บทกลอน ประพันธ์โดย ดร.ประเสริฐ ภัทรมัย

ตวั นกนอ้ ย คลอ้ ยบนิ มาเดยี วดาย ดว้ ยปกี กาย ของตน ไมห่ มน่ หมอง
ไมเ่ คยใช้ ปกี นกอน่ื มาประคอง ใชป้ กี ของ ตวั มนั อยา่ งมนั่ ใจ
คนเราก็ เชน่ กนั ควรคำ� นงึ เราควรพงึ่ ตวั เรา เอาใจใส่
ตนเปน็ ท่ี พง่ึ ของตน ไมจ่ นใจ ไมต่ อ้ งขนึ้ อยกู่ บั ใคร ใชต้ นเอง

คติประจำ� วันจากจมิ พันธุมโกมล
ดร.ประเสรฐิ ภทั รมัย

วนั ท่ี 13 กรกฎาคม 2564

49

ความคดิ ของ คนเทยี บ เปรยี บเหมอื นนำ้� ยงิ่ กวนยำ้� ยง่ิ ขนุ่ วนุ่ วายหนกั

กย็ ง่ิ ทกุ ข์ ยากมาก หากไมพ่ กั ใจสขุ นกั หากนง่ิ ได้ ใสรม่ เยน็

จากเพ่อื นสุวฒุ ิ ชเลจร น.ว.05
ดร.ประเสรฐิ ภทั รมัย ประพันธ์

วันท่ี 14 กรกฎาคม 2564

50

เมื่่�อใจดีี ให้ไ้ ป ไม่่ยากยุ่�ง เมื่่�อใจสูงู คิดิ อะไร ไม่่ต่ำำ��ช้้า
เมื่่�อใจงาม ทำำ�อะไร ก็ง็ ามตา เมื่่�อใจเย็น็ ไม่่โกรธา ต่อ่ ว่่าใคร

จากเพื่อนสวุ ฒุ ิ ชเลจร น.ว.05
ดร.ประเสรฐิ ภทั รมัย (แต่งตอ่ จากจิม พ.)

วนั ที่ 14 กรกฎาคม 2564

51

กฎแหง่ ความสขุ

กฎความสขุ ทกุ คน พงึ ปฏบิ ตั ิ หนง่ึ ไมจ่ ดั คาดหวงั จากใครหนา
สองอภยั ปลอ่ ยวาง อยา่ คา้ งคา สามเมตตา อยา่ เกลยี ดชงั ฝงั ใจตน
สไี่ มย่ งุ่ เรอ่ื งราว ของคนอน่ื หา้ ไมย่ นื เปรยี บเทยี บใคร อยา่ ไปสน
หกเมตตา กรณุ า กบั ทกุ คน เจด็ ทำ� ตน เรยี บไว้ ไมเ่ ทวษ
แปดไมอ่ จิ ฉา รษิ ยา ใครทงั้ สนิ้ เกา้ ถอื ศลี มธี รรมะ ละกเิ ลส
เกา้ ประการ นำ� มา พาสมเจตน ์ อนั เปน็ เหตุ แหง่ ความสขุ ไรท้ กุ ขเ์ อย

ดร.ประเสรฐิ ภัทรมยั (จากจิม พ. 08)
วันที่ 15 กรกฎาคม 2564

52

สง่ิ ทเี่ รา อยากได้ ไมส่ มหวงั ไมต่ รงดงั “ความตอ้ งการ” ของเราได้
มนั มาให้ เราเรยี น เพยี รสอบไล ่ วดั ความเกง่ มแี คไ่ หน ผา่ นไหมเอย

คำ� สอนของทา่ นพุทธทาส
(จากสชุ ยั รอยววิ ัฒน์)

วนั ที่ 16 กรกฎาคม 2564

53

เราตอ้ งเรยี น ใหร้ ู้ อยกู่ บั มนั กบั สง่ิ อนั ไมพ่ งึ ปรารถนา
เพราะนน่ั คอื สง่ิ ท่ี ธรรมดา ของชวี ติ ทเ่ี กดิ มา พาพบเจอ

ธรรมจากพระไพศาล วสิ าโล (จากดเิ รก โล)
ดร.ประเสริฐ ภทั รมยั ประพันธ์
วันท่ี 16 กรกฎาคม 2564

54

เมอื่ เราดี มวี าสนา ตอ่ สงิ่ ใด ไมต่ อ้ งไป เรยี กรอ้ ง จองเอาไว้
ถงึ เวลา กม็ าเอง ไดด้ งั ใจ สน้ิ วาสนา กจ็ ากไป ไมจ่ รี งั
จงอยา่ ได้ อาวรณ์ ทจ่ี รหา่ ง สนิ้ วาสนา ไมม่ ที าง จะเหนยี่ วรงั้
ตอ้ งยอมรบั อยา่ ให้ ทกุ ขป์ ระดงั อยา่ ไดห้ วงั ธรรมดา เกดิ มาเจอ

ค�ำสอนครูบาบญุ ชุ่ม ญาณสังวโร
(จากจมิ พ.)

ดร.ประเสริฐ ภทั รมัย ประพนั ธ์
วันที่ 16 กรกฎาคม 2564

55

ขน้ึ บนั ได นบั ไดไ้ หม มกี ข่ี น้ั กนิ ขา้ วกนั นบั คำ� จำ� ไดไ้ หม
นน่ั คอื การ ฝกึ สติ อยใู่ นใจ หากขาดไป สมาธิ กไ็ มม่ า
สมาธขิ าด ปญั ญา กไ็ มเ่ กดิ สตมิ ี ปญั ญาเลศิ บงั เกดิ หนา
เราจงึ ควร ฝกึ สติ ตลอดเวลา สมาธิ และปญั ญา ตามมาเอง

จากหลวงพ่อวริ ิยงั ค์ (ดิเรก โล นำ� มาเสนอ)
ดร.ประเสริฐ ภทั รมัย เรยี บเรียง
วันท่ี 17 กรกฎาคม 2564

56

เราจะเดนิ จะนง่ั หรอื จะนอน ทกุ ทกุ ตอน ใหน้ กึ ถงึ พทุ โธไว้
จะมคี วาม ตง้ั มนั่ ในจติ ใจ คลายทกุ ขโ์ ศก ลงได้ ไมอ่ าวรณ์
แมเ้ วรภยั ทง้ั ใจ และกายเรา กบ็ างเบา ลงไป ไดถ้ า่ ยถอน
คณุ พระพทุ ธ เหลอื ประมาณ อนั ถาวร ไมค่ ลายคลอน มหศั จรรย์ ยดึ มน่ั เอย

ตามรอยธรรมสมเด็็จพระพุุฒาจารย์์ (โต พรหมังั สี)ี
(จากจิมิ พ.) ดร.ประเสริิฐ ภัทั รมััย เรีียบเรียี ง
วันท่ี 17 กรกฎาคม 2564

57

การสรา้ งบญุ ดว้ ยวตั ถุ มงคลใด กจ็ ะได้ บญุ แล แตไ่ มเ่ ทา่
การสรา้ งใจ ใหเ้ ปน็ บญุ หนนุ นำ� เรา กศุ ลเขา้ สดุ ประเสรฐิ ดเี ลศิ เอย

หลวงปชู่ า สภุ ทั โท (จากจิม พ.)
ดร.ประเสรฐิ ภทั รมัย

วันท่ี 18 กรกฎาคม 2564

58

คนดี

โลกเรานี้ ตอ้ งการ คนดดี ี เปน็ เรอื่ งท่ี สำ� คญั กวา่ ทกุ สง่ิ
ลทั ธใิ ด ครองโลก ไมป่ ระวงิ ใหม้ คี น ดจี รงิ จรงิ กพ็ อใจ
เรอ่ื งปลกู ฝงั คนดไี ด้ ใชธ้ รรมะ ไมใ่ ชจ่ ะ ใชก้ ารเมอื ง ลทั ธไิ หน
ธรรมะนนั้ ไมว่ า่ ศาสนาใด กส็ รา้ งคน ใหม้ ใี จ เปน็ คนดี

ธรรมจากท่านพุทธทาส (จากจิม พ.)
กลอนโดย ดร.ประเสริฐ ภทั รมยั
วันท่ี 20 กรกฎาคม 2564

59

คดิ เสมอ ใสใ่ จ ในเวลา ถา้ หากวา่ มเี หลอื เพยี งวนั น้ี
แคช่ ว่ั โมง หรอื ไม่ กนี่ าท ี จะเลอื กใช้ อยา่ งไรดี มผี ลพา
คงไมค่ ดิ เสยี เวลา มานง่ั โกรธ นง่ั คดิ โทษ เกลยี ดตดิ รษิ ยา
ตอ้ งคดิ ทำ� สง่ิ ดงี าม ผลตามมา เสยี เวลา เปลา่ ประโยชน์ นง่ั โกรธใคร

จากมัณั ฑนากร (คุุณสุชุ ััย รอยวิิวััฒน์์ ส่่งมา)
ดร.ประเสริฐิ ภัทั รมััย

วนั ท่ี 21 กรกฎาคม 2564

60

อยา่ เอากเิ ลส คนอนื่ มาใสต่ วั รคู้ วามชว่ั ของคนอนื่ ใสส่ มอง
ทำ� ใหเ้ รา วนุ่ วาย ใหไ้ ตรต่ รอง ความเลวของ ใครคนไหน รบั ไปเอง
เราอยา่ คบ คนชวั่ มาเปน็ มติ ร จะไปตดิ เอาความชวั่ มาขม่ เหง
จติ ใจเรา เศรา้ หมองไป ไมก่ ลวั เกรง บาปกรรม ตดิ ตวั เอง ตลอดไป

หลวงพอ่ จรญั ฐิตธมั โม (ส่งมาจากจิม พ.)
ดร.ประเสริฐ ภัทรมัย

วันที่ 21 กรกฎาคม 2564

61

อนั ทกุ ขใ์ ด ทใี่ ช้ ปญั ญาดบั จะไมก่ ลบั มาเกดิ ขนึ้ อกี ได้
จะสลาย หายจาก ใจเราไป ฉะนน้ั ไซร้ ควรแกไ้ ข ดว้ ยปญั ญา

จากจมิ ครับ
ดร.ประเสริฐ ภัทรมัย
วนั ท่ี 22 กรกฎาคม 2564

62

บคุ คลใด ใหค้ วามสขุ แกผ่ อู้ นื่ จะไดค้ นื ดว้ ยความสขุ ตอบสนอง
ใหส้ ง่ิ ที่ พอใจ ใครไปครอง
การใหข้ อง ดใี ครไป ยอ่ มไดค้ นื กย็ อ่ มตอ้ ง ไดพ้ อใจ ใหค้ นื มา
ใหป้ ระเสรฐิ ไดป้ ระเสรฐิ คนื กลบั มา
ใหค้ นอน่ื ของเลศิ เกดิ กลบั หนา

เปน็ บญุ พา สนองตอบ ความชอบเอย

พระอาจารยเ์ ปล่ยี น ปัญญาปทิโป
(จากทา่ นจมิ พนั ธมุ โกมล)

ดร.ประเสริฐ ภทั รมัย ประพนั ธ์
วันท่ี 23 กรกฎาคม 2564

63

กเิ ลสเรา คอื เจา้ กรรม และนายเวร เราตอ้ งเปน็ ทาสมนั ไปตลอด

หากบงั คบั ไดเ้ มอ่ื ไหร่ เรากร็ อด กจ็ ะปลอด เจา้ กรรมเวร เผน่ หนไี กล

จากจิมิ พันั ธุมุ โกมล (นำำ�จากวััดกู่�ู คำำ�พระ)
ดร.ประเสรฐิ ภทั รมัย เรียบเรียงเปน็ กลอน

วนั ท่ี 24 กรกฎาคม 2564

64

สิบห้าคำ่� เดอื นแปด

สบิ หา้ คำ�่ เดอื นแปด เปน็ วนั พระ อาสาฬห บชู า ระลกึ ถงึ
วนั ปฐม เทศนา พาคนงึ มคี รบซงึ่ องคพ์ ระ รตั นตรยั
มพี ระพทุ ธ พระธรรม และพระสงฆ ์ พระพทุ ธทรง สอนธรรม ครงั้ ยง่ิ ใหญ่
ใหล้ ะชวั่ ทำ� ดี ตลอดไป จติ ผอ่ งใส ปลอดภยั ไรท้ กุ ขเ์ ทอญ

วันท่ี 24 กรกฎาคม 2564

65

สวสั ดี เชา้ วนั เขา้ พรรษา วนั นำ� พา มหาบญุ คณุ กศุ ล
ใหน้ ำ� เรา เขา้ วดั ปฏบิ ตั ติ น พาหลดุ พน้ ความชวั่ มวั่ กอ่ กรรม
ชวี ติ เหมอื น นำ้� คา้ ง บนใบบวั กลง้ิ เกลอื กกลว้ั กเิ ลส เหตถุ ลำ�
จะกลงิ้ หลน่ จากใบ ไดป้ ระจำ� สดุ แตก่ รรม แตเ่ วร เปน็ ตวั พา
เมอ่ื ยงั ดี ยงั มี ชวี ติ อย ู่ จงทำ� ตาม คำ� ครู ทา่ นตรสั หนา
คณุ ครเู รา พระพทุ ธเจา้ ทา่ นเมตตา ใหม้ งุ่ หา สรา้ งคณุ งาม และความดี
ขอใหเ้ รา ประพฤติ ปฏบิ ตั ติ าม เขา้ พรรษา เปน็ ยาม อยกู่ บั ที่
เกบ็ กกั ตวั ไลโ่ ควดิ ไปเสยี ท ี ทำ� ความดี ทำ� บญุ กศุ ลพา
ไลโ่ ควดิ ทรี่ ะบาด กวาดไปเกลย้ี ง ใหห้ ลกี เลย่ี ง เวรกรรม เลกิ ทำ� หนา
อยกู่ บั บา้ น สวดมนต์ ภาวนา สรา้ งบญุ ญา วาสนา พาพน้ ภยั

สาระสง่ มาจากคุณจิม เชา้ วันนี้
ดร.ประเสรฐิ ภทั รมัย เรียบเรียงเป็นกลอน

วันท่ี 25 กรกฎาคม 2564

66

มนษุ ยเ์ รา กำ� เนดิ เกดิ ตามกรรม ทเี่ คยทำ� ผกู พนั กนั ทงั้ สน้ิ
บา้ งผกู พนั เปน็ มติ รกนั มนั่ อาจณิ บา้ งดหู มน่ิ เปน็ ศตั รู เปน็ คกู่ รรม
ทกุ ชวี ติ เดนิ ตามกรรม ทท่ี ำ� ไว ้ กรรมเปน็ เครอ่ื ง ลขิ ติ ให้ ไปสงู ตำ่�
หมนั่ ทำ� กรรม ดไี ว้ เพอ่ื คอยนำ� ชวี ติ ให้ บญุ คำ�้ นำ� ทางไป
หากตวั เรา ไมน่ ำ� ทำ� ความด ี ใหต้ วั เอง ใครจะช้ี นำ� ทางให้
จงทำ� แต่ กรรมดี ตลอดไป กรรมดใี ห้ ผลผกู พนั กนั ตอ่ เอย

ธรรมหลวงปูโ่ ต พรหมรงั สี
(จากจิม รวมกบั สชุ ัย)

วนั ที่ 26 กรกฎาคม 2564

67

มนษุ ยเ์ รา ทกุ คน ยากจนม ี มเี มลด็ ความดี อยใู่ นจติ
เพยี งตอ้ งการ หยาดนำ�้ สกั นอ้ ยนดิ กจ็ ะผลติ ความดี ใหง้ อกงาม
กลั ยาณมติ ร คนดี ทค่ี อยชว่ ย เออื้ อำ� นวย เพอื่ นดว้ ย ชว่ ยตอบถาม
บม่ เมลด็ ความดี ใหง้ อกงาม คอยตดิ ตาม เปน็ บญุ หนนุ กนั เอย

จากจิมิ พ. ส่ง่ ความดีีถึึงเพื่่�อน
ดร.ประเสรฐิ ภทั รมยั แตง่ บทกลอน

วันที่ 27 กรกฎาคม 2564

68

โกรธ

คนโกรธง่าย โกรธแรง แฝงอาฆาต คนเปน็ ทาส “คนมกี รรม”ทำ� ไปหนอ
คนโกรธยาก โกรธเบา หนัักแน่น่ พอ เขาก็็เรีียก “คนมีบี ุุญ” หนุุนน้ำำ��ใจ
ความโกรธกอ่ จากอตั ตา จากตวั ก ู เป็นของกู ไมเ่ ข้าหู รบั ไมไ่ หว
ละอัตั ตา ความโกรธจะ ละหายไป ตัวั การใหญ่่ คือื “อัตั ตา” พาไปเอง

สมเด็จพระญาณสังวร
(จากจมิ พ. และดเิ รก โล)
วันท่ี 28 กรกฎาคม 2564

ละอัตตาได้
ความโกรธกไ็ มม่ ีเอง

69

ความไม่แน่ ในชวี ี นีเ้ หน็ ชัด เราจะพลัด จากใคร ไปเมอื่ ไหร่
ไปทะเลาะ กับใคร ไปทำ� ไม อจิ ฉาใคร เบียดเบยี นใคร ก็ไมเ่ อา
เพราะเวลา เรานี้ มีนอ้ ยนัก ไมค่ วรจัก ใช้ไป อย่างโงเ่ ขลา
ควรใชน้ ำ� ท�ำความดี ช้ีทางเรา ให้บรรเทา ลดอตั ตา พาสขุ เอย

พระอาจารยช์ ยสาโร (จาก จมิ พันธมุ โกมล)
ดร.ประเสริฐ ภัทรมัย ค�ำกลอน
วันที่ 29 กรกฎาคม 2564

70

ใชส้ ติ

ใชส้ ติ นำ� คำ� พดู นน้ั ดหี ลาย ไมท่ ำ� รา้ ย จติ ใจ ของผอู้ น่ื
ฟงั อยา่ งดี มสี ติ ดกี ลบั คนื ไมข่ มขนื่ รบั อารมณ์ ตรมใจเรา

พระอาจารยช์ ยสาโร (จากดิเรก โล)
วนั ท่ี 29 กรกฎาคม 2564

71

ไมม่ ใี คร “ตดั ” ความโกรธ ใหไ้ ดข้ าด แตฉ่ ลาด “รทู้ นั ” มนั เสยี กอ่ น

มนั กด็ บั หายไป ไมอ่ าวรณ ์ พงึ สงั วร สตอิ ยู่ รทู้ นั การ

หลวงปู่่�ดุลุ ย์์ อตุโุ ล (เผยแพร่จ่ ากจิิม พ.)

ดร.ประเสริฐ ภทั รมัย ค�ำกลอน
วันท่ี 30 กรกฎาคม 2564

72

ไมถ่ งึ ที่ ไมต่ าย วายชวี าตม ์ ใครพฆิ าต เขน่ ฆา่ ไมอ่ าสญั
หากถงึ ที่ ตอ้ งตาย วายชวี นั หนอี ยา่ งไร กไ็ มท่ นั พลนั ตายเอง
จะรวยจน หนไี มพ่ น้ จากความตาย ไมม่ สี าย สรา้ งความดี บญุ มเี ปลง่
หมนั่ ทำ� ดี ทกุ วนั ไป ใหร้ บี เรง่ อยา่ กลวั เกรง ถงึ ตาย ไดบ้ ญุ นำ�

หลวงพ่อ่ ชา สุภุ ัทั โท (สุชุ ัยั รอยฯ เผยแผ่)่
ดร.ประเสริฐ ภทั รมยั เรียบเรยี ง
วนั ที่ 30 กรกฎาคม 2564

73

คนมคี ุณภาพ กับ คนมคี ุณธรรม

อนั คนมี คณุ ภาพ นนั้ หมายถงึ คนผซู้ ง่ึ มคี วามรู้ ดสู ามารถ
ชำ� นาญใน วชิ าชพี จนเกง่ กาจ แสนฉลาด เลย้ี งตวั ครอบครวั ได้
สว่ นคนดี มคี ณุ ธรรม นนั้ ลำ้� เลศิ แสนประเสรฐิ ยงิ่ นกั ใจฝกั ใฝ่
ประพฤตดิ ี คดิ ดี มจี ติ ใจ ไมเ่ บยี ดเบยี น ผอู้ นื่ ใด ในสงั คม
มเี มตตา กรณุ า ในจติ ใจ เปน็ คนใฝ่ เรยี นรู้ อยเู่ หมาะสม
รตู้ วั เอง เสยี สละ เพอ่ื สงั คม ความคดิ คม มองการณไ์ กล ใจเปน็ ธรรม
มคี วามไม่ ประมาท อยเู่ ปน็ นจิ และมจี ติ มใี จ ใฝเ่ ลศิ ลำ้�
ไมน่ อกลู่ นอกทาง หา่ งศลี ธรรม ไดผ้ นู้ ำ� ตามนี้ แสนดเี อย

พระราชดำ� ริ (จิม พ. นอ้ มน�ำมาเผยแผ)่
ดร.ประเสริฐ ภัทรมัย เรียบเรยี ง
วันท่ี 31 มถิ ุนายน 2564

74

กเิ ลสก็ดี ธรรมกด็ ี มไิ ดอ้ ย่ ู ท่ีกาละ เทศะดู ท่ัวทุกที่
แตเ่ กิดขึ้น ทีใจ มองให้ดี เจรญิ ดบั เลวดี อย่ทู ่ใี จ
เมอ่ื ใดเรา เข้าใจ ในผ้อู ืน่ ไม่ใชร่ อ คนอนื่ เขา้ เอาใจใส่
เมือ่ นนั้ ธรรม ถึงเรา เขา้ ถงึ ใจ เราผ่องใส ไดใ้ จ ใครทกุ คน

จากจมิ พ. และสุชยั ร.
ดร.ประเสรฐิ ภทั รมยั เรียบเรยี ง

วันท่ี 1 สิงหาคม 2564

75

เราเกิดมา

เราเกดิ มา ไมต่ อ้ งจำ� ทำ� ทกุ สง่ิ ใหไ้ ดจ้ รงิ เตม็ รอ้ ย คอ่ ยถกู ตอ้ ง
ทำ� เตม็ ท่ี ดว้ ยจติ คดิ และตรอง ใหถ้ กู ตอ้ ง ผดิ นอ้ ยสดุ กห็ ยดุ พอ
เปน็ มนษุ ย์ เตม็ รอ้ ย ไมค่ อ่ ยด ี ถงึ จะมี กห็ ายาก ลำ� บากหนอ
จะทกุ ขม์ าก หากขาด พลาดไมพ่ อ ไมด่ หี นอ ขอเพยี งพอ ดตี อ่ ใจ

จากจมิ พ. และ
ดร.ประเสริฐ ภัทรมัย
วันท่ี 2 สิงหาคม 2564

76

สตนิ �ำ ท�ำเรอ่ื งใหญ่ กลายเปน็ เล็ก อคติ ทำ� เรอ่ื งเล็ก ใหโ้ ตใหญ่

ใจเย็็นไว้้ เรื่�องจะลบ สงบไป หากร้้อนใจ จะวุ่�นวาย ไม่่จบลง

การอภยั ยังมีเช้ือ แต่ไมต่ ดิ อาฆาตจติ พรอ้ มจะติด ไฟล่มุ หลง

มองโลกใน แง่ดี มีทางลง มองรา้ ยคง มองเหน็ เปน็ ทางตนั

คุณธรรม ความรัก ความเมตตา จะนำ� พา สยบได้ ดว้ ยใจม่ัน

ความบาดหมาง จางไป ไมผ่ กู พนั ลบรอยรา้ ว ดตี ่อกนั ฉนั ทม์ ิตรเอย

นุสนธ์บิ ุคส์ธรรมะ (จากจมิ พ.)
ดร.ประเสรฐิ ภทั รมัย เรียบเรยี ง

วันที่ 3 สงิ หาคม 2564

77

ธรรมวิภาค

ธรรมคมุ้ ครอง โลกน้ี มสี องอยา่ ง อายผสี าง อายใจ ไมท่ ำ� ชว่ั
เรยี ก “หริ ”ิ ความละอาย แกใ่ จตวั ไมเ่ กลอื กกลวั้ ผดิ ศลี ธรรม กรรมตดิ ตวั
ความเกรงกลัวั บาปกรรม ทำำ�สิ่่�งผิดิ “โอตัปั ปะ” ยึดึ จิติ ไม่ค่ ิดิ ชั่�ว
ไมก่ ลา้ ทำ� ผดิ ศลี ธรรม เพราะเกรงกลวั ผลความชวั่ จะตดิ ตวั ตลอดไป
ธรรมสองอยา่ ง เรยี กวา่ “กศุ ลธรรม” “เทวธรรม” ใหท้ ำ� ดี ทโ่ี ปรง่ ใส
ใครไมเ่ หน็ ตวั เราเหน็ เปน็ เชน่ ไร จงึ ทำ� ให้ กลวั บาปกรรม ปรามตนเอง
แตก่ อ่ นมา ครบู า ทา่ นสอนสง่ั แตเ่ ดก็ ยงั ยดึ มา พาใหเ้ ครง่
ไมต่ อ้ งใช้ กฎหมาย ใจกลวั เกรง บดั นเี้ อง หริ โิ อตปั ปะ ละสนิ้ เชงิ
ธรรมชาติ เลยสง่ โควดิ มา ใหพ้ ารา เกรงกลวั ไมม่ วั เหลงิ
ใหอ้ ยบู่ า้ น ปดิ หนา้ ตา ใหส้ นิ้ เชงิ เหมอื นถกู เพลงิ เผาสาป ดว้ ยบาปกรรม
หากคนมี หริ ิ โอตปั ปะ เชอ่ื ไดว้ า่ โควดิ จะ ไมร่ กุ ลำ้�
ใหม้ นษุ ย์ กลบั มามี “กศุ ลธรรม” เปน็ ตวั นำ� โลกกลบั มา ผาสกุ เอย

จากสุชัย รอยฯ และ
ดร.ประเสรฐิ ภัทรมัย เรยี บเรียง

วันท่ี 4 สงิ หาคม 2564

78

พงึ มองสง่ิ ทดี่ ี ทมี่ อี ย ู่ ใหม่้ องดู ดว้ ยใจ เกษมสนั ต์
อยา่ มองสง่ิ ทข่ี าดไป ใฝผ่ กู พนั ทขี่ าดนน้ั ทำ� ให้ ใจกงั วล
มองเชน่ น้ี แลว้ ใจดี มพี ลงั ไมค่ าดหวงั ทข่ี าดไป ใจไมส่ น
ไมข่ วนขวาย แสวงหา พาดน้ิ รน อยอู่ ยา่ งคน มชี วี า ผาสกุ เอย

พระไพศาลวิสาโล จากจิม พ. และ
ดร.ประเสริฐ ภัทรมยั
วนั ที่ 5 สิงหาคม 2564

79

จงฝกึ ฝน

จงฝกึ ฝน ใหใ้ จ มี “เมตตา” เพราะเหน็ วา่ เกดิ มา ในโลกนี้
ไมว่ า่ เปน็ คนดี หรอื ไมด่ ี ลว้ นแตม่ ี “กรรม” เวร เปน็ ของตน
เมอื่ ไดเ้ หน็ เชน่ น้ี ไมค่ วรโกรธ ไมก่ ลา่ วโทษ เกลยี ดใคร ใหม้ ากลน้
เพราะสงสาร นา่ เหน็ ใจ ทกุ ผคู้ น ตอ้ งผจญ กรรมเวรรอ ทกี่ อ่ มา

จากจมิ พ.
ดร.ประเสริฐ ภทั รมัย
วันที่ 7 สิงหาคม 2564

80

เมอื่ รวู้ า่ สงิ่ ไหน มนั ไมด่ ี ยงั เดนิ รี่ เขา้ หา หนา้ ตาเฉย

เขาเรยี กวา่ คนมกี รรม ทำ� ละเลย ใหเ้ ฉยเมย ไมก่ ลวั มวั่ ทำ� กรรม

แตว่ า่ ใคร รไู้ ด้ วา่ ไมด่ ี เดนิ หลกี หนี หา่ งไกล ไมถ่ ลำ�

เขาเรยี กวา่ ตวั ตน คนหมดกรรม ไมไ่ ปทำ� ชวั่ เสรมิ เพมิ่ ใสต่ วั

จากหมอวิชยั พานชิ (เชยี งราย)
ดร.ประเสริฐ ภัทรมยั เรยี บเรยี ง

วันท่ี 8 สงิ หาคม 2564

81

เราตอ้ งคอย ทำ� ใจ ใหส้ งบ ไมร่ วู้ า่ เราจะจบ ไปเมอื่ ไหร่
มสี ติ ปญั ญา รทู้ นั ใจ จะไมท่ กุ ข์ กบั สง่ิ ใด ไมจ่ ำ� เปน็
ความสขุ ไม่ ไดอ้ ยู่ ทป่ี ากใคร อยทู่ ใี่ จ เราไซร้ ใหเ้ ราเหน็
มนั จะเปน็ อยา่ งไร ใหม้ นั เปน็ ทกุ ขล์ ำ� เคญ็ หากใจ ไมป่ ลอ่ ยวาง
มากกวา่ รกั นน่ั คอื ความเมตตา กวา่ เมตตา คอื อภยั ใจกวา้ งขวาง
มากกวา่ อภยั คอื ใจ ใหป้ ลอ่ ยวาง หากเราตา่ ง อโหสกิ รรม ลำ้� เลศิ เลย

ธรรมจากดเิ รก ฝากใหท้ กุ คน
ดร.ประเสริฐ ภทั รมยั รวบรวม

วันที่ 8 สิงหาคม 2564

82

หากเราไป ยดึ ตดิ จติ สงบ อาจไมจ่ บ เมอื่ สงบ มาเลอื นหาย
กเ็ กดิ ทกุ ข์ จติ ใจ ไมส่ บาย ไมย่ อมคลาย ทกุ ขใ์ จ ใหค้ ำ� นงึ
การยดึ ตดิ ความสงบ ไมล่ บหาย ใชจ่ ดุ หมาย ทเ่ี รา เฝา้ คดิ ถงึ
จงปลอ่ ยวาง ทกุ สง่ิ ไป ไมค่ นงึ ไมต่ ดิ ตรงึ แมแ้ ตค่ วาม สงบเลย

หลวงพอ่ ชา สุภทั โท (จากอดู๊ สชุ ัย)
ดร.ประเสรฐิ ภัทรมยั แต่งกลอน
วันที่ 9 สงิ หาคม 2564

83

บางทเี รา ไมแ่ ยก ความแตกตา่ ง กนั ระหวา่ ง “ความร”ู้ “ความรสู้ ึก”
พอรไู้ ป ใจเรา เขา้ คดิ นกึ
เราเลยไป ไถลตาม ความรสู้ กึ ความรสู้ กึ มาทนั ที มริ ง้ั รอ
ไมต่ รองตรกึ ใหด้ ี อกี ทหี นอ
กเ็ ลยไป “ผดิ ทาง” ไมย่ งั้ รอ ไปสรา้ งกอ่ ปญั หา นา่ เสยี ใจ

สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (จาก จมิ พ.)
ดร.ประเสริฐ ภัทรมัย คำ� กลอน
วนั ท่ี 9 สิงหาคม 2564

84

แมช้ วี ติ รายลอ้ ม ดว้ ยความทกุ ข ์ ยงั มเี มลด็ พนั ธค์ุ วามสขุ อยผู่ สม
คนรธู้ รรม มปี ญั ญา ไมป่ รารมภ ์ คอยเพาะบม่ หาความสขุ ไมท่ กุ ขใ์ จ

วันที่ 10 สงิ หาคม 2564

85

“สจั ธรรม” ทำ� ดี ไดค้ วามด ี ไมว่ า่ ดี เกดิ มี กบั ใครอน่ื
กศุ ลกรรม ความดี มไี ดค้ นื ความยง่ั ยนื ผลกรรม ทท่ี ำ� ดี
จงเชอื่ มน่ั ความจรงิ องิ กบั กรรม จงมงุ่ ทำ� แตก่ รรมดี ใหม้ ศี รี
กระทำ� ดี ดว้ ยกาย ใจวจ ี ลว้ นทำ� ให้ เกดิ ผลดี มตี ามมา

สมเด็็จพระญาณสังั วร จิมิ พ.
และดร.ประเสริฐิ ภััทรมััย ร่่วมทำำ�กรรมดีีบอกต่่อ

วนั ท่ี 10 สิงหาคม 2564

86

ความอยาก

ภาวนา พทุ โธให้ ใจสงบ ใหม้ นั จบ หยดุ ปดิ คดิ อยากได้
พอความอยาก เลอื นลาง จางหายไป ความทกุ ขใ์ จ เพราะอยากได้ กห็ ายตาม
ทำ� เชน่ นี้ ทกุ ครง้ั รง้ั ความอยาก ใหห้ ายจาก สน้ิ ไป ไมท่ วงถาม
หากอยากได้ สงิ่ ใด ใหท้ ำ� ตาม ตอ่ ไปความ อยากได้ หายสญู เอย

พระอาจารย์สุชาติ อภิชาโต (จิม พ. นำ� มาเสนอ)
ดร.ประเสรฐิ ภัทรมัย ประพันธ์
วนั ที่ 11 สิงหาคม 2564

87

สวัสดียามเชา้ วันพฤหสั บดที ่ี 12 ส.ค.64
ข้นึ 4 คำ่� เดอื น 9 ปีฉลู
วันนวี้ นั แม่แหง่ ชาตนิ ะครบั
“ ความตาย… ไม่ได้เป็นสง่ิ ที่หายไปไหน หากเป็นเพยี งเปลี่ยนจากภพ
หนึง่ ไปเกิดอีกภพหนึง่ “เจ้าคุณนรรตั นราชมานิต (ธมมฺ วติ กโฺ ก ภิกขุ)
วัดเทพศิรนิ ทราวาส กรุงเทพฯ

ความตายเยือน ใชเ่ ลือน สลายสน้ิ เพยี งเปลย่ี นถน่ิ เปลย่ี นภพ ใชจ่ บหาย

ยังอยู่คง เกิดแก่ และเจบ็ ตาย ยงั เวียนวา่ ย ไมห่ ลดุ ไป ใช่นิพพาน

เจา้ คุณนรรตั นราชมานติ (จากจมิ พ.)
ดร.ประเสริฐ ภัทรมยั เรยี บเรยี ง
วันที่ 12 สิงหาคม 2564

88

มอี ะไร เกดิ ขนึ้ ใหม่ ใจอยนู่ งิ่ จงอยกู่ บั ความเปน็ จรงิ ไมอ่ งิ ฝนั
อยอู่ ยา่ งมี สติ กบั ปจั จบุ นั ทเ่ี กดิ นน้ั รบั กบั มนั ดว้ ยปญั ญา

วนั ท่ี 13 สิงหาคม 2564

89

หากเราเปน็ คนดี ทปี่ ฏบิ ตั ิ หมนั่ ทำ� วตั ร สวดมนต์ ตนถอื ศลี

ภาวนา ใหท้ าน เปน็ อาจณิ ความโชคดี มที รพั ยส์ นิ กต็ ามมา

อนั โชคลาภ เงนิ ทอง ของนอกกาย ใชเ่ ปา้ หมาย ทำ� ดี มวี าสนา

แตค่ วามดี คนรอบขา้ ง เทวดา สง่ เสรมิ พา โชคลาภมา หาคนดี

แสงเทยี นส่องธรรม จากจมิ พ.
ดร.ประเสริฐ ภัทรมยั ประพนั ธ์
วนั ที่ 13 สงิ หาคม 2564

90

ขอพรจากตน

ขอพรใด จากใคร เราไมร่ ู้ ก็ไม่สู้ พรจากคน ตนเองได้
เวน้ ประพฤติ กระท�ำ กรรมช่วั ไป เอาใจใส่ สรา้ งคุณงาม แลความดี
ขอใหต้ น ระงบั ใจ ไม่โลภะ อีกโทสะ โมหะหลง จงหลีกหนี
ตนเท่าน้นั ขอพรตน ใหต้ นดี พรเหล่าน้ี เราขอเรา เท่าน้ันเอง

คตธิ รรมสมเด็จพระญาณสงั วร (จากกติ ติพล บ.)
บทกลอน ดร.ประเสริฐ ภัทรมัย

วนั ที่ 13 สิงหาคม 2564

91

สติ

สตินี้ มคี วาม สำ� คัญสดุ มไี ว้ฉดุ รง้ั ใจ ไม่ผลามผลี
ขาดสติ กิเลสนำ� ทำ� ไมด่ ี สตมิ ี เหตผุ ลมา พาช้นี �ำ

สมเด็จพระญาณสังวร
วนั ท่ี 14 สิงหาคม 2564

92

ผลแห่งกรรม

อันผลกรรม ทำ� ชว่ั เมามวั บาป เหมือนถกู สาป ไม่มีเวน้ เปน็ ตอ่ ครัง้
เหมือนเมด็ ข้าว เมล็ดเดยี ว เกดิ รวงรัง กระจายเพิ่ม เสรมิ พลัง อกี มากมาย
อยา่ หลงทาง สรา้ งบาป สรา้ งเวรกรรม บางทที ำ� กรรมครง้ั เดยี ว เกย่ี วตอ่ หลาย
อาจส่งผล ตลอดชาติ พลาดจนตาย หลวงตาสมหมาย ฝากมา อย่าท�ำเวร

ธรรมะ หลวงตาสมหมาย อัตตมโน (จาก ดร.ส�ำราญ ช.)
ดร.ประเสริฐ ภทั รมัย ประพันธ์
วนั ที่ 15 สิงหาคม 2564

เวลากรรมใหผ้ ล มนั ไมไ่ ดส้ น้ั ไมไ่ ดจ้ บเปน็ ครง้ั ๆ อยา่ งทเี่ ราคดิ

เสมอื นเมลด็ ขา้ ว เมลด็ เดยี ว แตพ่ อปลกู เปน็ ตน้ ขา้ วแลว้ กม็ รี วงขา้ วมเี มลด็ เพมิ่ ขนึ้

อีีกมากมายหรืืออย่่างเราเดิินไป เตะก้้อนหิินก็็เป็็นแผล ก็็เจ็็บก็็ปวดกว่่าจะหาย

เป็็นเดืือนๆ ก็็มีี อย่่าไปหาสร้้างกรรมบาปเด้้อ บางทีีกรรมเรื่�องเดีียวส่่งผล

ตลอดชาตกิ ไ็ ด้ เชอื่ หลวงตานะจำ� ไว้ ธรรมะ หลวงตาสมหมาย อตั ตมโน

93

เมตตา

ความเมตตา กรุณา แลปราน ี มีไมตรี ตรงข้าม กับความโกรธ
เมตตาให้ หวงั ดี มปี ระโยชน์ ละความโกรธ คิดดี มสี ังวร
วิธีปลูก เมตตา ปรารถนาดี เร่ิมตน้ ท่ี คดิ ดี ท่ตี วั ก่อน
กับคนท่ี ใกลช้ ดิ จิตอาทร โดยลำ� ดบั ข้ันตอน คนหา่ งไป
จนถึงคน ที่เรา ไมช่ อบพอ ใสใ่ จขอ มเี จตน์ เมตตาให้
จนถึงสรรพ สัตวท์ ง้ั หลาย โดยท่วั ไป ฝึกบอ่ ยให้ ใจเมตตา มาย่ังยนื

สมเด็จพระญาณสงั วร สมเดจ็ พระสังฆราช
(ดว้ ยความเมตตาจากคณุ จิม พ.)
ดร.ประเสรฐิ ภัทรมยั คำ� กลอน

วนั ที่ 15 สิงหาคม 2564

94

โลกธรรม 8

พระพุทธองค์ ทรงสอนไว้ ให้จดจำ� เร่อื งโลกธรรม แปดอยา่ งนี้ ทม่ี ีอยู่

เมอื่ มลี าภ มาได้ ใหต้ รองด ู ลาภกเ็ สอื่ ม ไมร่ งั้ อยู่ ตลอดไป

เมอ่ื เจรญิ ไดย้ ศถา บรรดาศกั ดิ ์ กส็ กั พัก เสอื่ มยศ หดหายได้

มสี รรเสริญ บารมี ใหด้ ใี จ การนนิ ทา วา่ ร้าย ใหต้ ามมา

เม่ือมสี ุข พอใจ ที่ไดร้ ับ ก็แปรกลับ เป็นทกุ ข์ ไปได้หนา

แปดอยา่ งน้ี พระพุทธองค์ พระสัมมา อีกองคส์ า วกหมดสนิ้ ไม่ยินดี

ไม่โศกเศรา้ เสยี ใจ ไมไ่ หวหว่นั มจี ิตอนั ประเสรฐิ เปรม เกษมศรี

หากผู้ใด ตระหนกั ใน โลกธรรมนี้ ทงั้ แปดอย่าง ก็จะมี สวสั ดเี อย

ธรรมหลวงป่ขู าว อนาลโย (จาก พล ท. วฒุ ไิ กร)
ดร.ประเสรฐิ ภทั รมัย คำ� กลอน
วันที่ 15 สงิ หาคม 2564

95

ความพอดี นดี้ หี นอ พอเหมาะสม ทงั้ คารม การกระทำ� และความคดิ

ทำ� ใหเ้ รา แชม่ ชน่ื รน่ื รมยจ์ ติ มนี มิ ติ เบกิ บาน สำ� ราญรมย์

ธรรมโอวาท พระอาจารย์เปลี่ยน ปญั ญาปทีโป
(จากอดู๊ สุชยั ร.และจิม พ.)

ดร.ประเสริฐ ภัทรมยั ประพันธ์
วันที่ 17 สิงหาคม 2564

96

คนท่ีมี ทานในใจ ใฝ่สละ เปน็ นสิ ยั ก็จะ ไม่ตกยาก
ไปทไี่ หน ไมจนใจ ไมล่ �ำบาก แมจ้ ะมี ไม่มาก ก็ไม่จน
เพราะอ�ำนาจ แหง่ ทาน ทต่ี นให ้ จะชว่ ยไว้ ท�ำให้ ไมข่ ดั สน
เปน็ อานิสงส์ รักษาให้ ไมท่ กุ ข์ทน ตลอดจน คนชิดใกล้ ได้บญุ ตาม

ธรรมหลวงตามหาบวั (จากจิม พ.)
ดร.ประเสริฐ ภัทรมัย

วนั ท่ี 17 สงิ หาคม 2564

97

ทุกขเ์ พราะยดึ

ความทกุ ขใ์ จ เกดิ ได้ เพราะไปถอื ไปยดึ ยอื้ เป็นตวั กู ของกูมั่น
เป็นเหตใุ ห้ ทุกข์ระทม ตรมใจกนั ไปยดึ มนั่ ถอื มน่ั ไมป่ ล่อยวาง
ถา้ ปลอ่ ยวาง เขา้ ใจ ในพุทธะ สง่ ผลให้ วางละ ปล่อยถอยห่าง
น�ำความสุข เจรญิ ธรรม มาน�ำทาง สกุ สวา่ ง เบกิ บาน อยา่ งทานตะวนั

ทา่ นพ่อลี ธัมมธโร (จากจมิ พ.)
วนั ที่ 18 สิงหาคม 2564

98