หน ไปทไ่ี หน ใครกร็ ัก ทีน่ ัน้ จกั เจริญแน่ แผร่ ุ่งเรือง

คนถือศีล เจรญิ ธรรม นำ� สงั คม จะเปน็ ท่ี น่าชนื่ ชม สงั คมเฟือ่ ง

เป็นผู้นำ� สรา้ งศลี ธรรม ให้ประเทือง สรา้ งบ้านเมือง สู่อริยะ ละช่ัวกนั

แสนเสยี ดาย เมอื งไทย ยงั ไมเ่ ห็น ผูน้ �ำเป็น “คนดี” ตามทีฝ่ นั

สรา้ งชาติไทย ใหเ้ จรญิ รุ่งเรืองกนั ปราบคอร์รัปชนั ใหห้ มดไป ไดช้ ัยโย

ดร.ประเสรฐิ ภทั รมัย
วนั ท่ี 31 พฤษภาคม 2564

10

ทุกสิง่

ทกุ ส่งิ อย่าง ถกู จัดทาง วางไว้แล้ว ไมค่ ลาดแคล้ว คนื กลบั สู่ ธรรมชาติ

แมร้ า่ งกาย ของเรา ยังต้องขาด กลับเปน็ ธาตุ ดนิ นำ�้ แลลมไฟ

เมอื่ ยงั ดี ยงั มี ชีวอี ยู่ ควรรับรู้ ลทู่ าง ทส่ี ดใส

สงบเยน็ เปน็ ประโยชน์ ตอ่ ทว่ั ไป และทำ� ใจ ให้สะอาด ปราศมลทนิ

ดร.ประเสริฐ ภัทรมัย
(จากจิม พนั ธมุ โกมล โอวาสธรรม

ของทา่ นพทุ ธทาสภิกข)ุ
วันที่ 1 มิถุนายน 2564

11

นแี่ หละประเทศไทย

นี่แหละประเทศไทย ประชาธปิ ไตยไมเ่ หมาะสม
คนไดต้ ้องประชานิยม แลว้ กอ็ มเกบ็ ไวใ้ ชแ้ จกเงิน
นักการเมืองต้องทำ� ตัว เป็นคนช่วั โกงไมเ่ ขิน
คนดีๆี ต้้องหนีเี มินิ เพราะชั่ �วเกิินจะทำำ�ใจ
ความระยำ� โกงกนิ เกง่ เปน็ นักเลงเกง่ รีดไถ
ยิง่ เปน็ ตำ� รวจไทย เกง่ กวา่ ใครไทยยับเยนิ
คนไดเ้ ปน็ นายก ต้องทพั บกจัดแต่เนิ่น
จปร. ใหญเ่ หลอื เกนิ กลู ะเขินจากจฬุ าฯ

วันท่ี 2 มถิ ุนายน 2564

12

หากสักแต่ เห็นฟังรู้ อย่เู กยี่ วข้อง โดยไม่ต้อง หลงใหล ไปยึดมัน่
ไปพันพวั มัวเมา เขา้ ยึดมัน แล้วเม่อื นน้ั จิตจะวา่ ง สวา่ งใจ
โลกน้ีต้อง มองเป็น ของว่างเปลา่ มีสติ อยา่ ยึดเอา พุทธเจ้าให้
เราปล่อยวาง จะคลายทุกข์ เป็นสุขใจ สำ� รวมใน พทุ ธธรรม น�ำจ�ำเรญิ

ดร.ประเสริฐ ภทั รมยั
พระพุทธโอวาสกอ่ นนพิ พาน

(จากดร.ปณธิ าน)
วนั ที่ 2 มถิ นุ ายน 2564

13

กเิ ลส

มกี เิ ลส ในดวงจิต คดิ อยากได้ ไดอ้ ย่างไร ได้เทา่ ไร ไม่พออยาก
ย่ิงได้มา พอไมเ่ ป็น เหน็ มามาก หายขาดยาก ตอ้ งอบรม บม่ พอเพียง
จิตถูกฝกึ เสียสละ ละกิเลส จะวิเศษ ทิง้ อยากได้ ใจหลกี เล่ียง
จิตใจงาม มปี ญั ญา มาอยู่เคียง รูพ้ อเพยี ง มคี วามสุข ไร้ทกุ ข์เอย

ดร.ประเสริฐ ภัทรมยั
จากจิม พันธมุ โกมล
(ธรรมจากพระอาจารยช์ ยสาโร)
วนั ท่ี 3 มถิ นุ ายน 2564

14

สวสั ดีครับ

ขอขอบคณุ อวยพรให้ ในวนั เกดิ ผมประเสรฐิ ภทั รมยั ดใี จหลาย

ครบเจด็ สบิ สบ่ี รบิ รู ณ์ อนุ่ ใจกาย เพอ่ื นมากมาย ทม่ี จี ติ คดิ ถงึ กนั

วนั ทห่ี า้ มถิ นุ ายน คนสมมตุ ิ เปน็ มนษุ ย์ “เกดิ ” มา นา่ สขุ สนั ต์

เจ็ด็ สิบิ สี่่� ปีี “แก่”่ ไป ตามตามกันั ทุกุ คนนั้้�น “เจ็บ็ ”ป่ว่ ยกันั ธรรมดา

เพื่่�อนบางคน ก็“็ ตาย” หายไปก่อ่ น สัจั ธรรม แน่น่ อนเรา เข้า้ ใจหนา

เกดิ แลว้ แก่ เจบ็ แลว้ ตาย ธรรมดา บอกเพอ่ื นวา่ เราบญุ พา มาเจอ

กนั

ขอพรให้ คนื กลบั ทวคี ณู เรมิ่ จากศนู ย์ ถงึ ตอนน้ี ดใี จมนั่

มชี พี อยู่ ถงึ วนั นี้ มสี ารพนั ขอใหอ้ ยู่ มสี ขุ ดกรนั .ปจรนะวเนสั รติฐายภัทรมยั
วนั ท่ี 5 มิถนุ ายน 2564

15

ก่อนวัน “เกดิ ”

ก่อ่ นวััน “เกิดิ ” ที่่�ห้า้ มิิถุนุ า พวกเราพา กััน“แก่่” กัันไปหมด

เราต่า่ ง“เจ็บ็ ” ป่่วยเพิ่่�ม ไม่่มีลี ด สุุดสลด เพื่่�อน “ตาย” อีกี หลายคน

ปลายเดือื น พฤษภา เพื่่�อนมาจาก คือื “เสนียี ์”์ เพื่่�อนยาก ถูกู พรากพ้น้

แล้้วต่อ่ มา “ชัยั ยง” ว่อ่ ง ล่่องอีีกคน ไม่่มีีใคร ไหนหลุดุ พ้น้ “สัจั ธรรม”

ดร.ประเสริฐ ภทั รมยั
วนั ท่ี 7 มิถนุ ายน 2564

16

เกดิ แก่ เจ็บ ตาย

เกิดิ แล้ว้ แก่่ เจ็บ็ แล้ว้ ตาย ไล่ห่ มุนุ เวียี น เฝ้้าดููความ แปรเปลี่�ยน ในหมู่�เพื่่�อน

เมอื่ กอ่ นเรา เจอหนา้ กนั ยงั ไมเ่ ลอื น ถามถึงเพ่ือน มีลูกหลาน กันหรือยัง

นน่ั คอื การ “เกดิ ” มา ของทายาท แต่ไม่พลาด ถึงวัย “แก่” นั่งแลหลัง

เรม่ิ “เจบ็ ” ปว่ ย ดว้ ยชรา มาประดงั ไมอ่ ยยู่ งั้ ความ “ตาย” ใกลม้ าเยอื น

ดร.ประเสริฐ ภัทรมัย
วันที่ 7 มิถุนายน 2564

17

“ดิน” จะดี หรอื ไม่ ใหด้ ตู น้ ไมแ้ ละหญา้ ทข่ี นึ้ บน ดนิ ทอี่ ยู่
“คน” มคี า่ หรอื ไม่ ขอใหด้ ู
“คน” จะงาม งามทใี่ จ ใชใ่ บหนา้ กริ ยิ า วาจาคู่ การกระทำ�
“คน” จะเกง่ เกง่ ความรู้ คกู่ ระทำ�
“คน” จะสวย ดว้ ยจรรยา พางามขำ�
“คน” จะรวยรวยบญุ ลำ้� เพราะทำ� ทาน

ดร.ประเสริฐ ภทั รมยั
จากจมิ คติสอนใจ

วันท่ี 8 มถิ ุนายน 2564

18

ปว่ ยกาย ใจไมป่ ว่ ย

ปว่ ยกายแต่ ใจไม่ปว่ ย ดว้ ยทำ� จิต ระลึกคดิ เสมอใน ความไมเ่ ทีย่ ง

ความเจ็บปว่ ย พลัดพรากจร นอนตดิ เตียง ไม่สามารถ หลกี เลี่ยง เป็นธรรมดา

ใหป้ ลอ่ ยวาง ทำ� จติ คดิ ยอมรบั ความเจ็บกลบั เปน็ เรื่อง ท่หี นักหนา

รบั ไม่ได้ เป็นทกุ ข เวทนา มนั แรงกลา้ สงิ่ ปว่ ยเจบ็ เหนบ็ กายเรา

ตรงนี้แหละ ท่ตี อ้ งคดิ พจิ ารณา ร่างกายมา ปว่ ยไข้ ใช่ใจเจา้

ตอ้ งแยกกาย จากจิต คดิ บรรเทา เจ็บแต่กาย จิตเรา ตอ้ งปล่อยวาง

เราสามารถ ฝึกท�ำ ประจ�ำวนั ตอ้ งฝึกกนั แยกจิตใจ กับกายร่าง

เจริญสติ ระลกึ ไว้ ให้ปล่อยวาง จะพบทาง หนักเป็นเบา บรรเทาลง

ดร.ประเสรฐิ ภทั รมยั
เสนอโดย ดร.ปณิธาน (จากธรรมะพระอาจารย์ไพศาล

)
วนั ท่ี 10 มถิ ุนายน 2564

19

ชีวิตน้ี

ชวี ติ น้ี อาจไมเ่ ปน็ อยา่ งทคี่ ดิ แตช่ วี ติ จะเปน็ อยา่ งทที่ ำ�
จะดเี ลว อยา่ งไร อยทู่ ก่ี รรม ใหจ้ ดจำ� จะไดท้ ำ� แตก่ รรมดี
ชวี ติ นี้ มบี ญุ กจ็ ะหาบ พอมบี าป กจ็ ะแบก ไมแ่ ปลกท่ี
ชวี ติ เรา จงึ มที งั้ ทกุ ขแ์ ละสขุ ี สมควรที่ จะปลอ่ ยวาง อยา่ งทเ่ี ปน็

ดร.ประเสรฐิ ภทั รมยั
คตธิ รรมรวบรวมโดยจมิ พนั ธมุ โกมล

วันที่ 11 มิถนุ ายน 2564

20

โลกน้ี มีสามวัน

เวลาใน โลกน้ี มีสามวัน หนง่ึ วนั นน้ั คอื “เมอื่ วาน” ผา่ นไปแลว้
ไมห่ วนกลับ จากไป ไม่เหลอื แวว ผ่านไปแลว้ ไม่มวี นั ผนั กลับมา
วันทสี่ อง คอื “วนั นี้” ทเี่ ราอย ู่ ทกุ คนรู้ ใชก้ นั ตาม ความปรารถนา
แตใ่ ชไ้ ด้ เพียงครั้งเดยี ว เดี๋ยวกล็ า เราร้วู ่า วนั น้มี า แลว้ ลาไป
วนั ท่ีสาม เราเรียกมัน วัน“พรงุ่ นี้” เราไม่รู้ ว่าจะมี มาหรือไม่
จะได้ใช้ มนั รึเปล่า ไมแ่ นใ่ จ เราอาจไป ก่อนรุง่ พรุง่ นี้มา

ดร.ประเสริฐ ภัทรมัย
โดยคณุ สชุ ัย ค�ำขององคด์ าไลลามะ

วันท่ี 12 มิถนุ ายน 2564

21

มองตัวเรา

เราต้อ้ งมอง ตัวั เรา ให้เ้ ข้า้ ใจ ไม่ค่ วรไป มองอื่่�นใคร ไว้เ้ ล่า่ ขาน
เพ่ง่ มองโทษ ให้เ้ ห็น็ เป็น็ คนพาล เราตัวั การ มองตัวั ไว้้ ให้ท้ ำำ�ดีี
จงพูดู ดีี ทำำ�ดีี กับั ทุกุ คน แม้ผ้ จญ คนหยาบคาย ร้า้ ยป้า้ ยสีี
ให้ท้ ำำ�ดีี พูดู ดีไี ว้้ ในทุกุ ที่่� เพราะว่า่ เรา เป็น็ คนดีี มีศี ีลี ธรรม

ดร.ประเสรฐิ ภทั รมยั
จากคณุ มีชยั 08

วันท่ี 14 มถิ ุนายน 2564

22

เร่ืองลิงกับกะปิ

ลงิ เกลยี ดชงั กะปิ เปน็ อยา่ งยง่ิ หากมอื ลงิ ถกู กะปิ ตอ้ งถไู ถ

กบั พน้ื ให้ กะปิ หลดุ ออกไป จนเลอื ดไหล เตม็ มอื ไป ใหก้ ลนิ่ จาง

ทงั้ ทเี่ กลยี ด แตฝ่ กั ใฝ่ ใจยดึ ตดิ อยทู่ จ่ี ติ ถดู มไป กลน่ิ ไมส่ รา่ ง

จนเปน็ แผล เหวอหวะ ไมล่ ะวาง ถงึ กลน่ิ จาง ยงั ถดู ม ทกุ ขต์ รมใจ

แม้ก้ ะปิิ กลิ่่�นร้า้ ย ยังั ไม่เ่ ท่า่ “ความเกลียี ดกะปิ”ิ ที่่�ใจเขา เข้า้ สิงิ ใส่่

เพราะความเกลียี ด ความชังั ฝังั ในใจ ถูไู ถไป จนเลือื ดไหลเรา “ใจ”เอง

ดร.ประเสริฐ ภทั รมัย ประพนั ธ์คำ� กลอน
ตอนที่่� 1 จากจิิม พันั ธุมุ โกมล
วนั ท่ี 15 มถิ นุ ายน 2564

23

นายซอื่ สตั ย์ กบั นายฉลาด นดั กนั เทยี่ ว นงั่ กอ้ ยเกย่ี ว ออกฮาเฮ ทะเลใหญ่

เจอพายุ กระหนำ่� เรอื ลม่ ไป ในทนั ใด เจา้ ฉลาด ไมพ่ ลาดรอ

ถบี ซอ่ื สตั ย์ ซดั ไป ใหจ้ มนำ้� ตวั เองจำ้� เรอื ชชู พี หนไี ปหนอ

เจา้ ซอื่ สตั ย์ สำ� ลกั นำ้� ดำ� ลอยคอ โชคดพี อ ถงึ เกาะเลก็ กลางทะเล

รอไม่น่ าน เรือื “ความสุขุ ” วิ่�งเข้า้ มา ตะโกนหา แต่เ่ รือื วิ่�งหันั เห

ไม่ย่ อมช่ว่ ย คน “ซื่�อสัตั ย์”์ กลางทะเล เพราะพื้้�นเพ คน “ซื่�อสัตั ย์”์ ขัดั กับั ตน

ในเวลา ต่อ่ มา เรือื “ตำำ�แหน่ง่ ” ได้ว้ิ่�งแซง เข้า้ มา ใกล้อ้ ีกี หน

พอรู้้�ว่า “ซื่�อสัตั ย์”์ ไป ไร้เ้ ล่ห่ ์ก์ ล เรือื “ตำำ�แหน่ง่ ” ไม่ร่ ับั คน ซื่�อสัตั ย์ม์ า

เรือื “แข่ง่ ขันั ” วิ่�งมา หาลำำ�ใหม่ ่ รู้้�เป็น็ ใคร ซื่�อสัตั ย์ไ์ ป ไม่ไ่ ด้ห้ นา

ทกุ วนั น้ี แขง่ กนั ไป ไรก้ ตกิ า “ซอื่ สตั ย”์ มา พาเอา เราคงซวย

ผเู้ ฒา่ พา เรอื “กาลเวลา” มารบั กลบั “ซอื่ สตั ย”์ รบั “กาลเวลา” เขา้ มาชว่ ย

“กาลเวลา” ผ่า่ นพา ไม่ม่ อดม้ว้ ย “กาลเวลา” มาอำำ�นวย ช่ว่ ยพ้น้ กรรม

มองเห็น็ “ฉลาด” “ความสุขุ ” และ“ตำำ�แหน่ง่ ” “แข่ง่ ขันั ”แย่ง่ ตะเกียี กตะกาย จมในน้ำำ��

“กาลเวลา” บอกออกมา นค่ี อื กรรม ใครคนทำ� กรรมตามทนั กาลเวลา

ความซอ่ื สตั ย์ เปน็ พนื้ ฐาน ของความด ี หากไมม่ ี ฉลาดไป รา้ ยหนกั หนา

ความสขุ มี ไมจ่ รี งั ยง่ั ยนื นา ตำ� แหนง่ มา คนแชง่ ดา่ วา่ คนโกง

แขง่ ขนั ไป ไมซ่ อ่ื สตั ย์ ถกู ตดั แพ ้ ทแี่ นแ่ ท้ ซอื่ สตั ยไ์ ว้ ทำ� ใสโปรง่

คนไวใ้ จ ทำ� อะไร เชอื่ ไมโ่ กง ตอ้ งจรรโลง คนสตั ยซ์ อ่ื ถอื เปน็ แนว
24
จากสุภางค์ เมฆจรัส
ดร.ประเสรฐิ ภทั รมัย
วนั ท่ี 17 มถิ ุนายน 2564

กฎแหง่ กรรม

กฎแหง่ กรรม ยตุ ธิ รรม จำ� เสมอ กฎหมายเจอ สนิ บน อาจจนทา่
ตวั อยา่ งดู เรอื่ งบอส อยวู่ ทิ ยา หรอื เรอ่ื งคา้ แปง้ กลว้ ยมา พาหลดุ ไป
เรอ่ื งวคั ซนี โควดิ จติ ชว่ั รา้ ย ทำ� กระจาย ใหพ้ วกพอ้ ง ตอ้ งสงสยั
เรอื่ งแคน่ ี้ เอาไมอ่ ยู่ ดฉู นั ใด ใครทำ� ไป เหนอื กฎหมาย ไมเ่ กรงกลวั
แตก่ ฎแหง่ กรรม ทำ� อะไร ไมล่ ะเวน้ แลว้ จะเหน็ กฎแหง่ กรรม ทำ� คนชวั่
ความยตุ ิ ไมเ่ ปน็ ธรรม ทำ� หายตวั ไรร้ รู ว่ั กฎแหง่ กรรม ทำ� งานตรง

จากกฎแห่งกรรม ของจมิ พันธุมโกมล
ดร.ประเสริฐ ภัทรมยั แต่งเติมขยาย
วนั ท่ี 17 มถิ นุ ายน 2564

25

กรรม

กรรมของคน เราน้ี มมี ากเหลอื เปรยี บเหมอื นเกลอื ทเี่ คม็ เตม็ กระถาง
ถา้ เราหมนั่ เตมิ นำ้� ใหเ้ จอื จาง ความเคม็ คา้ ง กจ็ ะลด จนหมดไป
เรอื่ งกรรมเวร กเ็ ปน็ เชน่ เดยี วกนั ตอ้ งคอยหมนั่ ทำ� ใหจ้ าง ลงใหไ้ ด้
โดยเตมิ บญุ ใหก้ รรม จางลงไป ลบไมไ่ ด้ แตจ่ างได้ ใหห้ มน่ั ทำ�

ธรรมของหลวงปู่พงษ์ พรหมปญั ญา
นำ� เสนอโดยจิม พันธุมโกมล

ดร.ประเสรฐิ ภัทรมยั แต่งเติมขยาย
วันท่ี 19 มถิ นุ ายน 2564

26

ความตาย

ความตายไม่ สนใจ ไมร่ บั ร ู้ วา่ เราอยู่ อยา่ งไร พรอ้ มตายไหม
ดว้ ยทกุ สงิ่ เกดิ ตามเหตุ และปจั จยั ไมเ่ ปน็ ไป ตามทเี่ รา เฝา้ ตอ้ งการ
ความตายเปน็ ไปตาม ธรรมชาต ิ เราอยา่ ขลาด กลวั เกนิ ไป ใจกลา้ หาญ
ชวี ติ นี้ มคี ณุ คา่ สดุ ประมาณ หายใจผา่ น ทกุ ครงั้ ทำ� แตก่ รรมดี

พระอาจารย์์ ชยสาโร
(จากจิิม พัันธุุมโกมล)
วนั ที่ 22 มิถุนายน 2564

27

เสน่ห์

เสน่หข์ อง ชีวติ คดิ ให้ดี คอื ไม่รู้ วา่ พรุง่ น้ี มีไรเกิด
อนาคต เป็นอยา่ งไร ช่างมันเถดิ ทำ� ดไี ว้ สง่ิ ประเสรฐิ เกดิ แนน่ อน

28

ปญั ญาท่ีแท้

ปัญั ญาแท้้ แน่จ่ ริงิ อิงิ สติ ิ ทุกุ อิริ ิ_ิ ยาบถมีี สติอิ ยู่่�

ไมต่ อ้ งนงั่ ภาวนา นานเพอื่ ด ู ปญั ญารู้ จากสติ ผลผิ ลไกล

ตอ้ งเรมิ่ ทำ� นำ� สติ ตง้ั แตต่ นื่ ทกุ วนั คนื ตอ่ เนอ่ื งไป ไมไ่ ถล

มสี ติ ทกุ ตอน จนนอนไป เชน่ นนั้ ไซร้ ปญั ญาเลศิ เกดิ แทจ้ รงิ

หลวงพ่อชา สุภทั โท (นำ� มาโดยจมิ พันธมุ โกมล)
ดร.ประเสรฐิ ภทั รมัย ประพันธ์
วนั ท่ี 26 มถิ นุ ายน 2564

29

ทาน

คนทมี่ ี ทานในใจ ไมม่ ที กุ ข ์ เสยี สละ แลว้ ใจสขุ เปน็ นสิ ยั
อยทู่ ไ่ี หน ไปทไี่ หน ไมย่ ากไร ้ เพราะมากใน จติ ใจ ใฝใ่ หท้ าน
ดว้ ยอำ� นาจ แหง่ การให้ ใจมน่ั คง เปน็ อานสิ งส์ ตามรกั ษา พาพน้ ผา่ น
ความยากจน ยากไร้ ไมไ่ ดพ้ าน เพราะมที าน ประจำ� ใจ ใฝแ่ ตบ่ ญุ

หลวงตามหาบัว (จากจิม พันธมุ โกมล)
ดร.ประเสรฐิ ภัทรมัย ประพนั ธ์
วันที่ 28 มถิ ุนายน 2564

30

จะอยู่เย็นเป็นสุข

คนเราจะ อยเู่ ยน็ เปน็ สขุ ได ้ ตอ้ งมใี จ เมตตา กรณุ ากอ่ น
อยา่ เกลยี ดใคร อาฆาตใคร ไมต่ ดั รอน ใหเ้ มตตา ไวก้ อ่ น คอยสอนใจ
เรอื่ งรา้ ยรา้ ย กลายเปน็ ดี อยา่ งแนน่ อน จะถา่ ยถอน ความไมด่ ี ศรสี ดใส
ใครไมด่ ี ตอ่ เรามา อยา่ ใสใ่ จ ใหอ้ ภยั กลบั ไป ใจรม่ เยน็
เวลาเรา ไมถ่ กู ใจ กบั ผใู้ ด มขี อ้ เสยี ทกุ เรอ่ื งไป ใหแ้ ลเหน็
ขอ้ ดมี ี กไ็ มม่ อง ตรองไมเ่ ปน็ จะอยเู่ ยน็ เปน็ สขุ ใจ ไดไ้ รกนั
ทางทดี่ ี ตอ้ งเมตตา กรณุ า ใหอ้ ภยั เสมอหนา พาเปลยี่ นผนั
มองแงด่ ี ทเ่ี คยมี กนั และกนั จะสรา้ งสรรค์ มติ รไมตรี สขุ เี อย

จาก จิิม พันั ธุมุ โกมล
ดร.ประเสริิฐ ภััทรมัยั ประพันั ธ์์

วันั ที่่� 30 มิถิ ุุนายน 2564

31

ความหมองเศรา้

หากเมอื่ ใด ความหมองเศรา้ เขา้ ครองใจ นกึ ถงึ ไว้ คณุ ความดี ทเ่ี คยสรา้ ง

ทำ� ใหเ้ รา เบกิ บานใจ ใหท้ กุ ขจ์ าง เปน็ หนทาง ดบั ทกุ ข์ ทผี่ กู พนั

ความวนุ่ วาย เกดิ ในใจ ใหแ้ ปรเปลยี่ น ดว้ ยความเพยี ร เปลยี่ นอารมณ์ ใหพ้ ลกิ

ผนั

ความเศรา้ หมอง ในใจ หมดไปพลนั ทกุ ทกุ วนั จะสขุ ใจ ไรท้ กุ ขเ์ อย
หลวงปู่เปล่ียน ปัญญาปทีโป (จากจมิ พันธมุ โกมล)

ดร.ประเสรฐิ ภัทรมยั ประพันธ์

วันท่ี 1 กรกฎาคม 2564

32

บคุ คลใด ละเว้น จากกรรมช่วั

ผู้ใดสร้าง เหตุชวน ให้ควรโกรธ แต่ยกโทษ ไมโ่ กรธได้ ท�ำใจนงิ่

คอื ผ้เู อา ชนะโกรธ ไดแ้ ทจ้ ริง ถอื เป็นส่งิ “ชนะใจ ในตนเอง”

จากจมิ พนั ธุมโกมล
ดร.ประเสริฐ ภทั รมยั ประพันธ์

วันที่ 2 กรกฎาคม 2564

33

เรือ่ งทุกสง่ิ ทวี่ ่ิง ด่งิ เข้ามา ใหค้ อยหา ทางเบีย่ ง หลีกเลยี่ งหนี
หนีไมไ่ ด้ ให้เผชญิ ด้วยยินดี อย่างเตม็ ท่ี ดว้ ยสติ และปญั ญา

จากทา่ นพุทธทาสภิกขุ (โดยสชุ ัย รอยวริ ัตน)์
ดร.ประเสรฐิ ภทั รมัย ประพนั ธ์
วนั ท่ี 2 กรกฎาคม 2564

34

ไมไ่ ด้ดงั ใจ

ไมม่ อี ะไร เปน็ ไป ตรงใจเรา มนั เขา้ กบั ธรรมชาติ ทพ่ี ลาดหวงั
ความไมต่ รง กบั ใจเรา นนั่ เปน็ พลงั ใหเ้ ราเรยี น ใหห้ ยดุ ยงั้ ใหช้ งั่ ใจ
เปน็ การทวน สอบไล่ ใหต้ นเอง วา่ จะเกง่ ฉกาจ ขนาดไหน
จะไดร้ ู้ อยชู่ นั้ ระดบั ใด หากเขา้ ใจ ธรรมชาติ ฉลาดจรงิ

จดหมายเหตุพุทธทาส (จากจมิ พนั ธมุ โกมล)
ดร.ประเสริฐ ภทั รมัย ประพนั ธ์
วนั ท่ี 3 กรกฎาคม 2564

35

เช่นน้นั เอง

สงิ่ ทงั้ ปวง มนั เปน็ “เชน่ นน้ั เอง” อยา่ หวน่ั เกรง เปน็ “อยา่ งอนื่ ” ขนื ไมไ่ ด้
เราไม่ต่ ้อ้ ง รักั -โกรธ- เกลียี ดสิ่�งใด อย่า่ อาลัยั อาวรณ์์ ทุกุ ข์ร์ ้อ้ นเลย

ทา่ นพทุ ธทาสภิกขุ (จากดิเรก โล)
ดร.ประเสริฐ ภทั รมัย ประพนั ธ์
วนั ที่ 3 กรกฎาคม 2564

36

ทรัพย์สนิ

ทรพั ยส์ นิ ใด ฝงั ไว้ ในโลกน ้ี สนิ้ ชวี ี มใี คร เอาไปได้
กต็ อ้ งมอบ คนื กลบั ใหโ้ ลกไป ยกเวน้ ใคร ฝงั คณุ บญุ นธิ ิ
ใครกต็ าม มบี ญุ เปน็ ขมุ ทรพั ย ์ ฝงั ไปกบั ชวี ี มผี ลผลิ
นำ� พาไป ไดท้ กุ ภพ ทกุ ชา-ต ิ จงเรง่ ริ สรา้ งนธิ ิ ผลดิ อกบญุ

จากจิม พันธุมโกมล
ดร.ประเสริฐ ภัทรมัย ประพนั ธ์

วนั ท่ี 4 กรกฎาคม 2564

37

สิ่งอันเปน็ ที่รักแหง่ ชีวติ

เมอื่ ยามเกดิ เปน็ ตวั ตน มาคนเดยี ว แลว้ มาเกยี่ ว มญี าตมิ ติ ร ใกลช้ ดิ เพอ่ื น

มคี นรกั ภกั ดี มเี หยา้ เรอื น ทกุ สง่ิ เหมอื น ของเรา เอาตดิ มา

แตถ่ งึ ตอน ตายไป สญู หายหมด ไมจ่ ำ� จด ตดิ ไป ในชาตหิ นา้

มแี ตบ่ ญุ บาปกรรม ทที่ ำ� มา ในภพหนา้ ตดิ ไป ไดส้ ง่ิ เดยี ว

พระนพิ นธข์ องสมเดจ็ พระญาณสังวร
( ดเิ รก โล น�ำมาเสนอ)

ดร.ประเสริฐ ภทั รมยั ประพนั ธ์
วันที่ 4 กรกฎาคม 2564

38

สิ่งอันเป็นท่ีรักแห่งชวี ิต

ลักั ษณะ ของ“บุุญ” คุุณควรรู้้� คืือมัันอยู่� ที่่�“ใจ” ได้้สุุขีี

ไม่ท่ ุกุ ข์ร์ ้อ้ น ทุกุ ตอนไป ใจเราดี ี ไม่วุ่่�นวาย สบายดีี นี่่�แหละ “บุญุ ”

ธรรมจากหลวงปูฝ่ ้ัน อาจาโร
( บอกบุญมาโดยจมิ พันธุมโกมล)

ดร.ประเสรฐิ ภทั รมยั ประพนั ธ์
วันที่ 5 กรกฎาคม 2564

39

สิง่ อันเปน็ ที่รกั แห่งชีวติ

บุญุ ทำำ�มาก เท่า่ ไร ได้เ้ กื้�อหนุนุ “สะสมบุญุ ” มากไว้ใ้ ห้้ “วาสนา”
วาสนาดี “บารม”ี ก็ตามมา “บญุ ” นำ� พา “วาสนา” ดี “บารม”ี ตาม

ธรรมหลวงพ่่อวิิริยิ ัังค์์ สิริ ิินธโร (จากดิเิ รก โล)
ดร.ประเสริฐิ ภััทรมัยั ประพัันธ์์ (แต่ง่ งาน)
วนั ท่ี 5 กรกฎาคม 2564

40

ความสุขทใี่ จพอ

ผคู้ นคอย ตดิ ตาม ถามหาสขุ ทจ่ี รงิ ทกุ เวลา หาสขุ ได้
มนี อ้ ย กม็ สี ขุ ไดด้ ว้ ยใจ มมี ากไว้ เราพอใจ กส็ ขุ ดี
ถงึ ไมม่ ี กม็ ี สขุ ไดห้ นอ อยทู่ รี่ ู้ จกั พอ กส็ ขุ ี
เราพอใจ เสยี สละ กส็ ขุ ด ี พอใจท่ี รกั ษาศลี เจรญิ ธรรม
พอใจใน การงาน ทท่ี ำ� อย ู่ พอใจรู้ พอใจเหน็ เชา้ เยน็ คำ่�
ความสขุ อยู่ ทใ่ี จ เราประจำ� เพยี งเราทำ� ใจใหพ้ อ สขุ กม็ า

หลวงพอ่ กัณหา สขุ กาโม (จากเพ่ือนจิม)
ดร.ประเสริฐ ภัทรมัย ประพนั ธ์
วันที่ 6 กรกฎาคม 2564

41

สิ่งอนั เปน็ ท่ีรกั แหง่ ชีวิต

เมอ่ื สติ มอี ยู่ ดแู ลใจ ไมม่ อี ะไร จะมา ผกู มดั ได้
สตมิ ี อยทู่ กุ เมอื่ ไมเ่ ออื้ ให ้ มารเขา้ ใกล้ ชดิ ใจ ไปเบยี ดเบยี น

หลวงปูเ่ ทสก์ เทสรงั สี (จากเพอื่ นจิม)
ดร.ประเสริฐ ภทั รมัย ประพนั ธ์
วนั ท่ี 7 กรกฎาคม 2564

42

ความผกู โกรธ เจบ็ ใจ เปน็ ไฟรอ้ น จะผลาญเผา เรากอ่ น ใหร้ อ้ นรมุ่
ทง้ั วนั คนื ไมเ่ ปน็ สขุ ทกุ ขป์ กคลมุ ไฟเรา้ รมุ สมุ ใจ ไมร่ า้ งรา
ตงั้ สติ เปลยี่ นใจ ใหอ้ ภยั เพอื่ ทำ� ให้ เกดิ ความเยน็ เปน็ สขุ หนา
การอภยั แสนยงิ่ ใหญ่ ใหส้ ขุ มา มชี ยั พา เกดิ ความเยน็ เปน็ สขุ จรงิ

สมเดจ็ พระวันรัต (จากเพื่อนจมิ )
ดร.ประเสรฐิ ภัทรมัย ประพันธ์

วนั ที่ 8 กรกฎาคม 2564

43

ไมผ่ กู โกรธ ยกโทษ ใหก้ บั เขา ไมเ่ ปน็ เจา้ กรรมตาม ทำ� ยากเขญ็
ไมต่ ดิ ตาม กรรมไป เปน็ นายเวร ไมแ่ คน้ เขน่ กรรมเวร เปน็ สน้ิ กนั
การอภยั ไมโ่ กรธ ยกโทษให ้ เขาและเรา ตา่ งได้ ใจสขุ สนั ต์
ความยนิ ดี มติ รไมตรี มตี อ่ กนั ไฟความโกรธ ดบั พลนั ผนั กลายดี

(จากดิเรก โล และจิม พันธมุ โกมล)
ดร.ประเสรฐิ ภัทรมยั ประพันธ์
วันที่ 9 กรกฎาคม 2564

44

อยคู่ นเดยี ว

เราตอ้ งฝกึ อยคู่ นเดยี ว ไมเ่ กยี่ วใคร ฝกึ ใหไ้ ด้ ใหอ้ ยเู่ ดยี ว ไมเ่ กยี่ วขอ้ ง
เพราะสดุ ทา้ ย ตอ้ งเดยี วดาย ใหค้ ดิ ตรอง ไมว่ า่ ตอ้ ง เจบ็ ปว่ ย หรอื อยนู่ าน
ยามเราเกดิ มาเดยี่ ว ไมเ่ กยี่ วใคร ยามจากไป ไรค้ นตาม ถงึ ยามผา่ น
จึงึ ต้อ้ งฝึกึ ให้ใ้ จ ไม่ร่ ้า้ วราน พร้อ้ มให้ท้ าน ปฏิบิ ัตั ิธิ รรม ตามลำำ�พังั

ธรรมพระไพศาล วสิ าโล (จากเพื่อนจิม 08)
ดร.ประเสรฐิ ภทั รมัย ประพนั ธ์
วนั ท่ี 10 กรกฎาคม 2564

45

ไมม่ ฝี น ไหนตก ตลอดกาล ไมม่ วี กิ ฤติ ไหนอยนู่ าน ตลอดขยั
ตอ้ งอดทน ดว้ ยสติ ไวค้ รองใจ อกี ไมน่ าน กผ็ า่ นไป สดใสคนื

จากเพื่อนนิเวศน์ 08
ดร.ประเสรฐิ ภทั รมยั ประพนั ธ์

วนั ท่ี 10 กรกฎาคม 2564

46

เห็นแกต่ วั

ความเหน็ แก่ ตวั มวั เมา เปน็ กเิ ลส เกดิ จากเหตุ จากตวั แลว้ ตวั ถกู กดั

เหมอื นสนมิ เหลก็ กดั เหลก็ กรอ่ นเหน็ ชดั คอยบบี รดั อยากได้ ไมใ่ หใ้ คร

ยากจะหา ใครมา คบเปน็ เพอ่ื น มอี ะไร กก็ ลบเกลอื่ น อำ� พรางไว้

ไมค่ ดิ แบง่ เอาแตแ่ ยง่ จากใครใคร ความอยากได้ ไมใ่ หใ้ คร ใจมดื ดำ�

ท่านพทุ ธทาสภิกขุ (ส่งมาจากเพือ่ นจิม 08)
ดร.ประเสริฐ ภัทรมยั ประพันธ์
วันท่ี 10 กรกฎาคม 2564

47

ทมี ครบรอบ 43 ปี

สบิ สอง กรกฎา เวยี นมาถงึ เปน็ วนั ซง่ึ ทมี ครบปี สส่ี บิ สาม

รำ� ลกึ วนั พวกเรา รว่ มกอ่ การ กอ่ สรา้ งฐาน สรา้ งตน้ มาจนไกล

เราไดว้ าง สรา้ งทาง รนุ่ สรู่ นุ่ สรา้ งเปน็ ทนุ มาตลอด ตอ่ ยอดให้

รนุ่ บกุ เบกิ สง่ ให้ รนุ่ สองไป ตอนนไ้ี ด้ ถงึ รนุ่ สาม ตามกนั มา

เรมิ่ บกุ เบกิ จากศนู ย์ บวกคณู เพมิ่ ไดส้ รา้ งเสรมิ จนเปน็ แชมป์ ทป่ี รกึ ษา

สรา้ งวสิ ยั ทศั น์ คา่ นยิ ม และตำ� รา ปรารถนา ใหไ้ ว้ ใชอ้ า้ งองิ

คา่ นยิ ม “เอสควิ ท”ี ทไ่ี ดส้ รา้ ง อยา่ ใหจ้ าง หา่ งเหนิ เจรญิ ยงิ่

โดยเฉพาะ ตวั “ท”ี ทแี่ ทจ้ รงิ เปน็ สง่ิ ที่ ใชน้ ำ� ทำ� เตบิ โต

การเปน็ ทมี ตอ้ งมี เสยี สละ ตอ้ งไมล่ ะ ผนู้ ำ� คอย รอ้ ยหว่ งโซ่

ไม่แ่ บ่ง่ ฝ่า่ ย ทอดทิ้้�งใคร ไม่ใ่ ห้โ้ ต ช่ว่ ยกันั โล้้ ช่ว่ ยกันั พาย ไปด้ว้ ยกันั

แม้ป้ ีนีี้้� ทุกุ ที่่� มีวี ิกิ ฤติิ จากโควิดิ ต้อ้ งสู้� มุ่�งสู่่�ฝันั

เสยี สละ ตอ้ งชว่ ย ดแู ลกนั สงิ่ สำ� คญั ตอ้ งสาน สามคั คี

เราตอ้ งหา พนั ธมติ ร ทแ่ี ขง็ แกรง่ มาเสรมิ แรง เพอ่ื ไป ใหถ้ งึ ที่

วสิ ยั ทศั น์ ทต่ี งั้ วางอยา่ งดี ใหก้ า้ วไกล ถงึ รอ้ ยปี สวสั ดเี อย

ด้วยความปรารถนาดี
จาก ดร.ประเสริฐ ภทั รมยั
ผกู้ อ่ ตัง้ และประธานกติ ติมศักด์ิ

48